Grijp de nacht
Author: Dean Ray Koontz; Frank Visser
Date: 2001-08-15 22:22:28+00:00
Keywords: Thriller; Fantasy; Horror
Description: Enkele mannen volgen het spoor van een aantal jonge kinderen in Californië naar een geheim laboratorium voor lugubere experimenten.
Publisher: Poema Pocket

Van Dean Koontz zijn verschenen:

Het Franciscus komplot*
Motel van de Angst*
Weerlicht*
Middernacht*
Het kwade licht*
De stem van de nacht*
Het koude vuur* Fantomen*
Dienaren van de schemering*
Onderaards*
Het masker* Monsterklok*
Ogen der duisternis*
Mr. Murder* Wintermaan*
Duistere stromen*
Het Visioen*
IJskerker*
Eeuwig vuur*
Tiktak*
De sadist*
De overlevende*
Duivelszaad*
Vrees niets*
Grijp de nacht*
Geheugenfout
Schaduwvuur
Schemerogen
Verblind
De sleutel tot middernacht

Over Dean Koontz is verschenen:

De biografie* (door Harrie Kemps)

In Poema-pocket verschenen

Voor meer informatie: kijk op www.boekenwereld.com

Poema-pocket is een onderdeel van Luitingh ~ Sijthoff

Vierde druk
© 1999 Dean Koontz

Published by arrangement with Lennart Sane Agency AB

© 1999, zoor Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Seize the Night

Vertaling: Frank Visser

Omslagontwerp: Edd, Amsterdam

Omslagfotografie: Pieter de Swart, met dank aan Gavin
cip/isbn 90 245 4180 8

Edited by on August, 2019

Dit tweede avontuur van Christopher Snow is opgedragen aan Richard Aprahamian en aan Richard Heller, de gerechtsdienaren die me tot dusver uit de bajes hebben gehouden!

Vriendschap is een kostbaar goed, niet alleen in de schaduwkant maar ook in de zonnige zijde van het leven. En dankzij een gunstige ordening der dingen bestaat het grootste deel van het leven uit zonneschijn.

– Thomas Jefferson

om te beginnen

Ik heet Christopher Snow. Het hierna volgende verhaal is een gedeelte uit mijn dagboeken. Wanneer u dit leest, ben ik waarschijnlijk dood. Mocht dat niet zo zijn, dan ben ik door dit verslag – of word ik het binnenkort – een van de beroemdste mensen ter wereld. Wanneer niemand dit ooit onder ogen krijgt, dan komt dat omdat de wereld zoals wij die nu kennen heeft opgehouden te bestaan en de menselijke beschaving dus voorgoed is verdwenen. Ik ben niet ijdeler dan ieder ander gewoon mens en geef, veel eerder dan aan wereldwijde erkenning, de voorkeur aan de anonimiteit. Maar als ik moet kiezen tussen de ondergang van de wereld en beroemd zijn, dan kies ik toch voor het laatste.

DEEL EEN
de verdwenen jongens

1

Elders valt de nacht, maar in Moonlight Bay besluipt het duister ons nauwelijks merkbaar als een donkere, saffierblauwe golf die zachtjes op een strand rolt. In de ochtendschemer, wanneer het duister zich over de Grote Oceaan naar het verre Azië terugtrekt, weet het nog niet van wijken en laat diepe zwarte poelen achter in stegen, onder geparkeerde auto’s, in afwateringskanalen en onder het dichte bladerdak van oude eiken.

Volgens de Tibetaanse folklore vormt een verscholen heiligdom in het heilige Himalayagebergte de bron van alle winden ter wereld, van de zachtste briesjes tot de hevigste stormen. Als ook de nacht een vaste basis heeft, dan is dat ongetwijfeld onze stad.

Op de elfde april, toen de duisternis op weg naar het westen over Moonlight Bay viel, nam zij een vijfjarige jongetje dat Jimmy Wing heette met zich mee.

Tegen middernacht fietste ik door de glooiende straten van de woonwijk, niet ver van Ashdon College waaraan mijn beide vermoorde ouders als hoogleraar verbonden waren geweest. Ik kwam van het strand, maar hoewel er geen wind stond, was er toch enige golfslag; de halfslachtige golven waren niet de moeite waard om een pak aan te trekken en te gaan surfen. Orson, een zwarte labradorkruising, draafde naast me.

Harige snuit en ik waren niet uit op avontuur. We wilden alleen een frisse neus halen en ons beider behoefte aan lichaamsbeweging bevredigen. Rusteloosheid van de ziel kwelt ons ’s nachts meer dan ons lief is.

Bovendien gaan alleen dwazen en gekken op avontuur in het pittoreske Moonlight Bay dat een van de rustigste maar tegelijk een van de gevaarlijkste plekken ter wereld is. Als je hier maar lang genoeg op één punt blijft staan, krijg je voldoende avonturen voor een heel mensenleven te trotseren.

Lilly Wing woont in een straat die overschaduwd wordt door geurige Douglassparren. Omdat er geen straatlantaarns zijn, zagen de stammen en kromme takken er koolzwart uit, behalve daar waar maanlicht door de naaldtakken heen drong en de ruwe bast van de bomen zilver kleurde.

Ik merkte haar op toen de lichtstraal van een zaklantaarn tussen de boomstammen heen en weer zwaaide. De snel bewegende lichtbundel beschreef een halve cirkel over de straatstenen recht voor me uit en de schaduwen van de bomen zwiepten in de beweging mee. Ze riep de naam van haar zoontje; ze wilde het uitschreeuwen, maar bij gebrek aan adem en door het trillen van haar in paniek verwrongen stem werd Jimmy een woord van zes lettergrepen.

Omdat er geen verkeer voor of achter ons was, bevonden Orson en ik ons midden op het wegdek: we hadden het rijk alleen. We reden de stoep op.

Lilly kwam tussen twee sparren door de stoep op rennen en ik vroeg: ‘Wat is er, Dasje?’

Al twaalf jaar, vanaf het moment dat we zestien waren, noemde ik haar liefkozend ‘Dasje’. Ze heette Lilly Travis, we waren verliefd en geloofden dat ons een gezamenlijke toekomst was beschoren. Op onze lange lijst van enthousiast gedeelde passies stond een bijzondere voorliefde voor The Wind in the Willows van Kenneth Grahame, waarin de wijze en dappere Das de standvastige verdediger was van alle goede dieren in het Wilde Woud. ‘Mijn vrienden gaan en staan waar ze willen in dit land,’ had Das beloofd aan Mol, ‘en zo niet, dan weet ik wel waarom!’ Op dezelfde manier kregen degenen die me wegens mijn zeldzame aandoening niet zagen staan, de lui die me ‘vampier’ noemden vanwege mijn aangeboren kwaal waardoor ik niet meer dan een uiterst zwak lichtschijnsel kon verdragen, de psychopathische pubers die samenspanden om me met hun vuisten en zaklantaarns te kwellen, zij die achter mijn rug kwaad over me spraken alsof het mijn eigen keuze was met xeroderma pigmentosum geboren te worden, allemaal Lilly tegenover zich die bij iedere uiting van onverdraagzaamheid oprecht laaiend van woede kon worden. Uit pure noodzaak had ik als jongen behoorlijk leren knokken en toen ik Lilly leerde kennen, had ik alle vertrouwen in mijn vermogen mezelf te verdedigen. Niettemin had ze me even fel terzijde gestaan als de nobele Das die altijd voor zijn vriend Mol in de bres was gesprongen.

Hoewel ze tenger gebouwd is, staat ze haar mannetje. Ze is hooguit een meter zestig en toch lijkt ze boven iedere tegenstander uit te torenen. Ze is even formidabel, onbevreesd en fel als elegant en goedhartig.

Maar op die avond was er niet veel van haar gebruikelijke elegantie te bespeuren. Angst had haar ledematen verwrongen. Toen ze mijn stem hoorde, boog ze zich naar me toe en in haar spijkerbroek en loshangende flanellen shirt leek ze een tot leven getoverde rafelige vogelverschrikker, verward en angstig omdat er opeens leven in haar was gevaren, rukkend aan de staken die haar overeind hielden.

De straal van haar zaklantaarn verlichtte mijn gezicht, maar ze was zo attent om de lantaarn naar de grond te richten zodra ze doorhad wie ik was. ‘Chris. O, god.’

‘Wat is er?’ vroeg ik weer en ik stapte van mijn fiets.

‘Jimmy is verdwenen.’

‘Weggelopen?’

‘Nee.’ Ze keerde zich om en haastte zich terug naar haar huis. ‘Deze kant op. Hier, moet je kijken.’

Lilly’s tuin wordt omheind door een hek van witte paaltjes dat ze zelf heeft gemaakt. De ingang wordt niet gemarkeerd door hoge palen, maar door twee identieke bougainvilles die ze heeft teruggesnoeid en in de vorm van een poort heeft geleid. Haar bescheiden houten bungalow ligt aan het eind van een stenen pad met een ingewikkeld patroon dat ze zelf heeft ontworpen en aangelegd met behulp van boeken over tegels leggen.

De voordeur stond open. Erachter lagen gerieflijke kamers in een voor mij dodelijk helder licht.

Lilly liet Orson en mij niet binnen, maar ging ons snel voor van het tegelpad naar het gazon. Terwijl ik mijn fiets over het kortgeschoren gras duwde, was het tikken van de kogellagertjes in de wielen het hardste geluid in de stilte van de nacht. We liepen om naar de achterkant van het huis.

Een van de slaapkamerramen was omhooggeschoven. Binnen brandde een leeslamp. Op de muren vielen strepen amberkleurig licht en zachte honingbruine schaduwen van de geplooide lampenkap. Links van het bed was een aantal planken met figuurtjes uit Star Wars. De koele nachtlucht zoog warmte uit het huis en een van de vitrages werd over de vensterbank getrokken, bleek en fladderend als een gekwelde geest die deze wereld niet voor een andere wil verlaten.

‘Ik dacht dat het raam op de haak zat, maar dat was dus kennelijk niet zo,’ zei Lilly volkomen over haar toeren. ‘Een of andere ellendeling heeft het raam opengeschoven en Jimmy meegenomen.’

‘Misschien valt het wel mee.’

‘Een of andere gestoorde klootzak,’ hield ze vol.

De lichtstraal schokte heen en weer en Lilly had grote moeite om haar bevende hand stil te houden toen ze de lantaarn op de border langs het huis richtte.

‘Geld heb ik niet,’ zei ze.

‘Geld?’

‘Om losgeld te kunnen betalen. Ik ben niet rijk. Dus niemand zou Jimmy ontvoeren vanwege het losgeld. Het is veel erger.’

De fijne stengels van een salomonszegel, vol witte bloemen die als ijs glansden, waren door de indringer vertrapt. Voetafdrukken stonden in de bladeren en de zachte vochtige aarde. Het waren niet de afdrukken van een weggelopen kind, maar van een volwassene op sportschoenen met een stevige tred; afgaand op de diepte van de indrukken was de ontvoerder een groot iemand, naar alle waarschijnlijkheid een man.

Ik zag dat Lilly op blote voeten liep.

‘Ik kon niet slapen. Ik zat naar de televisie te kijken, een of ander stom programma,’ zei ze met een ondertoon van zelfverwijt, alsof ze de ontvoering had kunnen voorzien en onafgebroken aan Jimmy’s bed had moeten waken.

Orson drong zich tussen ons in en snuffelde aan de voetsporen in de aarde.

‘Ik heb helemaal niets gehoord,’ zei Lilly. ‘Jimmy heeft geen kik gegeven. Maar ik had zo’n voorgevoel …’

Normaal bezat ze een schoonheid die deed denken aan een heldere en diepe reflectie van de eeuwigheid. Die was nu verbrijzeld door angst, verdwaasd door de scherpe lijnen van een zielenpijn die aan diep verdriet grensde. Ze werd alleen nog op de been gehouden door de moed der wanhoop. Zelfs in de vage weerschijn van de zaklantaarn kon ik het nauwelijks verdragen haar zo te zien lijden.

‘Het komt wel goed,’ zei ik, me generend voor zo’n goedkoop leugentje.

‘Ik heb de politie gebeld,’ zei ze. ‘Ze kunnen ieder moment hier zijn. Waar blijven ze?’

De ervaring had me geleerd de gezagsdragers in Moonlight Bay te wantrouwen. Ze zijn corrupt. Die corruptie is niet alleen moreel, niet alleen een kwestie van omkoopbaarheid en dorst naar macht; de oorsprong ligt veel dieper en is veel verontrustender.

Er klonk geen politiesirene in de verte en ik verwachtte het geluid ook niet te zullen horen. In onze uitzonderlijke stad behandelt de politie oproepen met uiterste discretie, zelfs zonder de stille fanfare van zwaailichten, want meestal is het haar doel om een misdrijf in de doofpot te stoppen en de getuige tot zwijgen te brengen in plaats van de boosdoener voor de rechter te slepen.

‘Hij is pas vijf. Vijf!’ zei Lilly doodongelukkig. ‘Chris, als het nou die kerel van het nieuws is?’

‘Het nieuws?’

‘Die seriemoordenaar. Die vent … die kinderen verbrandt.’

‘Dat gebeurt niet in deze omgeving.’

‘Dat gebeurt door het hele land. Om de zoveel maanden. Groepjes kleine kinderen die levend worden verbrand. Waarom zou dat hier niet gebeuren?’

‘Daarom niet,’ zei ik. ‘Het gaat om iets anders.’

Ze keerde zich om van het raam en scheen met haar zaklantaarn de tuin rond, alsof ze hoopte dat ze haar zoontje met zijn warrige haardos en in zijn pyjamaatje tussen de gevallen bladeren en de gekrulde stukken boomschors op het gras onder een rijtje hoge eucalyptusbomen zou ontdekken.

Orson rook iets en gromde diep. Hij stapte achteruit van de border, tuurde naar de vensterbank, snuffelde in de lucht, bracht zijn neus weer naar de grond en liep aarzelend naar de achterkant van het huis.

‘Hij heeft iets,’ zei ik.

Lilly keerde zich om. ‘Wat dan?’

‘Een spoor.’

Eenmaal in de achtertuin begon Orson te rennen.

‘Dasje,’ zei ik, ‘zeg maar niet tegen ze dat Orson en ik hier zijn geweest.’

De loodzware angst maakte haar stem zwakker dan een fluistering. ‘Tegen wie?’

‘De politie.’

‘Waarom niet?’

‘Ik kom terug. Dan zal ik het uitleggen. Ik zweer je dat ik Jimmy zal vinden. Dat zweer ik je.’

De eerste twee beloften kon ik houden. Maar de derde belofte was nog minder dan een vrome wens en slechts bedoeld om haar een sprankje hoop te bezorgen waaraan ze zich kon vastklampen.

Maar eerlijk gezegd, toen ik met mijn fiets aan de hand snel achter mijn rare hond aan ging, was ik al van mening dat we Jimmy Wing voorgoed kwijt waren. Ik verwachtte hooguit aan het eind van de zoektocht het lijkje van de kleine jongen te zullen vinden en, met een beetje geluk, de man die hem had vermoord.

2

Toen ik aan de andere kant van Lilly’s huis was gekomen, zag ik Orson niet meer. Hij is zo koolzwart dat zelfs het licht van een volle maan niet genoeg is om hem zichtbaar te laten zijn. Rechts van me klonk een zacht woef en daarna nog een. Ik liep op het geluid af.

Achter in de tuin bevond zich een vrijstaande garage die per auto alleen via de steeg erachter kon worden bereikt. Een betegeld pad leidde langs de garage naar een houten poort. Daar stond Orson op zijn achterpoten en duwde met zijn voorpoot tegen de klink.

Het is een feit dat die hond heel wat slimmer is dan zijn gewone soortgenoten. Soms denk ik weleens dat hij ook veel slimmer is dan ik.

Zou ik niet over een stel handen beschikken, dan zou ik ongetwijfeld van een bord op de grond eten. Hij zou de beschikking hebben over de lekkerste luie stoel en de afstandsbediening van de televisie. Om mijn enige bewijs van superioriteit aan te tonen, verschoof ik de klink en duwde tegen de knarsende poortdeur.

Op onze kant van de steeg kwam een rij garages, schuren en tuinhekken uit. Aan het eind liep een strook gebarsten en onregelmatig asfalt naar een smalle verhoogde berm die weer naar een rij grote eucalyptusbomen leidde en een steile helling vol onkruid.

Lilly’s huis ligt aan de rand van de stad. Het ravijn achter haar huis is onbewoond. Wilde grassoorten en struikgewas op de hellingen herbergen haviken, coyotes, konijnen, eekhoorns, veldmuizen en slangen. Orson liep zijn formidabele neus achterna en snuffelde grondig aan het onkruid langs de rand van het ravijn. Onder zacht gepiep en gebrom dribbelde hij heen en weer.

Ik stond tussen twee bomen en tuurde over de rand in een duisternis die zelfs de volle maan niet kon verdrijven. Geen schijnsel van een zaklantaarn daar in de diepte. Als Jimmy door zijn ontvoerder dat inktzwarte duister in was gedragen, moest de man wel griezelig goed in het donker kunnen zien.

Met een schel gekef gaf Orson zijn speurtocht langs de rand van het ravijn op en keerde terug naar het midden van de steeg. Hij bewoog zich in een kringetje rond alsof hij zijn eigen staart achternazat, maar hij hield zijn kop geheven en snoof opgewonden een geurspoor op. De lucht is voor hem een rijk palet aan geuren. Iedere hond heeft een reukvermogen dat duizenden keren scherper is dan dat van u of mij. Zelf kon ik alleen de sterke medicinale geur van de eucalyptusbomen ontdekken. Aangetrokken door een andere geur van veel bedenkelijker aard, als was hij een stukje ijzer dat onverbiddelijk naar een sterke magneet wordt getrokken, rende Orson de steeg door. Misschien leefde Jimmy Wing nog.

Het ligt in mijn aard om in wonderen te geloven, dus waarom zou ik dat nu ook niet doen?

Ik stapte op mijn fiets en peddelde de hond achterna. Hij was snel en zeker van zijn zaak en om hem bij te houden moest ik de ketting flink laten rondsnorren.

In alle straten waar we door kwamen brandden alleen een paar beveiligingslampen op ruime afstanden van elkaar. Gewoontegetrouw reed ik in ruime bochten om die heldere lichtbronnen heen aan de donkerste kant van de weg, ook al had ik binnen enkele seconden hard door de lichtkringen kunnen rijden zonder schade voor mijn gezondheid.

Xeroderma pigmentosum – xp voor degenen die hun tong niet in de knoop kunnen leggen – is een aangeboren genetische afwijking die ik deel met een exclusieve groep van slechts duizend andere landgenoten. Eén op de 250.000 Amerikaanse burgers, xp maakt me hoogst kwetsbaar voor huid- en oogkanker, veroorzaakt door blootstelling aan iedere vorm van ultraviolette straling. Zonneschijn. Gloeilampen en tl-buizen. Het blinkende, domme gezicht van een tv-scherm. Als ik het zou wagen een halfuurtje in de zomerzon te gaan zitten, zou ik al ernstig verbranden, hoewel één enkele keer niet dodelijk voor me is. De grote ellende van xp is echter dat ook de geringste blootstelling aan uv-straling mijn leven bekort, omdat de effecten ervan cumulatief zijn. Jarenlange nauwelijks bespeurbare kleine verwondingen rijgen zich aaneen tot ze zich manifesteren als zichtbare wonden, kwaadaardige tumoren. Zeshonderd minuten blootstelling aan uv, over een jaar verspreid, heeft uiteindelijk dezelfde nadelige uitwerking als tien uur achtereen in de felle julizon op het strand liggen. Het schijnsel van een straatlantaarn valt natuurlijk niet te vergelijken met de volle kracht van het zonlicht, maar is toch niet helemaal veilig.

Niets is helemaal veilig.

Mensen met normaal functionerende genen hebben het ingebouwde vermogen om ongemerkt opgelopen letsel aan huid en ogen automatisch te herstellen. In tegenstelling tot mijn genen produceert een gezond lichaam onafgebroken enzymen die de beschadigde segmenten van nucleotide strengen in de cellen verwijderen en door onbeschadigd dna vervangen.

Ik moet in de schaduw leven, terwijl u van de warme zon aan een blauwe hemel kunt genieten. Toch haat ik u allerminst. Ik misgun u de vrijheid niet die u heel gewoon vindt, al ben ik wel jaloers op u. Ik haat u niet omdat u per slot van rekening ook maar een mens bent met uw eigen beperkingen. Misschien bent u iemand met weinig eisen, traag van begrip of intelligenter dan u lief is, doof of blind of stom, van nature geneigd tot moedeloosheid of zelfhaat, of misschien hebt u een buitengewone angst voor de dood. We dragen allemaal ons kruis. Maar mocht u daarentegen knapper en intelligenter zijn dan ik, begiftigd met vijf scherpe zintuigen, zelfs optimistischer ingesteld met een overvloed aan zelfrespect, en mocht u zich evenmin als ik niet graag laten vernederen door de Man met de Zeis … tja, dan zou ik u bijna kunnen haten als ik niet zou weten dat u, net als wij allemaal in deze onvolmaakte wereld, een bezwaard hart hebt en een geest die wordt gekweld door verdriet, verlies en verlangen. Eerder dan woedend te zijn op mijn xp beschouw ik de aandoening als een zegen. Mijn gang door het leven mag uniek worden genoemd. Om te beginnen sta ik op bijzonder goede voet met het nachtelijk duister. Ik ken de wereld tussen zonsondergang en zonsopgang als geen ander, want ik ben een broeder van de uil en de vleermuis en de das. Ik voel me thuis in het donker. Dat kan een groter voordeel zijn dan u zou denken.

Natuurlijk kan geen enkel voordeel opwegen tegen het feit dat het intreden van de dood voor de leeftijd der berusting niet ongewoon is onder xp-lijders. Overleven tot ver in de leeftijd der volwassenheid is geen redelijke verwachting – althans niet zonder voortschrijdende neurologische aandoeningen zoals bevingen van hoofd en handen, achteruitgang van het gehoor, verslechtering van de spraak en zelfs geestelijke aftakeling.

Tot dusver heb ik de dood bij zijn koude neus genomen zonder dat er wraak op volgde. Ook zijn me alle lichamelijke aandoeningen bespaard gebleven die de artsen me al lang geleden hebben voorspeld. Ik ben achtentwintig jaar.

Om te zeggen dat ik op geleende tijd leef zou niet alleen een cliché maar ook een understatement zijn. Mijn leven is tot nu toe een zwaar met hypotheek belaste onderneming geweest.

Maar dat geldt ook voor u. Uiteindelijk wacht ons allemaal een voortijdig faillissement. Naar alle waarschijnlijkheid ontvang ik mijn aankondiging veel eerder dan u, maar de uwe is inmiddels ook op de post gedaan.

Maar blijf vrolijk tot de postbode komt. Er is geen andere verstandige reactie dan opgewektheid mogelijk. Wanhoop is dwaze verspilling van kostbare tijd.

En nu, in deze koele voorjaarsnacht, al voorbij het spookuur maar nog uren voor de dageraad, fietste ik, achter mijn speurhond aan en nog gelovend in een wonderbaarlijke overleving van Jimmy Wing, door lege straten en verlaten lanen, door een plantsoen waar Orson niet even inhield om aan een boom te ruiken, langs de middelbare school naar lager gelegen straten. Hij leidde me uiteindelijk naar de Santa Rosita, een rivier die onze stad tussen het hoger gelegen gedeelte en de baai in tweeën deelt.

In dit deel van Californië, waar de gemiddelde jaarlijkse neerslag slechts zesendertig centimeter bedraagt, zijn de beddingen van de rivieren en beken het grootste deel van het jaar kurkdroog. Het afgelopen regenseizoen was niet natter dan normaal en in deze rivierbedding was geen druppeltje water te bekennen: een breed stuk poederachtig slik, bleek en enigszins glanzend in het maanlicht. De oppervlakte was zo glad als een laken, afgezien van enkele verspreide knoesten donker drijfhout als slapende daklozen met verwrongen ledematen vanwege nachtmerries.

Hoewel zo’n twintig tot vijfentwintig meter breed, ziet de Santa Rosita er in droge toestand eerder uit als een aangelegd afwateringskanaal dan als een rivier. Als onderdeel van een uitgebreid overheidsproject, om de snelle waterstromen op te vangen die plotseling uit de hoge heuvels en smalle ravijnen achter Moonlight Bay kunnen aanzwellen, zijn de rivieroevers van het ene deel van de stad naar het andere verhoogd en versterkt met brede betonnen kademuren. Orson rende van de straat over een kale strook land naar de betonnen muur.

Ik volgde hem tussen twee waarschuwingsborden door, zoals die om en om langs de gehele lengte van de waterloop stonden. Op het ene bord stond dat de toegang tot de rivier voor het publiek verboden was op straffe van een geldboete. Op het volgende bord, bedoeld voor mensen die zich van het eerste bord niets hadden aangetrokken, werd gewaarschuwd dat de stroming van het hoogstaande water tijdens zware regenval zo sterk en snel kon worden dat iemand die zich verder waagde kon worden meegesleept.

Ondanks al die waarschuwingen, ondanks het beruchte geweld van de verraderlijke stroming en ondanks de bekende tragische geschiedenis van de Santa Rosita, wordt om de zoveel jaar een sensatiezoeker met een zelfgemaakt vaartuigje, een kajak of soms met niet meer dan een paar zwembandjes de dood ingesleurd. In één winter, nog niet lang geleden, verdronken er drie.

Je kunt er donder op zeggen dat er altijd mensen rondlopen die zich in volle overtuiging het godgegeven recht voorbehouden om stom te doen.

Orson stond met zijn enorme kop geheven op de kademuur en staarde naar de Pacific Coast Highway en de heuvelrijen erachter. Hij stond strak van spanning en er ontsnapte hem een zacht gejank. Water noch iets anders bewoog die nacht in de maanverlichte rivierbedding. Er was zelfs geen zuchtje zeewind om een stofspookje uit het droge slik te doen opwaaien.

Ik keek op mijn verlichte horloge. Ongerust omdat iedere minuut die verstreek Jimmy Wings laatste kon zijn – als hij tenminste nog leefde – stootte ik Orson aan. ‘Wat is er?’

Hij gaf geen antwoord maar bleef met gespitste oren staan. Hij snoof de stille nachtlucht bijna kieskeurig op en leek in beslag genomen door de geur van een prooi ergens verderop langs de drooggevallen rivier.

Zoals gewoonlijk was ik bijzonder goed op Orsons bevindingen afgestemd. Hoewel ik helaas slechts over een gewone mensenneus en andere menselijke zintuigen beschik – maar, om eerlijk te zijn, ook over een uitgelezen garderobe en een fiks banksaldo – kon ik die geur zélf bijna ook bespeuren.

Orson en ik zijn niet zomaar hond en man. Ik ben zijn baasje niet. Ik ben zijn vriend, zijn broer.

Toen ik u vertelde dat ik me een broer voel van de uil, de vleermuis en de das, bedoelde ik dat in figuurlijke zin. Maar als ik zeg dat ik een broer van die hond ben, bedoel ik dat in een meer letterlijke zin. Terwijl ik aandachtig naar de oplopende rivierbedding keek die in het heuvelland verdween, vroeg ik: ‘Ergens van geschrokken?’ Orson keek op. In zijn ebonietkleurige ogen dreef een dubbele weerspiegeling van de maan. Aanvankelijk dacht ik dat het mijn eigen gezicht was, maar dat is niet zo rond en niet zo geheimzinnig.

En ook niet zo bleek. Ik ben geen albino. Mijn huid bevat pigment en mijn huidskleur is een beetje aan de donkere kant, al heeft het zonlicht me maar zelden beschenen.

Orson snoof en ik hoefde geen hondentaal te kennen om precies te weten wat hij bedoelde. De harige viervoeter vertelde me dat hij mijn veronderstelling dat hij zo makkelijk ergens van schrok een belediging vond.

En inderdaad is Orson veel moediger dan de meeste van zijn soortgenoten. Ik ken hem al meer dan tweeëneenhalf jaar, vanaf dat hij nog een pup was, en ik heb hem maar één keer bang gezien: voor apen.

‘Apen?’ vroeg ik.

Hij grinnikte, wat ik als ‘nee’ opvatte.

Deze keer geen apen.

Nog niet.

Orson rende naar een breed betonnen talud dat van de kademuur naar de bedding van de Santa Rosita afliep. In juni en juli gebruiken vuilniswagens en graafmachines het talud wanneer onderhoudsploegen opgehoopt afval en andere afzettingen van een heel jaar uit de droge rivier omhooghalen om de bedding voor het volgende regenseizoen ter voorkoming van overstromingen voldoende diep te maken.

Ik volgde mijn hond naar de bedding. Op de donker gespikkelde betonnen helling was zijn zwarte omtrek niet veel meer dan een schaduw, maar op het lichte, tot stof gedroogd slik zag hij er weer zo solide als steen uit, ook toen hij ervandoor ging als een geest die een opgedroogde Styx oversteekt.

De laatste regen was drie weken geleden gevallen en de bedding was dus niet vochtig. Maar wat op de bodem lag was nog stevig genoeg om er zonder moeite op te kunnen fietsen.

Voor zover zichtbaar in het parelmoeren maanlicht lieten mijn fietsbanden nauwelijks sporen na in het samengeperste slik, maar er was een zwaarder voertuig overheen gegaan dat heel duidelijke indrukken had nagelaten. Aan de breedte en diepte te oordelen waren het sporen van een bestelwagen, een lichte vrachtwagen of een voertuig dat wordt gebruikt voor veldsporten.

Geflankeerd door de zeven meter hoge betonnen kademuren had ik geen zicht meer op de stad om ons heen. Ik kon alleen vaag de hoekige lijnen van de hoger gelegen huizen zien, weggedoken tussen bomen of gedeeltelijk in het licht van straatlantaarns. Terwijl we over de droge bedding liepen, viel ook het zicht op de stad recht voor ons weg achter de muren, alsof de nacht een sterk oplosmiddel was waarin alle gebouwen en inwoners van Moonlight Bay verdwenen.

Op onregelmatige afstanden gaapten afvoerdoorlaten in de betonnen muren. Sommige waren minder dan een meter in doorsnee, andere zo groot dat er een vrachtwagen naar binnen kon rijden. De bandensporen liepen langs al die openingen en volgden de rivierbedding in twee strakke lijnen als getypte regels op een blad papier, behalve waar ze om een leesteken van drijfhout waren gegaan. Hoewel Orson zijn aandacht recht vooruit gericht hield, bekeek ik de waterdoorlaten achterdochtig. Tijdens een zware stortregen of wolkbreuk gutsten er stromen water uit, afgevoerd uit de straten en uit de natuurlijk gevormde afwateringen in de groene heuvels ten oosten van Moonlight Bay. Nu, bij droog weer, waren de betonnen riolen ondergrondse doorgangen van een geheime wereld waarin men heel vreemde reizigers zou kunnen tegenkomen. Ik verwachtte half en half dat er uit zo’n opening een op me af zou komen.

Ik geef toe dat mijn fantasie koortsachtig genoeg kan zijn om een nuchtere kijk als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen. Af en toe krijg ik daar last mee, maar ik heb er ook meer dan eens mijn leven mee gered.

Bovendien ben ik op mijn zwerftochten door de buizen die groot genoeg waren voor iemand van mijn postuur, een paar vreemde toestanden tegengekomen. Eigenaardigheden en raadselachtigheden. Taferelen om zelfs uit de meest dorre fantasie angst te kunnen wringen. Omdat de zon nu eenmaal iedere dag opkomt, moet mijn nachtelijk bestaan zich beperken tot de begrenzingen van Moonlight Bay, om er zeker van te zijn dat ik altijd in de buurt ben van de veilig verduisterde kamers van mijn huis wanneer de ochtendschemering begint. Aangezien Moonlight Bay twaalfduizend zielen telt, plus nog eens drieduizend studenten van Ashdon College, biedt dat inwonertal redelijk wat speelruimte; de plaats kan zeker geen gat worden genoemd. Maar toch had ik op mijn zestiende al iedere vierkante centimeter van Moonlight Bay beter leren kennen dan het territorium in mijn eigen hoofd. Om de verveling te verdrijven ga ik dan ook altijd op zoek naar nieuwe perspectieven op dit piepkleine stukje van de wereld waartoe xp mijn bewegingsvrijheid beperkt; er was een tijd dat ik gefascineerd was door de aanblik van die onderwereld, terwijl ik door de afwateringsbuizen doolde als was ik het Spook in de Parijse catacomben onder het operagebouw, maar dan zonder de cape, klokhoed, littekens en waanzin.

De laatste tijd blijf ik liever bovengronds. Mijn permanente verblijf onder de groene zoden komt gauw genoeg, zoals voor iedereen op deze wereld.

Toen we zonder te worden aangevallen weer een afwatering voorbij waren, zette Orson er opeens vaart achter. Het spoor werd warm. De rivierbedding liep op in oostelijke richting, en werd geleidelijk smaller. Waar de bedding onder Highway 1 door liep, was de breedte nog maar twaalf meter. De lengte van de tunnel bedroeg ruim dertig meter en hoewel aan het eind een zwak zilveren maanlicht glansde, was het in de tunnel griezelig donker.

Blijkbaar bespeurde Orsons betrouwbare reukorgaan kennelijk geen gevaar. Hij gromde niet.

Maar hij rende ook niet zelfverzekerd het donker in. Hij bleef met onbeweeglijke staart en gespitste oren alert voor de tunnelingang staan.

Jarenlang heb ik ’s nachts rondgedoold met wat contant geld op zak voor het geval ik eens iets moest kopen, een kleine zaklantaarn voor de zeldzame keren dat het duister meer een vijand dan een vriend voor me was, en een mobiele telefoon die met een clip aan mijn broekriem hing. Onlangs heb ik deze standaarduitrusting uitgebreid met een 9mm-pistool van het merk Glock.

Het pistool hing in een soepele schouderholster onder mijn jack. Ik hoefde nooit te voelen of het wapen er nog zat, omdat het gewicht ervan als een tumor tegen mijn ribben rustte. Niettemin stak ik mijn hand in mijn jasje en drukte mijn vingertoppen op de kolf zoals een bijgelovig iemand een talisman beroert.

Mijn kleding bestond uit een zwartleren jack, een zwarte spijkerbroek, een zwarte katoenen trui met lange mouwen, zwarte sokken en zwarte Rockports. Dit zwart-op-zwart is geen imitatie van de kledij van vampiers, priesters, ninja-moordenaars of Hollywoodsterren. ’s Nachts in Moonlight Bay is het verstandig goed bewapend rond te lopen, maar ook om één met de schaduwen te zijn en zo weinig mogelijk aandacht te trekken.

Op mijn fiets met beide voeten op de grond liet ik de Glock zitten waar hij zat, maar ik maakte de zaklantaarn los van het stuur. Mijn fiets heeft geen koplamp. Ik heb zoveel jaren in het donker geleefd en in vertrekken die grotendeels door kaarsen waren verlicht dat mijn aan het donker gewende ogen niet vaak extra verlichting nodig hebben.

Het schijnsel drong ongeveer tien meter door in de tunnel die rechte wanden en een gewelfde bovenkant had. In het voorste gedeelte van de tunnel loerde geen gevaar.

Orson waagde zich naar binnen.

Voordat ik hem volgde, luisterde ik naar het geraas van het verkeer op de snelweg hoog boven mijn hoofd. Zoals altijd vond ik het geluid zowel opwindend als melancholiek.

Ik heb nooit een auto bestuurd en zal er ook wel nooit toe in staat zijn. Ook al zou ik handschoenen dragen en mijn gezicht met een masker beschermen, de koplampen van de onophoudelijke stroom tegenliggers zouden een te groot gevaar voor mijn ogen betekenen. Bovendien zou ik ’s nachts nooit een aanzienlijke afstand naar het noorden of zuiden kunnen afleggen, omdat ik dan niet voor zonsopgang thuis zou zijn.

Genietend van het gedreun van het verkeer, tuurde ik omhoog langs de brede betonnen pijler waarop het aquaduct rustte. Boven aan de boogvorm van de hoge betonnen steunbeer weerkaatste licht van koplampen tegen de vangrails langs de berm van de snelweg, maar de passerende voertuigen kon ik niet zien.

Wat ik echter uit mijn ooghoek wél zag – of meende te zien – was een ineengedoken gestalte. Die gedaante was niet zo zwart als het omringende duister en werd onrustig van achteren verlicht door het langsdenderende verkeer. Hij zat bovenin aan mijn kant van de vangrail, nauwelijks te onderscheiden, maar er ging een even sterke dreiging vanuit als van een gargouille op de hoek van een kathedraalspits.

Toen ik mijn hoofd in zijn richting draaide om hem beter te kunnen zien, wierpen de koplampen van een hele rij snelrijdende personen- en vrachtwagens dansende schaduwen die deden denken aan opvliegende raven tijdens een onweer. Door die stijgende en dalende spookgestalten heen rende een duidelijk zichtbare gestalte schuin door het gras van de berm, weg van de pijler en van het punt waar ik stond.

In een oogwenk was hij buiten bereik van de flakkerende koplampen gekomen en verdween hij weer in de duisternis, die eveneens aan mijn gezichtsveld onttrokken was door de muren die zo’n meter of zeven boven me uittorenden. Misschien was hij van plan om langs de kademuur terug te rennen om achter me in de rivierbedding te komen. Maar misschien had hij helemaal geen belangstelling voor me. Hoewel het een troostrijke gedachte is dat melkwegstelsels om me heen draaien, ben ik niet het middelpunt van het universum.

Misschien bestond die geheimzinnige gestalte niet eens. Ik had maar zo’n korte glimp van hem opgevangen dat ik geen absolute zekerheid had dat hij niet slechts een illusie was geweest.

Ik stak mijn hand weer in mijn jasje en betastte de Glock.

Orson was al zo’n eind de tunnel onder de snelweg in gelopen dat hij bijna buiten het bereik van mijn zaklantaarn was gekomen.

Na een blik achterom zag ik dat ik niet werd beslopen en volgde mijn hond. Ik zat niet meer op het zadel, maar duwde mijn fiets met mijn linkerhand voort.

Ik wilde mijn rechterhand vrijhouden voor mijn pistool en bovendien was ik met de brandende lantaarn een gemakkelijk te volgen doelwit.

Hoewel de rivierbedding kurkdroog was, gaven de tunnelwanden een niet onaangenaam vochtig luchtje af en in de koele nachtlucht bespeurde ik ook een spoortje geur van betonkalk.

Van het wegdek hoog boven ons drong het gedreun van het verkeer door alle lagen staal, beton en aarde heen en weergalmde in de holle ruimte. Ondanks dat schild van verkeersgeluiden meende ik achter me iemand naderbij te horen sluipen. Maar steeds als ik me naar het geluid omdraaide, zag ik in het licht van mijn lantaarn alleen de gladde betonnen kademuren en de verlaten rivierbedding.

De bandensporen liepen kaarsrecht door de tunnel naar een volgend open stuk van de Santa Rosita. Daar deed ik de lantaarn uit, blij dat ik het weer met het licht van de maan en de sterren afkon. De rivier maakte een bocht naar rechts, verdween uit het zicht en liep in oostzuidoostelijke richting van de snelweg vandaan met een veel sterkere stijging dan tot dusver.

Hoewel tegen de omringende heuvels nog her en der huizen stonden, kwamen we aan de rand van de stad.

Ik wist waar we heen gingen. Ik wist het al een tijdje, maar het vooruitzicht verontrustte me. Als Orson op het goede spoor zat en de ontvoerder van Jimmy Wing het voertuig bestuurde dat de bandensporen had veroorzaakt, dan was hij met de jongen naar Fort Wyvern gevlucht, de verlaten militaire basis die de oorzaak was van veel problemen in Moonlight Bay.

Wyvern, met een oppervlakte van meer dan vijfhonderd hectare – veel meer grondgebied dan onze stad – wordt omgeven door een hoog hek van gevlochten metaaldraad aan stalen steunpalen in betonblokken en daarbovenop rollen prikkeldraad. Deze versperring liep dwars door de rivier. Toen ik om de bocht in de bedding kwam, zag ik een donkere Chevrolet Suburban voor het hek geparkeerd staan, aan het eind van het bandenspoor dat we hadden gevolgd. De bestelwagen stond twintig meter voor ons uit, maar ik was er tamelijk zeker van dat er niemand in zat. Toch wilde ik de wagen behoedzaam benaderen.

Orsons gegrom gaf aan dat ook hij op zijn hoede was.

Ik keek achterom naar waar we vandaan kwamen, maar zag geen spoor meer van de griezelige gargouille waarvan ik in de tunnel onder de snelweg een glimp had opgevangen. Toch had ik het gevoel dat ik werd bespied.

Ik verstopte mijn fiets plat op de grond achter een hoop drijfhout dat als het ware zijn tanden in een paar dode takken tumbleweed had gezet.

Ik stak de zaklantaarn op mijn rug achter mijn broekriem en trok de Glock uit de holster. Het is een ‘safe action’-pistool met alleen een beveiliging binnen in het wapen: geen hendeltjes die je eerst met je duim moet omzetten om te kunnen schieten.

Meer dan eens heeft de Glock mijn leven gered. Hoewel dat een geruststellende gedachte is, geeft het me toch een ongemakkelijk gevoel. Ik vermoed dat ik het nooit helemaal zonder schroom zal kunnen gebruiken. Het gewicht en de vorm ervan hebben niets te maken met mijn aversie tegen hoe het aanvoelt. Het is een voortreffelijk handwapen. Als jongen zwierf ik bij nacht door Moonlight Bay en werd dan het mikpunt van niet licht te vergeten spot en geweld door pestkoppen – meestal jongens, maar ook een paar volwassenen die beter hadden moeten weten – en hoewel hun getreiter en gesar me motiveerde te leren hoe ik mezelf moest verdedigen en dus nooit een onheuse bejegening zonder een felle reactie voorbij liet gaan, hebben die ervaringen me toch een afkeer bezorgd van geweld als een gemakkelijke oplossing. Om mezelf en mijn dierbaren te beschermen, zal ik dodelijk geweld toepassen wanneer dat nodig is, maar nooit met plezier.

Met Orson dicht naast me sloop ik naar de Suburban. In de cabine zat geen bestuurder noch een passagier. De motorkap voelde warm aan: de wagen stond er pas een paar minuten.

Voetsporen leidden van het linkerportier naar het portier aan de passagierskant. Vandaaruit liepen ze naar de omheining. De indrukken vertoonden veel overeenkomst – als ze al niet identiek waren – met het voetspoor in de border onder de vensterbank van Jimmy Wings slaapkamerraam.

De maan rolde als een grote zilveren munt heel langzaam naar de geopende geldtas aan de westelijke horizon. Maar het schijnsel was nog helder genoeg om het kenteken aan de achterkant van de wagen te kunnen lezen. Ik prentte het nummer snel in mijn geheugen. Ik vond de plek waar een metaalschaar was gebruikt om een gat in het staaldraad te knippen. Kennelijk was dat al geruime tijd geleden gebeurd, nog voor de laatste regenval, want het door water gladgestreken rivierslik was nauwelijks omgewoeld, wat wel het geval zou zijn geweest als iemand al dat werk een paar minuten geleden had gedaan.

Tussen Moonlight Bay en Fort Wyvern liggen ook verschillende waterafvoeren met duikers. Meestal wanneer ik de voormalige legerbasis met een bezoekje vereer, gebruik ik een van die aan het oog onttrokken doorgangen waar ik mijn eigen metaalschaar heb gebruikt.

Aan de omheining door de rivier hing een waarschuwingsbord in rode en zwarte letters, zoals overal elders langs de gehele omheining en op het uitgestrekte terrein van Wyvern. De tekst luidde dat de basis op aanbeveling van de ‘Commissie ter Sluiting en Herinrichting van Militaire Terreinen’ weliswaar was gesloten als gevolg van de beëindiging van de Koude Oorlog, maar dat onbevoegden niettemin bij aanhouding een zware boete en zelfs gevangenisstraf riskeerden op grond van een lijst overheidsbepalingen die zo lang was dat een derde van het bord erdoor in beslag werd genomen. De toon van de waarschuwing was dreigend en liet aan duidelijkheid niets te wensen over, maar ik liet me er toch niet door afschrikken. Politici beloven ons ook altijd vrede, eeuwige welvaart, een zinvol bestaan en rechtvaardigheid. Mochten die beloften ooit vervuld worden, dan krijg ik misschien ooit ontzag voor hun dreigementen.

Op dit punt van de omheining waren de sporen van de ontvoerder niet de enige in de rivierbedding. De duisternis maakte het me onmogelijk om die verse sporen te kunnen identificeren.

Ik waagde het erop mijn zaklantaarn te gebruiken. Met mijn andere hand als scherm ervoor knipte ik de lantaarn een paar seconden aan, lang genoeg om te kunnen ontraadselen wat hier was gebeurd. Hoewel de opening in de omheining ter voorbereiding van de ontvoering kennelijk al enige tijd geleden was gemaakt, had de kidnapper geen groot gat achtergelaten. Hij had een vrij onopvallende doorgang gemaakt en bij aankomst had hij alleen maar de loshangende flap van gaas opzij hoeven buigen. Om zijn beide handen voor dat klusje vrij te hebben, had hij zijn gevangene neergezet en Jimmy van angst doen verstijven met gruwelijke dreigementen, of hij had de jongen vastgebonden.

Het tweede spoor was aanzienlijk kleiner dan het eerste. En niet afkomstig van schoenen. Het waren de voetsporen van een kind dat blootsvoets van zijn bed was gelicht.

Ik zag Lilly’s paniekerige gezicht voor me. Haar man, Benjamin Wing, onderhoudsmonteur bij een elektriciteitsbedrijf, was bijna drie jaar daarvoor tijdens zijn werk omgekomen door elektrocutie. Hij was een grote, altijd vrolijk kijkende man geweest, half Cherokee, zo barstensvol levenslust dat het leek of die onuitputtelijk was. Zijn dood had iedereen geschokt. Hoe sterk Lilly ook was, ze zou volkomen kapot zijn als zo kort na het eerste dit tweede en nog vreselijker verlies haar zou treffen.

Hoewel Lilly en ik allang geen geliefden meer waren, hield ik nog steeds van haar als vriendin. Ik bad dat ik haar zoontje heelhuids en lachend bij haar terug mocht brengen om de pijn en angst van haar gezicht te zien verdwijnen.

Orsons zachte gejank klonk verdrietig. Hij trilde, klaar om de achtervolging in te zetten.

Ik stak de kleine zaklantaarn weer achter mijn broekriem en boog het loshangende stuk gaas omhoog. Er zong een zacht tjingelend protest door het gevlochten staal.

‘Lekkere worstjes voor de dapperen,’ beloofde ik en Orson dook door het gat heen.

3

Toen ik mijn hond door het gat naar de verboden zone volgde, bleef mijn pet aan een scherpe punt van doorgeknipt gaas hangen en werd van mijn hoofd gerukt. Ik griste de pet van de grond, klopte hem af tegen mijn broek en zette hem weer op.

De marineblauwe pet met klep was een maand of acht in mijn bezit. Ik had hem gevonden in een eigenaardig vertrek van beton, drie verdiepingen onder de grond, diep verscholen in de doolhof van Fort Wyvern.

Boven de klep, in rood geborduurd, staan de woorden Mystery Train. Ik heb geen idee van wie de pet ooit is geweest en wat het robijnrode borduursel betekent.

Het eenvoudige hoofddeksel had op zich weinig waarde, maar van al mijn materiële bezittingen was die pet mij het dierbaarst. Ik had geen bewijs dat de pet te maken had met het wetenschappelijke werk van mijn moeder, noch met enig ander project waarbij ze betrokken was geweest, hetzij in Fort Wyvern of elders, maar toch was ik daarvan overtuigd. Hoewel ik al een paar gruwelijke geheimen van Wyvern kende, geloofde ik ook dat er, als ik in staat zou zijn de betekenis van de geborduurde woorden te ontraadselen, nog veel verbijsterender waarheden aan het licht zouden komen. Ik stelde veel vertrouwen in die pet. Als ik hem niet droeg, hield ik hem toch altijd bij me, omdat hij me aan mijn moeder deed denken en op die manier een troost voor me was.

Afgezien van het kale stuk vlak achter het gat in de omheining, had zich een heleboel drijfhout en tumbleweed en vuilnis tegen het als een zeef fungerende hek verzameld. Voor de rest was de bedding van de Santa Rosita aan beide kanten van de omheining even stevig. Aan de andere kant van het hek waren de enige voetsporen die van de ontvoerder. Hij had de jongen vanaf daar weer gedragen.

Orson rende langs het spoor en ik volgde meteen achter hem. Al gauw kwamen we bij een volgende toegangsweg die met een talud tegen de noordelijke kademuur opliep en Orson holde zonder aarzelen naar boven.

Ik hijgde harder dan hij toen we de top bereikten, ook al was harige snuit in hondenjaren ongeveer van mijn leeftijd.

Ik prijs me gelukkig dat ik oud genoeg ben geworden om de subtiele maar onmiskenbare verzwakking van mijn jeugdige veerkracht en uithoudingsvermogen onder ogen te zien. Ik heb het niet begrepen op dichters die de schoonheid en de zuiverheid bejubelen van jong sterven, als alle vermogens nog intact zijn. Ondanks mijn xp zou ik maar al te graag de zoete aftakeling van mijn tachtigste willen beleven, of zelfs de delicate zwakte van iemand met honderd gevaarlijke kaarsjes op zijn verjaardagstaart. We genieten het meest van het leven en begrijpen het best de zin van ons bestaan wanneer we het kwetsbaarst zijn, wanneer levenservaring ons nederig heeft gemaakt en de arrogantie heeft genezen die ons, als een vorm van doofheid, verhindert naar de levenslessen te luisteren die deze wereld ons voorhoudt. Terwijl de maan haar gezicht achter een wolkensluier verschool, keek ik op de rivierkade naar links en naar rechts. Jimmy en zijn ontvoerder waren nergens te bekennen.

Ook zag ik geen gebochelde gargouille in de rivierbedding onder me, of langs beide kanten van de waterloop. Wie of wat het ook geweest was, de gestalte uit de berm van de snelweg over de tunnel had geen belangstelling voor me.

Zonder aarzelen rende Orson naar een aantal enorme loodsen, vijftig meter van de rivierkade. Ondanks hun profane doel en ondanks het feit dat ik er vaker was geweest, hadden die donkere bouwsels een geheimzinnige uitstraling.

Ook al zijn ze enorm, het zijn niet de enige opslagplaatsen op de basis en hoewel ze in een stad een paar straatlengten zouden beslaan, vertegenwoordigen ze maar een onbeduidend percentage van alle gebouwen binnen de omheining. Op het hoogtepunt van zijn activiteiten had Fort Wyvern 36.400 vaste werknemers. Bijna dertienduizend werknemers van toeleveringsbedrijven en nog eens vierduizend mannen en vrouwen burgerpersoneel waren ook aan de basis verbonden. De huisvestingscapaciteit op de basis alleen al bedroeg drieduizend eengezinswoningen en bungalows. Ze staan er allemaal nog, in vervallen staat.

Al gauw bevonden we ons tussen de loodsen en Orsons neus leidde hem snel door een doolhof aan dienstwegen naar het grootste van de gebouwen. Zoals de meeste andere was ook dit gebouw rechthoekig met tien meter hoge wanden van stalen golfplaten op een betonnen fundament en met een gebogen metalen dak. Aan de voorkant bevond zich een roldeur, groot genoeg voor geladen vrachtwagens. Die deur was gesloten, maar ernaast stond een manshoge entreedeur wijd open.

Orson was tot dusver recht op zijn doel afgegaan, maar nu hij deze ingang naderde, aarzelde hij. De ruimte erachter was nog donkerder dan de slechts door sterren verlichte dienstweg waarover we liepen. Orson leek niet helemaal te vertrouwen op het vermogen van zijn neus om onraad te bespeuren in de loods, alsof de geuren waar hij op afging werden weggefilterd door het ondoordringbare duister daarbinnen.

Met mijn rug tegen het gebouw schoof ik stap voor stap naar de ingang. Bij de drempel bleef ik staan, mijn pistool geheven en de loop op de hemel gericht.

Ik luisterde met ingehouden adem en bijna zo stil alsof ik al dood was, op een zacht gerommel in mijn buik na, waar mijn ingewanden een hapje verwerkten dat ik die avond had verorberd, bestaande uit een stuk uienstokbrood met boerenkaas en jalapeño-pepertjes. Mocht iemand me achter de ingang staan opwachten, dan moest diegene al dood zijn, want hij hield zich nog stiller dan ik. Dood of niet, zijn adem kon in ieder geval niet zo sterk ruiken als de mijne. Hoewel Orson even moeilijk te onderscheiden viel als een streep zwarte inkt op een rouwsluier, zag ik dat hij even voorbij de ingang abrupt bleef staan. Na weer een korte aarzeling, waarbij hij geheel van zijn stuk leek, keerde hij de deur zijn staart toe en waagde zich op de dienstweg een paar stappen in de richting van het volgende gebouw. Ook Orson hield zich heel stil. Geen getik van zijn nagels op het plaveisel, geen gehijg, zelfs geen gerommel van zijn maag, alsof hij niet meer dan een geest van een hond was. Wel keek hij gespannen om naar waar we vandaan kwamen, waarbij zijn ogen in het licht van de sterren enigszins oplichtten; de nauwelijks waarneembare witte punten van zijn ontblote tanden leken op de angstaanjagende fluorescerende grijns van een doodskop.

Ik had niet de indruk dat zijn aarzeling voortkwam uit angst voor wat ons te wachten stond. Het was eerder dat hij niet langer leek te weten waarheen het spoor leidde.

Ik raadpleegde mijn horloge. Iedere zwakverlichte seconde markeerde niet alleen het verstrijken van de tijd, maar ook het wegebben van Jimmy Wings levenskracht. Het stond bijna vast dat hij niet vanwege een losgeld was ontvoerd, maar om bepaalde duistere behoeften te bevredigen, misschien met wreedheden waaraan ik nauwelijks durfde denken.

Ik wachtte en had de grootste moeite om mijn levendige fantasie in te tomen, maar toen Orson ten slotte terugkeerde naar de openstaande deur van de loods, zonder enige overtuiging dat ons doel zich daar bevond, besloot ik handelend op te treden. Het geluk is met de dapperen. De dood natuurlijk ook.

Met mijn linkerhand trok ik de zaklantaarn van achter mijn broekriem te voorschijn. Op mijn hurken ging ik de drempel over en schoof snel naar links. Terwijl ik de zaklantaarn aanknipte, rolde ik hem over de grond, een eenvoudige en misschien dwaze krijgslist om schoten af te leiden.

Er klonken geen schoten en toen de lantaarn eenmaal stillag, was het weer zo stil in de loods als op een dode planeet zonder atmosfeer. Het verbaasde me bijna dat ik nog kon ademhalen.

Ik raapte de zaklantaarn op. Het grootste deel van de loods bestond uit één ruimte die zo lang was dat het schijnsel niet eens tot de achterwand reikte. Sterker nog: de straal kwam nauwelijks tot de helft van de veel smallere dwarsbreedte om beide wanden vanaf mijn standpunt te kunnen beschijnen.

Terwijl ik de schaduwen wegmaaide, groeiden ze meteen weer dicht nadat de lichtstraal gepasseerd was en leken nog dikker zwart dan tevoren. In ieder geval doemde er geen tegenstander op.

Eerder bedenkelijk dan achterdochtig liep Orson het licht in en leek de loods, na een aarzeling, met een korte nies verder geen blik waardig te willen keuren. Hij keerde terug naar de deur.

Een gesmoorde bonk verbrak de stilte elders in het gebouw. De kille akoestiek liet het geluid rondgalmen langs de wanden van de reusachtige holle ruimte en zong lang na tot de harde metalige klank verzachtte tot een geheimzinnig, fluisterend gegons als gezoem van zomerinsecten.

Ik deed de zaklantaarn uit.

In de ondoordringbare duisternis voelde ik Orson weer naast me. Zijn flank streek langs mijn been.

Ik wilde hier weg.

Maar ik wist niet waarheen.

Jimmy moest ergens in de buurt zijn … en hij leefde, want de ontvoerder was nog niet bij het donkere altaar aangekomen waar hij zijn rituele spelletjes wilde doen en het lam offeren. Jimmy, klein en bang en eenzaam. Wiens vader dood was, evenals de mijne. Wiens moeder van verdriet zou wegkwijnen als ik haar niet zou kunnen helpen. Geduld. Dat is een van de grote deugden die God ons wil bijbrengen door Zich niet in deze wereld te willen tonen. Geduld.

Orson en ik stonden met gespitste oren te luisteren tot de laatste echo van het geluid was weggeëbd. Op het moment dat ik me in de stilte die erop volgde afvroeg of wat we hadden gehoord enige betekenis had, verhief zich een stem, een zware en boze stem, net zo gesmoord als de bonk die had geklonken. Eén stem. Geen gesprek. Een monoloog. Iemand die in zichzelf praatte, of tegen een bang ontvoerd jongetje dat geen antwoord durfde geven. Ik kon het niet verstaan, maar de stem was even hol en bars als die van een boze trol in een sprookje. De spreker kwam niet dichterbij en verwijderde zich ook niet. Het was duidelijk dat hij zich niet bij ons in deze ruimte bevond. Voordat ik kon bepalen uit welke richting de barse woorden kwamen, zweeg de trol.

Fort Wyvern is pas negentien maanden dicht, dus ik heb nog geen tijd gehad om alle hoeken en gaten ervan even grondig te leren kennen als iedere spelonk van Moonlight Bay. Tot dusver heb ik mijn speurtochten beperkt tot de meer geheimzinnige gedeelten van de basis, waar de kans het grootst is op vreemde en intrigerende taferelen te stuiten. Van deze loods wist ik alleen dat hij niet wezenlijk verschilde van de andere: drie verdiepingen hoog met een open zoldering van metalen balken en bestaande uit vier ruimten: de grote opslagruimte waarin we stonden, een kantoor aan het eind rechts, een soortgelijk kantoor achterin links en boven die twee kantoren een open vliering. Ik was er zeker van dat noch het weergalmende geluid, noch de stem van de trol uit een van die ruimten was gekomen. Ik draaide een rondje om mijn as, gefrustreerd door het ondoordringbaar duister. Het was even genadeloos en constant als de zwarte wade die op een dag over me heen valt wanneer de cumulatieve schade door licht het zaad van tumoren in mijn ogen plant.

Een geluid harder dan het eerste, een weergalmende bonk van metaal op metaal, dreunde door het gebouw en veroorzaakte rollende echo’s als een granaatbeschieting in de verte. Nu voelde ik trillingen door de betonnen vloer gaan, wat me deed vermoeden dat de bron van het lawaai waarschijnlijk onder de vloer van de loods lag. Onder bepaalde gebouwen op de basis liggen geheime ruimten die kennelijk onbekend waren bij de overgrote meerderheid van de militairen die de gewone en respectabele legertaken van Wyvern uitvoerden. Deuren die ooit slim aan het oog onttrokken waren geweest, leidden van souterrains naar lager gelegen souterrains, naar nog diepere kelders en opslagplaatsen daaronder. Veel van die ondergrondse constructies zijn onder de gehele basis door met elkaar verbonden door trappen, liften en tunnels die heel wat minder gemakkelijk te zien waren voordat de militaire basis werd verlaten en van alle voorraad en materieel ontdaan.

Maar hoewel menig geheim van Wyvern door de vertrekkende leiding open en bloot werd achtergelaten, zouden mijn beste ontdekkingen beslist niet mogelijk zijn geweest zonder de hulp van mijn trouwe viervoeter. Zijn vermogen om zelfs het geringste geurspoortje uit kieren en gaatjes van verborgen ruimten te lokaliseren is al even indrukwekkend als zijn talent om op een surfplank in evenwicht te blijven, maar weer niet zo indrukwekkend als zijn bekwaamheid om telkens een tweede biertje van zijn vrienden los te krijgen, van wie ik er een ben, en ik weet toch donders goed dat hij er maar ééntje kan hebben.

Op de uitgestrekte basis zijn ongetwijfeld nog heel wat goed verborgen installaties die op ontdekking wachten. Maar hoe interessant mijn naspeuringen ook altijd zijn geweest, er waren ook tijden dat ik er helemaal niet kwam. Wanneer ik te veel tijd doorbreng in het rijk der schaduwen onder Fort Wyvern, krijg ik last van de onheilspellende sfeer die er hangt. Ik heb genoeg gezien om te weten dat die onderwereld het decor is geweest van uitgebreide illegale ondernemingen van een twijfelachtige wetenschap, dat hier tal van verschillende onderzoeken werden uitgevoerd die ‘zwart’ werden gesubsidieerd en dat sommige van die daarvan zo ambitieus en exotisch waren dat er aan de hand van de achtergebleven aanwijzingen niets van te doorgronden viel.

Maar deze wetenschap alleen is niet het enige dat de onderwereld van Wyvern zo onbehaaglijk maakt. Heel wat deprimerender is het gevoel – niet meer dan een intuïtie, maar niettemin een sterke indruk – dat een deel van wat zich hier heeft afgespeeld niet domweg goedbedoelde dwaasheid van een hogere orde is geweest, niet louter wetenschap in dienst van krankzinnige politici, maar pure kwaadaardigheid. Toen ik eens een paar nachten achtereen onder Fort Wyvern had doorgebracht, raakte ik ervan overtuigd dat onbekende boosaardige krachten in de ondergrondse doolhof waren losgelaten en dat sommige daarvan nog steeds op die zijpaden rondwaren en wachten om ontdekt te worden. Dan is het geen angst die me terug naar de begane grond drijft, maar eerder een gevoel van morele en geestelijke verstikking, alsof ik een onuitwisbare vlek op mijn ziel zou krijgen als ik te lang in die onderwereld zou verblijven.

Ik had niet verwacht dat die doodgewone opslagplaatsen in rechtstreekse verbinding stonden met de spookachtige ondergrondse gewelven. Maar in Fort Wyvern is niets zo eenvoudig als het op het eerste gezicht lijkt.

Nu knipte ik mijn zaklantaarn weer aan, in de overtuiging dat de ontvoerder – als hij de man was die ik volgde – zich niet op deze verdieping van het gebouw bevond.

Ik vond het vreemd dat een psychopaat zijn slachtoffertje hierheen zou brengen en niet naar een meer persoonlijke omgeving, waar hij zich volkomen op zijn gemak voelde terwijl hij zijn perverse neigingen bevredigde. Daar stond tegenover dat Wyvern een mysterieuze allure had die deed denken aan Stonehenge, aan de grote piramide van Gizeh, of aan de Maya-ruïnes van Chichén Itzá. De kwaadaardige aantrekkingskracht zou een ontspoorde geest zeker aanspreken die, zoals in dergelijke gevallen meestal blijkt, zijn grootste kick niet krijgt van het molesteren maar van het martelen en bruut vermoorden van onschuldigen. Deze bizarre plek zou een even sterke aantrekkingskracht op hem uitoefenen als een ontheiligde kerk of een oud vervallen huis aan de rand van de stad, waar een waanzinnige zijn hele gezin vijftig jaar eerder met een bijl aan mootjes had gehakt.

Natuurlijk was er altijd de mogelijkheid dat de kidnapper van de kleine Jimmy niet krankzinnig was, niet pervers, maar iemand die in een bizarre zij het officiële functie werkte in delen van Wyvern die mogelijkerwijs in het geheim actief waren gebleven. Ook al is de basis gesloten, het terrein blijft een broedplaats van paranoia.

Terwijl Orson vlak naast me bleef lopen, haastte ik me naar de twee kantoorruimten aan het eind van de grote hal.

Het eerste kantoor was precies wat ik ervan verwachtte. Een lege ruimte. Vier kale muren. Een gat in de zoldering waar vroeger de tl-verlichting had gezeten.

In het andere kantoor lag de verfoeilijke Darth Vader op de grond: een plastic poppetje van ongeveer acht centimeter groot, in zwart en zilver.

Ik herinnerde me dat ik in Jimmy’s slaapkamer in een flits zulke Star Wars-poppen op de planken had zien staan.

Orson snuffelde aan Darth Vader.

‘Kom mee naar de Donkere Kant, Luke,’ mompelde ik.

Achter in het kantoor gaapte een grote rechthoekige opening, op de plek waar een paar liftdeuren door een ontmantelingsploeg van het leger waren gesloopt. Als halfbakken veiligheidsmaatregel was op buikhoogte een plank voor de opening geschroefd. Allerlei ingewikkelde stalen aansluitingen die nog uit de muur hingen, wezen erop dat de lift indertijd, toen Fort Wyvern de nationale veiligheid diende, achter iets verscholen werd gehouden, misschien een verplaatsbare of beweegbare boekenkast of iets dergelijks.

De lift zelf en het bedieningsmechanisme waren eveneens verdwenen. Ik lichtte even bij met mijn zaklantaarn en zag een schacht van drie verdiepingen. De enige manier om af te dalen was via een onderhoudsladder langs de wand van de schacht.

De man die ik achtervolgde had het waarschijnlijk ergens anders te druk om het spookachtige schijnsel in de schacht op te merken. De straal werd opgezogen door grijs beton tot het licht niet meer was dan een wolkje geestelijke materie boven de kloptafel van een spiritistische seance.

Toch deed ik de lantaarn uit en stak hem weer achter mijn broekriem. Met tegenzin stopte ik ook de Glock weer in de holster onder mijn jack.

Ik ging op één knie zitten en tastte voorzichtig rond in het donker. Het kon het kantoor zijn, maar evengoed een zwart gat van miljarden lichtjaren diep dat ons vreemdsoortige universum met een ander, nog vreemder universum verbond. Mijn hart bonkte tegen mijn ribbenkast, maar toen voelde ik de brave Orson naast me en door over zijn vacht te strijken kalmeerde ik.

Hij legde zijn robuuste kop op mijn andere knie om me aan te sporen hem te strelen en achter zijn oren te kriebelen. Het ene oor stond omhoog, het andere hing slap.

We hebben samen al heel wat meegemaakt. We hebben te veel mensen die ons dierbaar waren verloren. We zijn allebei even bang dat we er alleen voor komen te staan. We hebben een aantal vrienden – Bobby Halloway, Sasha Goodall en nog een paar anderen – op wie we bijzonder gesteld zijn, maar wij tweeën delen iets dat verder reikt dan de diepste vriendschap. Zonder die unieke relatie zouden we ons geen van beiden compleet voelen.

‘Brave jongen,’ fluisterde ik.

Hij likte mijn hand.

‘Ik moet gaan,’ zei ik zacht en ik hoefde niet te zeggen dat ik naar beneden gaan bedoelde.

Het behoeft evenmin betoog dat Orson, ondanks zijn vele voortreffelijke eigenschappen, niet over het uitzonderlijke evenwichtsgevoel beschikt om poot voor poot een volkomen steile ladder te kunnen afdalen. Hij bezit een groot opsporingstalent, een bijzonder goed hart, onbeperkte moed, een loyaliteit die even betrouwbaar is als de beweging van de zon, een eindeloos vermogen tot liefhebben, een koude neus en een staart die zo energiek kan kwispelen dat hij meer stroom opwekt dan een kleine kernreactor, maar zoals ieder van ons heeft ook hij zijn beperkingen.

In het stikdonker schuifelde ik naar het gat in de muur. Op de tast greep ik een van de stalen bevestigingen waarmee ooit een draaibare kast aan de muur had vastgezeten en ik trok me omhoog tot ik met beide voeten op de stevige plank voor de opening hurkte. Ik tastte in de schacht op zoek naar een stalen sport, greep er een en zwaaide van de plank op de dienstladder.

Ik geef toe dat een kat minder geluid maakt, maar dat verschil kan hoogstens een muis waarnemen. Ik wil niet beweren dat ik het bovennatuurlijke vermogen heb om over een laag herfstbladeren te rennen zonder dat er ook maar een knispertje te horen is. Mijn bijna onmerkbare wijze van voortbewegen is in hoofdzaak het gevolg van drie dingen: het eindeloze geduld dat ik door mijn xp heb opgebouwd, het zelfvertrouwen waarmee ik me door de donkerste nacht heb leren voortbewegen en, last but not least, mijn jarenlange ervaring in het observeren van nachtdieren, vogels en andere wezens met wie ik mijn wereld deel. Ze zijn allemaal meesters van de stilte wanneer dat nodig is, en in de meeste gevallen is dat ook hoognodig omdat de nacht het rijk der roofdieren is waarin iedere jager zelf ook prooi is. Van het duister daalde ik af in nog dieper duister. Ik wenste dat ik niet twee handen nodig had om de ladder vast te houden en als een snelle en lenige aap met mijn linkerhand en beide voeten naar beneden kon slingeren, zodat ik mijn pistool in mijn andere hand kon houden. Maar ja, als ik een aap was, was ik wel zo slim geweest om me niet in zo’n precaire situatie te begeven.

Voordat ik bij het eerste souterrain was aangeland, vroeg ik me af hoe de ontvoerder de ladder had kunnen afdalen zonder dat de jongen een belemmering voor hem was geweest. Over zijn schouder in de brandweergreep? In dat geval had hij Jimmy aan enkels en polsen moeten binden om te verhinderen dat de jongen zich opzettelijk of in paniek zou verzetten, waardoor de ontvoerder uit zijn evenwicht kon raken. Maar dan nog: hoewel de jongen klein was, had hij toch een aanzienlijk gewicht en vormde hij een lastig obstakel iedere keer dat de ontvoerder zijn hand naar de volgende sport had moeten verplaatsen.

Ik leidde daaruit af dat de man die ik achternazat behalve psychisch gestoord ook sterk, lenig en vol zelfvertrouwen was. Daar vervloog mijn hoop dat de ontvoerder een mollige boekhouder was die, geheel in de war geraakt, tot deze waanzinnige actie was gekomen door de stress dat hij van het ouderwetse hoofdrekenen op een hypermodern computersysteem had moeten overgaan.

Zelfs in het pikkedonker wist ik dat ik bij het gat in de schacht was aangeland waar vroeger de liftdeuren van de eerste ondergrondse verdieping hadden gezeten. Hoe ik dat wist kan ik niet uitleggen, net zo min als ik de plot van een Jackie Chan-film kan verklaren, ook al ben ik verzot op die films. Misschien was er een subtiele tocht, geur of weerkaatsing die ik onbewust bespeurde.

Ik was er ook niet zeker van of de ontvoerder de jongen hierheen had gebracht; misschien was hij nog verder naar beneden gegaan. In de hoop de trolachtige diepe stem of een ander geluid te horen om mijn richting te kunnen bepalen, luisterde ik scherp terwijl ik aan de ladder hing als een spin in een met fanatieke zorg gesponnen web. Ik was niet van plan onvoorzichtige vliegen en motten te verslinden, maar hoe langer ik in het duister bleef hangen, hoe meer ik het gevoel kreeg dat ik uiteindelijk niet de verschalker maar het maaltje was en dat een gemuteerde tarantula ter grootte van een liftcabine uit de diepe schacht onder me met geluidloos happende kaken op me af zou komen.

Mijn vader was docent poëzie geweest en in mijn jeugdjaren had hij me zo ongeveer de gehele geschiedenis van de dichtkunst voorgelezen, van Homerus tot dr. Seuss, van Donald Justice tot Ogden Nash, waardoor hij deels verantwoordelijk is voor mijn grillige fantasie. Het andere deel kun je wijten aan het eerdergenoemde stuk uienbrood met kaas en jalapeño’s.

Of wijt het aan de griezelige sfeer en de realiteit van Fort Wyvern, want hier kon zelfs een broodnuchter iemand alle aanleiding vinden om zich reusachtige verslindende spinnen voor te stellen. Hier werd het onmogelijke weer eens mogelijk gemaakt. Waren de enge spinachtigen voor mijn geestesoog slechts te wijten aan mijn vader en mijn broodje kaas, dan zou mijn fantasie me geen eenvoudige spin hebben voorgeschoteld, maar het beeld van de grijnzende dood die langzaam naar me toe klom.

Terwijl ik onbeweeglijk aan de ladder hing, werd dat beeld van de grijnzend aansluipende dood al gauw veel angstaanjagender dan dat van de engste spin. Maar op dat moment dreunde andermaal een zware bonk door het gebouw en kwam ik met een schok terug in de realiteit. Het was eenzelfde dreun als de eerste, die me tot hier in de schacht had gebracht: een stalen deur die hard dichtsloeg in een stalen sponning.

Het geluid was uit een van de twee verdiepingen onder me gekomen. Ik tartte de bedreiging van de spin of van de dood – en daalde verder af naar de opening van de volgende liftdeur.

Zodra ik op de tweede verdieping onder de grond was aangeland hoorde ik de gromstem weer, nu onduidelijker en zelfs minder verstaanbaar dan de eerste keer. Maar de stem kwam ontegenzeglijk van deze verdieping en niet uit het laagste niveau onder aan de schacht. Ik tuurde langs de ladder omhoog. Orson stond daar waarschijnlijk naar beneden te turen, hij zag mij net zo min als ik hem, en te snuffelen of hij mijn geruststellende geur rook. Geruststellend maar niet bepaald fris, want ik zweette als een otter, deels van inspanning en deels van de gedachte bij wat me te wachten stond.

Ik hield me met één hand aan de ladder vast en tastte met de andere naar de opening. Nadat ik het gat had gevonden tastte ik om de lijst heen en stuitte op een handgreep die de overstap van de ladder naar de drempel vergemakkelijkte. Voor deze opening zat geen dwarsplank en het kostte me geen moeite om vanuit de liftschacht in deze ruimte op het tweede niveau te stappen.

Uit volstrekte duisternis naar iets minder duister.

Ik trok mijn pistool en sloop met mijn rug tegen de muur zijwaarts weg van de open liftschacht. Zelfs door mijn jack en mijn katoenen trui heen voelde ik de kou van het beton.

Er ging een golf van trots door me heen omdat ik iets bijzonders had gepresteerd, een aangename hoewel korte sensatie dat ik toch maar helemaal tot hier had kunnen komen zonder te worden ontdekt. Het warme gevoel maakte al gauw plaats voor een huivering, toen een verstandiger deel van mij weleens wilde weten wat ik daar in godsnaam aan het doen was.

Het leek wel of ik me als een volslagen neuroot gedwóngen voelde om in steeds duisterder, onvoorstelbaar dreigende omstandigheden door te dringen tot de kern van de diepste duisternis, waar de duisternis zo dicht geconcentreerd was als de materie was geweest vlak voordat de oerknal het universum baarde en dat ik, eenmaal daar aangeland, zonder hoop op enig licht, gekraakt ging worden tot mijn schreeuwende geest uit mijn sterfelijk omhulsel werd geperst als sap uit een druif. Tjonge, wat verlangde ik naar een biertje.

Vergeten er een mee te nemen en hier kon ik er geen krijgen.

In plaats daarvan probeerde ik heel langzaam en diep adem te halen. Door mijn mond, om zo min mogelijk geluid te maken. Voor het geval die ellendige trol met een kettingzaag naar me toe kroop, een knokige vinger op de aan/uit-knop.

Ik ben mijn ergste vijand. Meer dan enige andere karaktertrek is dit een bewijs van mijn fundamentele menslievendheid.

De lucht haalde het in de verste verte niet bij een koele Corona of Heineken. Er zat een wat wrange smaak aan.

De volgende keer dat ik achter misdadigers aanging moest ik maar een sixpack bier in een koelbox meenemen.

Ik leidde mezelf enige tijd af met de gedachte aan alle drie meter hoge, glasheldere golven waarop ik zou gaan surfen, alle koele biertjes en de taco’s en het vrijen met Sasha die ik in het vooruitzicht had, tot de depressieve en claustrofobische paniekgevoelens geleidelijk verdwenen.

Ik kwam pas volledig tot mezelf toen ik me Sasha’s gezicht voor de geest kon halen. Haar grijze ogen, zo helder als regenwater. Haar weelderige kastanjekleurige haar. De vorm van haar lachende mond. Haar uitstraling.

Omdat ik me heel stil had gehouden, was de ontvoerder zich beslist niet van mijn aanwezigheid bewust, wat betekende dat hij geen enkele reden had om zonder licht zijn zaakjes af te handelen. Als hij de doodsangst van zijn slachtoffertje niet kon zien, zou dat zijn ziekelijke plezier verminderen. Het volstrekte duister om me heen was voor mij het bewijs dat hij niet gevaarlijk dichtbij was, maar zich in een andere ruimte bevond, wel in de buurt maar met een deur ertussen. Dat ik geen geschreeuw hoorde, moest betekenen dat hij de jongen nog niet had aangeraakt. Voor zo’n monster als hij was het horen een even groot genoegen als het zien; de kreten van zijn slachtoffers klonken hem als muziek in de oren.

Als ik niet het minste sprankje kon zien van het licht waarbij hij werkte, kon hij ook het mijne niet zien. Ik haalde mijn zaklantaarn te voorschijn en knipte hem aan.

Ik bevond me in een gewoon liftportaal. Rechts de hoek om kwam ik in een lange gang van ongeveer drie meter breed met een asgrijze tegelvloer en glanzend lichtblauw geschilderde muren van gegoten beton. De gang liep in één richting: onder de gehele lengte van de loods door, de afstand die Orson en ik op gelijkvloers niveau hadden afgelegd.

Op deze diepte was er niet veel stof en vuil naar beneden gedwarreld, terwijl de lucht zo roerloos en koel was als in een mortuarium. De vloer was te schoon om voetafdrukken te kunnen onthullen.

De tl-buizen en -bakken waren hier niet uit de zoldering verwijderd. Ze vormden geen gevaar voor mijn ogen, want in deze loodsen was de elektriciteit allang afgesloten.

Tijdens andere nachtelijke tochten had ik opgemerkt dat de sloopacties van de overheid zich alleen tot voorwerpen van waarde uit bepaalde gedeelten van de militaire basis hadden beperkt. Misschien was de boekhoudafdeling van het ministerie van defensie tot de slotsom gekomen dat de kosten hoger waren dan de opbrengst van de gesloopte goederen.

De muur links van mij was ononderbroken. Aan de rechterkant bevonden zich vertrekken achter een rij ongeverfde deuren van roestvrij staal zonder opschrift.

Hoewel ik tijdelijk verstoken was van overleg met mijn slimme vriend Orson, kon ik zelf de conclusie trekken dat het dichtslaan van twee van deze deuren de dreunen hadden veroorzaakt die me hierheen hadden gelokt. De gang was zo lang dat het schijnsel van mijn zaklantaarn niet tot het eind reikte. Ik kon niet zien hoeveel deuren op de gang uitkwamen, of het er minder dan zes of meer dan zestig waren, maar ik had het sterke vermoeden dat de jongen en zijn ontvoerder zich in een van die vertrekken bevonden.

De lantaarn werd heel warm in mijn hand, maar ik wist dat die warmte niet echt was. De straal was niet fel en van me af gericht; ik hield mijn vingers ver van de helverlichte lens. Maar ik was zo gewend om licht te vermijden dat ik, door deze lichtbron te lang vast te houden, iets begon te bespeuren van wat de ongelukkige Icarus moet hebben ondergaan toen hij, te dicht bij de zon gekomen, de stank van geschroeide veren rook.

In plaats van een draaiknop had de eerste deur een klink en in plaats van een sleutelgat zat er een gleuf om een magnetische kaart in te steken. Het kon zijn dat de elektronische sloten buiten werking waren gesteld toen de basis werd verlaten, of het was automatisch gebeurd toen de stroom werd afgesloten.

Ik drukte mijn oor tegen de deur. Geen enkel geluid binnen.

Heel omzichtig drukte ik de klink omlaag. Op zijn best verwachtte ik een ijl verraderlijk gepiep en op zijn slechtst het donderende ‘Halleluja’ uit Händels Messiah. Maar de klink functioneerde zo geluidloos alsof hij de vorige dag was aangebracht en geolied.

Ik duwde met mijn lichaam de deur open en hield de Glock in mijn ene en de zaklantaarn in mijn andere hand.

Het was een groot vertrek, ongeveer twaalf meter breed en dubbel zo lang. Naar de exacte afmetingen kon ik alleen maar raden, omdat de straal van mijn kleine lantaarn nauwelijks de breedte overspande en te kort was voor de gehele lengte.

Voor zover ik kon zien waren er geen apparaten, meubels of voorraad achtergelaten. Waarschijnlijk was alles verplaatst naar Victor Frankensteins laboratorium in het mistige bergland van Transsylvanië.

Verspreid over de uitgestrekte grijze tegelvloer lagen honderden kleine skeletjes.

Misschien omdat de ribbenkastjes er zo broos uitzagen, dacht ik aanvankelijk dat het resten van dode vogels waren. Maar dat was geen logische gedachte, aangezien geen enkele vogelsoort ondergronds vliegt. Terwijl ik het licht van de lantaarn over een paar kalkkleurige schedeltjes liet glijden, maakte ik eerst uit de grootte en daarna uit het ontbreken van vleugelstructuren op dat het om skeletten van ratten ging. Honderden ratten.

De meeste skeletten lagen los van elkaar over de vloer verspreid, maar hier en daar zag ik ook stapels botjes, alsof een kolonie hallucinerende knaagdieren elkaar hadden verstikt in hun strijd om één enkel denkbeeldige stuk kaas.

Het vreemdst waren de patronen van de schedeltjes en botjes die ik hier en daar zag. De overblijfselen leken op een eigenaardige wijze gerangschikt, niet alsof de ratten op willekeurige plaatsen waren neergevallen en doodgegaan, maar eerder een zorgvuldig gekozen plaats hadden ingenomen volgens een ingewikkeld patroon dat deed denken aan veves, de bezweringsrituelen van een Haïtiaanse voodoopriester.

Ik weet alles van veves, omdat mijn vriend Bobby Halloway ooit een onthutsend mooie, surfende vriendin had, Holly Keene, die aan voodoo deed. Hun verhouding heeft geen stand gehouden.

Een veve is een bepaald patroon dat de vorm en de invloed van een astrale kracht voorstek. De voodoo-priester vult vijf grote koperen schalen, elk met een andere substantie: wit tarwemeel, maïsmeel, gemalen rode baksteen, gestampte houtskool en gemalen tanniswortel. Met deze stoffen maakt hij de heilige patronen op de vloer door ze vanuit zijn holle hand gelijkmatig uit te strooien. Hij moet uit zijn geheugen honderden van die ingewikkelde veves met de vrije hand kunnen vormen. Ook bij het eenvoudigste ritueel zijn verschillende veves nodig om de aandacht van de goden op de Oumphor te vestigen, de tempel waar de riten worden uitgevoerd.

Holly Keene bedreef witte magie, ze was eerder een Hougnon dan een zwarte magie bedrijvende Bocor. Ze vond het absoluut niet kunnen om zombies voor de dag te toveren door doden tot leven te wekken, vervloekingen uit te spreken die het kloppend hart van een vijand in een rottende kippenkop veranderden en wat dies meer zij, ook al kon ze, beweerde ze, dergelijke dingen wel doen door haar Hougnon-eed af te zweren en lid te worden van de Bocor-vakbond. In wezen was ze een schat van een meid, hoewel een tikje zonderling, en de enige keer dat ze me echt van mijn stuk heeft gebracht was toen ze in een hartstochtelijk pleidooi verklaarde dat de grootste rock-’n-roll-band aller tijden voor haar de Partridge Family was.

Maar goed, terug naar de rattenbotten. Ze moesten er al een hele tijd hebben gelegen, want er zat geen vezeltje vlees meer aan, althans voor zover ik kon of wilde zien. Sommige botjes waren wit, andere hadden gele of roestbruine vlekken en er waren zelfs zwarte bij. Afgezien van een paar verspreide grijze plukjes haar, leken alle rattenpelsjes tot mijn verbazing helemaal vergaan. Daardoor vroeg ik me af of de ratten elders het leven hadden gelaten en of hun gekookte botjes hier later waren neergelegd door iemand met veel engere motieven dan die van Holly Keene, Bocor in bikini.

Toen zag ik dat de tegelvloer onder tal van skeletjes vlekken vertoonde. Het smerige goedje leek kleverig, maar was in de loop der jaren gortdroog geworden, omdat het in de koele droge lucht anders niet te harden was geweest van de stank.

In een geheim laboratorium op dit terrein waren experimenten met genetische manipulatie uitgevoerd – en misschien gebeurde dat nog steeds – met catastrofale gevolgen. Ratten worden veel gebruikt voor wetenschappelijk onderzoek. Ik had geen bewijs maar wel redenen te over om te veronderstellen dat deze ratten ooit aan zo’n experiment onderworpen waren geweest, al kon ik niet bedenken hoe ze hier, in deze staat, terecht waren gekomen.

Het mysterie van de veve-ratten was slechts een van die talloze raadselen van Fort Wyvern, en had niets te maken met het veel dringender mysterie van Jimmy Wings verdwijning. Dat hoopte ik althans. God mocht verhoeden dat ik verderop in de gang een deur opende en daar de ritueel gerangschikte skeletten van vijfjarige jongetjes zou aantreffen.

Ik liep achteruit, weg van dit rattenequivalent van het legendarische olifantenkerkhof, en sloot de deur met zo’n onnatuurlijk zacht klikje dat alleen een kat vol geestverruimende middelen het had kunnen waarnemen.

Ik liet de zaklantaarn, nóg heter geworden, snel rondgaan en constateerde dat de gang nog steeds verlaten was.

Ik liep door naar de volgende deur. Roestvrij staal. Geen opschrift. Een klink, identiek aan de vorige.

Achter de deur lag een even grote ruimte als de eerste, minus rattenbotjes. De tegelvloer en de geverfde muren glommen alsof ze met de grootste zorg waren gepoetst.

De aanblik van de kale vloer was een grote opluchting.

Op het moment dat ik daar naar buiten stapte en de deur muisstil sloot, hoorde ik de trol zijn stem weer verheffen, nu dichterbij, maar nog te gesmoord om te kunnen verstaan. Zowel voor me als achter me bleef de gang leeg.

Even klonk de stem luider en leek naderbij te komen, alsof de spreker naar een deur liep en de gang in wilde stappen.

Ik deed de zaklantaarn snel uit.

Het claustrofobische duister omsloot me weer, zacht als de cape van de Dood en met bijna even diepe zakken.

De stem bleef een paar seconden brommen en brak abrupt af, naar het scheen midden in een zin.

Ik hoorde geen deur opengaan of een geluid dat erop wees dat de ontvoerder de gang op was gegaan. Bovendien zou licht hem verraden als hij dat eindelijk deed. Ik was nog steeds alleen in de gang, maar mijn instinct waarschuwde me dat ik heel gauw gezelschap zou krijgen.

Ik stond dicht bij de muur, met mijn rug naar de richting waar ik vandaan kwam en met mijn gezicht gericht naar onbekend terrein. De niet-brandende lantaarn lag koel in mijn hand, maar het pistool voelde gloeiend aan.

Hoe langer de stilte duurde, des te bodemlozer die leek. Al gauw werd het een afgrond waarin ik me voorstelde langzaam af te dalen, dieper en dieper, als een diepzeeduiker met loden gewichten.

Ik spitste mijn oren zo intens dat ik er bijna van overtuigd was dat ik de fijne haartjes in mijn oren kon voelen trillen. Toch kon ik maar één geluid waarnemen en dat kwam uit mijn eigen binnenste: het zware bonken van mijn eigen hartslag, sneller dan normaal maar niet razendsnel.

Naarmate de tijd verstreek, zonder enig geluid of een plotselinge lichtkegel uit een deuropening verderop in de gang, nam de waarschijnlijkheid toe dat de stem van de trol, ondanks de waarschuwingen van mijn instinct, zich van me verwijderde in plaats van naar me toe te komen. Stel dat de ontvoerder en de jongen al voor me uit liepen, dan zou ik hun spoor kunnen kwijtraken wanneer ik niet dicht achter hen bleef.

Ik stond op het punt om de zaklantaarn weer aan te knippen toen er een huivering van bijgelovige angst door me heen ging. Zou ik op een kerkhof zijn geweest, dan had ik in het ijzige maanlicht op het gras tussen de grafstenen ongetwijfeld een geest hebben zien schaatsen. Had ik rondgedoold in een noordelijk woud, dan zou ik de Verschrikkelijke Sneeuwman hebben zien rondstampen. Had ik voor een oude metalen deur gestaan, dan zou ik in een roestplek het gezicht van Jezus of van Maria hebben waargenomen, om me voor de Apocalyps te waarschuwen. Maar ik bevond me in het binnenste van Fort Wyvern en kon geen hand voor ogen zien, dus ik kon alleen op mijn gevoel afgaan en wat ik voelde was een aanwezigheid, een aura, een soort druk, iets wat door een medium of een paranormaal begaafd iemand als entiteit wordt aangeduid, een geestelijke kracht die niet kon worden genegeerd en die me tot diep in mijn botten verkilde.

Ik stond er pal tegenover. Onze neuzen waren maar een paar centimeter van elkaar verwijderd, aangenomen dat het een neus had. Zijn adem rook ik niet en dat was maar goed ook, want die adem moest naar rottend vlees stinken, naar brandende sulfer, naar varkensmest. Kennelijk had de kern van mijn fantasie bijna het smeltpunt bereikt. Ik hield mezelf voor dat het niet werkelijker was dan mijn koortsige visioen van een reusachtige spin in de liftschacht.

Volgens Bobby Halloway is mijn fantasie één groot circus. Ik had het afgelopen uur op de voorste rij gezeten, met mijn neus op dansende olifanten, buitelende clowns en tijgers die door brandende hoepels sprongen. Het werd hoog tijd om op te stappen, de tent te verlaten en met een zakje chips en een cola bij te komen en te kalmeren. Ik schaamde me toen ik besefte dat ik niet de moed had om de zaklantaarn aan te doen. Ik was verkrampt van angst voor waar ik mee oog in oog zou komen te staan.

Hoewel een deel van mij graag wilde geloven dat mijn fantasie volkomen op hol sloeg en ik waarschijnlijk alleen maar probeerde me daarvan te bevrijden, had ik goede reden om bang te zijn. De eerder genoemde experimenten met genetische manipulatie – een deel daarvan was opgezet door mijn moeder die genetica was – waren uiteindelijk niet beheersbaar gebleken. Ondanks de grootst mogelijke biologische beveiliging was een gemanipuleerde stam retrovirussen uit het laboratorium ontsnapt. Als gevolg van de opmerkelijke eigenschappen van deze nieuwe bacterie waren de inwoners van Moonlight Bay – en in mindere mate de mensen en dieren in de rest van de wereld – aan het … veranderen.

Tot dusver zijn de veranderingen verontrustend geweest en in sommige gevallen angstaanjagend. Maar, op een paar opmerkelijke uitzonderingen na, zijn de wijzigingen zo subtiel geweest dat de overheid de waarheid omtrent de catastrofe met succes heeft kunnen verhullen. Zelfs in Moonlight Bay weten maar een paar honderd mensen wat er echt heeft plaatsgevonden. Zelf vernam ik het pas één maand voor deze aprilnacht, de dag waarop mijn vader stierf. Mijn vader kende alle gruwelijke details en onthulde me dingen die ik nu liever niet had willen weten. De rest van mijn plaatsgenoten leefde in zoete onwetendheid, maar lang bleven ze misschien niet buiten schot want de mutaties zouden waarschijnlijk niet onbeduidend blijven.

Dat was de gedachte waardoor ik als aan de grond genageld stond toen ik, als mijn instinct tenminste betrouwbaar was, werd geconfronteerd met een wezen in de stikdonkere gang.

Nú bonkte mijn hart razendsnel.

Ik was vervuld van walging. Wanneer ik mezelf niet onder controle kreeg, zou ik misschien de rest van mijn leven onder mijn bed moeten slapen om te voorkomen dat de enge man eronder zou kruipen terwijl ik lag te slapen.

Ik omsloot de zaklantaarn, die niet brandde, stevig met mijn duim en wijsvinger en hield de andere vingers gestrekt vooruit, om mezelf ervan te overtuigen dat mijn bijgelovige angst nergens op berustte, en ik tastte in het aardedonker voor me. Ik voelde een gezicht.

4

De zijkant van een neus. Een mondhoek. Mijn pink streek over een gummiachtige lip, vochtige tanden.

Ik slaakte een kreet en deinsde achteruit. In die struikelende beweging slaagde ik erin mijn zaklantaarn aan te knippen.

Hoewel de straal naar de grond was gericht, onthulde de weerschijn het wezen dat voor me stond. Het had geen slagtanden, uit zijn ogen schoot geen hels vuur, maar het bestond uit een substantie die steviger was dan de wand van een eicel. Het droeg gymschoenen, een soort geel poloshirt en een pindabruin sportjasje. Nee, uit het hiernamaals kwam het wezen zeker niet, eerder van de afdeling herenkleding van een populair warenhuis.

Hij was een jaar of dertig, ongeveer een meter vijfenzeventig en zo robuust als een stier die op zijn achterpoten staat, gehuld in een paar Nikes. Met zijn kortgeknipte zwarte haar, zijn gele ogen die zo kwaadaardig waren als van een hyena en zijn volle rode lippen leek hij me veel te kolossaal om geluidloos door het dichte duister te kunnen sluipen. Zijn tanden waren zo klein als maïskorrels, en zijn grijns was zo koud als een ijstaart, waar hij me een flinke portie van toediende toen hij het slagwapen in zijn hand rondzwaaide.

Gelukkig was het een plank, geen ijzeren staaf. Bovendien stond hij te dicht bij me om een verpletterende slag te kunnen uitdelen. In plaats van nog verder terug te deinzen toen ik het wapen zag aankomen, stapte ik naar voren om de kracht van de klap zo gering mogelijk te maken, waarbij ik gelijktijdig probeerde de Glock op hem te richten in de veronderstelling dat de aanblik daarvan hem wel zou afschrikken.

Hij zwaaide de plank niet boven zijn hoofd zoals iemand die hout hakt een bijl hanteert, maar laag langs de grond vanuit de heup, zoals een golfspeler een bal van de tee slaat. Het hout scheerde langs mijn linkerzij en raakte me onder mijn arm. De klap was niet fataal, maar toch heel wat pijnlijker dan Japanse massagetherapie. De lantaarn vloog uit mijn hand en tolde om zijn lengteas weg.

Zijn gele ogen gloeiden. Ik wist dat hij het pistool in mijn rechterhand had gezien en dat dat een onaangename verrassing voor hem was.

De ronddraaiende zaklantaarn sloeg tegen de muur, kletterde op de grond zonder dat de lens brak en draaide als een dolle kompasnaald in de rondte. De straal wierp lichtspiralen op de glanzend blauwe muren.

De lantaarn rolde nog over de grond toen mijn grijnzende tegenstander al een volgende klap wilde uitdelen. Nu hield hij het stuk hout vast als een honkbalknuppel.

Aangeslagen door de eerste klap waarschuwde ik: ‘Laat dat.’

Zijn gele ogen toonden geen angst voor het wapen en de uitdrukking op zijn brede botte kop was er een van genadeloze woede. Terwijl ik hem ontweek loste ik in dezelfde beweging een schot. Zijn plank kliefde de lucht met zo’n kracht dat er stukjes bot en houtsplinters in mijn linkerhersenhelft zouden zijn gedrongen als ik de slag niet tijdig had ontweken. De 9mm-kogel ketste hard maar zonder doel te treffen in de betonnen gang van de ene muur op de andere.

In plaats van de slagbeweging tegen te houden, liet hij zich door de middelpuntvliedende kracht van de lat driehonderdzestig graden meezwiepen. De ronddraaiende beweging van de zaklantaarn vertraagde en het vervormde silhouet van mijn tegenstander draaide door de gang, steeds maar rond als een paard in een draaimolen, en sprong uit zijn eigen galopperende schaduw en rende op me af, terwijl ik achteruit tuimelde tegen de blinde muur tegenover de deuren. Hij was zo compact als een blok samengeperst staal op een autokerkhof. Zijn ogen glansden zonder diepte, zijn verwrongen gezicht was rood van woede en zijn krampachtige grijns vertoonde geen greintje humor. Hij scheen te zijn geboren, getogen en afgericht voor maar één doel: mij tot moes slaan.

Ik mocht die man niet.

Toch wilde ik hem niet afmaken. Zoals ik al zei, is doden niet mijn sterkste punt. Ik surf, lees gedichten, schrijf zelf een beetje en beschouw mezelf als een Algemeen Beschaafd Mens. Wij abm’ers vallen over het algemeen niet graag terug op bloedvergieten als de meest voor de hand liggende oplossing van een probleem. Wij denken, wij bespiegelen, wij overpeinzen. Wij wegen de mogelijke resultaten af en analyseren de ingewikkelde morele gevolgen van onze acties, waarbij we de voorkeur geven aan overtuigen en onderhandelen boven geweld, in de hoop dat iedere confrontatie uitmondt in handen schudden en wederzijds respect, en zo mogelijk in omhelzingen en etentjes.

Hij zwaaide met zijn plank.

Ik dook weg en stapte opzij.

De plank knalde zo hard tegen de muur dat ik de trillingen door het stuk hout bijna kon horen. Hij liet de lat uit zijn gevoelloos geworden handen vallen en vloekte hartgrondig.

Nu vond ik het jammer dat hij geen ijzeren pijp in zijn handen had gehad. De terugslag zou hevig genoeg zijn geweest om een paar van zijn witte melktandjes los te rammelen en hem om zijn mammie te laten roepen.

‘Zo is het wel mooi geweest,’ zei ik.

Hij maakte een minder beschaafde opmerking en terwijl hij zijn machtige handen boog, griste hij de lat van de grond en kwam weer op me af.

Hij scheen weinig of geen angst voor het pistool te hebben, waarschijnlijk omdat ik aarzelde het wapen te gebruiken en niet meer dan een waarschuwingsschot wilde lossen, wat hem tot de overtuiging bracht dat ik te schijterig was om hem voor zijn raap te knallen. Hij maakte geen bijster intelligente indruk op me en stomkoppen zijn gewoonlijk eng zeker van zichzelf.

Zijn lichaamstaal, zijn sluwe blik en een plotselinge valse grijns verklapten me dat hij een schijnbeweging wilde maken door net te doen of hij weer op me wilde inhakken. Zou ik op die valse manoeuvre reageren, dan zou hij me met iets anders verrassen. Misschien wilde hij de lat als een ram tegen mijn borst stoten, in de hoop me ondersteboven te gooien en op mijn gezicht in te slaan.

Al beschouw ik mezelf graag als abm’er, het leek onwaarschijnlijk dat overtuigingskracht en onderhandelen in deze situatie vrucht zouden afwerpen. Ik wil mezelf uitdrukkelijk niet als een dóde abm’er profileren. Toen hij zijn schijnbeweging maakte, wachtte ik dus maar niet af welke plannen de rotzak voor me in petto had. Met verontschuldigingen aan alle dichters en diplomaten en vriendelijke mensen … ik haalde de trekker over.

Ik hoopte hem in zijn arm of schouder te treffen, maar ik vermoed dat je er alleen als filmacteur op kunt rekenen dat je je tegenstander slechts verwondt en niet doodt. In het echte leven gooien paniek en de wetten der natuurkunde en het noodlot roet in het eten. In de meeste gevallen, en ondanks alle goede bedoelingen, gaat een als beleefde verwonding bedoeld schot dwars door de kop van de tegenstander, of ketst tussen zijn ribben en borstbeen af om midden in zijn hart te belanden, of doodt een vriendelijk omaatje dat een paar straten verderop koekjes staat te bakken.

Maar hoewel ik de tweede keer geen waarschuwingsschot loste, miste ik zijn schouder, arm, hart, hersens en al het andere dat tot een bloedende wond had kunnen leiden. Paniek, wetten der natuurkunde, noodlot. De kogel trof de plank en liet een regen van splinters en stukjes hout op zijn gezicht neerkomen.

Opeens overtuigd van zijn eigen sterfelijkheid, en misschien ook van het enorme gevaar om met zo’n slechte schutter als ik te worden geconfronteerd, gooide de lafaard zijn als knots dienende lat naar me toe, keerde zich om en rende terug naar de entreehal van de lift.

Ik maakte een schijnbeweging toen hij zijn lat naar me toe wilde gooien, maar mijn voorraad Mooie Soepele Bewegingen was op. In plaats van het stuk hout te ontwijken, was ik zo slim ertegenin te duiken, ik kreeg een lel tegen mijn borst en viel.

Ik sprong in één beweging op, maar toen ik weer overeind stond was mijn tegenstander al aan het eind van de gang. Ik had langere benen dan hij, maar het was niet gemakkelijk om hem in te halen.

Ik kan iemand niet in zijn rug schieten, ongeacht de omstandigheden. Mijn belager was al de entreehal van de lift ingedoken en knipte daar zijn eigen zaklantaarn aan.

Hoewel ik die engerd te grazen moest nemen, was het nog veel belangrijker om Jimmy Wing te vinden. De jongen kon gewond zijn en sterven als hij niet tijdig werd gevonden.

Bovendien wachtte de ontvoerder een scherpgetande verrassing wanneer hij eenmaal de ladder was opgeklommen. Orson zou de kerel niet uit de liftschacht laten.

Ik raapte mijn zaklantaarn op en haastte me naar de derde deur in de gang. Deze deur stond op een kier en ik duwde hem helemaal open.

Dit vertrek was zeker de helft kleiner dan de twee vorige, zodat de lichtstraal van muur tot muur reikte. Geen Jimmy te bekennen.

Het enige van belang was een in elkaar gepropt stuk gele stof. Het lag ongeveer drie meter van de deur af. In mijn haast om naar de volgende deur in de gang door te lopen keek ik bijna over de prop heen. Toen waagde ik me naar binnen en raapte de lap stof op met de hand waarin ik mijn pistool hield.

Het bleek geen lap te zijn, maar een deel van een zachte katoenen pyjama. Een bovenstuk met een ronde hals. Ongeveer de maat voor een vijfjarige. Aan de voorkant stond in rode en zwarte letters Jedi Knight.

Een plotseling voorgevoel maakte mijn mond gortdroog.

Toen ik Orson van Lilly Wings huis naar Fort Wyvern was gevolgd, had ik al, met tegenzin, gedacht dat haar zoontje niet meer kon worden gered. Tegen beter weten in had ik daarna toch te veel hoop gekoesterd. In de onzekere tijdsspanne tussen geboorte en dood, vooral hier aan de rand van de wereld in Moonlight Bay, is hoop van even groot belang als eten en drinken, liefde en vriendschap. Maar we moeten wel voor ogen houden dat hoop iets gevaarlijks kan zijn, geen brug van staal en beton over de leegte tussen dit moment en een betere toekomst. Hoop is even broos als een trillende dauwdruppel aan een draad van een spinnenweb en kan het beangstigend grote gewicht van een gekwelde geest en een gewond hart niet lang dragen. Omdat ik al heel lang van Lilly hield – nu als vriendin maar destijds inniger dan van de dierbaarste vriend – had ik haar deze ergste van alle gruwelijke rampen willen besparen: het verlies van een kind. De gedachte had me veel meer aangegrepen dan ik aanvankelijk had beseft en als gevolg daarvan was ik over een brug van hoop gerend, een hoge overspanningsboog, maar die nu als rag uiteenviel en mijn aandacht op de afgrond onder me vestigde.

Met het bovenstukje van de pyjama in mijn hand geklemd keerde ik terug naar de gang.

Ik hoorde iemand zachtjes ‘Jimmy’ zeggen voordat ik besefte dat ik het zelf was.

Ik herhaalde zijn naam, nu niet met zachte stem, maar zo hard als ik maar kon.

Ik had net zo goed kunnen fluisteren, want zelfs mijn geschreeuw leverde niet de minste reactie op. Geen wonder. Die had ik ook niet verwacht.

Woedend propte ik het kledingstuk in een zak van mijn jack.

Nu de illusie van enige hoop vervlogen was, kon ik de waarheid beter onder ogen zien. De jongen was hier helemaal niet, in geen enkele kamer in deze gang, ook niet in een kamer onder of boven dit niveau. Ik had gedacht dat het een probleem was geweest voor de ontvoerder om Jimmy de ladder af te dragen, maar hij had Jimmy helemaal niet bij zich gehad. De geelogige schurk had op zeker moment beseft dat hij werd gevolgd door een man … en een hond. Hij had Jimmy ergens achtergelaten voordat hij het gele pyjamatruitje, dat helemaal naar de jongen rook, naar de rattengangen onder het pakhuis had gebracht, in de hoop ons te kunnen misleiden.

Ik herinnerde me hoe onzeker Orson was geworden nadat hij me eerst zo doelbewust naar de ingang van de loods had gebracht. Op de weg erheen had hij nerveus heen en weer gelopen en in de lucht gesnuffeld, alsof hij in de war was geraakt door tegenstrijdige sporen.

Nadat we de loods waren binnengegaan, was Orson trouw aan mijn zijde gebleven toen we werden gelokt door de geluiden die uit diepere lagen van het pand hadden geklonken. En zodra ik het Darth Vader-poppetje had gevonden, had ik niet meer gedacht aan Orsons onzekerheid en was ik ervan overtuigd geraakt dat ik Jimmy weldra zou vinden.

Nu rende ik naar de lifthal, en ik vroeg me af waarom ik geen blaf of grauw van Orson had gehoord. Ik had verwacht dat de ontvoerder verrast zou zijn om een hond aan te treffen op de begane grond. Maar als hij had geweten dat hij werd gevolgd en als hij de moeite had genomen om het bovenstukje te gebruiken om ons op een dwaalspoor te brengen, was hij misschien ook op een confrontatie met Orson voorbereid.

De lifthal bleek verlaten. In de liftschacht was geen schijnsel te zien van de zaklantaarn van de ontvoerder. Van die brandende lantaarn had ik een glimp gezien toen ik de derde deur in de gang binnenging en het gele bovenstukje vond.

Ik richtte mijn zaklantaarn in de liftschacht eerst omhoog en vervolgens naar beneden, waar de laagste verdieping lag. In geen van beide richtingen enig spoor van de ontvoerder.

Misschien was hij al ergens beneden. Misschien kende hij dit deel van de ondergrondse doolhof van Wyvern beter dan ik. Als hij een doorgang wist die het diepste niveau van de loods met een ander gebouw op de basis verbond, had hij misschien die deur genomen. Hoe dan ook, ik wilde naar boven, terug naar Orson. Ik voelde me ongerust over zijn aanhoudende zwijgen.

Ik kon het wel wagen om de ladder met één hand te beklimmen, naar niet als ik én de zaklantaarn én het pistool moest vasthouden; dan zou ik weleens mijn evenwicht kunnen verliezen. Als ik geen dreigend gevaar kon zien had ik toch niets aan de Glock, dus ik stak het pistool weg en omklemde alleen de zaklantaarn.

Onder het klimmen van het tweede naar het eerste ondergrondse niveau raakte ik ervan overtuigd dat de ontvoerder niet helemaal naar de begane grond was geklauterd. Halverwege was hij gestopt. Hij zat daar op het eerste niveau op me te wachten. Dat wist ik zeker. Hij zat daar te wachten als een trol met citroengele ogen. Hij zou me in de val lokken zodra ik in de schacht omhoogklom. Hij zou zich naar me toe buigen met een grijns die al zijn recht in het gelid staande tandjes ontblootte om me een klap op mijn kop te verkopen met een ander slagwapen. Misschien had hij een beter wapen ontdekt. Een ijzeren pijp. Een bijl. Een harpoengeweer zoals diepzeeduikers gebruiken, een pijl met weerhaken en een explosieve punt om haaien te doden. Een tactisch atoomwapen.

Ik vertraagde mijn klimtempo en stopte uiteindelijk voordat ik bij het rechthoekige zwarte gat in de muur van de liftschacht was gekomen. Vanaf een paar sporten eronder liet ik het schijnsel van de lantaarn door de vroegere lifthal gaan, maar ik hing in zo’n ongunstige hoek dat ik alleen het plafond ervan zag.

Besluiteloos bleef ik op de ladder staan en luisterde.

Uiteindelijk overwon ik mijn aarzeling toen ik besefte dat oponthoud dodelijk kon zijn. Per slot van rekening kroop een reusachtige gemuteerde tarantula vanuit de diepte beneden naar me toe met van gif druipende, zaagvormige kaken, buiten zichzelf van razernij omdat hij me niet te pakken had kunnen krijgen toen ik naar beneden klom.

Niets geeft een mens meer moed dan de wens om geen volslagen idioot te lijken.

Ik vermande me en klom snel langs de liftopening op het eerste ondergrondse niveau naar de begane grond en kwam uit in het kantoor waar ik Orson had achtergelaten. Ik werd niet met een stomp voorwerp tot pulp geslagen en ook niet vermalen door de kaken van een reuzenspin.

Mijn hond was weg.

Ik trok mijn pistool weer en haastte me uit het kantoor naar de grote hal van de loods.

Schaduwen als opschrikkende vogels vlogen van me weg en cirkelden rond om in nog groteren getale achter mij terug te keren.

‘Orson!’

Wanneer de omstandigheden hem geen andere keus lieten, was mijn hondenbroeder een geduchte vechtersbaas. En altijd betrouwbaar. Hij zou de ontvoerder niet hebben laten passeren, althans niet zonder een pijnlijke tol te eisen. In het kantoor had ik geen bloed gezien. Hier evenmin.

‘Orson!’

Echo’s van zijn naam weerkaatsten langs de wanden van gegolfd staal. De herhaling van die twee holle lettergrepen herinnerde me aan een beierende kerkklok in de verte, waardoor ik aan begrafenissen moest denken en me een levendig beeld voor ogen kwam van die brave Orson die geslagen en gebroken op de grond lag met de glazige blik van de dood in zijn ogen.

Van angst werd mijn tong zo dik en mijn keel zo droog dat ik nauwelijks kon slikken.

De deur waardoor we waren binnengekomen stond nog steeds wijd open.

Buiten lag de slapende maan in het westen op wolkenmatrassen. Alleen sterren verlichtten de hemel.

Roerloos hing de koele en heldere nachtlucht, scherp van dreigend noodlot als het blad van een guillotine.

Mijn zaklantaarn bescheen een montagesleutel die er al zo lang lag dat het metaal van de krikgreep tot de kop oranje zag van de roest. Een leeg olievat lag te wachten op een flinke windstoot om ergens anders heen te rollen. Uit een barst in het asfalt stak een bremachtig onkruid parmantig zijn gele bloemetjes omhoog, ondanks zijn ongastvrije voedingsbodem.

Verder lag de dienstweg er verlaten bij. Mens noch dier te bekennen. Wat me ook te wachten stond, ik kon veel beter uit de voeten als mijn ogen weer aan het donker gewend waren. Ik doofde de zaklantaarn en stak hem achter mijn broekband. ‘Orson!’

Ik riskeerde niets als ik heel hard schreeuwde. De man die ik onder het pakhuis was tegengekomen wist al waar ik was.

‘Orson!’

Misschien was hij kort nadat ik hem alleen had gelaten weggerend. Misschien was hij ervan overtuigd dat we op het verkeerde spoor zaten. Misschien had hij een verse geur van Jimmy opgesnoven en mijn instructies in de wind geslagen. Misschien was Orson het pakhuis uit gerend om zijn speurtocht in zijn eentje te vervolgen. Misschien was hij al bij de jongen, klaar om de ontvoerder naar de strot te vliegen als die griezel zijn kleine gevangene kwam halen.

Voor de zoveelste keer was ik driftig bezig al mijn hoop te vestigen op bruggen van spinrag, terwijl ik als huisbakken filosoof toch kon weten dat het geen enkele zin heeft om daar emotioneel te veel energie in te steken.

Ik haalde diep adem, maar voordat ik weer kon schreeuwen hoorde ik Orson twee keer blaffen.

Ik nam tenminste aan dat het Orson was. Het had misschien ook de Hound of the Baskervilles kunnen zijn. Ik kon niet bepalen uit welke richting het geblaf was gekomen.

Ik riep hem weer.

Geen reactie.

‘Geduld,’ adviseerde ik mezelf.

Ik wachtte. Soms kun je niets anders doen dan wachten. Meestal, eigenlijk. We denken wel dat we het getouw bedienen dat de toekomst weeft, maar de enige voet op de trapper is de voet van het noodlot. In de verte blafte de hond weer, ditmaal heel woest.

Ik kon de richting bepalen waar het geblaf vandaan kwam en rende erheen, over allerlei dienstpaden, van schaduw naar schaduw, tussen verlaten loodsen die log en zwart en koud verrezen als tempels voor de wrede goden van verdwenen religies. Ik kwam uit op een breed bestraat gedeelte dat vroeger waarschijnlijk een parkeerterrein was geweest of een losplaats voor vrachtwagens.

Ik had een heel eind naast het plaveisel gerend, door kniehoog gras dat nog weelderig was van de recente regen, toen het wolkendek voor de maan wegschoof. Bij het licht dat door de wegglijdende dekens voor de dag kwam, zag ik op minder dan een kilometer afstand rijen lage bouwsels. Het waren de kleine huizen die indertijd bewoond werden door gehuwde militairen en hun gezinnen die er de voorkeur aan gaven op de basis te wonen.

Hoewel het geblaf was opgehouden bleef ik doorlopen, in de overtuiging dat ik Orson – en misschien Jimmy – daarginds zou aantreffen. Het gras eindigde bij een gebarsten trottoir. Ik sprong over een goot die vol zat met dode bladeren, stukken papier en ander afval en kwam in een straat waar aan weerskanten rijen grote en oude berglaurierbomen stonden. De helft van de bomen stond in bloei, maar de andere helft was morsdood en klauwde met gekromde zwarte takken naar de nachtelijke hemel.

Daar hoorde ik het geblaf weer, veel dichterbij maar toch te ver om het nauwkeurig te kunnen lokaliseren. Het geblaf werd dit keer onderbroken door jank- en piepgeluiden … en door een gejammer van pijn.

Mijn hart bonkte nog harder tegen mijn ribben dan toen ik de lat ontweek die naar mijn hoofd werd gegooid en ik snakte naar adem. De hoofdstraat die ik volgde voerde tussen de sombere en vervallen rijtjeshuizen door. Op de straat kwam een groot aantal andere rechte straten uit.

Weer geblaf, weer gepiep, daarna stilte.

Midden op straat bleef ik staan, luisterde aandachtig en draaide mijn hoofd naar links en naar rechts. Ik probeerde mijn hijgende ademhaling in bedwang te krijgen en wachtte op meer geluiden.

De levende bomen hielden zich even stil als de kale bomen die wegkwijnden.

Al gauw was ik weer op adem gekomen. Maar met het afnemen van mijn gehijg werd ook de nacht stiller.

In de huidige toestand kan ik Fort Wyvern het best beschouwen als een soort attractiepark, een krankzinnig Disneyland ontworpen door de boze broer van Walt Disney. Hier wekken de attracties geen verwondering en verbazing, maar dreiging en angst, geen ode aan het leven maar aan de dood.

Zoals Disneyland bestaat uit verschillende onderdelen – Main Street USA, Tomorrowland, Adventureland en Fantasyland – bestaat Fort Wyvern voor mij uit vele attracties. Die drieduizend bescheiden woonhuizen en bijbehorende gebouwen om me heen vormden het ‘land’ dat ik Dodenstad pleeg te noemen. Mochten er al ergens in Fort Wyvern geesten rondwaren, dan zouden ze deze plek uitverkoren achten voor hun griezelwerk.

Het was zo stil dat je kon horen hoe de maan de wolkendeken weer om zich heen trok.

5

Alsof ik het land van de doden had betreden zonder het fatsoen te hebben eerst zelf te sterven, zo langzaam en stil sloop ik als een geest bij het sterrenlicht verder, luisterend naar een teken van Orson. De nacht was zo onnatuurlijk stil en verlaten dat ik makkelijk had kunnen geloven dat het enige kloppende hart binnen een straal van duizend kilometer dat van mij was.

Beschenen door het vage licht van verre sterrennevels lijkt Dodenstad gewoon te slapen, een doodgewone buitenwijk die tot het ontbijt in dromenland verkeert. Van de rijtjeshuizen, bungalows en twee-onder-een-kap woningen zijn geen details te onderscheiden en de kale geometrie van muren en daken biedt een bedrieglijk beeld van degelijkheid, regelmaat en doelmatigheid.

Maar er is niet meer voor nodig dan het bleke licht van een volle maan om in werkelijkheid een spookstad te onthullen. In sommige straten voldoet zelfs een halve maan. Regenpijpen hangen erbij aan verroeste klemmen. Houten wanden, ooit hagelwit en met militaire discipline onderhouden, zitten vol vlekken en afgebladderde verf. Veel ramen zijn gebroken en gapen als hongerige monden. Het maanlicht likt de scherpe punten van de glazen tanden.

Omdat de sproeiers niet langer functioneren, hebben alleen die bomen het overleefd waarvan de wortels diep genoeg reiken om grondwater op te kunnen zuigen om de lange en droge Californische zomer en herfst te doorstaan. Het struikgewas is zo dor dat het als verloren kan worden beschouwd, gereduceerd tot houtig of rietachtig vlechtwerk en stekels. Alleen in de natte winter is het gras groen en tegen juni is het zo goudkleurig en droog als tarwe dat op de dorser wacht.

Het ministerie van defensie beschikt niet over de benodigde middelen om al deze gebouwen te slopen, of om ze goed te onderhouden voor het geval ze in de toekomst nog eens van nut zouden kunnen zijn en er zijn geen kopers voor Fort Wyvern. Van de talloze militaire bases die na de ineenstorting van de Sovjet-Unie ontruimd werden, kwamen sommige in burgerhanden en die werden omgebouwd tot goedkope woonwijken en winkelcentra. Maar hier langs de centrale kust van Californië worden grote stukken grond – al dan niet met landbouwbedrijven – achter de hand gehouden, voor het geval Los Angeles zich uiteindelijk als een voortschrijdende woekering zo ver noordwaarts gaat uitstrekken, of dat de uitgestrekte voorsteden van Silicon Valley ons vanaf de andere kant komen besluipen. Momenteel is Wyvern belangrijker voor muizen, hagedissen en coyotes dan voor mensen.

Bovendien, als een projectontwikkelaar een bod had gedaan op het uitgestrekte terrein van Fort Wyvern, zou hij waarschijnlijk zijn afgescheept. Er is reden om aan te nemen dat Wyvern nooit volledig werd ontruimd, dat geheime onderdelen diep onder de verdorrende oppervlakte bemand blijven om clandestiene projecten uit te voeren van hetzelfde kaliber als van verzonnen krankzinnigen zoals dr. Moreau en dr. Jekyll. Er is nooit een bericht in de pers verschenen waarin oprecht medeleven werd betuigd met de werkloos geworden krankzinnige wetenschappers van Wyvern, of waarin een herscholingsprogramma werd aangekondigd; aangezien velen van hen op de basis woonden en weinig of geen contact hadden met de buitenwereld, vroeg geen van de plaatselijke bewoners zich ooit af waar ze toch gebleven waren. De boel in de steek laten is in dit geval slechts een verfijnde vorm van de subtiele camouflage waaronder dit werk lang is verricht.

Ik kwam bij een kruising, bleef staan en luisterde scherp. Toen de rusteloze maan de wolkendeken weer afgooide, draaide ik een keer volledig om mijn as en keek aandachtig naar de rijen huizen, de schaduwen ertussen waar geen maanlicht kon komen en het donker achter elk van de ramen.

Wanneer ik door Fort Wyvern zwerf, raak ik er soms van overtuigd dat ik word bespied. Niet beslopen als door een roofdier, maar geschaduwd door iemand met een grote belangstelling voor al mijn doen en laten. Ik heb geleerd op mijn intuïtie te vertrouwen. Die nacht had ik het gevoel dat ik alleen was, onbespied.

Ik stak de Glock weer in de holster. Het patroon van de handgreep stond in mijn vochtige handpalm.

Ik keek op mijn horloge. Negen minuten over een.

Van het midden van de straat liep ik naar een laurierboom, ging onder het bladerdak staan en haakte mijn zaktelefoon van mijn riem. Met mijn rug tegen de boom hurkte ik neer.

Bobby Halloway, al meer dan zeventien jaar mijn beste vriend, beschikt over verschillende telefoonnummers. Het meest geheime daarvan heeft hij slechts aan vijf vrienden gegeven en hij beantwoordt dat nummer ongeacht het tijdstip. Ik toetste het nummer in en drukte op de knop bellen.

Bobby reageerde nadat zijn toestel drie keer was overgegaan. ‘Dit moet wel heel belangrijk zijn.’

Hoewel ik meende helemaal alleen in dit deel van Dodenstad te zijn, fluisterde ik. ‘Sliep je?’

‘Ik zat kibby te eten.’

Kibby is een mediterraan gerecht bestaande uit een gefrituurd balletje van bulgur met een vulling van gehakt, ui, pijnboompitten en kruiden.

‘Wat eet je erbij?’

‘Komkommer, tomaat, wat ingelegde raap.’

‘Ik heb je in ieder geval niet gestoord in een vrijpartij.’

‘Dit is erger.’

‘Je neemt het wel heel erg serieus met je kibby.’

‘Bloedserieus.’

‘Ik ben zojuist heel radicaal in de clamshell genomen,’ zei ik. Dat is surfersjargon voor als je door een grote brekende golf wordt omsloten en van je surfplank wordt geveegd.

‘Ben je op het strand?’ vroeg Bobby.

‘Ik bedoel het figuurlijk.’

‘Doe dat maar niet.’

‘Soms is er geen betere manier,’ zei ik. Wat ik bedoelde was dat zijn lijn kon worden afgeluisterd.

‘Ik haat die lulkoek.’

‘Wen er maar aan.’

‘Kibby-verpester.’

‘Ik ben op zoek naar een verdwenen onderdeurtje.’

Een onderdeurtje is een klein iemand en het begrip wordt meestal maar niet altijd gebruikt als synoniem voor smurfer, waarmee een surfer wordt aangeduid die nog geen puber is. Jimmy Wing was nog te jong om te surfen, maar klein was hij in ieder geval.

‘Onderdeurtje?’ vroeg Bobby.

‘Een piepklein onderdeurtje, ja.’

‘Speel je weer voor Nancy Drew?’

‘Als Nancy zit ik er tot mijn nek in,’ bevestigde ik.

‘Lullo,’ zei hij, wat bij ons aan deze kust beslist geen aardige benaming is voor een surfer, al meende ik in zijn stem al een vleugje sympathie te bespeuren dat bijna even groot was als zijn tegenzin.

Een plotseling gefladder deed me opspringen tot ik begreep dat het geluid slechts veroorzaakt werd door een nachtvogel die neerstreek op een tak boven mijn hoofd. Een nachtzwaluw of een olievogel, een eenzame nachtegaal of een van streek geraakte gierzwaluw, in ieder geval niet groter dan een uil.

‘Dit is bloedserieus, Bobby. Ik heb je hulp nodig.’

‘Zie je nou wat je kan overkomen als je landinwaarts gaat?’

Bobby woont helemaal op de punt van de zuidelijke arm van de baai en surfen is zijn roeping én zijn beroep, zijn levensdoel, de basis van zijn levensfilosofie, niet alleen zijn favoriete sportbeoefening maar een ware spirituele onderneming. De oceaan is zijn kathedraal en hij hoort de stem van God alleen in het gedreun van de branding. Wat Bobby aangaat zijn de dingen die verder dan een kilometer van het strand af gebeuren van weinig of geen betekenis.

Ik tuurde omhoog tussen de takken, maar kon de nu stille vogel niet ontwaren, ook al scheen de maan helder en zat de zieltogende laurierboom niet bepaald goed in het blad. ‘Ik heb je hulp nodig,’ herhaalde ik.

‘Je kunt het wel alleen af. Ga op een stoel staan, leg een strop om je nek en spring.’

‘Ik heb geen stoel.’

‘Haal de trekker over met je teen.’

Onder alle omstandigheden weet hij me aan het lachen te maken en lachen houdt me gezond.

Het besef dat het leven een kosmische grap is, is de kern van de filosofie volgens welke Bobby, Sasha en ik leven. Onze belangrijkste principes zijn simpel: berokken anderen zo min mogelijk schade, doe alles voor je ware vrienden, wees verantwoordelijk voor jezelf en vraag niets van anderen, en geniet zoveel je kunt. Denk niet te veel aan gisteren, geen zorgen voor de dag van morgen, leef nu en vertrouw erop dat je bestaan zin heeft, ook al lijkt de wereld om je heen een en al stom toeval en chaos. En wanneer het leven je een mokerslag toedient, probeer dan op de klap te reageren alsof het een slagroomtaart was. Soms rest ons niets anders dan galgenhumor, maar zelfs die kan ons op de been houden.

‘Bobby,’ zei ik, ‘als je wist hoe dat onderdeurtje heette, zou je al hier zijn.’

Hij zuchtte. ‘Man, hoe kan ik nou ooit een volledig gerijpte superklojo van een luie nietsnut worden als jij maar blijft beweren dat ik een geweten heb?’

‘Je bent gedoemd verantwoordelijkheid te dragen.’

‘Daar was ik al bang voor.’

‘De harige hijger is ook weg,’ zei ik, doelend op Orson.

‘Citizen Kane?’

Orson is genoemd naar Orson Welles, de regisseur en hoofdrolspeler van Citizen Kane. Bobby is altijd wonderlijk gefascineerd geweest door de films van Welles.

Ik bekende hem iets dat ik heel moeilijk onder woorden kon brengen. ‘Ik ben bang dat hem iets is overkomen.’

‘Ik kom eraan,’ zei Bobby dadelijk.

‘Mooi.’

‘Waar hang je uit?’

Vleugels fladderden en er streek weer een vogel – of misschien waren het er twee – op de laurierboom neer.

‘Dodenstad,’ zei ik.

‘Jij leert het ook nooit.’

‘Ik ben heel ongehoorzaam. Kom via de rivier.’

‘De rivier?’

‘Tot je bij een geparkeerde Suburban komt. Eigendom van een psychopaat, dus pas op. Er zit een gat in het hek.’

‘Moet ik sluipen of kan ik rechtop lopen?’

‘Sluipen heeft geen zin meer. Kijk goed uit.’

‘Dodenstad!’ zei hij vol afschuw. ‘Wat moet ik toch met jou, jongeman?’

‘Een maand lang geen tv kijken?’

‘Lullo,’ zei hij weer. ‘Waar in D Town?’

‘Bij de bioscoop.’

Hij kende Wyvern lang niet zo goed als ik, maar de bioscoop in het winkelcentrum naast de verlaten woonwijk zou hij wel weten te vinden. Als tiener, toen hij de kust nog niet zo intens was toegewijd dat strand en branding zijn klooster waren geworden, had hij een tijdje verkering gehad met de dochter van een beroepsmilitair die met haar ouders op de basis woonde.

‘We vinden ze wel,’ zei Bobby.

Ik bevond me emotioneel gezien op gevaarlijk terrein. De dreiging van mijn eigen dood drukt veel minder op me dan anderen zouden kunnen denken, want van jongs af aan heb ik geleerd me voortdurend veel scherper bewust te zijn van mijn sterfelijkheid dan de meeste mensen; maar het verlies van iemand die me dierbaar is verplettert me. Verdriet is een veel heviger kwelling dan de martelwerktuigen van een beul en alleen al het vooruitzicht van zo’n verlies leek mijn stembanden te hebben doorgesneden.

‘Hou je haaks,’ zei Bobby.

‘Ik hou me stevig vast,’ zei ik zwakjes.

‘Dat is té haaks.’

We verbraken de verbinding.

Meer vleugels sloegen een roffel in de donkere lucht en veren deden bladeren trillen toen er nog een vogel neerstreek bij de andere boven in de laurier.

Ze hadden nog geen geluid gemaakt. De kreet van de nachtzwaluw, als hij zwierend door de lucht insecten met zijn scherpe snavel ophapt, klinkt als een helder ‘pient-pient-pient’. De nachtegaal zingt in lange reeksen en weeft scherpe en zoete fluittonen tot verrukkelijke frasen. Zelfs de uil, gewoonlijk zwijgzaam om de knaagdieren waarop hij jaagt niet te verontrusten, krast nu en dan uit welbehagen of om andere uilen te laten horen dat hij zich nog in hun gezelschap thuisvoelt.

Het zwijgen van deze vogels was griezelig en verontrustend, niet omdat ik bang was dat ze zich massaal op me zouden storten om me aan stukken te pikken zoals in de film van Hitchcock, maar omdat het veel weg had van de korte maar diepe stilte die in de natuur vaak na een gewelddaad valt. Wanneer een coyote een konijn vangt en zijn ruggengraat breekt, of wanneer een vos een muis te pakken krijgt en hem heen en weer schudt tot hij dood is, brengt de doodskreet van het prooidier, al is het maar nauwelijks hoorbaar, in de directe omgeving een stilte teweeg. Hoewel Moeder Natuur heel mooi is, genereus en troostrijk, is ze ook bloeddorstig. De nooit ophoudende slachting die ze bestiert is een aspect van haar dat je nooit aantreft in kalenders of in vertederende natuurfilms. Ieder terrein van haar domein is een slagveld, dus in de directe nasleep van haar gewelddaden zwijgen haar talloze kinderen meestal, omdat ze een instinctieve eerbied hebben voor de natuurwetten waaronder ze leven, of omdat ze herinnerd worden aan de moorddadige aard van hun moeder en hopen niet als volgend slachtoffer onder haar aandacht te komen. Het zwijgen van de vogels zat me dus dwars. Ik vroeg me af of ze misschien getuigen waren geweest van doodslag, en of het vergoten bloed dat van een kleine jongen en een hond was geweest.

Geen kik van de vogels.

Ik stapte uit de nachtelijke schaduw van de laurierboom en zocht een minder beklemmend plekje om een tweede telefoongesprek te voeren. Ik bleef het gevoel houden dat ik, afgezien van de vogels, niet werd gadegeslagen, maar opeens voelde ik me onbehaaglijk bij het idee zo midden op straat te staan.

De gevederde schildwachtjes kwamen me niet achterna en bleven zitten waar ze zaten. Ze lieten de bladeren om hen heen zelfs niet eens ritselen.

Ik meende het toen ik zei dat ik het niet aannemelijk achtte dat ze me een streek zoals in de Hitchcock-film wilden leveren, maar helemaal uitgesloten achtte ik het niet. Per slot van rekening kan in Wyvern – in heel Moonlight Bay in feite – zelfs zo’n onschuldig wezen als een nachtegaal iets anders zijn dan het lijkt en gevaarlijker blijken dan een tijger. Het eind van de wereld zoals wij die kennen kan in de borst van een gierzwaluw besloten liggen, of in het bloed van het kleinste muisje.

Terwijl ik door de straat liep, wierp het heldere licht van de ontwaakte maan zelfs een zwakke schaduw; niet voor me uit of achter me, maar dicht naast me, als om me eraan te herinneren dat mijn vriend de viervoeter, die daar meestal liep, er niet meer was.

6

De helft van de eengezinswoningen en bungalows in Dodenstad heeft alleen een klein stoepje voor de deur. Deze bungalow behoorde tot de andere helft: een paar bakstenen treden leidden naar een portiekje.

Tussen de twee pilaren van het portiek had een spin haar web geweven. Ik kon het niet zien in het donker, maar het was in ieder geval niet van een gemuteerde reuzenspin, want de zijdezachte draden waren zo broos dat ze zonder de minste weerstand braken. Delen van de fijne draden bleven aan mijn gezicht kleven, maar ik veegde ze weg en liep door naar de voordeur, waarbij ik me al even weinig aantrok van de schade die ik had aangericht als Godzilla van het spoor van vernielde wolkenkrabbers dat hij achterlaat.

Hoewel allerlei gebeurtenissen in de afgelopen weken me weer een diep respect hadden gegeven voor veel dieren waarmee we deze wereld delen, heb ik nooit tot het pantheïsme kunnen komen. Pantheïsten beschouwen alle levensvormen, ook spinnen en vliegen, met eerbied, maar ik kan niet om het feit heen dat spinnen en vliegen – allerlei insecten en wriemelende wormen – zich aan me tegoed gaan doen na mijn dood. Ik voel me niet geroepen om ieder schepsel op deze planeet als medeburger te beschouwen, met dezelfde rechten en gunsten die ik geniet, als zo’n beest mij als maaltje beschouwt. Ik heb er het volste vertrouwen in dat Moeder Natuur mijn opvatting respecteert en zich niet beledigd voelt.

De voordeur, waarop de afbladderende verf in de glans van de maan een beetje lichtgevend leek, stond op een kier. Ik kan niet zeggen dat de verroeste hengsels knarsten; ze kraakten als de droge knokkels van een skelet dat een vuist maakt.

Ik stapte naar binnen.

Omdat ik naar het huis was gegaan met de stellige gedachte dat ik me onder een dak veiliger zou voelen dan onder de blote hemel, overwoog ik de voordeur te sluiten. Misschien zouden de vogels hun spookachtige stilte plotseling doorbreken en me schreeuwend achternakomen.

Daar stond tegenover dat een open deur een uitweg biedt. Ik liet de deur open.

Hoewel het zijdeachtige duister hetzelfde effect had als een blinddoek, wist ik dat ik me in de woonkamer bevond. De honderden bungalows met portiek zijn identiek ingedeeld, en hebben niet de luxe van een vestibule of een gang. Woonkamer, eetkamer, keuken en twee slaapkamers.

Ook als ze goed onderhouden waren geweest, hadden deze eenvoudige woningen slechts een minimum aan comfort geboden aan de overwegend jonge gezinnen van militairen. Ieder gezin woonde hier maar een paar jaar, tot de volgende overplaatsing. Nu ruiken de huizen naar stof, schimmel, houtrot en muizen.

De vloeren zijn van hout en bevatten vele lagen verf, met uitzondering van de kleine keuken waar linoleum ligt. Zelfs onder de voeten van een notoire insluiper als ondergetekende kraakt die vloer.

De losse planken vormden geen probleem. Ze zorgden er juist voor dat niemand onopgemerkt aan de achterzijde van de bungalow kon binnenkomen om me te besluipen.

Mijn ogen raakten genoeg aan het duister gewend om de ramen aan de voorkant te kunnen zien. Hoewel die ramen onder het afdak van het portiek lagen, waren ze zelfs in het indirecte maanlicht zichtbaar als asgrauwe rechthoeken in het volkomen duister.

Geen van beide ramen was gebroken en ik liep naar het dichtstbijzijnde. Het glas was smerig en met een tissue poetste ik in het midden een stukje schoon.

De voortuintjes van deze huizen zijn maar klein. Tussen de laurierbomen door kon ik de straat goed zien. Niet dat ik een feestelijke optocht verwachtte, maar aangezien ik majorettes in ultrakorte rokjes net zo opwindend vind als ieder ander, leek het me wijs om voorbereid te zijn.

Ik nam mijn zaktelefoon en toetste het geheime nummer in van de studio van kbay, de grootste radiozender van district Santa Rosita, waar Sasha Goodall op dat moment discjockey was in het programma van middernacht tot zes uur. Sasha was ook algemeen directeur, maar omdat de zender na de sluiting van Fort Wyvern de militaire luisteraars was kwijtgeraakt, en daarmee een deel van de reclame-inkomsten, was ze niet de enige van de overgebleven medewerkers met een dubbele taak.

Het geheime nummer laat geen bel overgaan, maar activeert een blauw knipperlicht aan de muur tegenover Sasha’s microfoon. Kennelijk hield ze op dat moment geen praatje, want in plaats van de technicus nam ze zelf op en ze zei: ‘Hallo, Snowman!’

Ik ben niet de enige die haar geheime nummer heeft en – zoals veel mensen die gesteld zijn op hun privacy – had ik de telefoonmaatschappij opdracht gegeven om mijn nummer niet weer te geven bij degene die ik opbel. Toch weet Sasha altijd meteen dat ik het ben, ook als haar technicus niet eerst opneemt.

‘Welk nummer draai je?’ vroeg ik.

‘A Mess of Blues.’

‘Elvis.’

‘Nog een minuutje.’

‘Ik weet hoe je het doet,’ zei ik.

‘Wat?’

‘“Hallo, Snowman” zeggen voordat ik iets gezegd heb.’

‘Hoe doe ik dat dan?’

‘Waarschijnlijk is de helft van alle gesprekken op je geheime nummer met mij, dus zeg je altijd “Hallo, Snowman”.’

‘Nietes.’

‘Welles,’ hield ik vol.

‘Ik lieg nooit.’

Dat was waar.

‘Blijf even aan de lijn, schat,’ zei ze en ze zette me in de wacht.

In die tussentijd kon ik haar programma via de telefoon horen. Eerst deed ze live een spot voor een overheidsinstantie en daarna een donut-spot voor een plaatselijke autodealer: ze draaide een bandje met muziek aan het begin en het eind, en daartussenin sprak ze haar tekst. Ze heeft een beetje omfloerste en toch zijdeachtige stem, zacht en glad en onweerstaanbaar. Ze is in staat me een vakantiehuisje in de Sahara te verkopen, als er maar airconditioning in zit.

Terwijl ik met een half oor luisterde of ik geen vloerplanken achter me hoorde kraken, probeerde ik me niet volkomen door die stem te laten meeslepen. Buiten was de straat nog steeds verlaten.

Om vijf volle minuten voor me uit te trekken, zette ze twee achter elkaar te spelen tracks op: It Was a Very Good Year van Sinatra en I Fall to Pieces van Patsy Cline.

Zodra ze weer aan de telefoon kwam, zei ik: ‘Ik heb nog nooit zo’n allegaartje gehoord. Sinatra, Elvis en Patsy?’

‘We hebben vannacht een thema,’ zei ze.

‘Thema?’

‘Heb je dan niet geluisterd?’

‘Te druk gehad. Wat is het thema?’

‘Nacht van de levende doden,’ zei ze.

‘Apart.’

‘Dank je. Wat zit je dwars?’

‘Wie is vannacht je technicus?’

‘Doogie.’

Doogie Sassman is een panoramisch breed getatoeëerde Harley-Davidsongek die bijna driehonderd pond weegt, waarvan pakweg twintig pond voor rekening komt van zijn wilde blonde haardos en weelderige pluisbaard. Ondanks het feit dat hij een nek heeft als een dukdalf en een buik waarop een zeemeeuwenfamilie zonder elkaar te raken de veren kan poetsen, heeft Doogie een sterke aantrekkingskracht op vrouwen en hij heeft iets gehad met sommige van de meest opzienbarende schoonheden op de stranden tussen San Francisco en San Diego. Hij is een goedmoedige lobbes met genoeg beerachtige charme om in een tekenfilm van Disney te kunnen optreden, maar toch blijft Doogies geheide succes bij beeldschone surfliefhebsters een raadsel, temeer omdat deze dames zich gewoonlijk niet alleen door een boeiende persoonlijkheid laten inpalmen. Volgens Bobby is het zelfs een van de grootste mysteries aller tijden, te vergelijken met de vraag wat de dinosauriërs massaal heeft weggevaagd en waarom een tornado altijd door een caravanpark raast.

‘Zou je er een paar uur tussenuit kunnen knijpen en Doogie het programma vanaf zijn regelpaneel kunnen laten doen, Sasha?’

‘Zin in een vluggertje?’

‘Met jou in een voor-altijdje.’

‘Mr. Romance,’ zei ze sarcastisch, maar stiekem verguld.

‘Een vriend van ons heeft heel dringend hulp en steun nodig.’ Sasha’s stem versomberde. ‘Wat is er aan de hand?’

Ik kon haar de situatie niet zomaar uitleggen met het oog op het risico dat haar lijn werd afgeluisterd. In Moonlight Bay leven we in een politiestaat die zo geraffineerd is ingericht dat je er nauwelijks iets van merkt. Mochten we worden afgeluisterd, dan wilde ik de politie er niet op attenderen dat Sasha naar Lilly Wings huis zou gaan, want in dat geval kon Sasha onderweg worden tegengehouden. Lilly had dringend behoefte aan steun. Als Sasha onverwachts, misschien via de achterdeur, onopvallend kon binnenkomen, zouden de agenten merken dat ze met geen tien paarden van Lilly weg te slepen was.

‘Ken je …’ Ik meende een beweging in de straat te bespeuren, maar toen ik door het raam van de bungalow tuurde veronderstelde ik dat het slechts een schaduw van de maan was, misschien veroorzaakt door een wolk die langs een wang van de maan schoof. ‘Ken je thirteen ways?’

‘Thirteen ways?’

‘Van die merel,’ zei ik, terwijl ik het glas weer met mijn tissue schoonveegde. Mijn adem had het raam enigszins beslagen.

‘Die merel, ja.’

We hadden het over het gedicht Thirteen Ways of Looking at a Black-bird van Wallace Stevens.

Mijn vader had zich grote zorgen gemaakt over de vraag hoe ik het later als xp-patiënt zonder familie zou moeten redden, dus liet hij me een afbetaald huis na en de rente van een fikse levensverzekering. Maar hij had me nog iets anders nagelaten, iets heel troostrijks, namelijk liefde voor moderne poëzie. Omdat Sasha die liefde van me had overgenomen, konden we luistervinken met een kluitje in het riet sturen, zoals Bobby en ik hadden gedaan door in surfersjargon met elkaar te praten.

‘Er is een bepaald woord dat je bij hem zou verwachten,’ zei ik, en ik doelde op Stevens, ‘maar het komt nooit voor de dag.’

‘Aha,’ zei Sasha en ik wist dat ze me begreep.

Een minder groot dichter die dertien strofen aan een merel wijdt, zou beslist het woord wing gebruiken, maar Stevens neemt daar zijn toevlucht niet toe.

‘Weet je wie ik bedoel?’ vroeg ik.

‘Ja.’ Ze wist dat Lilly Wing – vroeger Lilly Travis – het eerste meisje was geweest dat ik had bemind en ook het eerste dat mijn hart had gebroken.

Sasha is de tweede vrouw op wie ik smoorverliefd ben geworden en ze bezweert me dat ze mijn hart nooit zal breken. Ik geloof haar. Ze liegt nooit.

Sasha heeft me ook verzekerd dat ze, mocht ik haar ooit bedriegen, met haar Black & Decker-drilboor een grote boorkop dóór mijn hart jaagt.

Ik heb haar boor gezien. De bijbehorende boorkoppen, een hele verzameling, bewaart ze in een plastic doos. Op de zijkant van de 12mm-boorkop heeft ze met rode nagellak mijn naam geschreven: Chris. Ik weet zeker dat ze het als grap heeft bedoeld.

Ze hoeft zich geen zorgen te maken. Zou ik ooit haar hart breken, dan zou ik mijn eigen borst doorboren om haar de moeite te besparen het bloed van haar handen te wassen.

Noem me ‘Mr. Romance’.

‘Waar is die hulp en steun voor nodig?’ vroeg Sasha.

‘Dat merk je wel als je er bent.’

‘Heb je nog een boodschap?’

‘Hoop. Dát is de boodschap. Er is nog hoop.’

Ik was niet zo overtuigd als ik klonk. Er school misschien geen enkele waarheid in de boodschap die ik Lilly stuurde. Ik ben niet trots op het feit dat ik, in tegenstelling tot Sasha, soms lieg.

‘Waar ben je?’ vroeg Sasha.

‘Dodenstad.’

‘Verdomme.’

‘Nou ja, je vroeg ernaar.’

‘Altijd in de sores.’

‘Mijn lijfspreuk.’

Ik durfde haar niet over Orson te vertellen, zelfs niet indirect in poëziecode. Mijn stem zou het kunnen begeven en dan zou ze mijn hevige ongerustheid bemerken. Dat was nu net wat ik níét wilde. Als ze dacht dat hij serieus in gevaar verkeerde, zou ze regelrecht naar Fort Wyvern willen komen om hem te zoeken.

Ze zou ongetwijfeld een grote hulp voor me betekenen. Nog niet zo lang geleden had ik tot mijn verbazing ontdekt dat Sasha over een zelfverdedigingstechniek en een schietvaardigheid beschikt die men niet op de discjockeyschool leert. Hoewel ze niet op een amazone leek, kon ze wel als een amazone vechten. Ze was een uitstekende vechter, maar een nog betere vriendin en Lilly Wing kon Sasha’s sympathie en medeleven heel wat beter gebruiken dan ik haar rugdekking.

‘Chris, weet je wat jouw probleem is?’

‘Te knap?’

‘Dat zal het zijn,’ zei ze sarcastisch.

‘Te intelligent?’

‘Jouw probleem is dat je zo godvergeten zorgzaam bent.’

‘Dan zal ik de dokter om wat-kan-mij-’t-verdommen-pillen vragen.’

‘Daarom hou ik juist zo van je, Snowman, maar het gaat je wél een keer je kop kosten.’

‘Het is voor een vriend,’ zei ik, doelend op Lilly Wing. ‘En maak je om mij maar geen zorgen. Bobby komt eraan.’

‘Ah, dan begin ik alvast je grafrede te schrijven.’

‘Dat zal ik tegen hem zeggen.’

‘Jullie zijn net Jut en Jul.’

‘Ik hou van je, Goodall.’

‘En ik van jou, Snowman.’

Ik zette het toestel uit en wilde me van het raam afwenden toen ik weer een beweging op straat zag. Nu was het niet de schaduw van een wolk die langs de rand van de maan gleed.

Nu zag ik apen.

Ik haakte de telefoon aan mijn riem om mijn beide handen vrij te hebben.

Een stel rondtrekkende apen noem je niet een kudde of een roedel of een school, maar een troep.

Onlangs ben ik heel veel over apen te weten gekomen, niet alleen de term troep. Als ik in de Everglades van Florida had gewoond, dan zou ik een expert zijn geworden op het gebied van alligators.

Hier, in het hart van Dodenstad, passeerde een troep apen de bungalow in de richting die ik ook had genomen. In het maanlicht leek hun vacht eerder zilver dan bruin.

Ondanks die glans, waardoor ze beter zichtbaar waren dan ze anders zouden zijn geweest, kon ik niet precies tellen hoeveel het er waren. Vijf, zes, acht … Sommige liepen op vier poten, andere half opgericht op twee; een paar liepen bijna rechtop als mensen. Tien, elf, twaalf …

Ze bewogen zich niet snel en herhaaldelijk hieven ze hun kop om om zich heen te kijken in het duister, en soms keken ze wantrouwend achterom. Hoewel hun tempo en waakzame houding op grote omzichtigheid, zelfs angst, zouden kunnen wijzen, vermoedde ik dat er niet iets was waarvoor ze bang waren, maar dat ze ergens naar op zoek waren, achter iets aan zaten.

Misschien achter mij.

Vijftien, zestien.

Een aangeklede troep apen in een circus, met lovertjes op hun jasjes en allemaal een rode fez op, kan het publiek vertederd laten lachen. Deze exemplaren maakten geen dansjes en buitelingen, ze draaiden niet in het rond, sprongen niet op en neer en speelden niet op kleine harmonica’s. Niet een leek er belangstelling te hebben voor een loopbaan in de showbusiness.

Achttien.

Het waren resusapen, de soort die meestal voor medische experimenten wordt gebruikt, en ze hadden allemaal de maximale grootte: meer dan zestig centimeter lang en zo’n twintig tot vijfentwintig pond bot en spieren. Door schade en schande had ik geleerd dat deze resusapen snel, lenig, sterk, griezelig slim en gevaarlijk waren. Twintig.

In grote delen van de wereld leven apen alom in het wild, van oerwouden tot steppengebieden en bergstreken. Op het Noord-Amerikaanse continent komen ze niet voor … met uitzondering van de apen die ’s nachts door Moonlight Bay sluipen, en slechts een handjevol inwoners is daarvan op de hoogte.

Nu begreep ik waarom eerder de vogels in de boom boven mijn hoofd hadden gezwegen. Ze hadden deze onnatuurlijke stoet voelen naderen.

Eenentwintig. Tweeëntwintig.

De troep groeide aan tot een complete gevechtseenheid.

Heb ik de tanden al genoemd? Apen zijn alleseters en hebben zich nooit laten overtuigen door de argumenten van vegetariërs. Ze eten in hoofdzaak vruchten, noten, zaden, bladeren, bloemen en vogeleieren, maar wanneer ze behoefte hebben aan vlees, eten ze graag smakelijke hapjes zoals insecten, spinnen en kleine zoogdieren als muizen, ratten en mollen. Ga nooit en te nimmer in op een uitnodiging van een aap om te komen eten tenzij u precies weet wat er op het menu staat. Afijn, omdat ze omnivoor zijn, hebben ze krachtige snijtanden en scherpe hoektanden om des te beter te kunnen openrijten en losscheuren.

Gewone apen vallen geen mensen aan. Bovendien zijn gewone apen overdag actief en ze slapen ’s nachts, met uitzondering van de zachtharige douroucouli, een Zuid-Amerikaanse nachtaap.

De apen die ’s nachts door Fort Wyvern en Moonlight Bay zwerven zijn niet gewoon. Het zijn afstotelijke, valse, gestoorde krengen. Als ze de keus hebben tussen een in boter gebraden lekkere vette muis en puur voor de lol uw vel van uw gezicht scheuren, dan zouden ze niet eens spijtig hun lippen likken bij het verkiezen van het laatste. Ik had tweeëntwintig exemplaren geteld toen de passerende stoet apenvachten op straat opeens rechtsomkeert maakte, waarop ik de tel kwijtraakte. De hele troep keerde om en bleef staan. Alle apen dromden op zo’n samenzweerderige wijze samen dat je makkelijk kon geloven dat een van hen de mysterieuze figuur op het glooiende grasveldje in Dallas was geweest op de dag dat Kennedy werd vermoord.

Hoewel ze niet meer belangstelling toonden voor de bungalow waarin ik me bevond dan voor de andere, stonden ze er wel pal voor en waren ze zó dichtbij dat ik een zware aanval van koude rillingen kreeg. Ik streek de gerezen haren in mijn nek glad en overwoog om via de achterdeur het huis uit te sluipen voordat ze aan de voordeur kwamen colporteren met een blad als Aap en Maatschappij.

Maar als ik ertussenuit kneep, zou ik niet weten welke kant ze waren opgegaan na afloop van hun vergadering. In plaats van de troep te omzeilen kon ik regelrecht in de val lopen, met dodelijke gevolgen.

Ik had er tweeëntwintig geteld en er een paar gemist. Het konden er in totaal wel dertig zijn. Van de tien patronen in mijn 9mm-Glock had ik er al twee verbruikt, maar in een zakje aan mijn holster had ik een reservemagazijn. Zelfs als de geest van de scherpschutster Annie Oakley over me zou komen en ik op wonderbaarlijke wijze bij ieder schot doel trof, zou ik toch nog door twaalf van die monsters worden overmeesterd.

Op de vuist gaan met driehonderd pond krijsende apenwoede is niet mijn idee van een eerlijk gevecht. Dan denk ik eerder aan één ongewapende, tandeloze, bijziende oude aap tegen mijn persoon in een Blackhawk gevechtshelikopter.

De primaten hingen nog steeds rond op straat. Ze stonden zo dicht op elkaar dat het in het maanlicht leek of ze één groot organisme met een heleboel koppen en staarten vormden.

Ik kon maar niet bedenken wat ze aan het doen waren. Waarschijnlijk omdat ik geen aap ben.

Ik boog me dichter naar het raam en tuurde naar het tafereel in het maanlicht, in een poging het beter te zien en me in de apen te verplaatsen.

Binnen de laten-we-voor-God-spelen-club die in de diepste bunkers van Wyvern werkte, was het spannendste – en zwaarst gesubsidieerde – onderzoek een project geweest om de menselijke en de dierlijke intelligentie te vergroten, evenals de lenigheid, de bewegingssnelheid, het gezicht, het gehoor, het reukvermogen en de levensduur van de mens. Men wilde dit bereiken door geselecteerd genetisch materiaal in te brengen, niet alleen van de ene mens in de andere, maar ook de ene soort in de andere.

Hoewel mijn moeder een briljante, zelfs geniale geest bezat, was ze – dat kunt u van me aannemen – geen doorgedraaide geleerde. Als genetica bracht ze niet veel tijd door in laboratoria. Háár lab zat in haar hoofd en daar functioneerde het complexe geheel zo perfect als alle onderzoekslaboratoria van alle Amerikaanse universiteiten bij elkaar. Ze werkte in haar kantoor op Ashdon College en waagde zich alleen zo nu en dan in een lab, en met subsidie van de overheid deed ze het zware denkwerk, terwijl andere wetenschappers het zware tilwerk deden. Ze was er niet op uit om de mensheid te vernietigen, maar juist om die te redden, en ik ben ervan overtuigd dat ze lange tijd niet heeft geweten voor welke roekeloze en kwaadaardige doeleinden haar theorieën door anderen in Wyvern werden misbruikt. Het inbrengen van genetisch materiaal van de ene soort in de andere soort. In de hoop daarmee een ‘superras’ te kunnen creëren. In een krankzinnige zoektocht naar de volmaakte, door niets te stuiten militair. Intelligente dieren, eindeloos gekruist, om in te zetten op toekomstige slagvelden. Bizarre biologische wapens zo klein als een virus of zo groot als een grizzlybeer.

Lieve god.

Als ik daaraan denk verlang ik terug naar die goeie ouwe tijd, toen de meest ambitieuze superbreinen zich nog tevreden stelden met het dromen van atoombommen die een stad in één klap konden wegvagen, van dodelijke laserstralen vanuit satellieten en van zenuwgas dat slachtoffers binnenstebuiten keert, zoals sadistische kleine jongens met rupsen doen door ze met zout te bestrooien.

Voor dergelijke experimenten kon men gemakkelijk aan dieren komen, want die kunnen geen dure advocaat in de arm nemen om hen tegen uitbuiting te beschermen. Maar verbazingwekkend genoeg waren er ook snel mensen beschikbaar voor experimenten. Zo kregen wegens bijzonder wrede moorden tot levenslang veroordeelde militairen de keus tussen wegrotten in zwaarbewaakte militaire gevangenissen, of een zekere mate van vrijheid verdienen door aan dit geheime project mee te werken.

Toen ging er iets fout.

Op grote schaal.

In alle ondernemingen van de mens loopt onvermijdelijk weleens iets fout. Sommigen zeggen dat het komt omdat het universum per definitie chaotisch is. Weer anderen menen dat het komt omdat we een soort zijn die bij God uit de gratie is gevallen. Maar wat de reden ook is, tegenover iedere geluksvogel staan duizenden pechvogels.

Het middel bij uitstek om nieuw genetisch materiaal te kunnen overbrengen – door het in te brengen in de dna-keten – in de cellen van de proefdieren en proefpersonen, bleek een retrovirus. Dit retrovirus was op briljante wijze gemanipuleerd door mijn moeder, Wisteria Jane Snow, die toch ook nog tijd had om heerlijke chocoladekoekjes te bakken. Het retrovirus was door manipulatie verzwakt, steriel en goedaardig gemaakt: louter een levend instrument dat precies deed wat men ervan verlangde. Als het zijn werk had gedaan, werd ervan verwacht dat het doodging. Maar het retrovirus muteerde al snel tot een resistente, zich snel vermenigvuldigende, besmettelijke bacil die via lichaamsvocht door eenvoudig huidcontact kon worden overgedragen en in plaats van een ziekte verwekken een genetische verandering kon bewerkstelligen. Wat deze micro-organismen deden was willekeurige strengen dna uit talloze soorten in het lab absorberen en ze overbrengen op wetenschappelijke medewerkers aan het project; deze medewerkers waren zich er lange tijd niet van bewust dat ze langzaam maar zeker grondig aan het veranderen waren. Fysiek, geestelijk én emotioneel. Voordat ze hadden begrepen wat hun overkwam en wat er de oorzaak van was, begonnen enkele wetenschappers van Wyvern te veranderen … ze gingen veel overeenkomst vertonen met de proefdieren in hun kooien.

Een paar jaar geleden kwam dit proces opeens aan het licht toen zich in de laboratoria een uitbarsting van geweld voordeed. Niemand heeft me ooit kunnen vertellen wat er precies gebeurde. Mensen vermoordden elkaar in bizarre en verwoede gevechten. De proefdieren ontsnapten, of ze werden opzettelijk uit hun kooien gelaten door mensen die een eigenaardige verwantschap met ze voelden.

Onder deze ontsnapte dieren bevonden zich resusapen waarvan de intelligentie aanzienlijk was vergroot. Hoewel ik altijd had gedacht dat intelligentie te maken had met de omvang van de herseninhoud en het aantal plooien aan de oppervlakte van de hersenmassa, hadden deze resusapen geen vergrote schedels; afgezien van enkele duidelijk afwijkende kenmerken leken ze gewone exemplaren van hun soort.

Sindsdien zijn deze apen voortvluchtig. Ze houden zich schuil voor politie en leger die in stilte proberen de apen uit te roeien en alle andere bewijzen van wat er in Wyvern is gebeurd, voordat het grote publiek te horen krijgt dat de door hen gekozen bewindslieden het einde van onze huidige wereld onvermijdelijk hebben gemaakt. Behalve degenen die bij de samenzwering betrokken waren, weet slechts een handjevol van ons iets van deze gebeurtenissen. Stel dat we de dingen die we weten openbaar willen maken, ook al zouden we niet over harde bewijzen beschikken, dan brengen ze ons eigenmachtig om zeep, net als ze met de resusapen doen.

Ze hebben mijn moeder vermoord. Ze beweren dat mijn moeder tot wanhoop werd gedreven door de wijze waarop haar werk werd misbruikt en dat ze zelfmoord pleegde; ze zou in haar auto met hoge snelheid tegen een betonnen paal van een brug aan de zuidkant van Moonlight Bay zijn geknald. Maar mijn moeder gaf niet snel de moed op. En ze zou mij nooit aan mijn lot hebben overgelaten in die dreigende helse wereld. Ik geloof stellig dat ze naar buiten wilde treden, de waarheid aan de media wilde onthullen, in de hoop snel een vernietigingsplan te kunnen opzetten, omvangrijker dan datgene wat zich onder Wyvern bevindt, groter dan het Manhattan Project, met behulp van de beste genetici ter wereld. Dus zetten ze haar buiten en gooiden de poort achter haar dicht. Dat geloof ik althans. Ik heb geen bewijs. Maar ze was mijn moeder en op bepaalde punten geloof ik wat ik wil en wat ik moet.

Inmiddels verspreidt de besmetting zich sneller dan de apen en het is niet waarschijnlijk dat de aangerichte schade ongedaan kan worden gemaakt of zelfs maar beperkt. Besmette werknemers van Wyvern trokken naar alle windstreken en droegen het retrovirus met zich mee voordat iemand wist dat er een probleem was, voordat er met succes een quarantaine kon worden ingesteld. Genetische mutatie zal waarschijnlijk in alle soorten gaan optreden. Het enige wat nog niet vaststaat is of het een langzaam proces wordt dat tientallen jaren of eeuwen in beslag neemt, of dat de ramp snel zal escaleren.

Maar tot dusver zijn de gevolgen, op een enkele uitzondering na, subtiel en niet wijdverbreid gebleven, maar het kan de stilte voor de allesvernietigende orkaan zijn. Ik geloof dat de verantwoordelijken fanatiek op zoek zijn naar een remedie, maar ze steken ook veel energie in pogingen om de oorzaak van de naderende catastrofe te verhullen, opdat niemand weet wie de schuldigen zijn.

Geen enkele hoge regeringsfunctionaris wil met de gramschap van het publiek worden geconfronteerd. Ze zijn niet bang om uit hun ambt te worden gezet. Veel erger is wat hun te wachten staat als de waarheid aan het licht komt. Ze zouden misschien terecht moeten staan wegens misdaden tegen de mensheid. Waarschijnlijk rechtvaardigen ze de voortdurende geheimhouding als een noodzakelijk kwaad ter voorkoming van paniek op straat, van verstoring van de openbare orde en misschien zelfs van een internationaal geldende quarantaine van geheel Noord-Amerika, maar waar ze werkelijk bang voor zijn is de kans dat ze door woedende menigten aan flarden worden gereten.

Misschien behoorden een paar van de apen die nu voor de bungalow rondhingen tot het twaalftal dat op die historische en macabere nacht van gewelddadigheid uit de laboratoria was ontsnapt. De meeste waren nakomelingen van de ontsnapte apen, weliswaar in vrijheid opgegroeid maar al even intelligent als hun ouders.

Gewone apen zijn babbelkousen, maar ik hoorde niet het minste geluid van deze dertig. Ze krioelden door elkaar op een wijze die op toenemende agitatie duidde, met zwaaiende armen en zwiepende staarten. Als ze hun stemmen al verhieven, was hun gekwebbel niet hoorbaar door het raam en evenmin door de openstaande voordeur die zich vrijwel naast me bevond.

Ze waren iets veel ergers van plan dan apenstreken.

Hoewel resusapen niet zo intelligent als mensen zijn, is het verschil niet zo groot dat ik het risico zou durven nemen om met drie van hen een spelletje poker met hoge inzetten te spelen. Tenzij ik ze eerst dronken zou kunnen voeren.

Deze voorlijke primaten behoren niet tot die eerste bedreigende groep die is geboren in de laboratoria van Wyvern. Die eer gaat uiteraard naar het genenveranderende virus dat in staat is ieder levend wezen om te vormen. Maar zoals het schurken betaamt, vormen de apen een uitstekende ondersteuningsgroep.

Om de bedreiging op lange termijn van deze genetisch gemanipuleerde apenvormen te kunnen begrijpen, moet je bedenken dat ratten een verschrikkelijke plaag voor de mensheid vormen, ook al is hun intelligentie een fractie van die van de mens. Volgens wetenschappelijke berekeningen vernietigen knaagdieren jaarlijks twintig procent van de wereldvoedselvoorraad, ondanks het feit dat we hele kolonies effectief kunnen uitroeien en het aantal ratten goed in de hand kunnen houden. Stel dat ze half zo intelligent zouden zijn als wij en veel beter de strijd met ons konden aangaan dan nu het geval is. Dan zouden we in een verbitterde strijd met hen verwikkeld raken om ons voor de hongerdood te behoeden.

Terwijl ik naar de apen op straat staarde, vroeg ik me af of ik daar onze vijanden zag in een toekomstig armageddon.

Afgezien van hun hoge intelligentie hebben ze nog een eigenschap die deze apen tot veel geduchtere tegenstanders maken dan knaagdieren. Ratten gaan volkomen instinctmatig te werk en hebben onvoldoende intelligentie en gevoelens om iets persoonlijk te kunnen opvatten. Deze apen daarentegen koesteren een blinde haat jegens ons.

Ik geloof dat ze vijandig tegenover de mens staan omdat ze door ons gemaakt zijn, maar we hebben slecht werk geleverd. We hebben ze beroofd van hun eenvoudige dierlijke onschuld waarmee ze tevreden waren. We hebben hun intelligentie zo vergroot dat ze zich bewust werden van de wijde wereld om hen heen en hun plaats daarin, maar we hebben ze niet voldoende intelligentie gegeven om zelf hun lot te kunnen verbeteren. Ze kregen van ons net voldoende intelligentie om ontevreden te zijn met hun leven als aap; we gaven ze wel het vermogen om te dromen, maar niet de middelen om die dromen te kunnen waarmaken. Ze zijn uit hun hoekje in het dierenrijk verdreven en kunnen geen nieuwe plek vinden waarin ze goed passen. Ruw losgerukt van het grote weefsel der schepping zijn ze rafelig geworden, doelloos, verloren, vol verlangens die nooit vervuld kunnen worden. Ik verwijt ze niet dat ze ons haten. Als ik één van hen was, zou ik ons ook haten.

Maar mijn sympathie zou me niet redden als ik naar buiten liep, hartelijk een apenpoot in mijn beide handen nam, mijn verontwaardiging uitsprak over de arrogantie van de menselijke soort en een enthousiaste vertolking gaf van het lied Yes, We Have No Bananas.

In een oogwenk zouden ze gehakt van me maken.

Mijn moeders werk leidde tot het ontstaan van deze troep en dat hebben de apen kennelijk door. In het recente verleden hebben ze me al eerder gevolgd. Mijn moeder is dood, dus kunnen ze op haar geen wraak nemen voor het ellendige leven dat ze als verstotenen leiden. Omdat ik haar enige kind ben, koesteren de apen jegens mij een bijzondere haat. Misschien wel terecht. Misschien is hun afkeer van iedere Snow wel gerechtvaardigd. Zeker ik heb niet het recht om een oordeel te hebben over hun wrok, al betekent dat niet dat ik me verplicht voel om de prijs te betalen voor wat mijn moeder, overigens met de beste bedoelingen, heeft gedaan.

Terwijl ik veilig en intact bij het raam van de bungalow bleef staan, hoorde ik iets dat leek op een galmende slag van een grote klok, gevolgd door een gerammel. Ik zag dat de apen zich verzamelden rond een voorwerp dat ik niet kon zien. Er volgde een geschraap van metaal op steen en verschillende apen dromden samen om het zware ding op zijn kant te leggen.

Het gedoe van de apen ontnam me het zicht op het voorwerp, al leek het me rond van vorm. De apen begonnen het in een kring te rollen, van de ene stoeprand naar de andere; sommige apen stonden toe te kijken, andere renden ernaast om het voorwerp op zijn kant in evenwicht te houden. In het glanzende maanlicht leek het op het eerste gezicht op een munt, zo’n enorm grote munt dat hij uit de zak leek gevallen van de reus boven in Jaaps bonenstaak. Toen drong tot me door dat het een metalen putdeksel was dat ze uit het wegdek hadden gewrikt.

Opeens waren ze aan het tateren en gillen als een groep uitgelaten kinderen die met een oude autoband aan het spelen zijn. Voor zover ik wist lag een dergelijke speelsheid allerminst in hun aard. Bij mijn vorige confrontaties met de troep had er maar een me regelrecht benaderd en daarbij hadden de andere apen zich helemaal niet als kinderen gedragen, maar als een stel moordlustige skinheads, onder invloed van bier en pillen.

Ze kregen al gauw genoeg van het rollen met het putdeksel. Toen waren er drie die het probeerden te laten rondtollen, alsof het inderdaad een munt was. Met een flinke gezamenlijke inspanning slaagden ze erin een snelle ronddraaiende beweging op gang te krijgen. De apen werden weer stil. Ze gingen in een grote kring om de ronddraaiende schijf staan en gaven die de ruimte, maar bleven er met grote belangstelling naar kijken.

Om de beurt sprong een van de drie apen die de schijf in beweging hadden gebracht omzichtig naar voren om er een zetje tegen te geven, waardoor het deksel gelijkmatig bleef ronddraaien. Hun timing verraadde op zijn minst een rudimentair begrip van natuurkundige wetten en een motorische vaardigheid die niet strookte met hun primitieve voorkomen.

De ijzeren rand van de snel ronddraaiende schijf knarste op het betonnen wegdek en bracht een ruw zingend geluid voort. Het diepe metalige gegons was het enige geluid in de nacht: bijna een monotoon gebrom af en toe aarzelend een halve toon naar boven.

Het rondtollende putdeksel leek niet genoeg spektakel op te leveren om de intense aandacht van de troep te kunnen verklaren. Ze waren gegrepen. Bijna in trance. Ik kon me nauwelijks voorstellen dat de schijf, door puur toeval, al draaiend exact die snelheid had bereikt die, in combinatie met de trillende bromtoon, apen onder hypnose bracht.

Misschien was ik niet getuige van een spelletje maar van een ritueel. Een ceremonie met een symbolische betekenis die voor de resusapen glashelder was, maar voor mij een ondoorgrondelijk mysterie betekende. Rituelen en symbolen wezen niet alleen op abstract denken, maar deden ook vermoeden dat deze apen aan hun leven een spirituele dimensie hadden toegevoegd, dat ze niet alleen intelligent waren, maar ook in staat om over de oorsprong van alle dingen en de zin van hun bestaan na te denken.

Die gedachte verontrustte me zo sterk dat ik me bijna van het raam afwendde.

Ondanks de haat die ze de mensheid toedroegen en ondanks hun voorliefde voor geweld, voelde ik al sympathie voor deze beklagenswaardige wezens en medeleven met het feit dat ze buiten de orde der natuur waren geplaatst. Als ze inderdaad over het vermogen beschikken zich af te kunnen vragen hoe het nu eigenlijk precies zit met God en zijn bedoeling met de kosmos, dan kennen ze waarschijnlijk ook de vreselijke pijn waarvan de mensheid maar al te diep doordrongen is: de wens om te begrijpen waarom onze schepper ons zo laat lijden, en het pijnlijke onvervulde verlangen om Hem te vinden, Zijn gezicht te aanschouwen, Hem aan te raken, en te weten dat Hij werkelijk bestaat. Als ze deze stille maar diepe pijn met ons delen, heb ik sympathie voor hun benarde situatie, maar ook medelijden.

En als ik medelijden met ze heb, hoe kan ik die apen dan zonder aarzelen doden als een volgende confrontatie dat van me vereist om mijn leven of dat van een vriend te redden? Bij een vorige ontmoeting moest ik hun bloeddorstige aanval met kogels beantwoorden. Dodelijk geweld pas je zonder gewetensbezwaar toe als je tegenstander zo hersenloos is als een haai. En je kunt de trekker al even gemakkelijk zonder wroeging overhalen als je zelf van evenveel haat bent vervuld als je tegenstander. Maar medelijden doet nog eens goed nadenken, wekt aarzeling. Medelijden kan de sleutel tot de hemelpoort zijn, aangenomen dat er een hemel is, maar het is niet in je voordeel als je voor je leven vecht tegen een genadeloze tegenstander.

Vanaf de straat klonk een verandering in de klank van het ronddraaiende metaal. Er ontstond een grotere afstand tussen de twee tonen. Het putdeksel begon snelheid te verliezen.

Geen van de apen sprong naar voren om het deksel een zet te geven. Merkwaardig gefascineerd keken ze toe terwijl de klank veranderde in een gestaag vertragend wab-waah-waaah-waaaah.

De schijf kwam met een kletterend geluid plat op het beton tot stilstand. Op dat moment verstijfden de apen. Een laatste galm weerklonk door de nacht, gevolgd door zo’n totale stilte dat het leek of Dodenstad opgesloten zat in een reusachtige presse-papier. Voor zover ik kon zien stonden alle leden van de troep als gehypnotiseerd naar het putdeksel te staren.

Na enige tijd, alsof ze uit een diepe slaap ontwaakten, bewogen ze zich dromerig naar de schijf. Ze liepen er langzaam omheen, bogen zich diep naar voren, waarbij de knokkels van hun voorpoten over het beton schraapten, en bekeken het ijzeren voorwerp met de concentratie van zigeunerinnen die waarzeggen uit het koffiedik.

Een paar apen hielden zich op de achtergrond, hetzij door een zekere schroom voor de metalen schijf, hetzij omdat ze op hun beurt stonden te wachten. Deze weifelaars richtten hun aandacht heel duidelijk op alles behalve het putdeksel. Ze keken naar het betonnen wegdek, naar de bomen aan weerskanten van de straat en naar de sterrenhemel.

Een van de dieren gluurde naar de bungalow waarin ik me schuilhield.

Ik hield mijn adem niet in en stond ook niet stijf van schrik, omdat ik er alle vertrouwen in had dat niets aan het huis ook maar enigszins afweek van het vervallen en desolate voorkomen van de honderden andere bungalows in de buurt. Ook de openstaande voordeur was niet verdacht; de meeste huizen waren aan de elementen overgeleverd.

Nadat hij het huis niet langer dan enkele seconden had bekeken, hief de aap zijn kop naar de volle maan. Misschien kwam het omdat van zijn houding een diepe melancholie uitging, of omdat ik door sentimentele gevoelens werd overweldigd, maar ik schreef meer menselijke eigenschappen toe aan deze resusapen dan logisch was.

Toen, hoewel ik geen vin had verroerd en geen geluid had gemaakt, maakte het magere dier een nerveuze beweging, sprong recht overeind, verloor alle belangstelling voor de sterren en keek weer naar de bungalow.

‘Zet me niet voor aap,’ mompelde ik.

In een trage, deinende gang stak de aap over naar de stoep, gestippeld door maanschaduwen van de laurierboombladeren, en bleef daar staan.

Ik onderdrukte de neiging om weg te duiken. Het was net zo donker om me heen als in Dracula’s gesloten doodkist en ik voelde me onzichtbaar. Dankzij het afdakje viel er geen maanlicht op mijn gezicht.

Het ellendige beest leek niet alleen het raam waarachter ik stond nauwkeurig te bekijken, maar ook de rest van de kleine bungalow, alsof het van plan was de makelaar te bellen en een bod te doen.

Ik ben me altijd uiterst scherp bewust van het spel tussen licht en schaduw. Voor mij is dat een veel zinnelijker ervaring dan het contact met het lichaam van een vrouw. Dat genoegen wordt mij niet ontzegd, maar wel alle contact met licht als het sterker is dan een zwak schijnsel. Dus heeft iedere vorm van licht voor mij iets erotisch en onderga ik de streling van een lichtstraal heel intens. Ik wist zeker dat ik daar, in de bungalow, niet gestreeld was door een subtiel licht dat anderen niet eens konden waarnemen, en dat ik net zozeer deel uitmaakte van het donker als de vleugels deel uitmaken van een vleermuis.

De aap liep een eindje het pad op dat door de voortuin naar het opstapje leidde. Hij was minder dan zes meter van me vandaan.

Toen de aap zijn kop draaide, ving ik een glimp op van zijn glanzende ogen. Gewoonlijk zijn resusogen dofgeel en zo onheilspellend als de blik van een deurwaarder, maar nu waren ze feloranje en in het vage licht nog bedreigender. Ze blonken met eenzelfde gloed als de ogen van de meeste nachtdieren.

In de schaduwen van de bomen kon ik het beest nauwelijks onderscheiden, maar de rusteloze bewegingen van zijn Halloweenmaskerachtige ogen gaven aan dat de aap nieuwsgierig naar iets was en dat hij zijn blik nog niet rechtstreeks op mijn raam had gericht. Misschien had hij een muis in het gras horen piepen of ritselen – of een tarantula, dat kan ook in deze streek – en hoopte hij een lekker hapje te vangen.

Op straat waren de andere leden van de troep nog steeds druk in de weer met het putdeksel.

Gewone resusapen zijn hoofdzakelijk overdag actief en in het donker glanzen hun ogen niet. De leden van de Wyverntroep kunnen ’s nachts beter zien dan andere apensoorten, maar naar mijn ervaring lang niet zo goed als uilen of katten. Hun gezichtsvermogen is slechts een fractie, niet meetbaar, scherper dan dat van de gewone primaten waaruit ze na genetische manipulatie zijn voortgekomen. Op plaatsen waar het volkomen aardedonker is zijn ze bijna even hulpeloos als ik.

De onderzoekende aap, die ik maar Nieuwsgierige Nelis zal noemen, deed nog drie snelle stappen naar het huis en kwam weer vanuit de schaduw in het maanlicht. Hij bleef op vijf meter afstand van me staan, anderhalve meter van het opstapje.

De geringe verbetering van hun gezichtsvermogen in het donker is waarschijnlijk een onverwacht neveneffect van het intelligentievergrotingsexperiment waaruit ze zijn voortgekomen, maar voor zover ik heb kunnen beoordelen gaat deze verbetering niet gelijk op met een verbetering van hun andere zintuigen. Gewone apen hebben geen scherp reukvermogen waarmee ze, zoals honden, sporen kunnen volgen, en deze apen evenmin. Ze kunnen mij niet van een grotere afstand ruiken dan het mij gegeven is apen te ruiken, wat neerkomt op ten hoogste een halve meter, ook al was het ongetwijfeld een stelletje stinkerds. Evenmin beschikken deze langstaartige terroristen over het voordeel van een ongewoon scherp gehoor, en ze kunnen ook niet vliegen, zoals hun krijsende soortgenoten die het vuile werk opknappen voor de ‘Wicked Witch of the West’. Hoewel ze angstaanjagend zijn, vooral als je een hele troep tegenover je hebt, zijn het niet zulke geweldenaren dat alleen zilveren kogels of kryptoniet tot hun dood kunnen leiden.

Nieuwsgierige Nelis ging op het pad op zijn hurken zitten, sloeg zijn lange armen om zijn bovenlijf alsof hij zichzelf troostte en keek weer naar de maan. Hij staarde zo lang naar de hemel dat hij de bungalow leek te zijn vergeten.

Na een tijdje keek ik op mijn horloge. Ik zat erover in dat ik hier vast zou zitten en Bobby niet bij de bioscoop kon ontmoeten. Ook liep hij het risico dat hij onverhoeds op de troep apen zou stuiten. Zelfs een zo vindingrijk iemand als Bobby Halloway zou het onderspit delven als hij in zijn eentje tegenover ze stond.

Als die apen nu niet gauw opkrasten moest ik het risico nemen om Bobby per zaktelefoon te waarschuwen. Ik vond het geen prettige gedachte dat mijn toestel bij het activeren van de gespreksknop een elektronische piep gaf. In de stilte van Dodenstad zou die enkele toon net zo hard klinken als wanneer een monnik een scheet laat in een klooster waar men een zwijggelofte heeft afgelegd.

Eindelijk was Nieuwsgierige Nelis klaar met het staren naar de volle maan, hij liet zijn kop zakken en ging rechtop staan. Hij strekte zijn harige armen, schudde zijn kop en waggelde snel terug naar de straat.

Op het moment dat ik een zucht van verlichting slaakte, gaf de kleine ellendeling een gil en dat schrille geluid kon niets anders dan een alarmkreet zijn.

Als één aap reageerde de troep. Ze hieven hun koppen en ze sprongen allemaal weg van de ijzeren schijf waardoor ze zo gefascineerd waren geweest. Ze strekten hun nekken om te zien wat er gebeurde. Nieuwsgierige Nelis schreeuwde, gilde, schold, brabbelde en sprong in de lucht. Hij maakte grote sprongen, tuimelde om, draaide rondjes en bleef op en neer springen, sloeg met zijn vuisten op de stoep, siste en krijste, klauwde in de lucht alsof het een stof was die hij doormidden kon scheuren, wrong zich in bochten tot hij zijn eigen achterwerk kon zien, rolde rond, sprong weer overeind, sloeg zich op de borst, siste en spoog en sputterde, wiebelde dansend heen en weer en rende opeens naar de bungalow, maar deinsde acuut achteruit en haastte zich terug naar de straat, jammerend op een toonhoogte die het beton onder zijn voeten zou kunnen splijten.

Hoe primitief hun taal ook mocht zijn, de boodschap kon me nauwelijks ontgaan.

Hoewel het grootste deel van de troep minstens twaalf meter van de bungalow verwijderd was, kon ik hun ronde glimmende ogen heel goed zien, net een zwerm dikke vuurvliegen.

Een paar apen begonnen te jammeren en te gillen. Hun stemmen klonken lager en zachter dan het gekrijs van Nieuwsgierige Nelis, maar het was bepaald geen welkomstlied voor een lang verbeide gast. Ik haalde de Glock uit de holster.

Er zaten nog acht patronen in.

In de holster zat een reservemagazijn met tien patronen.

Achttien schoten. Dertig apen.

Ik had dat sommetje al eerder gemaakt. Ik deed het nogmaals. Ik interesseer me per slot van rekening meer voor poëzie dan voor rekenen, dus ik had alle reden om het nog eens na te rekenen. De uitkomst was nog net zo beroerd.

Nieuwsgierige Nelis rende weer naar het huis. Nu bleef hij doorrennen.

Achter hem stoof de hele troep weg van de straat, door de voortuin, regelrecht naar de bungalow. Terwijl ze renden hielden ze allemaal tegelijk hun bek dicht en er viel een stilte die wees op organisatie, discipline en een dodelijk plan.

7

Ik kon nog steeds niet geloven dat de troep apen me had gezien, gehoord of geroken, maar toch moesten ze me op de een of andere manier hebben opgemerkt, want het was duidelijk dat ze niet alleen uiting gaven aan hun afkeer van de smakeloze architectuur van de bungalow. Ze verkeerden in een soort razernij die ik al van ze kende, een woede die ze speciaal bewaarden voor mensen. Bovendien was het volgens hun levensritme waarschijnlijk etenstijd. In plaats van een muis of een sappige spin stond ik op het menu, een welkome afwisseling van hun normale dosis fruit, noten, zaden, bladeren, bloemen en vogeleieren.

Ik keerde me af van het raam en liep met uitgestrekte handen door de woonkamer. Ik bewoog me snel voort, blindelings, de indeling van deze huizen was me heel vertrouwd. Mijn schouder stootte tegen een deurlijst en ik duwde tegen een half openstaande deur die naar de eetkamer leidde.

De apen hielden zich nog in, ze bereidden zich zwijgend voor op de aanval, maar toch hoorde ik het holle gebonk van hun poten op de houten vloer van het portaaltje. Ik hoopte dat ze bij de deur zouden aarzelen en dat hun haat door hun terughoudendheid lang genoeg zou worden ingeperkt om me een voorsprong te geven.

Een kapot luik bedekte, hoewel het scheef hing, het grootste deel van het enige raam in de kleine eetkamer. Er kwam te weinig licht doorheen om iets te kunnen onderscheiden.

Ik bleef rechtdoor lopen, omdat ik wist dat de deur naar de keuken recht tegenover de deur lag die ik net was gepasseerd. Ditmaal stootte ik onderweg niet met mijn schouder tegen een deurpost.

Voor de twee ramen boven het aanrecht in de keuken hingen geen luiken of gordijnen. In het vage bleke schijnsel van de maan hadden de ramen die spookachtige gloed van een televisiescherm dat net is uitgezet.

Het oude linoleum onder mijn voeten piepte en kraakte. Als er apen achter me het huis waren binnengekomen, kon ik ze niet eens horen door al het lawaai dat ik maakte.

De lucht in huis was doortrokken van een smerige stank die me deed kokhalzen. Ongetwijfeld was een rat of een ander velddier in een hoek van de keuken of in een kastje doodgegaan en lag daar te ontbinden.

Ik hield mijn adem in en haastte me naar de achterdeur. De bovenste helft bestond uit glas. De deur was gesloten.

Toen Wyvern nog een militaire basis was, waren de bewoners verzekerd van hun veiligheid en niemand binnen de omheining had reden om bang voor misdrijven te zijn. Dus zaten er eenvoudige sloten op de deuren die alleen van buiten konden worden afgesloten. Ik tastte naar de deurknop. Het was zo’n knop met een palletje in het midden om het slot te ontgrendelen. Ik voelde het palletje en wilde het neerdrukken en de deur openrukken, maar op dat moment viel de schaduw van een opspringende aap over het glas en verdween weer toen ik mijn hand om de koude koperen greep had gelegd.

Ik liet de knop zo stil mogelijk los en deed twee stappen achteruit. Wat moest ik doen? Ik kon de deur openrukken en me al schietend dapper een weg banen door de menigte moordlustige apen, als Indiana Jones maar dan zonder zweep en cowboyhoed, puur vertrouwend op mijn lef om het vege lijf te redden. Het enige alternatief was in de keuken blijven en afwachten wat er ging gebeuren.

Een aap sprong op de vensterbank van een van de ramen boven het aanrecht. Hij klemde zich vast aan de lijst om in evenwicht te blijven, drukte zich tegen het glas en tuurde naar binnen.

Omdat de magere gremlin in silhouet tegen het maanlicht zat, kon ik geen details van zijn snuit zien. Alleen zijn ogen als vurige kolen. De lichtgebogen witte streep van zijn humorloze grijns.

Het beest draaide zijn kop van links naar rechts en weer naar links, rolde met zijn ogen, tuurde naar binnen en sperde zijn ogen weer wijd open. Ik volgde zijn blik door de keuken en begreep dat hij me in het donker niet kon zien.

Ik kon kiezen. In de keuken blijven en in de val zitten. Me naar buiten storten, waar ik in het uitbundige maanlicht tegen de grond zou worden gesmakt en overrompeld.

Maar dat waren geen keuzes, omdat ze allebei tot eenzelfde negatief resultaat zouden leiden. Zelfs de knulligste surfer weet dat het niet uitmaakt of je over de top van een kanjer van een golf wordt gezogen, of domweg van je plank wordt gegooid en met je snufferd in de zeewiersoep belandt: in beide gevallen ga je onderuit.

Daar sprong een aap op de vensterbank van het andere raam. Wanneer ik aan de narcist in mij toegaf en naar de klanken in mijn hoofd luisterde, zou ik, zoals de meesten van ons in deze door Hollywoodfilms verdwaasde en verziekte wereld, misschien filmmuziek kunnen horen bij allerlei situaties: zoetsappige gevoelige vioolklanken zodra ik me somber of verdrietig voel; tranentrekkende, hartverscheurende rapsodieën voor groot orkest bij het beleven van een triomf; vrolijke pianoriedels tijdens mijn frequente aanvallen van dwaasheid. Volgens Sasha lijk ik op wijlen James Dean en hoewel ik de gelijkenis zelf niet zo zie, moet ik tot mijn schrik en schaamte zeggen dat ik soms genoegen schep in de veronderstelde gelijkenis met zo’n beroemde ster; het zou me inderdaad weinig moeite kosten om een tijdlang te leven met de geladen muziek uit Rebel Without a Cause in mijn hoofd. Toen ik even daarvoor de keuken binnenkwam en de schaduw van de aap over het raam zag glijden, hoorde ik de snerpende violen van de douchescène in Psycho. En nu ik me stond te beraden op mijn volgende stap, terwijl de apen me aan alle kanten insloten: stel je lage, dreigende, doordringende tonen voor van een bas, verweven met één ijle maar gedempte hoge noot van een klarinet. Hoewel ik mezelf net zo goed voor de gek kan houden als ieder ander, koos ik filmisch gezien niet voor de interessantste optie, ik besloot niet naar buiten te stormen. Al is James Dean nog zo charismatisch, een Harrison Ford is hij niet. Hij heeft maar een paar films gemaakt en in de meeste daarvan krijgt hij op zeker moment flink op zijn sodemieter.

Snel sloop ik weg van de keukenramen, maar ook weg van de deur naar de eetkamer. Al gauw botste ik tegen kastjes op.

Dergelijke kasten vind je in vrijwel elk huis in Dodenstad: eenvoudig maar stevig, met omlijstingen van berkenhout. De dakpansgewijs over elkaar liggende planken van de deuren zijn zo vaak overgeschilderd dat de uitstekende randjes bijna onder de vele verflagen zijn verdwenen. De aanrechtbladen zijn meestal gelamineerd met gestippeld formica in een of andere kleur.

Voordat een van de apen via de voorzijde van het huis de keuken binnendrong, moest ik van de vloer af. Als ik in een hoek met mijn rug tegen een muur ging staan, onbeweeglijk en zo stil ademend als een vis door zijn kieuwen in het water, zou ik mezelf toch kunnen verraden. Het linoleum was zo hobbelig en er zat zoveel lucht onder dat het bij de minste beweging, zelfs al bij een gedachte, zou kraken en knappen. Zo’n verraderlijk geluid zou natuurlijk precies op het moment komen waarop de apen zich muisstil hielden en erop stonden te wachten.

Ondanks het bijna tastbaar dichte duister en ondanks de sterke lucht van ontbinding die iedere bespeurbare lichaamsgeur van mij maskeerde, meende ik geen kans te maken aan de opmerkzaamheid van de troep te ontsnappen wanneer ze de keuken doorzochten, zelfs niet wanneer ze het op de tast deden. Toch moest ik het erop wagen.

Als ik op het aanrecht klom, zat ik in de smalle ruimte tussen het formicablad en de bovenste kastjes geklemd. Dan zou ik op mijn linkerzij moeten liggen met mijn gezicht naar de kamer. Als ik met mijn knieën tegen mijn borst in foetushouding zou gaan liggen en me klein maakte om zo weinig mogelijk ruimte in te nemen en daardoor minder gemakkelijk te vinden te zijn, zou ik me niet in een goede positie bevinden om terug te vechten wanneer zo’n wandelend luizenpaleis me zou vinden.

Op de tast liep ik langs het aanrecht naar de hoek. In alle bungalows bevindt zich op die plek een bezemkast met een flinke ruimte onderin en een plank bovenin. Als ik me in die nauwe ruimte zou kunnen wringen en de deur achter me sloot, zou ik in ieder geval van dat verraderlijke linoleum af zijn en niet zo gemakkelijk binnen bereik van de grijpgrage troep wanneer die eenmaal in de keuken was. Aan het eind van het aanrecht vond ik inderdaad de bezemkast waar ik hem verwachtte … maar de deur ontbrak. Tot mijn ontzetting voelde ik een verbogen en gebroken scharnier, daarna het andere, en ik stuitte op lucht daar waar de deur had moeten zitten, alsof de juiste magische gebaren de deur weer als bij toverslag terug op zijn plaats zouden brengen.

Tenzij de horde apen die Nieuwsgierige Nelis naar de voordeur was gevolgd daar nog steeds bijeengedromd zat om een strategie te bepalen of de prijs van kokosnoten te bespreken, had ik bijna geen tijd meer.

Mijn schuilhol was opeens meer hol dan schuilplaats.

Jammer genoeg diende zich geen ander alternatief aan.

Ik haalde de reservemunitie uit het zakje in de holster en klemde het magazijn in mijn linkerhand.

Met de Glock schietklaar voor me uit schoof ik achterwaarts de bezemkast in en vroeg me af of de stank van de dood die in de keuken hing wellicht zijn van maden wriemelende oorsprong in deze benauwde ruimte had. Mijn maag voelde zo glibberig aan als een kluwen copulerende palingen, maar er spoot geen nattigheid onder mijn schoenen vandaan.

Ik paste net in de kast. Ik hoefde mijn schouders maar een klein beetje in te trekken. Hoewel ik bijna een meter tachtig ben, was het niet nodig om ineen te duiken, maar de onderkant van de plank drukte toch zo hard tegen mijn Mystery Train-pet dat ik de knoop bovenop door mijn haar heen in mijn hoofdhuid voelde.

Om te vermijden dat ik me zou bedenken of een aanval van claustrofobie zou krijgen, besloot ik de tijd niet te doden door in gedachten een opsomming te maken van alle manieren waarop mijn schuilplaats me aan een doodkist deed denken.

Al gauw bleek dat ik helemaal geen tijd te doden had. Nauwelijks had ik me in de bezemkast gewrongen of er drongen apen via de eetkamer de keuken binnen.

Ik hoorde dat ze al bij de drempel waren, slechts verraden door een nauwelijks hoorbaar sissen en mompelen. Ze aarzelden, terwijl ze kennelijk de situatie in zich opnamen. Toen drongen ze abrupt naar beide kanten de keuken binnen met hun als lantaarntjes gloeiende ogen, als agenten in een politieserie die een inval doen.

Ze schrokken van het krakende linoleum. Eentje gilde geschrokken en ze bleven allemaal stokstijf staan.

Voor zover ik kon beoordelen bestond de voorhoede uit drie exemplaren. Ik zag alleen hun blinkende ogen en dan nog als ze toevallig even in mijn richting keken. Omdat ze stilstonden en hun koppen ronddraaiden bij het bespieden van de donkere keuken, wist ik zeker dat ik eenzelfde paar ogen niet dubbel telde.

Ik ademde heel oppervlakkig door mijn mond en niet alleen omdat dat een relatief geluidloze manier was. Als ik door mijn neus ademde, zou ik de misselijkmakende stank beter ruiken. Ik had toch al behoorlijk last van een opspelende maaginhoud. Ik begon die smerige lucht zelfs te próéven, met als gevolg dat ik een bittere rotsmaak in mijn mond kreeg en veel bitter speeksel dat me deed kokhalzen. Nadat ze de situatie hadden opgenomen, kwam de dapperste van de drie in beweging, maar hij bleef onbeweeglijk staan toen het linoleum weer luid krakend protest aantekende.

Een van zijn makkers zette een stap met hetzelfde resultaat en ook hij bleef achterdochtig staan.

In mijn linkerkuit begon een zenuw te trekken. Ik hoopte vurig dat dat niet zou ontaarden in een pijnlijke kramp.

Na een lange stilte liet de minst dappere van de drie een ijl gejammer horen. Het klonk angstig.

Noem me ongevoelig, noem me wreed, noem me een gemuteerde apenhater, maar gezien de omstandigheden deed het me deugd de angst in zijn stem te horen.

Hun angstige spanning was zo voelbaar dat ik maar ‘boe!’ hoefde te roepen of ze zouden krijsend opspringen en aan hun vingernagels als apenstalactieten aan het plafond hangen.

Maar natuurlijk zouden ze dan na enige tijd woedend naar beneden komen om me met de rest van de troep aan stukken te rijten. Dan was de lol er voor mij af.

Mochten ze ’m zo erg knijpen als ik hoopte, dan zouden ze misschien na een vluchtige ronde door het huis opduvelen, waarna Nieuwsgierige Nelis in de ogen van de troep nog slechts degene zou zijn die van de zenuwen vals alarm had heeft geslagen.

De vergrote intelligentie van deze resusapen is zowel een vloek als een zegen voor ze. Een grotere intelligentie brengt een scherper besef van de ingewikkeldheid van de wereld met zich mee en daaruit ontstaat een gevoel van mysterie, verwondering. Bijgeloof is de schaduwzijde van verwondering. Wezens met een eenvoudige dierlijke intelligentie zijn alleen bang voor zichtbare en tastbare dingen, zoals hun natuurlijke vijanden. Maar wie over een groter begripsvermogen beschikt, gaat zich pijnigen met een oneindige variëteit aan denkbeeldige bedreigingen, zoals spoken, boze dwergen, vampiers en buitenaardse wezens die hersenen eten. Erger nog, dan wordt het een probleem om niet voortdurend terug te vallen op de twee vreselijkste woorden in iedere taal, zelfs in apenpraat: stel dat …

Ik rekende erop dat deze wezens op dat moment bijna verlamd waren van schrik door een ontmoedigend aantal stel-dat’s.

Een van de apen snoof door zijn neus, als wilde hij de smerige stank kwijtraken, waarna hij vol afschuw spoog.

Het watje van het stel jammerde weer.

Een van zijn broeders reageerde, niet met een soortgelijk gejammer maar met een rauwe grom, waarmee mijn hoop vervloog dat alle apen te bang waren om hier te blijven. De grommer liet zich in ieder geval niet intimideren en hij scheen genoeg overwicht te hebben om de twee anderen tot de orde te roepen.

Het drietal liep verder de keuken in, langs de bezemkast en buiten mijn waarnemingsveld. Ze leken me nog erg schrikachtig, maar ze lieten zich niet langer weerhouden door de krakende vloerbedekking. Een tweede groepje, eveneens bestaande uit drie apen waarvan alleen de ogen zichtbaar waren, kwam de keuken in. Ze bleven in het ondoordringbare duister staan en ze keken een voor een in mijn richting zonder enig teken dat ze me hadden ontdekt.

Elders in de keuken klonk onafgebroken gekraak van het broze linoleum. Ik hoorde gescharrel en een bonk, geluiden die ongetwijfeld werden gemaakt door een van de eerste drie die op het aanrecht was geklommen.

De knoop van mijn pet zat zo stevig tussen mijn kruin en de plank boven me dat het leek of Gods duim op mijn schedel drukte in een weinig subtiel teken dat mijn tijd erop zat, dat mijn kaartje was ingenomen, mijn munt gevallen, mijn vergunning om te leven ingetrokken. Ik kon wel een paar centimeter door mijn knieën zakken om de druk op te heffen, maar ik was bang dat de apen ondanks het lawaai dat ze zelf maakten konden horen dat mijn rug en schouders langs de wanden van de smalle kast schoven. Bovendien had de trekkende zenuw in mijn kuit zich snel tot een lichte kramp ontwikkeld, zoals ik al had gevreesd; de kleinste beweging kon de kuitspier laten verkrampen en de pijn tot een ondraaglijke kwelling doen opvlammen.

Een aap van de tweede groep kwam langzaam mijn kant op. Rondtastend in het pikkedonker ging zijn vurige blik nerveus heen en weer. Terwijl de slimme dondersteen naderbij kwam, hoorde ik hem met zijn rechterhandje ritmisch op de muur kloppen om zich te kunnen oriënteren.

Ergens anders in de keuken knarsten roestige scharnieren. Een van de houten kastdeurtjes sloeg met een klap dicht en de kast rammelde in zijn voegen.

Kennelijk openden ze alle kastjes en tastten ze blindelings de binnenkant af.

Ik had gehoopt dat ze niet intelligent genoeg zouden zijn om een grondige inspectie te houden, of dat ze daarentegen wel zo wijs zouden zijn om zich niet in gevaar te brengen en blindelings rond te tasten in kasten waarin een gewapende man kon zitten die ze de apenhel in zou jagen. Ze waren slim genoeg om het grondig te doen, dat zeker, maar te roekeloos om de voorzichtigheid in acht te nemen die de situatie vereiste. Van vorige ontmoetingen met de apen wist ik dat allemaal al, maar nu ik me in de bezemkast had gewrongen, en daar onmiddellijk spijt van had gekregen, had ik mezelf voor de gek gehouden.

De muurklopper bleef naderen en was nog maar een meter van me af. Zijn vurige ogen bleven in het donker naar alle kanten kijken, niet alleen naar mij.

Er knarsten meer scharnieren. Een kromgetrokken kastdeur ging niet zonder moeite knarsend open en een andere deur ging met een klap dicht.

De kramp in mijn kuit verergerde opeens. Gloeiend. Stekend. Ik klemde mijn kaken opeen om niet te kermen van de pijn. Ik kreeg ook hoofdpijn: het leek of de knoop op mijn pet zich helemaal door mijn schedel in mijn hersenen had gedrongen en er bij mijn rechteroog uit wilde komen. Mijn nek deed zeer en mijn samengedrukte schouders voelden ook helemaal niet prettig aan. In mijn lendenen knaagde pijn, evenals aan een gevoelig plekje in het tandvlees van een snijtand rechtsboven, ik kreeg het onaangename gevoel dat ik op de jeugdige leeftijd van achtentwintig jaren aambeien begon te ontwikkelen en over het geheel genomen voelde ik me, nou ja, belabberd.

De muurklopper hield op met kloppen toen hij bij de hoek kwam en de kasten ontdekte. Hij stond recht tegenover me.

Ik was bijna een meter twintig groter dan de aap en ruim honderd pond zwaarder. Hoewel het dier beangstigend intelligent was, was ik veel slimmer. Niettemin staarde ik met angst en afkeer op hem neer. Ik zou me in bochten hebben gewrongen als dat mogelijk was geweest en voelde niet minder weerzin en vrees voor mijn leven dan bij een confrontatie met een demon rechtstreeks afkomstig uit de hel. Het is gemakkelijk om grapjes over de apen te maken als je op een veilige afstand van ze bent. Maar als je er met je neus bovenop staat, verval je in een primitieve angst en raak je vervuld van het ijzige gevoel dat het onbekende wekt: de realiteit krijgt de levendige en gelijktijdig ook surrealistische sfeer van een angstaanjagende nachtmerrie.

De sympathie die ik eerder voor de apen had gevoeld was er nog, zij het aanmerkelijk minder, maar medelijden was er niet meer bij. Des te beter.

Te oordelen naar het punt waarop de aap zijn vurige blik had gericht en naar de scharrelgeluiden die zijn handen maakten, onderzocht hij de lijst waarin de deur van de kast had moeten zitten.

De Glock woog slechts ruim een kilo, maar voelde even zwaar aan als een granieten grafsteen. Ik spande mijn vinger om de trekker. Achttien patronen.

Eigenlijk maar zeventien.

Tijdens het vuren moest ik de schoten aftellen – en de laatste kogel voor mezelf bewaren.

Boven de andere geluiden in de keuken uit hoorde ik dat de aap aan een van de gebroken en loshangende scharnieren van de verdwenen kastdeur stond te frunniken.

De diepte van mijn lachwekkende schuilplaats bedroeg hooguit zestig centimeter, wat betekende dat ik maar een handbreedte van de onderzoekende aap verwijderd was. Als hij zijn hand naar binnen stak, was het uitgesloten dat hij me niet zou ontdekken. Alleen de vreselijke stank in de keuken voorkwam dat hij me kon ruiken.

De kramp in mijn linkerkuit wrong zich als prikkeldraad door de spier. Ik was bang dat mijn voet onwillekeurig zou gaan trillen. Ergens in de keuken sloeg een kastdeur dicht.

Een andere deur ging piepend open.

Linoleum kraakte onder kleine snelle voeten.

Een aap spoog, als om zich te ontdoen van de smerige smaak van de lucht.

Ik kreeg het eigenaardige gevoel dat ik op het punt stond wakker te worden, veilig in bed naast Sasha.

Mijn hart klopte in mijn keel en het ging nog sneller kloppen toen Sasha’s gezicht me helder voor de geest kwam. De mogelijkheid dat ik haar stem nooit meer zou horen, haar nooit meer in mijn armen zou houden, haar nooit meer in haar lieve ogen zou kijken, was even beangstigend als het vooruitzicht dat ik door de troep aan stukken zou worden gereten. Nog angstaanjagender was de gedachte dat ik haar niet meer zou kunnen helpen in deze vreemde en gewelddadige wereld te overleven, om haar alleen te moeten laten wanneer aan het eind van de volgende dag de nacht weer over Moonlight Bay viel. De aap voor me bleef onzichtbaar, afgezien van zijn lichtende ogen die nog helderder leken te worden toen hij achterdochtig in de bezemkast tuurde. Zijn blik ging omhoog van mijn voeten, langs mijn lichaam, naar mijn gezicht.

Zijn ogen waren in het donker misschien beter dan de mijne, maar in deze pure vloeibare duisternis, zo ondoordringbaar als die op zes kilometer onder de oppervlakte van de oceaan, wist ik zeker dat we op dat moment allebei even stekeblind waren.

Toch keken we elkaar aan.

Het leek een wedstrijd wie het langst kon staren. Ik geloofde niet dat mijn verbeelding me parten speelde. De aap keek niet naar mijn voorhoofd of naar de brug van mijn neus; hij keek me recht in beide ogen. En ik wendde mijn blik niet af.

Hoewel ik me niet, zoals de aap, verried door mijn glanzende ogen, konden mijn ogen als spiegeltjes werken waarin zijn blinkende blik vaag werd weergegeven. Misschien ontdekte hij een speldenpuntje weerschijn van zijn eigen felle blik, wist hij niet zeker of hij nu wel iets zag, maar bleef hij gebiologeerd door het mysterie.

Ik overwoog mijn ogen dicht te doen en de lichtende blik van de aap op mijn niet weerspiegelende oogleden te laten vallen. Maar ik was bang dat ik zijn plotselinge blijk van begrip zou missen en niet tijdig zou kunnen schieten voordat hij zich op me wierp en misschien in mijn hand met het pistool zou bijten, of tegen me op zou klimmen om zijn tanden in mijn gezicht te zetten.

Terwijl ik hem van zo dichtbij en zo indringend aankeek, verbaasde het me dat ik ondanks mijn angst en hevige afkeer ook allerlei andere sterke emoties kon voelen: woede op degenen die deze nieuwe soort tot leven hadden gewekt, verdriet om het naderende, afschuwelijke verval van deze mooie wereld die God ons heeft gegeven, verbazing over de niet-menselijke maar onmiskenbare intelligentie in die vreemde ogen. Ook doffe wanhoop. En eenzaamheid. En toch … een onberedeneerde en onbegrensde hoop.

De aap stond in mijn vuurlijn, zich er niet van bewust dat hij dodelijk kon worden getroffen door een hopeloos geval met een handwapen, en maakte een kirrend geluid, eerder als een duif dan als een resusaap. Het geluid klonk vragend.

Een van de andere apen krijste.

Bijna haalde ik instinctief de trekker over.

Twee andere stemmen scholden de eerste uit.

De aap voor me sprong weg van de bezemkast. Hij rende de keuken in, op het geluid af.

Uit de herrie leidde ik af dat ze nu alle zes bij elkaar aan de andere kant van de keuken stonden. Ik zag geen blinkende ogen die in mijn richting draaiden.

Ze hadden iets interessants gevonden. Ik kon me alleen voorstellen dat het de bron was van de smerige lucht.

Terwijl ik de vinger aan de trekker ontspande, voelde ik dat een slijmerige massa me naar de keel was gestegen – misschien mijn hart, misschien mijn lunch – en ik moest hard slikken om het weg te krijgen en weer vrij te kunnen ademen.

Toen de aap en ik elkaar strak hadden staan aankijken, had zich een eigenaardige gevoelloosheid van me meester gemaakt waardoor ik niets meer van de pijnscheuten in mijn verkrampte kuit had gemerkt. Nu keerde die pijn in alle hevigheid terug.

Omdat alle zes de apen ergens door waren afgeleid en een hoop herrie maakten, spande en ontspande ik de verkrampte kuitspier zo goed mogelijk door mijn lichaamsgewicht beurtelings naar de hiel en naar de tenen van mijn linkervoet te verplaatsen. Daardoor verminderde de pijn wel iets, maar nog niet voldoende om sierlijk te kunnen rondzwieren wanneer een van de apen me ten dans zou vragen.

Het groepje beraadslaagde op steeds luidere toon. Ze waren opgewonden. Hoewel ik niet geloofde dat ze een taal hadden die ook maar in de verste verte op die van mensen leek, leek hun gemekker, gesis, gegrom en getjirp niettemin duidelijk op een vorm van argumenteren. Het leek wel of ze waren vergeten waarom ze het huis eigenlijk waren binnengedrongen. Ze werden snel afgeleid, vervielen snel tot wanorde en waren geneigd hun belangen opzij te zetten voor onderling geruzie, en voor het eerst vond ik dat deze knapen verdomd veel overeenkomsten met mensen vertoonden.

Hoe langer ik naar hun gekrakeel luisterde, hoe meer ik durfde geloven dat ik de bungalow levend zou verlaten.

Ik wiebelde weer op mijn voet op en neer om de kuitspier te strekken en te ontspannen, toen een van de ruziënde apen wegliep van de vijf andere en door de keuken naar de eetkamerdeur liep. Zodra ik de glans van zijn ogen zag, hield ik op met mijn gymnastiek en deed of ik een bezem was.

De aap bleef op de drempel van de eetkamer staan en slaakte een kreet. Hij leek naar de andere leden van de troep te roepen die waarschijnlijk buiten stonden te wachten of de slaapkamers doorzochten. Zijn kreet werd dadelijk beantwoord. Ze kwamen onze kant op. Het vooruitzicht dat ik die kleine keuken met nóg meer apen zou moeten delen, misschien wel met de hele troep, boorde mijn flauwe hoop op overleven de grond in. Terwijl mijn wankele vertrouwen snel plaats maakte voor stevige wanhoop, overzag ik mijn mogelijkheden en ik kon geen nieuwe bedenken.

Mijn wanhoop was zo totaal dat ik me in gemoede afvroeg wat de onsterfelijke Jackie Chan in een vergelijkbare situatie zou hebben gedaan. Het antwoord was heel simpel. Jackie zou met één geweldige atletische sprong uit de bezemkast springen, midden in de troep apen belanden en er eerst eentje met een trap tussen de poten vellen. Dan, terwijl hij bliksemsnel overeind sprong, zou hij twee stuks tegelijk een karateslag in de nek verkopen en, uiteraard na het plaatsen van een droogkomische opmerking, de ledematen breken van een aantal tegenstanders in een verbijsterende pirouette van flitsende vuisten en voeten. Ten slotte zou hij na een paar innemende en amusante grimassen, zoals die sinds de dagen van Buster Keaton en Charlie Chaplin niet meer op het witte doek zijn vertoond, over de koppen van de overgebleven apen heen tapdansen, dwars door het raam boven het aanrecht springen en in het donker verdwijnen. Jackie Chan heeft nooit last van kramp in zijn kuit.

Intussen was mijn kuitkramp zo pijnlijk geworden dat mijn ogen ervan traanden.

Er kwamen meer apen de keuken in. Ze kwebbelden aan één stuk door, alsof de vondst van een ontbindend dierenlijkje een ideale gelegenheid was om alle familieleden bijeen te roepen, een vaatje bier aan te spreken en een feestje te bouwen.

Ik kon niet onderscheiden hoeveel apen zich bij de eerste zes voegden. Twee, of misschien vier. Niet meer dan vijf of zes.

Teveel.

Geen van de nieuwkomers toonde enige belangstelling voor mijn hoek van de keuken. Ze bleven gefascineerd bij de anderen rondom het ontdekte hoopje rottend vlees staan en vervolgden hun levendige discussie.

Mijn geluk zou niet van lange duur zijn. Ieder moment konden ze het besluit nemen hun inspectie van de kasten te hervatten. De aap die me bijna had ontdekt zou zich kunnen herinneren dat hij iets vreemds in mijn omgeving had bespeurd.

Ik overwoog of ik uit de bezemkast zou wegglippen om langs de muur naar de deuropening te sluipen en me in een hoek van de eetkamer te verschuilen, waar ik zo ver mogelijk uit de loop van de apen was. Voordat de eerste zes zoekers de keuken waren binnengekomen, hadden ze zich ervan overtuigd dat zich niemand in die kamer verscholen hield; daar zouden ze geen tweede keer gaan zoeken.

Met mijn verkrampte kuit kon ik me niet snel voortbewegen, maar ik mocht nog altijd op mijn goede oude vriend de duisternis vertrouwen. En bovendien: als ik nog langer in die bezemkast moest blijven staan, zouden mijn zenuwen het subiet begeven.

Net toen ik had besloten dat ik er maar eens vandoor moest gaan, rende een van de apen weg van het stinkende hoopje waar ze zich druk pratend omheen hadden geschaard. Hij keerde terug naar de eetkamerdeur en slaakte een kreet, misschien om nog anderen te roepen om eens even aan de onsmakelijke overblijfselen te komen ruiken.

Zelfs boven het geklets en gemompel van de apen rond het dode ding uit hoorde ik een antwoord uit een ander gedeelte van de bungalow. In de keuken was het bijna net zo’n herrie als in een apenhuis in de dierentuin. Misschien ging het licht aan en zou ik me in een Twilight Zone blijken te bevinden. Misschien was Christopher Snow helemaal niet mijn huidige identiteit, maar alleen de naam waaronder ik in een vorig leven had geleefd en was ik nu een van hén geworden, gereïncarneerd als resusaap. Misschien bevonden we ons helemaal niet in een bungalow van Dodenstad, maar in een reusachtige kooi, omringd door mensen die lachend naar ons wezen terwijl wij aan touwen zwaaiden en aan onze kale konten krabden.

Alsof ik alleen al door te denken aan brandende lampen het lot had getart, naderde een schijnsel de voorzijde van het huis. Aanvankelijk was ik me daar eerst alleen van bewust doordat de aap op de drempel naar de eetkamer in het donker vorm begon aan te nemen, zoals een polaroidfoto die langzaam zichtbaar wordt.

Deze ontwikkeling alarmeerde noch verraste de aap, dus ik nam aan dat hij om het licht had gevraagd.

Ik was lang niet zo blij met deze verandering als de aap leek te zijn. De mantel van duisternis waarin ik me had kunnen verschuilen zou me worden afgenomen.

8

Omdat het naderende licht niet geel was maar wit als rijp, en ook niet als een open vlam flakkerde, was het hoogstwaarschijnlijk afkomstig van een zaklantaarn. De straal was niet op de deuropening gericht; de aap die daar stond werd verlicht door de indirecte straling, wat erop duidde dat het een staafmodel was met twee of drie batterijen, geen penlight.

Voor zover hun kleine handen dat toelieten, maakten deze apen kennelijk gebruik van gereedschappen. Ze hadden de zaklantaarn ergens gevonden of gestolen; ik nam aan het laatste, omdat de apen net zo min respect hebben voor de wet en eigendomsrechten als voor de handleiding Hoe hoort het eigenlijk?.

De aap in de deuropening staarde naar de steeds helder wordende eetkamer in een eigenaardig verwachtingsvolle houding, misschien zelfs met een zekere verbazing.

Aan de andere kant van de keuken, buiten mijn gezichtsveld, waren de andere apen stil geworden. Ik vermoedde dat ze even gespannen stonden toe te kijken als de resusaap die ik kon zien, dat ze even gefascineerd waren of zelfs onder de indruk.

Aangezien er nauwelijks iets opwindends aan een brandende zaklantaarn te bespeuren valt, veronderstelde ik dat de drager van de lantaarn het ontzag van de apen wekte. Ik was heel nieuwsgierig naar hem, maar niet bereid te sterven voor de bevrediging van die nieuwsgierigheid.

Er viel al een gevaarlijke hoeveelheid licht door de deuropening. Het was niet langer volslagen donker. Ik kon vaag de omtrekken van de keukenkastjes onderscheiden.

Toen ik mijn blik naar beneden richtte, zag ik dat ik nog in schaduw was gehuld, maar ik kon mijn handen en het pistool zien. Erger nog, ik zag mijn kleren en schoenen en die waren zwart.

Mijn been gloeide van de kramp. Ik probeerde er niet aan te denken. Dat kwam op hetzelfde neer als geen acht slaan op een beer die bezig is in je voet te bijten.

Om beter te kunnen zien knipperde ik verwoed tranen van pijn en een stroom koud zweet weg. Ik wilde niet denken aan het gevaar dat het snel wijkende duister voor me betekende: nog even en de apentroep zou zelfs door de stank van ontbinding heen eau de Snow kunnen ruiken.

Bij de nadering van het licht deed de aap bij de deur naar de eetkamer twee stappen achteruit. Als het dier mijn richting op keek, moest hij me zien.

Toen bleef de drager van de lantaarn in de eetkamer blijkbaar staan en richtte zijn aandacht op iets anders. Er ging een gemompel door de troep apen in de keuken toen het lichtschijnsel afnam.

Een inktzwart duister welde uit de hoeken en nu hoorde ik het geluid dat de aandacht van de apen had getrokken. Het geronk van een motor. Een vrachtwagen, misschien. Het geluid zwol aan.

Aan de voorzijde van de bungalow klonk een alarmkreet.

In de eetkamer doofde de drager het licht van de lantaarn.

De zoekploeg vluchtte de keuken uit. Het linoleum kraakte onder hun voeten, maar ze maakten verder geen geluid.

Via de eetkamer slopen ze even geruisloos en omzichtig naar buiten als ze eerder de bungalow vanaf de straat waren binnengedrongen. Ze hielden zich zo muisstil dat ik niet zeker wist of ze wel echt weg waren. Ik verwachtte min of meer dat ze een spelletje met me speelden en in de eetkamer bij de deur stonden te wachten. Mocht ik nietsvermoedend de keuken uit hinken, dan zouden ze onder de vrolijke uitroep ‘Verrassing!’ allemaal tegen me opspringen, mijn ogen uitsteken, mijn lippen afbijten en uit mijn ingewanden de toekomst voorspellen.

Het motorgeronk werd geleidelijk luider, hoewel het voertuig nog tamelijk ver weg was.

Tijdens mijn vele nachtelijke speurtochten over het desolate terrein van Fort Wyvern had ik nooit eerder een motor of een ander mechanisch geluid gehoord. Over het algemeen was het er zo stil dat de basis een voorportaal voor het einde ter tijden had kunnen zijn, als de zon niet meer opkomt, de sterren niet meer aan het firmament verschijnen en het enige geluid nu en dan het zachte ruisen is van wind die nergens vandaan komt.

Toen ik me omzichtig uit de bezemkast wrong, herinnerde ik me dat Bobby iets had gevraagd op mijn verzoek om via de rivier naar Wyvern te komen: Moet ik sluipen of kan ik rechtop lopen?

Ik had hem gezegd dat sluipen geen zin meer had. Maar daarmee had ik niet bedoeld dat hij met slaande trom en wapperend vaandel moest arriveren. Ik had ook tegen hem gezegd dat hij goed moest uitkijken.

Hoewel het niet bij me was opgekomen dat Bobby Wyvern per auto zou binnenkomen, was ik er zo goed als zeker van dat het naderende voertuig zijn jeep was. Maar ik had het kunnen weten. Per slot van rekening is er maar één Bobby.

Aanvankelijk dacht ik dat de apentroep bang was geworden van het motorgeronk, dat ze waren gevlucht uit angst om gezien en achtervolgd te worden. Het grootste deel van de dag brengen ze in de vrije natuur van het heuvelland door; pas na zonsondergang komen ze naar Moonlight Bay – Joost mag weten met welk doel. Ze beperken hun bezoeken tot de nachtelijke uren, wanneer ze de dubbele dekking van duisternis en zeemist hebben. Maar zelfs dan komen ze zoveel mogelijk via de afwateringskanalen, begroeide gedeelten, kloven, droge geulen, braakliggende gronden en misschien wel van boom tot boom. Ze laten zich maar hoogst zelden zien, kunnen zich heel knap onopvallend verplaatsen, zo stil als termieten die zich door houten huizen heen vreten, zo onopvallend als wormen die in de grond onder onze voeten kruipen.

Maar hier, op een terrein waar ze zich goed thuis voelden, kon hun reactie op het motorgeronk brutaler en agressiever zijn dan in de stad. Misschien gingen ze er niet vandoor. Misschien werden ze er juist door aangetrokken. Als ze de wagen volgden zonder zich te laten zien en wachtten tot de bestuurder parkeerde en uitstapte …

Het geronk werd steeds luider. Het voertuig was in de buurt, waarschijnlijk maar een paar straten verderop.

Ik liet mijn voorzichtigheid varen en probeerde de pijn uit mijn been te schudden als was het een bijtgraag straathondje dat kon worden weggeschopt. Daarna strompelde ik de keuken uit en haastte me blindelings door de eetkamer waar zich geen apen meer bevonden. Voor zover ik kon beoordelen hielden zich ook in de voorkamer geen vlooienpakhuizen meer op.

Bij het raam waar ik op de uitkijk had gestaan drukte ik mijn voorhoofd tegen het glas en zag nog zo’n tien apen op straat. Ze lieten zich een voor een in het open mangat zakken, kennelijk hun makkers achterna.

Gelukkig liep Bobby niet het risico dat zijn hersenen zouden worden verwijderd om van zijn schedel een bloempot te maken ter verfraaiing van een apenkamer. Althans niet direct.

Snel als stromend water glipten de apen het mangat in en verdwenen in een kwikzilverachtige beweging. De straat met de bomen aan weerskanten leek na hun verdwijning niet tastbaarder dan een droomlandschap, niet meer dan een illusie van verwrongen schaduwen en indirect licht; ik had bijna kunnen geloven dat de troep even denkbeeldig was als figuren uit een nachtmerrie.

Op weg naar de voordeur stak ik het reservemagazijn weer in het zakje in mijn schouderholster. De Glock hield ik in mijn hand.

Toen ik in het portaaltje kwam, hoorde ik dat het putdeksel op zijn plaats werd geschoven. Het verbaasde me dat de apen zo sterk waren dat ze die zware metalen schijf van beneden af konden verplaatsen, wat zelfs voor een volwassen man niet gemakkelijk was. Het motorgeronk weerkaatste tussen de bungalows en de bomen. Het voertuig was dichtbij, maar ik zag geen koplampen.

Eenmaal op de stoep, waar ik het laatste restje kramp uit mijn kuit schudde, hoorde ik het putdeksel met een harde klap op zijn plaats vallen. Ik zag nog net de gebogen punt van een stalen haak door een opening in het metaal naar buiten steken. Ambtenaren van Openbare Werken gebruiken die dingen om de zware deksels uit het gat te kunnen lichten, zodat ze ze niet aan de rand hoeven los te wrikken. De apen hadden de haak vast gevonden of gestolen; als een paar apen aan de ladder in de put hingen, konden ze het deksel op zijn plaats schuiven zonder een spoor achter te laten.

Hun handigheid met gereedschappen had verstrekkende gevolgen waar ik liever niet bij stilstond.

Nu flitste het licht van brandende koplampen tussen de bungalows door. De naderende wagen. Hij reed door de straat parallel aan de straat waar ik stond, achter de kleine huizen.

Hoewel ik nog geen glimp van het voertuig had opgevangen, was ik er zeker van dat het Bobby’s auto was. Het geluid van de motor klonk identiek aan dat van zijn jeep en hij reed naar het winkelcentrum van Dodenstad, waar we hadden afgesproken.

Ik liep die kant op terwijl het geluid van de motor snel afnam. Ik had geen pijn meer in mijn kuit, maar de zenuw bleef nog wel trillen, waardoor mijn linkerbeen zwakker was dan mijn rechter-. De kramp dreigde terug te komen en ik waagde het niet te gaan hollen. Boven me hoorde ik het scharende geluid van vleugels die de lucht in gebogen vormen knipten. Ik keek op en dook ter bescherming van mijn hoofd ineen toen een vlucht vogels laag in strakke formatie overvloog en in de nacht verdween.

Door hun snelheid en de duisternis kon ik niet onderscheiden wat voor vogels het waren. Het kon de mysterieuze zwerm zijn die zich had genesteld in de boom waaronder ik met Bobby had gebeld. Toen ik de hoek van de straat bereikte, zag ik dat de vogels boven het kruispunt cirkelden, alsof ze hadden gewacht tot ik ze had ingehaald. Ik telde er een stuk of twaalf, meer dan er in de laurierboom de wacht over me hadden gehouden.

Hun gedrag was merkwaardig, maar ik had niet het gevoel dat ze kwaad in de zin hadden.

Zelfs als ik me vergiste en ze wel kwaad in de zin hadden, zag ik geen mogelijkheid om aan ze te ontkomen. Als ik een andere route zou nemen, konden ze me gemakkelijk volgen.

Terwijl de vogels langzamer dan daarvoor langs de verdwijnende maan vlogen, zag ik ze even duidelijk genoeg om te zien dat het hoogstwaarschijnlijk nachtzwaluwen waren. Omdat ze evenals ik ’s nachts leven, ken ik deze vogels heel goed. In ons land leven zo’n zeventig variëteiten, waaronder de dagslaper.

Nachtzwaluwen leven van insecten – motten, vliegende mieren, muggen en kevertjes – en ze eten tijdens het vliegen. Ze vangen hun hapjes in de vlucht en zwieren alle kanten op in een uniek duik-stijg-en-draaipatroon waaraan ze heel gemakkelijk te herkennen zijn.

Een volle maan verschaft de vogels door het heldere schijnsel, waarin de insecten beter zichtbaar zijn, de ideale omstandigheden voor een feestmaal. Gewoonlijk zijn nachtzwaluwen bij maanlicht onophoudelijk in de weer en dan snijden hun hoge scherpe kreten tijdens hun banket door de lucht.

De maan boven ons, op dat moment niet door wolken versluierd, stond garant voor een goede jacht. Toch maakten de vogels geen gebruik van de gunstige omstandigheden. Tegen hun instinct in raakten ze niet op dreef door het maanlicht. In een cirkel van ongeveer twaalf meter doorsnee vlogen ze almaar dezelfde rondjes boven het kruispunt. De meeste vlogen achter elkaar, maar drie paar vogels vlogen naast elkaar, ze aten niet en ze gaven geen kik.

Ik stak over en bleef rechtdoor lopen.

In de verte zweeg het geluid van de motor abrupt. Als het Bobby’s jeep was, was hij op de afgesproken plek aangekomen.

Ik was nog niet halverwege het volgende huizenblok toen de zwerm vogels me volgde. Ze vlogen nu iets hoger over me heen, maar toch laag genoeg om me mijn hoofd te laten buigen.

Toen ik bij het volgende kruispunt kwam hadden de vogels weer hun stille draaimolen gevormd. Ze draaiden hun rondjes op een hoogte van tien meter boven mijn hoofd. Hoewel een poging om de vogels te tellen me alleen maar heel draaierig zou hebben gemaakt, wist ik zeker dat hun aantal was toegenomen.

Terwijl ik nog twee blokken verder liep, groeide de zwerm zo aan dat het niet langer nodig was om te tellen of er vogels waren bijgekomen. Toen ik bij de T-splitsing aan het eind van de straat kwam, cirkelden minstens honderd vogels in stilte boven mijn hoofd. Ze waren nu grotendeels in paren gegroepeerd en vormden twee lagen van een vliegende cirkel, met een tussenruimte van zo’n drie meter.

Ik bleef staan en staarde onbeweeglijk omhoog.

Door het circus dat zich tussen mijn oren afspeelt, kan ik de kleinste verontrustende waarneming tot een angstaanjagende gebeurtenis van catastrofale omvang opblazen. Maar hoewel die vogels me angst aanjoegen, geloofde ik nog steeds niet dat ze een bedreiging vormden.

Hun onnatuurlijke gedrag was onheilspellend, maar niet agressief. Het luchtballet, eenvormig van patroon en toch zo onbeschrijflijk sierlijk, bracht me net zo duidelijk en onmiskenbaar als een ballet op een toneel, zo aangrijpend als een muziekstuk dat het hart beroert, in een bepaalde stemming. En de stemming was hier bezorgdheid. Een zo schrijnende bezorgdheid dat het me de adem benam en me het gevoel gaf dat iets bitterders dan bloed door mijn aderen pompte.

Bij dichters, maar ook bij mensen die een opwindend gevoel krijgen bij het woord poëzie, wekken vliegende vogels gedachten aan vrijheid, hoop, vertrouwen, vreugde. Maar het klapwieken van deze vogels was zo ijzig als een scherpe poolwind die over duizend kilometer naakt ijs komt; het was een troosteloos geluid en in mijn hart stolde het tot een ijsklomp.

Met de sierlijke timing en choreografie die altijd de sterke indruk wekt dat vogels in een zwerm onderling met elkaar communiceren, vloeide de dubbele ring samen tot één stijgende spiraal. Ze stegen op als een sliert donkere rook, omhoog cirkelend als door een schoorsteen de nacht ingezogen voor de gepokte maan langs, tot ze geleidelijk tegen de achtergrond van de sterren minder zichtbaar werden en uiteindelijk oplosten als losse flarden rook en roet boven het dak van de wereld.

Alles was stil. Roerloos. Dood.

Het gedrag van de nachtzwaluwen was inderdaad onnatuurlijk, maar geen zinloze afwijking, geen louter iets vreemds. Er zat een opzet – en dus betekenis – in hun luchtshow.

Het raadsel viel niet gemakkelijk op te lossen.

Eigenlijk wist ik niet of ik alle stukjes wel in elkaar wilde passen. Het complete beeld was waarschijnlijk niet erg opwekkend. De vogels vormden op zichzelf geen bedreiging, maar hun bizarre balletvoorstelling kon niet als iets goeds worden uitgelegd.

Een teken. Een voorteken.

Het was niet het soort voorteken waardoor je een lot koopt of inzet in het casino of een pakket aandelen op de beurs koopt. Nee, het was het soort voorteken dat je ertoe aanzet naar het platteland van New Mexico te verhuizen, naar de veilige beschutting van een inlands gebergte, met een grote voorraad voedsel, twintigduizend patronen – en een gebedenboek.

Ik stak het pistool in de holster onder mijn jack.

Opeens voelde ik me moe, uitgeput.

Ik haalde een paar keer diep adem, maar de lucht die ik inademde was even bedompt als de lucht die ik uitademde.

Toen ik met mijn hand over mijn gezicht streek, in de hoop mijn vermoeidheid te kunnen wegwrijven, verwachtte ik dat mijn huid vettig zou zijn. Maar die was droog en warm.

Vlak onder mijn linker jukbeen voelde ik een zeer plekje ter grootte van een kwartje. Terwijl ik de plek zachtjes met een vingertop masseerde, probeerde ik me te herinneren of ik tijdens mijn nachtelijke avonturen met mijn wang ergens tegenaan was gestoten.

Pijn zonder aanwijsbare oorzaak kan een vroeg teken zijn van een beginnende laesie, van de kanker waaraan ik tot dusver op wonderbaarlijke wijze ben ontsnapt. Mocht de verdachte plek zich bevinden op mijn gezicht of mijn handen, die aan licht worden blootgesteld ook al zijn ze bedekt met een dikke laag zonnebrandmiddel, dan is de kans op kwaadaardige woekering groter.

Ik liet mijn hand zakken en herinnerde mezelf eraan in het moment te leven. Door mijn xp ben ik zonder toekomst geboren en ondanks mijn beperkingen leef ik een volledig – en misschien beter – leven door me zo min mogelijk te bekommeren om wat de dag van morgen kan brengen. Het heden is levendiger, kostbaarder en bevredigender, als je begrijpt dat dat alles is wat je hebt.

Carpe diem, sprak de dichter Horatius meer dan tweeduizend jaar geleden. Pluk de dag. En vertrouw niet op morgen.

Carpe noctem geldt voor mij net zo goed. Ik pluk, nee, ik grijp de nacht met beide handen, ik wring er alles uit wat erin zit en wil niet stilstaan bij het feit dat ten slotte de allerzwartste duisternis ook alles uit mij zal wringen.

9

De plechtige vogels hadden een sombere sfeer laten neerdalen, als veertjes die van hun vleugels naar beneden dwarrelden. Ik liep vastberaden door de gevallen pluimage in de richting van de bioscoop waar Bobby Halloway stond te wachten.

De zere plek op mijn wang zou zich misschien toch niet tot een laesie of blaar ontwikkelen. De betekenis ervan, als bron van zorgen, was alleen geweest om me af te leiden van een veel diepere angst die ik niet graag onder ogen zag: hoe langer Jimmy Wing en Orson onvindbaar bleven, hoe groter de kans werd dat ze dood waren.

Langs de noordzijde van de woonwijk van Dodenstad ligt een park met handbalvelden aan de ene kant en tennisbanen aan de andere kant. In het midden bevinden zich picknickplaatsen in de schaduw van altijdgroene Californische eiken die zich goed hebben gehouden na de sluiting van de militaire basis, en verder een speeltuin met schommels en klimtoestellen, een openluchtpaviljoen en een enorm zwembad.

Het grote ovale paviljoen, waar vroeger op zomeravonden muziekuitvoeringen werden gegeven, is het enige gebouw in Fort Wyvern dat een zekere stijl bezit: Victoriaans, een balustrade rondom, gecanneleerde zuilen, een brede daklijst versierd met elegant snijwerk en een fraai dak dat van de puntige nok tot de dakrand is bedekt met geschulpte spanen die doen denken aan de stroken van een circustent. Hier hadden jonge kerels onder snoeren met gekleurde lichtjes met hun vrouw gedanst – en waren daarna een bloedige dood tegemoet gegaan in de Tweede Wereldoorlog, de oorlogen in Korea en Vietnam en kleinere slagvelden. De lampjes zitten onder een dikke laag vuil en hangen nog steeds tussen de dakspanten, en als je je ogen in maanverlichte nachten zoals deze een beetje dichtknijpt, kun je de geesten van de martelaren voor de democratie met de geesten van hun weduwen zien dansen.

Terwijl ik door het hoge gras struinde, langs het openbare zwembad waarvan het omringende hek van gevlochten staaldraad over de gehele lengte inzakte en op een paar plaatsen volkomen vernield was, zette ik er flink de pas in, en niet alleen om zo gauw mogelijk bij de bioscoop te zijn. Er is hier nooit iets gebeurd dat me angst inboezemde, maar mijn instinct zegt me om nooit te lang in de buurt van dit moeras met zijn betonnen wanden te blijven. Het zwembad is bijna zestig meter lang en vijfentwintig meter breed, met in het midden een uitkijkpost voor de badmeester. Tot voor kort stond het bad voor twee derde vol regenwater. Ook overdag was dat water pikzwart, omdat het een soep was van rottende eikenbladeren en ander afval. In deze onwelriekende brij had zelfs het maanlicht zijn zilveren zuiverheid verloren om plaats te maken voor een verwrongen, galkleurige weerspiegeling als van het gezicht van een boze dwerg in een nachtmerrie.

Zelfs van een afstand rook ik de stank van het smerige water. Die was niet zo erg als die in de keuken van de bungalow, maar kwam toch aardig in de buurt.

Nog erger dan de stank was de atmosfeer rond het water. Die kon je niet met je vijf normale zintuigen waarnemen, maar wel met een ondefinieerbaar zesde zintuig. Nee, mijn levendige fantasie sloeg niet op hol. Het is te allen tijde een onmiskenbaar reële eigenschap van het zwembad: een subtiele maar kil-glibberige energie waarvan je geest ineenkrimpt, een boosaardige toverkracht die over de oppervlakte van je ziel glijdt met alle gladheid van een kluwen kronkelende wormen in je hand.

Ik meende een plons te horen: iets dat aan de oppervlakte van het slijmerige water kwam, gevolgd door een olieachtige kolking, alsof een zwemmer baantjes aan het trekken was. Ik nam aan dat díé geluiden wel degelijk aan mijn fantasie ontsproten, maar toch zette ik het op een lopen toen de zwemmer mijn kant van het zwembad op kwam.

Achter het park ligt Commissary Way. Aan de noordkant daarvan staan de gebouwen waarin de ondernemingen en instellingen gehuisvest waren die vroeger, naast die in Moonlight Bay, ten dienste stonden van de zesendertigduizend man in actieve militaire dienst plus de dertienduizend mensen die van hen afhankelijk waren. Het hoofddepot en de bioscoop bevinden zich ieder aan het eind van de lange straat en daartussen liggen een kapsalon, een stomerij, een bloemist, een bakkerij, een bank, de club voor de manschappen, de officiersclub, een bibliotheek, een automatenhal, een kleuterschool, een basisschool, een fitnesscentrum en allerlei andere winkels. Ze staan allemaal leeg en de geschilderde uithangborden zijn verschoten en verweerd.

Het zijn sobere gebouwen van een of twee verdiepingen, maar ze bieden juist door hun eenvoud een aangename aanblik: wanden van witte planken, geschilderde betonblokken, pleisterwerk. De praktische militaire bouwstijl in combinatie met de zuinigheid uit de tijd van de Grote Depressie had in 1939 – toen opdracht voor de bouw van de basis werd gegeven – tot een foeilelijke, fabrieksachtige bouw kunnen leiden. Maar de architecten en bouwvakkers van het leger hadden hun best gedaan om er gebouwen met een zekere charme van te maken, door gebruik te maken van basiselementen als harmonieuze lijnen en hoeken, een doordachte plaatsing van vensters en gevarieerde maar complementaire daklijnen.

Het bioscooptheater is even sober als alle overige gebouwen. Het bord voor filmtitels en aanvangstijden boven de ingang rust plat tegen de voorgevel. Ik weet niet welke film er het laatst werd vertoond, of welke acteurs erin speelden. Er zijn nog maar drie zwarte plastic letters over van de laatste aankondiging en die vormen één woord: wie.

Ondanks het ontbreken van een vraagteken lees ik deze raadselachtige mededeling altijd als een wanhopige vraag die betrekking heeft op de genetische ellende die op het verlaten terrein van Wyvern wordt veroorzaakt. Wie ben ik? Wie ben jij? Wie worden we? Wie heeft ons dit aangedaan? Wie kan ons redden?

Wie? Wie?

Bobby’s zwarte jeep stond voor de bioscoop geparkeerd. Het dak en de wanden van vinyl zaten niet aan de randen en rolstangen bevestigd, zodat het voertuig deze nacht open was.

Terwijl ik de jeep naderde, verdween de maan achter wolken in het westen en was al zo ver naar de horizon gezakt dat het niet waarschijnlijk was dat ik het maanlicht vannacht nog zou terugzien, maar zelfs van een afstand, kon ik Bobby duidelijk achter het stuur zien zitten.

We zijn even groot en even zwaar. Hoewel mijn haar blond en het zijne donkerbruin is, hoewel mijn ogen lichtblauw en de zijne zo ravenzwart zijn dat er blauwe lichtjes in glanzen, kunnen we voor broers doorgaan. We zijn al sinds ons elfde jaar boezemvrienden en misschien zijn we daardoor wel in veel opzichten op elkaar gaan lijken. We staan, zitten en lopen op dezelfde manier en in hetzelfde tempo, en dat komt, denk ik, omdat we zo vaak samen surfen en dan in harmonie met de bewegingen van de zee zijn. Sasha vindt dat we een ‘katachtige gratie’ hebben, wat naar mijn mening te veel eer is, want hoe katachtig we ook mogen zijn, we drinken geen melk van een schoteltje en geven de voorkeur aan een badkamer boven een kattenbak.

Ik liep naar de rechterkant van de jeep, greep de rolstang, en sprong in de auto zonder het lage portier te openen. Ik kon mijn voeten nauwelijks kwijt vanwege een koelboxje van piepschuim op de grond voor mijn stoel.

Bobby droeg een kakibroek, een witte katoenen trui met lange mouwen en daarover een hawaïhemd – hij heeft geen andere. Hij dronk een flesje Heineken.

Hoewel ik Bobby nooit dronken had gezien, zei ik: ‘Hopelijk ben je niet al te aangeschoten.’

Zonder zijn blik van de straat af te wenden, zei hij: ‘Aangeschoten is niet hetzelfde als stom of lelijk,’ waarmee hij bedoelde dat je er nooit het woordje te voor moet zetten.

De nachtlucht was aangenaam koel maar niet kil, dus ik vroeg: ‘Serveer je me een biertje?’

‘Ga je gang.’

Ik viste een pijpje uit het ijs in de koelbox en verwijderde de dop. Nu pas drong tot me door wat een dorst ik had. Het bier spoelde de bittere nasmaak uit mijn mond.

Bobby keek even in de binnenspiegel en richtte zijn aandacht weer op de straat voor ons.

Tussen de beide stoelen, met de loop naar achteren gericht, stond een jachtgeweer met een pistoolhandgreep. Het was een ‘pump-action’ om snel achter elkaar te kunnen laden en vuren.

‘Bier en geweren,’ zei ik hoofdschuddend.

‘Wij zijn duidelijk geen watjes.’

‘Ben je inderdaad via de rivier gereden?’

‘Ja.’

‘Hoe ben je door de omheining gekomen?’

‘Het gat groter gemaakt.’

‘Ik had gedacht dat je het laatste stuk zou lopen.’

‘Te onhandig met die koelbox.’

‘Ik denk dat de wagen wel van pas komt,’ gaf ik toe, denkend aan de omvang van het te doorzoeken gebied.

‘Je stinkt een uur in de wind,’ zei hij.

‘Ik heb gedaan wat ik kon.’

Aan de achteruitkijkspiegel hing een heldergele luchtverfrisser in de vorm van een banaan. Bobby haalde het ding eraf en hing het aan mijn linkeroor.

Hij kan soms heel melig doen. Er kon geen lachje af bij mij.

‘Het is een banaan,’ verklaarde hij, ‘maar het ruikt naar een dennenboom.’

‘Echte Amerikaanse vindingrijkheid.’

‘Daar gaat niets boven.’

‘We hebben mensen naar de maan gestuurd.’

‘We hebben cornflakes met chocoladesmaak uitgevonden.’

‘En vergeet de plastic kots niet.’

‘Het leukste fopartikel aller tijden,’ zei ik.

Bobby en ik tikten onze flesjes plechtig tegen elkaar in een vaderlandslievende toast en namen een flinke teug.

Hoewel ik me nauwelijks kon bedwingen om op zoek te gaan naar Orson en Jimmy, paste ik me uiterlijk volkomen aan bij het trage tempo van Bobby. Hij doet alles zó op zijn dooie gemak dat hij, op ziekenbezoek in een ziekenhuis, door verplegend personeel zou kunnen worden aangezien voor een patiënt in coma, met het gevolg dat ze hem uit zijn hawaïhemd zouden pellen en in een ziekenhuishemd hijsen voordat hij hen op hun vergissing zou kunnen wijzen. Behalve wanneer hij op een kanjer van een golf danst en volledig door de holle binnenkant van de golf wordt omsloten, is Bobby zeer gesteld op rust. Hij reageert beter op rustige en ongedwongen gesprekjes dan op nerveuze aansporingen om op te schieten. Tijdens onze zeventien jaar lange vriendschap heb ik geleerd deze relaxte manier van benadering te waarderen, al gaat mij dat niet altijd even natuurlijk af. Kalmte is essentieel voor verstandig handelen. Omdat Bobby uitsluitend weloverwogen handelt, heb ik nooit meegemaakt dat hij zich door iets of iemand liet meeslepen. Hij mag er dan heel ontspannen uitzien, zelfs nu en dan wat slaperig, maar als een zenmeester kan hij de tijd trager laten verlopen terwijl hij nadenkt over de beste aanpak van een crisis.

‘Te gek hemd,’ zei ik.

Hij droeg een van zijn geliefde oudjes met een bruin Aziatisch landschap erop. Hij bezit een paar honderd hemden en kent van elk de kleinste details.

Voordat hij kon antwoorden zei ik: ‘Gemaakt door Kahala rond 1950. Zijde, met knoopjes van kokosnootbast. Hetzelfde hemd dat John Wayne droeg in Big ]im McLain.'

Hij zweeg zo lang dat ik alle details nog een keer had kunnen opsommen, maar ik wist dat hij me had gehoord.

Hij nam nog een slok bier. Eindelijk zei hij: ‘Heb je echt belangstelling gekregen voor Aloha-stofjes, of zit je me in de maling te nemen?’

‘Ik neem je in de maling.’

‘Veel plezier.’

Terwijl hij weer in de binnenspiegel keek, vroeg ik: ‘Wat is dat daar bij je kruis?’

‘Ik ben gewoon hartstikke blij je te zien,’ zei hij en hij hield een zware revolver omhoog. ‘Smith & Wesson, model 29.’

‘Het gaat beslist niet om een cowboygevecht.’

‘Waar dan wel om?’

‘Iemand heeft het zoontje van Lilly Wing ontvoerd.’

‘Wie?’

‘Een of andere halve zool,’ zei ik.

‘Woofy,’ zei hij, en dat is Australisch surfjargon voor een branding die verpest is door rioolwater. Daarnaast heeft het andere, aanverwante betekenissen gekregen die geen van alle positief te noemen zijn.

‘Heeft Jimmy regelrecht van zijn bed gelicht,’ zei ik. ‘Door het slaapkamerraam.’

‘Dus Lilly heeft je gebeld?’

‘Ik fietste toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plaats nadat die lijp had toegeslagen.’

‘Hoe ben je van daar naar hier gekomen?’

‘Via Orsons neus.’

Ik vertelde hem over de gek, de kidnapper, die ik onder de loods was tegengekomen.

Hij fronste. ‘Gele ogen, zei je?’

‘Geelbruin, geloof ik.’

‘Die in het donker geel oplichten?’

‘Nee. Bruinig-geel. Gebrande omber, maar de natuurlijke kleur.’

Kort geleden hadden we een aantal mannen ontmoet bij wie zich radicale genetische veranderingen hadden voltrokken. Ze bevonden zich in het stadium dat ze iets meer of iets minder dan menselijk aan het worden waren; over het algemeen leken ze volkomen normaal, maar ze verrieden hun afwijking, hun anders-zijn door een korte maar goed zichtbare dierlijke flikkering in hun ogen. Deze lieden worden gedreven door vreemde, weerzinwekkende behoeften en zijn tot extreme gewelddadigheid in staat. Mocht Jimmy in handen van zo iemand zijn gevallen, dan was het aantal gruwelijkheden waaraan hij kon worden blootgesteld misschien wel groter dan de martelingen die een doorsnee psychopaat voor zijn slachtoffer in petto heeft.

‘Ken je die gek misschien?’ vroeg ik.

‘Rond de dertig, zwart haar, gele ogen en met het figuur van een brievenbus, zei je?’

‘Mooie kindertandjes.’

‘Niet mijn type.’

‘Ik had hem ook nooit eerder zien,’ zei ik.

‘Er wonen hier twaalfduizend mensen.’

‘En die kerel is beslist geen strandhoofd,’ zei ik, waarmee ik bedoelde dat we hem nooit bij de surfers hadden zien rondhangen. ‘Dus hij zou hier kunnen wonen zonder dat we het weten.’

Voor het eerst die nacht begon het zacht te waaien. Een mild zeebriesje dat ons een lichte maar stimulerende geur van de zee bracht. In het park aan de overkant van de straat begonnen de eiken samenzwerend onder elkaar te fluisteren.

‘Waarom heeft die gek Jimmy nou juist hierheen gebracht?’ vroeg Bobby.

‘Misschien om alleen te zijn en te doen wat hij wil.’

‘Ik zou ook graag doen wat ik wil. Hachee van die smeerlap maken.’

‘Plus dat de spookachtige sfeer hier zijn zieke geest waarschijnlijk voedt.’

‘Tenzij het directer met Wyvern te maken heeft.’

‘Tenzij, ja. En Lilly zat in over die vent die in het nieuws was.’

‘Welke vent?’

‘Hij ontvoert kinderen en sluit ze op. Wanneer hij er dan drie of vijf of weet ik hoeveel uit één plaats heeft, verbrandt hij ze allemaal tegelijk.’

‘Vanwege zulke dingen luister ik nooit meer naar het nieuws.’

‘Dat deed je toch al nooit.’

‘Dat is zo. Maar vroeger had ik andere redenen.’ Bobby keek in het donker om zich heen. ‘Waar zouden ze nu kunnen zijn?’

‘Overal.’

‘Misschien is dit meer “overal” dan we samen aankunnen.’

Hij had al een tijdje niet meer in de spiegel gekeken, zodat ik me omdraaide om te kijken of ik iets verdachts zag.

‘Ik zag een aap onderweg,’ zei Bobby terloops.

Ik haalde de luchtverfrisser van mijn oor en hing het ding weer aan de spiegel. ‘Eentje maar? Ik wist niet dat ze in hun eentje op stap gaan.’

‘Ik ook niet. Ik sloeg in Dodenstad een hoek om en in het licht van mijn koplampen zag ik hem de straat oversteken. Zo’n kleine ellendeling. Niet een gewone evolutionaire schakel, niet eens de ontbrekende of zoiets.’

‘Anders?’

‘Wel zo’n een meter twintig groot.’

Kennelijk zat er een koelelement in mijn ruggengraat.

Alle resusapen die ik tot dusver had gezien waren niet groter dan zestig centimeter geweest. Die waren al erg genoeg. Maar als ze tweemaal zo groot waren, vormden ze een bedreiging van een heel andere orde.

‘Gigantische kop,’ zei Bobby.

‘Wat?’

‘Een meter twintig, grote kop.’

‘Hoe groot?’

‘Ik heb niet de maat genomen voor een hoed.’

‘Laat me eens raden.’

‘Misschien zo groot als die van jou of van mij.’

‘Op een lijf van een meter twintig.’

‘Topzwaar. En misvormd.’

‘Walgelijk,’ zei ik.

‘Megawalgelijk.’

Bobby boog zich over het stuur en tuurde door de voorruit.

Een eind verderop bewoog iets. Ongeveer zo groot als een aap. Naderde langzaam en met onrustige bewegingen.

Ik legde mijn hand op zijn jachtgeweer. ‘Wat nog meer?’

‘Meer heb ik niet gezien. Hij ging er snel vandoor.’

‘Iets nieuws.’

‘Misschien zijn er binnenkort een heleboel.’

‘Tumbleweed,’ zei ik en ik wees naar het naderende voorwerp.

We ontspanden niet.

Nu de maan was ondergegaan kon ik me zonder moeite voorstellen dat het park aan de overkant wemelde van de fantasiefiguren onder – en boven in – de grote eiken.

Toen ik Bobby verslag deed van de troep apen die me in de bungalow bijna te pakken had gekregen, zei hij: ‘Dertig? Nou nou, die fokken als konijnen.’

Ik vertelde hem dat ze een zaklantaarn en een putdekselhaak gebruikten.

‘Nog even,’ zei hij, ‘en ze rijden in auto’s en proberen onze vrouwen te versieren.’

Hij dronk zijn bier op en gaf me het lege flesje. Ik zette het ondersteboven in het ijs van de koelbox.

Ergens in de straat klonk een zacht ritmisch gekraak. Het was waarschijnlijk een uithangbord dat in de wind aan zijn hengsels heen en weer zwaaide.

‘Dus Jimmy kan overal in Wyvern zijn,’ zei Bobby. ‘En Orson?’

‘Toen ik hem de laatste keer hoorde blaffen, dacht ik dat het ergens hier in Dodenstad was.’

‘Hier op Commissary Way, of daar bij de huizen?’

‘Weet ik niet. Wel deze kant op.’

‘Er staan daar nogal wat huizen.’ Bobby keek naar de wijk aan de andere kant van het park.

‘Drieduizend.’

‘Zeg zo’n minuut of vier per huis … Dat kost ons negen of tien dagen aan één stuk als we ze allemaal willen doorzoeken. En jij kunt overdag niets doen.’

‘Orson zit waarschijnlijk niet in een van de huizen.’

‘Maar we moeten ergens beginnen. Dus waar?’

Ik wist er geen antwoord op. Bovendien kon ik er niet voor instaan dat mijn stem het niet zou begeven.

‘Denk je dat Orson bij Jimmy is? Dat we als we de een vinden ook de ander vinden?’

Ik haalde mijn schouders op.

‘Misschien moeten we deze keer maar aan Ramirez gaan vertellen wat we weten,’ stelde Bobby voor.

Manuel Ramirez was op dat moment de commissaris van Moonlight Bay. Vroeger was hij een patente kerel geweest, maar zoals alle andere agenten in Moonlight Bay was ook hij voor het karretje van de leiding gespannen.

‘In dit geval,’ overwoog Bobby, ‘zijn Manuels belangen dezelfde als de onze. Hij heeft de mankracht voor een speurtocht.’

‘Manuel is niet alleen van hogerhand gecorrumpeerd,’ zei ik, ‘maar hij is ook in wording.’

In wording is het begrip dat sommige genetisch gemanipuleerden gebruiken om de lichamelijke, geestelijke en emotionele veranderingen aan te geven die zich in hen voltrekken, zij het alleen als die veranderingen het subtiele stadium gepasseerd zijn en een dieptepunt hebben bereikt.

Bobby was verbaasd. ‘Heeft hij gezegd dat hij in wording is?’

‘Hij zei van niet. Maar er is iets met hem aan de hand. Ik vertrouw Manuel niet.’

‘Verdomme, ik vertrouw mezelf niet eens helemaal,’ zei Bobby, waarmee hij onze grootste angst onder woorden bracht: dat we niet alleen besmet waren geraakt met het retrovirus, maar misschien al iets werden dat minder was dan een mens zonder dat we ons van die veranderingen bewust waren.

Ik dronk mijn bier op en plantte het flesje in het laagje ijs.

‘We moeten Orson vinden,’ zei ik.

‘Dat gebeurt ook.’

‘Het is van levensbelang.’

‘We zullen hem vinden.’

Orson is geen gewone hond. Mijn moeder bracht hem mee naar huis uit het lab van Wyvern toen hij nog een puppy was. Tot voor kort had ik nooit beseft waar harige snuit vandaan kwam, ook niet dat hij heel bijzonder was, want mijn moeder had het me niet verteld en Orson kon heel goed geheimen bewaren. Bij de experimenten ter vergroting van de intelligentie werd gebruik gemaakt van apen en van tot levenslang veroordeelden uit militaire gevangenissen, maar ook van honden, katten en andere dieren. Ik had Orson nooit aan een intelligentietest onderworpen: hondenpoten kunnen geen pen vasthouden en omdat hij niet zo’n complex strottenhoofd heeft als de mens kan hij niet spreken. Maar hij begrijpt alles en hij weet zich op zijn eigen manier verstaanbaar te maken. Hij is intelligenter dan de apen.

Ik vermoed dat hij het intelligentieniveau van een mens heeft. Op zijn minst.

Ik heb al eerder opgemerkt dat de apen ons haten omdat we hun het vermogen hebben gegeven te dromen maar niet de middelen om die dromen waar te maken, waardoor ze buiten de natuurlijke orde der dingen zijn geplaatst. Maar als dat hun vijandigheid en gewelddadige wraaklust verklaart, hoe komt het dan dat Orson, die toch ook buiten de natuurlijke orde staat, zo aanhankelijk en trouwhartig is? Hij zit gevangen in een lijf dat veel minder past bij zijn verhoogde intelligentie dan dat van de apen. Hij heeft geen handen zoals zij, en zijn gezichtsvermogen is betrekkelijk zwak, zoals bij de meeste hondensoorten die als huisdier worden gehouden.

De apen hebben het voordeel in groepsverband te leven, maar Orson is moederziel alleen. Hoewel er misschien meer honden met de intelligentie van Orson verwekt zijn, ben ik er nog nooit eentje tegengekomen. Sasha, Bobby en ik houden van hem, maar dat is een schrale troost, omdat we nooit precies kunnen begrijpen wat hij vindt of ervaart. Omdat hij, althans op dit moment, enig in zijn soort is, is Orson in wezen heel erg eenzaam, iets wat ik wel zie maar wat ik nooit volledig kan begrijpen. Zelfs wanneer hij met zijn vrienden verkeert, is hij eenzaam.

Misschien verklaart de essentie van zijn hondenaard waarom hij de haat en woede van de apen niet deelt. Ik denk dat honden bestaan om de mensheid eraan te herinneren dat liefde, trouw, toewijding, moed, geduld en een goed humeur eigenschappen zijn die, met eerlijkheid, het wezen van een bewonderenswaardig karakter vormen en de definitie zijn van een welbesteed leven.

In die beste Orson zie ik de hoopgevende kant van mijn moeders levenswerk, de ware potentie van de wetenschap om licht te brengen in een vaak duistere wereld, om ons te verheffen, om de geest te activeren en ons eraan te herinneren dat het universum ons altijd met verwondering vervult en oneindige mogelijkheden te bieden heeft. Eigenlijk hoopte ze grote dingen tot stand te brengen. Ze liet zich uitsluitend in met een project dat biologische wapens ontwikkelde omdat het voor haar de enige mogelijkheid was om over voldoende fondsen te beschikken voor haar eigen project: het verwekken van een genensplitsend retrovirus. Ze geloofde dat ze daarmee tal van ziekten en erfelijke aandoeningen zou kunnen genezen – niet in de laatste plaats mijn xp.

U ziet dus dat mijn moeder de wereld niet zonder reden vernietigde. Ze deed het in een poging om mij te helpen. Vanwege mij verkeert de hele natuur nu op de rand van de afgrond. Moederliefde was de aanleiding voor de gruwelijkst denkbare verschrikking.

Dus … wilt u het nog hebben over úw tegenstrijdige gevoelens voor uw moeder?

Orson en ik zijn haar zoons. Ik ben de vrucht van haar lichaam en ziel. Orson is de vrucht van haar geest, maar ze heeft hem net zo goed geschapen als ze mij heeft geschapen. Orson en ik zijn broers. Niet alleen in figuurlijke zin. We zijn niet door bloedbanden verbonden, maar door mijn moeders passies en in die zin delen we één hart. Wanneer Orson iets zou overkomen, zou een deel van me sterven: het zuiverste en beste deel zou voor eeuwig verdwijnen.

‘Ik moet hem vinden,’ herhaalde ik.

‘Moed houden,’ zei Bobby.

Hij wilde de auto starten, maar voordat hij het sleuteltje kon omdraaien hoorden we een geluid, sterker dan het zachte miljoentongige gefluister van de bladeren in de wind. Het zwol met de seconde aan.

Bobby legde zijn hand op de Smith &c Wesson op zijn schoot.

Ik trok mijn pistool niet, omdat ik heel goed wist wat ik hoorde. Geklapwiek. Van heel veel vleugels.

Als door de wind losgerukte spanen uit het dak van de hemel daalde de zwerm vogels zwijgend halverwege de straat uit de nacht neer. Ze flitsten parallel aan het plaveisel door de straat in onze richting. Ongetwijfeld maakten de honderd vogels die ik al eerder had gezien deel uit van deze verschijning, maar er waren er zeker honderd, misschien wel tweehonderd, bijgekomen.

Bobby liet de revolver los en greep het jachtgeweer dat tussen de stoelen stond.

‘Hou je gedeisd,’ zei ik.

Hij keek me bevreemd aan. Meestal is hij het die mij adviseert me rustig te houden.

Zeventien jaren vriendschap staan er garant voor dat hij me serieus neemt, maar toch laadde hij zijn geweer.

Over de hele breedte van de straat joeg de vlucht vogels over ons heen en scheerde nog geen twee meter boven onze hoofden. Ik had het gevoel dat ze met een verbazingwekkende precisie vlogen, in uitzonderlijk regelmatige formaties. Van bovenaf gezien zou je in die onnatuurlijk complexe regelmaat intrigerende patronen kunnen waarnemen, die tegelijkertijd verontrustend waren doordat de betekenis ervan niet te doorgronden was.

Bobby dook ineen, maar ik staarde omhoog in de donkere zwerm vleugels en veren. Ik probeerde te zien of er ook andere soorten dan nachtzwaluwen bij waren. Het zwakke licht en de wervelende beweging maakten het moeilijk om dat zelfs bij benadering te kunnen uitmaken.

Toen de laatste vogels van de enorme zwerm over ons heen waren gesuisd, had geen enkel dier naar ons gedoken of geschreeuwd. De scheervlucht over ons heen had zoiets onwezenlijks dat ik meende te hallucineren, maar een paar neergedwarrelde veertjes in de jeep en op het asfalt vormden het bewijs dat het echt gebeurd was.

De laatste donsveertjes zweefden nog in de wind toen Bobby zijn portier opengooide en snel uitstapte. Hij hield het geweer nog vast terwijl hij de verdwijnende zwerm nakeek, maar het wapen bungelde in zijn hand met de loop naar beneden en hij was niet van plan om het te gebruiken.

Ik stapte ook uit en zag de vogels aan het eind van de straat in een boog steil omhoog door een zee van sterren flitsen, tot ze in het zwart tussen die verre zonnen waren verdwenen.

‘Zeer indrukwekkend,’ zei Bobby.

‘Maar …’

‘Ja.’

‘Het voelt ook haaiachtig.’

Ik begreep wat hij bedoelde. De vogels hadden deze keer iets anders uitgestraald dan het verdriet dat ik eerder had bespeurd. Hoewel de choreografie van de zwerm adembenemend en zelfs meeslepend was geweest, en hoewel hun gezamenlijk stilzwijgen als bij afspraak een eigenaardig soort eerbied had afgedwongen, was er ook iets dreigends van hun vertoon uitgegaan, zoals een zonovergoten blauwe zee er volkomen vredig kan uitzien, ook al zwemmen vraatzuchtige haaien dicht onder de oppervlakte heen en weer. Het voelde een beetje haaiachtig.

Hoewel de nachtzwaluwen al uit het zicht waren, stonden Bobby en ik nog naar het uitspansel te staren waarin ze waren verdwenen, alsof we in een oude film van Spielberg wachtten tot het moederschip verscheen en ons in een wit licht zou baden dat bijna net zo verblindend was als dat van God.

‘Ik heb ze al eerder gezien,’ zei ik.

‘Niet waar.’

‘Wel waar.’

‘Niet normaal.’

‘Zeg dat wel.’

‘Wanneer?’

‘Toen ik hierheen liep,’ zei ik. ‘Aan de andere kant van het park. Maar de zwerm was toen kleiner.’

‘Wat doen ze?’

‘Weet ik niet. Maar daar komen ze weer.’

‘Ik hoor niks.’

‘Ik ook niet. En ik zie ze ook niet. Maar ze komen weer.’

Hij weifelde en knikte toen langzaam. ‘Ja,’ zei hij, toen hij het ook voelde.

Sterren boven sterren onder sterren. Een groter licht dat Venus kon zijn. Een, twee, drie lichtstrepen dicht naast elkaar van vallende sterren die de atmosfeer in vlogen en verbrandden. Een klein, knipogend rood puntje van oost naar west, misschien een vliegtuig dat op de grens van onze luchtzee en de luchtloze zee tussen de werelden vloog. Ik wilde al aan mijn instinct gaan twijfelen toen de zwerm eindelijk terugkeerde uit hetzelfde deel van het uitspansel waarin ze uit het zicht was verdwenen. Het was ongelooflijk, de vogels doken naar de straat, passeerden ons in een helix, maakten een kurkentrekkerbeweging langs Commissary Way en boorden zich met een luid gesnor van vleugels weer de nacht in.

Dit vertoon, deze ongelooflijke vliegstunt, was zo spannend dat het onvermijdelijk verbazing wekte en in verbazing zit een kiem van vreugde. Mijn hart sprong op bij dit wonderbaarlijke schouwspel, maar mijn opwinding werd getemperd door het aanhoudende gevoel dat er iets niet deugde aan het gedrag van de vogels, en dat stond los van de ongekende betovering die ervan uitging.

Bobby dacht er waarschijnlijk net zo over, want bij de eerste aanblik van de spiralende zwerm ontsnapte hem een opgewonden lachje. Maar zijn brede glimlach brak en hij gaf geen kik meer toen hij zich omkeerde om de snel verdwijnende nachtzwaluwen na te kijken, waarna zijn glimlach tot een soort grijns verstarde.

Halverwege de straat wervelden de vogels hoog de lucht in, als de wegtrekkende slurf van een afnemende tornado.

De luchtacrobatiek had heel wat inspanning van de vogels vereist. Hun vleugelslag was zo heftig geweest dat ik het doffe geklapwiek terwijl het wegebde in mijn oren, mijn hart en mijn botten kon voelen natrillen.

De vogels verdwenen weer uit het zicht en lieten ons met slechts de fluistering van de lichte zeewind achter.

‘Het is nog niet voorbij,’ zei Bobby.

‘Nee.’

De vogels keerden sneller terug dan de eerste keer. Ze kwamen ook niet van het punt waar ze verdwenen waren, maar van hoog boven het park. We hoorden ze al voordat we ze zagen en het geluid dat aan hun snelle nadering voorafging was geen vleugelgeruis maar een angstaanjagend gekrijs.

Ze hadden hun zwijggelofte verbroken. Ze barstten uit in geschreeuw, getier, gefluit, gegil, gegier en gesnerp, en wierpen zich letterlijk uit de sterrenhemel naar beneden. Hun toonloze gekrijs was zo scherp dat het leek of mijn oren doorboord werden en de klank van pijnlijk verdriet diep in mijn hart drong dat zich om de koude spies van het pijnlijke geluid leek samen te ballen.

Bobby hief zijn geweer niet eens.

Ik greep ook niet naar mijn pistool.

We wisten allebei dat de vogels niet aanvielen. Er klonk geen woede in hun gekrijs, alleen erbarmelijk verdriet, een diepe en sombere troosteloosheid die de wanhoop voorbij was.

Achter hun bloedstollend gejammer aan suisden de vogels naderbij. Nu haalden ze geen luchtacrobatiek meer uit en ze lieten zelfs een eenvoudige formatie achterwege. Ze vormden een ordeloze zwerm. Het ging de vogels nu om snelheid, want snelheid alleen diende hun doel. Ze doken met gestreken vleugels en gebruikten de zwaartekracht als een katapult.

Met een doel dat noch Bobby noch ik kon doorgronden flitsten ze schreeuwend over het park en de straat, en boorden zich op volle snelheid in de voorgevel van een hoog pand, drie deuren verwijderd van het bioscooptheater waar we voor stonden. Ze troffen het gebouw met zo’n brute kracht dat het pák-pák-pák-geluid waarmee de vogels tegen het pleisterwerk smakten klonk als genadeloos mitrailleurvuur; in combinatie met hun schrille kreten verdronk het broze gerinkel van brekend vensterglas bijna in de kogelregen van vogels. Geschokt en misselijk wendde ik me af van de slachtpartij en leunde tegen de jeep.

Gezien de snelheid waarmee de zwerm de kamikazevlucht naar beneden had uitgevoerd, kon het harde geratel van de dood niet langer dan enkele seconden hebben geduurd, maar het leek of er minuten verstreken voor het vreselijke geluid verstomde. De stilte die volgde was zwanger van noodlot, zoals de diepe stilte na een bominslag.

Ik sloot mijn ogen, maar opende ze weer toen zich aan de binnenkant van mijn oogleden een levendige herhaling afspeelde van de zelfmoordduikvlucht.

De hele natuur verkeerde op de rand van de ondergang. Dat was me in de afgelopen maanden wel duidelijk geworden, nadat ik te weten was gekomen wat zich in de verborgen laboratoria van Wyvern had afgespeeld. De gevaarlijke rand waarop de toekomst balanceerde leek nu nog smaller en de rots veel hoger dan ik tot dan toe had gedacht, terwijl de stenen in de diepte veel scherper waren dan ik me had kunnen voorstellen.

Toen ik mijn ogen open had, kwam me het gezicht van mijn moeder me helder voor de geest. Zo wijs en zo vriendelijk.

Haar beeld vervaagde. Alles om me heen vervaagde even, de straat en het filmtheater.

Ik haalde oppervlakkig adem en de lucht sneed door mijn borst. Daarna slaakte ik een diepe zucht die minder pijn deed en ik veegde mijn ogen droog met de mouw van mijn jack.

Mijn erfenis betekent ook dat ik getuigenis moet afleggen en aan die verantwoordelijkheid mag ik me niet onttrekken. Het licht van de zon is me ontzegd, maar ik mag het licht van de waarheid niet vermijden. Dat licht brandt ook, maar het gloeit en vernietigt niet.

Ik keerde me om en keek naar de tot zwijgen gebrachte zwerm. Honderden kleine vogels lagen over de stoep verspreid. Een paar vleugels trilden nog zwakjes na terwijl het leven er snel uit verdween. De meeste vogels waren zo hard terechtgekomen dat de klap hun broze schedels had verpletterd en hun nekken gebroken.

Omdat het gewone nachtzwaluwen leken, vroeg ik me af welke verandering zich in deze vogels had voltrokken. Hoewel niet zichtbaar voor het blote oog, was de verandering kennelijk zo essentieel dat ze het gevoel hadden gekregen dat langer leven onverdraaglijk was geworden.

Of misschien was hun zelfmoordvlucht geen bewuste daad geweest. Misschien was die daad het gevolg geweest van een vermindering van hun oriëntatievermogen of massale blindheid of dementie.

Nee. Terugdenkend aan hun ingewikkelde luchtacrobatiek moest ik wel aannemen dat de verandering op een dieper niveau lag en mysterieuzer was, veel ingrijpender was dan alleen een fysieke tekortkoming.

Naast me sloeg de motor van de jeep aan, loeide hard en liep vrij toen Bobby het gaspedaal losliet.

Ik had niet gemerkt dat hij was ingestapt.

‘Jongen,’ zei hij.

Hoewel de zelfvernietiging van de zwerm vogels niet rechtstreeks in verband stond met de verdwijning van Orson of met de ontvoering van Jimmy Wing, gaf de gebeurtenis ons een extra stimulans aan de toch al dringende noodzaak om de hond en de jongen op te sporen. Het leek of Bobby voor het eerst in zijn leven de oploskracht van de tijd door zich heen voelde stromen en wegvloeien als water in een afvoerpijp, onder meevoering van wat opgeloste vitaliteit.

‘Laten we maar een eindje gaan karren,’ zei hij met een sombere blik die in tegenspraak was met zijn luchtige toon en taalgebruik.

Ik stapte in en sloeg het portier dicht.

Het geweer zat weer tussen onze stoelen in geklemd.

Bobby deed de koplampen aan en reed weg.

Bij nadering van de berg dode vogels zag ik geen enkele vleugel meer trillen, alleen wat veertjes in de zeebries bewegen.

We hadden geen van beiden iets gezegd over wat we hadden gezien. Er waren geen woorden voor.

Bij het passeren van het slagveld hield hij zijn blik op de weg gericht en hij wierp geen enkele blik op de dode zwerm.

Ik daarentegen kon mijn ogen er niet van afwenden en draaide me om om te kunnen blijven kijken.

In gedachten hoorde ik muziek van een piano met uitsluitend zwarte toetsen, schril en disharmonisch.

Ten slotte draaide ik me terug en keek recht voor me. We reden de angstaanjagende felheid van de koplampen in, maar ondanks onze snelheid bleven we steeds in het duister, in een vruchteloze jacht op het licht.

10

Dodenstad had kunnen doorgaan voor een woonwijk in de hel, waar de veroordeelden niet werden gekweld met vuur en kokende olie, maar met de veel ergere straf om in eenzaamheid en eeuwige stilte te overdenken hoe mooi het had kunnen zijn. Alsof we in een bovennatuurlijke reddingsactie twee ten onrechte verdoemde zielen uit de Hades moesten halen, speurden Bobby en ik de straten af naar een teken van mijn harige broeder of van Lilly’s zoontje.

Met een krachtige draagbare schijnwerper die Bobby aansloot op de elektrische aansteker, scheen ik tussen de huizen die als grafstenen naast elkaar stonden. Door gebarsten en gedeeltelijk gebroken ramen, waarin de weerspiegeling van de lamp als het gezicht van een geest oplichtte. Langs bruin verdorde heggen. Tussen dode struiken waaruit knokige schaduwen sprongen.

Hoewel het licht van me af scheen, had ik toch last van de weerkaatsing. Mijn ogen werden al gauw moe; ze voelden gespannen en het beeld werd wazig. Ik had het liefst mijn zonnebril opgezet, want soms draag ik die ook ’s nachts, maar mijn Ray-Ban zou de speurtocht er niet gemakkelijker op hebben gemaakt.

Terwijl we langzaam rijdend in het donker tuurden, vroeg Bobby: ‘Wat is er met je gezicht aan de hand?’

‘Niets volgens Sasha.’

‘Dan heeft ze dringend een goedesmaaktransfusie nodig. Wat zit je toch te pulken?’

‘Ik zit niet te pulken.’

‘Heeft je moeder je niet geleerd dat je niet mag pulken?’

‘Ik voel voorzichtig.’

Terwijl ik de pistoolgreep van de lamp met mijn rechterhand vasthield, had ik met mijn linkerhand onbewust de zere plek op mijn gezicht betast die ik eerder die avond voor het eerst had opgemerkt. ‘Zie je hier iets?’ vroeg ik en ik wees naar de zere plek op mijn linkerwang.

‘Niet in dit licht.’

‘Het doet pijn.’

‘Je bent ook nogal bezig geweest.’

‘Zo begint het.’

‘Wat?’

‘Kanker.’

‘’t Is waarschijnlijk een puistje.’

‘Eerst een zere plek, dan een laesie en dan, omdat mijn huid er geen afweer tegen heeft … snelle uitzaaiing.’

‘Ik kan het echt niet me je eens zijn,’ zei Bobby.

‘Ik ben alleen maar realistisch.’

Bobby sloeg rechts af en zei: ‘Realistisch … heeft iemand daar ooit iets aan gehad?’

Nog meer vervallen bungalows. Nog meer dode heggen.

‘Ik heb ook hoofdpijn,’ zei ik.

‘En jij bezorgt mij een complete schedelsplijting.’

‘Op een dag krijg ik misschien een koppijn die nooit meer overgaat. Neurologische aantasting door xp.’

‘Jongen, jij hebt meer psychosomatische symptomen dan Dagobert Duck geld heeft.’

‘Bedankt voor de analyse, dr. Bob. Weet je, in al die zeventien jaar heb je me nog niet één keer gelijk gegeven.’

‘Is ook nooit nodig.’

‘Soms wel,’ zei ik.

Zwijgend reed hij een eind door. ‘Je brengt nooit meer bloemen voor me mee,’ zei hij opeens.

‘Wat?’

‘Je zegt nooit dat ik mooi ben.’

Onwillekeurig moest ik lachen. ‘Eikel.’

‘Zie je nou wel? Je bent een lelijke egoïst.’

Bobby stopte midden op straat.

Ik keek gespannen rond. ‘Wat is er?’

‘Als ik mijn neopreen aanhad zou ik niet hoeven stoppen,’ zei hij. Met neopreen bedoelde hij de wetsuit die een surfer draagt als het water te koud is om alleen in een zwembroek de golven te bestijgen. Wanneer surfers heel lang in koud water zijn geweest en naast elkaar wachten op een reeks glasheldere, pompende kanjers van golven, plassen ze soms regelrecht in hun wetsuit. Het woord daarvoor is urinoforie, een aangenaam warm gevoel dat duurt tot de constante maar geleidelijke stroom zeewater het wegspoelt.

Als surfen niet de meest romantische, fantastische sport aller tijden is, wat dan wel? In ieder geval niet golfen.

Bobby stapte uit en ging op de stoep met zijn rug naar me toe staan. ‘Ik hoop dat die druk op mijn blaas niet betekent dat ik kanker heb.’

‘Je boodschap was al duidelijk,’ zei ik.

‘Die bizarre plasaandrang … Man, hartstikke kwaadaardig.’

‘Schiet nou maar op.’

‘Ik heb het waarschijnlijk veel te lang opgehouden en nu heb ik urinezuurvergiftiging.’

Ik had de schijnwerper uitgezet. Ik legde de lamp neer en greep het geweer.

‘Mijn nieren zullen waarschijnlijk imploderen,’ zei Bobby. ‘Mijn haar valt uit en ik verlies mijn neus. Ik ben ten dode opgeschreven.’

‘Dat ben je zeker als je niet ophoudt.’

‘En al zou ik niet sterven, welke wahine wil er nu op stap met een kale vent zonder neus en geïmplodeerde nieren?’

Het gegrom van de motor, het licht van de koplampen en van de schijnwerper hadden misschien al ongewild de aandacht getrokken als er een vijandig iets of iemand in de buurt was. De apen hadden zich verstopt toen ze Bobby in de jeep door Wyvern hadden horen rijden, maar misschien hadden ze daarna een paar spionnen uitgestuurd. In dat geval wisten ze dat we maar met ons tweeën waren en dat we zelfs met onze vuurwapens geen partij hoefden te zijn voor een stel kwaadaardige primaten. Erger nog: misschien beseften ze wel dat een van ons Christopher Snow was, de zoon van Wisteria Snow die ze misschien kenden als Wisteria von Frankenstein.

Bobby ritste zijn gulp dicht en keerde veilig terug naar de jeep. ‘Dat was voor het eerst dat iemand me dekking wilde geven terwijl ik stond te piesen.’

‘De nada.’

‘Voel je je al wat beter?’

Hij kende me goed genoeg om te beseffen dat mijn kennelijke aanval van hypochondrie in feite onderdrukte bezorgdheid om Orson was.

‘Sorry dat ik zo lullig deed,’ zei ik.

Hij maakte de handrem los, schakelde en zei: ‘Lullig doen is menselijk, vergeven is de essentie van Bobbyaansheid.’

We reden langzaam verder. Ik legde het geweer weg en pakte de schijnwerper weer. ‘Zo vinden we ze nooit.’

‘Heb je een beter idee?’

Voordat ik kon antwoorden, schreeuwde er iets. Het was een spookachtige kreet, maar niet volkomen vreemd. Erger nog: het was een verontrustend mengsel van het bekende en het onbekende. Het leek de jammerkreet van een dier, maar het had ook een te menselijke toon, een verloren klank vol verdriet en verlangen.

Bobby remde weer. ‘Waar?’

Ik had de lamp al aangezet en scheen ermee door de straat in de richting waar de kreet naar mijn mening vandaan kwam.

De schaduwen van spijlen en daksteunen rekten zich uit achter de lichtstraal en schiepen de illusie van een beweging langs het bordes aan de voorkant van een bungalow. De schaduwen van kale boomtakken kropen omhoog tegen een houten muur.

‘Waarschuwing voor monsters,’ zei Bobby terwijl hij wees.

Ik richtte de schijnwerper op het punt dat hij bedoelde, en zag nog net iets door het hoge gras rennen en achter een lange, anderhalve meter hoge bukshouten haag tussen de voortuinen van vier bungalows en de straat verdwijnen.

‘Wat is dat?’ vroeg ik.

‘Misschien … waar ik je over vertelde.’

‘Kanjerkop?’

‘Kanjerkop.’

In de lange en warme zomermaanden was de haag verdord en de zware regens van de afgelopen winter hadden de haag niet meer tot leven kunnen wekken. Geen spatje groen viel er meer in te bespeuren en er was een dichte wirwar dorre takken overgebleven met hier en daar wat plukjes bruin blad ertussen als stukjes half gekauwd vlees. Bobby reed langzaam verder in het midden van de straat, parallel aan de haag.

Ook zonder jong blad was de dode haag zo dicht dat de dunne kale takken het wezen dat erachter ineengedoken zat afdoende aan het oog onttrokken. Ik dacht dat ik het monster niet in mijn lichtbundel zou kunnen vangen, maar toch zag ik hem, omdat hij wel eenzelfde tint bruin had als het bukshout, maar de ronde lijnen van zijn lijf contrasteerden met de hoekige patronen van de kale haag. Tussen de openingetjes in het bukshout door richtte ik de straal op onze prooi en ik zag geen details maar wel een glimp van zijn ogen die zo groen waren als van bepaalde katten.

Het ding was te groot om een kat te kunnen zijn, behalve een bergleeuw. Het was geen bergleeuw.

Nu het wezen ontdekt was, slaakte het weer een kreet en rende met zo’n snelheid langs de beschermende haag dat ik de lichtstraal niet op hem gericht kon houden. Door een opening in de haag leidde een pad van een bungalow naar de straat, maar Kanjerkop – of Big Foot, of de wolfsman, of het Monster van Loch Ness in vermomming, of wat het ook was – glipte in een oogwenk langs de opening, een tel eerder dan mijn lichtstraal hem kon vangen. Ik zag alleen zijn harige achterste en dan nog slechts vaag, hoewel een duidelijk zicht op zijn achterste noch onthullend noch aangenaam zou zijn geweest.

Ik had niet meer dan een paar vage indrukken van hem gekregen.

Hij rende half rechtop, zoals een aap, met naar voren gebogen schouders en laaggehouden kop, waarbij de knokkels van zijn vingers bijna over de grond sleepten. Verder was hij een stuk groter dan een resusaap. Misschien was hij zelfs wel groter dan Bobby had geschat en kon hij in zijn volle lengte over de haag heen kijken en zijn tong naar ons uitsteken.

Ik bewoog de lichtstraal heen en weer, maar zag het ondier niet achter het volgende stuk van de haag.

‘Die rent voor zijn leven,’ zei Bobby. Hij stopte, ging half staan achter het stuur en wees.

Ik keek over de heg heen en zag een vormeloze gestalte met lange stappen door de tuin rennen, van de straat af naar de hoek van de bungalow.

Ook toen ik de schijnwerper hoog hield, kon ik de straal niet goed op het snelle monster richten. Zijn verdwijntruc werd bovendien vergemakkelijkt door takken van een laurier tussen ons in en door hoog gras.

Bobby liet zich weer in zijn stoel zakken, draaide het stuur naar de haag, gooide de jeep in de vierwielaandrijving en gaf vol gas. ‘Monsterjacht,’ zei hij.

Omdat Bobby bij de dag leeft en denkt dat hij uiteindelijk door iets veel snellers dan melanoma zal worden geveld, heeft hij de bruinste huid die iemand aan deze zijde van een zaal met huidkankerpatiënten maar kan krijgen. Daarentegen glanzen zijn tanden en ogen zo wit als in de woestijnzon gebleekte botten. Gewoonlijk heeft hij een flitsend, exotisch en zigeunerachtig voorkomen, maar nú leek hij opmerkelijk veel op een grijnzende gek.

‘Je bent knettergek,’ protesteerde ik.

‘Monster, monster, monsterjacht,’ dramde hij en hij boog zich over het stuur.

De jeep bonkte over de stoeprand, joeg onder de laaghangende takken van twee laurierbomen door en ramde zo hard door de bruine haag dat de flesjes bier in de koeler met ijs rammelden. Achter de jeep vlogen stukken bukshout alle kanten op. Terwijl we over het gazon reden, snoof ik de rauwe zoete geur op van geplet gras onder de wielen. Het gazon was nu welig en groen van de winterregens.

Het wezen was al om de hoek van de bungalow verdwenen toen we nog door de heg ramden.

Bobby reed hem achterna.

‘Dit heeft niets met Orson of Jimmy te maken!’ schreeuwde ik boven het motorgebrul uit.

‘Hoe weet je dat?’

Hij had gelijk. Ik wist het niet. Misschien was er een verband. Hoe dan ook, we hadden niets beters om te volgen.

Terwijl hij de jeep tussen twee bungalows door manoeuvreerde, zei hij: ‘Carpe noctem, weet je nog?’

Ik had hem kort geleden verteld wat mijn nieuwe lijfspreuk was geworden. Ik had er nu al spijt van dat ik het had gezegd. Ik kreeg het gevoel dat hij het te pas en te onpas zou aanhalen tot er kraak noch smaak meer aan zat.

Er lag ongeveer vijf meter ruimte tussen de twee bungalows en op die grasstrook stond geen struikgewas. In het licht van de koplampen zouden we het monster hebben gezien als het er was geweest, maar er was geen spoor van te bekennen.

De verdwijning bracht Bobby niet op andere gedachten. In plaats daarvan gaf hij meer gas.

We scheurden de achtertuin in, net op tijd om ons eigen monster over een houten hek te zien springen. Hij verdween in de volgende tuin en gunde ons andermaal niet meer dan een vluchtige blik op zijn behaarde achterwerk.

Bobby deinsde al evenmin terug voor het hek van dunne houten paaltjes dan hij voor de haag had gedaan. Hij reed er recht op af en lachte. ‘Skeggin’! riep hij, wat in surfertaal zoiets als ‘superpret’ betekent; het woord komt waarschijnlijk van skeg, de roerachtige vin onder een surfplank die de surfer in staat stelt van richting te veranderen en fraaie manoeuvres te maken.

Hoewel Bobby heel relaxed is, het graag rustig aan doet en even hoog scoort op de lijst van luilakken als Saddam Hoessein op de lijst van beruchte dictators, wordt hij een heel ander iemand, ontembaar als een machtige vloedgolf, zodra hij eenmaal in actie komt. Hij kan uren achtereen op het strand de golfslag bestuderen om een rij uit te zoeken waarop hij misschien zijn persoonlijke record kan verbeteren. In dat geval slaat hij zelfs geen acht op passerende dames in minibikini’s en zit hij zo geduldig te turen dat de stenen beelden op de Paaseilanden daarbij vergeleken zenuwenlijders zijn. Maar als hij heeft gezien wat hij zoekt, peddelt hij op zijn plank naar de wachtende rij; daar laat hij zich niet domweg als een boei op en neer deinen, maar wordt hij een ware bevlogen ridder van de slash, hij doorsnijdt de golven, beheerst zelfs de zwaarste beukers van de branding en gaat er zo volkomen in op dat hij een haai die hem voor een kameraad aanziet ondersteboven zou gooien om hem als een lange plank te berijden.

‘De boom in met je skeggin,’ zei ik, toen de jeep het hek aan flarden reed.

Door de klap vlogen verweerde stukken van de paaltjes over de motorkap, ratelden tegen de voorruit en kletterden tegen de rolstang. Ik verwachtte niet anders dan dat zo’n brok hout in precies de juiste hoek door mijn oog zou vliegen en gehakt van mijn hersenen zou maken, maar vreemd genoeg gebeurde dat niet. Daarna reden we dwars door de achtertuin van het huis dat aan de voorkant op de volgende straat uitkwam.

Het vorige gazon was glad geweest, maar deze tuin had overal gaten en hobbels, en we bolderden er met zo’n noodvaart doorheen dat ik mijn pet moest vasthouden om hem niet kwijt te raken.

Ondanks het risico dat ik dwars door mijn tong zou bijten als we te hard door een te diepe kuil joegen, vroeg ik hortend: ‘Zie je hem?’

‘We zitten hem op de hielen!’ verzekerde hij, hoewel de koplampen zo woest met de wild dansende jeep op en neer gingen dat ik nauwelijks kon geloven dat hij iets kleiners zag dan het huis waar we langs reden.

Ik had de schijnwerper uitgedaan, omdat de straal niets anders bescheen dan mijn knieën en een paar galactische nevels en mocht ik in mijn schoot overgeven dan hoefde ik me beslist niet bij te lichten. Het stuk grond tussen de bungalows was even ongelijk als de achtertuin en de voortuin bleek ook al niet veel beter. Als iemand geen dode koeien in zijn tuin had begraven dan waren de mollen hier zo groot als Fries stamboekvee.

Nog voor de straat kwamen we met een schok tot stilstand. Er stonden hier geen hagen en de stammen van de laurierbomen waren zo dun dat zelfs een topmodel met boulimia zich er niet achter kon verstoppen, laat staan onze Verschrikkelijke Sneeuwman.

Ik deed de schijnwerper weer aan en bewoog de straal naar links en naar rechts. De straat was verlaten.

‘Ik dacht dat je hem op de hielen zat,’ zei ik.

‘Was ook zo.’

‘En nu?’

‘Niet meer.’

‘Dus?’

‘Ander plan,’ zei hij.

‘Laat horen.’

‘Jij ben de man van de plannen,’ zei Bobby. Hij trok de handrem aan. Daar klonk weer zo’n door merg en been dringende gil, als schrapende nagels over een schoolbord, de doodskreet van een kat en de snik van een bang kind door elkaar, ten gehore gebracht op een slecht functionerende synthesizer door een musicus die te veel speed heeft gebruikt. We sprongen allebei op, niet alleen omdat het geluid onze haren recht overeind deed staan, maar ook omdat het van achter ons kwam.

Ik was me er niet van bewust dat ik mijn knieën optrok, me half omdraaide en de rolstang greep om rechtop te gaan staan. Maar ik had het gedaan en nog wel met de snelle gratie van een atleet, want in die houding bevond ik me toen de schreeuw een crescendo bereikte en abrupt afbrak.

Evenmin had ik gemerkt dat Bobby het geweer had gegrepen, zijn portier had opengegooid en uit de jeep was gesprongen. Maar daar stond hij met de kaliber-12 Mossberg in zijn handen en keek in de richting waar we vandaan kwamen.

‘Licht,’ zei hij.

Ik had de schijnwerper nog vast en klikte de lamp snel aan.

Achter de jeep doemde geen ontbrekende schakel op.

Het kniehoge gras deinde toen de wind er zachtjes doorheen streek. Als een roofdier had geprobeerd om door het gras naar ons toe te sluipen, zou het de patronen die de zachte wind in de halmen had gevormd hebben verstoord en dan zouden we het beest gemakkelijk hebben opgemerkt.

De bungalow was er een zonder portiek, alleen twee treden en een stoepje. De voordeur was gesloten. De drie ramen waren heel en er loerde geen spook naar ons van achter het vervuilde glas.

‘Dat geluid kwam hiervandaan,’ zei Bobby.

‘Alsof het onder mijn kont gebeurde.’

Hij hield het geweer stevig vast en keek in het donker om zich heen, al even van slag als ik door de bedrieglijke vredigheid van de nacht. ‘Foute boel,’ zei hij.

‘Heel erg foute boel,’ beaamde ik.

Zijn gezicht was een en al achterdocht en hij liep langzaam achteruit, weg van de jeep.

Ik wist niet of hij iets onder de auto had gezien, of dat hij louter op zijn gevoel afging.

Dodenstad was nog stiller dan de naam suggereerde. De zwakke bries was duidelijk voelbaar maar onhoorbaar.

Ik stond nog steeds rechtop en keek langs de zijkant van de jeep naar de traag golvende grashalmen. Als er een kwaadaardig monster onder de jeep vandaan kwam, kon het tegen mijn portier opklimmen en in mijn nek bijten voordat ik een schietgebedje had kunnen doen. Ik had maar één hand nodig voor de schijnwerper en trok met mijn andere hand de Glock uit mijn schouderholster.

Nadat Bobby drie of vier stappen van de jeep verwijderd was, ging hij op één knie liggen.

Om hem bij te lichten hield ik de straal aan mijn kant over het portier heen langs de zijkant van de jeep, in de hoop enig licht te kunnen werpen op wat zich daar verborgen hield.

In de klassieke geknielde houding van de ervaren monsterjager, hield Bobby zijn hoofd schuin, boog het naar beneden en tuurde onder de jeep.

‘Nada,’ zei hij.

‘Noppes?’

‘Niks.’

‘Ik was er klaar voor,’ zei ik.

‘Ik stond op springen.’

‘Klaar om hem te grijpen.’

We logen allebei.

Terwijl Bobby opstond verscheurde een nieuwe kreet de nacht, dezelfde schrapende-vingernagels-stervende-kat-snikkend-kind-slecht-functionerende-synthesizer-gil die ons als door de bliksem getroffen katten even daarvoor had doen opspringen.

Deze keer kon ik me beter op de bron van het geschreeuw oriënteren. Ik keek omhoog naar het dak van de bungalow en daar onthulde de lichtbundel Kanjerkop. Geen twijfel aan: dit was het wezen dat Bobby Kanjerkop had genoemd, want het had onmiskenbaar een grote kop.

Het wezen zat ineengedoken, dicht bij de punt van het dak, een meter of zes boven ons, als King Kong op het Empire State Building, maar in een nieuwe videoversie zonder dat er geld beschikbaar was geweest voor een grotere set, gevechtsvliegtuigen of zelfs een jonge maagd in nood. Kanjerkop hield zijn armen voor zijn gezicht, alsof de aanblik van ons angstaanjagende menselijke wezens hem beangstigde en met afkeer vervulde. Hij staarde naar ons met heldere groene ogen die we in de opening tussen zijn gekruiste armen goed konden zien.

Ondanks dat zijn kop schuilging, zag ik dat die naar verhouding veel te groot was voor het lichaam. Ik vermoedde ook dat de kop misvormd was, niet alleen naar menselijke schoonheidsmaatstaven, maar ongetwijfeld ook naar die van apen.

Ik kon niet uitmaken of hij van een resusaap afstamde of van een andere primaat. Hij had een warrige vacht die veel op die van een resusaap leek, met lange armen en gebogen schouders die beslist aapachtig waren, hoewel ze sterker leken te zijn dan van een gewone aap, zo formidabel als die van een gorilla maar toch heel anders. Er was niet overdreven veel verbeeldingskracht voor nodig om je af te vragen of het wezen in bepaalde opzichten niet een mengsel vertoonde van verschillende diersoorten, en wel in zo’n breed scala dat het genetisch materiaal zich vanuit de klasse der gewervelde warmbloedige dieren had uitgebreid met kenmerken van reptielachtigen – en erger.

‘Extreem monsterioso,’ zei Bobby terwijl hij terugschuifelde naar de jeep.

‘Ultiem monsterioso,’ beaamde ik.

Op het dak hief Kanjerkop zijn gezicht alsof hij de sterren aandachtig wilde bekijken. Hij bleef zich achter zijn armen verschuilen. Opeens merkte ik dat ik me identificeerde met het beest. Zijn houding, zijn hele manier van doen duidden erop dat het zijn gezicht uit verlegenheid of schaamte bedekte, dat het ons niet wilde laten zien hoe het eruitzag omdat het wist dat wij de aanblik weerzinwekkend zouden vinden. Omdat het monster dat wist, wilde dat zeggen dat het zichzélf weerzinwekkend vond. Misschien omdat ik zelf achtentwintig jaar als buitenstaander had geleefd, kon ik me in zijn gedrag en gevoelens inleven. Weliswaar had ik mijn gezicht nooit hoeven bedekken, maar al jong had ik ervaren wat het betekent als wrede kinderen je uitschelden voor Nachtsluiper, Dracula, Lijkenpikker en erger.

Ik herinnerde me wat ik een minuut geleden zelf had gezegd – ‘Ultiem monsterioso,’ – en ik kromp ineen. Onze achtervolging van het wezen deed me denken aan de manier waarop ik zelf door pestkoppen achterna werd gezeten toen ik nog een kind was. Ook nadat ik had geleerd me te verdedigen en terug te vechten, bleven ze maar doorsarren, met het risico een pak op hun sodemieter te krijgen, alleen om de lol me te kunnen pesten en sarren. Natuurlijk hadden Bobby en ik, nu Orson en Jimmy in gevaar verkeerden, alle reden om ieder spoor te volgen. We werden niet gedreven door gemeenheid, maar wat me achteraf behoorlijk dwarszat was het eigenaardige sinistere genoegen waarmee Bobby en ik de achtervolging hadden ingezet.

De sterrenkijker verlegde zijn aandacht weer naar ons en tuurde naar beneden, maar hij bleef zijn gezicht bedekken.

Ik richtte mijn lamp op de dakbedekking bij de voeten van het wezen, zodat ik niet meer recht in zijn gezicht scheen.

Maar mijn discretie moedigde Kanjerkop niet aan om zijn armen te laten zakken. Wel slaakte hij weer een kreet, maar nu anders dan de vorige, en ook geheel in strijd met zijn woeste voorkomen. Het geluid hield het midden tussen het gekoer van een duif en het gespin van een kat.

Bobby richtte zijn aandacht even weg van het beest om de omgeving te verkennen door één keer om zijn as te draaien.

Ook ik had kippenvel gekregen bij het gevoel dat Kanjerkop onze aandacht misschien afleidde van een veel directere dreiging.

‘Alles rustig,’ meldde Bobby.

‘Nog wel.’

Het gekoer-gespin van Kanjerkop zwol aan tot een vloeiende stroom vreemde klanken, eenvoudig en ritmisch en volgens een bepaald patroon, maar niet als dierengeluiden. Het waren gemoduleerde groepen lettergrepen vol stembuigingen die met nadruk en emotie werden uitgestoten. Het was niet zo moeilijk om de klanken als woorden te beschouwen. Als zijn spraak niet complex genoeg was om als een taal te worden gedefinieerd, zoals Engels, Frans of Spaans, dan was het in ieder geval een primitieve poging om een bepaalde bedoeling over te brengen, een taal in wording.

‘Wat wil hij?’ vroeg Bobby.

Zijn vraag, of hij het besefte of niet, kwam voort uit zijn waarneming dat het wezen niet zomaar wat wauwelde, maar echt tegen ons sprak.

‘Geen idee,’ zei ik.

Kanjerkop had geen zware en ook geen dreigende stem. Hoewel even eigenaardig als een doedelzak in een reggaeband, had het de toonhoogte van de stem van een negen- of tienjarig kind, niet helemaal menselijk maar wel bijna, gespannen, vreemd zangerig zonder muzikaal te zijn, met iets smekends erin dat ondanks het wezen zelf sympathie wekte.

‘Arme stumper,’ zei ik, toen het wezen weer zweeg.

‘Dat meen je niet.’

‘Beklagenswaardige stakker.’

Bobby bestudeerde de Quasimodo op zoek naar een klokkentouw en zei ten slotte: ‘Misschien, ja.’

‘Absoluut beklagenswaardig.’

‘Wil je soms het dak op om hem aan je borst te drukken?’

‘Later.’

‘Ik zal de autoradio aanzetten. Dan kun je hem boven ten dans vragen en het gevoel geven dat hij aantrekkelijk is.’

‘Ik heb liever van een afstand medelijden met hem.’

‘Typisch iets voor een man. De mond vol over medelijden, maar als het erop aankomt, ho maar.’

‘Ik ben bang dat ik word afgewezen.’

‘Je bent bang om je te binden.’

Kanjerkop draaide zich om en liet zijn armen zakken. Op handen en voeten, schrijlings op de nok, rende hij over het dak van de bungalow.

‘Hou hem in het licht!’ zei Bobby.

Ik probeerde het, maar het wezen was sneller dan een slang. Ik verwachtte dat het zich van het dak regelrecht op ons zou werpen, of over de nok aan de andere kant van het dak zou verdwijnen, maar het rende door tot het eind van de nokrand en sprong zonder aarzelen over de vijf meter brede ruimte tussen deze en de volgende bungalow. Met het evenwichtsgevoel van een kat belandde het op het huis ernaast, ging daar op zijn achterpoten staan, wierp ons een groenogige blik toe, viel weer op vier poten terug, rende de hele lengte van de nokrand over, sprong op een derde dak en verdween over de nok aan de achterkant van het huis.

Tijdens zijn snelle vlucht wist ik het wezen herhaaldelijk te beschijnen, maar iedere keer heel kort en van het gezicht van het wezen kon ik minder dan de helft in korte flitsen onderscheiden. Wat ik zag waren eerder indrukken dan heldere beelden. Het achterhoofd leek langgerekt en enigszins monnikskapachtig, terwijl het voorhoofd over de grote verzonken ogen heen leek te puilen. Het lompe gezicht zou misvormd kunnen zijn door uitstekende botten. Méér nog dan de wanverhouding van de kop ten opzichte van het lichaam leek de bek te groot voor de kop. Terwijl het zijn kaken als schoepen van een graafmachine op elkaar klapte, toonde het wezen een hele rij scherpe gebogen tanden die gevaarlijker leken dan de messencollectie van Jack the Ripper.

Bobby gaf me de gelegenheid mijn mening over Kanjerkop te herzien. ‘Beklagenswaardig?’

‘Dat vind ik nog steeds, ja.’

‘Jij bent één grote hartspier, jongen.’

‘Klop klop.’

‘Iets dat zich zo snel voortbeweegt en zulke grote tanden heeft, leeft niet uitsluitend van vruchten, groenten en volle granen.’

Ik zette de schijnwerper uit. Hoewel ik de straal van me af had gericht, was ik duizelig geworden van de overdaad aan licht. Veel had ik niet gezien en toch had ik te veel gezien.

We stelden geen van beiden voor om achter Kanjerkop aan te gaan. Surfers laten zich ook niet in met haaien; als we genoeg vinnen zien, gaan we het water uit. Met het oog op de snelheid en behendigheid van het wezen zouden we trouwens toch geen kans hebben gemaakt om het te vangen, noch te voet, noch in de jeep, en ook al zouden we het wezen in een hoek kunnen drijven, dan waren we toch niet van plan het te vangen of te doden.

‘Stel dat we hier niet alleen maar een biertje willen drinken en net doen of we niets gezien hebben,’ vroeg Bobby zich af toen hij weer achter het stuur zat.

‘Stel dat.’

‘Wat was dat dan voor iets?’

Terwijl ik mijn voeten weer aan weerskanten van het koelboxje wurmde, zei ik: ‘Het zou een nakomeling kunnen zijn van de oorspronkelijke troep die uit het lab is ontsnapt. In de nieuwe generatie kunnen grotere en vreemdere mutaties voorkomen.’

‘We hebben al heel wat nakomelingen gezien. En jij hebt er vannacht ook weer een heleboel gezien, toch?’

‘Ja.’

‘Die zien eruit als gewone apen.’

‘Dit was heel erg niet gewoon.’

Ik wist nu wat Kanjerkop was en waar het wezen vandaan was gekomen, maar ik was er nog niet aan toe om het Bobby te vertellen. Dus ik zei: ‘Dit is de straat waar de apen me in het nauw dreven in die bungalow.’

Hij keek naar de huizen om ons heen, die allemaal identiek waren. ‘Kun jij de straten hier uit elkaar houden?’

‘De meeste wel, ja.’

‘Dan breng je hier gestoord veel tijd door.’

‘Er is toch nooit wat op de buis.’

‘Ga postzegels verzamelen.’

‘Dat is te opwindend voor me.’

Terwijl Bobby van het vernielde gras en het trottoir afreed, stak ik de 9mm-Glock in de holster en zei dat hij rechtsaf moest slaan. Twee straten verder zei ik: ‘Stop. Hier waren ze het metalen putdeksel aan het ronddraaien.’

‘Als zij het eenmaal voor het zeggen hebben in de wereld, maken ze daar waarschijnlijk een olympische tak van sport van.’

‘Dat is in ieder geval spannender dan schoonzwemmen.’

Ik stapte uit en hij vroeg: ‘Waar ga je heen?’

‘Rij eens een eindje door tot je met één wiel op het gat staat. Ik denk niet dat ze er nog zijn. Ze zijn vast al verder getrokken. Maar voor het geval dat wil ik niet dat ze ons achternakomen als we binnen zijn.’

‘Waarbinnen?’

Ik liep voor de jeep uit en gaf aan waar hij moest stoppen om het rechtervoorwiel precies op de metalen afsluiting te plaatsen.

Hij zette de motor af, greep zijn geweer en stapte uit.

De zachte zeewind nam iets toe en de wolken in het westen, die de maan al hadden opgeslokt, breidden zich nu naar het oosten uit en verslonden de sterren.

‘Waarbinnen?’ herhaalde Bobby.

Ik wees naar de bungalow waar ik me in de bezemkast had verscholen voor de troep apen. ‘Ik wil weten wat er in de keuken lag te rotten.’

‘Wil?’

‘Moet,’ zei ik en ik liep naar de bungalow.

‘Viespeuk,’ zei hij en hij kwam naast me lopen.

‘De apen waren erdoor gefascineerd.’

‘Willen we ons tot apenniveau verlagen?’

‘Misschien is het van belang.’

‘Ik heb mijn buik vol kibby en bier.’

‘Nou en?’

‘Slechts een vriendelijke waarschuwing. Ik heb op dit moment een lage kotsdrempel.’

11

De voordeur van de bungalow stond nog open, net als bij mijn vertrek. De woonkamer rook nog steeds naar stof, schimmel, houtrot en muizen, maar er was een vies apenluchtje bij gekomen.

De vorige keer had ik mijn zaklantaarn niet durven gebruiken. Nu onthulde de straal een rijtje acht centimeter lange, geelwitte cocons in de hoek tussen de achterste muur en het plafond. Ze zagen eruit als poppen van motten of vlinders, of misschien waren het nestjes gesponnen door een uitzonderlijk vruchtbare spin. Lichte plekken op de verschoten muren gaven aan waar ooit schilderijen of foto’s hadden gehangen. De pleisterkalk was niet zo gebarsten als je zou verwachten in een huis dat al meer dan zestig jaar oud was en bijna twee jaar had leeggestaan, maar door een netwerk van haarscheurtjes zagen de muren eruit als eierschalen die van binnenuit door kuikentjes worden opengepikt.

In een hoek op de grond lag een rood kindersokje. Met Jimmy kon het sokje niets te maken hebben, want het was smerig en het had hier al een hele tijd gelegen.

Terwijl we naar de eetkamerdeur liepen, zei Bobby: ‘Ik heb gisteren een nieuwe plank gekocht.’

‘Het einde van de wereld nadert en jij gaat winkelen.’

‘Vrienden bij Hobie hebben hem voor me gemaakt.’

‘Super?’ Ik ging hem voor naar de eetkamer.

‘Ik heb er nog niet op gestaan.’

In een hoek tegen het plafond zat net zo’n groepje cocons als in de vorige kamer. Ook deze waren groot, acht tot tien centimeter lang en op het breedste punt ongeveer zo dik als een stevig Frankfurter worstje.

Buiten deze bungalow had ik nog nooit van die grote zijdeachtige gevallen gezien. Ik ging er recht onder staan en richtte de zaklantaarn erop.

‘Niet ongriezelig,’ zei Bobby.

In een paar cocons zag ik donkere vormen, gekruld als vraagtekens, maar ze waren volledig ingebakerd in die zijdeachtige draden en daardoor kon ik geen details onderscheiden.

‘Zie jij iets bewegen?’ vroeg ik.

‘Nee.’

‘Ik ook niet.’

‘Misschien zijn ze dood.’

‘Ja,’ zei ik, al was ik er niet van overtuigd. ‘Niks anders dan grote, dode, half ontwikkelde motten.’

‘Motten?’

‘Wat anders?’

‘Kanjers.’

‘Misschien nieuwe. Een nieuwe, grotere soort. In wording.’

‘Insecten? In wording?’

‘Als het met mensen, honden, vogels, apen kan … waarom dan niet met insecten?’

Bobby dacht fronsend na. ‘Misschien niet zo verstandig om ooit nog een wollen trui te kopen.’

Een koude huivering van misselijkheid beving me toen ik eraan dacht dat ik in het stikdonker in deze kamers was geweest zonder te weten dat die dikke insectenpoppen boven mijn hoofd hingen. Toch weet ik niet waarom ik die gedachte zo afstotend vond. Het was niet waarschijnlijk dat ik het gevaar had gelopen aan de muur te worden geprikt door een insect en gevangen te worden in een verstikkende cocon. Maar aan de andere kant: dit was Wyvern, dus had ik dat gevaar misschien juist wel gelopen.

Het misselijke gevoel werd deels veroorzaakt door de rotlucht die uit de keuken kwam. Ik was vergeten hoe penetrant die stank was. Bobby hield zijn geweer in zijn rechterhand en bedekte zijn neus en mond met zijn linker. ‘Zeg alsjeblieft dat die stank niet nóg erger wordt.’

‘Die stank wordt niet nog erger.’

‘Wél, dus.’

‘Je hebt gelijk.’

‘Snel dan.’

Net toen ik de lichtstraal van de cocons vandaan draaide, meende ik een van die donkere gebogen vormen in zijn zijden omhulsel te zien kronkelen.

Ik richtte de straal weer op poppen.

Geen van de geheimzinnige larven bewoog.

‘Gespannen?’ vroeg Bobby.

‘Jij niet?’

‘Als een veer.’

We waagden ons de keuken in, waar het linoleum onder onze voeten kraakte en knapte en waar een zware stank van ontbinding hing, als een wolk verdampte, ranzige frituurolie in de keuken van een derderangs patattent.

Voordat we naar de oorzaak van de stank op zoek gingen, richtte ik de zaklantaarn omhoog. De bovenste keukenkastjes hingen onder een kroonlijst en in de hoek tussen de lijst en het plafond zaten meer grote cocons dan in de twee vorige vertrekken bij elkaar. Dertig of veertig. De meeste waren zo’n acht tot tien centimeter, maar een paar waren weer half zo groot. Rondom de vierkante tl-bak in het midden van het plafond telde ik er nog een stuk of twintig.

‘Niet best,’ zei Bobby.

Ik liet de lichtstraal zakken en zag dadelijk de bron van de stank. Voor het aanrecht lag een dode man op zijn rug.

Aanvankelijk dacht ik dat hij vermoord was door wat er in de cocons zat. Ik verwachtte een prop gesponnen zijde in zijn geopende mond te zien, of geelwitte poppen die uit zijn oren puilden en dunne draden uit zijn neus.

Maar de cocons hadden er niets mee te maken. Het was een geval van zelfmoord.

De revolver lag op zijn onderbuik, waar het wapen door de terugslag en de doodsstuipen van de man terecht was gekomen. De gezwollen wijsvinger van zijn rechterhand zat nog om de trekker. Te oordelen naar de wond in zijn keel had hij de loop onder zijn kin gehouden en een kogel door zijn hersenen gejaagd.

Toen ik eerder die avond in de donkere keuken was gekomen, was ik regelrecht naar de achterdeur gelopen, waar ik met mijn hand op de deurknop was blijven staan omdat ik de schaduw van een aap op het raam had zien vallen. Terwijl ik naar de deur was gelopen en weer achteruit was gedeinsd had ik het lijk rakelings gepasseerd.

‘Had je dit verwacht?’ vroeg Bobby gesmoord van achter zijn hand waarmee hij de walgelijke stank probeerde tegen te houden.

‘Nee.’

Ik wist niet wat ik wel had verwacht, maar ik was er zeker van dat zich veel ergere dingen in de diepste spelonken van mijn verhitte fantasie hadden opgehouden. Bij de eerste aanblik van het lijk had ik me zelfs opgelucht gevoeld, alsof ik onbewust een veel gruwelijker ontdekking dan deze had verwacht, een onvoorstelbare gruwel die ik nu niet hoefde te zien.

De dode man droeg witte sportschoenen van een onbekend merk, een kakibroek en een rood-groen geruit shirt. Hij lag plat op zijn rug met zijn linkerarm langs zijn zij. De handpalm was naar boven gedraaid, alsof hij om een aalmoes vroeg. Hij leek dik te zijn geweest omdat zijn kleren strak over sommige delen van zijn lichaam gespannen zaten, maar dat was vanwege het opzwellen door bacteriële gasvorming.

Zijn gezicht was opgezet, zijn doffe ogen puilden uit de kassen en tussen zijn grijnzende lippen en ontblote tanden stak een dikke tong naar buiten. Lijkvocht – ontstaan door ontbinding en door leken vaak voor bloed aangezien – liep uit de mond en de neusgaten. De bleekgroene huid, met hier en daar groenzwarte plekken, was gemarmerd door de ontbinding van grote en kleine bloedvaten.

‘Ligt hier zeker al … nou … een week, twee weken?’ zei Bobby.

‘Minder. Misschien drie of vier dagen.’

Het weer was in de afgelopen week zacht geweest, niet warm en niet koud, waardoor de ontbinding in een voorspelbaar tempo moest zijn verlopen. Als de man langer dan vier dagen dood was, dan zouden de huid en het weefsel eronder niet lichtgroen maar groenzwart zijn geweest, met gedeelten die al helemaal zwart waren geworden. Blaasvorming, losraken van de huid en van het haar waren al begonnen maar nog lang niet volledig, waardoor ik de datum van de zelfmoord min of meer nauwkeurig kon vaststellen.

‘Je loopt nog steeds met Forensische Pathologie in je hoofd,’ zei Bobby.

‘Nog steeds, ja.’

Mijn onderricht in de dood begon toen ik veertien was. De meeste jongens ontwikkelen in hun puberteit een morbide fascinatie voor gruwelstripboeken, griezelverhalen en films over monsters. Oudere jongens meten hun mate van volwassenheid af aan hun vermogen om de ergste gruwelijkheden te verdragen, aan beelden en ideeën die hun moed, hun geestelijk evenwicht en hun braakneigingen op de proef stellen. In die tijd waren Bobby en ik fans van H.P. Lovecraft, van de in bloed en zweet gedrenkte werken van H.R. Giger en van Mexicaanse lowbudget-horrorfilms die van moord en doodslag aan elkaar hingen.

We ontgroeiden die fascinatie, zij het dat we andere aspecten van onze puberteit niet te boven kwamen, maar in die tijd hield ik me veel intensiever met de dood bezig dan Bobby; ik keek niet langer naar slechte films maar ik ging steeds wetenschappelijker teksten lezen. Ik bestudeerde de geschiedenis en de technieken van mummificatie en balseming, en las de lugubere details van epidemieën als de Zwarte Dood die tussen 1348 en 1350 half Europa doodde.

Ik besef nu dat ik door het lezen over de dood hoopte te kunnen aanvaarden dat ik een sterfelijk wezen was. Lang voor mijn puberteit wist ik al dat iedereen een korreltje in een zandloper is, dat het zand gestaag uit het bovenste glazen bolletje in de stilte van het onderste bolletje terechtkomt en dat in mijn eigen zandloper het halsje tussen de twee bolletjes wijder is dan bij menige andere zandloper, dus dat mijn zand sneller zakt. Het was een harde waarheid die ik al op zo jonge leeftijd moest aanvaarden, maar door een kenner van de dood te worden wilde ik die van zijn scherpe kantjes ontdoen.

Mijn bijzondere ouders, maar al te goed op de hoogte van het hoge sterftecijfer onder mensen met xp, hadden me eerder geleerd te spelen dan te werken, plezier te hebben en de toekomst niet met angst maar met een gevoel voor mysterie tegemoet te zien. Ik leerde van hen op God te vertrouwen, te geloven dat ik met een bepaald doel was geboren en opgewekt te zijn. Dus schrokken mijn ouders nogal van mijn obsessie voor de dood, maar omdat ze wetenschappers waren die geloofden in de bevrijdende macht van de kennis, lieten ze me mijn gang gaan.

Integendeel zelfs, want met mijn vaders hulp kwam ik in het bezit van een boek dat mijn studie van de dood vervolmaakte: Forensische Pathologie, een uitgave van Elsevier in een reeks omvangrijke delen geschreven voor deskundigen op het gebied van onderzoek naar misdrijven. Dit angstaanjagende deel, ruimschoots geïllustreerd met foto’s van geweldsslachtoffers die het vurigste hart doen verkillen en medelijden wekken bij ieder die geen hart van steen heeft, is in de meeste bibliotheken niet te vinden en wordt kinderen nooit opzettelijk in handen gegeven. Op mijn veertiende jaar, met destijds een levensverwachting van niet meer dan twintig jaar, had ik kunnen aanvoeren dat ik geen kind meer was, maar de middelbare leeftijd al voorbij.

Forensische Pathologie behandelt de vele manieren waarop we om het leven kunnen komen: ziekte, dood door verbranding, door bevriezing, door verdrinking, door elektrocutie, door vergiftiging, door ondervoeding, door verstikking, door wurging, door schotwonden, door wonden toegebracht met een stomp voorwerp, door steek- en snijwapens. Tegen de tijd dat ik het boek uit had, was ik definitief over mijn fascinatie voor de dood heen … en over mijn angst voor de dood. De foto’s die de vernederende staat van ontbinding toonden, bewezen dat de eigenschappen die ik bewonder in de mensen die me dierbaar zijn – scherpzinnigheid, humor, moed, trouw, vertrouwen, medeleven en mededogen – uiteindelijk niet het werk van het lichaam zijn. Ze overstijgen het lichaam en leven voort in de herinnering van familie en vrienden, leven eeuwig voort door anderen te inspireren om vriendelijk en liefdevol te zijn. Humor, trouw, moed, medeleven … die rotten niet weg en verdwijnen evenmin; ze zijn ondoordringbaar voor bacteriën, sterker dan de tijd of de zwaartekracht; ze vinden hun oorsprong in iets dat veel minder kwetsbaar is dan vlees en bloed: in een eeuwige ziel.

Hoewel ik geloof dat ik na dit leven zal voortleven en dat degenen van wie ik houd me zullen volgen na mijn dood, toch heb ik nog altijd de angst dat ze voor mij zullen sterven en me alleen zullen laten. Soms word ik wakker uit een nachtmerrie waarin ik de enige levende mens op aarde ben; dan lig ik te beven in mijn bed, bang om Sasha te roepen of om de telefoon te grijpen uit angst dat niemand reageert en dat de droom werkelijkheid is geworden.

Daar, op dat moment in de keuken van de bungalow, zei Bobby: ‘Het is moeilijk te geloven dat hij in drie of vier dagen al zo ver heen is.’

‘Overgeleverd aan de elementen kan volledige blootlegging van het skelet al in twee weken plaatsvinden. Onder de juiste omstandigheden al in elf of twaalf dagen.’

‘Dus op elk willekeurig moment … kan ik binnen twee weken een pakketje botten zijn.’

‘Een verpletterende gedachte, vind je niet?’

‘Enorm verpletterend.’

Ik had meer dan genoeg van de dode gezien en richtte de zaklantaarn op de voorwerpen die hij klaarblijkelijk op de grond om zich heen had gelegd voordat hij de trekker had overgehaald. Een in Californië afgegeven rijbewijs met foto. Een zakbijbel. Een gewone witte bankenvelop waarop niets was geschreven of getypt. Vier foto’s keurig op een rijtje. Een klein robijnkleurig glaasje dat gewoonlijk wordt gebruikt om votiefkaarsen in te branden, maar er zat geen kaarsje in.

Ik was al beter tegen de misselijkheid bestand en probeerde me de geur van rozen te herinneren toen ik dichterbij kroop om de foto op het rijbewijs te bekijken. Ondanks de staat van ontbinding vertoonde het gezicht van de dode voldoende overeenkomst met de foto om me ervan te overtuigen dat het om dezelfde man ging.

‘Leland Anthony Delacroix,’ zei ik.

‘Ken ik niet.’

‘Vijfendertig.’

‘Nu niet meer.’

‘Woonde in Monterey.’

‘Waarom is hij hierheen gekomen om te sterven?’ vroeg Bobby.

In de hoop daarop het antwoord te vinden, richtte ik de zaklantaarn op de vier foto’s.

Op de eerste stond een knappe blonde vrouw van een jaar of dertig in een wit shortje en een lichtgele blouse die in een jachthaven stond tegen een achtergrond van blauwe lucht, blauw water en zeilboten.

Haar schalkse glimlach was heel aantrekkelijk.

De tweede foto was kennelijk op een andere dag gemaakt en op een andere plek. Dezelfde vrouw, nu met een gespikkelde blouse aan, en Leland Delacroix zaten naast elkaar aan een houten picknicktafel. Hij had zijn arm om haar heen geslagen en ze glimlachte naar hem met haar gezicht naar de camera. Delacroix maakte een heel gelukkige indruk en de blondine zag eruit als een verliefde vrouw.

‘Zijn echtgenote,’ zei Bobby.

‘Misschien.’

‘Op deze foto draagt ze een trouwring.’

De derde foto toonde twee kinderen: een jongen van een jaar of zes en een olijk meisje van hooguit vier. Ze hadden een zwembroek aan en stonden naast een opblaasbaar badje voor de camera gekke gezichten te trekken.

‘Hij wilde sterven omringd door herinneringen aan zijn gezin,’ veronderstelde Bobby.

De vierde foto leek dat vermoeden te bevestigen. De blonde vrouw, de twee kinderen en Delacroix stonden op een groen gazon, de kinderen voor hun ouders, poserend als voor een portretfoto. Het moest bij een bijzondere gelegenheid zijn geweest. De vrouw, stralender nog dan op de andere foto’s, droeg een zomerjurk en hoge hakken. Het kleine meisje toonde een glimlach waaraan een tand ontbrak, en ze was zichtbaar blij met de kleren die ze aanhad: een geplooid roze jurkje dat wijd uitstond op een petticoat en witte schoentjes en witte sokjes. De jongen, zo fris gewassen en gekamd dat je de zeep bijna kon ruiken, had een blauw pak aan met een wit overhemd en een rood vlinderdasje. Delacroix, in legeruniform met officierspet – zijn rang was moeilijk te onderscheiden, misschien kapitein – was het toonbeeld van de trotse echtgenoot en vader.

Juist omdat het gezin zoveel vreugde uitstraalde, was het effect van de foto’s onuitsprekelijk treurig.

‘Ze staan voor een van de bungalows hier,’ zei Bobby en hij wees naar de achtergrond van de vierde foto.

‘Niet een van de bungalows. Deze.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Intuïtie.’

‘Dus ze hebben hier gewoond?’

‘En hij is hier teruggekomen om te sterven.’

‘Waarom?’

‘Misschien … was dit de laatste plek waar hij zich gelukkig heeft gevoeld.’

‘Maar dat betekent ook dat het hier mis begon te gaan,’ zei Bobby.

‘Niet alleen voor dit gezin. Voor ons allemaal.’

‘Waar zouden zijn vrouw en kinderen zijn, denk je?’

‘Dood.’

‘Zegt je intuïtie dat weer?’

‘Ja.’

‘De mijne ook.’

Er glinsterde iets in het rode votiefglaasje. Ik tikte ertegen met de zaklantaarn en hield het glaasje ondersteboven. Een verlovingsring en een trouwring van een vrouw vielen op het linoleum van de keukenvloer.

Behalve de vier foto’s waren de ringen het enige tastbare dat Delacroix nog van zijn geliefde vrouw had gehad. Misschien zocht ik er teveel achter, maar ik had het gevoel dat hij de ringen in het kaarsenhoudertje had bewaard om aan te geven dat de vrouw en het huwelijk voor hem heilig waren geweest.

Ik keek weer naar de foto die voor de bungalow was genomen. De brede glimlach van het olijke meisje met de ontbrekende tand was hartverscheurend.

‘Jezus,’ zei ik zacht.

‘Laten we weggaan.’

Ik wilde de voorwerpen die de man voor zijn dood om zich heen had gelegd niet aanraken, maar de inhoud van de envelop kon van belang zijn. Voor zover ik kon zien zat er geen bloed of iets anders aan. Toen ik de envelop pakte, voelde ik dat er geen papieren in zaten.

‘Cassettebandje,’ zei ik tegen Bobby.

‘Begrafenismuziek?’

‘Waarschijnlijk zijn testament.’

In de tijd voordat de ondergang van de wereld in slow motion in de laboratoria van Wyvern werd ontketend, zou ik de politie hebben gebeld om de vondst van een lijk te melden. Dan zou ik niets hebben verplaatst, ook al wees alles op een zelfmoord en niet op een moord.

Maar die tijd was voorbij.

Terwijl ik opstond stak ik de envelop met het bandje in een van mijn binnenzakken.

Bobby keek plotseling ingespannen omhoog naar het plafond en nam zijn geweer in beide handen.

Ik volgde zijn blik met de lichtstraal van de zaklantaarn.

Er was zo te zien geen enkele verandering in de cocons gekomen, dus ik vroeg: ‘Wat?’

‘Hoorde jij iets?’

‘Wat?’

Hij luisterde. Ten slotte zei hij: ‘Ik heb het me zeker verbeeld.’

‘Wat hoorde je dan?’

‘Mezelf,’ zei hij raadselachtig en zonder verdere uitleg liep hij naar de deur van de eetkamer.

Het gaf me een rotgevoel om wijlen Leland Delacroix hier achter te laten, temeer omdat ik niet zeker wist of ik zijn zelfmoord, desnoods anoniem, aan de politie zou melden. Aan de andere kant had hij hier zelf willen sterven.

Terwijl we door de eetkamer liepen, zei Bobby: ‘Die joekel is drie meter vijfendertig lang.’

Boven ons hoofd hield de groep cocons zich stil.

‘Welke joekel?’ vroeg ik.

‘Mijn nieuwe surfplank.’

Zelfs een longboard is zelden langer dan twee meter vijfenzeventig. Een joekel van drie meter vijfendertig, versierd met hippe airbrush-illustraties, was gewoonlijk een ding om aan de muur te hangen, teneinde de nodige sfeer te verlenen aan een themarestaurant.

‘Decoratie?’ vroeg ik.

‘Nee. Het is een tweepersoonsplank.’

In de woonkamer was er sinds de vorige keer niets aan de cocons veranderd. Bobby bleef achterdochtig naar boven kijken toen we naar de voordeur liepen.

‘Drieënzestigeneenhalve centimeter breed, twaalf komma zeven centimeter dik,’ zei hij.

Om zo’n grote golfplank goed te kunnen manoeuvreren, zelfs met zo’n tweehonderdveertig tot tweehonderdtachtig pond aan boord, moet je kunnen beschikken over talent, coördinatiegevoel en geloof in een goedertieren en geordend heelal.

‘Tweepersoons?’ zei ik en ik deed de zaklantaarn uit toen we het portiek uit liepen. ‘Sinds wanneer heb je het berijden van de golven verruild voor het besturen van een taxi?’

‘Sinds nooit. Maar zo’n tweepersoonsplankje lijkt me leuk.’

Als hij met zijn tweeën op een plank wilde gaan staan, moest hij een partner in gedachten hebben, een bepaalde wahine. Maar de enige vrouw van wie hij houdt is een surfende schilderes genaamd Pia Kliek, die al drie jaar in Waimea Bay op Hawaï mediteert om zichzelf te vinden, sinds ze op een nacht uit Bobby’s bed was gestapt om een strandwandeling te gaan maken. Bobby wist niet dat ze weg was tot ze hem vanuit het vliegtuig naar Waimea belde om te zeggen dat haar zoektocht naar zichzelf was begonnen. Ze is een van de aardigste, vriendelijkste en intelligentste vrouwen die ik ken, en een getalenteerd en succesvol kunstenares. Toch gelooft ze dat Waimea Bay haar geestelijk thuis is – niet Oskaloosa, Kansas, waar ze geboren en getogen is; niet Moonlight Bay, waar ze verliefd werd op Bobby – en de laatste tijd beweert ze dat ze de reïncarnatie is van Kaha Huna, de godin van het surfen.

Al voor de catastrofe in de laboratoria van Wyvern gebeurden er vreemde dingen.

We bleven onder aan het trapje staan en haalden diep en langzaam adem om ons van de stank van de dood te zuiveren. Het leek of die lucht ons had doortrokken, alsof we waren gemarineerd in een uiterst smerige vloeistof. We benutten het moment ook om in het donker rond te spieden voordat we verder gingen, op zoek naar Kanjerkop, de apentroep, of een nieuwe bedreiging die zelfs ik, terwijl mijn koortsachtige fantasie op volle toeren werkte, me niet kon voorstellen.

Vanaf de oceaan in de verte rolden twee door elkaar gevlochten wolkenlagen aan, gekeperd als gabardine, die de helft van de hemel bedekten.

‘We zouden een boot kunnen kopen,’ zei Bobby.

‘Wat voor een?’

‘We kunnen iedere boot kopen die we willen.’

‘En dan?’

‘Op zee gaan wonen.’

‘Dat gaat wel erg ver.’

‘Overdag varen, ’s nachts feestvieren. Het anker uitgooien bij verlaten stranden en een paar lekkere tropische golven pakken.’

‘Jij, ik, Sasha en Orson?’

‘We pikken Pia op in Waimea Bay.’

‘Kaha Huna.’

‘Kan geen kwaad om een godin aan boord te hebben.’

‘Brandstof?’ vroeg ik.

‘Zeilen.’

‘Eten?’

‘Vis.’

‘Ook vis kan het retrovirus dragen.’

‘Dan zoeken we een afgelegen eiland.’

‘Hoe afgelegen?’

‘Aan het einde van nergens.’

‘En dan?’

‘Verbouwen we ons eigen voedsel.’

‘Boer Bob.’

‘Maar zonder boezeroen.’

‘Hartstikke chic.’

‘Je bedruipen,’ hield hij aan. ‘Dat kan best.’

‘Je kunt ook een grizzlybeer doden met een speer. Maar jij gaat met een speer in een kuil zitten, lokt de beer erin met een paar broodjes en die beer verslindt Bobby voor zijn ontbijt.’

‘Niet als ik een cursus berendoden volg.’

‘Dus voordat je uitvaart, ga je eerst vier jaar naar de landbouwschool?’

Bobby haalde diep adem om zijn buik te ventileren en blies uit. ‘Alles wat ik weet is dat ik niet wil eindigen zoals Delacroix.’

‘Iedereen die ooit op deze wereld wordt geboren eindigt zoals Delacroix,’ zei ik. ‘Maar dat is niet het einde. Het is een doorgang naar wat hierna komt.’

Hij zweeg even en zei toen: ‘Ik weet niet of ik daar wel net zo in geloof als jij, Chris.’

‘Dus jij gelooft wel dat je naar het andere eind van de wereld kunt varen om aardappels en broccoli te verbouwen op een tropisch eiland ten oosten van Bora Bora dat niet eens op de kaart staat, waar je waanzinnig veel vruchtbare grond en kanjers van glasheldere golven tot je beschikking hebt, maar je hebt er moeite mee om in een leven na de dood te geloven?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Meestal is het gemakkelijker om in broccoli te geloven dan in God.’

‘Voor mij niet. Ik haat broccoli.’

Bobby draaide zich om naar de bungalow. Hij vertrok zijn gezicht alsof hij nog een vleugje van de in staat van ontbinding verkerende Delacroix rook. ‘Dit is een heel eng pandje, vriend.’

Er kropen denkbeeldige mijten onder mijn huid toen ik aan de hangende cocons dacht en ik moest hem gelijk geven. ‘Doodeng.’

‘Ziet er uiterst brandbaar uit.’

‘Wat het ook zijn, ik betwijfel of die cocons alleen in deze bungalow zitten.’

Door hun eenvormige bouw en ordelijke rangschikking deden de huizen van Dodenstad eerder denken aan termietenheuvels of bijenkorven dan aan door mensen gemaakte bouwwerken.

‘Laten we beginnen met deze in de fik te steken,’ drong Bobby aan. De zeewind ruiste in het kniehoge gras, tikte en klikte in de dode twijgen van het verdorde struikgewas, gonsde en raspte door de bladeren van de laurierbomen, imiteerde ontelbare insectengeluiden en leek ons te bespotten alsof de bries een onontkoombare toekomst voorspelde die uitsluitend werd bevolkt door zes-, acht- en honderdpotige wezens.

‘Oké,’ zei ik. ‘De brand erin.’

‘Jammer dat we geen atoombommetje hebben.’

‘Niet nu. Dat zou de politie en de brandweer uit de stad hierheen halen en die willen we niet om ons heen hebben. Bovendien is de nacht niet lang meer. We moeten verder.’

We liepen via het pad naar de straat. ‘Waar gaan we heen?’ vroeg hij.

Ik had geen idee hoe we in de uitgestrektheid van Fort Wyvern effectiever naar Jimmy Wing en Orson moesten zoeken, dus ik reageerde niet op zijn vraag.

Het antwoord zat onder de ruitenwisser aan de rechterkant van de jeep. Ik zag iets zitten toen ik om de motorkap heen liep. Het zag eruit als een parkeerbon.

Ik trok het onder de ruitenwisser vandaan en richtte er de straal van de zaklantaarn op.

Toen ik was ingestapt, boog Bobby zich naar me toe om te kijken wat ik had ontdekt. ‘Wie heeft dat daar gestopt?’

‘Delacroix niet,’ zei ik en ik tuurde in het donker om me heen, weer met het sterke gevoel dat ik werd bespied.

Wat ik in mijn hand hield was een gelamineerd plaatje, een veiligheidspasje. Het was tien centimeter in het vierkant, bedoeld om op een borstzakje of de revers van een jas te spelden. De foto op de rechterhelft was die van Delacroix, maar een andere dan die op het rijbewijs dat we naast zijn lichaam hadden gevonden. Hij hield zijn ogen geschrokken opengesperd, alsof hij zijn zelfmoord in de flits van de camera had voorzien. Onder de foto stond de naam Leland Anthony Delacroix. Links op het pasje stonden zijn leeftijd, lengte, gewicht, kleur ogen, kleur haar en sofinummer. Bovenaan stond: bij binnenkomst initialiseren. Dwars over de gehele voorzijde was een driedimensionaal hologram gedrukt dat de foto noch de tekst eronder minder goed zichtbaar maakte. Het bestond uit drie doorschijnende, lichtblauwe hoofdletters: mvd.

‘Ministerie van Defensie,’ zei ik, want mijn moeder had ook een mvd-toegangspasje gehad, maar niet dezelfde als deze.

‘Bij binnenkomst initialiseren,’ zei Bobby nadenkend. ‘Ik wed dat er een microchip in zit.’

Hij weet alles van computers, en ik niets. Ik heb geen behoefte aan een computer en omdat mijn biologische klok sneller tikt dan van de meeste mensen heb ik er ook geen tijd voor. Bovendien kan ik met mijn donkere zonnebril op de tekst op een beeldscherm niet goed lezen. Wie lang achtereen voor een scherm zit wordt aan lichte uv-straling blootgesteld; voor gezonde mensen is die straling niet gevaarlijker dan een lenteregentje, maar omdat ik ontvankelijk ben voor cumulatieve schade, zou blootstelling aan die straling me kunnen veranderen in één groot melanoma-gezwel van zulke afmetingen dat ik nooit kleren zal kunnen vinden die zowel prettig zitten als een beetje behoorlijk staan.

‘Wanneer hij het terrein hier betreedt,’ zei Bobby, ‘initialiseren ze de microchip in het plaatje. Wist je dat?’

‘Nee.’

‘Initialiseren, het geheugen van de microchip activeren. Dus zodra hij een deur passeert, reageert die chip waarschijnlijk op microgolfzendertjes in de drempel en registreert de chip waar hij heen is gegaan en hoelang hij ergens was. Gaat hij weg, dan worden die gegevens in zijn file opgeslagen.’

‘Ik krijg de kriebels van die computerpraat.’

‘Ik ben nog steeds dezelfde vervelende klojo.’

‘Soms denk ik dat je je boze tweelingbroer bent.’

‘Er is maar één Bobby,’ verzekerde hij me.

Ik keek naar de bungalow waar we Delacroix hadden gevonden en verwachtte min of meer spookachtige lichten achter de ramen te zullen zien, schaduwen op de muren van bezeten fladderende insectenvleugels en een lijk dat in de deuropening verscheen.

Ik tikte tegen het pasje. ‘Al zijn gangen nagaan nadat ze hem toegang hebben verleend … dat is wel buitengewoon paranoïde beveiliging.’

‘Het heeft vast met de andere dingen naast het lijk op de grond gelegen. Iemand is vóór ons die bungalow binnengegaan, heeft het gepakt en onder de ruitenwisser gestopt. Waarom?’

Het antwoord stond onder aan het pasje. Vrije toegang tot project: MT.

‘Denk je dat dit pasje hem toegang gaf tot de labs waar ze die genetische experimenten uithaalden, waar de hele ellende is begonnen?’ vroeg Bobby.

‘Misschien. MT. Mystery Train?’

Bobby keek naar de woorden die op mijn pet waren geborduurd en daarna weer naar het pasje. ‘Nancy Drew zou trots op je zijn.’

Ik deed de zaklantaarn uit. ‘Ik geloof dat ik wel weet waar hij ons wil hebben.’

‘Wie wil ons waar hebben?’

‘Degene die dit onder de ruitenwisser heeft gestopt.’

‘En wie is dat dan?’

‘Ik weet niet overal het antwoord op.’

‘En toch weet je zeker dat er een leven na de dood is,’ zei hij terwijl hij de motor startte.

‘De belangrijkste antwoorden weet ik wel. Alleen wat minder belangrijke ontsnappen me.’

‘Oké. Waar gaan we heen?’

‘Naar de eiruimte.’

‘Dus we zitten nu in een Batmanfilm, en jij geeft de raadseltjes op?’

‘Het is niet in Dodenstad, maar in een hangar aan de noordzijde van de basis.’

‘Eiruimte.’

‘Wacht maar.’

‘Hij is geen vriend van ons,’ zei Bobby.

‘Wie?’

‘Degene die dat pasje hier achterliet. Dat is geen vriend van ons. We hebben hier geen vrienden.’

‘Weet ik nog zo net niet.’

Hij maakte de handrem los en schakelde. ‘Het kan een val zijn.’

‘Waarschijnlijk niet. Hij had de jeep onklaar kunnen maken en ons kunnen opwachten toen we uit de bungalow kwamen, als hij er alleen maar op uit was om ons van kant te maken.’

Bobby reed Dodenstad uit en zei: ‘Toch kan het een val zijn.’

‘Oké, misschien wel.’

‘Dat kan jou minder schelen dan mij, want jij hebt God en een leven na de dood en engelenkoren en gouden paleizen in de hemel, maar ik heb alleen broccoli.’

‘Denk daar maar eens goed over na,’ beaamde ik.

Ik keek op mijn horloge. Nog twee uur voor het dag werd. Sponzige wolkenmassa’s, donker en vlekkerig als een vreemde zwam, hadden zich ver naar het oosten uitgebreid en lieten alleen een strook heldere nachthemel vrij waarin stralende sterren er koud uitzagen en nog verder weg dan ze in werkelijkheid waren.

Ruim twee jaar eerder was het genenverwisselende retrovirus van Wisteria Jane Snow ontsnapt en in de wijde wereld buiten het laboratorium verdwenen. In die twee jaar was de vernietiging van de natuurlijke orde langzaam verlopen, bijna zo langzaam als dikke pluizige sneeuwvlokken uit een windstille winterhemel neerdalen. Maar ik vermoedde dat de sneeuwstorm en de lawine nabij waren.

12

De hangar verrijst als een tempel voor een vreemde god met een wraakzuchtige inslag, en wordt aan drie zijden omgeven door kleinere dienstgebouwen die zouden kunnen doorgaan voor nederige behuizingen van monniken en novieten. De hangar is zo lang en zo breed als een voetbalveld, zeven verdiepingen hoog en heeft geen vensters, behalve een rij smalle daklichten vlak onder de uitspringende rand van het gebogen dak van golfijzer.

Bobby parkeerde voor een dubbele deur aan de voorkant van de hangar. Hij zette de motor af en deed de verlichting uit.

Beide deuren zijn zeven meter breed en veertien meter hoog. Ze glijden van boven en van onderen over een rails en werken automatisch, maar de stroom waarmee dat moet gebeuren is al lang geleden afgesloten.

De imponerende omvang van het gebouw en de enorme stalen deuren verlenen de hangar een even grimmig voorkomen als een fort dat op de grens tussen deze wereld en de hel zou kunnen staan om de demonen tegen te houden.

Bobby haalde een zaklantaarn onder zijn stoel vandaan. ‘Is hier nou die eiruimte?’ vroeg hij.

‘Onder de hangar.’

‘Het gebouw bevalt me niet.’

‘Ik vraag je niet om er te gaan wonen.’

Hij stapte uit en vroeg: ‘Zijn we dicht bij het vliegveld?’

Fort Wyvern, ooit opgezet als opleidingskamp en ondersteuningsbasis, beschikt over start- en landingsbanen voor grote jets en de nog veel grotere c-13 transporttoestellen die trucks, gevechtswagens en tanks kunnen vervoeren.

Ik wees. ‘Het vliegveld ligt een kilometer verderop. Ze deden hier geen onderhoud van vliegend materieel. Nou ja, helikopters misschien, maar ik denk dat het daar ook weinig mee te maken had.’

‘Waar had het wel mee te maken?’

‘Weet ik niet.’

‘Misschien hielden ze hier wel bingoavonden.’

Ondanks de akelige sfeer rond het gebouw en ondanks de kans dat we hierheen waren gelokt door onbekende en mogelijk vijandige lieden, had ik niet het gevoel dat we direct gevaar liepen. In ieder geval kon Bobby een aanvaller met zijn geweer heel wat sneller stoppen dan ik met mijn pistool. Ik liet de Glock dus maar in de holster, pakte mijn zaklantaarn en ging Bobby voor naar een manshoge deur in een van de enorme schuifdeuren.

‘Grote golven op komst,’ zei Bobby.

‘Vermoeden of feit?’

‘Feit.’

Bobby voorziet in zijn onderhoud met het analyseren van gegevens van weersatellieten en andere bronnen om de surfomstandigheden over de hele wereld te voorspellen. Dat kan hij met grote nauwkeurigheid. Zijn onderneming, Surfcast, geeft dagelijks tienduizenden surfmeldingen door aan abonnees per bulletin via fax of e-mail, of via speciale telefoonnummers die jaarlijks meer dan achthonderdduizend keer worden gebeld. Omdat hij sober leeft en zijn kantoor er eenvoudig uitziet, weet niemand in Moonlight Bay dat hij multimiljonair en de rijkste inwoner van de stad is. En als ze het wisten zou het voor hen belangrijker zijn dan voor Bobby. Voor hem betekent rijkdom dat hij iedere dag ongestoord kan surfen; al het overige dat voor geld te koop is, is niet meer dan een extra lepeltje salsa op de enchilada.

‘Dat worden ribbels van minimaal tien voet tot aan de horizon,’ beloofde Bobby. ‘Er zijn rijen bij van twaalf voet die dag en nacht pompen. De droom van iedere surfgek.’

‘Ik hou niet van die golfslag bij wind uit zee,’ zei ik en ik hief mijn hand in de wind.

‘Ik bedoel overmorgen. Dan krijgen we puur aflandige wind. Er komen zulke holle joekels dat je het gevoel krijgt of je de laatste augurk in het vat bent.’

De holte in een omkrullende hoge golf, geheel uitgehold door een straffe aflandige wind, wordt vat genoemd; surfers vinden het fantastisch om op zo’n holle buis van water tot aan het eind van de branding overeind te blijven en voordat de golf breekt eraf te springen om niet tussen de schelpen te stranden. Zulke golven zie je niet iedere dag. Ze zijn een geschenk, heilig, en als ze komen surf je erop tot je niet meer kunt, tot je benen aanvoelen of ze van rubber zijn en je je buikspieren niet in bedwang kunt houden. Dan val je neer in het zand en kun je twee dingen doen: wachten tot je doodgaat als een aangespoelde vis, of je gaat een paar burrito’s en een bakje maïschips eten.

‘Twaalfvoeters!’ zei ik verlangend en ik opende de manshoge deur in de enorme schuifdeur. ‘Ribbels die tweemaal zo groot zijn als wij.’

‘Veroorzaakt door een storm ergens ten noorden van de Marquesas-eilanden.’

‘Iets om voor te leven,’ zei ik en ik stapte over de drempel de hangar in.

‘Daarom zei ik het ook. Als motivatie voor surfgekken om hier levend uit te komen.’

Zelfs twee zaklantaarns waren onvoldoende om de grotachtige ruimte op de begane grond van de hangar te verlichten, maar we zagen de rails boven ons hoofd waaraan een mobiele kraan – allang gesloopt en weggehaald – heen en weer had gereden van het ene eind van het gebouw naar het andere. De dikte van de stalen steunbalken onder de rails gaf aan dat de kraan enorm zware voorwerpen had verplaatst.

We stapten over duimdikke stalen platen met opstaande randen die nog zaten vastgeklonken aan de met olie en chemicaliën besmeurde betonnen vloer. Hierop was de zware machinerie vroeger gemonteerd geweest. Vanwege de diepe en eigenaardig gevormde gaten in de vloer, waarin de hydraulische mechanieken moesten hebben gezeten, konden we niet rechtstreeks naar het eind van de hangar lopen.

Bobby inspecteerde behoedzaam ieder gat in de grond, alsof hij verwachtte dat daarin iets klaar zat om ons te bespringen en de strot af te bijten.

We beschenen de rails van de kraan en de steunbalken en zagen ingewikkelde schaduw- en lichtpatronen van het staal wegspringen. Op de muren en de hoge gebogen zoldering vormden ze zwakke, voortdurend veranderende hiërogliefen die boven ons flakkerden maar onleesbaar snel verdwenen in het duister dat ons op de hielen zat.

‘Haaiachtig,’ zei Bobby zacht.

‘Wacht maar af.’ Evenals hij sprak ik fluisterend, niet zozeer uit angst om te worden gehoord als wel omdat de hangar, net als kerken, ziekenhuizen en rouwkamers, die neiging opriep.

‘Ben je hier alleen geweest?’

‘Nee. Altijd met Orson.’

‘Ik zou denken dat die toch wel wijzer was.’

Ik ging hem voor naar een lege liftschacht en een brede trap in de zuidwesthoek van de hangar.

Net als in de loods waar ik de veve-ratten en de lompe kerel met zijn eind hout was tegengekomen, hadden ze de toegang tot de lagere verdiepingen destijds goed verhuld. Ik nam aan dat de meeste mensen die in de hangar hadden gewerkt – mannen en vrouwen die hun land met overgave en trots hadden gediend – volkomen onwetend waren geweest van de helse ruimtes onder hun voeten.

De nepmuren of de andere elementen die de toegang naar de lagere verdiepingen aan het oog hadden onttrokken, waren tijdens de sloop allemaal weggehaald. Hoewel de deur boven aan de trap was verwijderd, zat er nog een vergeten stalen deurlijst op de bovenste overloop.

Achter de drempel zagen we in het licht van onze lantaarns dode pissebedden op de betonnen treden liggen. Sommige waren vertrapt, andere intact en zo rond als hagel.

Ook zagen we afdrukken van schoenen en poten in het stof. Deze sporen liepen over alles heen naar boven en beneden.

‘Orson en ik,’ zei ik, wijzend op de afdrukken. ‘Van vorige bezoeken.’

‘Wat is daar beneden?’

‘Drie ondergrondse verdiepingen, allemaal groter dan de hangar zelf.’

‘Kolossaal.’

‘Mucho.’

‘Wat deden ze daar beneden?’

‘Slechte dingen.’

‘Niet zo technisch worden, alsjeblieft.’

Het labyrint van gangen en vertrekken onder de hangar is tot op het kale beton ontmanteld. Zelfs het luchtverversingssysteem en de leidingen voor water en elektriciteit zijn weggehaald: elke draad, elke pijp, elke leiding of schakelaar. Veel van de gebouwen in Wyvern zijn buiten de grijpgrage handen van plunderaars gebleven. Waar en wanneer dat wel gebeurde, werden meestal de kostbaarste dingen gestolen die het gemakkelijkst konden worden meegepikt. Maar de gangen en vertrekken onder de hangar zijn zo volledig gesloopt dat je zou denken dat er een misdrijf heeft plaatsgevonden waarna de dader alles in het werk heeft gesteld om zelfs het geringste spoortje uit te wissen.

Toen we naast elkaar de trap afliepen, weergalmde een vlakke metalige echo van mijn stem van verschillende kanten dadelijk terug, terwijl de muren mijn woorden op andere punten minstens zo goed absorbeerden als het akoestisch materiaal in de kbay-studio waar Sasha ’s nachts haar platen draait.

‘Ze hebben vrijwel alle sporen weggewist van wat ze hier uitspookten,’ zei ik. ‘Op één na. En ik denk niet dat dat was omdat ze zich bekommerden om de nationale veiligheid. Ik denk … tja, het is maar intuïtie, maar afgaand op de grondigheid waarmee ze deze drie verdiepingen hebben leeggehaald, heb ik het gevoel dat ze bang waren voor wat hier gebeurd is. En niet alleen bang, ze schaamden zich er ook voor.’

‘Waren hier van die genetische labs?’

‘Nee, dat kan niet. Dat vereist volledige biologische isolatie.’

‘Dus?’

‘Dan zouden hier overal ontsmettingsruimten tussen de laboratoria zijn geweest, ook bij iedere lift en bij iedere uitgang van het trappenhuis. Die ruimten zouden we zelfs nu nog kunnen herkennen, zelfs als alles eruit was gesloopt.’

‘Je hebt beslist aanleg voor die speurdersflauwekul,’ zei Bobby toen we onder aan de tweede trap waren gekomen en bleven doorlopen.

‘Geweldig knap deducerend vermogen,’ gaf ik toe.

‘Misschien kan ik je dr. Watson worden.’

‘Nancy Drew had geen dr. Watson. Dat was Sherlock Holmes.’

‘Wie was dan Nancy’s rechterhand?’ vroeg Bobby.

‘Volgens mij had ze die niet. Nancy was een einzelgänger.’

‘Bikkelhard, hè, die tante.’

‘Ben ik ook,’ zei ik. ‘Er is beneden maar één vertrek dat misschien als ontsmettingsruimte werd gebruikt … en het is er verdomd griezelig. Dat zul je wel zien.’

We zwegen verder op onze afdaling naar de laagste onderaardse verdieping. De enige geluiden waren het zachte geschuifel van onze rubberzolen op het beton en het gekraak van dode pissebedden onder onze voeten.

Ondanks het jachtgeweer in zijn handen zou Bobby’s ontspannen manier van doen en de ongedwongen souplesse waarmee hij de trappen afliep iemand die hem niet kende de indruk kunnen geven dat hij zich helemaal geen zorgen maakte. In zeker opzicht amuseerde hij zich ook. Bobby amuseert zich bijna altijd, behalve in uitzonderlijk gevaarlijke situaties. Maar ik ken hem al zo lang dat ik – misschien wel als enige – zeker wist dat hij op dat moment allesbehalve zorgeloos was. Mocht hij in gedachten een liedje neuriën, dan was dat somberder dan een nummer van Jimmy Buffett.

Tot de vorige maand had ik nooit beseft dat Bobby Halloway – Huckleberry Finn zonder diens angst – nerveus of zelfs bang kon zijn. Recente gebeurtenissen hadden me geleerd dat ook de hartslag van deze geboren zenmeester nu en dan de achtenvijftig slagen per minuut kon overschrijden.

Zijn lichte nervositeit verbaasde me niet, omdat het trappenhuis somber en deprimerend genoeg was om een Prozac-slikkende non met een hart van marsepein koude rillingen te bezorgen. Betonnen zoldering, betonnen muren, betonnen trappen. Een ijzeren pijp, zwartgeverfd en aan een muur gemonteerd, diende als leuning. De lucht zelf leek in beton te veranderen: koud, zwaar en droog, met de geur van ongebluste kalk die uit de muren sijpelde. Ieder oppervlak absorbeerde meer licht dan het weerkaatste en ondanks onze twee zaklantaarns daalden we af in duisternis, als middeleeuwse monniken op weg naar de catacomben onder een klooster om te gaan bidden voor de zielen van overleden broeders.

Al hadden we maar een bord gezien met een schedel en doodsbeenderen boven grote rode letters die ons waarschuwden voor dodelijke hoeveelheden radioactiviteit, of op zijn minst een paar vrolijk gerangschikte rattenbotjes, dan zou dat de sfeer al verbeterd hebben. De onderste verdieping van het complex, waar nog geen stof ligt en geen pissebed zich binnen heeft gewaagd, heeft een merkwaardig grondplan. Het begint met een brede gang in de vorm van een langgerekte ovaal die zich langs de gehele omtrek uitstrekt, ongeveer als een renbaan. Een aaneengesloten aantal vertrekken, van verschillende breedte maar wel van eenzelfde diepte, komt uit op het binnenveld van de baanvormige gang; via enkele doorgangen kon men een tweede ovale gang bereiken die als een binnenbaan parallel aan de eerste ligt. De kleinere, ellipsvormige baan is niet zo breed en zo lang als de buitenste, maar niettemin een hele afstand. Deze gang omsluit één enkel vertrek: de eiruimte.

De kleinere gang mondt uit in een verbindingsruimte via welke je in het heiligste der heiligen komt. Deze ruimte is drie meter in het vierkant en je komt erin via een cirkelvormig sluisje van anderhalve meter doorsnee. Een tweede, aangrenzend sluisje van dezelfde afmeting leidt links naar de eiruimte. Ik denk dat beide ronde doorgangen ooit door grote stalen luiken met elkaar verbonden waren, luiken als waterdichte schotten tussen compartimenten in een duikboot of als deuren van een bankkluis, zodat de verbindingsruimte in feite een luchtsluis is geweest.

Hoewel ik er zeker van ben dat hier geen laboratoria voor biologisch onderzoek waren, kan de luchtsluis hebben gediend om te verhinderen dat bacteriën, sporen, stof en andere besmetters in of uit het vertrek dat ik de eiruimte heb gedoopt, terechtkwamen. Misschien werden medewerkers die de eiruimte in- en uitliepen bespoten met een steriliserende oplossing en bestraald met microbendodende spectra van ultraviolette straling.

Maar ik vermoed dat de eiruimte een drukcabine was en dat de luchtsluis hier dezelfde functie had als aan boord van een ruimteschip. Of het was misschien een decompressiekamer, zoals diepzeeduikers gebruiken om te voorkomen dat ze caissonziekte krijgen.

In ieder geval was de sluis bedoeld om te verhinderen dat iets de eiruimte zou binnenkomen of verlaten.

Terwijl Bobby en ik in de luchtsluis stonden, richtte ik mijn zaklantaarn op de verhoogde, gebogen drempel van het binnenste sluisdeel en liet de straal langs de rand van deze opening glijden om te kijken hoe dik de muur van de eiruimte was: anderhalve meter gewapend stortbeton. De sluis is zo diep dat het geheel in feite een tunneltje van anderhalve meter lengte door het beton heen vormt.

Bobby floot zacht. ‘Bunkerarchitectuur.’

‘Geen twijfel aan, het is een insluitingsvat, bedoeld om iets in op te slaan.’

‘Zoals?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Soms laten ze hier cadeautjes voor me achter.’

‘Cadeautjes? Je hebt die pet hier gevonden, hè? Mystery Train?’

‘Ja, die lag hier op de grond, midden in de eiruimte. Ik denk niet dat ik hem echt gevonden heb. Volgens mij was het de bedoeling dat ik hem vond, dat is iets anders. En toen ik een andere keer ’s nachts hiernaast was, had iemand een foto van mijn moeder hier in de luchtsluis neergelegd.’

‘Luchtsluis?’

‘Vind je niet dat het daar op lijkt?’

Hij knikte. ‘En wie had die foto neergelegd?’

‘Weet ik niet. Maar ik had Orson bij me en hij had niet gemerkt dat iemand achter ons de ruimte was binnengekomen.’

‘En hij heeft nog wel de neus der neuzen.’

Bobby richtte behoedzaam zijn lantaarn in de eerste ronde sluisdoorgang en de gang waar we net door waren gekomen. Nog steeds niemand te bekennen.

Ik kroop op mijn hurken van de luchtsluis door de korte tunnel, want alleen iemand die kleiner was dan anderhalve meter kon er zonder bukken doorheen.

Bobby volgde me naar de eiruimte en voor het eerst in onze zeventienjarige vriendschap zag ik hem met stomheid geslagen. Langzaam draaide hij een keer om zijn as en liet de straal van zijn zaklantaarn langs de wanden glijden. Hij wilde iets zeggen, maar kon aanvankelijk geen woord uitbrengen.

De eivormige ruimte is ruim zesendertig meter lang en meet op het breedste punt ongeveer achttien meter in doorsnee. Aan beide kanten loopt de ruimte taps toe. De muren, de zoldering en de vloer zijn gebogen en vormen één doorlopend vlak, zodat je het gevoel hebt in de lege schaal van een reuzenei te staan.

De gehele oppervlakte is bedekt met een laag van een melkachtige, vaag goudglanzende en doorschijnende substantie die, te oordelen naar het profiel rondom de luchtsluis, ruim zeven centimeter dik is en één geheel met het beton lijkt te vormen.

Het licht van onze lantaarns glinsterde in de spiegelgladde oppervlakte, maar drong ook diep door in het ons onbekende materiaal. De stralen trilden en flakkerden door de laag heen en deden kleine spiraaltjes erin opvlammen van een glanzend goudstof dat als piepkleine sterrenstelseltjes in de laag was gestrooid. De substantie brak de straling sterk, maar het licht werd er niet in harde prismatische lijnen doorheen verspreid zoals in kristal. Botergele lichtstromen, warm en kronkelig als kaarsvlammen in een tochtvlaag, vloeiden en rimpelden door de dikke en glanzende laag heen en verleenden die het aanzien van een vloeistof, van ons weg stromend kabbelend naar donkere gedeelten dieper in de eiruimte, om daar uiteen te spatten als gloeiende bliksemschichten achter zomerse donderkoppen. Ik keek naar de vloer en had bijna kunnen geloven dat ik op een plas licht amberkleurige olie stond.

Opgetogen over de onaardse schoonheid van dit schouwspel liep Bobby dieper de ruimte in.

Hoewel het doorschijnende materiaal er zo glad als vochtig porselein uitziet, is van gladheid geen sprake. Soms, maar niet altijd, lijkt het of de vloer je voeten vasthoudt alsof ze eraan vastgelijmd zijn, of de vloer een licht magnetische aantrekkingskracht uitoefent, zelfs op voorwerpen die geen ijzer bevatten.

‘Sla er eens op,’ zei ik zacht.

Mijn woorden spiraalden langs de muren en de zoldering en de vloer; meteen echode een stroom fluisteringen uit verschillende richtingen terug naar mijn oren.

Bobby keek me aan en knipperde met zijn ogen.

‘Toe maar, ga je gang. Met de loop van je geweer,’ drong ik aan. ‘Sla er maar op.’

‘Het is glas,’ protesteerde hij.

De lange sisklank aan het eind van zijn zin keerde naar ons terug in een stroom echo’s die ruisten als een zacht schuimende branding. ‘Als het al glas is, is het onbreekbaar.’

Aarzelend gaf hij een tikje met de loop van zijn geweer op de vloer bij zijn voeten.

Een zacht geklingel, als van klokjes, leek gelijktijdig uit alle richtingen van de enorme ruimte op ons af te komen en verstomde tot een stilte die eigenaardig geladen was van spanning, alsof het geklingel de komst had aangekondigd van een bepaalde kracht, of van een zeer belangrijk persoon.

‘Harder,’ zei ik.

Toen hij de stalen loop harder op de vloer liet neerkomen, klonk het geklingel luider en anders, meer als van buisklokken: welluidend en bekoorlijk, maar toch ook vreemd als muziek die op een planeet aan het andere eind van het universum zou kunnen worden uitgevoerd. Terwijl de klanken tot zo’n zelfde gespannen stilte verstomden, hurkte Bobby om met een hand over de vloer te wrijven, op de plek waar hij de geweerloop had laten neerkomen.

‘Nog geen deukje.’

‘Je kunt er met een hamer op beuken,’ zei ik, ‘er met een vijl overheen schrapen, erin hakken met een ijsbijl en je ziet zelfs geen krasje.’

‘Heb je dat allemaal uitgeprobeerd?’

‘Ook een handboor.’

‘Je bent een vernielzuchtig kereltje.’

‘Zit in de familie.’

Bobby drukte zijn hand her en der op de vloer. ‘Het voelt enigszins warm aan.’

Zelfs in zoele zomernachten zijn de diepe betonnen bouwsels van Fort Wyvern zo koel als grotten, koel genoeg om als wijnkelders te kunnen dienen, en hoe langer je er ronddoolt hoe dieper de kou in al je botten dringt. Behalve de wand van de eiruimte, voelen alle andere oppervlakken die je in deze doolhof aanraakt koud aan.

‘Het materiaal is altijd warm,’ zei ik. ‘En toch is deze ruimte op zichzelf niet warm, alsof de wand de warmte niet afgeeft. En wat ik niet snap is hoe dit materiaal achttien maanden nadat iedereen vertrokken is nog steeds warm kan zijn.’

‘Je kunt er bijna … een energie in voelen.’

‘Er is hier geen elektrische stroom en geen gas. Er zijn geen kachels, geen boilers, geen generators, geen machines. Alles is weggehaald.’

Bobby ging rechtop staan en liep verder de ruimte in. Hij liet zijn zaklamp over de vloer, de muren en de zoldering schijnen.

Zelfs met twee brandende zaklantaarns en het ongewoon sterke brekingsvermogen van het geheimzinnige materiaal, beheersten schaduwen de ruimte. Vonken, lichtende bloesems, guirlandes, vuurradertjes, waaiervormen en vuurvliegjes zwermden langs de ronde wanden, overwegend in tinten goud en geel maar hier en daar ook rode en saffierblauwe, om in donkere verten in het niets te verdwijnen, als vuurwerk dat wordt verzwolgen door een nachthemel, oogverblindend maar zonder veel te verlichten.

‘Het is zo groot als een concertzaal,’ zei Bobby verbaasd.

‘Valt mee. Het lijkt groter dan het is, omdat alle vlakken van je vandaan buigen.’

Terwijl ik sprak, hoorde ik dat er een verandering in de akoestiek van het vertrek optrad. De fluisterende echo’s van mijn woorden stierven weg en werden snel onhoorbaar, en ook de woorden zelf namen in volume af. Het leek of de lucht zich verdichtte en geluidsgolven minder efficiënt overbracht.

‘Wat gebeurt er?’ vroeg Bobby, en ook zijn stem klonk gedempter, gesmoorder, alsof ik hem aan de andere kant van een slechte telefoonverbinding hoorde.

‘Weet ik niet.’ Hoewel ik mijn stem luidkeels verhief, bleef de klank gedempt, op precies dezelfde sterkte als wanneer ik normaal zou hebben gesproken.

Ik had kunnen denken dat ik me de toegenomen dichtheid van de lucht had ingebeeld, ware het niet dat ik opeens merkte dat ik moeite met ademen kreeg. Hoewel het niet verstikkend was, kreeg ik het er zo lastig mee dat ik me op in- en uitademen moest concentreren. In een reflex slikte ik bij iedere inademing; de lucht was in feite een vloeistof geworden die ik moest doorslikken. Ik kon het zelfs door mijn keel voelen glijden als slokken water. Elke oppervlakkige ademhaling voelde zwaar in mijn borst, alsof er meer substantie in zat dan in gewone lucht. Het leek of mijn longen zich met een vloeistof vulden en zodra ik had ingeademd kreeg ik een hevige aandrang om het spul er weer uit te gooien in de overtuiging dat ik erin verdronk, maar iedere uitademing kostte grote moeite, bijna als een braakneiging.

Druk.

Ondanks mijn stijgende paniek hield ik het hoofd zo koel dat ik begreep dat de lucht niet in een vloeistof was omgetoverd, maar dat de luchtdruk drastisch was toegenomen, alsof de aardse atmosfeer opeens twee- of driemaal zo groot was geworden en ons met verpletterende kracht neerdrukte. Mijn trommelvliezen trilden, mijn voorhoofdsholte begon te kloppen, ik kreeg het gevoel of mijn oogballen werden ingedrukt en na iedere inademing sloten mijn neusgaten zich. Mijn knieën begonnen te trillen en toen te knikken. Mijn schouders bogen onder een onzichtbare last. Mijn armen hingen als peilloden recht naar beneden. Ik kon de zaklantaarn niet langer vasthouden en liet hem naast mijn voeten vallen. Stil stuiterde de lantaarn op het glasachtige oppervlak, want ik hoorde geen enkel geluid, zelfs niet het trillen van mijn trommelvliezen of het bonken van mijn eigen hart.

Opeens werd alles weer normaal.

De druk verdween in een oogwenk.

Ik hoorde mezelf naar lucht happen. Bobby deed hetzelfde.

Hij had zijn zaklantaarn laten vallen maar had kans gezien het geweer te blijven vasthouden.

‘Shit!’ barstte hij uit.

‘Ja.’

‘Shit.’

‘Ja.’

‘Wat was dat?’

‘Geen idee.’

‘Ooit eerder meegemaakt?’

‘Nee.’

‘Shit.’

‘Ja,’ beaamde ik, genietend van het gemak waarmee ik diep koele lucht kon inademen.

Hoewel onze zaklantaarns op de grond lagen, verspreidde een groeiend aantal vuurpijlen, molens, slangen, sterretjes en spiralen zich over de vloer en tegen de wanden op.

‘Deze plek is niet buiten bedrijf gesteld,’ zei Bobby.

‘Toch wel. Je hebt het zelf gezien.’

‘Niets is wat het lijkt in Wyvern,’ zei hij, mij citerend.

‘Alle vertrekken waar we langs zijn gekomen, alle gangen … gesloopt, verlaten.’

‘Hoe zit het met de twee verdiepingen hierboven?’

‘Alleen maar lege ruimtes.’

‘En hieronder is niets?’

‘Nee.’

‘Er móét iets zijn …’

‘Niet dat ik weet.’

We raapten onze zaklantaarns op en zodra de lichtstralen over de vloer en de wanden gleden, werden de felle lichtexplosies in het dikke glasachtige oppervlak drie of vier keer zo intens, en werden tot een duizelingwekkende overdaad aan vurige bloesems. Het leek of we in een luchtballon zaten en neerkeken op een vuurwerk ter viering van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsdag, waarbij een spervuur van vuurpijlen om ons heen uiteenspatte, met gillende keukenmeiden en zevenklappers en kleurige sterrenregens en voetzoekers ertussen, maar alles heel stil, een en al prachtig glinsterend licht zonder geknal, en toch zo sterk herinnerend aan een groot volksfeest dat het leek of we de kruitdamp roken, de muziek van een muziekkorps hoorden en de hotdogs met mosterd en uitjes proefden.

‘Er is nog steeds iets gaande,’ zei Bobby.

‘Wil je weg?’

‘Nog even.’

Hij keek aandachtig naar de onophoudelijk wisselende en steeds kleurrijker wordende lichtpatronen, alsof hij er een even duidelijke betekenis in wilde ontwaren als in een gedrukte tekst die hij zou kunnen begrijpen als hij de taal maar kende.

Hoewel ik betwijfelde of de verbazingwekkende uitbarstingen aan brekend licht meer uv-straling verspreidden dan de zaklantaarnstralen waardoor ze werden veroorzaakt, was ik niet aan zo’n intensieve helderheid gewend. Felle krinkeltjes en spatjes en stroompjes vlogen over mijn onbedekte gezicht en handen, een stortbui van blinkende tatoeëringen, en ondanks het feit dat deze lichtregen een beetje dood in me spoelde, was de aanblik ervan onweerstaanbaar en opwindend. Mijn hart bonkte, deels van angst, maar grotendeels van verrukking.

Toen zag ik de deur.

Ik draaide rond, zo opgetogen door het lichtfeest dat ik, hierdoor afgeleid, eerst langs de deur heen keek tot ik ineens besefte wat ik had gezien. Een massieve deur was het, anderhalve meter in doorsnee, van mat afgewerkt staal en omgeven door een brede lijst van glanzend staal. De deur leek sterk op een toegangsdeur van een bankkluis en was ongetwijfeld bedoeld om een sluis luchtdicht af te sluiten.

Geschrokken keek ik om naar wat ik had gezien – maar de deur was verdwenen. Door een levendig spel van lichtjes en achtervolgende schaduwen, snel als gazellen, zag ik de ronde opening in de wand weer die ons toegang tot de eiruimte had verschaft: wijd open met daarachter een donkere betonnen tunnel die leidde naar wat eens een luchtsluis was geweest.

Ik zette een paar stappen in de richting van de opening. Toen pas drong tot me door dat Bobby iets tegen me had gezegd. Ik keerde me naar hem om en zag de deur weer, nu uit een ooghoek. Maar toen ik rechtstreeks naar het vervloekte ding keek, was het er niet.

‘Wat gebeurt hier?’ vroeg ik nerveus.

Bobby had zijn zaklantaarn uitgedaan. Hij wees naar de mijne. ‘Doe uit.’

Ik gehoorzaamde.

Het vuurwerk in het glasachtige oppervlak van het vertrek had dadelijk in een volslagen donker moeten verdwijnen. Maar de kleurige lichtkogeltjes en chrysanten en blinkende molentjes in het wonderbaarlijke materiaal bleven opstijgen, zwermden rond door de gehele ruimte, wierpen een bonte mengeling van licht en schaduw en verdwenen om plaats te maken voor nieuwe uitbarstingen.

‘Het reguleert zichzelf,’ zei Bobby.

‘Reguleert?’

‘Dit procedé.’

‘Welk procedé?’

‘Dit vertrek hier, de machinerie, het procedé, wat het ook is.’

‘Het kan zichzelf niet reguleren,’ hield ik vol, in volstrekte tegenspraak met wat er om me heen gebeurde.

‘De stralingsenergie?’ vroeg hij zich af.

‘Wat?’

‘Van onze zaklantaarns?’

‘Kun je je nóg onduidelijker uitdrukken?’

‘O ja, geen probleem. Maar wat ik bedoel is dat we het daarmee hebben geactiveerd. Met de energie van het licht van onze lantaarns.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Kan niet. Daar zit bijna geen energie in.’

‘Dit spul heeft het licht geabsorbeerd,’ hield hij vol. Hij schoof een voet op de stralende vloer heen en weer. ‘En daarna heeft het er meer vermogen aan gegeven, dat wat het absorbeerde gebruikt om meer energie op te wekken.’

‘Hoe?’

‘Op de een of andere wijze.’

‘Dat is geen wetenschap.’

‘In Star Trek heb ik wel erger gehoord.’

‘Het is hekserij.’

‘Wetenschap of hekserij, het is in ieder geval echt.’

Ook al was wat Bobby zei waar – en het viel niet te ontkennen dat er kennelijk enige waarheid in stak – het verschijnsel kon niet eeuwig zelfregulerend zijn. Het aantal heldere erupties begon al af te nemen, evenals de volheid van de kleurenpracht en de intensiteit van het licht.

Mijn mond was zo droog geworden dat ik eerst een paar keer moest slikken voordat ik weer iets kon uitbrengen. ‘Waarom is dat dan niet eerder gebeurd?’

‘Ben je hier weleens met twee zaklantaarns geweest?’

‘Ik ben een één-zaklantaarnig type.’

‘Dan is er misschien een kritische massa nodig, een kritische input van energie, om de boel op gang te brengen.’

‘En die kritische massa bestaat uit twee lullige zaklantaarns?’

‘Misschien wel, ja.’

‘Bobby Einstein.’ Mijn bezorgdheid was geenszins weggenomen door het wegsterven van de lichtshow en ik keek weer naar de luchtsluis. ‘Heb je die deur gezien?’

‘Welke deur?’

‘Een waanzinnig dikke kluisdeur, een veiligheidsdeur in een opslagplaats voor kernkopraketten.’

‘Is je biertje slecht gevallen?’

‘Hij was er wel en hij was er niet.’

‘Die deur?’

‘Ja.’

‘Dit is geen spookhuis.’

‘Maar misschien wel een spooklaboratorium.’

Het verbaasde me dat het woordje ‘spook’ zo terecht en vanzelfsprekend klonk, luid resonerend in de stemvork van het instinct. Dit was niet het stereotiepe vervallen huis met vele torentjes en krakende vloerplanken en onverklaarbare kille windvlagen, maar ik bespeurde toch een aanwezigheid, boosaardige geesten die zich tegen een onzichtbaar scherm tussen mijn wereld en de hunne drukten, er hing iets in de lucht, iets wat voorafging aan de dreigende verschijning van een boosaardige en gewelddadige entiteit.

‘Die deur was er wel en niet,’ bleef ik volhouden.

‘Dit is bijna een Zen koan,’ zei hij. ‘Hoe klinkt het geluid van één klappende hand? Waar leidt een deur heen als hij er wel en niet is?’

‘We hebben nu geen tijd voor meditatie.’

Inderdaad werd ik bevangen door het gevoel dat de tijd drong, dat een kosmische klok snel naar een eindpunt tikte. Het voorgevoel was zo krachtig dat ik bijna naar de uitgang wilde rennen.

Dat ik in de eiruimte bleef, kwam omdat ik zeker wist dat Bobby me niet zou volgen. Hij had geen belangstelling voor politiek, noch voor de grote culturele en maatschappelijke vraagstukken van onze tijd, en niets kon hem uit zijn aangename leventje van zon en surfen halen behalve een vriend in nood. Hij wantrouwde degenen die hij ‘mensen met een plan’ noemde, mensen die meenden te weten hoe ze de wereld konden verbeteren en die altijd in de weer leken om andere mensen te vertellen hoe ze moesten leven en denken. Maar een noodkreet van een vriend bracht hem dadelijk op de barricaden en als hij eenmaal ergens aan begon – in dit geval het zoeken naar Jimmy Wing en die brave Orson – zou hij nooit opgeven of de boel in de steek laten.

Zelf zou ik ook nooit een vriend laten barsten. Onze overtuiging en onze vrienden zijn alles wat we hebben om ons door moeilijke tijden te helpen. Vrienden zijn het enige uit deze beschadigde wereld dat we in de volgende hopelijk terugzien; vrienden en geliefden zijn het licht in het Hiernamaals.

‘Idioot,’ zei ik.

‘Klootzak,’ zei Bobby.

‘Ik had het niet tegen jou.’

‘Er is verder niemand.’

‘Ik schold mezelf uit. Zodat ik er niet vandoor ga.’

‘O! Dan neem ik dat “klootzak” terug.’

Bobby knipte zijn zaklantaarn aan en het stille vuurwerk barstte weer los in de glasachtige bekleding van de eiruimte. Het kwam niet langzaam op gang, maar begon op het hoogtepunt van de activiteit dat het eerst stap voor stap had bereikt.

‘Doe je lantaarn eens aan,’ zei Bobby.

‘Zijn we echt zo stom om dit te doen?’

‘Veel stommer dan echt zo stom.’

‘Deze ruimte heeft niks te maken met Jimmy en Orson,’ zei ik.

‘Hoe weet je dat?’

‘Ze zijn niet hier.’

‘Maar een aanwijzing hier zou ons kunnen helpen.’

‘We kunnen ze niet helpen als we dood zijn.’

‘Wees een brave idioot en doe je licht aan.’

‘Dit is waanzin.’

‘Vrees niets. Carpe noctem.’

‘Verdomme,’ zei ik, klem gezet met mijn eigen woorden.

Ik knipte mijn zaklantaarn aan.

13

Overal om ons heen barstte een uitbundige gloed van felle lichtjes in de doorschijnende wanden los. We konden ons zonder moeite inbeelden dat we tussen de hoge gebouwen van een wereldstad stonden die ten prooi was aan oproer, bommengooiers en brandstichters aan alle kanten, oproerlingen die zichzelf met hun eigen fakkels in brand hadden gestoken en in paniek door de nacht renden, hevige vuurstormen die door brede straten joegen waar het asfalt tot gloeiende lava was gesmolten, torenflats waar oranje vlammen uit de bovenste ramen sloegen, brandende stukken van balkons en daklijsten die naar beneden vielen in vonkenregens als komeetstaarten voordat ze op straat stortten.

En toch, als je iets anders keek, was het gelijktijdig ook mogelijk om deze panoramische ramp niet uitsluitend als een reeks felle uitbarstingen maar als een schaduwspel te zien, want na iedere explosie van een Molotovcocktail, of na iedere vloeiende massa hete napalm, volgde een donkere omtrek die uitnodigde om er iets in te ontdekken, zoals je in wolken gezichten en figuren kunt zien. Gitzwarte capes bolden, donkere mantels zwierden rond, zwartgestreepte slangen ontrolden zich en sloegen toe, schaduwen doken neer als woedende raven, zwermen kraaien vlogen over ons heen en doken onder ons door, hele legers verkoolde skeletten marcheerden in een genadeloze ganzenpas van scherpe zwarte botten, middernachtkatten slopen en sprongen rond, zwiepende zwepen van duisternis sloegen door de verwoestende vlammen en zwartijzeren zwaarden suisden.

In dit pandemonium van licht en donker, geheel ingekapseld in een wirwar van likkende vlammen en tuimelende schaduwen, raakte ik steeds meer gedesoriënteerd. Hoewel ik met mijn voeten uit elkaar stond om mijn evenwicht te bewaren, leek het alsof ik op een vliegend tapijt zat. Voor, achter, rechts, links, boven, onder, alles werd al gauw steeds moeilijker te omschrijven.

Uit mijn ooghoek ving ik weer een glimp op van de deur. En toen ik er recht naar keek was de deur er nog steeds, imposant en glanzend.

‘Bobby.’

‘Ik zie ’m.’

‘Niet zo best.’

‘Geen echte deur,’ concludeerde hij.

‘Je zei dat het hier niet spookte.’

‘Zinsbegoocheling.’

De stortvloed van licht en schaduw nam in snelheid toe en leek in een onheilspellend crescendo uit te monden.

Ik was bang dat deze heftige bewegingen, de steeds engere patronen in de wanden, een snel naderende gebeurtenis aankondigden die al deze energie in abrupt geweld zou omzetten. De eivormige ruimte was zo eigenaardig dat ik me de aard van die aanstormende dreiging niet eens kon voorstellen en niet kon bepalen uit welke richting de dreiging kwam. Voor het eerst liet mijn sterke fantasie me in de steek. De scharnieren van de kluisdeur zaten aan de binnenkant en de deur moest dus naar ons toe opengaan. Er zat geen wiel om de ring van dikke bouten die in gaten in de lijst zaten los te draaien, dus de deur kon alleen aan de andere kant vanuit de korte tunnel tussen deze ruimte en de luchtsluis worden geopend. Dat betekende dat we hier in de val zaten.

Nee. Niet in de val.

In een poging een opkomend gevoel van claustrofobie te onderdrukken, stelde ik mezelf gerust met de gedachte dat die deur niet echt bestond. Bobby had gelijk. Het was een hallucinatie, een illusie, een zinsbegoocheling.

Een verschijning.

Nu ik de eiruimte eenmaal had gezien als een spookvertrek kon ik dat gevoel niet meer van me afzetten. De lichtende vormen die door de wanden raasden leken opeens gekwelde zielen die in een derwisjendans van angst en pijn, verwoede pogingen deden om aan eeuwige vervloeking te ontkomen, alsof alles om me heen uit vensters bestond met uitzicht op de hel.

Terwijl mijn hart zo heftig bonkte dat mijn halsslagader bijna sprong, hield ik mezelf voor dat ik de eiruimte niet zag zoals die nu was, maar zoals die was geweest voordat de vlijtige gnomen van Wyvern de ruimte en alles eromheen tot op het kale beton hadden leeggehaald. De zware kluisdeur was er toen geweest maar nu niet meer, ook al kon ik het gevaarte zien. De deur was ontmanteld, met een kraan weggehaald en naar de smeltoven gebracht, omgesmolten en gegoten tot soeplepels, flipperkastballen en gebitsbeugels. Nu was het een pure verschijning geworden en ik kon er net zo gemakkelijk doorheen lopen als door het spinnenweb in het portiek van de bungalow in Dodenstad.

Niet van plan om weg te gaan, alleen om mijn theorie over een zinsbegoocheling te toetsen, liep ik naar de uitgang. Na twee stappen wankelde ik en ging bijna op mijn gezicht in een vrije val die mijn neus zou hebben gebroken en genoeg tanden zou hebben gekraakt om mijn tandarts tot tevredenheid te stemmen. Op het allerlaatste moment wist ik mijn evenwicht te bewaren, ik spreidde mijn benen en plantte de rubberzolen van mijn schoenen zo stevig op de vloer alsof het de zuignappen van een inktvis waren.

De ruimte om me heen bewoog niet, ook al leek het of ik op een deinend schip in ruwe golfslag stond. De beweging was een subjectieve waarneming, een symptoom van mijn toenemende desoriëntatie. Starend naar de zware deur in een vergeefse poging hem met wilskracht te laten verdwijnen, en overwegend of ik er op handen en voeten heen moest kruipen, viel me een eigenaardig detail aan de vorm op. De deur was opgehangen aan een lang staafhengsel dat wel vijfentwintig centimeter dik was. De scharnierpunten, die bij openen en sluiten van een deur om de pen draaien, zijn bij de meeste deurhengsels goed zichtbaar, maar in dit geval niet. De draaipunten waren omsloten door een zwaar stuk pantserplaat en de kop van de dikke pen zat in dit schild verzonken, als om te verhinderen dat iemand de gesloten deur van binnenuit zou kunnen openen door de pen uit het scharnier te rammen. Als de deur naar buiten open had gekund, zou in de eiruimte geen scharnier nodig zijn geweest, maar omdat de wanden anderhalve meter dik waren, kon de deur aan onze kant van de entreetunnel alleen naar binnen open. De eivormige ruimte en de daarop aansluitende luchtsluis waren waarschijnlijk ontworpen om een groot aantal atmosferen druk en misschien ook biologische smetstoffen te kunnen bevatten, maar alle aanwijzingen wettigden de conclusie dat de ruimte óók was geconstrueerd om iemand, althans onder bepaalde omstandigheden, gevangen te houden. Tot dusver waren de caleidoscopische lichtpatronen in de doorzichtige wanden niet vergezeld gegaan van geluid. Nu, hoewel er geen zuchtje wind in de ruimte was, klonk een hol en klaaglijk gejammer van wind, zoals het op een kale zoutvlakte onverwachts het oor kan treffen.

Ik keek naar Bobby. Ondanks de tatoeage van licht en schaduw die over zijn gezicht streek kon ik zien dat hij ernstig verontrust was. ‘Hoor je dat?’ vroeg ik.

‘Link.’

‘Heel erg link,’ beaamde ik. Het geluid beviel ons geen van beiden. Als dit gejammer een zinsbegoocheling was, net als de deur, dan gold het voor ons allebei. We konden in ieder geval troost – zij het een schrale – putten uit de gedachte dat we samen gek werden.

De onvoelbare wind werd luider en sprak met meer dan één stem.

Het holle gejammer bleef doorgaan, maar nu kwam er een ruisend geluid bij als van een noordwester die ter aankondiging van regen door een bos joeg, krachtig en vol waarschuwingen. Kreunend, ruziënd, hijgend, doordringend. En het mistroostige en toonloze gegier van een bulderende winterstorm die dakgoten en regenpijpen bespeelt als ijzige fluiten.

Toen ik de eerste woorden in het windkoor hoorde, meende ik het me in te beelden, maar ze werden snel luider en duidelijker. Mannenstemmen. Een stuk of zes, misschien meer. Blikkerig en hol, als gesproken door een lange metalen pijp. Steeds groepjes van een paar woorden achter elkaar, onderbroken door geruis van statische elektriciteit als bij walkietalkies of misschien een radio.

‘… hier ergens, ja hier …’

‘… schiet op, verdomme!’

’… geef me … ga niet …’

‘… geef me dekking, Jackson, geef me dekking …’

De toenemende kakofonie van wind was bijna even desoriënterend als het stroboscopische licht- en schaduwspel dat wild rondjoeg als een legioen hongerige vleermuizen dat zich op voedsel stort. Ik kon niet uitmaken uit welke richting de stemmen kwamen.

‘… groeperen … hier … groeperen en verdedigen.’

'… in positie om terug te keren …’

‘… groeperen, verduiveld … wegwezen hier.’

‘… nu terughalen!’

‘… doe open … doe open!’

Geesten. Ik hoorde geesten. Ze waren nu dood, dat waren ze al voor deze basis werd verlaten, en het waren de laatste woorden die ze hadden gesproken voordat ze stierven.

Ik wist niet precies wat er met deze ongelukkige mannen was gebeurd, maar al luisterend twijfelde ik er niet aan dat hun een vreselijk lot beschoren was geweest dat nu op een spiritueel niveau werd herhaald.

Hun stemmen werden dringender en ze begonnen door elkaar heen te praten:

‘… doe open!’

'… hoor je ze? Hoor je ze komen?’

'… schiet op … verdomme …’

'… foute boel … Jezus … wat is er aan de hand?’

Ze schreeuwden nu, sommigen hees en anderen schril, maar allemaal met rauwe stemmen van paniek:

‘Doe die deur open! Doe open!’

‘Haal ons hier uit!’

‘O mijn god, o mijn god!’

‘HAAL ONS HIER UIT!’

In plaats van woorden in de wind was het een geschreeuw zoals ik nooit eerder had gehoord en hoopte nooit meer te horen, de kreten van stervende mannen, maar het was geen snelle en genadige dood. Het waren schreeuwen die de hevigheid van hun lange lijden duidelijk maakten, maar ook een ijzig diepe wanhoop tot uitdrukking brachten, alsof hun doodsnood zowel geestelijk als lichamelijk was. Te oordelen naar hun gekrijs werden ze niet gewoon vermoord maar afgeslacht, aan stukken gereten door iets dat wist waar de ziel in het lichaam huist. Ik hoorde, of beeldde me in dat ik het kon horen, dat een geheimzinnig verscheurend wezen de geest uit hun lichaam klauwde en deze delicatesse gretig verslond voordat het zich te goed deed aan de stoffelijke resten.

Mijn hart bonkte zo heftig dat het bloed in mijn ogen klopte toen ik weer naar de deur keek. Uit de constructie van het door staalplaat afgedekte hengsel kon een beangstigende conclusie worden getrokken, maar omdat ik zo sterk werd afgeleid door de heksenketel van licht en geluid bleef die conclusie heel frustrerend net buiten mijn bereik.

Als de pen van het hengsel niet door staal omsloten was geweest, zouden er toch nog heel wat zwaar materieel en diamantboren nodig zijn, en het zou veel tijd kosten om de scharnierpunten van de dikke as los te breken …

Op ieder oppervlak van de eiruimte woedde de strijd tussen licht en donker nog heviger door; slagorden van schaduwen botsten op legioenen van licht in steeds fellere aanvallen, begeleid door het zenuwslopende gegil, gesis en gefluit van de wind en het niet aflatende afschuwelijke geschreeuw.

… en ook als het hele scharnier gesloopt zou kunnen worden, dan bleef de deur toch op zijn plaats zitten, omdat de bouten stevig verankerd bleven in de regelmatig in de ronde stalen lijst aangebrachte gaten …

Het geschreeuw. Het geschreeuw leek uit een vloeistof te bestaan die in mijn oren werd gegoten tot die helemaal gevuld waren. Ik deed mijn mond open als om de duistere energie van dat afgrijselijke geschreeuw uit me te laten vliegen.

Met grote moeite concentreerde ik me om de deur zo scherp mogelijk in beeld te krijgen. Het werd me duidelijk dat zelfs een heel team professionele kluiskrakers de deur niet zonder explosieven open kon krijgen. Als het dus de bedoeling was geweest om in de eiruimte alleen maar mensen op te sluiten, was deze deur wel erg overdreven.

Eindelijk drong de vreselijke waarheid tot me door. Het doel van de overdreven gepantserde deur was om behalve mensen of atmosferische druk nog iets anders tegen te houden. Iets groters en sterkers, gemener nog dan een virus. Iets vreselijks dat zelfs mijn meestal toch levendige fantasie niet kon bevatten.

Ik deed mijn zaklantaarn uit, keerde de deur mijn rug toe en riep Bobby.

Gebiologeerd als hij was door het spel van licht en schaduw en verbijsterd door de windgeluiden en het geschreeuw hoorde hij me niet, al stond hij maar drie meter van me af.

‘Bobby!’ schreeuwde ik.

Terwijl hij zijn hoofd naar me omdraaide, nam de windkracht in gelijke mate met het geluid toe, gierde door de eiruimte, sloeg ons haar door de war, deed mijn jack en Bobby’s hawaïhemd wapperen. Het was een warme, vochtige wind die rook naar teerdampen en rottende vegetatie.

Ik kon de oorsprong van de storm niet bepalen, want er zaten geen ventilatiepijpen in de wanden en geen onderbrekingen in de naadloze glasachtige oppervlakte, afgezien van de ronde sluisdeur. Als de stalen afsluiting in feite niets anders dan een zinsbegoocheling was, dan zouden de windvlagen misschien door de tunnel zijn gekomen die de eiruimte met de luchtsluis verbond en joegen ze dus door een niet-bestaande deur. Maar de wind tierde van alle kanten om ons heen, niet uit één richting.

‘Je lantaarn!’ brulde ik. ‘Doe uit!’

Voordat Bobby kon doen wat ik vroeg, voerden de stinkende windvlagen een volgende manifestatie mee. Er kwam een gestalte dóór de gebogen wand heen, alsof anderhalve meter gewapend beton niet steviger was dan een nevelsluier.

Bobby nam zijn geweer met pistoolgreep in zijn beide handen en liet de lantaarn vallen zonder hem uit te doen.

De spectrale bezoeker was beangstigend dichtbij, minder dan zes meter van ons af. Door de rondzwiepende lichtjes en schaduwen, die een onafgebroken wisselende camouflage vormden, kon ik de binnendringer aanvankelijk niet goed zien. In het flakkerende licht zag hij er het ene moment mensachtig uit, dan weer als een machine en vervolgens, bizar genoeg, als een voortsjokkende lappenpop.

Bobby schoot niet, misschien omdat hij nog meende dat wat we zagen allemaal illusie was, een geest of een hallucinatie, of een vreemde combinatie van beide. Ik denk dat ik diezelfde gedachte ook wanhopig koesterde, want ik deed geen stap terug toen de verschijning naderbij wankelde.

Nadat hij drie onzekere passen had gezet, kon ik een man in een luchtdicht ruimtepak van wit vinyl onderscheiden. Waarschijnlijk was het pak een aangepaste versie van de standaarduitrusting die de nasa voor astronauten heeft ontworpen. Dit ontwerp was niet zozeer bedoeld om de drager in het ijzige vacuüm van de interstellaire ruimte van lucht en warmte te voorzien, maar diende voornamelijk om hem te beschermen tegen dodelijke infecties in een biologisch besmette omgeving.

De grote helm had een enorm gezichtsscherm, maar ik kon de drager erachter niet zien, omdat het wervelende licht-en-schaduwspel in het plexiglas reflecteerde. Ter hoogte van het voorhoofd stond een naam: hodgson.

Misschien vanwege het vuurwerk, of eerder nog omdat hij door doodsangst verblind was, maar Hodgson reageerde alsof hij Bobby en mij niet zag. Hij kwam schreeuwend binnen en zijn stem klonk veel luider dan het gegier dat de stinkende stormwind meebracht. Nadat hij een paar wankele stappen had gezet, keerde hij zich om naar de muur en hief zijn beide handen als wilde hij een aanval afweren van iets dat ik niet kon zien.

Hij schokte alsof hij werd getroffen door een kogelregen.

Hoewel ik geen schoten hoorde, dook ik instinctief ineen.

Hodgson tuimelde achterover op de vloer. Hij bleef in een halfzittende houding liggen als gevolg van de zuurstoftank en het koffervormige recycling-zuiveringssysteem dat hij op zijn rug torste. Zijn armen vielen slap langs zijn zijden.

Ik hoefde hem niet te onderzoeken om te weten dat hij dood was. Ik wist niet wat hem had gedood en ik was niet nieuwsgierig genoeg om op onderzoek te durven uitgaan.

Als hij reeds een geest was geweest, hoe kon hij dan nog een keer sterven?

Sommige vragen kunnen beter onbeantwoord blijven. Nieuwsgierigheid is een van de drijfveren voor succes in het leven, maar het is niet bepaald een overlevingsmechanisme als het je ertoe aanzet om te kijken hoe de bek van een levende leeuw er vanbinnen uitziet.

Ik hurkte, greep Bobby’s lantaarn en klikte hem uit.

De wind nam abrupt in kracht af en dat leek de theorie te schragen dat zelfs de minimale lichtenergie uit onze zaklantaarns al die bizarre activiteit had veroorzaakt.

Ook de stank van dampende teer en rottend afval trok weg.

Ik ging weer rechtop staan en keek naar de deur. Die was er nog. Groot en glimmend. Veel te reëel.

Ik wilde eruit, maar liep niet naar de deur. Ik was bang dat de stalen afsluiting er ook werkelijk zou zijn als ik ernaartoe liep, waarna de wakende droom wellicht een wakende nachtmerrie zou kunnen worden.

In de wanden bleef het vuurwerk overal onverminderd doorgaan. Toen we de lantaarns eerder een keer hadden uitgedaan, had het uitzonderlijke schouwspel zich op eigen kracht nog enige tijd voortgezet en waarschijnlijk zou het deze keer nog langer aan de gang blijven. Achterdochtig keek ik naar de muren, de vloeren en de zoldering. Ik verwachtte dat er weer een gestalte uit het heldere, voortdurend veranderende, cirkelvormige panorama te voorschijn zou komen die veel dreigender was dan de man in het veiligheidspak.

Bobby liep naar Hodgson toe. Kennelijk verstoorde het desoriënterende effect van de lichtshow zijn evenwichtsgevoel niet zo sterk als het mijne.

‘Bobby!’ zei ik waarschuwend.

‘Koud.’

‘Nee.’

Hij had zijn geweer. Hij waande zich beschermd.

Ik deelde die mening niet en vond dat het wapen potentieel even gevaarlijk was als de zaklantaarns. Loden kogeltjes die geen doel troffen, zouden ongetwijfeld met dodelijke snelheid tussen de gebogen wanden van de eiruimte heen en weer ketsen, terwijl de kinetische energie van de kracht waarmee de kogeltjes het glasachtige materiaal raakten de bizarre verschijnselen zou verhevigen.

De wind luwde tot een briesje.

Maar nog steeds glinsterden en gloeiden kermissen en catastrofes in alle wanden: reuzenraderen van draaiend blauw licht en oranjerode fonteinen als vulkanische uitbarstingen.

De kluisdeur zag er afschrikwekkend stevig uit.

Geen geest had er ooit zo realistisch uitgezien als het lichaam in het ruimtepak. Zelfs Jacob Marley niet die met zijn rammelende kettingen bij Scrooge kwam spoken, noch het Spook van de Opera, noch de Witte Vrouwe van Avenel, noch Hamlets vader en zeker Casper het Spookje niet.

Het verbaasde me dat ik mijn evenwicht had hervonden. Misschien was de korte verstoring daarvan een reactie geweest op het wervelende licht-en-schaduwspel, maar niet meer dan een tijdelijk verschijnsel zoals de luchtdruk die onze stemmen had gesmoord en onze ademhaling had bemoeilijkt.

De warme bries verdween, en daarmee de stank. De lucht om ons heen was weer koel en kalm. Ook de geluiden van al die stormen namen af.

Misschien zou de man in zijn ruimtepak op de vloer oplossen in wervelende ijskoude damp, en opstijgen en verdwijnen als een geestverschijning die terugkeerde naar de bovennatuurlijke wereld waar hij thuishoorde. Zo gauw mogelijk, voordat we hem van dichtbij moesten gaan bekijken. Alstublieft.

Omdat ik zeker wist dat ik Bobby niet op andere gedachten kon brengen, volgde ik hem naar Hodgsons lijk. Bobby verkeerde diep in die opgewonden, niet geheel toerekeningsvatbare gemoedstoestand waarmee hij gewoonlijk op zes meter hoge joekels van strakke rollers surft: een ware kamikaze-instelling waaraan hij zich even overtuigend overgeeft als aan de trage onverschilligheid die zo kenmerkend voor hem is. Wanneer hij op zijn plank stond, ging hij door tot de holle golf op het strand sloeg – en dat zou nog eens zijn dood worden.

Omdat de vonkjes in de glasachtige wanden nog maar heel weinig licht in de eiruimte verspreidden, konden we Hodgson niet goed zien.

‘Zaklantaarn,’ zei Bobby.

‘Niet verstandig.’

‘Zo ben ik.’

Met tegenzin, mezelf moed insprekend om in de bek van voornoemde leeuw te kijken, liep ik omzichtig naar de rechterkant van het lichaam en Bobby iets minder omzichtig naar de andere kant. Ik knipte de lantaarn aan en liet de straal over de veel te tastbare geest spelen. Door het beven van mijn hand danste de straal heen en weer, maar ik wist er snel vaste greep op te krijgen.

Het plexiglas van de helm was gekleurd. Eén lantaarnstraal was niet voldoende om Hodgsons gezicht te kunnen zien, of om te bepalen in welke toestand hij verkeerde.

Hij – of mogelijk zij – lag stil en zwijgend als een grafsteen en, geest of niet, hij was onbetwistbaar dood.

Op de borst van het drukpak zat een Amerikaans vlaggetje en pal daaronder een tweede plaatje met daarop de afbeelding van een rijdende locomotief. De voorstelling, duidelijk afkomstig uit de Art Deco-periode, diende kennelijk als logo voor dit onderzoeksproject. Hoewel de afbeelding kloek en dynamisch was, zonder een spoor van geheimzinnigheid, durfde ik er mijn linkerlong onder te verwedden dat dit betekende dat Hodgson lid was van het Mystery Train-team.

Andere bijzondere kenmerken op de voorkant van het pak waren een stuk of acht gaten in de buik en de borst. Ik herinnerde me hoe Hodgson zich had omgedraaid naar de wand waar hij doorheen was gekomen, zijn handen afwerend omhoog had gestoken en geschokt had alsof hij door kogels werd getroffen. Ik veronderstelde dus aanvankelijk dat het kogelgaten waren.

Maar bij nadere beschouwing besefte ik dat ze te gaaf waren om kogelgaten te kunnen zijn. Loden kogels uit een machinegeweer zouden het pak hebben opengereten; ze zouden scheuren en stervormige inslagen hebben achtergelaten in plaats van die ronde gaten. Ze waren allemaal ongeveer zo groot als een kwartje en leken geslagen door een stansmachine, of geboord door een laserstraal. Afgezien van het feit dat we geen knallen hadden gehoord, waren ze te groot om inslagwonden te kunnen zijn; munitie van een dergelijk kaliber zou dwars door Hodgson heen zijn gegaan en Bobby of mij hebben gedood, of ons allebei.

Ik zag geen bloed.

‘Neem mijn lamp erbij,’ zei Bobby.

Op het laatste gefluister van de windstemmen was een stilte gevolgd. Uiteenspattende tekens van een helder, betekenisloos schrift bleven door de wanden rollen, zij het misschien wat minder fel dan een minuut daarvoor. Uit ervaring begreep ik dat ook dit verschijnsel langzaam wegebde en ik wilde het niet weer activeren.

‘Eén keer, snel,’ drong Bobby aan. ‘Dan zien we wat meer.’

Tegen al mijn gevoel in deed ik wat Bobby wilde en boog me over de hinderlijk ingepakte gestalte.

Het gekleurde plexiglas bleef voor een deel verhullen wat erachter zat, maar ik begreep nu waarom we met de enkele lichtstraal het gezicht van de arme Hodgson niet hadden kunnen zien: Hodgson had geen gezicht meer. In de helm zat een vochtige, krioelende massa die zich vraatzuchtig te goed leek te doen aan de overblijfselen van de dode: een misselijkmakende bleke kluwen van kronkelende, wriemelende, glibberende en springende wezens. Ze leken met hun weke lijfjes enigszins op wormen maar het waren geen wormen, terwijl ze ook het hardglanzende van kevers hadden zonder kevers te zijn. Het was een vettige witte kolonie van iets ondefinieerbaars dat het pak was binnengedrongen en hem zo snel had overrompeld dat hij even abrupt was gestorven als wanneer hij recht in het hart was geschoten. En nu reageerden die wriemelende dingen op de lichtstraal door tegen de binnenkant van het plexiglas op te golven, krioelend van obscene opwinding.

Ik sprong op en deinsde achteruit, in de mening dat ik een beweging had gezien in de gaten in borst en buik van Hodgsons doorboorde drukpak, alsof de dingen die hem hadden gedood uit die gaten zouden barsten.

Bobby ging ervandoor zonder te schieten, wat hij uit angst en ontzetting gemakkelijk had kunnen doen. Godzijdank had hij de trekker niet overgehaald. Twee of drie of zelfs tien schoten zouden nog niet de helft van die afgrijselijke massa in Hodgsons pak hebben uitgeroeid en waarschijnlijk zou hij ze tot een nog grotere moordlust hebben aangezet.

Terwijl ik rende deed ik de twee lantaarns uit, want het vuurwerk in de muren werd weer feller en sneller.

Hoewel Bobby verder van de deur af was dan ik, was hij er als eerste.

De kluisdeur was even stevig als een vervloekte kluisdeur.

Wat ik al van een afstand had gezien werd van dichtbij bevestigd: er zat geen wiel of ander mechanisme aan om de zware bouten weg te schuiven.

14

Hodgsons drukpak lag ongeveer vijftien meter van de kluisdeur af, bijna in het midden van de eiruimte, waar we het hadden laten liggen. Omdat het pak niet als een leeggelopen ballon ineen was gezakt, nam ik aan dat het nog vol zat met de nachtmerrieachtige massa en met de overblijfselen van Hodgson waaraan de krioelende dingen zich te goed deden.

Bobby tikte met de loop van zijn geweer tegen de kluisdeur. Het geluid klonk zo reëel als staal op staal maar kan klinken.

‘Zinsbegoocheling?’ kaatste ik zijn ontoereikende verklaring naar hem terug, terwijl ik de ene zaklantaarn achter mijn broekriem en de andere in een zak van mijn jack stak.

‘Het is bedrog.’

Bij wijze van antwoord sloeg ik met mijn hand op de deur.

‘Bedrog,’ hield hij vol. ‘Kijk maar op je horloge.’

Hoe laat het was interesseerde me minder dan de vraag of er iets uit Hodgsons drukpak zou kruipen.

Huiverend besefte ik dat ik de mouwen van mijn jack afklopte, over mijn hals wreef en aan mijn wang krabde om me te bevrijden van kruipende dingen die er niet waren.

Aangespoord door de levendige herinnering aan de krioelende massa in de helm, haakte ik mijn vingers in een groef langs de rand van de deur en trok. Grommend en vloekend trok ik uit alle macht, alsof het me werkelijk zou lukken met de energie opgedaan door een ontbijt van kruimelige koek en warme chocolademelk een paar ton staal te verplaatsen.

‘Kijk op je horloge,’ herhaalde Bobby.

Hij had de mouw van zijn katoenen trui omhooggeschoven om op zijn polshorloge te kijken. Dat verbaasde me. Hij had nog nooit een horloge gedragen en nu had hij er net zo een als ik.

Ik keek naar de verlichte cijfers op de grote wijzerplaat van mijn polshorloge: 4:08 p.m. De juiste tijd was natuurlijk een paar minuten voor vier in de ochtend.

‘Zo laat heb ik het ook,’ zei Bobby en hij liet me zien dat onze horloges dezelfde tijd aangaven.

‘Allebei fout?’

‘Nee. Zo laat is het. Hier. Nu. In deze ruimte.’

‘Eng,’ zei ik.

‘Pure hekserij.’

Toen zag ik de datum in een apart venstertje onder de digitale tijdmelding. Ik wist dat het 19 april was, maar volgens mijn horloge was het maandag 19 februari. Volgens dat van Bobby ook.

Ik vroeg me af welk jaartal mijn horloge zou aangeven als het datumvenstertje vier cijfers meer had kunnen bevatten. Ergens in het verleden. Een gedenkwaardige, catastrofale middag voor de hooggeleerde dames en heren van het Mystery Train team, een middag waarop de vlam in de pan was geslagen.

De snelheid en de helderheid van de spiralende, exploderende lichtstroom in de wanden namen langzaam maar merkbaar af.

Ik keek naar het veiligheidspak dat niet meer bescherming had geboden tegen vijandige organismen dan een strohoed en een vijgenblad, en zag dat de onbekende inhoud rusteloos bewoog en woelde. De mouwen floepten slap op en neer op de grond, een broekspijp schokte en het hele lichaam trilde alsof er een krachtige elektrische stroom doorheen ging.

‘Niet best,’ concludeerde ik.

‘Het verdwijnt vanzelf.’

‘O ja?’

‘Het geschreeuw hield op. En de stemmen, en de wind.’

Ik tikte met mijn knokkels op de kluisdeur.

‘Het verdwijnt vanzelf,’ hield Bobby vol.

Hoewel de lichtshow afnam, werd Hodgson – of beter gezegd zijn drukpak – actiever. Het pak trommelde met de hakken van de laarzen op de vloer. Het schokte en sloeg met zijn mouwen.

‘Probeert overeind te komen,’ zei ik.

‘Kan ons niets doen.’

‘Meen je dat nou?’ Mijn logica leek onaantastbaar. ‘Als die deur reëel genoeg is om ons hier opgesloten te houden, dan is dat ding daar ook reëel genoeg om ons heel wat ellende te bezorgen.’

‘Het verdwijnt vanzelf.’

Het drukpak van Hodgson wist kennelijk niet dat al zijn pogingen om op te staan met het oog op zijn komende verdwijning zinloos waren. Het sloeg en schopte en schudde heen en weer tot het van de luchttank op zijn zij rolde. Ik keek weer naar het donkere gezichtsscherm en kreeg het gevoel dat iets van achter het getinte plexiglas naar me staarde. Het was geen massa wormen of kevers die stompzinnig rondwoelde, maar één formidabel wezen, een kwaadaardige geest wiens nieuwsgierigheid naar mij minstens zo groot was als mijn angst voor hem.

Het was niet mijn koortsachtige fantasie die me parten speelde.

Het was een concrete, ondubbelzinnige waarneming waaraan evenmin te twijfelen viel als aan de kou die een ijsblokje zou veroorzaken als ik het tegen mijn hals hield.

‘Het verdwijnt vanzelf,’ herhaalde Bobby en de ondertoon van angst in zijn stem verried dat ook hij voelde dat we werden gadegeslagen. Ik putte geen troost uit het feit dat dat ding van Hodgson een meter of vijftien van ons af lag. Ik zou me nog niet veilig hebben gevoeld als het vijftien kilometer van ons af had gelegen en ik die stuiptrekkende verschijning door een telescoop bekeek.

Het vuurwerk had ongeveer een derde aan kracht ingeboet.

De deur voelde nog steeds koud en hard aan.

De lichtshow kwam langzaam tot een laatste uitbarsting en minderde zichtbaar, maar zelfs in de traag dieper wordende schemer zag ik het ding van Hodgson van zijn zij doorrollen tot het met zijn gezicht op de grond lag, waarna het zich inspande om op zijn handen en knieën te komen.

Als ik het gruwelijke tafereel achter het scherm in die paar tellen goed had beoordeeld, waren honderden of misschien wel duizenden wezens het drukpak binnengedrongen, één grote vleesetende massa die dezelfde samenhang scheen te vertonen als een wespennest of een zwerm bijen. Een kolonie kevers is in staat in een verfijnd systeem van werkverdeling samen te werken en een strakke sociale hiërarchie te handhaven, met het doel gezamenlijk te overleven en te gedijen. Maar zelfs als Hodgsons skelet voor een zekere stevigheid zou zorgen, kon ik niet geloven dat deze kolonie zich tot een menselijke gedaante kon omvormen en met zoveel perfecte coördinatie, onderlinge samenhang en kracht in een ruimtepak rondlopen, trappen beklimmen en zware machines bedienen.

Het ding van Hodgson stond op.

‘Vervelend,’ mompelde Bobby.

Onder mijn vochtige handpalm voelde ik een korte trilling door de kluisdeur gaan. Nee, iets anders dan een trilling. Sterker. Het was een lichte, golvende … beving. De deur zoemde of gonsde niet, het staal rilde even, een paar tellen, alsof het geen staal was maar gelatine. Daarna werd de deur weer keihard en naar het scheen ondoordringbaar.

Het ding in het drukpak zwaaide heen en weer als een kleuter die nog onzeker op zijn beentjes staat. Het liet zijn linkervoet naar voren glijden, aarzelde en trok de rechtervoet bij. Het schrapen van de laarzen over de glasachtige vloer gaf niet meer dan een fluisterend geluid.

Linkervoet, rechtervoet.

Het kwam op ons af.

Misschien was er meer van Hodgson overgebleven dan alleen zijn skelet. Misschien had de kolonie de man niet in zijn geheel verslonden, hem zelfs niet gedood maar zich in hem geboord om zich in de spieren en botten te kunnen nestelen, diep in zijn hart en lever en hersenen om een gruwelijke symbiose met hem te vormen en volledig bezit te nemen van zijn zenuwstelsel, van de hersenen tot het fijnste zenuwtopje.

Terwijl het vuurwerk in de wanden vervaagde tot geelbruin en donkerbruin en bloedrood, schoof het ding van Hodgson op zijn linkervoet voorwaarts, aarzelde en trok zijn rechtervoet bij. Het was de oude vertrouwde two-step van het levende lijk, in 1932 bedacht door Boris Karloff.

Ik schrok van een pijnlijke koude die zich scherper dan naalden door mijn rechterhand boorde, alsof ik die hand in iets had gestoken dat veel kouder dan ijswater was. Het leek of ik van pols tot vingertoppen één met de kluisdeur was geworden. Hoewel het licht in de eiruimte steeds meer afnam, kon ik nog zien dat het staal half doorschijnend was geworden, als een trage kolking waarin een cirkelvormige stroming ronddraaide. En in die grijze substantie van de deur zaten de iets lichter grijze omtrekken van mijn vingers. Hevig geschrokken trok ik mijn hand uit de deur, en zodra ik dat had gedaan werd de deur weer staalhard.

Ik herinnerde me dat ik de deur aanvankelijk alleen had kunnen zien als ik er uit mijn ooghoek naar keek, niet rechtstreeks. De deur had geleidelijk vaste vorm gekregen en zou nu waarschijnlijk in fasen verdwijnen, niet in een oogopslag.

Het was Bobby kennelijk niet ontgaan wat er gebeurde, want hij deed in een reflex een paar stappen achteruit, alsof het staal een wervelwind was geworden die hem uit de eiruimte de vergetelheid in zou sleuren.

Als ik mijn hand niet op tijd had teruggetrokken, zou hij dan bij het polsgewricht zijn afgebroken en had ik dan een glad afgesneden maar hevig bloedende stomp overgehouden? Ik hoefde het antwoord niet te weten. Dat kon maar beter voor eeuwig een vraag blijven.

De ijzige kou in mijn hand was weg op het moment dat ik hem van de deur weghaalde, maar ik stond nog steeds naar lucht te happen en tussendoor hoorde ik mezelf steeds hetzelfde drieletterwoord herhalen, alsof ik de terminale fase van de ziekte van Gilles de la Tourette had bereikt en de rest van mijn leven niet meer zou kunnen stoppen met het roepen van die obsceniteit.

In het vage bloedrode licht met de ontelbare springende schaduwen had het ding van Hodgson al de helft van de afstand tussen ons afgelegd, lopend als een astronaut die is teruggekeerd van een reis naar de planeet Hel. Zichzelf genadeloos voortslepend was hij nog maar een meter of zes van ons af, kennelijk niet beledigd door mijn taalgebruik, gedreven door een honger die bijna even sterk waarneembaar was als de stank van gloeiende teer en rottende vegetatie die op de wind van nergens naar ons was gekomen.

Gefrustreerd sloeg Bobby met de loop van zijn geweer op de deur. Het staal van de afsluiting klonk als een klok.

Hij nam zelfs de moeite niet meer om het wapen op het ding van Hodgson te richten. Kennelijk was ook hij tot de conclusie gekomen dat de inslag van het schot hagel tegen de wanden van de eiruimte de energie erin zou activeren, met het gevolg dat we hier nog langer opgesloten zouden blijven.

De lichtshow eindigde en het werd volkomen duister om ons heen. Als ik mijn bonkende hart tot bedaren had kunnen brengen en mijn adem had kunnen inhouden, had ik misschien het zachte slippende geluid van rubberen laarszolen op de glasachtige vloer kunnen horen, maar ik was een eenmansritmesectie. Ik had het ding van Hodgson waarschijnlijk ook niet horen aankomen als het op een grote trom had geslagen.

Nu het lichtgevende verschijnsel in de muren gedoofd was, zou die fantasmagorische machinerie vast wel helemaal tot rust komen, dan zouden we weer terugkeren naar de realiteit, dan zou dat ding van Hodgson toch zeker wel even abrupt verdwijnen als het was gekomen, dan zou …

Bobby gaf weer een klap op de deur met zijn geweer. Het klonk ditmaal niet als een klok. De toon was vlak, veel minder resonerend dan de eerste keer, alsof hij met een hamer op een blok hout had geslagen.

Misschien was de deur aan het veranderen, in het demateraliseringsproces, maar de uitgang bleef geblokkeerd. We konden geen vluchtpoging riskeren tot we er zeker van waren dat we niet door die deur gingen terwijl die nog in een vloeibaar stadium verkeerde en misschien een paar moleculen van ons zou meenemen voordat hij voorgoed verdween.

Ik vroeg me af wat er zou gebeuren als het ding van Hodgson me in zijn stevige greep zou hebben wanneer de substantie begon te veranderen. Mocht mijn hand, al was het maar even, één worden met het staal van de deur, dan zou een deel van mezelf één kunnen worden met het drukpak en de krioelende massa daarbinnen: een al te intiem treffen dat me misschien krankzinnig zou maken, ook al zou ik als door een wonder geen fysiek letsel oplopen.

Het duister drukte vloeibaar tegen mijn open ogen, alsof ik me diep onder water bevond. Hoewel ik me tot het uiterste inspande om een glimp van de naderende gestalte te kunnen zien, kon ik hier even weinig zien als in de gang buiten het vertrek waar ik de veve-ratten had aangetroffen.

Onwillekeurig moest ik denken aan de ontvoerder met de witte tandjes, wiens gezicht ik in het ondoordringbare duister had aangeraakt. Evenals op dat moment voelde ik een aanwezigheid dreigend voor me oprijzen en nu met meer reden dan de eerste keer.

Na alles wat er was gebeurd in dit eindstation van de Mystery Train, dit voorportaal van de hel, wilde ik mijn angst niet meer op rekening schrijven van mijn oververhitte fantasie. Nu strekte ik mijn hand niet uit om me ervan te overtuigen dat mijn somberste vermoedens ongefundeerd waren, omdat ik wist dat mijn vingertoppen langs het gladde gebogen plexiglas van het gezichtsschild zouden glijden.

‘Chris!’

Ik sprong van schrik in de lucht voordat tot me doordrong dat het de stem van Bobby was.

‘Je horloge!’ zei hij.

Zelfs in dit inktzwarte duister waren de verlichte groene cijfertjes goed zichtbaar. Ze waren in beweging gekomen en telden zo snel vooruit dat we in een seconde vele uren achter ons lieten. De lettertjes van de dagen en maanden in de venstertjes schoten voorbij in een wirwar van voortdurend veranderende afkortingen.

De verleden tijd maakte plaats voor de tegenwoordige tijd.

Maar eerlijk gezegd wist ik verdomd niet wat er precies gebeurde. Misschien begreep ik de hele situatie niet en misschien had een plooi in het weefsel van de tijd niets te maken met waar we getuige van waren geweest. Misschien lagen we wel helemaal buiten westen omdat iemand lsd in ons bier had gedaan. Misschien lag ik thuis lekker in bed te dromen. Misschien was boven onder, binnen buiten en zwart wit. Ik wist alleen dat wat er ook gebeurde nu goed voelde, althans een heel stuk beter dan een plotselinge omhelzing van het ding in Hodgsons pak.

Als we inderdaad meer dan twee jaar terug in de tijd waren geweest, als we nu razendsnel terugkeerden naar de aprilnacht waarin ons bizarre avontuur was begonnen, dan zou ik toch een zekere verandering in mezelf gevoeld moeten hebben: een trilling in mijn botten, een koortsachtig gevoel door de voortijlende uren, een gevoel van teruggroeien naar mijn ware leeftijd, in ieder geval iets. Maar afdalen in een trage lift zou een groter fysiek effect op me hebben gehad dan deze sneltreinvaart over de rails van de tijd.

Op mijn polshorloge bleef de tijd abrupt stilstaan op apr. Een seconde later kwamen de dag en de tijdmelding tot stilstand en meteen daarna zag ik heel duidelijk en onbeweeglijk: 3:58 a.m.

We waren weer terug bij af.

‘Cool,’ zei Bobby.

‘Een stuk beter,’ beaamde ik.

De grote vraag was of we een medereiziger hadden, een door ongedierte aangevreten vriend in een drukpak die zelfs de gebroeders Grimm angst zou hebben aangejaagd.

Het leek logisch dat het ding van Hodgson in het verleden was verdwenen.

Maar het kon bedrieglijk zijn om te veronderstellen dat in deze uitzonderlijke situatie van enige logica sprake was.

Ik trok de zaklantaarn uit mijn broekriem.

Ik wilde de lantaarn niet aanknippen.

Ik knipte de lantaarn aan.

Het ding van Hodgson stond niet pal voor me, zoals ik had gevreesd. Ik liet de lichtstraal snel rondgaan en zag dat Bobby en ik alleen waren, althans in het gedeelte van de eiruimte dat de lantaarn kon verlichten.

De kluisdeur was weg. Ik zag de deur niet als ik recht naar de uitgangtunnel keek en evenmin vanuit mijn ooghoek.

Kennelijk was de ruimte zo gevoelig voor licht geworden dat er, geactiveerd door één enkele lichtstraal, weer zachtgloeiende krinkels in de vloer, de wanden en de zoldering gingen pulseren en ronddraaien.

Ik deed de lichtstraal dadelijk uit en stak de lantaarn achter mijn broekriem.

‘Wegwezen,’ zei ik dringend.

‘Ik ben al weg.’

Terwijl het weer stikdonker werd, hoorde ik Bobby over de hoge drempel stommelen en op de tast door de korte, anderhalve meter hoge tunnel schuifelen.

‘Vrij,’ zei hij.

Op mijn hurken volgde ik hem door wat eens de luchtsluis was geweest.

Ik knipte mijn lantaarn pas aan toen we door de sluis in de gang waren aangeland, waar niet het geringste schijnsel op het glasachtige materiaal van de eiruimte kon vallen.

‘Ik zei toch al dat het vanzelf zou verdwijnen,’ zei Bobby.

‘Waarom twijfel ik ooit aan je?’

We spraken geen van beiden terwijl we de drie onttakelde ondergrondse verdiepingen omhoogklommen en door de hangar naar buiten liepen, naar de jeep. De auto stond onder een nachtelijke hemel waarin stapelwolken alle sterren hadden uitgewist.

15

We reden in zuidwestelijke richting door Fort Wyvern, Dodenstad uit en vervolgens langs de loodsen waar ik met de kinderrover was geconfronteerd. Bobby deed de koplampen uit toen we bij de Santa Rosita kwamen en reed het talud af langs de kademuur naar de droge rivierbedding zonder zich iets aan te trekken van de stoptekens langs de weg, noch van de maximumsnelheid; we bevonden ons, met een geladen geweer en een idem pistool – waarvoor ik geen vergunning had – en een koelboxje bier tussen mijn voeten, in een snelrijdend motorvoertuig op voor onbevoegden verboden terrein, in flagrante strijd met de overheidsvoorschriften volgens de wet op de Sluiting en de Herindeling van Militaire Bases. Ook zou ons een aantal politiek incorrecte gedragingen verweten kunnen worden, waarvan er een paar strafbaar konden zijn. We waren twee Clydes zonder een Bonnie.

Bobby had het gat in de omheining die de gehele breedte van de rivier overspande zo groot gemaakt dat we er gemakkelijk doorheen konden rijden. Hij parkeerde pal naast de grens van de basis en we stapten allebei uit om het losgeknipte stuk gaas – dat hij had omgebogen en boven aan het hekwerk had vastgehaakt – terug te buigen. Wie er met zijn neus bovenop ging staan kon de opening in de omheining goed zien, maar van een meter of vijf afstand viel het gat niet op.

We wilden niet wereldkundig maken dat we zonder toestemming op de basis waren geweest. Ongetwijfeld zouden we via dezelfde route terugkeren en dan moesten we er vlot in kunnen.

De bandensporen door de omheining verraadden ons, maar het was niet mogelijk om de sporen snel en effectief uit te wissen. Onze enige hoop was dat de wind een beetje zou aanwakkeren en droog stof van de bedding over de sporen zou blazen.

In een paar uur tijd hadden we meer gezien dan we konden verwerken, analyseren en op ons probleem toepassen: dingen die we liever nooit hadden willen zien. Het liefst wilden we een tweede bezoek aan de basis vermijden, maar tot we Jimmy Wing en Orson hadden opgespoord, zat er niets anders op dan naar dit nest van nachtmerries terug te keren.

We gingen op dat moment weg omdat we even op een dood spoor zaten en niet zeker wisten hoe we onze speurtocht moesten voortzetten. We moesten een strategie bedenken. Bovendien waren er meer mensen nodig dan wij tweeën om zelfs de bekende labyrinten van Wyvern te kunnen uitkammen.

Daarbij kwam nog dat het al over een uur licht werd en ik had mijn Olifantman-jas met kap en gezichtssluier niet aan.

De Suburban, die de ontvoerder bij het hek had geparkeerd, was verdwenen. Dat verbaasde me niet. Gelukkig had ik het kenteken onthouden.

Bobby reed door naar de stapel drijfhout en tumbleweed die twintig meter van de omheining af lag. Ik haalde mijn fiets eronder vandaan en legde hem achter in de jeep.

Zonder verlichting aan reed Bobby door de donkere tunnel onder Highway 1 en gaf gas. Geluiden van de motor, als spervuur van luchtdoelgeschut, weerkaatsten ratelend tegen de betonnen muren.

Ik herinnerde me de mysterieuze gestalte die ik eerder had gezien op de schuine steunbeer aan de westzijde van de tunnel en mijn spanning nam eerder toe dan af toen het eind in zicht kwam. We raasden de tunnel uit en ik wachtte gespannen op een aanval, maar er gebeurde niets.

Na honderd meter remde Bobby abrupt en zette de motor af.

Vanaf de gang buiten de eiruimte hadden we geen woord gesproken. Nu zei hij: ‘Mystery Train.’

‘Iedereen instappen.’

‘De naam van een wetenschappelijk project, hè?’

‘Volgens het identificatieplaatje van Leland Delacroix.’ Ik viste het plaatje uit een van mijn jaszakken, betastte het in het donker en dacht aan de goede man die daar dood lag te midden van de foto’s van zijn vrouw en kinderen, de ringen en een waxinehoudertje.

‘Dus aan dat Mystery Train-project hebben we de troep apen te danken, en het retrovirus, en al die mutaties. Het thee-en-vernietigingskransje van je moeder.’

‘Misschien.’

‘Dat denk ik niet.’

‘Wat denk je dan?’

‘Ze was toch theoretisch geneticus?’

‘Mijn moeder leerde voor god.’

‘Virussen ontwerpen, wezens scheppen.’

‘Medisch waardevolle diertjes, goedaardige virussen,’ zei ik.

‘Op een na.’

‘Jouw ouders kunnen er anders ook wat van,’ bracht ik hem in herinnering.

Met gespeelde trots zei hij: ‘Hé, die zouden de wereld allang hebben vernietigd voordat jouw moeder eraan begon als ze een eerlijke kans hadden gekregen.’

Zijn ouders bezaten de enige krant in de streek, de Moonlight Bay Gazette. Hun religie was de politiek, hun god was de macht. Het waren mensen met een levensdoel, met een onbegrensd geloof in de juistheid van hun meningen. Bobby deelde hun griezelige visie op Utopia niet, zodat ze hem tien jaar geleden hadden afgeschreven. Kennelijk vereiste hun Utopia de onvoorwaardelijke uniformiteit van denken en handelen zoals je die ziet bij bijen in een korf.

‘De kwestie is,’ zei hij, ‘dat ze daar in dat bizarre kasteel voor geestelijk gestoorden … helemaal geen biologisch onderzoek deden.’

‘Hodgson droeg een luchtdicht pak, geen tennisshort,’ hielp ik hem herinneren. ‘Het was typisch beschermende kleding tegen micro-organismen. Om te voorkomen dat hij besmet zou raken.’

‘Dat is nogal duidelijk, ja. Maar je zei zelf dat het daar niet was gebouwd om met bacteriën te rotzooien.’

‘Niet ontworpen voor essentiële sterilisatieprocessen,’ gaf ik toe. ‘Geen ontsmettingsruimten, afgezien dan misschien van die ene luchtsluis. En het grondplan is veel te open voor zwaarbeveiligde laboratoria.’

‘Dat gekkenhuis, die opgeblazen lavalamp, dat was helemaal geen lab.’

‘De eiruimte.’

‘Als je het zo wilt noemen, mij best. Daar is nooit een laboratorium geweest met bunsenbranders, petrischalen en kooien vol lieve kleine witte muisjes met littekens op hun kop van hersenoperaties. Je weet best wat daar wel was. We weten het allebei.’

‘Ik heb erover nagedacht.’

‘Het was voor transport,’ zei Bobby.

‘Transport.’

‘Ze pompten gigantisch veel energie in die ruimte, misschien wel zoveel als voor een atoombom, misschien zelfs wel meer, en als die ruimte helemaal opgeladen was en op volle toeren draaide, zou het Hodgson ergens mee naartoe hebben genomen. Hodgson en een paar anderen. We hebben ze om hulp horen schreeuwen.’

‘Waarheen dan?’

Bobby gaf daar geen antwoord op, maar zei: ‘Carpe cerevisi.’

‘Wat betekent dat?’

‘Grijp het bier.’

Ik gaf hem een koud flesje bier uit de koelbox, aarzelde even en nam er zelf ook een.

‘Geen alcohol in het verkeer,’ zei ik.

‘Dit is de Apocalyps. Er gelden geen regels meer.’

Nadat hij een flinke teug had genomen, zei hij: ‘Ik wed dat God wel van een biertje houdt. Maar hij zou natuurlijk een chauffeur hebben.’

Aan weerskanten van ons rezen de zes meter hoge muren op. De lage en sterreloze hemel leek zo hard als ijzer en drukte als het deksel van een ketel.

‘Transport waarheen?’ vroeg ik.

‘Denk aan je horloge.’

‘Misschien moet het gerepareerd worden.’

‘Het mijne sloeg ook op hol,’ herinnerde hij me.

‘Sinds wanneer draag jij eigenlijk een horloge?’

‘Sinds ik, voor het eerst van mijn leven, het gevoel kreeg dat de tijd begint af te lopen,’ zei hij, waarbij hij niet alleen naar zijn eigen sterfelijkheid verwees, maar naar die van ons allemaal, de hele wereld zoals wij die kennen. ‘Horloges, jongen, ik haat ze, ik haat alles wat ze vertegenwoordigen. Boze mechanieken. Maar de laatste tijd wil ik steeds weten hoe laat het is, al heeft me dat nooit iets kunnen schelen. En als ik geen klok zie, word ik nerveus. Dus nu draag ik een horloge en ben ik net als de rest van de wereld. Is dat niet om te kotsen?’

‘Heel erg beroerd.’

‘Beroerder dan beroerd.’

‘In de eiruimte was de tijd volkomen in de war,’ zei ik.

‘Die eiruimte was een tijdmachine.’

‘Daar kunnen we niet van uitgaan.’

‘Ik wel,’ zei hij. ‘Ik ben een kunnen-uitgaan-van-gek.’

‘Door de tijd reizen is onmogelijk.’

‘Wat een middeleeuwse opvatting. Onmogelijk hebben ze vroeger ook gezegd over vliegtuigen, maanreizen, kernenergie, televisie en cholesterolvrije vervangers van eieren.’

‘Nou, laten we aannemen dat het mogelijk is.’

‘Het ís mogelijk.’

‘Als het alleen om reizen in de tijd gaat, waarom dan een drukpak? Zouden reizigers in de tijd niet liever onopgemerkt hun gang gaan? Met zo’n pak aan zouden ze overal enorm opvallen, tenzij ze terugreizen naar een Star Trek-bijeenkomst in 1980.’

‘Bescherming tegen onbekende ziekte,’ zei Bobby. ‘Misschien een atmosfeer met minder zuurstof of vol giftige vervuiling.’

‘Op een Star Trek-bijeenkomst in 1980?’

‘Je weet dat ze naar de toekomst wilden.’

‘Dat weet ik niet en jij ook niet.’

‘De toekomst,’ hield Bobby vol. Zijn biertje had hem een onwrikbaar vertrouwen in zijn deductievermogen gegeven. ‘Ze hielden er rekening mee dat ze de bescherming van ruimtepakken nodig hadden, omdat … de toekomst misschien radicaal anders kan zijn. En kennelijk is dat ook zo.’

Zelfs zonder door de maan te zijn gekust, maakte een zachte zilveren glans het droge slib van de rivierbedding zichtbaar. Toch bleef de aprilnacht donker.

In de zeventiende eeuw merkte Thomas Fuller op dat het kort voor het ochtendgloren altijd het donkerst is. Meer dan driehonderd jaar later had hij nog steeds gelijk, al was hij nog steeds dood.

‘Hoe ver in de toekomst?’ vroeg ik me af en het leek of ik die warme, smerige lucht die door de eiruimte had gewaaid kon ruiken.

‘Tien jaar, een eeuw, een millennium … wat maakt het uit? Hoe ver ze ook zijn gekomen, iets heeft hen totaal vernietigd.’

Ik herinnerde me de spookachtige krakende stemmen in de eiruimte: de paniek, de kreten om hulp, het geschreeuw.

Huiverend nam ik nog een slok bier. ‘Dat ding … of die dingen in het pak van Hodgson.’

‘Dat hoort bij onze toekomst.’

‘Zoiets bestaat niet op deze wereld.’

‘Nog niet.’

‘Maar die dingen waren zo bizar! Het hele ecologische systeem zou moeten veranderen. Ingrijpend veranderen.’

‘Als je er eentje kunt vinden, vraag dan aan een dinosauriër of dat mogelijk is.’

Ik had geen trek meer in bier. Ik hield het flesje ondersteboven buiten de jeep en liet het leeglopen.

‘Maar al was het een tijdmachine,’ voerde ik aan, ‘die was ontmanteld. Dus zoals Hodgson uit het niets verscheen … en die kluisdeur die terugkwam … alles wat we hebben gezien … hoe kon dat?’

‘Dat is het residu-effect.’

‘Residu-effect.’

‘Een maximaal gigantisch residu-effect.’

‘Je kunt de motor uit een Ford halen, de cardanas slopen, de accu weggooien … maar geen enkel residu-effect laat die stomme wagen op een dag naar het strand rijden.’

Bobby staarde naar de in de verte verdwijnende, vaag verlichte rivierbedding, als was het de tijd zelf die zich tot in onze oneindig vreemde toekomst uitstrekte. ‘Ze hebben een gat in de realiteit gemaakt. Een gat dat misschien niet vanzelf herstelt.’

‘Wat betekent dat?’

‘Wat het betekent,’ zei hij.

‘Cryptisch.’

‘Styptisch.’

Misschien bedoelde hij dat zijn verklaring inderdaad cryptisch was. Maar het was er wel een die we konden bevatten, waar we ons iets bij konden voorstellen, een bekend beeld dat verhinderde dat ons gezonde verstand uit ons zou wegdruppelen, zoals aluin in een styptische stift het bloed uit een scheerwondje stelpt.

Of misschien nam hij een loopje met mijn gewoonte, ontstaan door het lezen van de poëzie waarmee mijn vader me had overladen, om te veronderstellen dat iedereen altijd in metaforen sprak, omdat de wereld nu eenmaal veel ingewikkelder in elkaar zit dan ogenschijnlijk lijkt. In dat geval had hij styptisch gezegd omdat het toevallig rijmde op cryptisch.

Ik vroeg niet of hij styptisch nader wilde verklaren; die voldoening gunde ik hem niet. ‘Wisten ze niet dat er een residu-effect kon optreden?’

‘Bedoel je de geleerde goochelaars die het project leidden?’

‘Die, ja. De lui die de hele zaak gebouwd hebben en weer lieten slopen. Als er een residu-effect was, zouden ze de wanden hebben opgeblazen en de rest hebben volgestort met beton. Dan zouden ze de boel niet hebben achtergelaten zodat stomkoppen zoals wij het konden vinden.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Misschien werd het effect pas zichtbaar toen ze allang weg waren.’

‘Of misschien hebben we een hallucinatie gehad,’ opperde ik.

‘Allebei?’

‘Misschien.’

‘Allebei dezelfde hallucinatie?’

Daar wist ik geen afdoende antwoord op. ‘Styptisch,’ zei ik.

‘Elliptisch.’

Daar wilde ik niet over nadenken. ‘Als de Mystery Train een reizen-in-de-tijdproject was, dan had het niets te maken met mijn moeders werk.’

‘Dus?’

‘Dus als het niets met mijn moeder te maken had, waarom heeft iemand dan deze pet voor me in de eiruimte achtergelaten? Waarom legden ze een andere keer een foto van haar in de luchtsluis? Waarom stopte iemand het pasje van Leland Delacroix onder de ruitenwisser en stuurde ons vannacht daarheen?’

‘Je bent een echte vragenmachine.’

Hij dronk zijn bier op en ik stopte de lege flesjes in de koelbox. ‘Het kan zijn dat we nog niet de helft weten van wat we denken te weten,’ zei Bobby.

‘Zoals?’

‘Misschien is alles wat fout is gelopen in Wyvern fout gegaan in de labs van de genetische manipulatie, en misschien waren het uitsluitend je moeders theorieën die tot de ellende hebben geleid waar we nu in zitten, zoals we altijd gedacht hebben. Of misschien ook niet.’

‘Bedoel je dat mijn moeder de wereld niet heeft vernietigd?’

‘Nou ja, we kunnen er tamelijk zeker van zijn dat ze een handje heeft geholpen. Ik zeg niet dat je moeder een onbeduidend iemand was.’

‘Gracias.’

‘Aan de andere kant was ze misschien maar een deel ervan, misschien zelfs een klein deel.’

Nadat mijn vader een maand eerder aan kanker was overleden – en ik heb nu redenen om aan te nemen dat zijn kanker geen natuurlijke oorzaak had – vond ik zijn handgeschreven verslag over de afkomst van Orson, over de experimenten om het intelligentieniveau te verhogen en over mijn moeders ontsnapte retrovirus. ‘Je hebt gelezen wat mijn vader daarover schreef.’

‘Mogelijk was hij niet op de hoogte van het hele verhaal.’

‘Mijn moeder en hij hadden geen geheimen voor elkaar.’

‘Ja, ja. Twee lichamen, één ziel.’

‘Inderdaad,’ zei ik, geprikkeld door zijn sarcasme.

Hij keek me aan, kromp even ineen en richtte zijn aandacht weer op de rivierbedding. ‘Sorry, Chris. Je hebt volkomen gelijk. Jouw ouders waren niet zoals de mijne. Ze waren heel … bijzonder. Toen we klein waren wou ik dat we niet alleen boezemvrienden waren. Ik wou toen dat we broers waren, zodat ik bij jouw ouders kon wonen.’

‘We zijn toch broers, Bobby?’

Hij knikte.

‘Bij ons gaat het veel dieper dan bloedbanden.’

‘Niet op mijn gemoed gaan werken.’

‘Sorry. Ik heb de laatste tijd te veel suiker gegeten.’

Er zijn waarheden waar Bobby en ik nooit over spreken omdat woorden ontoereikend zijn. Erover praten zou de kracht ervan verminderen. Een van die waarheden is dat onze hechte vriendschap heilig is.

‘Wat ik bedoel,’ vervolgde Bobby, ‘is dat je moeder misschien ook niet het hele verhaal kende. Ze wist niet van het bestaan van het Mystery Train-project. Die lui zaten veel erger fout dan zij.’

‘Prettig idee. Maar hoe?’

‘Ik ben geen Einstein. Ik heb alleen maar een beetje zitten nadenken.’ Hij startte en reed verder rivierafwaarts, nog steeds zonder de koplampen aan te doen.

‘Ik denk dat ik weet wat Kanjerkop voor iets was,’ zei ik.

‘Vertel.’

‘Hij is er een van de tweede troep.’

De eerste apentroep was meer dan twee jaar daarvoor op die gewelddadige avond uit het Wyvern-lab ontsnapt. De dieren wisten zich zo goed schuil te houden dat geen enkele poging om ze op te sporen en uit te roeien succes had gehad. In hun paniek om de apen te pakken te krijgen voordat ze zich in groten getale zouden vermenigvuldigen, hadden de wetenschappers van het project een tweede troep losgelaten, volgens de redenering dat je met een aap een aap vangt.

Al deze nieuwe exemplaren hadden een zendertje geïmplanteerd gekregen, zodat ze konden worden getraceerd en uiteindelijk gedood, samen met de exemplaren van de eerste troep die ze zouden vinden. Hoewel men aannam dat die nieuwe exemplaren niets van de operatie hadden gemerkt, beten ze, zodra ze waren losgelaten, de zendertjes bij elkaar weg en bevrijdden zich zo.

‘Denk je dat Kanjerkop een aap was?’ vroeg hij ongelovig.

‘Een radicaal omgebouwde aap. Misschien niet honderd procent resus. Er kan wat baviaan inzitten.’

‘Misschien wat krokodil,’ zei Bobby zuur. Hij fronste. ‘Ik dacht dat de tweede troep veel beter gemanipuleerd werd geacht dan de eerste. Minder gewelddadig.’

‘En?’

‘Kanjerkop zag er niet uit als een lammetje. Dat ding was gemaakt voor het slagveld.’

‘Hij heeft ons niet aangevallen.’

‘Alleen omdat hij slim genoeg was om te begrijpen wat een geweerschot voor hem kon betekenen.’

Recht voor ons uit zagen we het talud waarlangs ik eerder die avond naar beneden was gefietst met Orson op een draf naast me. Bobby stuurde de jeep er recht op af.

Ik dacht aan het beklagenswaardige beest op het dak van de bungalow en de wijze waarop het zijn gekruiste armen voor zijn gezicht had gehouden. ‘Volgens mij is het geen moordmachine.’

‘Al die tanden gebruikt hij zeker alleen als blikopeners.’

‘Orson heeft vlijmscherpe tanden en hij doodt niet.’

‘Je hebt me helemaal overtuigd. Weet je wat, we nodigen Kanjerkop uit voor een pyjamafeest. We maken grote bakken popcorn, bestellen een pizza, zetten krulspelden in elkaars haar en babbelen over jongens.’

‘Klojo.’

‘Een minuut geleden waren we broers.’

‘Toen nog wel.’

Bobby reed het talud op tot boven aan de oever, tussen de borden door met waarschuwingen voor de gevaren van de rivier bij stormachtig weer, over het braakliggende stuk grond naar de straat en deed daar ten slotte de koplampen aan. Hij zette koers naar het huis van Lilly Wing.

‘Ik denk dat Pia en ik weer bij elkaar komen,’ zei Bobby. Hij had het over Pia Kliek, de kunstenares en zijn grote liefde, die gelooft dat ze de reïncarnatie is van Kaha Huna, de godin van het surfen.

‘Ze zegt dat Waimea haar thuis is,’ hielp ik hem herinneren.

‘Ik ga een geweldige magie op haar uitoefenen.’

Moeder Aarde draaide al vlijtig door naar de morgenstond, maar de straten van Moonlight Bay lagen er zo stil en verlaten bij dat het makkelijk voor te stellen was dat ze, evenals Dodenstad, uitsluitend bevolkt waren door spoken en lijken.

‘Magie?’ vroeg ik. ‘Doe je tegenwoordig aan voodoo?’

‘Freudiaanse magie.’

‘Pia is veel te intelligent om daarin te trappen,’ voorspelde ik. Hoewel ze zich de laatste drie jaar, nadat ze naar Hawaï was afgereisd om zichzelf te zoeken, een beetje vreemd had gedragen, was Pia beslist niet gek. Voordat Bobby haar leerde kennen, was ze summa cum laude afgestudeerd aan de kunstacademie. In die tijd brachten haar hyperrealistische doeken veel geld op en haar doorwrochte artikelen voor diverse kunsttijdschriften getuigden van een scherp waarnemingsvermogen.

‘Ik ga haar vertellen dat ik een tweepersoonsplank heb gekocht.’

‘Aha. Ze zou daaruit kunnen opmaken dat je met een of andere wahine op één plank surft.’

‘Jij hebt een realiteitstransfusie nodig. Zo gemakkelijk laat Pia zich niet lijmen. Wat ik tegen haar ga zeggen is dat ik een tweepersoonsplank heb en dat ik er klaar voor ben zodra zij dat is.’

Aangezien Pia’s meditaties tot de openbaring hadden geleid dat ze de reïncarnatie van Kaha Huna was, had ze vastgesteld dat het blasfemie zou zijn om vleselijke gemeenschap met een gewone sterveling te hebben, wat betekende dat ze de rest van haar leven in celibaat zou moeten doorbrengen. Dit had Bobby erg ontmoedigd.

Er begon een straaltje hoop te gloren toen Pia vervolgens tot het inzicht kwam dat Bobby de reïncarnatie van Kahuna was, de Hawaïaanse god van het surfen. De legende van Kahuna is een creatie van moderne surfers en is gebaseerd op het leven van een oude tovenaar die even weinig goddelijke eigenschappen bezat als een waarzegster op de kermis. Toch zegt Pia dat Bobby, omdat hij Kahuna is, de enige man ter wereld is met wie ze de liefde zou kunnen bedrijven, zij het dat hij zich goed bewust moet zijn van zijn onsterfelijkheid en zijn lot dient te aanvaarden voor ze de draad weer kunnen oppakken.

Er ontstond een nieuw probleem toen hij – uit trots om gewoon de sterfelijke Bobby Halloway te willen zijn of uit pure koppigheid, waar hij nogal eens last van heeft – weigerde te aanvaarden dat hij de enige echte god van het surfen was.

Vergeleken bij de hedendaagse relatieproblemen, waren die van Romeo en Julia maar kinderspel.

‘Dus je gaat eindelijk toegeven dat je Kahuna bent,’ zei ik, toen we door de straten met aan weerszijden sparren naar de hoger gelegen heuvels van de stad reden.

‘Nee. Ik hou het geheimzinnig. Ik zeg niet dat ik Kahuna níét ben. Ik hou het cool. Hul me in raadselen wanneer ze het onderwerp ter sprake brengt en dan kan ze ervan maken wat ze wil.’

‘Dat is niet genoeg.’

‘Er is meer. Ik ga haar ook vertellen over die droom waarin ik haar in een oogverblindende holoku van gouden en blauwe zijde boven fraaie glasheldere achtvoeters zag zweven, en waarin ze tegen me zegt: Papa he’e nalu – dat is Hawaïaans voor surfplank.’

We reden door een woonwijk in de buurt van Ocean Avenue, de belangrijkste oost-westverbinding in Moonlight Bay, toen bij een kruispunt recht voor ons een auto de hoek om kwam en op ons af reed. Het was een onopvallende Chevrolet sedan van recent model, beige of wit, met een Californisch nummerbord.

Ik deed mijn ogen dicht om ze tegen de naderende koplampen te beschermen en wilde wegduiken of onderuitzakken, maar ik bleef zitten omdat ik net zo goed een papieren zak over mijn hoofd had kunnen trekken om de volle aandacht op mezelf te vestigen.

Terwijl de Chevy ons passeerde en de felle koplampen geen gevaar meer voor me vormden, opende ik mijn ogen en zag twee mannen voorin en een achterin. Het waren forse kerels in donkere kleren, met uitgestreken smoelen en veel belangstelling voor ons. Hun nacht-van-de-levende-doden-ogen waren vlak, koud en verontrustend strak op ons gericht.

Onwillekeurig moest ik denken aan de duistere figuur die ik op de schuine steunbeer had gezien, boven de tunnel die onder Highway 1 liep.

‘De sterke arm,’ zei Bobby, toen de Chevy ons voorbij was.

‘Beroepslastposten,’ beaamde ik.

‘Je kon het bijna van hun voorhoofd aflezen.’

Ik keek naar de rode achterlichten in de zijspiegel. ‘Zo te zien komen ze ons in ieder geval niet achterna. Ben benieuwd waar ze naar op zoek zijn.’

‘Misschien naar Elvis.’

Toen de Chevy niet keerde en achter ons aan kwam, zei ik: ‘Dus je gaat Pia vertellen dat je haar in je droom boven een paar golven zag zweven en dat ze Papa he’e nalu tegen je zei.’

‘Precies. In die droom zei ze dat ik een tweepersoonsplank moest kopen om samen op te surfen. Volgens mij was dat een voorspelling, dus ik heb die plank gekocht en nu ben ik zover.’

‘Wat een gelul,’ zei ik, bij wijze van vriendelijke kritiek.

‘Het is waar. Ik heb het gedroomd.’

‘Nietwaar.’

‘Wel waar. Om je de waarheid te zeggen heb ik het drie nachten achter elkaar gedroomd en daar raakte ik wel een beetje van uit mijn doen. Ik ga het haar allemaal vertellen en dan kan zij het interpreteren zoals ze zelf wil.’

‘Terwijl jij geheimzinnig blijft doen en niet toegeeft dat je Kahuna bent, maar wel een goddelijk charisma tentoonspreidt.’

Hij fronste bedenkelijk en remde voor een stoplicht terwijl hij alle vorige had genegeerd. ‘Dat is waar, ja. Denk je dat het me niet lukt?’

Wat charisma betreft heb ik nooit zo iemand als Bobby ontmoet. Dat spul druipt zo rijkelijk van hem af dat hij erin lijkt te baden.

‘Kerel,’ zei ik, ‘jij hebt zo veel charisma dat de mensen met duizenden op je af zouden komen als je een zelfmoordsekte sticht, om samen met jou van een rots te springen.’

Hij was verguld. ‘O ja? Meen je dat?’

‘Nou en of,’ verzekerde ik hem.

‘Mahalo.’

‘Tot je dienst. Eén vraag.’

Het licht sprong op groen en hij gaf gas. ‘Vraag maar.’

‘Waarom zeg je niet gewoon tegen Pia dat je hebt ingezien dat je Kahuna bent?’

‘Ik kan niet tegen haar liegen. Ik hou van haar.’

‘Het is een onschuldig leugentje.’

‘Lieg jij tegen Sasha?’

‘Nee.’

‘Liegt zij tegen jou?’

‘Ze liegt tegen niemand,’ zei ik.

‘Tussen een man en een vrouw die van elkaar houden is geen enkele leugen klein of onschuldig.’

‘Je blijft me verbazen.’

‘Mijn wijsheid?’

‘Je weke teddybeerhartje.’

‘Knijp me, en ik ga Feelings voor je zingen.’

‘Ik geloof je op je woord.’

We waren vlak bij het huis van Lilly Wing.

‘Ga achterom, door de steeg,’ wees ik.

Het zou me niet verbaasd hebben als een patrouillewagen van de politie of weer zo’n onopvallende sedan vol granietogige mannen ons stond op te wachten, maar de steeg was verlaten. Sasha Goodalls Ford Explorer stond voor Lilly’s garagedeur en Bobby parkeerde erachter.

Aan de andere kant van de rij grote eucalyptusbomen die als windvangers dienden, lag het woeste ravijn in volstrekte duisternis gehuld. Zonder de verlichting van de maan kon daar van alles zijn: een bodemloze afgrond in plaats van een gewoon ravijn, een grote donkere zee, het eind van de wereld en een gapend zwart gat.

Terwijl ik uitstapte, schoot me te binnen dat die brave Orson op zoek naar Jimmy naarstig in het onkruid langs het ravijn had gesnuffeld. Zijn opgewonden gepiep toen hij het spoor had gevonden. Zijn snelle en onbaatzuchtige hulp bij de achtervolging.

Pas een paar uur geleden. Niettemin eeuwen geleden.

De tijd leek ook hier, ver buiten de wanden van de eiruimte, van slag te zijn.

Bij de gedachte aan Orson sloot iets kouds zich om mijn hart en ik stond even naar adem te happen.

Ik herinnerde me dat ik afgelopen januari twee jaar geleden samen met mijn vader, in het koude mortuarium van het Mercy Ziekenhuis bij kaarslicht zat te wachten tot mijn overleden moeder per lijkwagen naar Kirks Uitvaartcentrum zou worden overgebracht, dat ik toen het gevoel had of mijn eigen lichaam door het verlies van haar onherstelbaar was beschadigd. Ik durfde me nauwelijks te verroeren of zelfs maar te spreken uit angst dat ik uiteen zou barsten als een porseleinen beeld dat met een hamer kapot wordt geslagen. En de ziekenhuiskamer van mijn vader, nog maar een maand geleden. Die vreselijke avond toen hij was gestorven. Hij had mijn hand in de zijne genomen, zich over de rand van het bed naar me toe gebogen en zijn laatste woorden gefluisterd: ‘Vrees niets, Chris, vrees niets.’ Daarna was zijn hand verslapt in de mijne. Ik had hem op zijn voorhoofd en op zijn stoppelige wang gekust. Omdat ik zelf een wandelend medisch wonder ben, op mijn achtentwintigste ondanks mijn xp nog gezond en wel, geloof ik in wonderen, dat ze echt bestaan en dat we er niet buiten kunnen, dus ik hield de hand van mijn dode vader stevig vast, kuste zijn wang die nog warm was van de koorts en wachtte op een wonder. Ik eiste er bijna een. Met Gods hulp verwachtte ik dat mijn vader zou herrijzen zoals Lazarus, omdat de pijn om hem te verliezen onverdraaglijk was en de wereld zonder hem ondenkbaar hard en koud zou zijn. Van mij kon niet worden verwacht dat ik zoiets zou kunnen verdragen en dus zou ik genade krijgen. Hoewel ik in mijn leven al was gezegend met tal van wonderen, wenste ik er nog een, eentje maar. Ik bad tot God en smeekte Hem, beloofde Hem van alles, maar er is een genade in de natuurlijke orde der dingen die belangrijker is dan onze wensen, en uiteindelijk moest ik die genade aanvaarden, hoe bitter dat toen ook leek, en ik liet met tegenzin de levenloze hand van mijn vader los.

En nu stond ik in die steeg, terwijl mijn adem stokte, weer gepijnigd door de angst dat ik Orson, mijn broeder, die bijzondere en kostbare ziel die op deze wereld nog meer een buitenstaander was dan ik, zou overleven. Als hij eenzaam zou sterven, zonder de hand van een vriend om hem te troosten, zonder een geruststellende stem die hem verzekerde dat hij bemind was, zou ik voorgoed gekweld worden door de slopende gedachte aan zijn eenzame lijden en wanhoop.

‘Kerel,’ zei Bobby en hij legde zijn hand op mijn schouder en gaf er een bemoedigend kneepje in. ‘Het komt allemaal goed.’

Ik had geen woord gezegd, maar Bobby leek te begrijpen welke angst me had bevangen toen ik op het asfalt van de steeg naar de ondoordringbare duisternis van het ravijn achter de eucalyptusbomen stond te staren.

Ik hervond mijn adem en daarmee kreeg ik ook een gevaarlijk vurige hoop, zo’n aanval van hoop die zo hevig is dat je hart kan breken als je hoop geen waarheid wordt, een hoop die uitgroeide tot een woedende en onredelijke overtuiging en waarop ik hier aan de rand van de wereld geen recht had: we zouden Jimmy Wing vinden en we zouden Orson vinden, levend en ongedeerd, en degenen die hun kwaad hadden willen berokkenen zouden rotten in de hel.

16

Ik liep de houten poort door, het smalle tegelpad over en door de achtertuin waar de geur van jasmijn zo zwaar was als wierook, en ik vroeg me ondertussen bezorgd af hoe ik Lilly Wing, al was het maar in zeer geringe mate, kon laten delen in mijn hernieuwde hoop dat haar zoontje levend en ongedeerd zou worden gevonden. Ik had haar niet veel te vertellen dat een dergelijke optimistische conclusie kon staven. Het was zelfs zo dat Lilly alle hoop zou opgeven als ik haar ook maar een fractie vertelde van wat Bobby en ik in Fort Wyvern hadden gezien.

Het voorste deel van de Cape Cod-bungalow was helder verlicht. Lilly en Sasha wisten dat ik achterom zou lopen, en we zagen door de keukenramen kaarsen branden.

Sasha zat op het verandatrapje op ons te wachten. Ze was waarschijnlijk in de keuken geweest toen ze Bobby bij de garage had horen stoppen.

Het beeld van Sasha dat ik altijd bij me draag, is geïdealiseerd. Maar iedere keer als ik haar na een tijdelijke afwezigheid weer zie, is ze veel mooier dan in mijn vleiendste voorstelling van haar. Hoewel mijn gezichtsvermogen zich aan het donker had aangepast, was het licht zo slecht dat ik haar opvallende lichtgrijze ogen niet kon zien, evenmin als de roodbruine gloed van haar haar of de licht sproetige glans van haar huid. Desondanks straalde ze.

We omhelsden elkaar en ze fluisterde: ‘Hoi, Snowman.’

‘Hoi.’

‘Jimmy?’

‘Nog niet.’ Van de weeromstuit fluisterde ik ook. ‘En nu is Orson weg.’

Haar omhelzing werd steviger. ‘In Wyvern?’

‘Ja.’

Ze kuste mijn wang. ‘Hij bestaat niet alleen uit een groot hart en een kwispelende staart. Hij is ook heel wat mans. Hij slaat zich er wel doorheen.’

‘We gaan terug om ze te zoeken.’

‘Dat zou ik denken. En ik ga mee.’

Sasha’s schoonheid is niet alleen, of zelfs hoofdzakelijk, van fysieke aard. In haar gezicht zie ik haar wijsheid, haar medeleven, haar moed en haar eeuwige glorie. Die andere, spirituele schoonheid, die haar diepste wezen uitmaakt, steunt me in tijden van angst en wanhoop, zoals andere waarheden wellicht een geestelijke overeind zouden houden onder de martelende knoet van een tiran. Ik zie er geen blasfemie in om Sasha’s goedheid met de genade van God te vergelijken, want het een is de weerspiegeling van het ander. De onzelfzuchtige liefde die we anderen geven, tot het punt waarop we bereid zijn ons leven voor hen te offeren – zoals Sasha voor mij zou doen en ik voor haar – is voor mij het enige bewijs dat nodig is om te beseffen dat mensen niet alleen maar zelfzuchtige wezens zijn; we dragen een goddelijke vonk in ons mee en als we dat willen inzien verkrijgt ons leven waardigheid, betekenis en hoop. In Sasha is die vonk heel helder, een licht dat me eerder geneest dan verwondt.

Toen Sasha Bobby omhelsde, die het geweer droeg, fluisterde ze: ‘Laat dat ding maar hier. Lilly is erg over haar toeren.’

‘Ik ook,’ mompelde Bobby.

Hij legde zijn geweer in de schommelstoel. Zijn Smith & Wesson-revolver zat onder zijn hawaïhemd achter zijn broeksband.

Sasha droeg een spijkerbroek, een trui en een ruim vallend jack van denim. Toen we elkaar hadden omhelsd, had ik het handvuurwapen in de schouderholster onder haar kleren gevoeld.

Ik had de 9 mm Glock.

Als het genenverwisselende retrovirus van mijn moeder met kogels te vernietigen zou zijn geweest, dan zouden ze een paar geduchte tegenstanders aan ons hebben gehad. Dan zou het einde van de wereld zijn uitgesteld en hadden we een strandfeest kunnen houden.

‘Politie?’ vroeg ik Sasha.

‘Wel geweest. Ze zijn net weg.’

‘Manuel?’ Ik bedoelde Manuel Ramirez, de plaatsvervangende commissaris van politie, met wie ik bevriend was geweest voordat hij door de lieden van Wyvern was ingelijfd.

‘Ja. Toen hij me zag binnenkomen, keek hij of hij een niersteenaanval kreeg.’

Sasha ging ons voor naar de keuken. Het was er zo stil dat onze voetstappen naar verhouding zo hard en onbeschaafd klonken als een klompendans in een kathedraal. Lilly’s peilloze verdriet wierp een sombere schaduw over haar sobere woning, zo tastbaar als een fluwelen kleed over een lijkkist, alsof Jimmy al dood was aangetroffen. Uit consideratie met mijn aandoening kwam het enige licht van het digitale fornuisklokje, van de blauwe gasvlam onder de theeketel op een van de branders en van een paar dikke gele kaarsen. Ze stonden op witte schoteltjes op de keukentafel en verspreidden een vanillegeur die ongepast feestelijk was voor deze donkere ruimte en de ernstige omstandigheden.

De tafel stond tegen een raam geschoven en er was ruimte voor drie stoelen. Lilly zat met haar gezicht naar me toe. Ze droeg nog steeds dezelfde broek en hetzelfde flanellen hemd.

Bobby bleef bij de keukendeur staan om de achtertuin in de gaten te houden. Sasha liep naar het gasstel om te kijken of het water al kookte.

Lilly zat voorovergebogen met haar armen op de grenen tafel.

‘Dasje,’ zei ik.

Met gefronst voorhoofd en tot spleetjes geknepen ogen, haar lippen stijf op elkaar geperst, staarde ze naar haar gevouwen handen. Dat deed ze met zo’n intensieve aandacht dat het leek of ze het lot van haar kind in haar scherpgepunte knokkels en in de patronen van botjes, aderen en sproeten probeerde te zien, als waren haar handen tarotkaarten of I Tjing-stokjes.

‘Ik geef het nooit op,’ beloofde ik haar.

Omdat ik zo bedrukt was binnengekomen had Lilly al begrepen dat ik haar zoontje niet had gevonden en ze reageerde niet.

Overmoedig beloofde ik haar: ‘We gaan groepjes vormen, meer hulp halen en dan terug om hem op te sporen.’

Eindelijk hief ze haar hoofd en keek me aan. De nacht had haar genadeloos verouderd. Zelfs in het flatterende kaarslicht zag ze er afgetobd en versleten uit, alsof ze vele wrede jaren achter de rug had in plaats van een paar moeilijke uren. Door een speling van het licht leek haar blonde haar wit. Haar blauwe ogen, ooit zo stralend en levendig, waren nu verduisterd door verdriet, angst en woede.

‘Mijn telefoon doet het niet,’ zei Lilly op een vlakke en zachte toon. Haar kalmte was in tegenspraak met de sterke emoties in haar ogen.

‘Je telefoon?’ Ik kreeg even de indruk dat ze door was gedraaid onder de last van haar angst.

‘Nadat de politie vertrokken was, heb ik mijn moeder gebeld. Na de dood van mijn vader is ze hertrouwd. Drie jaar later. Woont in San Diego. Het gesprek werd afgebroken. Er kwam een telefoniste tussen. Ze zei dat interlokaal bellen niet meer kon. Tijdelijk. Technische storing. Ze loog.’

Ik schrok van haar eigenaardige en volstrekt ongewone manier van spreken: de afgemeten zinnetjes, de staccato cadans. Het leek of ze alleen iets kon zeggen door zich in korte mededelingen op kleine groepen woorden te concentreren, alsof ze bang was dat haar stem in een langere zin zou breken en daarmee lucht zou geven aan al haar opgekropte gevoelens, met het gevolg dat ze in snikken zou uitbarsten en helemaal niets meer kon zeggen.

‘Hoe weet je dat de telefoniste loog?’ spoorde ik haar aan toen ze zweeg.

‘Was geen echte telefoniste. Kon ik horen. Niet de juiste termen. Had er de stem niet voor. Geen goede toon. Gekunsteld. Telefonistes klinken allemaal hetzelfde. Ze zijn ervoor opgeleid. Deze kletste maar wat.’

De bewegingen van haar ogen volgden het ritme van haar woorden. Ze keek me wel herhaaldelijk aan, maar wendde haar blik dan weer snel af. Omdat ik me schuldig voelde, het gevoel had tekort te schieten, dacht ik dat ze me daarom niet recht in de ogen kon kijken. Nu ze haar aandacht van haar gevouwen handen had afgewend, kon ze zich nergens anders langer dan een paar seconden op richten, misschien omdat alles in de keuken haar aan Jimmy deed denken, herinneringen die haar zelfbeheersing zouden breken als ze er te lang naar keek.

‘Dus toen probeerde ik lokaal te bellen. Met mijn schoonmoeder. Moeder van mijn overleden man Ben. Jimmy’s oma. Ze woont aan de andere kant van de stad. Ik kreeg geen kiestoon. Nu is de telefoon dood. Doet niks meer.’

Bij het aanrecht klonk gerammel van kopjes en vervolgens het getinkel van lepeltjes toen Sasha in een besteklade zocht.

‘Die agenten waren ook geen agenten,’ zei Lilly. ‘Zagen er wel zo uit. Uniformen, insignes, wapens. Mannen die ik al mijn hele leven ken. Manuel. Hij ziet eruit als Manuel. Hij doet niet meer als Manuel.’

‘Wat was er anders?’

‘Ze stelden een paar vragen. Krabbelden wat in boekjes. Maakten een gipsafgietsel van de voetafdruk. Bij Jimmy’s raam. Spoten poeder voor vingerafdrukken, maar niet overal waar het zou moeten. Het was niet echt. Helemaal niet grondig. Ze hebben de kraai niet eens gevonden.’

‘Kraai?’

‘Het kon ze … niet echt veel schelen,’ vervolgde ze, alsof ze mijn vraag niet had gehoord, alsof ze probeerde hun onverschilligheid te begrijpen. ‘Lou, mijn schoonvader, was bij de politie. Hij was grondig. Voelde zich erbij betrokken. Maar wat heeft hij ermee te maken? Hij was een góéde politieman. Vriendelijk. Je voelde altijd dat hij zich de dingen aantrok. Niet zoals … die kerels.’

Ik keek vragend naar Sasha voor uitleg over de kraai en Louis Wing. Sasha knikte, waaruit ik opmaakte dat ze het had begrepen en me later meer zou vertellen wanneer Lilly het in haar verslagenheid mocht vergeten.

Ik speelde voor advocaat van de duivel en zei tegen Lilly: ‘Agenten moeten objectief en onpersoonlijk zijn om hun werk goed te kunnen doen.’

‘Daar lag het niet aan. Ze gaan Jimmy zoeken. Stellen een onderzoek in. Ze gaan het proberen. Dat denk ik wel. Maar ze … manipuleerden me ook.’

‘Manipuleerden?’

‘Ik mocht niets zeggen. Tegen niemand. Vierentwintig uur. Praten zou het onderzoek hinderen. Ontvoering van een kind maakt het publiek angstig, begrijpt u, mevrouw? Zaait paniek. Telefoon bij de politie staat roodgloeiend. Kost te veel tijd om de mensen te kalmeren. Kunnen ons dan niet voor honderd procent aan een speurtocht naar Jimmy wijden. Geklets. Ik ben niet achterlijk. Ik zit hier kapot te gaan, kapot … maar ik ben niet achterlijk.’ Ze verloor bijna haar zelfbeheersing, haalde diep adem en ging door op dezelfde beheerste en vlakke toon. ‘Ze wilden me de mond snoeren. Vierentwintig uur lang. En ik weet niet waarom.’

Ik begreep wel waarom Manuel wilde dat Lilly haar mond hield. Hij had tijd nodig om te kunnen vaststellen of het hier om een gewoon misdrijf ging, of om een dat met de gebeurtenissen in Wyvern te maken had, want in het laatste geval zou hij er alles aan doen om het in de doofpot te stoppen. Nu hoopte hij nog dat de ontvoerder gewoon een psychopaat, een pedofiel of een lid van een duivelse sekte was, of iemand die een appeltje te schillen had met Lilly. Maar de crimineel zou ook iemand kunnen zijn die in wording was, een man wiens dna dermate was verstoord door een agressieve infectie van het retrovirus dat hij moreel aan het aftakelen was, dat zijn menselijke gevoelens oplosten in een zuur van volkomen bizarre noden en behoeften, dwangvoorstellingen die veel duisterder en vreemder waren dan de laagste van onze instincten. Of misschien was er wel een ander verband met Wyvern, omdat een heleboel dingen die tegenwoordig in Moonlight Bay helemaal fout liepen terugvoerden naar dat griezelige gebied achter de metalen hekken en het prikkeldraad. Mocht de ontvoerder van Jimmy in wording zijn, dan zou hij nooit terechtstaan. Na zijn eventuele arrestatie zouden ze hem meenemen naar de diepverscholen genetische labs in Fort Wyvern als deze, zoals wij vermoedden, nog functioneerden. Of hij zou worden overgebracht naar een soortgelijke en al even geheim gehouden locatie elders in het land om te worden onderzocht en getest als deel van de wanhopige zoektocht naar een geneesmiddel. In dat geval zou Lilly onder druk worden gezet om een officieel bekrachtigd, verzonnen verhaal over wat er met Jimmy gebeurd was te accepteren. Mocht ze niet overtuigd kunnen worden en evenmin onder bedreiging zwichten, dan zou men haar vermoorden of naar de psychiatrische afdeling van het Mercy Ziekenhuis brengen ter bescherming van de nationale veiligheid en het algemeen welzijn, hoewel ze in werkelijkheid werd opgeofferd met geen ander doel dan de politieke kopstukken te beschermen die ons tot deze afgrond hadden gebracht.

Sasha zette een kopje thee voor Lilly neer. Op het schoteltje lag een schijfje citroen. Naast het kopje zette ze een bijpassend porseleinen dienblaadje met melk en suiker en een zilveren lepeltje.

Deze huiselijkheid bracht ons niet met beide voeten op de grond, maar verleende iets onwezenlijks aan de gang van zaken. Het zou me niet verbaasd hebben wanneer Alice met meneer White Rabbit en de Mad Hatter bij ons waren aangeschoven.

Kennelijk had Lilly om thee gevraagd, maar ze scheen zich er nauwelijks van bewust te zijn dat die nu voor haar neus stond. De kracht van haar onderdrukte emoties werd zo duidelijk voelbaar dat ze zich niet veel langer zou kunnen beheersen, maar toch bleef ze op diezelfde vlakke toon doorpraten. ‘Telefoon dood. Oké. En als ik nu naar mijn schoonmoeder rijd? Om haar over Jimmy te vertellen. Word ik dan tegengehouden? Onderweg? Met het advies om niks te zeggen? In Jimmy’s belang? En als ik niet stop? En niet zwijg?’

‘Wat heeft Sasha je verteld?’ vroeg ik.

Lilly keek me strak aan en wendde haar blik meteen weer af. ‘Dat er iets in Wyvern is gebeurd. Iets vreemds. Slechte dingen. Raakt ons in bepaald opzicht allemaal. Iedereen in Moonlight Bay. Ze proberen het stil te houden. Het zou Jimmy’s verdwijning kunnen verklaren. Op een of andere manier.’

Ik keerde me om naar Sasha die zich afzijdig hield, bij het aanrecht. ‘Is dat alles?’

‘Loopt ze niet meer gevaar als ze meer weet?’ vroeg Sasha.

‘Beslist,’ zei Bobby vanaf zijn uitkijkpost bij de deur.

Met het oog op Lilly’s wanhoopstoestand leek het ook mij verstandig haar niet alles te vertellen wat we wisten. Wanneer ze begreep welk apocalyptisch gevaar ons bedreigde, de hele mensheid bedreigde, zou ze ook het laatste beetje hoop kwijtraken dat ze haar zoon levend zou terugzien. Ik wilde niet degene zijn die haar daarvan beroofde.

Bovendien bespeurde ik een grijs tintje in het donker achter de keukenramen, een zo subtiele voorbode van de ochtendschemering dat iemand zonder mijn verscherpt waarnemingsvermogen van nuances in duisternis het niet zou opvallen. We hadden geen tijd meer. Weldra moest ik me afschermen voor het zonlicht en dat deed ik het liefst in mijn eigen huis dat daarop ingericht was.

‘Ik heb er recht op,’ zei Lilly. ‘Om alles te weten.’

‘Inderdaad,’ zei ik.

‘Alles.’

‘Maar er is nu geen tijd meer. We …’

‘Ik ben bang,’ fluisterde ze.

Ik schoof haar kopje thee opzij en stak haar over de tafel mijn beide handen toe. ‘Je bent niet alleen.’

Ze keek naar mijn handen maar greep ze niet, misschien uit angst dat ze daardoor haar emoties niet langer kon bedwingen.

Ik hield mijn handen met de palmen omhoog op de tafel. ‘Als je nu meer zou weten heb je daar niets aan,’ zei ik. ‘Later zal ik je alles vertellen. Alles. Maar nu … als de onbekende man die Jimmy heeft meegenomen niets met … die ellendige toestand in Wyvern te maken heeft, zet Manuel alles op alles om Jimmy bij je terug te brengen. Dat weet ik zeker. Maar als het wel met Wyvern te maken heeft, dan kunnen we niemand van de politie, Manuel incluis, voor een cent vertrouwen. Dan staan wij er alleen voor. En we moeten ervan uitgaan dat we er alleen voor komen te staan.’

‘Dit is zo erg.’

‘Ja.’

‘Krankzinnig.’

‘Ja.’

‘Zo erg,’ herhaalde ze en haar vlakke stem klonk steeds beangstigender. Haar inspanning om zich te beheersen maakte haar gespannen gezicht zo strak als een gebalde vuist.

Ik kon het niet aanzien dat ze in zo’n hevige pijn verkeerde, maar ik wendde mijn blik niet af. Als ze me kon aankijken, wilde ik dat ze mijn betrokkenheid in mijn ogen kon zien, in de hoop dat ze daar enige troost uit kon putten.

‘Je moet hier blijven,’ zei ik, ‘dan weten we waar je bent als we … Jimmy hebben gevonden.’

‘Hebben jullie nog enige hoop?’ vroeg ze. Hoewel haar stem vlak bleef trilde er iets in. ‘Jullie tegen … wie? De politie? Het leger? De overheid? Jullie tegen dat hele stel?’

‘Het is niet uitzichtloos. Niets op deze wereld is volkomen uitzichtloos, tenzij we het zelf willen. Maar Lilly … je moet hier blijven. Want als het niets met Wyvern te maken heeft, zou de politie je hulp nodig kunnen hebben. Of misschien heel goed nieuws voor je hebben. Zelfs de politie.’

‘Maar je moet hier niet alleen blijven,’ zei Sasha.

‘Als we weggaan,’ zei Bobby, ‘zal ik Jenna hierheen brengen.’ Jenna Wing was Lilly’s schoonmoeder. ‘Oké?’

Lilly knikte.

Ze pakte mijn handen niet, dus ik vouwde de mijne op de tafel, net als zij.

‘Je vroeg wat ze zouden kunnen doen wanneer je niet wilt zwijgen,’ zei ik. ‘Wanneer je niet doet wat ze willen. Ze zijn tot alles in staat. Reken daar maar op.’ Ik aarzelde even. ‘Ik weet niet waar mijn moeder heen ging op de dag van haar dood. Ze reed de stad uit, misschien om die hele samenzwering in de openbaarheid te brengen. Omdat ze het wist, Lilly. Ze wist wat er in Wyvern was gebeurd. Ze is nooit op de plaats van bestemming aangekomen. En dat zou jou ook overkomen.’

Ze sperde haar ogen open. ‘Dat ongeluk. Met haar auto.’

‘Het was geen ongeluk.’

Voor het eerst sinds ze tegenover me zat, keek ze me langer dan twee of drie seconden aan. ‘Je moeder. Genetica. Haar werk. Daarom weet je er zoveel van.’

Ik maakte geen gebruik van de gelegenheid om haar meer te vertellen, uit angst dat Lilly tot de juiste conclusie zou komen dat mijn moeder niet alleen de rechtschapen vrouw was geweest die groot alarm had willen slaan, maar dat ze ook tot de verantwoordelijken had behoord voor wat er in Wyvern was gebeurd. Stel dat de ontvoering van Jimmy direct te maken had met de doofpotaffaire van Wyvern, dan zou Lilly daaruit terecht kunnen concluderen dat haar zoontje in levensgevaar verkeerde als een direct gevolg van mijn moeders werk. Omdat dit waarschijnlijk juist was, zou ze daarna de minder logische en meer emotionele conclusie kunnen trekken dat ik bij de samenzweerders hoorde, er eentje van de vijand was en dat ze daarom niets meer met me te maken wilde hebben. Ik was een vriend van Lilly en een goede hoop voor haar om haar zoontje terug te vinden, ongeacht wat mijn moeder ook kon hebben gedaan.

‘Het is het beste voor je, én voor Jimmy, dat je op ons vertrouwt. Op mij, Bobby, Sasha. Vertrouw op ons, Lilly.’

‘Ik kan niets doen!’ zei ze bitter. ‘Helemaal niets.’

Haar samengetrokken gezicht veranderde, al ontspande het niet uit het troostrijke gevoel dat ze haar wanhoop met vrienden kon delen. In plaats daarvan verstrakten de trekken van pijn tot een harde knoop van woede bij het ontmoedigende en tegelijkertijd woedend makende besef van haar hulpeloosheid.

Toen haar man Ben drie jaar geleden stierf, had Lilly haar deeltijdbaan als onderwijzeres opgegeven, omdat ze Jimmy van dat inkomen niet kon onderhouden; ze had het geld van haar levensverzekering ingezet om een souvenirwinkeltje te beginnen in een buurt bij de haven waar veel toeristen kwamen. Met hard werken had ze het bedrijfje winstgevend weten te maken. Om over haar eenzaamheid en verdriet als gevolg van de dood van haar man heen te komen, had ze haar vrije uren doorgebracht met Jimmy en met zichzelf allerlei dingen aanleren. Zo had ze leren metselen, de paden rondom haar bungalow aangelegd, er een mooi hek omheen gebouwd en al het houtwerk in de keuken opgeknapt. Ook had ze tuinieren geleerd en de mooiste tuin van de hele buurt aangelegd. Ze was eraan gewend geraakt om voor zichzelf te zorgen en voor zichzelf op te komen. Zelfs in tegenspoed was ze altijd optimistisch gebleven; ze wist van aanpakken en doorbijten en kon de gedachte niet verdragen een lijdzaam slachtoffer te moeten zijn.

Misschien voor het eerst in haar leven voelde Lilly zich volslagen hulpeloos, gesteld tegenover krachten die ze niet goed kon doorgronden en met succes bestrijden. Voor het eerst kon ze het niet alleen aan. Erger nog: ze kon geen enkele positieve actie ondernemen. Omdat het niet in haar aard lag om bij de pakken neer te zitten, vond ze ook geen troost in zelfmedelijden. Ze kon alleen maar afwachten. Wachten tot Jimmy levend werd gevonden. Wachten tot Jimmy dood werd gevonden. Of nog het ergste van alles: haar hele verdere leven wachten zonder te weten wat hem was overkomen. Door deze onverdraaglijke hulpeloosheid werd ze door zowel woede, doodsangst als een loodzwaar verdriet gekweld.

Eindelijk haalde ze haar handen uit elkaar.

Haar ogen waren nat van tranen die ze met moeite bedwong. Omdat ik meende dat ze haar handen naar me wilde uitstrekken, stak ik haar de mijne weer toe.

Maar ze sloeg haar handen voor haar gezicht, snikte en zei: ‘O, Chris, ik schaam me zo.’

Ik wist niet of ze bedoelde dat ze zich voor haar hulpeloosheid geneerde, of omdat ze haar zelfbeheersing verloor, of omdat ze huilde. Ik liep om de tafel heen en wilde haar in mijn armen nemen.

Ze stribbelde even tegen, stond toen op en omhelsde me. Ze drukte haar gezicht tegen mijn schouder en zei met een stem die hees was van verdriet: ‘Ik ben … o god, ik ben zo wreed tegen je geweest.’

Verbijsterd en verward zei ik: ‘Nee nee, Lilly. Nee, Dasje, jij niet.’

‘Ik had … de moed niet.’ Ze beefde alsof ze koorts had, stotterde met klapperende tanden en klemde zich aan me vast met de wanhoop van een verdwaald en doodsbang kind.

Ik hield haar stevig vast, niet in staat om iets te zeggen omdat haar pijn me kwelde. Haar verklaring dat ze zich zo schaamde bleef me verbazen, maar achteraf beschouwd geloof ik dat er iets bij me begon te dagen.

‘Al die stoere praatjes van me,’ zei ze. Haar stem werd nog onduidelijker, verwrongen door een verstikkende wroeging. ‘Allemaal geklets. Maar ik was niet … kon niet … toen het erop aankwam kon ik het niet.’ Ze snakte naar adem en hield me nog steviger vast. ‘Ik heb je gezegd dat het anders-zijn me niets uitmaakte, maar uiteindelijk dus wel.’

‘Stil maar,’ fluisterde ik. ‘Het is al goed, al goed.’

‘Jouw anders-zijn,’ zei ze, en nu begreep ik wat ze bedoelde. ‘Jouw anders-zijn. Uiteindelijk gaf dat de doorslag. En ik heb me van je afgewend. En nu ben je hier. Nu ik je nodig heb, ben je er.’

Bobby liep de keuken uit naar de veranda. Niet omdat hij een verdacht geluid zou hebben gehoord en ook niet om ons alleen te laten. Zijn relaxte onverschilligheid was een bolster waarin hij een sentimentele Bobby Halloway met een heel klein hartje verborg die volgens hem niemand kende, zelfs ik niet.

Sasha wilde Bobby volgen. Toen ze naar me omkeek schudde ik mijn hoofd om haar te vragen te blijven.

Zichtbaar verlegen met de situatie ging ze maar een ander kopje thee inschenken ter vervanging van het vorige dat afgekoeld en onaangeraakt op tafel stond.

‘Je hebt je nooit van me afgewend. Nooit,’ zei ik tegen Lilly. Ik bleef haar vasthouden, streek over haar haar en wilde dat het leven ons nooit bijeen had gebracht op een moment dat ze zich genoodzaakt voelde om het onderwerp te berde te brengen.

Vier jaar lang, vanaf ons zestiende, hadden we ons leven willen delen. Maar we werden volwassen. Om te beginnen beseften we dat de kinderen die we zouden kunnen krijgen een te groot risico liepen om met xp te worden geboren. Ik had berust in mijn beperkingen, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen een kind op de wereld te zetten dat diezelfde last zou moeten dragen. En mocht dat kind zonder xp worden geboren, dan zou hij of zij al vroeg geen vader meer hebben, want ik zou allang voor het twintigste jaar van mijn kind komen te overlijden. Hoewel ik er tevreden mee zou zijn geweest om een kinderloos huwelijk met Lilly te hebben, had ze altijd naar een gezinsleven verlangd, wat volkomen natuurlijk en juist was. Ook had ze het heel moeilijk met de zekerheid dat ze al jong weduwe zou worden, evenals met het onaangename vooruitzicht dat verergerende neurologische aandoeningen mijn laatste levensjaren tot een kwelling zouden maken: onduidelijk praten, gehoorverlies, onbeheersbare bevingen van hoofd en handen en misschien zelfs geestelijke aftakeling.

‘We wisten allebei dat er een eind aan moest komen,’ zei ik. Dat was de waarheid, want uiteindelijk had ik ingezien wat een afschuwelijke last ik aan het eind van mijn leven uit naam der liefde voor haar zou worden.

Om eerlijk te zijn had ik zo egoïstisch kunnen zijn om haar over te halen met me te trouwen, om haar mee te laten lijden tijdens mijn uiteindelijke afglijden naar ziekte en invaliditeit, omdat haar troost en steun mijn aftakeling minder beangstigend en draaglijker zouden hebben gemaakt. Ik had me kunnen afsluiten voor het besef dat ik haar leven verwoestte om het mijne te verlichten: ik ben nu eenmaal geen heilig boontje en dus niet vrij van eigenbelang. Aarzelend en verontschuldigend had ze haar eerste twijfels geuit. Wekenlang had ik haar argumenten aangehoord en daarbij was ik met tegenzin tot het besef gekomen dat ze weliswaar bereid was geweest om offers voor me te brengen – wat ik maar al te graag had gewild – maar dat de liefde die ze na mijn dood nog voor me zou voelen onvermijdelijk zou worden aangetast door wrok en een gerechtvaardigde verbittering. Omdat mijn leven niet lang zal zijn, heb ik een diepe egoïstische drang om een levendige herinnering achter te laten bij degenen die me goed hebben gekend. Bovendien ben ik ijdel genoeg om te willen dat die herinnering gekoesterd blijft en bij hen genegenheid en vrolijkheid wekt. Eindelijk had ik begrepen dat het voor zowel Lilly als voor mij het beste was om onze droom van een gedeeld leven te laten varen om de droom niet in een nachtmerrie te zien ontaarden.

En nu, met Lilly in mijn armen, begreep ik dat zij de volle verantwoordelijkheid voor onze verwijdering wilde dragen, omdat zij de eerste was geweest die aan onze verhouding was gaan twijfelen. Toen we geen minnaars meer waren en voor vriendschap hadden gekozen, bleef ik naar haar verlangen. Mijn melancholie over de beëindiging van onze droom moest deerniswekkend duidelijk zijn geweest, omdat ik ten eerste niet aardig en ten tweede niet mans genoeg was om haar die te besparen. Ongewild had ik haar schuldgevoel nog aangescherpt, en acht jaar te laat moest ik de wond genezen die ik haar had toegebracht.

Toen ik met haar over die hele geschiedenis wilde praten, wilde ze zwakjes protesteren. Gewoontegetrouw gaf ze zichzelf de schuld en in de loop der jaren had ze geleerd een masochistische troost uit haar ingebeelde schuldgevoel te putten. Daar wilde ze nog steeds aan vasthouden. Bij mijn binnenkomst had ik ten onrechte gedacht dat ze me niet wilde aankijken omdat ik er niet in was geslaagd Jimmy te vinden; tja, evenals Lilly was ik er zelf ook altijd gauw bij om me met schuldgevoelens op te zadelen. Of we het beseffen of niet, aan deze zijde van het paradijs voelen we altijd de smet op onze ziel en bij iedere gelegenheid willen we die met een staalwollen schuldgevoel wegpoetsen.

Ik hield die dierbare vrouw stevig in mijn armen om haar haar schuldgevoelens uit het hoofd te praten en haar te doen inzien wat een naar liefde hunkerende dwaas ik ben, in de hoop dat ze begreep dat het acht jaar geleden weinig had gescheeld of ik had haar zover gekregen dat ze haar toekomst voor mij had willen opofferen. Zo goed als ik kon sloopte ik het positieve beeld dat ze van me had. Het was een van de moeilijkste dingen die ik ooit had moeten doen, want terwijl ik haar in mijn armen hield en haar tranen droogde, besefte ik ook hoeveel ze nog voor me betekende en dat ik maar al te graag wilde dat ze nooit anders dan goed over me dacht, hoewel we nooit meer minnaars konden zijn.

‘Wat we hebben gedaan was juist,’ besloot ik. ‘Voor ons allebei. Als we die beslissing acht jaar geleden niet hadden genomen, zou jij Ben nooit hebben leren kennen en ik Sasha niet. Dat waren kostbare momenten in ons leven: dat jij Ben leerde kennen en ik Sasha. Heilige momenten.’

‘Ik hou van je, Chris.’

‘En ik van jou.’

‘Niet zoals ik ooit van jou hield.’

‘Dat weet ik.’

‘Beter dan toen.’

‘Ik weet het.’

‘Zuiverder.’

‘Dat hoef je niet te zeggen.’

‘Niet omdat het me een opstandig en nobel gevoel geeft om van je te houden met al je problemen. Niet omdat je anders bent. Ik hou van je omdat je bent wie je bent.’

‘Dasje?’ zei ik.

‘Wat?’

Ik glimlachte. ‘Hou je mond.’

Ze maakte een geluid dat meer een lachje dan een snik was, al bestond het uit beide. Ze gaf me een kus op mijn wang en ging weer zitten, slap van opluchting maar ook van angst om Jimmy.

Sasha zette een vers kopje thee op tafel. Lilly greep haar hand en hield die stevig vast. ‘Ken je The Wind in the Willows?’

‘Niet voor ik Chris leerde kennen,’ zei Sasha. Zelfs in het vage en flakkerende kaarslicht zag ik de sporen van tranen op haar gezicht.

‘Hij noemde me Dasje omdat ik voor hem opkwam. Maar nu is hij mijn Dasje, én het jouwe. En jij bent het zijne, hè?’

‘Ze kan er behoorlijk op los rammen,’ zei ik.

‘We gaan Jimmy zoeken,’ beloofde Sasha haar, om me te bevrijden van de zware last die belofte telkens te moeten herhalen. ‘En we brengen hem bij je terug.’

‘Hoe zit het met die kraai?’ vroeg Lilly aan Sasha.

Uit haar broekzak haalde Sasha een stuk tekenpapier en vouwde het open. ‘Toen die agenten waren vertrokken, heb ik Jimmy’s slaapkamer doorzocht. Ze waren niet echt grondig te werk gegaan en ik dacht dat we misschien iets konden vinden dat ze over het hoofd hadden gezien. Dit lag onder een kussen.’

Toen ik het papier bij het kaarslicht hield, zag ik een pentekening van een vliegende vogel van opzij gezien, met naar achteren gebogen vleugels. Onder de vogel stond de keurig geschreven mededeling: Louis Wing wordt mijn dienaar in de hel.

‘Wat heeft je schoonvader hiermee te maken?’ vroeg ik aan Lilly.

Haar gezicht versomberde weer. ‘Weet ik niet.’

Bobby liep van de veranda de keuken in. ‘Wegwezen, kerel.’

Ook de anderen konden nu zien dat het licht werd. De zon was nog lang niet boven het heuvelland opgekomen, maar het duister was veranderd van roetzwart in asgrauw. Door de keukenramen leek de achtertuin meer een potloodtekening dan een landschap in verschillende nuances zwart.

Ik liet Bobby de kraai zien. ‘Misschien gaat het toch niet om Wyvern. Misschien heeft iemand iets tegen Louis.’

Bobby keek aandachtig naar de tekening, zonder ervan overtuigd te raken dat hiermee het bewijs was geleverd dat de ontvoering niet meer dan een wraakneming was. ‘Alles heeft met Wyvern te maken, op welke manier dan ook.’

‘Wanneer is Louis bij de politie weggegaan?’ vroeg ik.

‘Vier jaar geleden ging hij met pensioen, een jaar voordat Ben stierf,’ zei Lilly.

‘En voordat het in Wyvern helemaal fout liep,’ merkte Sasha op. ‘Dus misschien is er helemaal geen verband.’

‘Toch wel,’ hield Bobby vol. Hij tikte op de kraai. ‘Dit is gewoon te absurd om niet iets met Wyvern te maken te hebben.’

‘We moesten maar eens met je schoonvader gaan praten,’ zei ik tegen Lilly.

Ze schudde haar hoofd. ‘Kan niet. Hij ligt in Shorehaven.’

‘Dat verpleeghuis?’

‘Hij heeft in vier maanden drie keer een beroerte gehad en na de laatste ligt hij in coma. Hij kan niet meer praten. Ze denken dat hij niet lang meer te leven heeft.’

Ik keek weer naar de pentekening en begreep waarom Bobby ‘te absurd’ had gezegd, niet alleen uit verbazing om de handgeschreven woorden, maar ook om de kraai. Er ging iets boosaardigs van de tekening uit: de vleugelveren stonden recht overeind, de bek was wijd geopend alsof de vogel krijste en hij hield zijn scherpe gekromde klauwen uitgespreid. Het oog, hoewel niet meer dan een wit cirkeltje, leek kwaadaardige woede uit te stralen.

‘Mag ik ’m houden?’ vroeg ik aan Lilly.

Ze knikte. ‘Ik krijg er een vies gevoel van. Ik wil ’m niet aanraken.’

We lieten Lilly aan de keukentafel achter met haar kopje thee in de hoop dat ze er meer van zou drinken dan een piepklein slokje.

Op het trapje van de veranda naar de tuin zei Sasha: ‘Bobby? Breng Jenna Wing maar zo gauw mogelijk hierheen.’

Ik gaf hem de tekening. ‘Laat haar dit zien en vraag of ze zich iets kan herinneren van een zaak waar haar man aan werkte … iets wat dit zou kunnen verklaren.’

In de tuin greep Sasha mijn hand.

‘Wie draait de muziek in jouw plaats?’ vroeg Bobby.

‘Doogie Sassman,’ zei ze.

‘Mr. Harley-Davidson, de reusachtige love-machine,’ zei Bobby. Hij liep voor ons uit over het stenen pad langs de garage. ‘Aan wat voor muziek geeft onze headbangende heavy metal-vriend zelf de voorkeur?’

‘Walsen, foxtrots, tango’s, rumba’s, cha-cha-cha’s,’ zei Sasha. ‘Ik heb hem dringend gevraagd of hij zich wil houden aan het lijstje dat ik hem heb gegeven, anders draait hij alleen maar ouderwetse dansmuziek. Hij is gek op stijldansen.’

Bobby duwde de poort open, keerde zich om en staarde Sasha ongelovig aan. Tegen mij zei hij: ‘Wist jij dat?’

‘Nee.’

‘Stijldansen?’

‘Hij heeft een paar prijzen gewonnen,’ zei Sasha.

‘Doogie? Maar die is zo dik als een VW-Kever!’

‘Het oude model, of het nieuwe?’ vroeg ik.

‘Het nieuwe,’ zei Bobby.

‘Hij is wel dik, maar heel elegant,’ zei Sasha.

‘Hij heeft een korte draaicirkel,’ zei ik tegen Bobby.

Wat altijd zo snel bij ons gebeurt, wat ons zo nauw verbindt, gebeurde weer. We kwamen meteen in de groove of het ritme of de stemming of wat het ook was waarin we met elkaar zo gemakkelijk belandden. Je kunt alles aan, ook de ondergang van deze wereld, als je vrienden naast je hebt met de juiste instelling.

‘Ik dacht dat Doogie alleen in cafés voor motorgekken kwam,’ zei Bobby. ‘Niet in ballrooms.’

‘Voor de lol is hij twee avonden in de week uitsmijter van een café voor motorgekken,’ zei Sasha. ‘Maar volgens mij gaat hij daar verder nooit heen.’

‘Voor de lol?’

‘Hij ramt graag koppen tegen elkaar,’ zei Sasha.

‘Wie niet,’ zei ik.

Terwijl we Bobby de steeg in volgden, zei hij: ‘Die gozer is een dijk van een geluidstechnicus, hij berijdt een Harley of hij erop geboren is, hij gaat uit met vrouwen waarbij vergeleken Miss Universe een bejaarde boerin lijkt, smijt gestoorde dronken motorrijders voor de lol de straat op en hij wint stijldansprijzen … dat zou weleens iemand kunnen zijn die we kunnen gebruiken in Wyvern.’

‘Inderdaad,’ zei ik. ‘Mijn grootste zorg is wat we moeten doen als er een tangowedstrijd wordt gehouden.’

‘Precies,’ zei Bobby. ‘Denk je dat hij daarvoor in is, Sasha?’

Ze knikte. ‘Volgens mij is Doogie altijd in voor alles.’

Ik had verwacht een patrouillewagen van de politie of een onopvallende sedan achter de garage te zien met bloedserieuze mannen erin die ons zaten op te wachten, maar de steeg was verlaten.

In het oosten staken de heuvels af tegen een grijze streep licht. De zachte zeewind liet een koor fluisterende stemmen opstijgen uit het windscherm van eucalyptusbomen langs het ravijn, als een waarschuwing dat ik gauw naar huis moest gaan voordat de stralen van de ochtendzon me zouden treffen.

‘En Doogie zit vol tatoeëringen,’ zei ik.

‘Klopt,’ zei Bobby. ‘Hij heeft meer tatoeëringen dan een dronken zeeman met vier moeders en tien liefjes.’

‘Sasha?’ zei ik. ‘Als jij in een gevaarlijke situatie verzeild raakt en er is een enorm grote, getatoeëerde kerel bij betrokken, dan wil je die toch graag aan jouw kant hebben?’

‘Dat is een grondregel om te overleven,’ zei Bobby.

‘Het wordt besproken in ieder biologieboek,’ zei ik.

‘Het staat in de bijbel,’ zei Bobby.

‘Leviticus,’ zei ik.

‘Het staat ook in Exodus,’ zei Bobby. ‘En Deuteronomium.’

Opschrikkend van een beweging en een paar glimmende ogen, bracht Bobby zijn geweer in positie en ik trok mijn Glock uit mijn schouderholster. Ook Sasha haalde haar revolver voor de dag en we richtten de wapens op de dreiging alsof we een stilleven van paranoia en onzekerheid vormden. Het ontbrak er nog aan dat we een huifkar bij ons hadden om ons achter te kunnen verschuilen.

Aan de oostzijde van de steeg, zes meter verderop, zagen we coyotes die stiller dan het gefluister van de wind langs de stammen van de eucalyptusbomen slopen. Ze waren over de rand van het ravijn geklommen en bewogen tussen de pollen gras, het wilde vlas en de struikachtig dichte spirea door.

Deze prairiewolven zijn kleiner dan gewone wolven, hebben een smallere bek en een lichter geschakeerde vacht, en ze zijn even mooi en sierlijk, zoals alle hondensoorten. Maar zelfs wanneer ze in een gemoedelijke bui zijn, nadat ze hebben gejaagd en genoeg hebben gegeten, wanneer ze in het gras spelen en in de zon liggen, zien ze er toch zo gevaarlijk en roofdierachtig uit dat er geen pluchen variant op de markt is gebracht, en mocht een toekomstige president van de Verenigde Staten er een als huisdier nemen, dan kunnen we er zo goed als zeker van zijn dat een kernoorlog nabij is.

Zoals ze uit het ravijn tussen de bomen door naar de steeg slopen, in het asgrijze schemerlicht van de bewolkte ochtend, leken de coyotes uit de hel gekomen jagers in een wereld die de algehele vernieling al voorbij was. Met hun naar voren gebogen koppen en hun gloeiende gele ogen in het grauw van de schemering, hun oren gespitst en hun kaken halfopen in een verstarde humorloze grijns, dromden ze samen en staarden ons aan in een tranceachtige stilte alsof ze zo uit een nachtmerrie stapten.

Gewoonlijk zwerven coyotes in een lange rij achter elkaar over het land, maar deze vormden een dichte troep en eenmaal in de steeg stonden ze flank aan flank, dichter op elkaar dan een troep jachthonden, opeengedrongen als een kolonie ratten. Hun adem, warmer dan de onze, was zichtbaar in de koele lucht. Aan tellen begon ik niet, maar zo te zien waren het er meer dan dertig, allemaal volwassen exemplaren, geen jongen.

We hadden kunnen proberen in Sasha’s Explorer te duiken en de portieren dicht te trekken, maar we voelden instinctief dat een abrupte beweging of een teken van angst een furieuze aanval kon uitlokken. We durfden niet meer dan langzaam een paar stappen achteruit manoeuvreren, tot we enigszins in de rug werden gedekt door de twee geparkeerde auto’s.

Het gebeurt hoogst zelden dat een coyote een volwassen mens aanvalt, maar het komt nu en dan voor. Ook in jagende paren of groepsgewijs kunnen ze iemand besluipen en opjagen, maar alleen als ze uitgehongerd zijn omdat een aanhoudende droogte de populatie van veldmuizen, konijnen en ander klein wild heeft gedecimeerd. Jonge kinderen, alleen op een speelterrein of in een achtertuin die aan vrij natuurgebied grenst, lopen een groter risico om gegrepen, verwond en meegesleurd te worden, maar ook dergelijke incidenten zijn zeldzaam, zeker als je in overweging neemt dat in grote delen van het westen van Noord-Amerika mensen en coyotes naast elkaar leven. Wat me de meeste zorg baarde was niet zozeer waartoe coyotes gewoonlijk in staat zijn, maar het besef dat deze dieren geen gewone coyotes waren. Van deze exemplaren kon ik geen normaal gedrag verwachten: het gevaar school in het verschil.

Hoewel ze allemaal in onze richting keken, had ik niet het gevoel dat ze hun belangstelling in hoofdzaak op ons hadden gericht. Ik had de indruk dat ze allemaal geboeid langs ons staarden, naar iets in de verte, hoewel de lange steeg waar wel acht of tien huizen op uitkwamen stil en verlaten was.

De troep kwam abrupt in actie.

Hoewel ze in familieverband leven, zijn coyotes niettemin agressieve individuen, gedreven door eigen behoeften, inzichten en stemmingen. Hun onafhankelijke instelling is zelfs wanneer ze gezamenlijk jagen zichtbaar, maar deze troep bewoog zich griezelig gecoördineerd, met de instinctieve synchrone bewegingen van een jagende school piranha’s, alsof ze één geheel vormden en één doel voor ogen hadden.

Met de oren plat tegen de schedel, de kaken wijd open als om toe te bijten, de koppen laag, de nekharen overeind, de schouders opgetrokken en de staart tussen de poten renden de coyotes in onze richting maar niet recht op ons af. Ze bleven aan de ene kant van de steeg, de meeste dieren op het asfalt maar ook een paar langs de kant vol afval. Hun ogen staarden langs ons recht vooruit, alsof ze gespannen gericht waren op een prooi die voor mensen onzichtbaar was.

Bobby en ik gingen er niet toe over om op de troep te schieten, want we moesten meteen denken aan de zwerm nachtzwaluwen in Wyvern. Aanvankelijk had het erop geleken dat de vogels met een kwaadaardige bedoeling bijeen waren gekomen, vervolgens leken ze iets te vieren te hebben en uiteindelijk was hun enige onontkoombare impuls hun zelfvernietiging geweest. Bij deze coyotes kon ik niet de sombere gloed van verdriet en wanhoop bespeuren die van de nachtzwaluwen was uitgegaan; ik had niet het gevoel dat ze zochten naar de ultieme bevrijding van wat hen in de greep hield, wat dat ook mocht zijn. Ze schenen voor iemand of iets een gevaar te vormen, maar niet voor ons.

Sasha hief haar revolver met beide handen gestrekt voor zich uit toen de troep naar ons toe stormde. Maar zodra de coyotes voorbijrenden, zonder dat één enkel geel oog op ons werd gericht en zonder de minste blaf of grauw, liet ze het wapen zakken en richtte de loop naast haar voeten op het asfalt.

De roofdieren met hun dampende bekken hadden op dit keerpunt tussen nacht en dag niets reëels. Zonder het getik van hun nagels op het asfalt en hun muskusachtige lucht zouden het geesten van coyotes geweest kunnen zijn, bezig aan een laatste jacht aan het eind van deze spooknacht voordat ze weer terugkeerden naar de heuvels en dalen waar hun wegrottende botten lagen te wachten.

Nadat de laatste rijen van de troep ons gepasseerd waren, keerden we ons om en keken de snelle stoet na. De coyotes verdwenen in de nacht, opgejaagd door het grijze licht uit het oosten alsof ze de nacht naar de westelijke horizon volgden.

Sasha citeerde Paul McCartney: ‘Baby, I’m amazed.’ Per slot van rekening was ze behalve discjockey ook tekstschrijver.

‘Ik moet je een heleboel vertellen,’ zei ik. ‘We hebben vannacht nog veel vreemdere dingen gezien.’

‘Een hele catalogus van de wereld op z’n vreemdst,’ verzekerde Bobby haar.

In de donkere verte leken de coyotes in het niets op te lossen, al vermoedde ik dat ze aan het eind van de steeg het ravijn in glipten om terug te keren naar het lager gelegen gebied waar ze vandaan waren gekomen.

‘Die zien we nog wel een keer terug,’ voorspelde Sasha en in haar stem klonk een verontruste ondertoon van bang voorgevoel.

‘Wie weet,’ zei ik.

‘Zonder enige twijfel,’ hield ze met kalme overtuiging vol. ‘En als ze de volgende keer komen zijn ze in een slechtere stemming.’

Bobby opende zijn jachtgeweer, liet de hagelpatroon uit de kamer in zijn hand glijden en zei: ‘Here comes the sun.’

Hij bedoelde het niet letterlijk, want het was zwaarbewolkt. Het genadeloze morgenlicht stroopte de zwarte kap van de nacht af en richtte zijn dode, grauwe gezicht op ons.

Een dikke wolkenlaag biedt me geen afdoende bescherming tegen de schadelijke kracht van het zonlicht. Ultraviolet licht dringt zelfs door de zwartste donderwolken heen en hoewel de huid langzamer verbrandt dan in de volle zon, bouwt de onherstelbare schade van mijn huid en ogen toch op. Zonnebrandproducten beschermen wel tegen minder ernstige vormen van huidkanker, maar niet of nauwelijks tegen melanoma. Het betekent dat ik me overdag ook moet beschermen tegen een lucht die zo grijszwart is als de as in de pijp van Satan nadat hij een handvol zielen heeft opgerookt.

‘Zonder een paar uur slaap zijn we nergens,’ zei ik tegen Bobby. ‘Kruip je nest in en kom tussen twaalf en een uur naar mijn huis. Sasha en ik wachten daar op je, dan kunnen we een plan trekken en een speurgroep samenstellen.’

‘Jij kunt voor zonsondergang niet terug naar Wyvern,’ zei hij, ‘maar misschien moeten een paar van ons er voor die tijd al heen.’

‘Daar ben ik vóór,’ zei ik. ‘Maar het heeft geen zin om Wyvern in vakken te verdelen en iedere vierkante meter af te speuren. Dat kost veel te veel tijd. Eindeloos. We moeten ze tijdig vinden.’ Ik liet de gedachte onuitgesproken dat we misschien al te laat konden zijn. ‘We gaan niet terug zonder de spoorzoeker die we nodig hebben.’

‘Spoorzoeker?’ vroeg Sasha. Ze stak haar revolver in de holster onder haar denim jack.

‘Mungojerrie,’ zei ik, en ik stak mijn 9 mm eveneens weg.

Bobby knipperde met zijn ogen. ‘De kat?’

‘Hij is meer dan een kat,’ bracht ik hem in herinnering.

‘Ja, maar …’

‘En hij is onze enige hoop.’

‘Kunnen katten spoorzoeken?’

‘Ik weet zeker dat deze het kan.’

Bobby schudde zijn hoofd. ‘Ik zal nooit kunnen wennen aan deze dappere nieuwe wereld vol slimme dieren. Het lijkt wel of ik in een volslagen maffe Donald Duck-strip rondloop, maar dan eentje waarin tussen de vrolijke bedrijven door buiken worden opengereten.’

‘De wereld volgens Edgar Allan Disney,’ zei ik. ‘In ieder geval, Mungojerrie hangt meestal rond bij de jachthaven. Ga even langs bij Roosevelt Frost. Hij weet wel waar je onze speurkat kunt vinden.’

Uit de donkere schaduw in het ravijn rechts van ons klonken de griezelige jammerkreten van coyotes, een volstrekt uniek geluid, als de gekwelde en wanhopige stemmen van vrouwelijke jammergeesten als die zouden bestaan.

Sasha stak haar rechterhand in haar jack, alsof ze haar revolver weer wilde trekken.

Zo’n bezeten koor van jankende coyotes is een bekend geluid in een Californische nacht. Het betekent meestal dat een bloedige jachtpartij is afgelopen, dat een prooi die wel zo groot als een hert kan zijn door de troep is meegesleept, of dat de volle maan haar bijzondere aantrekkingskracht uitoefent, maar je hoort zo’n bloedstollend gezang nooit na zonsopgang. Na alles wat we al hadden meegemaakt vervulde deze sinistere aubade, die nog in sterkte en bloeddorstigheid toenam, me met een angstig voorgevoel.

‘Haaiachtig,’ zei Bobby.

‘Witte punters,’ zei ik, wat surfersjargon is voor de grote witte haai, de gevaarlijkste aller haaien.

Ik ging voorin naast Sasha in de Explorer zitten en toen ze de motor startte, reed Bobby langs ons in zijn jeep, op weg naar Jenna Wings huis aan de andere kant van de stad.

Ik verwachtte hem pas over een uur of zeven terug te zien, maar in die vroege ochtend van de twaalfde april beseften we nog niet dat ons een dag van geweldig slecht nieuws te wachten stond. De onaangename verrassingen kwamen op ons af als een lange serie driedubbelhoge reuzengolven, opgestuwd door een tyfoon in de verre Grote Oceaan.

17

Sasha parkeerde haar Explorer op de oprit naast het huis, omdat mijn vaders auto in de garage stond, evenals dozen met zijn kleren en zijn persoonlijke bezittingen. Eens zou de dag komen, wanneer hij eenmaal lang genoeg dood was, dat ik niet meer het gevoel zou hebben dat met het wegdoen van zijn bezittingen de herinnering aan hem zou vervagen. Maar zover was het nog niet.

Ik weet dat ik in dat opzicht niet consequent ben. De herinneringen aan mijn vader, die me iedere dag weer nieuwe kracht geven, hebben niets te maken met welke kleren hij bij een bepaalde gelegenheid droeg, of met welke trui hij het liefst aanhad, of met zijn leesbril met zilveren montuur. Zijn dingen houden hem niet levendig in mijn herinnering; hij blijft altijd dicht bij me door zijn vriendelijkheid, zijn moed, zijn liefde en zijn levensvreugde. Maar toch heb ik in de drie weken nadat ik zijn kleren had ingepakt al twee keer een doos geopend, alleen om even naar die bril of naar die trui te kijken. Op zulke momenten moet ik onder ogen zien dat ik niet zo goed tegen de situatie ben opgewassen als ik graag wil doen voorkomen. De waterval van verdriet is langer dan de Niagara en ik ben nog niet onderaan in de stroom van de aanvaarding terechtgekomen.

Nadat ik was uitgestapt liep ik niet meteen het huis in, al was de grauwe ochtendschemer nu bijna daglicht geworden. De opkomende zon achter het wolkendek kon weinig terugbrengen van de kleuren die de nacht aan de wereld had onttrokken; het rokerige licht leek zelfs een asgrijs laagje over alles te leggen, heldere tinten te dempen en glanzende oppervlakten dof te maken. De cumulatieve uv-schade die ik in deze glansloze zonneschijn zou oplopen was het risico waard om de twee eiken in de voortuin even te bewonderen. De grote Californische eiken met hun prachtige kronen en sterke zwarte takken tussen het bladerdek torenen boven het huis uit en zorgen het hele jaar door voor schaduw, want in tegenstelling tot Europese eiken verliezen ze in de winter hun bladeren niet. Ik heb altijd veel van die bomen gehouden en heel wat keren ben ik er ’s nachts zo hoog mogelijk in geklommen om dichter bij de sterren te zijn, maar na de dood van mijn moeder en vader zijn ze nog meer voor me gaan betekenen, omdat ze me sterk aan hen doen denken: ze hadden de kracht om in hun leven de offers voor me te brengen die nodig zijn om een kind met een handicap op te voeden en ze gaven me de schaduw om te kunnen gedijen.

Het gewicht van de loden morgenstond had alle wind uit de dag geperst. De eiken leken als uit steen gehouwen en ieder blad leek als uit brons gegoten.

Na een minuut was ik gekalmeerd door de intense stilte van de bomen en liep ik door de voortuin naar het huis.

Het huis dateert uit de Craftsman-periode en is opgetrokken uit natuursteen en zilverkleurig verweerd cederhout, met een dak van leisteen, overhangende dakranden en een brede veranda, in strakke lijnen die toch natuurlijk zijn en met de aarde vergroeid lijken. Ik heb nooit in een ander huis gewoond en de gemiddelde levensduur van een xp-patiënt in overweging nemend, plus mijn aanleg om me voortdurend in de nesten te werken, zit het erin dat ik hier tot mijn dood zal blijven wonen.

Sasha had de deur al opengemaakt en ik volgde haar de hal in. Overdag zijn de jaloezieën voor alle ramen gesloten. De meeste lichtschakelaars in huis zijn voorzien van een dimmer; als het nodig is licht aan te doen houden we het gedimd. Het merendeel van de dag woon ik hier bij kaarslicht dat wordt gefilterd door barnsteenkleurig of roze glas, zodat er een zachte en schaduwrijke sfeer ontstaat die elk medium dat in contact met geesten staat zou goedkeuren. Na de dood van mijn vader, een maand eerder, was Sasha bij me ingetrokken. Haar vorige huis was een dienstwoning die ze bewoonde uit hoofde van haar functie van algemeen directeur van kbay. Inmiddels kan ze overdag al probleemloos door het hele huis lopen met niet meer dan het zweempje zonlicht dat door de neergelaten jaloezieën binnendringt.

Ze vindt dat mijn verduisterde wereldje de geest kalmeert en dat het leven in de schemering van Snowland rustgevend en zelfs romantisch is. Tot op zekere hoogte ben ik het met haar eens, hoewel me soms een milde vorm van claustrofobie overvalt wanneer de altijd aanwezige schaduwen me een ijzingwekkende voorbode van het graf lijken. Zonder ergens licht aan te doen liepen we de trap op naar de badkamer en namen samen een douche bij de zachte gloed van een decoratieve glazen olielamp. We genoten er niet zo van als op andere dagen, zelfs niet zo als van samen surfen op een plank, omdat we fysiek en geestelijk uitgeput waren en ons ernstige zorgen maakten over Jimmy en Orson. Terwijl we douchten deed ik haar beknopt verslag van mijn jacht op de ontvoerder, de aanblik van Kanjerkop, Delacroix en de gebeurtenissen in de eiruimte.

Ik belde Roosevelt Frost. Hij woont aan boord van de Nostromo, een zesenvijftigvoets zeewaardig Bluewater-motorjacht met een vaste ligplaats in de haven van Moonlight Bay. Ik kreeg zijn antwoordapparaat en sprak een boodschap in met de vraag of hij zo gauw als het hem schikte na twaalf uur naar me toe wilde komen en om Mungojerrie mee te nemen als dat mogelijk was.

Vervolgens belde ik het politiebureau en vroeg naar Manuel Ramirez. De telefoniste zei dat hij op dat moment afwezig was, en op mijn verzoek verbond ze me door met zijn voicemail.

Nadat ik het kentekennummer van de Suburban, dat ik in mijn geheugen had geprent, had doorgegeven, zei ik: ‘Daar reed de ontvoerder van Jimmy Wing in. Als je er wat mee wilt doen, bel me dan vanmiddag.’

Sasha en ik waren het bed in de slaapkamer aan het opmaken toen de bel ging. Sasha trok haar badjas aan en ging naar beneden om te kijken.

Zelf schoot ik ook mijn badjas aan, greep mijn Glock en liep op blote voeten naar de overloop om te luisteren wie er aan de deur was. Moonlight Bay is nog niet zo erg als Jurassic Park, maar het zou me niet verbaasd hebben als er een velociraptor op de stoep stond. Gelukkig was het Bobby, zes uur eerder dan afgesproken. Toen ik zijn stem hoorde liep ik naar beneden.

De hal was vaag verlicht, maar boven het gangtafeltje glansde de reproductie van Daybreak van Maxfield Parrish als een venster met uitzicht op een magische en betere wereld.

Bobby keek somber. ‘Ik ben zo weer weg. Maar ik moet je even iets vertellen. Toen ik Jenna Wing naar Lilly had gebracht, ben ik doorgereden naar het huis van Charlie Dai.’

Voordat de in Vietnam geboren Charlie Dai zijn naam veramerikaniseerde, heette hij Dai Tran Gi. Nu is hij vennoot en eerste verslaggever van de Moonlight Bay Gazette, waarvan Bobby’s ouders de eigenaars zijn. De Halloways zijn vervreemd van hun zoon Bobby, maar Charlie blijft zijn vriend.

‘Charlie kan niets over Lilly’s zoontje schrijven, althans niet zolang hij daarvoor geen toestemming heeft,’ vervolgde Bobby. ‘Maar ik vond wel dat hij het moest weten. Eerlijk gezegd dacht ik … dat hij het al wist.’

Charlie is een van de weinigen in Moonlight Bay – een paar honderd mensen op twaalfduizend zielen – die weten dat zich in Wyvern een biologische ramp heeft voltroken. Zijn vrouw, dr. Nora Dai, voorheen Dai Minh Thu-Ha, is kolonel in ruste. Als legerarts voerde ze zes jaar lang het bevel over alle medische diensten in Wyvern, een bijzonder verantwoordelijke taak op een militaire basis met meer dan vijftigduizend mensen. Haar medische team had zich over de gewonden en stervenden ontfermd op de avond dat een aantal onderzoekers van het genetisch laboratorium een crisis had bereikt in het geheime wordingsproces, en diverse medewerkers onverwachts aanviel en ernstig verwondde. Nora Dai wist teveel en binnen enkele uren na de vreemde gebeurtenis kregen zij en haar man Charlie de beschuldiging naar het hoofd geslingerd dat hun immigratiepapieren, zesentwintig jaar geleden ingediend, vervalst zouden zijn. Een pure leugen, maar als ze niet meewerkten aan de verdoezeling van de waarheid over de ramp in Wyvern en de nasleep daarvan zouden ze zonder opgave van redenen en zonder de juridische standaardprocedure naar Vietnam worden teruggestuurd, vanwaar ze nooit meer zouden kunnen terugkeren. Er werden eveneens bedreigingen geuit tegen hun kinderen en kleinkinderen, omdat degenen die de doofpotaffaire hebben geregisseerd niet van halve maatregelen houden.

Bobby en ik weten niet waarom zijn ouders hun krant hebben laten censureren en uitsluitend een zorgvuldig gemanipuleerde versie van het plaatselijke nieuws publiceren. Misschien geloven ze in de juistheid van geheimhouding. Misschien kennen ze de ware omvang van de verschrikkelijke gebeurtenissen niet. Of misschien zijn ze gewoon bang.

‘Ze hebben Charlie het zwijgen opgelegd,’ zei Bobby. ‘Maar er zit nog steeds inkt in zijn aderen, weet je. Hij hoort nog van alles en blijft nieuws verzamelen, of hij er nu over mag schrijven of niet.’

‘Hij is net zo verslingerd aan de kolommen als jij aan de plank,’ zei ik.

‘Hij is een echte persmuskiet,’ beaamde Bobby.

Hij stond bij een van de lantaarns die naast de voordeur hangen: rechthoekig gebrandschilderd glas in rood, bruingeel en groen met ongekleurde stukjes ertussen. Ze waren niet afgedekt, omdat het overhangende dak van de veranda en de grote eiken geen zonlicht doorlieten. Bobby tuurde door een van de heldere stukjes glas in het mozaïek, alsof hij een onwelkome bezoeker op de veranda meende te zien.

‘Hoe dan ook,’ vervolgde hij, ‘ik dacht dat hij misschien iets over Jimmy had gehoord, dat hij iets wist wat wij nog niet weten, of misschien iets had opgevangen van Manuel of van iemand anders. Maar ik schrok me rot van wat de goede man me vertelde. Gisteravond was Jimmy één van drie.’

Mijn maag kromp ineen van angst.

‘Drie kinderen ontvoerd?’ vroeg Sasha.

Bobby knikte. ‘De tweeling van Del en Judy Stuart.’

Del Stuart heeft een kantoor in Ashdon College, hij werkt officieel voor het ministerie van onderwijs, maar het gerucht gaat dat hij voor een onduidelijke afdeling van het ministerie van defensie werkt, of bij Milieubescherming, of bij Pindakaasbeheer. Waarschijnlijk verspreidt hij die geruchten zelf om de aandacht af te leiden van mogelijkheden die dichter bij de waarheid liggen. Hij noemt zich een ‘subsidieregelaar’, een begrip dat even bedrieglijk lijkt als het aanduiden van een beroepsmoordenaar met ‘specialist in het opruimen van organisch afval’. Officieel bestaan zijn werkzaamheden uit het bijhouden van uitgaande correspondentie en van inkomende fondsen voor hoogleraren die zich bezighouden met door de overheid gefinancierd wetenschappelijk onderzoek. Er is reden om aan te nemen dat dergelijk onderzoek op Ashdon in verband staat met de ontwikkeling van non-conventionele wapens, dat de hogeschool het zomerverblijf van Mars, de god van de oorlog, is geworden en dat Del Stuart de verbindende schakel is tussen de geheime geldschieters die zwart geld schenken voor bewapeningsprojecten en de academici die van dat geld gebruik maken. Zoals mijn moeder.

Ik twijfelde er niet aan dat Del en Judy Stuart helemaal kapot waren van de verdwijning van hun tweeling. Maar in tegenstelling tot die arme Lilly Wing – die geheel onschuldig was en niet op de hoogte van de duistere kanten van Moonlight Bay – hadden de Stuarts zelf verkozen om in Satans uithoek van de wereld te wonen en begrepen ze heel goed dat uitlevering van hun ziel inhield dat ze zelfs deze verschrikking zwijgend moesten doorstaan. Ik was dan ook stomverbaasd dat Charlie van de ontvoering van de tweeling wist.

‘Charlie en Nora Dai zijn hun buren,’ legde Bobby uit, ‘al geloof ik niet dat ze vaak samen barbecueën. De tweeling is zes jaar. Gisteravond om een uur of negen was Judy de kleintjes aan het instoppen toen ze iets hoorde achter haar rug. Ze keerde zich om en daar stond een vreemde vent.’

‘Zwaargebouwd, kortgeknipt zwart haar, gele ogen, dikke lippen en tanden als maïskorrels,’ zei ik, terwijl ik de ontvoerder beschreef die ik onder de loods had gezien.

‘Lang, atletisch, blond, groene ogen en een onregelmatig litteken op zijn linkerwang.’

‘Iemand anders,’ zei Sasha.

‘Totaal iemand anders. Hij had een in chloroform gedrenkte lap in zijn hand en voordat Judy besefte wat er gebeurde kreeg ze hem over haar heen als vet op kaas.’

‘Als vet op kaas?’ vroeg ik.

‘Zo beschreef Charlie het.’

Charlie Dai, hij zij geloofd en geprezen, schrijft uitstekende artikelen, maar hoewel hij zich al vijfentwintig jaar dagelijks van het Engels bedient, slaat hij in de spreektaal de plank weleens mis. Hij struikelt over sommige uitdrukkingen en vergelijkingen, of hij maakt er iets heel anders van. Zo vertelde hij me eens dat een bepaalde avond in augustus ‘zo warm als drie padden in een pan’ was geweest, een vergelijking waar ik twee dagen over heb lopen nadenken.

Bobby keek langer dan de eerste keer naar het daglicht buiten en daarna weer naar ons. ‘Toen Judy Stuart uit haar verdoving bijkwam was haar tweeling Aaron en Anson verdwenen.’

‘Twee gestoorden die op een en dezelfde avond opeens kinderen gaan ontvoeren?’ vroeg ik sceptisch.

‘In Moonlight Bay bestaat geen toeval,’ zei Sasha.

‘Beroerd voor ons, nog beroerder voor Jimmy,’ zei ik. ‘Als we niet met echte pedo’s te maken hebben, dan worden die gekken gedreven door een vreemde drang die in geen enkel psychologieboek staat. Ze zijn wat wij als abnormaal beschouwen al ruimschoots voorbij. Ze zijn in wording, en dat wat ze aan het worden zijn drijft die kerels tot dezelfde gruwelijkheden.’

‘Of het kan zelfs nog vreemder zijn dan twee kerels die in moerasmonsters veranderen,’ zei Bobby. ‘Die gek heeft een tekening op het bed van de tweeling achtergelaten.’

‘Een kraai?’ vroeg Sasha.

‘Charlie noemde het een raaf. Lood om oud ijzer. Een raaf die op een steen zit en zijn vleugels gespreid houdt als om op te vliegen. Niet dezelfde houding als op de eerste tekening. Maar de mededeling kwam wel op hetzelfde neer: “Del Stuart wordt mijn dienaar in de hel.”’

‘En heeft Del enig idee wat dat kan betekenen?’ vroeg ik.

‘Volgens Charlie Dai niet. Maar hij denkt dat Del wist wie de ontvoerder was, op grond van de beschrijving van zijn vrouw. Misschien wilde de ontvoerder wel dat ze hem zag. Hij wilde dat Del het zou weten.’

‘Maar als Del het weet,’ zei ik, ‘zegt hij het tegen de politie en dan is het met die gek gedaan.’

‘Volgens Charlie heeft Del het de politie niet verteld.’

In Sasha’s stem klonk evenveel ongeloof als afkeer. ‘Zijn kinderen zijn ontvoerd, en hij houdt informatie achter voor de politie? ’

‘Del zit tot over zijn oren in die ellende met Wyvern,’ zei ik. ‘Misschien moet hij zwijgen over de identiteit van de ontvoerder tot hij toestemming van zijn baas krijgt om het de politie te vertellen.’

‘Als het mijn kinderen waren, zou ik daar maling aan hebben,’ zei Sasha.

Ik vroeg aan Bobby of Jenna Wing iets had kunnen opmaken uit de tekening van de kraai en de mededeling onder Jimmy’s kussen, maar ze had er niets van begrepen.

‘Ik heb ook nog iets anders gehoord,’ zei Bobby. ‘En dat maakt de hele zaak nog veel ingewikkelder.’

‘Wat dan?’

‘Volgens Charlie hebben schoolverpleegkundigen en medewerkers van de Gemeentelijke Gezondheidsdienst een week of twee geleden bij alle kinderen op kleuter- en basisscholen in Moonlight Bay een jaarlijkse gezondheidsonderzoek gedaan. De normale gezichts- en gehoortesten, en röntgenfoto’s voor onderzoek naar tbc. Maar deze keer namen ze ook bloedmonsters.’

Sasha fronste. ‘Bloedmonsters bij al die kinderen?’

‘Een paar schoolverpleegkundigen waren van mening dat de ouders toestemming moesten geven voor het nemen van bloedmonsters, maar de gemeenteambtenaar die de leiding had bij de hele operatie schoof die bezwaren opzij met een heleboel blabla dat er hepatitis was gesignaleerd en dat er een epidemie kon ontstaan, zodat ze preventief onderzoek moesten verrichten.’

Sasha en ik begrepen welke conclusie Bobby uit die gegevens had getrokken en Sasha sloeg haar armen om zich heen alsof ze het heel koud had. ‘Ze onderzochten die kinderen niet op hepatitis,’ zei ze, ‘maar op het retrovirus.’

‘Om achter de omvang van het probleem te komen in Moonlight Bay,’ vulde ik aan.

Bobby was tot een nog verderstrekkende en verontrustender conclusie gekomen. ‘We weten dat de knappe koppen hun grijze massa vierentwintig uur per dag pijnigen om een remedie te vinden, ja toch?’

‘De damp slaat uit hun oren,’ bevestigde ik.

‘Stel eens dat ze tot de ontdekking zijn gekomen dat een klein percentage van de besmette personen een natuurlijke afweer tegen het retrovirus heeft?’

‘Misschien is het retrovirus bij sommige mensen niet in staat om het genetisch materiaal dat ze bij zich hebben af te zetten,’ zei Sasha.

Bobby haalde zijn schouders op. ‘Wat het ook is, zouden ze geen onderzoek willen doen bij degenen die immuun zijn?’

Ik werd misselijk bij de gedachte waar dit toe zou kunnen leiden. ‘Jimmy Wing … de Stuart-tweeling … misschien heeft het onderzoek van hun bloedmonsters uitgewezen dat ze over die antistof beschikken, een enzym of een andere werkzame stof, wat dan ook.’

Sasha wilde niet zover gaan. ‘Voor onderzoek zouden ze die kinderen niet nodig hebben. Alleen om de paar weken weefsel- en bloedmonsters.’

Met weerzin bedacht ik dat het om mensen ging die ooit met mijn moeder hadden samengewerkt en ik zei: ‘Maar als je geen morele bezwaren hebt, als je al eerder menselijke proefkonijnen hebt gebruikt zoals die tot levenslang veroordeelde gevangenen, dan is het een stuk makkelijker om de kinderen gewoon te ontvoeren.’

‘Er valt minder uit te leggen,’ beaamde Bobby. ‘Geen risico dat de ouders niet meewerken.’

Sasha spoog een woord uit dat ik haar nooit eerder had horen zeggen.

‘Kerel,’ zei Bobby, ‘je weet dat er bij het ontwerpen van nieuwe auto- en vliegtuigmotoren een begrip bestaat dat zoiets als “testen tot destructie” betekent.’

‘Ik snap wat je bedoelt. Inderdaad ben ik er vrij zeker van dat er bij bepaald biologisch onderzoek iets dergelijks meespeelt. Het organisme testen om te kijken hoeveel het van het een of ander kan verdragen voordat het zichzelf vernietigt.’

Sasha spoog weer hetzelfde woord uit dat ik haar nu al eens eerder had horen gebruiken en ze keerde haar rug naar ons toe, alsof ons te horen en te zien praten haar te veel was.

‘Misschien is het een snelle manier om te weten te komen waarom een bepaalde proefpersoon, in dit geval een van die kinderen, immuun voor het virus is, door hem met grote doses te blijven infecteren en zijn immuniteitsreactie te bestuderen,’ zei Bobby.

‘Totdat ze hem uiteindelijk doden? Gewoon vermoorden?’ vroeg Sasha woedend. Ze keerde zich weer naar ons om. Al het bloed was weggetrokken uit haar anders zo lieflijke gezicht, alsof ze zich wit aan het schminken was voor een mimevoorstelling.

‘Totdat ze hem uiteindelijk doden,’ bevestigde ik.

‘We weten niet of ze dat ook echt aan het doen zijn,’ zei Bobby in een poging om haar te troosten. ‘We weten helemaal niets. Het is maar een halfbakken theorie.’

‘Halfbakken giswerk,’ zei ik ontmoedigd. ‘Maar wat heeft die verdomde kraai er eigenlijk mee te maken?’

We staarden elkaar aan.

Geen van ons wist het antwoord.

Bobby tuurde weer achterdochtig door het gekleurde glas naar buiten.

‘Wat is er toch?’ vroeg ik. ‘Heb je een pizza besteld?’

‘Nee, maar de stad krioelt van de schelvis.’

‘Schelvis?’

‘Ja, je weet wel, schelvisogen. Zoals die drie zombies die we vannacht zagen toen we van Wyvern naar Lilly’s huis reden. Die uitdrukkingsloze koppen in die auto. Ik heb er nog meer gezien. Ik heb het gevoel dat ons iets te wachten staat, iets overweldigends.’

‘Overweldigender dan het einde van de wereld?’ vroeg ik.

Hij keek me verwonderd aan en grinnikte toen. ‘Je hebt gelijk. We kunnen geen kant op. Dan maar de lucht in?’

‘Of zijwaarts,’ zei Sasha somber. ‘Van de ene hel in de andere.’

‘Ik snap best waarom je van haar houdt,’ zei Bobby tegen me.

‘Ze is mijn eigen zonnestraaltje,’ zei ik.

‘Een schat op schoenen,’ zei hij.

‘Een wandelende honingpot van zestig kilo.’

‘Zesenvijftig,’ zei Sasha. ‘Ik denk dat ik maar naar bed ga. Tenzij je nog meer slecht nieuws hebt dat me uit mijn slaap houdt, Bobby.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Meer kan ik er niet van maken.’

Bobby liet ons alleen.

Ik sloot de voordeur achter hem en keek hem door het gekleurde raam na tot hij in zijn jeep was gestapt en wegreed.

Afscheid nemen van een vriend maakt me nerveus.

Misschien ben ik zielig, neurotisch, paranoïde. Maar als ik onder de gegeven omstandigheden níét zielig, neurotisch en paranoïde was, zou ik natuurlijk psychotisch worden.

Als we ons er altijd van bewust waren dat mensen die iets voor ons betekenen beangstigend sterfelijk zijn, dat hun leven niet eens aan een zijden draadje maar aan een draadje van spinrag hangt, zouden we veel aardiger voor hen zijn en dankbaarder voor de vriendschap en liefde die ze ons schenken.

Sasha en ik liepen naar boven en gingen naar bed. Naast elkaar in het donker lagen we enige tijd zwijgend hand in hand.

We waren bang. We zaten in angst om Orson, om Jimmy, om de tweeling, om ons. We voelden ons klein en hulpeloos. Dus hadden we het uiteraard een paar minuten lang over de vraag welke Italiaanse saus we het lekkerst vonden. Pesto met pijnboompitten won bijna, maar we werden het samen eens over Marsala en niet ontevreden zwegen we.

Net toen ik dacht dat ze in slaap was gevallen, zei Sasha: ‘Je kent me nauwelijks, Snowman.’

‘Ik ken je hart. Wat daar in omgaat. Dat is alles.’

‘Ik heb het nooit over mijn familie gehad, over mijn verleden, over wie ik was en wat ik deed voordat ik bij kbay kwam.’

‘Ga je dat nú doen?’

‘Nee.’

‘Mooi zo. Ik ben óp.’

‘Neanderthaler.’

‘Jullie Cro-Magnonmensen denken allemaal dat jullie zo superieur zijn.’

Na een tijdje zei ze: ‘Misschien praat ik wel nooit over het verleden.’

‘Bedoel je ook niet over gisteren?’

‘Je hoeft het echt niet te weten, hè?’

‘Ik hou van de vrouw die je bent en ongetwijfeld ook van de vrouw die je was. Maar het gaat om degene die ik nu heb.’

‘Jij hebt nooit een vooroordeel over iemand.’

‘Ik ben een heilige.’

‘Ik meen het serieus.’

‘Ik ook. Ik ben een heilige.’

‘Klootzak.’

‘Dat mag je niet van een heilige zeggen.’

‘Jij bent de enige die ik ooit heb gekend die mensen uitsluitend en alleen op hun handelingen beoordeelt. En die hen vergeeft wanneer ze er een potje van maken.’

‘Ach, ik en Jezus.’

‘Neanderthaler.’

‘Pas op, hoor,’ waarschuwde ik. ‘Riskeer geen hemelse straffen. Bliksemschichten. Builenpest. Sprinkhanenplagen. Kikkerregens. Aambeien.’

‘Ik breng je in verlegenheid, hè?’

‘Ja, inderdaad.’

‘Ik zeg alleen dat dat je anders maakt, Chris. Dat is het verschil dat jou bijzonder maakt. Niet je xp.’

Ik zweeg.

‘Nu ben je wanhopig op zoek naar een gevatte opmerking om weer een klootzak te worden genoemd,’ zei ze.

‘Of in ieder geval een Neanderthaler.’

‘Daar ben je dus anders in. Welterusten.’

Ze liet mijn hand los en rolde zich op haar zij.

‘Ik hou van je, Goodall.’

‘Ik hou van je, Snowman.’

Ondanks de verduistering van de gesloten jaloezieën en de gordijnen ervoor, gaven dunne lijntjes licht de omtrekken van de ramen aan. Ook deze zwaarbewolkte ochtend was prachtig geweest. Ik verlangde ernaar om naar buiten te gaan en onder die grijze hemel naar gezichten, gestalten van dieren en andere vormen in de wolken te zoeken. Ik snakte ernaar vrij te zijn.

‘Goodall?’ zei ik.

‘Hmmm?’

‘Over je verleden.’

‘Ja?’

‘Je bent toch geen prostituee geweest, hè?’

‘Klootzak.’

Ik zuchtte tevreden en sloot mijn ogen.

Vanwege mijn bezorgdheid om Orson en de drie verdwenen kinderen verwachtte ik niet dat ik goed zou slapen, maar ik sliep de droomloze slaap van een onschuldige Neanderthaler.

Toen ik vijf uur later wakker werd, lag Sasha niet meer in bed. Ik kleedde me aan en ging naar haar op zoek.

In de keuken zat een briefje onder een magneetje op de deur van de koelkast: Moet even weg. Ben zo terug. Eet alsjeblieft geen kaas-enchilada’s als ontbijt. Neem zemelvlokken. S.

Terwijl de overgebleven kaas-enchilada’s in de oven stonden warm te worden liep ik de eetkamer in die nu Sasha’s muziekkamer is, omdat we altijd in de keuken eten. We hebben de eettafel, de stoelen en ander meubilair in de garage gezet, zodat de eetkamer plaats biedt aan haar elektronische toetsenbord, synthesizer, saxofoon met standaard, klarinet, fluit, een elektrische en een akoestische gitaar, cello met kruk, muziekstandaards en werktafel.

Bovendien hebben we de werkkamer beneden voor haar tot sportruimte omgetoverd. Langs de muren een hometrainer, een roeiapparaat en een rek met hefgewichten, in het midden dikke oefenmatten. Sasha is hevig geïnteresseerd in homeopathie; de boekenplanken staan dus vol met keurig geordende flesjes vitaminen, mineralen en kruiden, plus – naar ik vermoed – gemalen vleermuisvleugels, olie van paddenogen en jam van leguanenlever.

Haar uitgebreide verzameling boeken bevond zich in haar vorige huis in de woonkamer. Hier staan de boeken door het hele huis heen op planken en op stapels.

Ze is een vrouw met vele hobby’s: koken, muziek maken, trainen, lezen, en ik. Dat zijn de hobby’s die ik van haar ken. Ik zou haar nooit vragen ze in volgorde van belangrijkheid op te sommen. Niet dat ik bang ben om op de vijfde plaats te komen. Ik ben blij dat ik op de vijfde plaats sta, dat ik überhaupt op het lijstje sta.

Ik liep de kamer door, streelde haar gitaren en cello en nam haar sax ter hand om een paar maten van de oude hit Quarter TilI Three van Gary U.S. Bonds te blazen. Sasha gaf me saxofoonles. Ik zou niet willen beweren dat ik de sterren van de hemel speelde, maar het kon ermee door.

Eigenlijk had ik het instrument niet gepakt om te oefenen. U kunt het romantisch of onsmakelijk vinden, dat hangt af van hoe u het bekijkt, maar ik pakte de sax om mijn lippen op het mondstuk te kunnen zetten, op de plek waar haar lippen waren geweest. Ik ben Romeo of Hannibal Lecter. U zegt het maar.

Als ontbijt at ik drie dikke kaas-enchilada’s met een flinke scheut verse salsa en ik spoelde alles weg met een ijskoude Pepsi. Mocht ik zo oud worden dat mijn spijsvertering tegen me in opstand komt, dan betreur ik het wellicht dat ik altijd alleen maar voor mijn genoegen heb gegeten. Maar gelukkig ben ik nog steeds op de gezegende leeftijd dat geen enkele uitspatting mijn ranke middel doet zwellen.

In de logeerkamer boven die nu dienst deed als mijn werkkamer, ging ik bij kaarslicht aan mijn bureau zitten en keek een paar minuten naar de ingelijste foto’s van mijn vader en moeder. Haar gezicht was een en al vriendelijkheid en intelligentie. Het zijne was een en al vriendelijkheid en wijsheid.

Ik heb mijn eigen gezicht maar zelden in het volle licht gezien. Als het eens een enkele keer voorkwam dat ik op een heldere plek voor een spiegel stond, heb ik nooit iets in mijn gezicht waargenomen dat ik kon doorgronden. Dat verontrust me. Hoe kan het dat de gezichten van mijn ouders zulke goede eigenschappen uitstraalden en het mijne zo raadselachtig is?

Zagen zij ook mysteries in de spiegel?

Ik denk van niet.

In ieder geval put ik troost uit het besef dat Sasha van me houdt: misschien wel evenveel als van koken, of van aerobics. Ik waag het niet te veronderstellen dat ze me net zozeer waardeert als boeken en muziek. Hoewel ik hoop blijf houden.

In mijn werkkamer staat tussen honderden gedichtenbundels en naslagwerken – mijn verzameling en die van mijn vader – een dik Latijns woordenboek. Ik zocht de vertaling van bier.

Bobby had gezegd: Carpe cerivisi. Pak een biertje. Cerevisi bleek juist te zijn.

We waren al zo lang vrienden dat ik zeker wist dat Bobby nooit één Latijnse les had gehad. Daarom was ik geroerd. De moeite die hij kennelijk had gedaan om een loopje met me te nemen was een teken van ware vriendschap.

Ik schoof het woordenboek opzij naast een exemplaar van het boek dat ik had geschreven over mijn leven als kind van de duisternis. Een jaar of vier geleden was het een nationale bestseller geweest toen ik had gemeend dat ik de zin van mijn leven had doorgrond, voordat ik tot de ontdekking kwam dat mijn moeder, uit trotse moederliefde en de wens om me van mijn aandoening te genezen, me ongewild tot billboard van de ondergang van de wereld had gemaakt.

Ik had het boek in geen twee jaar ingekeken. Het hoorde in de boekenkast achter mijn bureau te staan. Ik nam aan dat Sasha het had doorgebladerd en vergeten was het terug te zetten.

Op mijn bureau stond ook een fraaie blikken trommel, beschilderd met hondenkoppen. Op het deksel staan de volgende dichtregels van Elizabeth Barrett Browning:

Therefore to this dog will I,
Tenderly not scornfully,
Render praise and favor:
With my hand upon his head,
Is my benediction said
Therefore and forever.

Ik had die trommel van mijn moeder gekregen op de dag dat ze met Orson thuis was gekomen. Ik bewaar er speciale koekjes in waar hij bijzonder verzot op is. Nu en dan geef ik hem er een paar, niet om hem te belonen voor een kunstje, want ik leer hem geen kunstjes, ook niet om hem ergens voor af te richten, want dat heeft hij niet nodig, maar gewoon omdat hij ze lekker vindt.

Toen mijn moeder Orson meebracht, wist ik nog niet hoe bijzonder hij was. Tot lang na haar dood en tot kort na de dood van mijn vader hield ze dat geheim. Toen ze me de trommel gaf, zei ze: ‘Ik weet dat je van hem zult houden, Chris. Maar heb ook medelijden met hem wanneer hij dat nodig heeft, en op zeker moment zal hij dat zeker nodig hebben. Zijn leven is niet minder zwaar dan het jouwe.’

Ik dacht toen dat ze niets anders bedoelde dan dat dieren evenals mensen onderworpen zijn aan de angst en het lijden van deze wereld. Nu weet ik dat er een diepere betekenis in haar woorden school. Ik reikte naar de trommel met de bedoeling te voelen hoe zwaar hij was, want ik wilde er zeker van zijn dat hij bij Orsons triomfantelijke terugkeer vol koekjes zat. Mijn hand begon zo hevig te beven dat ik de doos onaangeraakt liet.

Ik legde mijn handen gevouwen op het bureau. Starend naar de harde witte punten van mijn knokkels, besefte ik dat ik dezelfde houding had aangenomen als Lilly Wing aan haar keukentafel toen Bobby en ik uit Wyvern waren teruggekeerd.

Orson. Jimmy. Aaron. Anson. Als de punten van prikkeldraad prikten de namen door mijn gedachten. De verdwenen jongens.

Ik voelde een verplichting jegens hen allemaal, een pijnlijk plichtsbesef. Helemaal verklaarbaar was dat niet, behalve dat ik, ondanks het feit dat ik zo had geboft met mijn ouders en zulke goede vrienden had, zelf de verdwenen jongen bij uitstek was, tot de dag waarop ik uit mijn duisternis op deze wereld in het licht van het hiernamaals zou treden.

Ongeduld knaagde aan mijn zenuwen. Bij normale speurtochten naar verdwenen lifters, naar vliegtuigjes die in bergachtig terrein zijn neergestort of naar boten op zee moet men het zoeken tussen zonsondergang en zonsopgang staken. Bij ons was het net andersom. Wij moesten ’s nachts zoeken, niet alleen vanwege mijn xp, maar ook omdat we met onze hulptroepen in het diepste geheim moesten opereren. Ik vroeg me af of leden van normale speurploegen, wachtend op het eerste sprankje daglicht, om de twee minuten op hun horloge keken, op hun lippen beten en halfgek werden van frustratie. De cijfertjes van mijn horloge stonden op mijn netvlies gegrift, er hingen velletjes aan mijn lippen van het bijten en om 12:45 wist ik me geen raad meer.

Tegen een uur, toen ik bezig was de andere helft van mijn verstand te verliezen, werd er aangebeld.

Met de Glock in mijn hand liep ik de trap af. Door een van de gekleurde ramen zag ik Bobby voor de deur staan. Hij had zich half afgewend en tuurde naar de straat, alsof hij uitkeek naar een stel surveillerende agenten in een geparkeerde auto of een paar schelvissen in een passerende wagen.

‘Te gek shirt,’ zei ik, toen hij naar binnen stapte en ik de voordeur achter hem sloot.

Hij droeg een hemd met een rood-grijze afbeelding van een strand op een vulkanisch eiland met blauwe varenmotieven en dat stond hem geweldig op zijn zwarte pullover met lange mouwen. ‘Vervaardigd door Iolani. Knopen van kokosnootbast, 1955,’ zei ik. Hij reageerde niet op mijn eruditie, zelfs niet door met zijn ogen te knipperen, maar hij liep door naar de keuken. ‘Ik ben weer bij Charlie Dai geweest.’

De keuken werd alleen verlicht door het asgrauwe gezicht van de dag achter de jaloezieën, door de digitale ovenklokjes en door twee dikke kaarsen op de tafel.

‘Nog een kind verdwenen,’ zei Bobby.

Ik voelde mijn handen weer trillen en legde het pistool op de keukentafel. ‘Wie? Wanneer?’

Hij haalde een flesje Mountain Dew uit de koelkast, waarin de standaardverlichting was vervangen door een roze peertje meet een lager voltage. ‘Wendy Dulcinea.’

‘O!’ Ik wilde meer zeggen, maar kon het niet.

Wendy’s moeder, Mary, is zes jaar ouder dan ik. Toen ik dertien was, lieten mijn ouders me pianoles bij haar nemen en ik werd verschrikkelijk verliefd op haar. Op die leeftijd had de misvatting bij me postgevat dat ik op zekere dag even goed rock-’n-roll zou kunnen spelen als Jerry Lee Lewis en een toetsenbeukende maniak zou worden die de vlammen uit het ivoor joeg. Uiteindelijk kwamen mijn ouders en Mary tot de slotsom – en wisten me daarvan ook te overtuigen – dat de kans dat ik ooit een goede pianist zou worden nog lager moest worden ingeschat dan de waarschijnlijkheid dat ik als een vogel zou kunnen opstijgen en vliegen.

‘Wendy is zeven,’ zei Bobby. ‘Mary zou haar naar school brengen. Reed haar auto uit de garage. Toen schoot haar te binnen dat ze iets was vergeten en ze liep het huis in om het te pakken. Toen ze twee minuten later buiten kwam, was de auto verdwenen. Met Wendy erin.’

‘Heeft niemand iets gezien?’

Bobby dronk het flesje leeg. Er zat genoeg suiker in om hem een diabetische aanval te bezorgen en genoeg cafeïne om een vrachtwagenchauffeur gedurende vijfhonderd kilometer wakker te houden. Hij was zich aan het opladen voor de zware taak die ons wachtte.

‘Niemand heeft iets gezien of gehoord,’ bevestigde hij. ‘Blijkbaar een buurt van blinden en doven. Soms denk ik weleens dat het om iets veel besmettelijkers gaat dan het virus van je moeder. Er heerst hier een epidemie van de bek-dicht-ga-zitten-hoor-zie-ruik-zeg-niets-verdachts-griep. Hoe dan ook, de politie heeft Mary’s auto aan de achterkant van het Nine Palms Plaza aangetroffen.’

Nine Palms was een winkelcentrum dat al zijn huurders kwijtraakte toen Fort Wyvern sloot, waarmee ook de stroom van een miljard dollar verdween die het jaarlijks in de plaatselijke economie pompte. Tegenwoordig zijn alle etalages van Nine Palms dichtgetimmerd, onkruid tiert welig uit barsten in het asfalt van de parkeerplaats en zes van de palmbomen waarnaar het winkelcentrum genoemd is zijn bruin, verdord en zo levenloos dat zelfs de boomratten er zijn weggelopen.

De Kamer van Koophandel noemt Moonlight Bay graag de Parel van de Centrale Kust. De stad, opgesierd door fraaie architectuur en lieflijke straten met rijen bomen langs de trottoirs, blijft haar charmes behouden, maar de economische achteruitgang na de sluiting van Wyvern is alom zichtbaar. De parel schittert niet meer zo helder als vroeger.

‘Ze hebben alle leegstaande winkelpanden in Nine Palms doorzocht, bang dat ze Wendy’s lijkje zouden vinden,’ zei Bobby. ‘Maar geen spoor van haar.’

‘Ze leeft,’ zei ik.

Bobby keek me medelijdend aan.

‘Ze leven allemaal,’ hield ik vol. ‘Dat kan niet anders.’

Ik redeneerde nu niet logisch. Ik sprak vanuit mijn geloof in wonderen.

‘Weer een kraai,’ zei Bobby. ‘Mary dacht dat het een merel was. De tekening werd op de autostoel achtergelaten. In dit geval duikt de vogel op een prooi neer.’

‘Nog een boodschap?’

“‘George Dulcinea wordt mijn dienaar in de hel.”’

De man van Mary heette Frank Dulcinea. ‘Wie is George, verdomme?’

‘De grootvader van Frank. Hij is dood. Was kantonrechter in Moonlight Bay.’

‘Hoelang dood?’

‘Vijftien jaar.’

Ik was verbijsterd en woedend. ‘Als die gek uit wraak kinderen ontvoert, wat heeft het dan voor zin om een zevenjarig kind te ontvoeren om af te rekenen met een man die al vijftien jaar dood is? Wendy’s overgrootvader was al jaren dood voordat ze geboren werd. Hij heeft haar niet eens gekend. Hoe kun je voldoening vinden in wraak nemen op een dode?’

‘Misschien vindt een gek dat volkomen normaal,’ zei Bobby. ‘Iemand met een verwrongen geest.’

‘Misschien, ja.’

‘Of misschien is al dat gedoe met die kraai maar een dwaalspoor, om iedereen in de waan te laten dat de kinderen zijn ontvoerd door een doorsneepsychopaat, terwijl ze in werkelijkheid misschien in een laboratorium opgesloten zitten.’

‘Misschien, misschien … je misschient me teveel,’ zei ik.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Vraag me niet om wijze inzichten. Ik ben maar een eenvoudige golvenrijdende surfplank. Die moordenaar waar je het over had. Die kerel in het nieuws. Laat hij van die getekende kraaien achter?’

‘Ik heb er niets over gelezen.’

‘Laten seriemoordenaars weleens van die dingen achter?’

‘Ja. Dat noemen ze signaturen. Zoals de naamsvermelding van een schrijver van een artikel. Zodat je weet wie de honneurs krijgt.’

Ik keek op mijn horloge. Nog een uur of vijf voordat de zon onderging. Tegen die tijd zouden we klaar zijn om weer naar Wyvern te gaan. En ook als we niet klaar zouden zijn, dan gingen we toch.

DEEL TWEE
nooitland

18

Bobby ging met een tweede flesje Mountain Dew in zijn hand op de cellokruk zitten, maar zonder de strijkstok te pakken. Buiten alle instrumenten en de werktafel stond in de vroegere eetkamer een muziekinstallatie met een cd-speler en een al wat verouderd dubbel-tapedeck, waarop Sasha bandjes met haar eigen opnamen kon kopiëren. Ik zette de installatie aan, die een even zwak schijnsel produceerde als het grauwe daglicht langs de randen van de jaloezieën.

Wanneer Sasha een nummer af heeft, denkt ze weleens dat ze onbewust een andere songwriter heeft geplagieerd. Om zich van het tegendeel te overtuigen kan ze uren achtereen naar andermans werk zitten luisteren, net zo lang tot ze eindelijk gelooft dat haar muzikale creatie uit haar eigen talent is ontsproten.

Haar muziek is het enige waarmee ze duidelijk aangeeft dat ze over een gezonde dosis zelfkritiek beschikt. Haar kookkunst, haar literaire meningen, de manier waarop ze vrijt en alle andere dingen die ze zo fantastisch doet, worden gekenmerkt door een sterk zelfvertrouwen en nauwelijks door enige twijfel achteraf. Maar in haar relatie tot haar muziek is ze soms een verdwaald kind. In zo’n kwetsbare stemming wil ik altijd meer dan ooit mijn arm troostend om haar heen slaan, al weet ik dat ze niets van troost moet hebben en in zo’n geval haar fluit, haar notenbalklineaal of een ander muzikaal wapen zoekt om me mee op de vingers te tikken.

Ik veronderstel dat iedere relatie verrijkt kan worden met een snufje neurotisch gedrag. Zelf draag ik zeker een half kopje bij aan ons beider recept.

Ik stak een cassettebandje in het afspeeldeck. Het was het bandje dat ik in een envelop naast het ontbindende lijk van Leland Delacroix in de keuken van de bungalow in Dodenstad had gevonden.

Ik draaide de stoel met de rugleuning naar de werktafel, ging zitten en startte het bandje met behulp van de afstandsbediening.

Een halve minuut hoorden we alleen het geruis van een stuk ongebruikt tape over de weergavekop. Toen een zacht klikje en een ander soort hol geruis markeerde het begin van de opname. Aanvankelijk bestond het geluid alleen uit iemands diepe, ritmische ademhaling, naar ik aannam die van Delacroix, alsof hij bezig was met een of andere vorm van meditatie of geurtherapie.

‘Ik had gehoopt op onthullingen, niet op ontluchtingen,’ zei Bobby. De ademhaling klonk volkomen normaal, zonder het minste spoor van angst of dreiging of een andere emotie. Toch voelde ik mijn nekharen overeind komen, alsof het geluid afkomstig was van iemand die vlak achter me stond.

‘Hij probeert zich te beheersen,’ zei ik. ‘Diep en regelmatig in- en uitademen, om controle over zichzelf te krijgen.’

Even later bleek mijn interpretatie juist toen de ademhaling abrupt heftiger en hijgender werd, en daarna wanhopiger. Delacroix beheerste zich niet meer en barstte in snikken uit. Hij probeerde zich nog in te houden, maar stikte bijna van verdriet en hij liet zich gaan in lange bevende snikken, afgewisseld met woordeloze wanhoopskreten.

Ik had de man niet gekend, maar toch greep het me aan om hem zo intens verdrietig te horen zijn. Gelukkig duurde het niet lang, want hij zette de recorder af.

Met een volgende zachte klik begon de opname weer. Hoewel Delacroix nog steeds grote moeite had om zich te beheersen, lukte het hem zich verstaanbaar te maken. Hij was nog zo overmand door emoties dat hij met dikke tong sprak, en wanneer zijn stem weer verstikt dreigde te raken hield hij even op om diep adem te halen, of om iets te drinken, vermoedelijk whisky.

‘Dit is een waarschuwing. Een testament. Mijn testament. Een waarschuwing die de hele wereld moet horen. Ik weet niet waar ik moet beginnen. Met het ergste maar. Ze zijn dood. Ik heb ze gedood. Maar het was de enige manier om ze te redden. Je moet weten dat ik … ze gedood heb omdat ik van ze hou. God sta me bij. Ik kon niet aanzien dat ze zo leden, dat ze gebruikt werden. Gebruikt. God, dat kon ik niet. Ik kon niets anders doen dan …’

Ik dacht aan de foto’s die bij zijn lichaam hadden gelegen. Dat vrolijk-schelmse meisje bij wie een voortand ontbrak. Die jongen met zijn blauwe pak en zijn rode vlinderdasje. De knappe blonde vrouw met de innemende glimlach. Ik vermoedde dat zij degenen waren die, om gered te worden, waren gedood.

‘We hebben vanmiddag allemaal die symptomen gekregen. Zondagmiddag. We zouden morgen naar de dokter gaan, maar zover kwamen we niet. Lichte koorts. Koude rillingen. En om de zoveel tijd dat … trillende gevoel … dat rare getril in je borst … en soms in de maag en onderbuik, en dan weer in je nek, langs je ruggengraat … een trilling als een zenuwtrekking of misschien als hartkloppingen of … nee, zo was het niet. God nee, ik kan het niet goed uitleggen … niet sterk … subtiel … een subtiel getril, maar zo … verstorend … misselijkheid … kon haast niets door mijn keel krijgen …’

Delacroix zweeg weer. Hij kwam op adem. Nam een teug uit zijn glas.

‘De waarheid. Moet de waarheid vertellen. Zou morgen niet naar de dokter zijn gegaan. Zou Project Control hebben moeten bellen. Zeggen dat het nog niet voorbij is. Zelfs nu na twee jaar is het nog niet voorbij. Ik wist het. Ik wist wel dat het nog niet voorbij was. We hebben allemaal hetzelfde rotgevoel, niet iets dat we ooit eerder hebben gehad. Jezus, ik wist het wel. Ik was te bang om het onder ogen te zien, maar ik wist het. Ik wist niet wat, maar ik wist dat iets … wist dat Wyvern op een of andere manier terug zou komen. Jezus, Wyvern komt na al die tijd terug om me te grazen te nemen. Maureen bracht Lizzie naar bed, stopte haar in … en opeens begon Lizzie … ze was … ze begon te schreeuwen …’

Delacroix nam nog een slok. Hij zette het glas met een klap neer, alsof het leeg was.

‘Ik was in de keuken en hoorde mijn Lizzie … mijn kleine Lizzie was zo bang en ze … schreeuwde zo. Ik rende erheen … de slaapkamer in, en ze had … krampen … sloeg … sloeg en schopte … sloeg met haar vuistjes. Maureen kon haar niet kalmeren. Ik dacht … krampen … was bang dat ze haar tong zou afbijten. Ik duwde haar … tegen het bed. Terwijl ik haar mondje open hield rolde Maureen een sok op … wilde die gebruiken om te voorkomen dat Lizzie zichzelf beet. Maar er zat iets … iets in haar mond … niet haar tong … iets in haar keel … dat ding dat uit haar keel kwam, iets levends in haar keel. En toen … ze hield haar ogen stijf dicht, maar toen deed ze ze open … en haar linkeroog was helderrood … bloeddoorlopen … en er zat ook iets levends in haar oog, een vervloekt wriemelend ding in haar oog …’

Snikkend zette Delacroix de recorder weer af. God weet hoe lang de arme kerel nodig had om weer tot zichzelf te komen. Natuurlijk was er geen leeg stuk band, alleen een zachte klik toen Delacroix weer op de opnameknop drukte en vervolgde:

‘Ik ren naar onze slaapkamer om … om mijn revolver te halen en als ik terugkom langs Freddies slaapkamer zie ik hem … hij staat naast zijn bed, Freddie … ogen wijd open … bang. Dus ik zeg tegen hem dat hij weer naar bed moet gaan en op me moet wachten. In Lizzies kamer … Maureen staat met haar rug tegen de muur met haar handen tegen haar slapen gedrukt. Lizzie … ze is nog … o, ze maait met haar armen om zich heen … haar gezicht … helemaal opgezwollen … verwrongen … de hele botstructuur … ze is Lizzie niet meer … Er is geen hoop meer. Dit was die vervloekte plek, de andere kant die erdoorheen komt, alsof Lizzie een deur was. Erdoorheen komt. O jezus, ik haat mezelf. Ik haat mezelf. Ik heb er deel van uitgemaakt, ik heb die deur geopend, de deur tussen hier en die plek, ik heb geholpen dat mogelijk te maken. Ik opende die deur. En nu is hier Lizzie … dus ik moest … dus ik … ik schoot … tweemaal op haar. En ze is dood, en zo stil op het bed, zo klein en zo stil … maar ik weet niet of er iets levends in haar zit, iets levends hoewel ze zelf dood is. En Maureen … ze houdt haar hoofd in haar beide handen … en ze zegt: “Dat getril”, en ik weet dat ze bedoelt dat het nu in haar hoofd zit want ik voel het zelf ook, een trilling langs mijn ruggengraat … meetrillend met … wat in Lizzie was, wat in Lizzie is. En Maureen zegt … heel verbazingwekkend … ze zegt iets heel verbazingwekkends … ze zegt: "Ik hou van je”, want ze weet wat er gebeurt, ik heb haar over de andere kant verteld, over de opdracht, en ze weet nu dat ik al die tijd al besmet was, alles was al meer dan twee jaar latent, maar ik ben besmet geraakt, en nu zij ook. Ik heb het voor ons alle vier verziekt, ons allemaal naar de verdommenis geholpen, en ze weet het. Ze weet wat ik … ze heb aangedaan en nu het zover is zegt ze: “Ik hou van je”, waarmee ze me toestemming geeft en ik zeg dat ik ook van haar hou, heel veel, en dat het me spijt, en ze huilt, en ik schiet haar in een keer dood, een keer, snel, mijn lieve Maureen, laat haar niet lijden. En dan, en dan … loop ik terug naar de gang … naar Freddies kamer. Hij ligt ruggelings op bed en zweet, zijn haar is nat van het zweet, en hij drukt zijn beide handjes op zijn buik. Ik weet dat hij het ook voelt … het getril in zijn buik … want ik voel het zelf ook in mijn borst en in mijn linkerbovenarm als in een slagader, tot in mijn testikels aan toe, en weer langs mijn ruggengraat. Ik zeg tegen hem dat ik van hem hou en dat hij zijn ogen dicht moet doen … zijn ogen dicht … dan kan ik hem beter maken … en dan denk ik dat ik het niet kan, maar ik doe het. Mijn zoon. Mijn jongen. Mijn dappere jongen. Ik maak hem beter en als het schot valt houdt al het getril in me op, het verdwijnt volkomen. Maar ik weet dat het niet voorbij is. Ik ben niet alleen … niet alleen in mijn lichaam. Ik voel … dat er iets in me zit … iets … iets zwaars in me … een aanwezigheid. Rustig. Het is nu rustig maar dat zal niet lang duren. Niet lang. Ik heb mijn revolver weer geladen.’

Delacroix had de recorder weer stopgezet om zijn emoties in bedwang te krijgen.

Met de afstandsbediening zette ik het bandje stil. Wijlen Leland Delacroix was niet de enige die zijn emoties de baas moest worden. Bobby stond zwijgend op van de kruk en liep naar de keuken.

Na een paar tellen volgde ik hem.

Hij goot de rest van zijn Mountain Dew in de gootsteen en spoelde het weg met koud water.

‘Laat de kraan even lopen,’ zei ik.

Terwijl Bobby het lege flesje in de afvalemmer gooide en de koelkast opende, hield ik mijn handen als een kom onder de lopende kraan en plensde minstens een minuut lang koud water in mijn gezicht. Nadat ik mijn gezicht met een paar papieren handdoekjes had gedroogd, gaf Bobby me een flesje bier. Hij had er zelf ook een.

Ik wilde bij onze terugkeer naar Wyvern een helder hoofd hebben. Maar na het relaas dat we hadden gehoord en met het oog op wat ons nog te wachten stond, had ik waarschijnlijk zes flesjes bier achter elkaar kunnen drinken zonder er iets van te voelen.

‘Die vervloekte plek, de andere kant,’ citeerde Bobby Leland Delacroix.

‘Daar ging Hodgson heen in zijn ruimtepak.’

‘En daar kwam hij vandaan toen we hem zagen.’

‘Was Delacroix gewoon krankzinnig geworden, hallucineerde hij, doodde hij zijn vrouw en kinderen zonder enige reden?’

‘Nee.’

‘Denk je dat het ding dat hij in de keel van zijn dochtertje zag, en in haar oog … dat dat echt was?’

‘Volkomen.’

‘Dat denk ik ook. Die wriemeldingen in Hodgsons pak … zouden die dat getril veroorzaken?’

‘Misschien. Misschien iets nog ergers.’

‘Iets ergers,’ zei ik en ik durfde er niet aan te denken.

‘Waar die andere kant ook mag zijn,’ zei Bobby, ‘ik heb het gevoel dat het daar een complete dierentuin is.’

We liepen terug naar de vroegere eetkamer. Bobby ging op de cellokruk zitten, ik op de stoel aan de tafel. Na een korte aarzeling startte ik de band weer.

Toen Delacroix weer sprak was er iets in hem veranderd. Hij was nu minder geëmotioneerd. Zijn stem begaf het nu en dan, en hij moest een paar keer stoppen om zich te vermannen, maar over het algemeen sloeg hij zich dapper door wat hij te zeggen had heen.

‘In de garage staat allerlei tuingereedschap, en ook een blik Spectracide. Verdelgingsmiddel voor ongedierte. Ik goot de inhoud uit over mijn dode vrouw en kinderen. Ik wist niet of dat enige zin had. Er bewoog … niets. In hun lijken, bedoel ik. Bovendien zijn het geen insecten. Niet in de zin van wat we insecten noemen. We weten niet eens wat ze precies zijn. Dat weet niemand. Een heleboel zwaarwichtige theorieën. Misschien zijn ze iets … metafysisch. Wat denk jij ervan? Ik hevelde wat benzine uit de auto. Ik heb hier een liter of tien in een andere jerrycan. Ik gebruik de benzine om het vuur aan te steken voordat ik … een eind aan mijn eigen leven maak. Ik laat ons vieren niet in handen vallen van overijverige geleerde bewakers van Project Control. Die zouden iets stoms doen. Zoals ons in lijkenzakken stoppen en autopsie verrichten. En daarmee die vervloekte ellende maar verspreiden. Dus ik bel het nummer van Control nadat ik naar de brievenbus op de hoek ben gelopen om dit bandje aan je te posten, voordat ik het vuur aansteek … en mezelf van kant maak. Alles in me is nu heel rustig. Heel rustig in me. Voorlopig. Hoe lang nog? Ik wil geloven dat …’

Delacroix brak midden in een zin af, hield zijn adem in alsof hij naar iets luisterde, en zette de recorder uit.

Ik stopte de band. ‘Hij heeft de cassette niet verzonden.’

‘Van gedachten veranderd. Wat zou hij bedoelen met iets metafysisch?’

‘Dat wilde ik jou juist vragen,’ zei ik.

Toen Delacroix de recorder weer aanzette, klonk zijn stem zwaarder, langzamer en geladen, alsof hij alle angst en verdriet voorbij was en uit een diepe put van wanhoop sprak.

‘Ik dacht iets te horen in een van de slaapkamers. Inbeelding. De lichamen liggen nog … waar ze lagen. Heel stil. Heel erg stil. Gewoon inbeelding van me. En nu besef ik pas dat je niet weet waar dit over gaat. Ik ben helemaal verkeerd begonnen. Ik heb je zoveel te vertellen, als je in staat bent hier ruchtbaarheid aan te geven, maar er is zo weinig tijd. Goed dan. Wat je moet weten, de kern ervan, is dat er in Fort Wyvern een geheim project was. De codenaam was Mystery Train. Omdat ze dachten dat ze een magische mysterieuze rondreis zouden maken. De stommelingen. Grootheidswaan. Ik hoorde er ook bij. Nachtmerrietrein zou een betere naam zijn geweest. Trein naar de hel … nog beter. En ik vrolijk instappen met het hele zooitje. Ik verdien geen lof, grote broer. Ik niet. Dus … hier komen de belangrijkste medewerkers. Niet allemaal. Alleen degenen die ik ken, of de namen die ik me nu kan herinneren. Verschillenden van hen zijn dood. Velen leven nog. Misschien wil een van de levenden praten, eentje van die hooggeplaatste schoften die veel meer weet dan ik. Zonder twijfel zijn ze allemaal bang en sommigen hebben vast een kwaad geweten. Jij weet de juiste informanten wel te vinden.’

Delacroix somde een lijst van dertig namen op en zei van iedere man of vrouw of het een burger of een militair was: dr. Randolph Josephson, dr. Sarabjit Sanathra, dr. Miles Bennell, generaal Deke Kettleman …

Mijn moeder was er niet bij.

Ik herkende maar twee namen. De eerste was die van William Hodgson, ongetwijfeld de arme kerel die we tijdens de bizarre episode in de eiruimte waren tegengekomen. De tweede was dr. Roger Stanwyk, die met zijn vrouw Marie zeven huizen verderop bij mij in de straat woonde. Dr. Stanwyk was biochemicus en een van mijn moeders vele collega’s geweest die zich met de genetische experimenten in Wyvern had beziggehouden. Als de Mystery Train niet het project was dat uit mijn moeders werk was voortgekomen, dan was dr. Stanwyk in ieder geval lange tijd in dienst van Wyvern geweest en had hij het nodige gedaan om de wereld naar de verdommenis te helpen.

De stem van Delacroix werd zachter en hij sprak steeds langzamer bij het oplezen van de laatste zeven of acht namen; de allerlaatste leek aan zijn tong te blijven kleven en was onverstaanbaar. Ik wist niet of hij zijn lijst helemaal had voorgelezen, of dat hij voortijdig was gestopt.

Hij zweeg wel een halve minuut. Toen leek zijn stem opeens nieuwe energie te krijgen en hij brabbelde een paar zinnen in een vreemde taal, waarna hij de recorder afzette.

Ik stopte de band en keek Bobby aan. ‘Wat was dat?’

‘Geen potjeslatijn.’

Ik spoelde de band terug en we luisterden weer.

Het was geen taal die me bekend voorkwam en hoewel het niet uitgesloten was dat Delacroix onzin had uitgekraamd, had ik toch de indruk dat er betekenis in zijn woorden school. Wat hij zei had het ritme van spreektaal, en hoewel ik er geen woord van begreep klonk wat hij zei merkwaardig bekend.

Na de dikke, trage en sombere stem waarmee Delacroix de namen had opgesomd van de mensen die bij het Mystery Train-project betrokken waren geweest, laadde hij die zinnen met duidelijke emotie, zelfs met een zekere gepassioneerdheid, wat er ook op leek te wijzen dat hij met een bedoeling en een betekenis sprak. Daarentegen leggen mensen die ten prooi zijn aan religieuze vervoering, die in tongen spreken, ook een grote emotie aan de dag, maar wat ze zeggen heeft niet echt een betekenis.

Toen Leland Delacroix de recorder weer aanzette, klonk in zijn stem een doffe en gevaarlijke berusting door. Zijn toon was zo vlak dat er nauwelijks enige stembuiging in zat en zo zacht dat het nauwelijks meer dan een gefluister was, alsof hij volslagen verloren was. ‘Het heeft geen zin om dit op te nemen. Jij kunt niets veranderen aan wat er gebeurd is. Er is geen weg terug. Alles is nu uit evenwicht. Sluiers zijn verscheurd. Realiteiten kruisen elkaar.’

Delacroix zweeg en alleen het zwakke achtergrondgeruis en zacht statisch geknetter van het bandje waren nog hoorbaar.

Verscheurde sluiers. Elkaar kruisende realiteiten.

Ik keek naar Bobby. Hij leek er even weinig van te begrijpen als ik.

‘Tijdelijke herlocator. Zo noemden ze het.’

Ik keek Bobby weer aan. ‘Tijdmachine,’ zei hij met grimmige voldoening.

‘We hebben testmodules erdoorheen gestuurd. Instrumentenpackages. Sommige zijn teruggekomen, andere niet. Intrigerende maar geheimzinnige gegevens. Zulke vreemde gegevens dat men meende met een heel verre toekomst te maken te hebben, veel verder dan iemand had verwacht. Hoe ver die packages zijn gekomen kon niemand zeggen of raden. Bij latere tests werden videocams meegestuurd, maar bij terugkeer stonden de tellers van de banden nog op nul. Misschien hebben ze wel wat gefilmd, maar zijn ze onderweg hierheen teruggespoeld en gewist. Maar eindelijk kregen we toch iets te zien. De package werd geacht mobiel te zijn, zoals de Mars Rovers. Deze was kennelijk aan iets blijven haken. De package zelf bewoog niet, maar de beweegbare videocam had een panoramisch overzicht gemaakt van een strookje van de hemel, tussen overhangende boomtakken door. Er was acht uur videoband, acht uur lang ging de camera heen en weer, en geen wolk te bekennen. De lucht was rood. Niet in strepen, zoals de lucht bij zonsondergang. Een egaal rood, zoals de lucht die wij kennen egaal blauw kan zijn, en acht uur lang geen enkele toe- of afname van het licht.’

De diepe, vlakke stem van Delacroix stierf weg, maar hij zette de recorder niet af.

Na een lange stilte klonk het geluid van stoelpoten die over een stenen vloer schuiven, waarschijnlijk een keukenvloer, gevolgd door zware voetstappen die zich verwijderden. Delacroix liep van de recorder vandaan met enigszins sloffende en trage tred, letterlijk terneergeslagen door zijn diepe wanhoop.

‘Rode lucht,’ zei Bobby peinzend.

Een stil en gruwelijk rood, dacht ik ongemakkelijk, en ik herinnerde me die regel uit The Ancient Mariner van Coleridge, een gedicht waar ik als jongen van een jaar of tien niet genoeg van kon krijgen, in de ban als ik was van doodsangst en de gedachte aan een meedogenloos noodlot. Nu sprak het gedicht me niet meer aan – om dezelfde redenen als waarom ik er destijds zo van hield.

We luisterden een tijdje naar de stilte op de band en toen hoorden we de stem van Delacroix in de verte, duidelijk vanuit een ander vertrek.

Ik zette het geluid harder, maar kon nog steeds niet horen wat de man zei.

‘Tegen wie heeft hij het?’ vroeg Bobby zich af.

‘Misschien tegen zichzelf.’

‘Misschien tegen zijn gezin.’

Zijn dode gezin.

Delacroix doolde waarschijnlijk door het huis, want zijn stemgeluid nam nu eens toe en dan weer af, onafhankelijk van mijn draaien aan de volumeknop.

Op een bepaald moment liep hij langs of door de keuken. Duidelijk hoorden we dat hij weer in die vreemde taal sprak. Ditmaal met duidelijke emotie, niet op die vlakke en doodse toon die hij daarvoor had gebruikt toen hij vlak bij de recorder zat.

Uiteindelijk zweeg hij en kort daarop liep hij terug naar de recorder. Hij zette het apparaat uit, vermoedelijk om een eindje terug te spoelen en te horen waar hij zichzelf had onderbroken. Toen hij de recorder weer aanzette, klonk zijn stem laag, traag en weer vlak van wanhoop.

‘Computeranalyse wees uit dat de rode lucht de juiste kleur had. Geen fout in het videosysteem. En de bomen aan weerskanten van het beeld … die waren grijs en zwart. Niet vanwege een schaduw. Het was de ware kleur. Van de bast. De bladeren. Grotendeels zwart met grijze spikkels. We noemden het bomen, niet omdat ze eruitzagen als bomen zoals wij die kennen, maar omdat ze meer leken op bomen dan op iets anders. Ze waren glad … sappig … meer als vlees dan als vegetatie. Misschien een soort grote zwam. Ik weet het niet. Niemand wist het. Acht uur lang die onveranderlijk rode hemel en diezelfde zwarte bomen … en dan iets in de lucht. Het vloog. Dat ding. Heel laag. Heel snel. We hadden er maar een paar beeldjes van en dan nog vaag, door de grote snelheid. Natuurlijk hebben we ze vergroot, met de computers. Nog steeds niet helemaal duidelijk. Toch duidelijk genoeg. Iedereen had er een mening over. Allerlei interpretaties. Geargumenteer, gedebatteer. Ik wist wat het was. Ik denk dat de meesten van ons het diep in hun hart meteen begrepen zodra we de vergroting zagen. We konden het gewoon niet accepteren. Psychische weerstand. We redeneerden en twistten dwars door de waarheid heen, tot de waarheid zich pal achter ons bevond en we niet meer hoefden te kijken. Net als alle anderen had ik mezelf voor de gek gehouden, maar dat doe ik nu niet meer.’

Hij zweeg. Een klokkend geluid volgde. Hij schonk iets uit een fles in een glas en nam een slok.

In stilte dronken Bobby en ik van ons bier.

Ik vroeg me af of er bier te krijgen was in die wereld met de rode hemel en de vlezige zwarte bomen? Hoewel ik af en toe graag een biertje drink, kan ik heel goed zonder. Maar nu was dat flesje Corona in mijn hand een tastbaar bewijs van de talloze eenvoudige geneugten van het dagelijks leven, van alles wat door menselijke arrogantie verloren kon gaan en ik omklemde het flesje alsof het kostbaarder was dan een diamant, wat het in zekere zin ook was. Delacroix begon weer in die onbegrijpelijke taal te spreken, maar nu mompelde hij keer op keer dezelfde woorden, alsof hij fluisterend neuriede. Hoewel ik er weer geen woord van begreep, kwamen die lettergrepen en het ritme waarin hij sprak me zo bekend voor dat ik ijskoude rillingen door mijn ruggenmerg voelde gaan.

‘Hij is dronken of gek geworden,’ zei Bobby. ‘Misschien allebei.’

Ik begon me al zorgen te maken dat Delacroix het voor gezien hield met zijn onthullingen, toen hij weer overging op Engels.

‘Had nooit een bemande expeditie daarheen moeten sturen. Stond niet op het schema. De eerste jaren nog niet, misschien nooit. Maar er was een ander project in Wyvern, een van de vele, en daar ging iets mis. Ik weet niet wat, maar het zat helemaal fout. De meeste van die projecten zijn volgens mij … geldverslindende machines. Maar in dit geval ging het een beetje te vlot. De hoogste bazen schrokken zich een beroerte. We werden onder grote druk gezet om de Mystery Train te versnellen. Ze wilden een kijkje in de toekomst nemen. Om te zien of er nog wel een toekomst was. Zo stelden ze het niet precies, maar iedereen die met Mystery Train te maken had dacht dat dat de achterliggende reden was. Om te kijken of die blunder met het andere project grote consequenties zou hebben. Dus tegen beter weten in, van iedereen, van vrijwel iedereen, stelden we de eerste expeditie op.’

Weer stilte.

En weer dat ritmische, neuriënde gefluister.

‘Daar komt je moeder om de hoek kijken, kerel,’ zei Bobby. ‘Het “andere project”, waar de hoge heren zich rot van schrokken bij de gedachte aan de toekomst.’

‘Dus dan maakte ze geen deel uit van de Mystery Train.’

‘Mystery Train was alleen maar … verkenning. Of het was als zodanig bedoeld. Maar daarbij ging ook iets mis. Goed beschouwd was wat met Mystery Train fout liep misschien wel het ergste van de twee.’

‘Wat denk je dat er op die videoband stond?’ vroeg ik. ‘Dat vliegende ding, bedoel ik.’

‘Ik hoop dat hij het ons gaat vertellen.’

Het gefluister ging nog een minuut of wat door. Opeens stopte Delacroix de opname.

Toen hij weer iets in de recorder zei, bevond hij zich ergens anders. De weergavekwaliteit was minder dan daarvoor en we hoorden een regelmatig achtergrondgeluid.

‘Automotor,’ zei Bobby.

Een draaiende motor, het zacht fluitende geluid van wind en het gegons van banden op asfalt. Delacroix reed ergens heen.

Op zijn rijbewijs stond een adres in Monterey, een paar uur in noordelijke richting langs de kust. Waarschijnlijk had hij daar de lijken van zijn gezin achtergelaten.

We hoorden gefluister. Delacroix mompelde weer voor zich uit, maar met zo’n zachte stem dat we nauwelijks konden horen dat hij weer in die vreemde taal sprak. Geleidelijk stierf zijn gemompel weg.

Na een stilte, toen hij luider begon te spreken en in het Engels, was zijn stem niet meer zo duidelijk als voorheen. Het microfoontje bevond zich iets te ver van zijn mond. De recorder stond op de stoel naast hem of, wat aannemelijker was, op het dashboard.

Zijn neerslachtigheid had weer plaats gemaakt voor angst. Omdat zijn stem het daardoor telkens dreigde te begeven sprak hij sneller. ‘Ik bevind me op Highway 1 en rij nu naar bet zuiden. Ik herinner me vaag dat ik in de auto ben gestapt maar niet … dat ik dit hele eind heb gereden. Ik heb benzine over hen uitgegoten en hun lijken in brand gestoken. Ook dat herinner ik me vaag. Weet niet waarom ik het gedaan heb … waarom ik mezelf niet heb doodgeschoten. Heb de ringen van haar vinger geschoven. Een paar foto’s uit het album meegenomen. Het wilde niet dat ik het deed. Maar ik nam de tijd. Heb ook de recorder meegenomen. Het wilde niet dat ik het deed. Ik denk dat ik wel weet waar ik heen ga. Ja, dat weet ik wel.’

Delacroix huilde.

‘Hij verliest de controle,’ zei Bobby.

‘Maar niet zoals jij bedoelt.’

‘Hè?’

‘Hij verliest niet zijn verstand. Hij verliest de greep … op iets anders.’

We luisterden naar het gesnik van Delacroix. ‘Je bedoelt dat hij de greep verliest op …?’ zei Bobby.

‘Ja.’

‘Op wat in hem trilde.’

‘Ja.’

‘Ze gingen er allemaal aan. Iedereen van de eerste expeditie. Drie mannen, een vrouw. Blake, Jackson, Chang en Hodgson. Er kwam er maar één terug. Alleen Hodgson kwam terug. Maar het was Bill Hodgson niet die in dat pak zat.’

Delacroix slaakte opeens een kreet van pijn, alsof hij werd gestoken. Zijn gekwelde kreet werd gevolgd door een verbijsterende vloedgolf van grove vloeken: alle scheldwoorden die ik ooit had gehoord of gelezen, plus andere die niet tot mijn opvoeding hadden behoord, of die door Delacroix zelf waren bedacht, een razend spervuur van obsceniteiten en verwensingen. Deze rauwe uitbarsting, in giftig uitgespogen gesnauw en geschreeuw, ging met zo’n hevige woede gepaard dat ik ging gloeien, alleen al door naar het bandje te luisteren. Kennelijk ging Delacroix’ vocale uitbarsting gepaard met slingerend rijden. Door het gevloek heen klonk schril getoeter van passerende auto’s en vrachtwagens.

Het gevloek hield sputterend op. De laatste claxon stierf weg. Enige tijd was zijn onregelmatige gehijg het overheersende geluid op het bandje. Hij vervolgde:

‘Kevin, misschien weet je nog dat je eens tegen me zei dat wetenschap alléén ons geen zinvol bestaan te bieden heeft. Je zei dat de wetenschap ons leven in feite onleefbaar maakt wanneer het ons alles verklaart en het universum daarmee van zijn mysterie berooft. We kunnen absoluut niet buiten ons mysterie, zei je. In het mysterie ligt onze hoop op de toekomst. Daar ben jij van overtuigd. Tja, wat ik aan de andere kant heb gezien … Kevin, wat ik daar heb gezien is veel mysterieuzer dan een miljoen jaar wetenschap kan verklaren. Het universum is vreemder dan we ons ooit hebben kunnen indenken … en tegelijkertijd ook veel afschrikwekkender dan onze primitiefste voorstellingen ervan.’

Hij reed een paar minuten zwijgend door en begon toen weer in die onbegrijpelijke taal te mompelen.

‘Wie is Kevin?’ zei Bobby.

‘Zijn broer? Eerder noemde hij hem “grote broer”. Ik denk dat die Kevin ergens voor een krant werkt.’

Terwijl Delacroix in zijn onbegrijpelijke taal bleef doorpraten, zette hij de recorder weer uit. Ik was bang dat we het laatste stuk van een onvolledig testament hadden gehoord, maar hij ging verder.

‘Heb cyanidegas in de omzettingscapsule gepompt. Dat doodde Hodgson niet, of dat wat in zijn plaats was teruggekomen.’

‘Omzettingscapsule,’ zei Bobby.

‘De eiruimte,’ veronderstelde ik.

‘We pompten er alle lucht uit. De capsule was een reusachtige vacuüm buis. Hodgson leefde nog. Want het is geen leven … niet zoals wij leven beschouwen. Het is anti-leven. We hielden de capsule in bedrijf, activeerden er een nieuwe cyclus in en Hodgson, of wat er ook in het pak zat, ging terug naar waar het vandaan kwam.’

Hij zette de recorder uit. De rest van zijn testament sprak hij met onderbrekingen in vier keer in, telkens op een verwarder en angstiger toon. Ik besefte dat het Delacroix’ laatste vlagen van samenhangend denken en praten waren:

‘We waren met zijn achten op de tweede expeditie. Vier kwamen levend terug. Ik was daar een van. Niet besmet geraakt. De artsen verklaarden ons vrij van infecties. Maar nu …’

Hierna volgde:

‘… besmet of bezeten? Virus? Parasiet? Of iets veel ergers? Ben ik alleen maar drager … of doorgever? Zit er iets in me … of komt het door me heen? Word ik … als een deur … ontsloten en geopend?’

Toen, steeds onsamenhangender:

‘…nooit rechtdoor gegaan … zijwaarts gegaan. Had nooit beseft dat er een zijweg was. Want we hebben allemaal lang geleden … we geloofden niet meer … we geloofden niet meer in zijwegen.’

Ten slotte:

‘… moet de auto achterlaten … naar binnen lopen … maar niet waar het me wil hebben. Niet naar de omzettingscapsule. Niet als ik het kan verhinderen. Het huis. Naar het huis. Had ik je al verteld dat ze allemaal dood zijn? De eerste expeditie? Als ik de trekker overhaal … sluit ik dan de deur of … doe ik de deur dan juist voor ze open? Heb ik je verteld wat ik gezien heb? Heb ik je verteld wie ik gezien heb? Heb ik je verteld hoe ze geleden hebben? Weet je wat daar vliegt en krioelt? Onder die rode hemel? Had ik je dat verteld? Hoe ben ik … hier gekomen? Hier?’

De laatste woorden op het bandje waren niet in het Engels.

Ik bracht het flesje bier naar mijn mond en ontdekte dat ik het al had leeggedronken.

‘Dus die plek met de rode hemel en de zwarte bomen,’ zei Bobby, ‘zou dat je moeders toekomst zijn?’

‘Zijweg, zei Delacroix.’

‘Maar wat betekent dat?’

‘Weet ik niet.’

‘Wisten ze het zélf wel?’

‘Het lijkt van niet,’ zei ik en ik drukte op de terugspoelknop van de afstandsbediening.

‘Ik heb een paar heel enge gedachten.’

‘De larvenpoppen,’ raadde ik.

‘Dat wat de cocons heeft gesponnen … zou dat uit Delacroix zijn gekomen?’

‘Of door hem heen, zoals hij zei. Alsof hij een deur was.’

‘Wat dat ook mag betekenen. Maar hoe dan ook, doet het er iets toe? Uit hem, of door hem heen … dat maakt voor ons niets uit.’

‘Volgens mij,’ zei ik, ‘zouden die cocons daar niet zijn geweest als zijn lijk daar niet had gelegen.’

‘We moeten een stel boze dorpelingen optrommelen en met toortsen naar het kasteel trekken,’ zei Bobby op een toon die ernstiger was dan de schertsende woorden die hij gebruikte.

Toen het bandje was teruggespoeld zei ik: ‘Moeten wij hier de verantwoording voor nemen? We weten niet genoeg. Misschien moeten we iemand vertellen van de cocons.’

‘Bedoel je iemand van het gezag?’

‘Dat bedoel ik.’

‘Weet je wat die gaan doen?’

‘Er een puinzooi van maken,’ zei ik. ‘Maar dan hebben wij het tenminste niet gedaan.’

‘Ze verbranden ze niet allemaal. Ze willen exemplaren voor nader onderzoek.’

‘Ik weet zeker dat ze voorzorgsmaatregelen treffen.’

Bobby lachte.

Ik lachte mee, hoewel eerder wrang dan geamuseerd. ‘Goed, ik doe mee aan de mars naar het kasteel. Maar eerst komen Orson en de kinderen. Want als we dat vuurtje eenmaal aanwakkeren, kunnen we ons niet meer zo vrijelijk bewegen in Wyvern.’

Ik stak een leeg cassettebandje in het tweede tapedeck.

‘Kopietje maken?’ vroeg Bobby.

‘Kan geen kwaad.’ Zodra het apparaat draaide, keerde ik me naar hem toe. ‘Vannacht zei je iets.’

‘Dacht je dat ik alle onzin die ik uitsla kan onthouden?’

‘In de keuken van die bungalow … bij Delacroix’ lijk.’

‘Ik kan hem nog ruiken.’

‘Je hoorde iets. Toen je opkeek naar die cocons.’

‘Ik zei je al dat ik het me vast verbeeldde.’

‘Ja. Maar toen ik je vroeg wat je dan had gehoord, zei je: “Mezelf”. Wat bedoelde je daarmee?’

Bobby had nog wat bier in zijn flesje en dronk het leeg. ‘Jij stak dat cassettebandje in je zak. We stonden op het punt om weg te gaan. Toen dacht ik dat ik iemand hoorde zeggen: “Blijf.”’

‘Iemand?’

‘Verschillende iemanden. Stemmen. Die allemaal tegelijk zeiden: “Blijf, blijf, blijf.”’

‘Maurice Williams and the Zodiacs.’

‘Aha, je wilt deejay bij kbay worden. Het punt is … toen besefte ik dat die stemmen allemaal mijn eigen stem waren.’

‘Allemaal je eigen stem?’

‘Moeilijk uit te leggen.’

‘Kennelijk.’

‘Zo’n tien seconden kon ik ze horen. Maar ook later nog had ik het gevoel … dat ze doorpraatten, alleen zachter.’

‘In je onderbewustzijn?’

‘Misschien. Behoorlijk griezelig.’

‘Stemmen in je hoofd.’

‘Nou ja, ze zeiden me niet dat ik een maagd aan Satan moest offeren, of de paus om zeep moest brengen.’

‘Alleen maar “Blijf, blijf, blijf”’, zei ik. ‘Als een repeterende gedachte.’

‘Nee, het waren net echte stemmen uit een radio. Eerst dacht ik dat ze … ergens in de bungalow klonken.’

‘Je liet de straal van je zaklantaarn over het plafond schijnen,’ bracht ik hem in herinnering. ‘De cocons.’

De zwakke gloed van de geluidsapparatuur weerspiegelde in zijn ogen. Hij bleef me aankijken, maar hij zei niets.

Ik haalde diep adem. ‘Omdat ik me een paar dingen heb afgevraagd. Nadat ik je vanuit Dodenstad had opgebeld, begon ik me buiten erg kwetsbaar te voelen. Dus om Sasha te bellen besloot ik die bungalow in te gaan, waar ik meer beschut was.’

‘Waarom liep je juist die bungalow in? Met het lijk van Delacroix in de keuken. Met de cocons.’

‘Dat vroeg ik me nou net af,’ zei ik.

‘Hoor jij soms ook stemmen? Die zeggen Kom binnen, Chris, neem een stoel als een goede buur, we kruipen gauw uit onze cocons, dus kom binnen om dat te zien.’

‘Geen stemmen,’ zei ik. ‘Althans, niet dat ik me bewust was. Maar het was misschien geen toeval dat ik die bungalow uitkoos. Misschien werd ik wel tot dat ene huis aangetrokken en niet door dat ernaast.’

‘Spiritistische toverij?’

‘Zoals het gezang van sirenen dat argeloze zeelieden op een klip laat varen.’

‘Maar dit zijn geen sirenen. Het zijn ingesponnen larven.’

‘We weten niet of het larven zijn,’ zei ik.

‘In ieder geval zijn het geen jonge hondjes.’

‘Ik denk dat we misschien net op tijd uit die bungalow weg waren.’

Bobby zweeg even en mompelde: ‘Het zijn zulke rotdingen als dit die ons alle plezier in de ondergang van de wereld ontnemen.’

‘Ja, ik begin me te voelen als een stuk vlees in een school hamerhaaien.’

Het bandje was gekopieerd. Ik nam de kopie mee naar Sasha’s werktafel, pakte een viltstift en zei: ‘Noem eens een goede neo-Buffett songtitel?’

‘Neo-Buffett?’

‘Dat schrijft Sasha tegenwoordig. Jimmy Buffett. Tropische beat, fleurige kijk op de wereld, dollen in de zon … maar dan iets serieuzer, wat meer in overeenstemming met de realiteit.’

‘Tequila Kidneys,’ stelde hij voor.

‘Niet gek.’

Ik schreef die titel op het etiket en stopte het bandje op een lege plaats in het rek waarin Sasha haar eigen composities bewaarde. Tussen al die cassettes viel mijn bandje niet op.

‘Zeg,’ zei Bobby, ‘als het ooit zover mocht komen, dan schiet je me voor mijn kop, hè?’

‘Meteen.’

‘Wacht tot ik het je vraag.’

‘Natuurlijk. En jij mij?’

‘Vraag het, en je bent er geweest.’

‘Het enige getril dat ik voel zit in mijn maag,’ zei ik.

‘Dat lijkt me op dit moment een normale reactie.’

Ik hoorde een harde tik en een aantal klikjes. Dat geluid herhaalde zich, gevolgd door het onmiskenbare gekraak van de keukendeur die werd geopend.

Bobby keek me vragend aan. ‘Sasha?’

Ik liep naar de door kaarsen verlichte keuken, zag Manuel Ramirez in zijn uniform en wist dat de geluiden die ik had gehoord afkomstig waren van een slotopener zoals de politie die gebruikt. Hij stond naast de keukentafel en staarde naar mijn 9mm-Glock. Ondanks het zwakke licht was hij er recht naartoe gelopen. Ik had het pistool op de tafel gelegd toen ik na Bobby’s relaas over de ontvoering van Wendy Dulcinea op mijn benen stond te trillen.

‘Die deur zat op slot,’ zei ik tegen Manuel toen Bobby achter me de keuken binnenkwam.

‘Ja,’ zei Manuel. Hij wees naar de Glock. ‘Heb je daar een vergunning voor?’

‘Mijn vader wel.’

‘Je vader gaf les in poëzie.’

‘Dat is een gevaarlijk beroep.’

‘Waar heeft hij dat ding gekocht?’ vroeg Manuel. Hij greep het pistool.

‘In Thor’s Gun Shop.’

‘Heb je daar een kwitantie van?’

‘Ik zal hem halen.’

‘Laat maar.’

De klapdeur van de gang naar de keuken zwaaide naar binnen open. Frank Feeney, een van Manuels assistenten, bleef aarzelend op de drempel staan. Heel even meende ik in zijn ogen een sluier gelig licht te zien, als bollende gordijnen voor twee vensters, maar de gloed was weg voordat ik er helemaal zeker van kon zijn. ‘Een jachtgeweer en een .38 in Halloway’s jeep aangetroffen,’ zei Feeney.

‘Zijn jullie soms lid van een rechtse terreurgroep of zoiets, jongens?’ vroeg Manuel.

‘We gaan ons inschrijven voor een cursus poëzie,’ zei Bobby. ‘Hebben jullie een huiszoekingsbevel?’

‘Scheur maar een stuk van die keukenrol af,’ zei Manuel. ‘Dan zal ik er een voor je schrijven.’

Achter Feeney aan het eind van de gang in de hal, goed zichtbaar tegen de glas-in-loodraampjes, stond nog een assistent. Ik kon niet zien wie het was.

‘Hoe zijn jullie hier binnengekomen?’ vroeg ik.

Manuel staarde me aan. Lang genoeg om me eraan te herinneren dat hij geen vriend meer van me was.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ik op hoge toon.

‘Een grove schending van je burgerrechten,’ zei Manuel en zijn grijns straalde de warmte uit van een steekwond in de buik van een lijk.

19

Frank Feeney’s gezicht deed aan een slangenkop denken, maar dan zonder giftanden. Die had hij niet ook nodig, omdat er uit iedere porie van hem gif kwam. Hij had kille reptielenogen en zijn lippen vormden een streep waaruit ieder moment een gevorkte tong kon flitsen zonder dat dat verbazing zou wekken, zelfs niet bij iemand die hem voor het eerst zag. Voordat de ellende in Wyvern begon, was Feeney de spreekwoordelijke rotte appel in de mand van het politiekorps geweest en hij was nog steeds giftig genoeg om duizend Sneeuwwitjes met één blik in een eeuwige slaap te brengen.

‘Moeten we het pand doorzoeken op andere wapens, chef?’ vroeg hij aan Manuel.

‘Ja, maar niet te veel rommel maken. De vader van meneer Snow hier is de vorige maand overleden. Hij is nu wees. Een beetje rustig aan dus.’

Feeney grijnsde alsof hij een vette muis of een vogelei had gezien om zijn slangenhonger mee te stillen. Hij keerde zich om en beende de gang door naar zijn collega.

‘We nemen alle vuurwapens in beslag,’ zei Manuel.

‘Voor elk wapen is een vergunning. Ze zijn niet gebruikt bij het bedrijven van enig misdrijf,’ protesteerde ik. ‘Jullie hebben niet het recht om ze in beslag te nemen. Ik ken mijn rechten.’

Manuel vroeg aan Bobby: ‘Vind jij ook dat ik te ver ga?’

‘Je doet maar wat je wilt,’ zei Bobby.

‘Die maat van je met een surfplank voor zijn kop is toch slimmer dan hij eruitziet,’ zei Manuel tegen mij.

Om Manuels zelfbeheersing op de proef te stellen en te kijken hoever de politie wilde gaan in haar onrechtmatig optreden, zei Bobby: ‘Een lelijke gestoorde klootzak met een politiepet op kan altijd doen wat hij wil.’

‘Precies,’ zei Manuel.

Manuel Ramirez, niet lelijk en ook niet gestoord, is tien centimeter kleiner, vijfentwintig pond zwaarder, twaalf jaar ouder en aanzienlijk donkerder van huid dan ik; hij houdt van countrymuziek, terwijl ik de voorkeur geef aan rock-’n-roll; hij spreekt Spaans, Italiaans en Engels, terwijl ik me strikt beperk tot Engels en een paar troostrijke zegswijzen in het Latijn; hij heeft altijd de mond vol van politiek, terwijl ik het politieke bedrijf vervelend en smerig vind; hij kan goed koken, terwijl het enige waarin ik goed ben met voedsel het opeten ervan is. Ondanks al deze en veel andere verschillen waren we ooit vrienden geweest omdat we allebei van mensen en van het leven hielden.

Jarenlang had hij nachtdiensten gedraaid: de beste agent van de duisternis. Maar na de dood van commissaris Lewis Stevenson, een maand geleden, had Manuel hem opgevolgd. In de wereld der duisternis waarin ik hem had leren kennen en bevriend met hem was geraakt, was hij een opgewekte verschijning geweest, een goede politieman en een goed mens. Maar het kan verkeren, zeker in het huidige Moonlight Bay, en hoewel Manuel tegenwoordig overdag werkt, heeft hij zijn hart aan duistere zaken verpand en is hij niet meer de man die ik eens heb gekend.

‘Nog meer mensen in huis?’ vroeg hij.

‘Nee.’

Ik hoorde Feeney met zijn collega praten in de hal en vervolgens klonken er voetstappen op de trap.

‘Ik heb je bericht ontvangen,’ zei Manuel. ‘Het kentekennummer.’

Ik knikte.

‘Sasha Goodall was gisteravond bij Lilly Wing.’

‘Misschien een Tupperware-party,’ zei ik.

Manuel opende het magazijn van de Glock. ‘En jullie twee kwamen er vanmorgen kort voor zonsopgang. Jullie parkeerden bij de garage en kwamen via de keuken binnen.’

‘Wij hadden Tupperware nodig,’ zei Bobby.

‘Waar zijn jullie de hele nacht geweest?’

‘Catalogi van Tupperware doorgebladerd,’ zei ik.

‘Je stelt me teleur, Chris.’

‘Vind je me meer iemand voor Rubbermaid?’

‘Nooit geweten dat je zo’n grapjas bent,’ zei Manuel.

‘Ik ben een veelzijdig mens.’

Een bedeesde reactie zou hij als angst uitleggen en iedere blijk van angst zou weer een ruwere behandeling uitlokken. We wisten allebei dat de gecorrumpeerde gezagsuitoefening van de macht, in de noodtoestand waarin we verkeerden, nooit officieel was bekrachtigd, en hoewel het niet waarschijnlijk was dat Manuel en zijn manschappen door een hoger gerechtshof ter verantwoording zouden worden geroepen voor hun crimineel gedrag of ernstige overtredingen tegen burgers, kon hij nooit zeker weten of zijn onwettige optreden geen consequenties zou hebben. Bovendien was hij in juridisch opzicht nooit zijn boekje te buiten gegaan en onder al zijn zelfrechtvaardiging ging nog steeds een geweten schuil. Spottende opmerkingen waren mijn en Bobby’s manier om Manuel eraan te herinneren dat wij even goed als hij doordrongen waren van het feit dat zijn autoritaire optreden tegen ons onwettig was en dat we er keihard tegen ingingen als hij te ver mocht gaan.

‘Stel ik je ook niet teleur?’ vroeg Bobby.

‘Ik heb altijd geweten wat jij bent,’ zei Manuel. Hij liet de patroonhouder van het pistool in zijn zak glijden.

‘Ik idem dito. Je zou eens een ander merk dagcrème moeten proberen. Vind je ook niet, Chris?’

‘Iets dat beter dekt,’ zei ik.

‘Inderdaad,’ zei Bobby tegen Manuel. ‘Ik kan de woorden “onkreukbare agent” nog steeds op je voorhoofd lezen.’

Zonder antwoord te geven stak Manuel mijn Glock achter zijn riem.

‘Heb je het nummer gecontroleerd?’ vroeg ik.

‘Waardeloos. De Suburban is gisteravond gestolen. We troffen de wagen vanmiddag bij de haven aan. Leeg.’

‘Nog aanwijzingen?’

‘Dat gaat jou niet aan. Ik moet je twee dingen zeggen, Chris. Twee redenen waarom ik hier ben. Hou je hierbuiten.’

‘Is dat het eerste?’

‘Het eerste wat?’

‘Is dat het eerste van de twee dingen? Of krijg ik een extra advies van je?’

‘Twee dingen kunnen we nog wel onthouden,’ zei Bobby. ‘Maar als we allerlei extra raadgevingen krijgen, moeten we notities maken.’

‘Hou je hierbuiten,’ herhaalde Manuel tegen mij, zonder acht op Bobby te slaan. Ik zag geen onnatuurlijke glans in zijn ogen, maar zijn scherpe toon was even ijzingwekkend als een dierlijke gloed. ‘Je hebt alle verlaat-de-gevangeniskaartjes waar je recht op had gebruikt. Ik meen het, Chris.’

Van boven klonk een bonk. Een zwaar meubelstuk werd omvergegooid.

Ik wilde naar de gang lopen.

Manuel hield me tegen door met zijn gummiknuppel hard op de tafel te slaan. De klap klonk zo hard als een geweerschot. ‘Je hebt gehoord dat ik tegen Frank zei dat hij niet te veel rommel mocht maken. Hou je koest.’

‘Er zijn geen andere vuurwapens in huis,’ zei ik nijdig.

‘Zo’n verzenliefhebber als jij beschikt misschien wel over een heel arsenaal. Vanwege de openbare veiligheid moeten we zekerheid hebben.’

Bobby leunde met zijn armen voor zijn borst gekruist tegen het aanrecht. Hij scheen zich volkomen bij onze machteloosheid te hebben neergelegd en bereid om deze hele toestand rustig te doorstaan; zo te zien liet het hem allemaal zo koud alsof hij een sneeuwpop was met stukjes steenkool als ogen en een wortel als neus. Met die houding kon hij Manuel misschien om de tuin leiden, maar ik kende Bobby goed genoeg om te weten dat hij zich een tijdbom voelde die op het punt stond te exploderen. In de la rechts van hem lagen keukenmessen en ik wist zeker dat hij die positie had gekozen met het oog op de messen.

We konden een gevecht hier nu niet winnen. Het belangrijkste was om uit handen van de politie te blijven, zodat we weer op zoek konden gaan naar Orson en de vermiste kinderen.

Toen van boven het geluid van brekend glas weerklonk, deed ik net of ik niets hoorde en bedwong mijn woede. ‘Lilly heeft haar man verloren,’ zei ik op afgemeten toon tegen Manuel. ‘En nu misschien ook haar enig kind. Doet dat je helemaal niets? Uitgerekend jou niet?’

‘Het spijt me voor haar.’

‘Is dat alles?’

‘Als ik haar zoontje kon terugbrengen zou ik het doen.’

Zijn woordkeus deed me verstarren. ‘Dat klinkt of hij al dood is … of ergens waar je hem niet kunt bereiken.’

Zonder enig spoor van mededogen, een eigenschap die vroeger zo kenmerkend voor hem was geweest, zei hij: ‘Ik heb je gezegd dat je je hierbuiten moet houden.’

Zestien jaar geleden was Manuels vrouw, Carmelita, bij de geboorte van haar tweede kind in het kraambed gestorven. Ze was nog maar vierentwintig. Manuel hertrouwde nooit en voedde zijn dochter en zoon met veel liefde en wijsheid alleen op. Zijn zoon Toby heeft het syndroom van Down. Even goed als iedereen en meer dan sommige anderen weet Manuel wat lijden was; hij begrijpt wat het betekent om met zware verantwoordelijkheden en beperkingen te moeten leven. Maar hoe ik er ook naar zocht, ik kon in zijn ogen niet het medeleven terugvinden dat hem ooit tot zo’n goede vader en politieman had gemaakt.

‘Hoe zit het met de tweeling van Stuart?’ vroeg ik.

Zijn ronde gezicht, waarop een brede lach beter thuishoorde dan woede, meestal stralend als de zomerzon, deed nu aan de winter denken en was zo koud als ijs.

‘En Wendy Dulcinea?’ vroeg ik.

Dat ik al zoveel wist, ergerde hem mateloos.

Zijn stem bleef zacht, maar hij tikte met het uiteinde van zijn gummiknuppel in zijn handpalm. ‘Luister goed, Chris. Degenen onder ons die weten wat er gebeurd is … die zwijgen of ze stikken erin. Dus hou je rustig en zwijg. Want als je erin stikt, is er toevallig niemand in de buurt om je op je rug te slaan. Snap je?’

‘O ja! Je weet toch dat ik een slimme jongen ben? Ik snap het heel goed. Dat was een dodelijk dreigement.’

‘Heel aardig gebracht,’ merkte Bobby op. ‘Beeldend, helder, zonder hypocrisie. Hoewel … dat gedoe met die gummiknuppel is wel erg afgezaagd. Het bekende gelikte beeld van de krankzinnige Gestapo-ondervrager uit talloze oude films. Zonder die knuppel ben je een veel geloofwaardiger fascist.’

‘Lazer op.’

Bobby glimlachte. ‘Ik weet dat je daarvan droomt.’

Manuel leek nog maar één stapje verwijderd van de onhoudbare drang om met de knuppel op Bobby in te rammen.

Ik ging zo voor Bobby staan dat die twee niet recht tegenover elkaar kwamen en hoopte het wonder te zien gebeuren dat er enig schuldgevoel uit Manuels morsdode geweten omhoogkwam. ‘Stel dat ik de pers inlicht,’ zei ik. ‘Stel dat ik me bemoei met dingen waarmee ik niet geacht word me te bemoeien, wie schiet dan een kogel in mijn achterhoofd? Jij, Manuel?’

Nu trok er toch een zweem van echte geraaktheid over zijn gezicht, maar het verzachtte zijn uitdrukking slechts kort. ‘Dat zou ik niet kunnen.’

‘Heel broly van je,’ zei ik in surfersjargon, waarmee ik broederlijk bedoelde. ‘Ik ben natuurlijk veel minder dood als een van je ondergeschikten de trekker overhaalt.’

‘Dit is voor geen van ons beiden gemakkelijk.’

‘Lijkt me gemakkelijker voor jou dan voor mij.’

‘Je hebt bescherming genoten vanwege je moeder, voor wat ze gepresteerd heeft. En omdat je … ooit mijn vriend was. Maar vertrouw niet meer zoveel op je geluk, Chris.’

‘Vier kinderen binnen twaalf uur ontvoerd, Manuel. Is dat de gangbare wisselkoers? Vier kinderen tegen één Toby?’

Het was gemeen van me om hem ervan te beschuldigen dat hij het leven van andere kinderen voor dat van zijn eigen zoon riskeerde, maar er zat een kern van waarheid in.

Zijn gezicht verduisterde als een dovend kolenvuur en in zijn ogen zag ik een felle gloed van haat. ‘Ja. Ik ben verantwoordelijk voor mijn zoon. En voor mijn dochter. En mijn moeder. Verantwoordelijk voor een gezin. Het is niet zo gemakkelijk voor mij als voor een vrijgezelle bemoeial zoals jij.’

Het maakte me misselijk dat mijn vroegere vriend en ik tot zo’n vijandigheid waren gekomen.

Het hele politiekorps van Moonlight Bay was ingeschakeld door het hoger militair gezag dat verantwoordelijk was voor het in de doofpot stoppen van de verschrikkingen die door Wyvern waren verspreid. Redenen om mee te werken waren er genoeg voor de politie: bovenal angst, verder misplaatste vaderlandsliefde en niet te vergeten dikke pakken bankbiljetten in een overvloed die alleen uit fondsen van geheime projecten kon worden betaald. Bovendien was alle agenten goed ingeprent dat ze moesten zoeken naar de troep resusapen en de als proefkonijnen gebruikte mensen die meer dan twee jaar geleden uit het laboratorium waren ontsnapt; op die nacht vol geweld waren de meesten gebeten, met nagels bewerkt of op andere wijze besmet geraakt, zodat het gevaar van ‘in wording’ zijn allerminst denkbeeldig was. Dus hadden de leden van het politiekorps toegezegd aan de samenzwering tegen de burgerij deel te nemen, in de hoop dat ze als eersten in aanmerking kwamen voor behandeling zodra er een middel tegen het retrovirus was gevonden.

Manuel kon niet met geld alleen worden omgekocht. Zijn vaderlandsliefde was niet van het verkeerde soort. Voldoende angst kan iedereen doen zwichten, maar het was geen angst waardoor Manuel gecorrumpeerd was geraakt.

Het onderzoek in Wyvern had een ramp tot gevolg gehad, maar er waren ook positieve ontdekkingen gedaan. Kennelijk hadden sommige experimenten geleid tot veelbelovende genetische behandelingen.

Manuel had zijn ziel verkocht in de hoop dat een dergelijke behandeling Toby’s aandoening zou kunnen genezen. Ongetwijfeld droomde hij ervan dat zijn zoon een geestelijke én lichamelijke verbetering zou ondergaan.

Geestelijke verbetering ligt zeker binnen de mogelijkheden. We weten dat een deel van het werk in Wyvern gericht was op onderzoek naar verhoging van het intelligentieniveau en dat er verbijsterende resultaten mee werden geboekt, getuige Orson.

‘Hoe gaat het met Toby?’ vroeg ik.

Terwijl ik dat zei, hoorde ik een onopvallend maar onmiskenbaar geluid achter me. Een la gleed open. De messenla.

Toen ik me tussen Bobby en Manuel had opgesteld, was het mijn bedoeling geweest om de stijgende spanning tussen hen te verminderen, niet om Bobby de kans te geven een wapen te grijpen. Ik wilde hem tot kalmte manen, maar ik wist niet hoe ik dat moest doen zonder Manuels argwaan te wekken.

Bovendien komt het voor dat Bobby’s intuïtie beter is dan de mijne. Als hij dacht dat de situatie onvermijdelijk tot geweld zou leiden, dan had hij misschien gelijk.

Mijn vraag naar Toby had het geluid van de schuivende la kennelijk overstemd, want Manuel leek het niet te hebben gehoord.

Een diepe trots, zowel aandoenlijk als beangstigend, kon zijn woede niet verdrijven; de twee emoties vulden elkaar op een duistere wijze aan. ‘Hij leest. Beter. Sneller. Met meer begrip. Begint ook beter te rekenen. En wat is daar mis mee? Is dat een misdrijf?’

Ik schudde mijn hoofd.

Hoewel er mensen zijn die zich vrolijk maken om Toby’s uiterlijk of die hem mijden, is hij de vriendelijkheid in eigen persoon. Met zijn dikke nek, ronde schouders, korte armen en gedrongen benen doet hij me altijd denken aan de goede dwergen uit de sprookjes waar ik als kind zo van heb genoten. Zijn platte brede voorhoofd, de laagstaande oren, de milde gelaatstrekken en de gezwollen onderste oogleden verlenen hem een dromerig voorkomen dat goed past bij zijn zachtmoedige en vriendelijke aard.

Ondanks zijn handicap is Toby altijd gelukkig en tevreden geweest. Ik maak me er enerzijds dan ook zorgen over dat de onderzoekers van Wyvern zijn intelligentieniveau zo ver zullen verhogen dat hij niet meer tevreden met zichzelf is, maar anderzijds dat ze het niet ver genoeg doen om hem een gemiddeld IQ te bezorgen. Stel dat ze hem zijn onschuld ontnemen en hem opzadelen met een zelfbewustzijn dat hem angst aanjaagt, hem tussen twee leefbare mogelijkheden vastpinnen, dan maken ze hem kapot.

Ik weet alles van onvervulbare wensen, van vruchteloos verlangen naar iets wat je nooit kunt zijn.

En hoewel ik nauwelijks kan geloven dat Toby genetisch tot een radicaal nieuwe verschijning kan worden omgetoverd, ben ik bang dat hij, als zo’n poging zou worden ondernomen, misschien iets wordt waarvan hij de aanblik in de spiegel niet zal kunnen verdragen. Mensen die geen schoonheid zien in het gezicht van iemand met het syndroom van Down, zijn blind voor alle schoonheid, of zo bang voor anders-zijn dat ze zich dadelijk moeten afwenden bij iedere confrontatie met zo iemand. In ieder gezicht, ook het gewoonste of minder mooie, vinden we een vonk van het goddelijke waarvan we een afspiegeling zijn, en als je er onbevangen naar kijkt, zie je een indrukwekkende schoonheid, een glimp van iets dat zo stralend is dat je er vrolijk van wordt. Maar blijft Toby dat stralende behouden wanneer hij door wetenschappers van Wyvern wordt herschapen, wanneer ze proberen zijn uiterlijk radicaal te veranderen?

‘Hij heeft nu een toekomst,’ zei Manuel.

‘Laat je zoon niet kapot gaan,’ pleitte ik.

‘Ik verbeter hem juist.’

‘Dan is hij je zoon niet meer.’

‘Hij wordt eindelijk wat hij had moeten zijn.’

‘Hij is al wat hij had moeten zijn.’

‘Jij kent de pijn niet,’ zei Manuel verbitterd.

Hij sprak over zijn eigen pijn, niet die van Toby. Toby leeft in vrede met de wereld. Of leefde.

‘Je hebt altijd van hem gehouden zoals hij was,’ zei ik.

Zijn stem klonk scherp en trilde. ‘Ondanks wat hij was.’

‘Dat is niet eerlijk tegenover jezelf. Ik weet wat je al die jaren voor hem hebt gevoeld. Hij was je oogappel.’

‘Jij weet er geen mallemoer van hoe ik me gevoeld heb, geen ene mallemoer!’ Hij prikte met zijn gummiknuppel in de lucht voor mijn neus, om zijn bewering kracht bij te zetten.

Met een verdrietig gevoel dat als een steen op mijn maag lag, zei ik: ‘Als dat waar is, als ik nooit heb begrepen wat je voor Toby voelde, dan heb ik jou nooit gekend.’

‘Misschien is dat ook wel zo,’ zei hij. ‘Of misschien kun je de gedachte niet verdragen dat Toby uiteindelijk een heel wat normaler leven kan leiden dan jij. We willen allemaal iemand om op te kunnen neerkijken, nietwaar, Chris?’

Mijn hart kromp samen als door een dolksteek. De heftigheid van zijn woede verried zo’n diepe angst en pijn dat ik geen antwoord kon geven op zijn haatdragende beschuldiging. We waren zo lang bevriend geweest dat ik hem geen haat kon toedragen en ik had alleen maar medelijden met hem.

De hoop maakte hem gek. In redelijke mate kan hoop ons tot steun zijn. Een teveel aan hoop vertroebelt het waarnemingsvermogen, de geest en het gevoelsleven minstens zo ernstig als heroïne.

Ik geloof niet dat ik Manuel al die jaren niet goed heb begrepen. High van de hoop weet hij niet waarvan hij heeft gehouden en in plaats daarvan houdt hij meer van het ideaalbeeld dan van de werkelijkheid. Dat is de oorzaak van alle ellende die de mensheid over zichzelf afroept.

Dalende voetstappen klonken op de trap. Ik zag Feeney en zijn collega in de hal verschijnen. Feeney liep de werkkamer in en de andere agent de werkkamer, waar ze de lichten aandeden en de dimmers in de hoogste stand zetten.

‘Wat was het tweede wat je me kwam vertellen?’ vroeg ik aan Manuel.

‘Ze krijgen het onder controle.’

‘Wat?’

‘Deze pest.’

‘Waarmee?’ vroeg Bobby. ‘Met een fles lysol?’

‘Sommige mensen zijn immuun.’

‘Niet iedereen,’ zei Bobby, terwijl uit de voorkamer glasgerinkel klonk.

‘Maar de immuniteitsfactor is geïsoleerd,’ zei Manuel. ‘Het zal niet lang meer duren voordat ze een vaccin hebben en een geneesmiddel voor degenen die al besmet zijn.’

Ik dacht aan de ontvoerde kinderen, maar noemde hen niet. ‘Sommige mensen zijn nog in wording,’ zei ik.

‘En we komen erachter dat ze maar een bepaalde mate van verandering kunnen verdragen.’

Mijn hart sprong op en ik moest moeite doen om rustig te blijven staan. ‘Een bepaalde mate? Hoeveel?’

‘Er is een drempel … Ze worden zich heel scherp bewust van de veranderingen die zich in hen voltrekken. Dan worden ze gegrepen door angst. Een onverdraaglijke angst voor zichzelf. Ze beginnen zichzelf te haten. Die zelfhaat neemt steeds meer toe, tot ze … psychisch imploderen.’

‘Psychische implosie? Wat betekent dat in godsnaam?’ Toen begreep ik het. ‘Zelfmoord?’

‘Erger dan zelfmoord. Een gewelddadige, waanzinnige manier van zelfvernietiging. We hebben eh … een paar gevallen gezien. Begrijp je wat dat betekent?’

‘Wanneer ze zichzelf vernietigen,’ zei ik, ‘zijn ze geen dragers van het retrovirus meer. De plaag beperkt zichzelf.’

Aan de geluiden te horen smeet Frank Feeney een tafeltje of stoel tegen een muur van de woonkamer en ik meende dat zijn collega Sasha’s flesjes met vitaminen en kruiden van de plank in de werkkamer veegde. Vol ijver leerden ze ons een lesje en brachten ze ons respect voor de politie bij.

‘De meesten van ons zullen er wel goed doorheen komen,’ zei Manuel.

Maar wie van ons niet? vroeg ik me af.

‘Dieren doen dat ook,’ zei ik. ‘Zichzelf vernietigen.’

Hij keek me wantrouwend aan. ‘We hebben daar aanwijzingen van, ja. Wat heb jij gezien?’

Ik dacht aan de vogels. Aan de veve-ratten die al een hele tijd dood waren. Aan de coyotes die ongetwijfeld de grens van draaglijke verandering hadden bereikt.

‘Waarom vertel je me dit allemaal?’ vroeg ik.

‘Zodat je een flink eind uit de buurt blijft. Laat de juiste mensen de situatie maar aanpakken. Mensen die weten wat ze doen. Mensen die er verstand van hebben.

‘De gebruikelijke knappe koppen,’ zei Bobby.

Manuel prikte zijn gummistok in onze richting. ‘Jullie denken misschien dat jullie helden zijn, maar jullie lopen alleen maar in de weg.’

‘Ik ben geen held,’ verzekerde ik hem.

‘En ik,’ zei Bobby, ‘ben alleen maar een golfslaggekke, in de zon gebraden, bierzuipende klojo met een surfplank voor zijn kop.’

‘Er staat te veel op het spel om te kunnen toestaan dat iemand op eigen houtje gaat rommelen,’ zei Manuel.

‘Hoe zit het met de troep apen?’ vroeg ik ‘Die hebben zichzelf niet vernietigd.’

‘Die zijn anders. De apen zijn in het lab gecreëerd en ze zijn wat ze zijn. Ze zijn zoals ze bedoeld zijn, zoals ze geboren zijn. Ze kunnen nog wel wórden, als ze vatbaar zijn voor het gemuteerde virus, maar misschien zijn ze dat niet. Als dit achter de rug is, als iedereen is ingeënt en deze uitbarsting zichzelf heeft ingeperkt, dan sporen we ze op en roeien we ze uit.’

‘Tot dusver is dat niet zo best gelukt,’ herinnerde ik hem.

‘Onze aandacht was bij het grotere probleem.’

‘Ja,’ zei Bobby, ‘de wereld vernietigen is hard werken.’

Manuel negeerde hem. ‘Als we de restanten uit de weg hebben geruimd,’ zei hij, ‘dan zijn de dagen van die troep geteld.’

Fel licht ging aan in de aangrenzende eetkamer, waar Feeney vanuit de woonkamer heen was gelopen. Ik liep weg van het schijnsel dat via de tussendeur in de keuken viel.

De tweede agent verscheen in de deur naar de gang. Ik had hem nooit eerder gezien. Ik meende alle plaatselijke agenten te kennen, maar misschien hadden de financiers van de tovenaars van Wyvern onlangs geld voor een uitbreiding van het korps beschikbaar gesteld.

‘Een paar doosjes munitie,’ zei de nieuwe. ‘Geen wapens.’

Manuel riep Frank die in de deuropening van de eetkamer verscheen.

‘Ja, chef?’

‘We zijn hier klaar,’ zei Manuel.

Feeney keek teleurgesteld, maar de nieuweling keerde zich dadelijk om en beende de gang door naar de voorkant van het huis.

Met verbijsterende snelheid sprong Manuel op Bobby af om hem met de gummiknuppel op zijn hoofd te slaan. Bobby dook al even snel weg. De knuppel suisde door de lucht op de plaats waar Bobby had gestaan en knalde tegen de zijkant van de koelkast.

Onder de baan van de knuppel door richtte Bobby zijn armen op Manuels gezicht. Ik dacht dat Bobby hem wilde omhelzen, wat heel merkwaardig was, maar toen zag ik de glans van het vleesmes, met de punt tegen Manuels keel.

De nieuwe was teruggerend naar de keuken. Hij en Frank Feeney trokken hun dienstrevolver en hielden de wapens met beide handen vast.

‘Achteruit,’ zei Manuel tegen zijn helpers.

Zelf deed hij ook een stap achteruit, weg van de punt van het mes.

Ik schrok me rot en dacht even dat Bobby het grote mes werkelijk in Manuels strot zou steken, al kende ik Bobby goed genoeg om te weten dat hij zoiets nooit zou doen.

De twee agenten bleven op hun hoede. Langzaam deden ze een paar stappen terug en lieten de wapens enigszins zakken, maar ze staken ze nog niet in de holsters.

De bundel licht uit de eetkamer liet me meer van Manuels gezicht zien dan me lief was. Zijn gezicht was al vertrokken van woede geweest en dat verergerde nog. Het verstarde zo strak dat het een heel ander aanzien kreeg. Beide ogen puilden uit, maar het linker- meer dan het rechteroog. Zijn neusgaten sperden open, zijn mond werd links een rechte streep en boog naar rechts in een valse grijns. Het leek geschilderd door Picasso in een slecht humeur, volkomen in vierkantjes en andere geometrische figuren verdeeld die niet helemaal in elkaar schenen te passen. De kleur van zijn huid veranderde van een warme tint bruin in die van een te lang gerookte ham, dieprood met ingeklonken bloedstolsels en te veel sporen van houtrook, donker en gevlekt.

Manuel ziedde van een intense haat die alleen maar kon zijn aangewakkerd door Bobby’s treiterige opmerkingen. Zijn haat was ook tegen mij gericht, maar hij had zich er niet toe kunnen verlagen mij te slaan, niet na al die jaren van vriendschap, zodat hij Bobby had willen raken om mij daardoor te treffen. Misschien was een deel van zijn gram tegen hemzelf gericht, omdat hij zijn principes overboord had gegooid, en wie weet waren we ook getuigen van zestien jaar opgekropte woede op God vanwege de dood van zijn vrouw Carmelita in het kraambed en vanwege het feit dat Toby met het syndroom van Down was geboren. Ik wist en voelde tot in al mijn botten dat een deel ervan woede was die hij niet op Toby kon en wilde richten, die lieve Toby van wie hij wanhopig veel hield maar die zijn leven zulke grote beperkingen had opgelegd. Per slot van rekening is het niet zonder reden dat men zegt dat liefde een tweesnijdend zwaard is, omdat liefde kerft en diep doorboort, en liefde is een naald die de gaten in onze ziel repareert maar ook kan steken, verwonden en doden.

Manuel vocht om zich te vermannen. Hij was zich er maar al te goed van bewust dat we allemaal naar hem keken, dat hij een vertoning was. Maar hij verloor de strijd. Duidelijk was aan de zijkant van de koelkast te zien dat hij er een keiharde ram met zijn knuppel tegen had gegeven, maar een aanval op een huishoudelijk apparaat, zelfs van zo’n omvang, gaf hem niet de bevrediging die hij zocht en verlichtte de druk niet die zich in hem bleef opbouwen. Een paar minuten eerder had ik Bobby beschouwd als een tijdbom op het moment van exploderen, maar nu was het Manuel die uitbarstte, niet tegen Bobby of mij gericht, maar tegen de vier glazen deurtjes van een servieskast. Hij sloeg ze allemaal met zijn knuppel kapot, rukte de deurtjes open en gebruikte de knuppel om het Royal Worcester-porselein uit de kast te meppen, het Evesham-servies waar mijn moeder zo aan gehecht was geweest. Kopjes en schoteltjes, schaaltjes voor brood en salades, een juskom, een botervloot en een suiker-en-melk-stel vlogen op het aanrecht en vandaar op de grond; stukjes porselein tinkelden tegen de afwasmachine en ketsten met een zingend geluid af tegen stoelpoten en kasten. Naast de servieskast stond de magnetron en hij ramde zijn gummistok er twee, drie, vier keer tegenaan, maar het kijkvenster was kennelijk van plexiglas of iets dergelijks want het brak niet, hoewel de stok de magnetron aanzette en de tijd programmeerde. Als we de vooruitziende blik hadden gehad om een kom maïs in de magnetron te zetten, dan hadden we vers-geroosterde popcorn kunnen eten tegen de tijd dat Manuel zijn razernij had uitgeleefd. Hij griste een metalen theepot van het fornuis en slingerde die de keuken door, waarna hij de broodrooster op de grond smeet terwijl de theepot nog tonk-tonk-tonk rondsprong met de manische energie van een getroffen figuurtje in een videospelletje. Hij gaf een schop tegen de broodrooster die met het snoer erachter als een lange staart over de vloer stuiterde met het gepiep van een bang hondje, en toen was hij uitgeraasd.

Hij stond midden in de keuken met afgezakte schouders en zijn hoofd naar voren gebogen. Zijn oogleden waren zo dik en zwaar of hij net uit een diepe slaap was ontwaakt, zijn mond was slap en hij ademde moeizaam. Hij keek om zich heen alsof hij zwaar aangeslagen was en deed denken aan een stier die zich verbijsterd afvraagt waar die verdomde rode lap is gebleven.

Tijdens Manuels vernielzuchtige woedeaanval had ik verwacht de demonische gele gloed in zijn ogen te zien, maar er was geen spoor van te bekennen. Er lag een nasmeulende woede in zijn blik, en verwarring, en een pijnlijke droefheid, maar als hij in het stadium verkeerde dat hij minder dan menselijk werd, was het nog niet ver genoeg voortgeschreden om de gele gloed te voorschijn te brengen.

De nieuwe zonder naam keek behoedzaam toe. Zijn ogen waren zo duister als de ramen van een leegstaand huis, maar die van Frank Feeney gloeiden als de ogen van een Halloweenpompoen en waren dreigend fel. Hoewel die griezelige gloed erin niet constant was en afwisselend toe- en afnam, brandde de razernij erin zo gestaag als een kampvuur. Feeney werd van achteren beschenen door de kroonluchter in de eetkamer en met zijn gezicht in de schaduw gloeiden zijn ogen nu en dan alsof het schijnsel uit de kamer dwars door zijn kop ging en uit de oogkassen scheen.

Ik was bang geweest dat Manuels woedeuitbarsting zou overslaan op zijn ondergeschikten, dat ze allemaal in wording waren en dat ze in de greep zouden raken van een snel toeslaand geestelijk verval, waarna Bobby en ik omringd zouden worden door het biotechnisch gemanipuleerde equivalent van een troep bloeddorstige weerwolven. Omdat we dom genoeg vergeten waren ons te voorzien van een halsketting van wolfswortel of zilveren kogels, zouden we ons moeten verdedigen met het dof geworden zilveren theeservies van mijn moeder, maar dat zouden we dan éérst uit een doos in de bijkeuken moeten halen en goed poetsen met silvo en een zacht lapje om het afdoende dodelijk te maken.

Nu leek het erop dat Feeney de grootste bedreiging vormde, maar een weerwolf met een geladen revolver is er een van een heel wat gevaarlijker soort en zo iemand als hij kon zo dodelijk zijn als een hele troep. Hij beefde en glom van het zweet. Zijn ademhaling ging gepaard met hees raspende inademingen en hij ademde uit met een ijl en bloeddorstig gepiep. In zijn opwinding had hij zijn lip kapot gebeten en zijn tanden en kin zagen rood van zijn eigen bloed. Hij hield zijn revolver met beide handen op de grond gericht, terwijl zijn waanzinnig gloeiende blik een doel leek te zoeken. Zijn aandacht ging snel heen en weer van Manuel naar mij, van de naamloze nieuwe naar Bobby en weer terug naar Manuel. Mocht Feeney van mening zijn dat we er allemaal aan moesten geloven, dan zou hij ons kunnen neerschieten, ook als hij zelf werd gedood door kogels van zijn collega en zijn chef.

Het drong tot me door dat Manuel iets tegen Feeney en de nieuwe zei. Mijn hart bonkte zo luid dat ik Manuel een moment niet kon verstaan. Maar toen verstond ik: ‘… we zijn hier klaar, we hebben die schoften een lesje geleerd, kom mee, Frank, Harry, kom mee, zo is het genoeg, kom, die smeerlappen zijn het niet waard, kom mee, weer aan het werk, wegwezen, kom.’

De stem van Manuel scheen Feeney te kalmeren, als de ritmische monotonie van een gebed, een litanie waarvan de herhalingen eerder stil gereciteerd dan gesproken werden. De gloed in zijn ogen bleef nog steeds toe- en afnemen, maar werd toch gestaag minder en vager. Hij had al een hand van zijn revolver afgehaald, liet het wapen nog even in zijn rechterhand bungelen en stak het uiteindelijk in de holster. Hij knipperde verbaasd met zijn oogleden toen hij bloed proefde, drukte een hand tegen zijn lippen en staarde wezenloos naar de rode veeg op zijn handpalm.

Manuels tweede assistent Harry, die nu eindelijk een naam had gekregen, was al bijna bij de voordeur toen Feeney uit de keuken de gang inliep. Manuel volgde Feeney en ik merkte dat ik Manuel volgde, zij het op enige afstand.

Van hun Gestapo-achtige houding was weinig meer over. Ze zagen er verslapt en moe uit, als drie jongens die met overgave agentje hebben gespeeld en nu afgepeigerd naar huis sukkelen voor een beker chocolademelk en een middagslaapje, waarna ze zich misschien weer gaan verkleden om piraatje te spelen. De agenten leken even verloren als de ontvoerde kinderen.

In de hal, toen Frank Feeney en Harry X naar buiten liepen, zei ik tegen Manuel: ‘Je ziet het toch zeker wel?’

Hij bleef staan en keerde zich naar me om, maar gaf geen antwoord. Hij was nog steeds kwaad, maar hij zag er ook verslagen uit. Met de seconde zakte zijn nijd dieper weg en zijn ogen werden poelen van droefheid.

In het licht dat van buiten in de hal viel, en vanuit de werkkamer en de woonkamer, voelde ik me veel kwetsbaarder dan onder de dreiging van Feeney’s revolver en diens starende gele blik in de keuken, maar ik wilde nog iets tegen Manuel zeggen.

‘Feeney,’ zei ik, al was het niet Feeney waar ik nog een hartig woordje met hem over moest spreken. ‘Je ziet toch dat hij in wording is? Dat ontken je toch zeker niet?’

‘Er is een geneesmiddel. Binnenkort hebben we dat.’

‘Hij is op het randje. Wat gebeurt er als je dat geneesmiddel niet gauw genoeg krijgt?’

‘Dan rekenen we met hem af.’ Het drong tot hem door dat hij zijn gummistok nog steeds vasthield en hij stak de knuppel door een lus aan zijn riem. ‘Frank hoort bij ons en we zullen hem op onze eigen manier vrede geven.’

‘Hij had me kunnen doden. Mij, Bobby, jou, ons allemaal.’

‘Hou je hierbuiten, Snow. Ik zeg het voor de laatste keer.’

Snow! Geen Chris meer. Iemands inboedel vernielen is het puntje zetten op de i van ‘afgelopen, uit’.

‘Misschien is de kidnapper de vent die telkens in het nieuws is,’ zei ik.

‘Welke vent?’

‘Hij rooft kinderen. Drié, vier, vijf kleine kinderen en dan verbrandt hij ze allemaal tegelijk.’

‘Dat is hier niet gebeurd.’

‘Hoe weet je dat zo zeker?’

‘Dit is Moonlight Bay.’

‘Niet alle slechteriken zijn slecht alleen omdat ze in wording zijn.’ Hij vatte mijn opmerking persoonlijk op en staarde me nijdig aan. Nu sneed ik het punt aan waarover het laatste woord tussen ons nog niet was gezegd. ‘Toby is een geweldige jongen. Ik ben bijzonder op hem gesteld. Ik maak me grote zorgen over wat er gebeurd is. Het houdt zo’n vreselijk groot risico in. Maar uiteindelijk, Manuel, hoop ik dat alles goed met hem komt, zoals jij denkt dat het zal uitpakken. Dat hoop ik echt. Van ganser harte.’

Hij aarzelde even, maar zei toen: ‘Blijf hierbuiten. Dat meen ik, Snow.’

Ik keek hem na toen hij van mijn geplunderde huis wegliep naar een wereld die nog erger aan diggelen lag dan mijn moeders servies. Hij stapte in een van de twee patrouillewagens die langs de stoep geparkeerd stonden.

‘Kom nog eens langs,’ zei ik, alsof hij me kon horen. ‘Ik heb nog glazen en serviesgoed voor je om stuk te smijten. We drinken een paar biertjes en dan kun je de televisie in elkaar rammen, of met een bijl op mijn mooiste meubels inhakken, of op het vloerkleed pissen als je wilt. Ik zorg voor een lekker dipsausje en we maken er iets leuks van, echt een gezellig feestje.’

Zo somber en grauw als de middag was, toch stak het licht in mijn ogen. Ik sloot de deur.

Wanneer een geliefd iemand sterft – of me zoals in dit geval om een andere reden ontvalt – lach ik de pijn altijd weg. Zelfs op de avond dat mijn dierbare vader aan kanker overleed liep ik nog grappen te maken over sterven, doodkisten en de ravage die ernstige ziekten in mensen aanrichten. Als ik me in verdriet dompel, beland ik in de beker der wanhoop en verzink ik zo diep in zelfmedelijden dat ik verzuip. Zelfmedelijden zet aan tot te veel gesomber over wie en wat ik ben kwijtgeraakt, over de grenzen waarmee ik altijd moet leven, de beperking tot een vreemd nachtelijk bestaan … en uiteindelijk riskeer ik dan het zonderlinge wezen te worden waarvoor de rotjongens uit mijn kinderjaren me altijd uitscholden. Ik zou het blasfemisch vinden om het leven niet te omhelzen, maar om dat in duistere tijden te doen moet ik de schoonheid zoeken die in het tragische schuilt, de schoonheid die er in feite altijd is, en die ik door humor heb ontdekt. Je kunt mij oppervlakkig of zelfs hardvochtig vinden omdat ik grappen maak over verlies, glimlach om lijkenhuizen, maar we kunnen de doden met humor en liefde eren, net als toen ze nog leefden. Het was vast Gods bedoeling om ondanks onze pijn te blijven lachen, want toen Hij het beslag van de schepping door elkaar mengde heeft Hij een grote hoeveelheid absurditeit in het universum gebracht. Ik geef toe dat ik in veel opzichten een hopeloos geval ben, maar zolang ik nog kan lachen, ben ik niet zonder hoop.

Ik wierp een blik in de werkkamer om de schade op te nemen, deed het licht uit en deed hetzelfde in de deuropening van de woonkamer. Ze hadden minder schade aangericht dan een olifant in een porseleinkast, maar toch meer dan een gemiddeld spook.

Bobby had het licht in de eetkamer al uitgedaan. Bij kaarslicht ging hij in de keuken de rotzooi te lijf, veegde met stoffer en blik de scherven op en gooide de restanten van het serviesgoed in een vuilniszak.

‘Zo, ben jij even huishoudelijk bezig,’ zei ik en ik hielp hem met opruimen.

‘Ik denk dat ik in een vorig leven huisbediende ben geweest van een vorst.’

‘Welke?’

‘Tsaar Nikolaas van Rusland.’

‘Daar liep het slecht mee af.’

‘En toen ben ik gereïncarneerd als Betty Grable.’

‘Die filmster?’

‘Wie dacht je anders, makker.’

‘Ik vond je geweldig in Moeder in Maillot.’

‘Gracias. Maar het is reuze fijn om weer man te zijn.’

Ik bond de eerste zak dicht en terwijl Bobby een volgende opende, zei ik: ‘Ik zou de pest in moeten hebben.’

‘Waarom? Omdat ik al die fantastische levens heb geleid en jij altijd maar gewoon jezelf bent geweest?’

‘Hij komt hier om me een schop voor mijn kont te geven, maar eigenlijk wilde hij het bij zichzelf doen.’

‘Dan zou hij een slangenmens moeten zijn.’

‘Ik vind het rot om het te moeten zeggen, maar in moreel opzicht is hij een slangenmens.’

‘Jongen, als jij kwaad bent, neem je heel wat lelijke woorden in de mond.’

‘Hij weet dat hij een verschrikkelijk groot risico met Toby neemt. En dat vreet enorm aan hem, al geeft hij het niet toe.’

Bobby zuchtte. ‘Ik leef mee met Manuel. Echt waar. Maar die kerel maakt me banger dan Feeney.’

‘Feeney is in wording,’ zei ik.

‘Daar kun je donder op zeggen. Maar Manuel jaagt me angst aan omdat hij is geworden wat hij is geworden zónder in wording te zijn, snap je?’

‘Ik snap het.’

‘Denk je dat het waar is, van dat vaccin?’ vroeg Bobby. Hij zette de gedeukte broodrooster weer op het aanrecht.

‘Ja. Maar zal het de gewenste uitwerking hebben?’

‘Niets anders heeft nog geholpen.’

‘We weten dat dat andere stuk waar is,’ zei ik. ‘De psychische implosie.’

‘De vogels.’

‘En misschien de coyotes.’

Bobby legde het grote mes terug in de la. ‘Ik zou me volkomen murw geslagen voelen door die hele ellende,’ zei hij, ‘als ik niet zou weten dat het virus van je moeder niet de hoofdzaak van het probleem is.’

‘Mystery Train,’ zei ik, denkend aan het ding – of de dingen – in het ruimtepak van Hodgson, het lijk van Delacroix, zijn testament op het cassettebandje en de cocons.

De bel ging. ‘Zeg maar,’ zei Bobby, ‘dat als ze hier binnen willen om de boel kort en klein te slaan, dat ze zich dan aan onze nieuwe regels moeten houden. Honderd dollar entree en het dragen van een das is verplicht.’

Ik liep naar de voordeur en tuurde door een helder stuk in een van de glas-in-loodraampjes.

De gestalte voor de deur was zo groot dat de gedachte bij me opkwam dat een van de eiken zich van zijn wortels had losgescheurd, de treden had beklommen en had aangebeld om vijftig kilo kunstmest te vragen.

Ik opende de deur en stapte achteruit voor het felle licht en om onze bezoeker binnen te laten.

Roosevelt Frost is groot, gespierd, zwart en zo waardig dat hij de uit de rotsen gehouwen gezichten van Mount Rushmore op koppen van etalagepoppen laat lijken. Hij kwam binnen met Mungojerrie, een lichtgrijze kat, op zijn arm en duwde de deur achter zich dicht.

Met zijn opmerkelijk diepe, muzikale en vriendelijke stem zei hij: ‘Goedemiddag, beste jongen.’

‘Fijn dat u er bent, meneer Frost.’

‘Je hebt je weer eens in de nesten gewerkt.’

‘Daar kunt u bij mij altijd wel op rekenen, ja.’

‘Er staan ons veel doden te wachten,’ zei hij plechtig.

‘Hoe bedoelt u?’

‘Dat zegt de kat.’

Ik keek naar Mungojerrie. Zoals hij daar lekker op Roosevelts grote arm lag, leek het of hij geen botten had. De kat hield zich zo slap dat hij een stola of dikke sjaal had kunnen zijn als Roosevelt iemand was geweest die zoiets droeg, maar de groene kattenogen met gouden vlekjes keken wakker en bezaten een onmiskenbare intelligentie die bijna beangstigend was.

‘Veel doden,’ herhaalde Roosevelt.

‘Wie?’

‘Wij.’

Mungojerrie staarde me strak aan.

‘Katten weten dingen,’ zei Roosevelt.

‘Niet alles.’

‘Katten weten,’ hield Roosevelt vol.

De ogen van de kat leken vol droefheid.

20

Roosevelt zette Mungojerrie op een keukenstoel, zodat het dier zijn poten niet kon verwonden aan de scherven die nog op de vloer lagen. Hoewel Mungojerrie werd gecreëerd in een genetisch lab in Wyvern waaruit hij wist te ontsnappen, en misschien even intelligent is als die brave Orson, zeker zo intelligent als de gemiddelde deelnemer aan het Rad van Fortuin en in ieder geval intelligenter dan de meeste adviseurs van het Witte Huis tijdens het grootste deel van de afgelopen eeuw, was hij toch nog genoeg kat om zich lekker op te rollen en dadelijk op de stoel in slaap te vallen, ook al stonden we volgens zijn voorspelling aan de vooravond van de ondergang van de wereld en geloofde hij niet dat we de volgende morgen levend zouden halen. Katten weten volgens Roosevelt dan wel bepaalde dingen, maar ze lijden niet aan een hyperactieve fantasie of aan overprikkelde zenuwen zoals ik.

Roosevelt zelf hoef je ook niet te vertellen hoe laat het is. Zo kent hij alle geheimen van football, omdat hij in de jaren zestig en zeventig een grote sportheld was. In de sportjournalistiek werd hij de Moker genoemd. Nu, op zijn drieënzestigste, is hij een succesvol zakenman, eigenaar van een herenmodezaak en een klein winkelcentrum, met vijftig procent aandelen in de Moonlight Bay Inn and Country Club. Hij weet ook een heleboel over de zee en boten, en hij woont aan boord van de zesenvijftig voet metende Nostromo, die aangemeerd ligt aan de laatste ligplaats van de jachthaven van Moonlight Bay. En hij praat natuurlijk nog beter met dieren dan dr. Dolittle, wat hier in Edgar Allan Disneyland handig van pas kan komen. Roosevelt wilde ons per se helpen met het opruimen van de laatste rommel. Hoewel Bobby en ik het een beetje bizar vonden om schouder aan schouder met zo’n nationale sportheld en geestelijk erfgenaam van St. Franciscus als hij huishoudelijk werk te doen, gaven we hem de stofzuiger.

Mungojerrie werd wakker van het gejank van de stofzuiger, hief zijn kop even om zijn misnoegen te tonen door zijn hoektanden te laten zien, en viel weer in slaap.

Mijn keuken is groot, maar lijkt klein als Roosevelt Frost erin rondloopt, ongeacht of hij al dan niet stofzuigt. Hij is twee meter lang en de formidabele afmetingen van zijn nek, schouders, borst, rug en armen maken de gedachte dat hij uit een vrouw is geboren bijna ongeloofwaardig: hij lijkt eerder uit graniet gehouwen, of uit staal gegoten, of mogelijkerwijs in een vrachtwagenfabriek in elkaar gezet. Hij ziet er veel jonger uit dan hij is en zijn slapen zijn pas een klein beetje grijs. Hij werd een populaire sportfiguur omdat hij niet alleen reusachtig groot is, maar ook over hersens beschikt; op zijn leeftijd is hij nog bijna even sterk als in zijn topjaren en, naar ik vermoed, nog wijzer, want hij is iemand die zich voor alles blijft interesseren. Ook kan hij fantastisch goed stofzuigen. Met zijn drieën hadden we de keuken in de kortste keren opgeruimd.

Het zou nooit meer worden zoals het was, vreesde ik, omdat er nog maar één plank met Royal Worcester van het Evesham-model resteerde in de servieskast. Die lege planken boden een trieste aanblik. Wat had mijn moeder veel gehouden van al die fraaie handbeschilderde stukken: de zachte kleuren van de appels en pruimen op de koffiekopjes, de bramen en peren op de saladeschalen … Al die mooie voorwerpen waaraan ze zo was gehecht waren strikt genomen niet meer dan haar voorwerpen geweest, maar omdat we nu eenmaal graag willen dat herinneringen aan een geliefd iemand onuitwisbaar in ons geheugen gegrift blijven, en juist omdat onze herinneringen aan de liefde en warmte van een dierbare overledene in de details zo beangstigend snel kunnen vervliegen, hechten we zoveel waarde aan herinneringen die regelrecht met plaatsen en voorwerpen te maken hebben; daarom hecht ons geheugen zich gretig aan de vormen en het gewicht en het materiaal van tastbare voorwerpen, want bij de koestering ervan blijven de herinneringen het levendigst.

Er was een tweede servies voor dagelijks gebruik in huis, en terwijl Roosevelt de keukentafel dekte, zette ik een pot koffie.

Bobby ontdekte in de koelkast een grote banketbakkersdoos vol pecannoot-kaneelbroodjes waar ik gek op ben. ‘Carpe crustulorum!’ riep hij uit.

‘Wat zei je?’ vroeg Roosevelt.

‘Niet vragen,’ zei ik.

‘Pluk de broodjes,’ vertaalde Bobby.

Ik haalde een paar kussens uit de woonkamer en legde ze op een stoel, zodat Mungojerrie, inmiddels ontwaakt, hoog genoeg kon zitten om deel uit te maken van het gezelschap.

Terwijl Roosevelt stukjes afbrak van een broodje en ze in de melk sopte die hij voor de kat op een schoteltje had geschonken, kwam Sasha terug van wat ze aan het doen was geweest. Roosevelt noemt haar ‘dochter’, zoals hij Bobby en mij soms met ‘zoon’ aanspreekt; dat is zijn manier van doen, maar hij is zo op Sasha gesteld dat ik vermoed dat hij haar wel zou willen adopteren. Ik stond achter hem toen hij haar omhelsde en optilde alsof ze een klein meisje was. Ze verdween volkomen in zijn beerachtige omarming, behalve één voet in een gymschoen die een paar centimeter boven de grond bungelde. Sasha haalde de bureaustoel uit haar werkkamer en schoof die tussen die van mij en van Bobby in. Ze voelde aan Bobby’s mouw. ‘Te gek shirt.’

‘Bedankt.’

‘Ik ben bij Doogie geweest,’ zei Sasha. ‘Hij is spullen voor ons aan het verzamelen, uitrusting. Het is nu … net drie uur geweest. We kunnen weg zodra het donker is.’

‘Uitrusting?’ vroeg Bobby.

‘Doogie beschikt over technische middelen van topklasse.’

‘Technische middelen?’

‘We moeten op alle eventualiteiten voorbereid zijn.’

‘Eventualiteiten?’ Bobby keek me aan. ‘Zeg, slaap jij soms met G.I. Jane?’

‘Emma Peel,’ verbeterde ik. Tegen Sasha-Emma zei ik: ‘We kunnen wel wat uitrusting gebruiken. Manuel was hier met twee agenten. Ze hebben onze wapens in beslag genomen.’

‘En wat serviesgoed gebroken,’ zei Bobby.

‘En wat meubels kort en klein geslagen,’ vulde ik aan.

‘De broodrooster door de keuken geschopt,’ zei Bobby.

‘Op Doogie kunnen we rekenen,’ zei Sasha. ‘Waarom de broodrooster?’

Bobby haalde de schouders op. ‘Die is klein, weerloos en kwetsbaar.’

We gingen zitten – vier mensen en een grijze kat – om bij kaarslicht te eten, te drinken en onze strategie te bepalen.

‘Carpe crustulorum,’ zei Bobby.

Sasha zwaaide met haar vork. ‘Carpe furca.’

Bobby proostte met zijn kopje. ‘Carpe coffeum.’

‘Een complot,’ mompelde ik.

Mungojerrie bekeek ons met grote belangstelling.

Terwijl de kat ons bekeek, bekeek Roosevelt de kat. ‘Hij vindt jullie vreemd, maar amusant,’ zei hij.

‘Zo zo, vreemd, hè?’ zei Bobby. ‘Ik geloof niet dat het een algemene gewoonte van ménsen is om op muizen te jagen en ze op te eten.’

Roosevelt Frost sprak al met dieren voordat de labs van Wyvern ons viervoeters schonk die waarschijnlijk intelligenter zijn dan de mensen die hen gecreëerd hebben. Voor zover mij bekend schuilt Roosevelts enige excentriciteit in zijn geloof dat we ook met gewone dieren kunnen praten, niet alleen met beesten die genetisch gemanipuleerd zijn. Hij beweert niet dat hij door buitenaardse wezens is ontvoerd en aan een proctologisch onderzoek is onderworpen, hij doolt ’s nachts niet door de bossen om monsters te bespieden, hij schrijft geen roman die hem is ingefluisterd door de geest van Truman Capote en hij draagt geen helm van aluminiumfolie om te voorkomen dat multinationals via microgolven zijn gedachten kunnen lezen.

Hij leerde het communiceren met dieren een paar jaar geleden van Gloria Chan, een dame in Los Angeles, nadat ze een dialoog tussen hem en zijn geliefde en inmiddels overleden hond Sloopy had bewerkstelligd. Gloria vertelde Roosevelt dingen over zijn dagelijkse leven en gewoonten die ze zelf met geen mogelijkheid kon weten, maar waarmee Sloopy heel goed bekend was. De hond had haar die dingen kennelijk verteld.

Volgens Roosevelt vereist het converseren met dieren helemaal geen bijzonder talent en is het geen bovennatuurlijk verschijnsel. Hij zegt dat het een kwestie is van andere soorten aanvoelen, iets waar we allemaal toe in staat zijn maar wat we onderdrukt hebben; de grootste obstakels om de benodigde techniek te kunnen leren zijn twijfel, cynisme en vooringenomen meningen over wat wel en niet mogelijk is.

Na een paar maanden flink oefenen onder leiding van Gloria Chan raakte Roosevelt bedreven in het begrijpen van de gedachten en zielenroerselen van Sloopy en van andere huis- en velddieren. Hij wil het mij graag leren en ik ben van plan een poging te wagen. Niets zou me een groter genoegen doen dan een betere verstandhouding met Orson te krijgen; mijn viervoetige broeder heeft mij in de afgelopen jaren genoeg gehoord, maar ik heb nooit een woord van hem gehoord. Roosevelts lessen zullen een deur naar wonderbaarlijke nieuwe ervaringen voor me kunnen openen, of me het gevoel geven dat ik een lichtgelovige dwaas ben. Als mens ben ik heel vertrouwd met dwaasheid en lichtgelovigheid, dus ik heb niets te verliezen. Bobby dreef altijd de spot met Roosevelts tête-à-têtes met dieren, hoewel nooit in zijn bijzijn. Hij schreef ze toe aan hoofdletsel dat Roosevelt tijdens zijn wedstrijden zou hebben opgelopen, maar de laatste tijd komt hij toch terug van zijn scepsis. De gebeurtenissen in Wyvern hebben ons heel wat lesjes geleerd en een daarvan is ongetwijfeld dat de wetenschap wel het lot van de mensheid kan verbeteren, maar niet op alle vragen het antwoord weet. Het leven heeft dimensies die niet door biologen, natuurkundigen en wiskundigen in kaart kunnen worden gebracht.

Meer dan een jaar geleden had Orson me met Roosevelt in contact gebracht, gedreven door zijn hondengevoel dat Roosevelt een bijzonder mens was. Ook enkele katten en wie weet welke diersoorten nog meer die uit Wyvern waren ontsnapt, hadden de weg naar hem gevonden en hem in figuurlijke zin de oren van het hoofd gekletst. Orson vormt een uitzondering. Hij komt wel bij Roosevelt op bezoek, maar wil niet met hem communiceren. Ouwe Sfinxhond, noemt Roosevelt hem, of Zwiepstaart de Zwijger, of de Laconieke Labrador. Ik geloof dat mijn moeder Orson – om welke reden dan ook – voor mij mee naar huis had genomen, nadat ze in een laboratoriumrapport had geschreven dat hij als pup overleden was. Misschien is Orson bang dat hij met geweld naar het lab wordt teruggebracht wanneer iemand ontdekt dat hij een van Wyverns successen is. Wat de reden ook moge zijn, meestal speelt hij zijn ik-ben-maar-een-brave-domme-hond-spelletje wanneer er andere mensen in de buurt zijn dan Bobby, Sasha en ik. Hoewel hij Roosevelt daarmee niet voor het lapje houdt, blijft Orson net doen of hij zo zwijgzaam als een koolraap is, zij het een koolraap met een staart.

Mungojerrie die, gezeten op een paar kussens op een stoel, sierlijk in melk gedoopte stukjes pecannoot-kaneelbrood zat te eten, deed niet net alsof hij maar een doodgewone kat was. Terwijl wij de gebeurtenissen van de afgelopen twaalf uur bespraken, volgde hij onze conversatie met belangstellende groene ogen. Wanneer hij iets vernam dat hem verbaasde, sperde hij zijn ogen wijd open. Werd hij door iets van streek gebracht, dan draaide of trok hij zijn kop schuin alsof hij wilde zeggen: Hé, hebben jullie een kater of zijn jullie gewoon een stelletje aartsleugenaars? Nu en dan grinnikte hij, wat hij vooral deed als Bobby en ik moesten bekennen iets stoms te hebben gezegd of gedaan; ik vond wel dat Mungojerrie een beetje te vaak grinnikte. Bobby’s beschrijving van wat we door het gezichtsscherm van Hodgsons bioveiligheidspak hadden gezien, deed Mungojerrie een paar minuten gruwend van zijn hapjes afwenden, maar hij was nu eenmaal een kat met de eetlust en de nieuwsgierigheid van een kat, dus nog voordat we ons verhaal hadden gedaan, vroeg hij al om meer en kreeg hij van Roosevelt nog een schoteltje met stukjes in melk geweekte crustulorum.

‘We zijn ervan overtuigd dat de ontvoerde kinderen en Orson ergens in Wyvern zijn,’ zei ik tegen Roosevelt, want ik vond het nog steeds onwennig om me rechtstreeks tot de kat te richten, wat strikt genomen onzin was omdat ik wel voortdurend rechtstreeks tegen Orson praat. ‘Maar het terrein is veel te groot om helemaal af te zoeken. We hebben een spoorzoeker nodig.’

‘Omdat we geen verkenningssatelliet hebben,’ zei Bobby, ‘en omdat we geen goede indiaanse spoorzoeker kennen en voor noodgevallen zoals deze geen speurhond in de kast hebben liggen …’

We keken alle drie verwachtingsvol naar Mungojerrie.

De kat keek me aan, toen Bobby, toen Sasha. Hij deed zijn ogen even dicht, alsof hij ons onuitgesproken verzoek overwoog. Toen richtte hij zijn aandacht op Roosevelt.

De vriendelijke reus schoof zijn bord en koffiekopje opzij, boog zich naar voren, zette zijn rechterelleboog op de tafel, liet zijn kin op zijn vuist rusten en keek onze besnorde gast strak aan.

Na een minuut, waarin ik me zonder succes de titelsong van de filmklassieker That Darn Cat voor de geest trachtte te halen, zei Roosevelt: ‘Toen we hier aankwamen heb ik iets tegen je gezegd. Mungojerrie vraagt of je dat nog weet.’

‘Veel doden,’ herhaalde ik.

‘Wie?’ vroeg Sasha.

‘Wij.’

‘Wie zegt dat?’

Ik wees naar de kat.

Mungojerrie deed zijn best als een swami te kijken.

‘We weten dat er gevaar dreigt,’ zei Bobby.

‘Hij zegt niet dat het er gevaarlijk is,’ legde Roosevelt uit. ‘Het is een soort … voorspelling.’

We zaten de kat zwijgend aan te staren. Hij keek terug met een al even ondoorgrondelijke blik als die van de gebeeldhouwde katten in Egyptische koningsgraven. Ten slotte vroeg Sasha: ‘Bedoel je dat hij helderziend is?’

‘Nee,’ zei Roosevelt.

‘Wat bedoel je dan wel?’

Roosevelt bleef naar de kat kijken die nu ernstig naar een brandende kaars staarde, alsof hij de toekomst kon lezen in de golvende dans van het kaarsvlammetje. ‘Katten weten dingen.’

Bobby, Sasha en ik keken elkaar aan, maar we wisten geen van drieën wat Roosevelt daarmee bedoelde.

‘Wat weten katten precies?’ vroeg Sasha.

‘Dingen,’ zei Roosevelt.

‘Hoe?’

‘Door te weten.’

‘Wat is het geluid van één klappende hand?’ vroeg Bobby retorisch. De kat spitste zijn oren en keek Bobby aan alsof hij wilde zeggen: Nu begrijp je het.

‘Deze kat heeft te veel Deepak Chopra gelezen,’ zei Bobby.

Sasha fronste geïrriteerd. ‘Roosevelt?’ Ze klonk geërgerd.

Toen hij zijn massieve schouders ophaalde, kon ik de verplaatsing van een kubieke meter lucht bijna over de tafel heen voelen. ‘Meisje, communicatie met een dier valt niet altijd te vergelijken met een telefoongesprek. Soms is het wel even duidelijk als een telefoongesprek. Maar andere keren is het … voor meerdere uitleg vatbaar.’

‘Maar,’ zei Bobby, ‘denkt deze muizenval op kogellagers dat we enige kans hebben om Orson en de kinderen te vinden en hier levend terug te keren? Is daar enige kans op?’

Roosevelt krabbelde de kat vriendelijk met zijn linkerhand achter de oren en streelde zijn kop. ‘Hij zegt dat er altijd een kans bestaat. Niets is hopeloos.’

‘Een kans van een op twee?’ vroeg ik.

Roosevelt lachte zachtjes. ‘Vriend Mungojerrie zegt dat hij geen bookmaker is.’

‘Dus het ergste wat ons kan overkomen als we naar Wyvern teruggaan,’ zei Bobby, ‘is dat we daar allemaal sterven, in mootjes worden gehakt en tot boterhammenworst worden verwerkt. Volgens mij is zoiets altijd het beroerdste wat iemand kan gebeuren, dus er is niets veranderd. Ik ben vóór.’

‘Ik ook,’ zei Sasha.

Roosevelt sprak kennelijk nog steeds namens de kat die onder zijn strelende hand spinde. ‘Stel dat de kinderen en Orson ergens zijn waar we niet bij kunnen komen? Stel dat ze in Het Hol zijn?’

‘Vuistregel,’ zei Bobby. ‘Alles wat Het Hol wordt genoemd kan geen goede plek zijn.’

‘Zo noemen ze het laboratorium voor het genetisch onderzoek,’ zei Roosevelt.

‘Ze?’ vroeg ik.

‘De mensen die er werken. Ze noemen het Het Hol omdat …’ Roosevelt hield zijn hoofd schuin, alsof hij luisterde naar een zacht stemmetje. ‘Nou, een van de redenen is, geloof ik, dat het zo diep onder de grond ligt.’

Ik richtte me onwillekeurig tot de kat. ‘Dus dan is het daar ergens in Wyvern nog steeds in vol bedrijf, met medewerkers en al, zoals we steeds vermoed hebben?’

‘Ja,’ zei Roosevelt, en hij streek de kat onder zijn kin. ‘Volledig ingericht en … wordt in het geheim elk halfjaar bevoorraad.’

‘Weet je waar het is?’ vroeg ik aan Mungojerrie.

‘Ja, dat weet hij. Per slot van rekening komt hij er zelf vandaan,’ zei Roosevelt. Hij rechtte zijn rug. ‘Daar is hij … die nacht uit ontsnapt. Maar als Orson en de kinderen in Het Hol zijn, is het niet mogelijk bij ze te komen en ze eruit te halen.’

We zaten allemaal zwijgend na te denken.

Mungojerrie hief een voorpoot, likte eraan en begon zich te wassen. Hij was intelligent, hij wist dingen, hij kon spoorzoeken en al onze hoop was op hem gevestigd, maar hij was en bleef een kat. We waren geheel afhankelijk van een makker die ieder moment een haarbal kon ophoesten. De enige reden waarom ik niet lachte of huilde was dat ik het niet allebei tegelijk kon, en dat wilde ik op dat moment.

Uiteindelijk verlegde Sasha het probleem. ‘Als we geen kans maken om ze uit Het Hol te halen, is onze enige hoop dat ze ergens anders in Wyvern zijn.’

‘Toch blijft de grote vraag dezelfde,’ zei ik tegen Roosevelt. ‘Is Mungojerrie bereid om ons te helpen?’

De kat had Orson maar één keer ontmoet, aan boord van de Nostromo, op de dag dat mijn vader stierf. We hadden gezien dat ze elkaar wel mochten. Ze waren afkomstig uit hetzelfde intelligentie-vergrotende laboratorium in Wyvern; als mijn moeder in zekere zin kon worden beschouwd als Orsons moeder, omdat hij haar geesteskind was, dan kon deze kat eveneens het gevoel hebben dat ze zijn moeder was geweest, de vrouw die hem het leven had geschonken, bij wie hij zijn leven lang in het krijt stond.

Ik omklemde mijn lege koffiekopje stevig met beide handen en hoopte vurig dat Mungojerrie het niet zou laten afweten. Ik bedacht allerlei redenen waarom de kat wel mee moest doen met onze reddingspoging en was zelfs bereid tot de ongeloofwaardige en schaamteloze bewering dat hij net als Orson mijn geestelijke broer was, Mungojerrie Snow, dat het eigenlijk om een familiecrisis ging en dat hij dus moreel verplicht was om mee te werken. Onwillekeurig moest ik denken aan wat Bobby had gezegd over onze prachtig-mooie nieuwe intelligente-dierenwereld, namelijk dat die wereld iets weg had van een Donald Duck-tekenfilm die ondanks alle idioterieën vol beangstigend fysieke, morele en geestelijke consequenties zit.

Toen Roosevelt ‘ja’ zei, was ik in gedachten zo koortsachtig bezig om argumenten te zoeken tegen een eventuele afwijzing van ons verzoek, dat het niet meteen tot me doordrong wat onze dierenvriend had gezegd.

Ik staarde Roosevelt dom aan en in reactie daarop zei hij: ‘Ja, we helpen mee.’

We glimlachten naar elkaar alsof we een schaal crustulorum lieten rondgaan.

Sasha hield haar hoofd schuin en vroeg aan Roosevelt: ‘We?’

‘Jullie hebben mij nodig als tolk.’

‘De mungoman leidt, wij volgen,’ zei Bobby.

‘Zo eenvoudig is het misschien niet,’ zei Roosevelt.

Sasha zei hoofdschuddend: ‘Dat kunnen we niet van je vragen.’

Hij nam haar hand in de zijne, klopte erop en glimlachte. ‘Meisje, jullie vragen niets. Ik wil het zelf. Orson is ook mijn vriend. Al die kinderen zijn de kinderen van mijn naasten.’

‘Veel doden,’ herhaalde ik weer.

Roosevelt herhaalde daarop wat de kat ook eerder had gezegd: ‘Niets is hopeloos.’

‘Katten weten dingen,’ zei ik.

Nu citeerde hij mij: ‘Niet alles.’

Mungojerrie keek ons aan alsof hij wilde zeggen: Katten weten.

Ik vond dat de kat en Roosevelt zich pas aan die gevaarlijke onderneming konden wijden als ze het onsamenhangende, onvolledige, nu en dan onbegrijpelijke maar niettemin fascinerende testament van Leland Delacroix hadden gehoord. Of we Orson en de kinderen nu vonden of niet, we keerden in ieder geval aan het eind van de nacht terug naar die bungalow vol cocons om er ter zuivering de brand in te jagen, maar ik was ervan overtuigd dat we tijdens onze speurtocht op andere gevolgen van het Mystery Train-project zouden stuiten, waarvan sommige mogelijk dodelijk waren. Mochten Roosevelt en Mungojerrie na het horen van het bizarre verhaal van Delacroix, verteld met zijn gekwelde stem, overwegen terug te komen op hun besluit met ons mee te gaan, dan zou ik toch blijven proberen hen over te halen ons alsnog te helpen, maar dan was ik tenminste eerlijk tegen hen geweest.

We gingen naar de eetkamer, waar ik het originele bandje afspeelde. De laatste woorden van Delacroix waren in die vreemde taal. Toen ze wegstierven, zei Bobby: ‘De melodie is goed maar je kunt er niet op dansen.’

Roosevelt stond fronsend voor de cassetterecorder. ‘Wanneer gaan we?’

‘Zodra het donker wordt,’ zei ik.

‘Dat duurt niet lang meer,’ zei Sasha. Ze keek naar de jaloezieën. Daarachter was het al een stuk minder licht dan toen Bobby en ik het bandje voor de eerste keer hadden beluisterd.

‘Als die kleintjes in Wyvern zijn,’ zei Roosevelt, ‘dan staan ze als het ware voor de poorten van de hel. Hoe riskant het ook voor ons is, we kunnen ze daar niet laten zitten.’

Hij droeg een zwarte coltrui, een zwarte broek en zwarte Rockports, alsof hij was voorbereid op onze geheime actie. Ondanks zijn formidabele omvang en zijn als uit graniet gehouwen gelaatstrekken deed hij denken aan een priester die zich er grimmig op voorbereidt een paar duivels uit te drijven.

Mungojerrie zat op Sasha’s werktafel. Ik vroeg hem: ‘En wat denk jij ervan?’

Roosevelt boog zich naar de tafel, en keek de kat recht in de ogen. Ik had de indruk dat Mungojerrie niet de minste belangstelling toonde, zoals iedere kat die de reputatie van zijn soort ophoudt door koel onverschillig, mysterieus en onaards wijs te doen.

Kennelijk bekeek Roosevelt de grijze schrik der muizen door een bril die ik niet bezat, of luisterde hij naar hem op een frequentie die ver boven de grens van mijn gehoor lag, want hij berichtte: ‘Mungojerrie zegt twee dingen. Ten eerste dat hij Orson en de kinderen hoe dan ook zal opsporen als ze zich ergens in Wyvern bevinden, ongeacht de risico’s.’

Opgelucht en dankbaar voor de moed van de kat, vroeg ik: ‘En ten tweede?’

‘Hij moet naar buiten om een plas te doen.’

21

Zodra het begon te schemeren liep ik naar de badkamer. Hoewel ik moest overgeven, lukte het niet en in plaats daarvan waste ik mijn gezicht, eerst met warm en vervolgens met koud water. Daarna ging ik op de rand van de badkuip zitten, sloeg mijn handen om mijn knieën en kreeg een aanval van koude rillingen zo hevig als bij malaria of bij een onderhoud met de inspecteur der belastingen.

Ik was niet bang dat onze missie naar Fort Wyvern zou leiden tot de massale dood die onze kat met de vooruitziende blik had voorspeld, of dat ikzelf in de komende nacht zou sneven. Ik zat veel meer in de rats bij de gedachte dat ik zonder de kinderen en Orson zou terugkomen, of dat de reddingsactie volstrekt zou mislukken en dat ik Sasha, Bobby, Roosevelt en Mungojerrie in de strijd zou verliezen.

Met vrienden is dit een koude wereld; zonder vrienden zou het ondraaglijk kil zijn.

Ik waste mijn gezicht nog maar eens, deed een plas om solidair met Mungojerrie te zijn en waste mijn handen, omdat mijn moeder – de veronderstelde vernietigster van de wereld – me altijd had voorgehouden hygiënisch te zijn. Daarna keerde ik terug naar de keuken, waar de anderen op me zaten te wachten. Ik nam aan dat ze, met uitzondering van de kat, in andere badkamers dezelfde rituele handelingen hadden verricht.

Omdat Sasha, evenals Bobby, schelvisogige figuren in de hele stad had waargenomen en de indruk had dat er iets belangrijks te gebeuren stond, had ze niet anders verwacht dan dat ons huis door de politie in de gaten zou worden gehouden, louter omdat we bevriend waren met Lilly Wing. Daarom had ze met Doogie Sassman afgesproken dat we hem ergens buiten het bereik van pottenkijkers zouden ontmoeten.

Sasha’s Explorer, Bobby’s jeep en de Mercedes van Roosevelt stonden voor het huis geparkeerd. De politie zou ons ongetwijfeld volgen als we in een van die drie wagens wegreden, zodat we te voet, op onze tenen moesten maken dat we wegkwamen.

Achter ons huis leidt een verhard voetpad van de achtertuin langs dit en het aangrenzende huis naar een groep rode gom-eucalyptussen en vandaar naar de golfbaan van de Moonlight Bay Inn and Country Club, waarvan Roosevelt voor de helft eigenaar is. Ook dit pad werd waarschijnlijk door de politie in de gaten gehouden; het was uitgesloten dat onze bespieders konden worden omgekocht met een uitnodiging voor de zondagse brunch in de Country Club.

Ons plan was om een stuk van achtertuin naar achtertuin te sluipen, waarbij we riskeerden dat we de aandacht van de buren en hun honden trokken, tot we buiten het zicht waren van de politiekoppels die ons moesten bespieden.

Omdat Manuel onze wapens zo triomfantelijk in beslag had genomen, was ons enige vuurwapen dat van Sasha, haar .38 Chiefs Special, met twee snelladers in een apart zakje. Ze wilde het wapen niet toevertrouwen aan Roosevelt, Bobby of mij. Zelfs niet aan Mungojerrie. Ze verklaarde op een toon die geen tegenspraak duldde, dat ze zelf alle risico’s wilde lopen.

‘Waar ontmoeten we Doogie?’ vroeg ik, toen Bobby de overgebleven pecan-kaneelbroodjes in de koelkast zette en ik de afwas in de gootsteen zette.

‘Ergens langs Haddenbeck Road,’ zei Sasha. ‘Een eindje voorbij Crow Hill.’

‘Crow Hill,’ zei Bobby. ‘Die naam bevalt me niet.’

Sasha begreep even niet wat hij bedoelde. Toen zei ze: ‘Het is gewoon een plaatsaanduiding. Hoe kan dat nou iets te maken hebben met die tekeningen?’

Ik had meer moeite met de afstand. ‘Maar dat is wel twaalf of dertien kilometer lopen.’

‘Wel veertien,’ zei Sasha. ‘Met al die plotselinge activiteit kunnen we Doogie niet ergens in de stad ontmoeten zonder de aandacht te trekken.’

‘Het duurt veel te lang om zo’n roteind te lopen,’ protesteerde ik.

‘O,’ zei ze, ‘we lopen maar een klein stukje, tot we ergens een auto kunnen stelen.’

Bobby glimlachte en gaf me een knipoog. ‘Die vrouw van jou is wel een gangstermeid, zeg.’

Wiens auto?’ vroeg ik.

‘Maakt niet uit,’ zei ze opgewekt. ‘Het merk maakt ook niet uit, als hij maar rijdt.’

‘En als we nu geen auto vinden met de sleutels erin?’

‘Dan start ik ’m zonder sleutel,’ zei ze.

‘Kun jij dat?’

‘Ik ben bij de padvinderij geweest.’

‘Dochter heeft haar diploma autodiefstal,’ zei Roosevelt tegen Mungojerrie.

We lieten de jaloezieën dicht, een paar gedimde lampen aan en deden de keukendeur achter ons op slot.

Ik had mijn Mystery Train-pet niet op. Die gaf me niet langer het gevoel dicht bij mijn moeder te zijn en leek zijn betekenis als geluksbrenger ook allang te hebben verloren.

De avond was zacht en windstil en er hing een lichte geur van zilt zeewater en rottend zeewier.

De maan verschool zich achter een wolkenlaag die zo donker was als een ijzeren ketel. Hier en daar zagen we reflecties van stadsverlichting als ranzige gele vetstrepen tegen de wolken, maar het was donker genoeg en de nacht was bijna ideaal voor onze plannen.

De schutting van zilverkleurig cederhout om mijn huis is zo hoog als ik lang ben. Er zit geen enkele opening tussen de verticale latten, dus het geheel is zo dicht als een muur. Een poort leidt naar het voetpad. Maar we gingen niet de poort door en liepen naar de andere kant van de achtertuin, grenzend aan de tuin van de familie Samardian. De omheining zit bijzonder stevig in elkaar, want de verticale latten zitten vastgeschroefd aan drie dwarsbalken. Die konden we goed als ladder gebruiken.

Mungojerrie sprong zo snel tegen de omheining op dat hij zo licht als een veertje leek. Hij ging met zijn achterpoten op de bovenste dwarsbalk staan, zette zijn voorpoten boven op de omheining en bespiedde de achtertuin van de buren.

Hij keek naar ons om en Roosevelt fluisterde: ‘Het ziet ernaar uit dat er niemand thuis is.’

Na elkaar klommen we zo stil mogelijk over de schutting, de kat achterna. Via de tuin van de Samardians klauterden we over de volgende cederhouten schutting en belandden in de tuin van de familie Landsberg. Er brandde licht in hun huis, maar we slopen onopgemerkt de tuin door naar een laag paaltjeshek en stonden in de tuin van de familie Perez. Aldus werkten we ons gestaag van de ene tuin naar de andere. Het enige probleempje was Bobo, de golden retriever van de familie Wladski. Gelukkig is Bobo geen blaffer, maar hij probeert je altijd met zijn staart tegen de grond te zwiepen om je vervolgens dood te likken.

Via een hoge eikenhouten schutting kwamen we uit in de tuin van de familie Stanwyk. We lieten de kwijlende Bobo, die godzijdank niet blafte, achter ons en hij keek ons opgewonden dansend op zijn achterpoten en met woesj-woesj slaande staart na.

Ik had Roger Stanwyk altijd beschouwd als een fatsoenlijk man die zijn kwaliteiten om uiterst nobele redenen had aangewend voor het Wyvern-onderzoek, in naam van de wetenschappelijke vooruitgang en de ontwikkeling van de medische wetenschap, net als mijn moeder. Zijn enige zonde was dezelfde die ook mijn moeder had begaan: hybris. Uit trots op zijn ontegenzeggelijke intelligentie en uit een misplaatst vertrouwen in het vermogen van de wetenschap om alle problemen op te lossen en alles te verklaren, was hij ongewild een van de aanstichters van de ondergang van de wereld geworden.

Dat had ik tenminste altijd gedacht. Nu was ik niet meer zo zeker van zijn goede bedoelingen. Zoals bleek uit de bandopname van Delacroix, was Stanwyk betrokken geweest bij zowel mijn moeders werk als bij de Mystery Train. Hij was een duisterder figuur dan tot dusver had geleken.

We slopen van struik naar boom door de prachtig aangelegde tuin van de Stanwyks, in de hoop dat niemand in huis toevallig naar buiten keek. We waren al bij de volgende schutting aangekomen voordat we beseften dat Mungojerrie niet bij ons was.

Geschrokken keerden we terug, zochten tussen de keurig gesnoeide struiken en geschoren heggen, fluisterden zijn naam, wat niet zo gemakkelijk bleek met een van schrik verstard gezicht, en vonden hem bij de veranda aan de achterkant van Stanwyks huis. Hij vormde een spookachtige grijze gestalte op het donkere gazon.

We hurkten rondom onze kleine groepsleider en Roosevelt stemde zijn hersengolven af op Kanaal Kattentaal om te horen wat Mungojerrie dacht.

‘Hij wil naar binnen,’ fluisterde Roosevelt.

‘Waarom?’ vroeg ik.

‘Er is daar iets mis,’ mompelde Roosevelt.

‘Wat?’ vroeg Sasha.

‘Daar woont de dood,’ vertaalde Roosevelt.

‘Hij houdt de tuin keurig bij,’ zei Bobby.

‘Doogie wacht,’ bracht Sasha de kat in herinnering.

‘Mungojerrie zegt dat er mensen binnen zijn die hulp nodig hebben,’ zei Roosevelt.

‘Hoe weet hij dat?’ vroeg ik, maar ik wist het antwoord op hetzelfde moment en in koor met Sasha en Bobby fluisterde ik: ‘Katten weten dingen.’

Ik stond op het punt de kat te grijpen, hem onder mijn arm te nemen en er met hem vandoor te gaan alsof hij een rugbybal was. Hij had natuurlijk scherpe tanden en nagels en zou zich kunnen verzetten. Maar het ging erom dat we zijn vrijwillige medewerking wel nodig hadden in de speurtocht die ons wachtte. Hij zou misschien niet willen meewerken als ik hem als een sportartikel behandelde, ook al lag het niet in mijn bedoeling hem naar Wyvern te schoppen.

Door de kat gedwongen om het Victoriaanse pand nader te bekijken, bespeurde ik een Twilight Zoneachtige sfeer rond het huis. Op de bovenste verdieping zag ik vensters van kamers die alleen werden verlicht door het flakkerende licht van televisieschermen, een onmiskenbare pulserende straling. Beneden werden de twee kamers aan de achterzijde van het huis, waarschijnlijk de keuken en de eetkamer, slechts verlicht door de flakkerende oranje vlammen van kaarsen of olielampen.

Plotseling sprong Mungojerrie overeind en rende naar het huis. Overmoedig wipte hij het trapje op en verdween in de schaduwen van de overdekte veranda.

Misschien heeft Mungojerrie, die fenomenale Felix, een goed afgestemd gevoel voor burgerplichten. Misschien is zijn morele kompas zo verfijnd dat hij zich niet kan afwenden van mensen in nood. Maar ik vermoedde dat zijn voornaamste motivatie school in de bekende Engelse zegswijze ‘Curiosity kills the cat’, een eigenschap die vaak tot hun dood leidt.

We bleven met ons vieren nog even in een halve cirkel gehurkt zitten, tot Bobby zei: ‘Volgens mij stinkt dit zaakje, of vergis ik me?’

Een officieuze steekproef wees uit dat we het voor honderd procent met hem eens waren.

Aarzelend en zo stil mogelijk volgden we Mungojerrie het trapje op naar de veranda, waar de kat driftig aan de achterdeur krabbelde. Door de vier glazen raampjes van de deur hadden we een goed zicht op de keuken die er, mede door de ouderwetse spullen, zo negentiende-eeuws uitzag dat het me niet verwonderd zou hebben om Charles Dickens, William Gladstone en Jack the Ripper aan de thee te hebben zien zitten. De ruimte werd verlicht door een olielamp die op de ovale tafel stond, alsof iemand daarbinnen een mede-xp-patiënt was.

Sasha nam het initiatief en klopte aan.

Geen reactie.

Mungojerrie bleef aan de deur krabbelen.

‘We begrijpen wat je bedoelt,’ zei Bobby tegen hem.

Sasha voelde aan de deurknop. Die gaf mee.

We hoopten dat er een grendel op zat, maar we constateerden tot onze schrik dat de deur niet was afgesloten. Hij ging tien centimeter open.

Mungojerrie glipte door de smalle opening naar binnen voordat Sasha zich kon bedenken.

‘Doden, veel doden,’ mompelde Roosevelt. Kennelijk communiceerde hij nog met de schrik der muizen.

Ik zou niet verbaasd hebben opgekeken als dr. Stanwyk in de keukendeur was verschenen in net zo’n bioveiligheidspak als Hodgson, zijn gezicht krioelend van de afschuwelijke parasieten en een witogige kraai op zijn schouder. De man die me voorheen zo wijs en vriendelijk – hoewel wat excentriek – had geleken, doemde nu dreigend in mijn fantasie op, als de ongenode gast op het feest in Het Masker van de Rode Dood van Poe.

De Roger en Marie Stanwyk die ik al jaren kende, vormden een merkwaardig maar gelukkig en goed stel van begin vijftig. Hij hield van lamskoteletten, had een weelderige snor en werd zelden gezien in iets anders dan een pak met das; hij wekte de indruk dat hij graag een stijve boord en een horlogeketting zou willen dragen, maar dat hij vond dat dergelijke excentriciteiten voor een erkend wetenschapper toch een tikkeltje te overdreven zouden zijn. Niettemin droeg hij vaak een ouderwets vest en hij maakte altijd veel werk van het reinigen en aansteken van zijn Sherlock Holmes-achtige pijp met krabber, lepeltje en aanstamper. Marie, een blozende matrone, verzamelde antieke en rijkelijk versierde theeservieswagentjes en negentiende-eeuwse schilderstukjes van feeën; uit haar garderobe sprak een moeizame aanvaarding van de moderne tijd, maar wat ze ook droeg, haar verlangen naar knoopjesschoenen, rijgkorsetten en parasols was overduidelijk. Ze leken zich niet in Californië thuis te voelen en al helemaal niet in deze eeuw, maar toch hadden ze een rode Jaguar, bleken ze naar uiterst stompzinnige, maar peperdure actiefilms te gaan en functioneerden ze redelijk wel als burgers van het nieuwe millennium.

Sasha riep naar de Stanwyks vanuit de open keukendeur.

Zonder de minste aarzeling trippelde Mungojerrie de keuken door en verdween het huis in.

Toen Sasha voor de derde keer ‘Roger! Marie! Hallo!’ riep en geen reactie kreeg, trok ze haar .38 uit de schouderholster en stapte naar binnen.

Bobby, Roosevelt en ik volgden haar. Als Sasha een wijde rok had gedragen, hadden we ons daar graag achter verscholen, maar we voelden ons veiliger onder de dekking door de Smith & Wesson. Op de veranda hadden we de indruk gekregen dat het stil in huis was, maar toen we door de keuken liepen, hoorden we stemmen in de voorkamer. Ze waren niet tot ons gericht.

We bleven staan luisteren, maar verstonden er weinig van. Al gauw hoorden we ook muziek en werd het ons duidelijk dat de geluiden van een radio of televisie afkomstig waren.

De wijze waarop Sasha de eetkamer binnenging was zeer leerzaam en buitengewoon intrigerend. Het wapen in beide handen. Armen recht vooruit gestrekt. De loop iets onder haar gezichtsveld. Bliksemsnel was ze uit de deuropening weg en gleed ruggelings langs de muur naar links. Daar verdween ze uit mijn beeld, maar ik zag nog net genoeg van haar armen om te zien dat ze de .38 heen en weer zwaaide om alles in de kamer onder schot te houden. Haar optreden was vakkundig, instinctief en al even soepel als haar radiostem. Misschien heeft ze in de loop der jaren veel politiefilms gezien. Dat zal het zijn.

‘Veilig,’ fluisterde ze.

Hoge, rijkelijk versierde kasten leken zich dreigend over ons heen te buigen alsof ze losraakten van de muren. Porseleinen en zilveren kostbaarheden glansden dof achter glas-in-looddeurtjes met afgeschuinde randen. De kristallen kroonluchter brandde niet, maar reflecties van kaarsvlammetjes in de kamer knipoogden in glazen kralenkettingen en langs de gepolijste randjes van de hangers.

In het midden van de eettafel, omringd door acht of tien kaarsen, stond een grote punchschaal, voor de helft gevuld met een of andere vruchtendrank. Aan een kant van de schaal stonden een paar schone glazen en over de tafel verspreid lagen verschillende lege plastic medicijnflesjes.

Er was te weinig licht om de etiketten op de flesjes te kunnen lezen zonder ze aan te raken, en we bleven er met onze vingers van af. ‘Hier woont de dood,’ had de kat gezegd en misschien had die waarschuwing ons bij het betreden van het huis wel de indruk gegeven dat er een misdrijf was gepleegd. Nadat we goed tot ons hadden laten doordringen wat daar op de eettafel lag, keken we elkaar aan; we hadden alle vier een sterk vermoeden van de aard van het misdrijf, al zeiden we het niet.

Ik had mijn zaklantaarn kunnen aandoen, maar dan had ik misschien ongewenste aandacht getrokken. In de gegeven omstandigheden was iedere belangstelling ongewenst. Bovendien was de naam van het medicijn niet belangrijk.

Sasha ging ons voor naar de grote voorkamer, die verlicht werd door een televisietoestel in een barokke kabinetkast met gelakte deurtjes. Zelfs in het schaarse licht kon ik zien dat de kamer wel een uitdragerij leek. De negentiende-eeuwse meubelstukken, stijl neo-rococo, waren versierd met diepgegroefd houtsnijwerk en ingewikkelde geschilderde figuren; alle stoffering was rijkelijk in fijn brokaatwerk uitgevoerd en het behang toonde een geometrisch maaswerk in gotische stijl. Aan de zware fluwelen gordijnen hingen gegalonneerde kwasten als watervalletjes, bovenaan afgetopt door dikke gordijnkappen die ook al in de grilligste gotische vormen waren gesneden. Verder was er een Egyptische canapé met spijlen van houten kralen en kussens van damast, Moorse lampen waarvan de kralenkappen werden gesteund door zwarte cherubijntjes met vergulde tulbanden, en alle planken en tafeltjes puilden uit van de snuisterijen.

In dit overdadige decor leken zelfs de lijken bijna decorstukken.

In het flakkerende licht van het televisiescherm lag een man op de Egyptische canapé uitgestrekt. Hij droeg een donkere broek en een wit overhemd. Voordat hij was gaan liggen had hij zijn schoenen uitgetrokken en ze met de veters netjes naar binnen op de vloer gezet, om de bekleding te sparen. Naast de schoenen stond eenzelfde soort glas als we in de eetkamer op de tafel hadden gezien, zo te zien van Waterford-kristal. Er zat een bodempje vruchtensap in het glas. Zijn linkerarm hing slap van de canapé af. De hand rustte met de palm naar boven op het Perzisch tapijt, zijn andere hand op zijn borst. Zijn hoofd lag op twee kleine kussentjes van brokaat en zijn gezicht ging schuil achter een vierkante doek van zwarte zijde.

Sasha bleef de kamer achter ons onder schot houden. Het lijk interesseerde haar minder dan haar afweer tegen een verrassingsaanval. De zwarte doek over het gezicht bewoog niet. De man ademde niet. Ik wist dat hij dood was, ik wist wat hem gedood had – niet een besmettelijke ziekte, maar een fenolcocktail of het dodelijke equivalent daarvan. Toch had ik moeite om het zijden masker te verwijderen, zoals een kind, bang voor de boeman, zijn hoofd niet boven de dekens durft uit te steken om onder het bed te kijken.

Aarzelend nam ik een punt van de zijden doek tussen duim en wijsvinger en trok de lap van zijn gezicht.

Hij leefde. Dat was mijn eerste indruk. Zijn ogen waren open en ik meende er leven in te bespeuren.

Ik hapte even naar adem en besefte toen dat zijn starende blik gefixeerd was. Zijn ogen leken te leven omdat er reflecties van de beelden op het televisiescherm in bewogen.

Er was net genoeg licht om de dode te herkennen. Hij heette Tom Sparkman, een medewerker van Roger Stanwyk. Hij gaf les op Ashdon College, was eveneens biochemicus en ongetwijfeld sterk betrokken geweest bij de ellende in Wyvern.

Het lijk vertoonde geen tekenen van ontbinding en kon daar niet lang hebben gelegen.

Met tegenzin hield ik de rug van mijn linkerhand tegen het voorhoofd van Sparkman. ‘Nog warm,’ fluisterde ik.

We volgden Roosevelt naar een gecapitonneerde sofa met rug- en armleuningen van kunstig bewerkt hout, waarop eveneens een man lag uitgestrekt. Zijn handen waren op zijn buik gevouwen. Dit lijk had wel schoenen aan en zijn leeggedronken glas lag op het kleed, op de plek waar hij het had laten vallen.

Ook deze man had een vierkant stuk zwarte zijde over zijn gezicht en Roosevelt trok het weg. Het was hier donkerder omdat deze dode verder van de televisie af lag dan Sparkman en ik kon niet zien wie het was.

Ik klikte mijn zaklantaarn even aan. Lijk nummer twee was Lennart Toregard, een Zweedse wiskundige die een vierjarig contract had om ieder semester op Ashdon een klas wiskundeles te geven, wat ongetwijfeld een dekmantel was voor zijn illegale werkzaamheden in Wyvern. Toregards ogen waren gesloten en zijn gezicht zag er ontspannen uit. Een vaag glimlachje wekte de indruk dat hij aangenaam droomde, of midden in een prettige droom zat toen de dood hem kwam halen.

Bobby voelde met twee vingers de pols van Toregard. Hij schudde zijn hoofd: niets.

Schaduwen als van vleermuisvleugels gleden langs een muur en het plafond.

Sasha keerde zich razendsnel om.

Ik stak mijn hand in mijn jack, maar ik had geen pistool en geen schouderholster meer.

De schaduwen waren slechts schaduwen, veroorzaakt door een verhoogde activiteit op het televisiescherm.

Het derde lijk hing onderuitgezakt in een grote fauteuil, zijn armen op de leuningen, zijn benen op een bijbehorende voetensteun. Bobby trok de zijden doek weg, ik knipte mijn zaklantaarn even aan en Roosevelt fluisterde: ‘Kolonel Ellway.’

Kolonel Eaton Ellway was plaatsvervangend commandant van Fort Wyvern geweest en was na sluiting van de basis in Moonlight Bay gaan wonen. Met pensioen gegaan, of in burger betrokken geraakt bij een geheime opdracht.

Er waren geen andere doden in de kamer en ik zag eindelijk wat er op de televisie was. Het toestel stond afgestemd op een kabelzender die de tekenfilm De Leeuwenkoning van Disney uitzond.

We bleven even staan luisteren of we nog andere geluiden in het huis hoorden.

Uit andere kamers klonken andere stemmen, andere muziek.

De geluiden werden niet door levenden voortgebracht.

Hier woont de dood.

Van de woonkamer slopen we de gang door naar de werkkamer. Sasha en Roosevelt bleven op de drempel staan.

In het vertrek stond een wandmeubel met boeken en een geluidsinstallatie. Een schuifdeurtje stond open en op de televisie werd De Leeuwenkoning vertoond, met het volume zacht. Nathan Lane en het koor zongen ‘Hakuna Matata’.

Binnen vonden Bobby en ik nog twee leden van de zelfmoordclub met een vierkant stuk zwarte zijde over hun gezicht. Aan het bureau zat een man en in een Morris-stoel hing een vrouw onderuitgezakt. De lege glazen stonden naast hen.

Ik kon de moed niet meer opbrengen om de sluiers weg te halen. De doeken van zwarte zijde zouden wel bij een bepaalde cultus horen met een symbolische betekenis die alleen begrepen werd door degenen die hier voor hun zelfmoordritueel bijeen waren gekomen. Maar ik nam aan dat hun dood, althans voor een deel, een manier was om schuld te bekennen dat ze betrokken waren geweest bij werkzaamheden die de mensheid in groot gevaar had gebracht. Mochten ze spijt hebben gehad, dan had hun dood een zekere waardigheid. Deze doden aanraken leek me oneerbiedig.

Voordat we de woonkamer hadden verlaten, had ik de gezichten van Sparkman, Toregard en Ellway weer bedekt.

Bobby scheen mijn aarzeling te begrijpen. Hij tilde de doek van het gezicht van de man op, terwijl ik de zaklantaarn even aanknipte in de hoop hem te kunnen identificeren. We kenden hem niet. Het was een knappe vent met een verzorgd grijs snorretje. Bobby legde de zijden doek weer terug.

De vrouw in de Morris-stoel was ons evenmin bekend, maar toen ik de zaklantaarn op haar had gericht, kon ik die niet meteen weer uitdoen.

Bobby floot zacht en haalde diep adem door zijn opeengeklemde tanden. ‘Jezus,’ mompelde ik.

Ik had moeite mijn hand niet te laten beven en de lichtstraal stil te houden.

Sasha en Roosevelt voelden onraad en kwamen vanuit de gang naar ons toe. Ze zeiden geen woord, maar hun schrik en afkeer vielen duidelijk van hun gezichten te lezen.

De ogen van de dode vrouw waren open. Het linker was een normaal bruin oog. Het rechter was groen en verre van normaal. Er zat vrijwel geen wit in. De iris was groot en goudkleurig, de lens goudgroen. De zwarte pupil was niet rond maar elliptisch, zoals de pupil in het oog van een slang.

De kas rondom het afschrikwekkende oog was ernstig misvormd. Er waren ook subtiele maar beangstigende misvormingen van de gehele botstructuur aan de rechterkant van haar eens mooie gezicht te bespeuren: voorhoofd, slaap, wang en kaakbeen.

Haar mond hing open in een stille schreeuw. Ze had haar lippen in een starre grijns vertrokken, waardoor haar tanden te zien waren die voor het grootste deel normaal leken. Maar een paar tanden aan de rechterzijde hadden scherpe punten en een van haar hoektanden leek zich tot een slagtand te hebben ontwikkeld.

Ik bescheen haar van haar hoofd tot haar handen die in haar schoot lagen. Ik verwachtte meer mutaties te zien, maar beide handen waren normaal. Ze hield ze stevig samengevouwen en ertussen zat een rozenkrans geklemd. Zwarte kralen aan een zilveren ketting en een sierlijk zilveren kruisje.

Uit de wijze waarop ze haar bleke handen gevouwen had sprak zo’n wanhoop, zo’n dramatiek, dat ik de zaklantaarn, overmand door medelijden, snel uitdeed. Om naar dit gruwelijke bewijs van haar doodsstrijd te kijken vond ik een inbreuk, onfatsoenlijk.

Bij de vondst van de eerste lijken in de woonkamer had ik ondanks die zwarte sluiers al het sterke vermoeden gehad dat deze mensen niet uitsluitend om hun betrokkenheid bij de experimenten in Wyvern zelfmoord hadden gepleegd. Misschien had schuldgevoel bij alle doden wel een zekere rol gespeeld, maar ze hadden deze chemische harakiri voornamelijk gepleegd omdat ze in wording waren en omdat ze een diepe angst hadden gevoeld voor wat ze werden.

Tot op heden heeft het bedrieglijke retrovirus, dat het dna van andere soorten in menselijke cellen overbrengt, nog weinig effect gesorteerd. Het manifesteert zich alleen psychisch, zo het al zichtbaar wordt, behalve de onmiskenbare dierlijke glans in de ogen van degenen die het ernstigst zijn aangetast.

Sommige geleerden hebben er alle vertrouwen in dat fysieke veranderingen niet mogelijk zijn. Ze denken dat zodra de aangetaste cellen zijn opgebruikt en automatisch door nieuwe worden vervangen, deze nieuwe cellen geen strengen dierlijk dna meer bevatten waarmee de vorige generatie besmet werd, zelfs niet wanneer ook stamcellen, die de groei van het gehele menselijk lichaam regelen, besmet zijn geraakt.

Deze misvormde vrouw in de stoel bewees dat die geleerden er volledig naast zaten. Gruwelijke lichamelijke veranderingen kunnen heel duidelijk met de geestelijke aftakeling gepaard gaan.

Ieder besmet individu ontvangt een lading vreemd dna dat verschilt van dat wat anderen ontvangen, wat betekent dat de uitwerking van geval tot geval verschilt. Sommige besmette mensen zullen geestelijk of lichamelijk geen waarneembare veranderingen ondergaan, omdat ze van zoveel verschillende bronnen dna-fragmenten ontvangen dat er, afgezien van een algemene destabilisatie van het systeem, geen geconcentreerd cumulatief effect optreedt. De destabilisatie kan echter leiden tot een snelle uitzaai van kankers en dodelijke auto-immuunziekten. Anderen kunnen er gek van worden, psychisch aftakelen tot een mensonwaardige toestand, gedreven door moordlustige razernij en walgelijke driften. Degenen die bovendien lichamelijke wijzigingen ondergaan, zullen radicaal van elkaar verschillen: een dierentuin vol gedrochten.

Mijn mond werd zo droog dat ik niet meer kon slikken en het leek of mijn hart ineenschrompelde, want de hartslag in mijn oren klonk dor en levenloos.

Het gezang en de vrolijke fratsen van de figuren uit De Leeuwenkoning konden me niet bekoren.

Ik hoopte dat Manuel wist waar hij het over had toen hij voorspelde dat er spoedig een vaccin, een geneesmiddel, beschikbaar zou komen.

Bobby drapeerde de vierkante zwarte doek behoedzaam over het hoofd van de vrouw en verborg zo haar misvormde gezicht.

Terwijl Bobby’s handen bij het hoofd van de vrouw kwamen, voelde ik mijn greep om de zaklantaarn verstrakken, alsof ik de lantaarn als een wapen wilde gebruiken. Ik verwachtte min of meer dat de starre blik van de vrouw zich op Bobby zou richten en dat ze zou gaan grommen als een roofdier, terwijl haar puntige tanden glommen van druipend bloed, dat ze haar rozenkrans om zijn nek zou slaan en hem in een dodelijke omhelzing naar zich toe zou trekken. Ik ben niet de enige met een erg levendige fantasie. Aan Bobby’s gezicht zag ik dat hij op zijn hoede was voor een plotselinge aanval van haar. Toen hij de zijden doek teruglegde, bewogen zijn vingers nerveus.

Nadat we de werkkamer hadden verlaten, bleef Sasha op de gang aarzelend staan en liep terug naar de deuropening om nog eenmaal goed rond te kijken. Ze hield haar .38 niet meer met beide handen vast maar wel schietklaar, alsof het haar niet zou verbazen dat zelfs een heel glas vol Jonestown-bowl niet giftig genoeg was om het wezen op de Morris-stoel te kunnen doden.

Op de begane grond bevonden zich nog een naaikamer en een wasruimte, maar beide waren leeg.

In de gang fluisterde Roosevelt de naam van de kat, want hij had Mungojerrie niet meer gezien sinds we het huis waren binnengegaan. De kat reageerde door drie keer zacht te miauwen, nauwelijks hoorbaar boven de televisiegeluiden uit. We liepen er door de gang op af. Mungojerrie zat op de onderste baluster van de trap. In het halfdonker vestigde hij zijn lichtende groene ogen eerst op Roosevelt, daarna op Sasha toen ze zacht maar dringend zei dat we nu als de donder weg moesten.

Zonder de kat had onze speurtocht door Wyvern weinig kans van slagen. We waren overgeleverd aan zijn nieuwsgierigheid, of wat het ook was wat hem bewoog om ons op de baluster zijn staart toe te keren, lenig via de trapleuning de treden op te rennen en als een haas in de donkere bovenverdieping te verdwijnen.

‘Wat gaat hij doen?’ vroeg ik aan Roosevelt.

‘Wist ik het maar,’ mompelde hij. ‘Voor communicatie moet je met z’n tweeën zijn.’

22

Sasha liep weer voorop toen we de trap op liepen. Ik sloot de gelederen. De beklede treden kraakten een beetje onder onze voeten, meer dan een beetje onder het gewicht van Roosevelt, maar de geluiden van de film op de televisie uit de woon- en de werkkamer, en eveneens uit de bovenverdieping, overstemden de geluiden die we maakten afdoende.

Boven aan de trap keerde ik me om en keek naar beneden. Er stonden geen doden met zwarte zijden doeken over hun hoofd in de gang. Niet eentje. Ik had er vijf verwacht.

Op de overloop kwamen zes deuren uit. Vijf deuren stonden open en uit drie daarvan kwam een flikkerend schijnsel. Andere soundtracks wezen erop dat de keuze voor De Leeuwenkoning niet door alle verdoemden werd gedeeld.

Sasha wilde niet graag een kamer passeren die ze niet vanbinnen had gezien en daarmee de kans lopen een aanvaller achter ons aan te krijgen, dus ze liep naar de eerste deur die dicht was. Ik bleef met mijn rug tegen de muur staan aan de scharnierkant van de deur en zij aan de andere kant. Ik strekte mijn hand uit naar de knop van de deur. Toen ik de deur opende, glipte Sasha snel en gebukt naar binnen, haar .38 in haar rechterhand. Met haar linkerhand tastte ze naar de lichtschakelaar.

Een badkamer. Niemand.

Ze liep terug naar de gang en deed het licht uit, maar liet de deur open.

Naast de badkamer bevond zich een linnenkast.

Nog vier kamers waren er over. De deuren stonden open. Uit drie daarvan kwamen licht en stemmen en muziek.

Ik stel met nadruk dat ik niet van vuurwapens hou. Pas een maand geleden heb ik er voor het eerst van mijn leven een gebruikt. Ik ben nog altijd bang dat ik in mijn eigen voet schiet, al zou ik liever in mijn eigen voet schieten dan nog eens een ander mens moeten doden. Maar nu verlangde ik hevig naar een vuurwapen; dat verlangen was misschien iets minder sterk dan dat van een uitgehongerd iemand naar voedsel, maar ik kon er niet tegen Sasha alle risico’s te zien lopen.

Op de drempel van de volgende kamer nam ze het vertrek snel onder schot. Toen er niet onmiddellijk schoten klonken, volgden Bobby en ik haar naar binnen, terwijl Roosevelt in de deuropening bleef staan.

Een bedlampje verspreidde een zacht licht. Op de televisie was een natuurfilm aan de gang die een kalmerende en zelfs troostende uitwerking had kunnen hebben op de verdoemden toen ze hun glas vergiftigde vruchtendrank tot zich namen, maar op dat moment was een vos bezig met zijn tanden de ingewanden uit een kwartel te scheuren.

Dit was de grote slaapkamer, met aangrenzende badkamer. Hoewel het een ruime kamer was in helderder kleuren dan de kamers beneden, kreeg ik het benauwd van de doelbewust dik opgelegde Victoriaanse monterheid. De muren, de gordijnen, de sprei en het baldakijn van het hemelbed waren allemaal van dezelfde bedrukte stof: een roomkleurige achtergrond en daarop drukke patronen met rozen en linten in explosies van roze, groen en geel. De vloerbedekking vertoonde chrysanten, roze rozen en blauwe linten, een heleboel blauwe linten, zoveel blauwe linten dat ik onwillekeurig moest denken aan aderen en ingewanden. Het beschilderde en deels vergulde meubilair was niet minder beklemmend dan de donkere meubels beneden en er stonden en lagen zoveel kristallen presse-papiers, foto’s in zilveren lijstjes, porseleinen en bronzen beeldjes en andere snuisterijen dat ze bij wijze van munitie gebruikt konden worden om een hele horde opstandelingen mee te stenigen.

Op het bed, op de vrolijk gekleurde sprei, lagen een man en een vrouw, volledig gekleed, met de verplichte zwartzijden gezichtsbedekking, die me niet langer ritueel of symbolisch leek, maar heel Victoriaans en beschaafd, gedrapeerd over de gruwelijke hoofden van de doden om de gevoelens te ontzien van degenen die hen zouden ontdekken. Ik wist zeker dat deze twee, hand in hand naast elkaar op hun rug gelegen, Roger en Marie Stanwyk waren. Toen Bobby en Sasha de zijden doeken wegtrokken, bleek ik gelijk te hebben.

Om een of andere reden keek ik naar het plafond, alsof ik daar in de hoeken twaalf centimeter lange, dikke cocons verwachtte. Die hingen er natuurlijk niet. Ik begon mijn nachtmerries-in-wakende-toestand door elkaar te halen.

Worstelend met een verlammend gevoel van claustrofobie liep ik voor Bobby en Sasha de slaapkamer uit naar Roosevelt die nog op de overloop stond. Tot mijn genoegen – maar ook tot mijn verbazing – waren daar nog steeds geen wandelende doden met zwartzijden doeken over hun koude witte gezichten.

De volgende kamer was niet minder maf Victoriaans dan de rest van het huis, maar de twee lijken in het gedeeltelijk overkapte mahoniehouten bed, voorzien van met de hand ingesneden versiersels en draperieën van witte mousseline en kant, lagen in een modernere houding dan Roger en Marie: op hun zij tegen elkaar aan in een omhelzing tijdens hun laatste momenten op deze aarde. We tuurden naar hun albastwitte gezichten, maar we herkenden ze niet. Bobby en ik legden de zwarte doeken weer terug.

Ook hier stond een televisietoestel. De Stanwyks, met al hun liefde voor lang vervlogen en rustiger tijden, waren typische televisiezieke Amerikanen, zodat ze ongetwijfeld een stuk stommer waren dan ze zonder tv zouden zijn, aangezien het een bekend en waarschijnlijk bewezen feit is dat voor elk televisietoestel in een huishouden ieder lid van de familie vijf punten in IQ achteruitgaat. Het omhelzende paar op het bed had verkozen de geest te geven bij de duizendste herhaling van een oude aflevering van Star Trek. Op dat moment zette Captain Kirk ernstig uiteen dat medeleven en tolerantie even belangrijk voor de evolutie en de overlevingskansen van een intelligente soort waren als gezichtsvermogen en tegenover de vingers geplaatste duimen, dus ik moest de opwelling onderdrukken om die vervloekte buis op Nature Channel te zetten waar de vos de ingewanden van een kwartel verslond.

Ik wilde geen oordeel vellen over deze beklagenswaardige lieden, want ik wist niet welk geestelijk en lichamelijk lijden hen tot dit einde had gebracht, maar als ik zelf in wording was geweest en zo halfgek van radeloosheid dat zelfmoord me de enige uitweg leek, zou ik beslist niet de geest willen geven bij de producten van het Disney Imperium, noch bij een serieuze documentaire over de schoonheid van de bloeddorst van de natuur, noch bij de avonturen van het ruimteschip Enterprise, maar bij de eeuwige muziek van Beethoven, Johann Sebastian Bach, misschien Brahms, Mozart; maar in mijn geval zou de muziek van Chris Isaak ook heel goed op zijn plaats zijn.

Zoals uit mijn uitvoerige tirade valt op te maken was mijn claustrofobie sterk toegenomen toen we weer, met een totaal van negen doden, in de gang stonden; mijn verhitte fantasie was volkomen op hol geslagen, mijn verlangen naar een handvuurwapen was zo vurig geworden dat het bijna een seksuele aandrang leek en mijn testikels hadden zich in mijn lies teruggetrokken.

Ik wist dat we niet allemaal levend uit dit huis zouden komen. Christopher Snow weet dingen.

Ik wist het.

Ik wist het zeker.

De volgende kamer lag in donker gehuld. Een snel onderzoek wees uit dat het een opslagruimte was voor nog meer Victoriaans meubilair en diverse kunstvoorwerpen. In de paar seconden dat de zaklantaarn scheen, zag ik schilderijen, stoelen en nog eens stoelen, een wijnkastje met pilaartjes aan de voorkant, beeldjes van terracotta, urnen, een Chippendale-bureau van satijnhout en een open boekenkast … Het leek wel of het de uiteindelijke bedoeling van de Stanwyks was geweest om alle kamers in het huis zo vol te stouwen dat er geen mens meer in paste, tot het volume dichtheid en het gewicht van al dat meubilair de hele samenhang van ruimte en tijd verstoorde, opdat het huis uit onze eeuw zou terugvallen naar het meer comfortabele tijdperk van Sir Arthur Conan Doyle en Lord Chesterfield.

Mungojerrie, ogenschijnlijk onaangedaan door deze overdaad aan dood en decorum, bleef in de gang staan, in het flikkerende schijnsel dat door de deuropening van de laatste kamer viel. Hij tuurde ingespannen over die laatste drempel naar binnen. Toen werd hij opeens te ingespannen. Hij kromde zijn rug en al zijn haren gingen rechtovereind staan, alsof hij de huisgenoot was van een heks die de duivel in eigen persoon uit een borrelende kookpot ziet verrijzen. Hoewel ik ongewapend was, wilde ik niet dat Sasha weer als eerste naar binnen ging, omdat ik bang was dat degene die als eerste de volgende kamer in zou gaan weggevaagd zou worden of in mootjes zou worden gehakt als een stengel bleekselderij in een keukenmachine. Tenzij de vier laatste lijken die we hadden gezien onder hun kleren gemuteerd zouden blijken, waren we geen andere vluchtelingen van Het Eiland van dr. Moreau tegengekomen sinds die onderuitgezakte vrouw in de Morris-stoel beneden, en het scheen de hoogste tijd dat we er weer eentje zouden aantreffen waarvan we allemaal over onze nek zouden gaan. Ik kwam bijna in de verleiding om Mungojerrie op te pakken en hem de kamer in te gooien om wat daar binnen was te laten schieten, maar ik bedacht tijdig dat we de schrik der muizen bij overlevenden aan onze kant hard nodig hadden om ons door Wyvern te leiden, en al zou hij, volgens de grote kattentraditie sinds onheuglijke tijden, ongedeerd op zijn pootjes terechtkomen, dan zat het er dik in dat hij daarna niet meer wilde meewerken.

Zonder enig vooropgezet plan, lukraak en opgejaagd door adrenaline, rende ik langs de kat de kamer in en stortte me halsoverkop in een grote hoeveelheid Victoriana. Sasha volgde me op de hielen waarbij ze streng en vol afkeur mijn naam fluisterde, alsof ze echt boos was dat ze haar laatste kans verspeelde in dit zoetelijke wonderland van filigraan en potpourri het leven te laten.

Te midden van een visuele kakofonie van kakelbont bedrukte stoffen, in een sneeuwstorm van snuisterijen, vertoonde de televisie de getekende knuffeldieren des velds die door De Leeuwenkoning buitelden. De marketingjongens van Disney zouden er dik aan kunnen verdienen als ze een speciale videoversie van de film zouden maken voor de ongeneeslijk radelozen, afgewezen minnaars, sombere tieners en beurshandelaren om bij de hand te hebben wanneer zich weer een Zwarte Maandag aandient, als ze die video mooi zouden verpakken in een vierkante lap zwarte zijde met een blocnoteje en een potlood erbij voor het afscheidsbriefje plus de songteksten om de zelfmoordenaars te laten meezingen tot het gif in de vruchtendrank begint te werken.

Twee lijken, de nummers tien en het geluksgetal elf, lagen op de sitsen quiltsprei, maar ze waren veel minder interessant dan de in een mantel gehulde gestalte van de Dood die naast het bed stond. De Grote Maaier, vandaag zonder zijn gebruikelijke zeis, stond over de doden gebogen en drapeerde de vierkante stukken zwarte zijde zorgvuldig over de twee gezichten, verwijderde pluisjes, streek kreukels in de stof glad en was verbazend pietluttig voor de Hell’s grim tyrant, zoals Alexander Pope hem heeft genoemd, al is het een feit dat alle grote meesters in hun vak weten dat oog voor details van essentieel belang is.

Hij was ook kleiner van stuk dan ik me de Dood altijd had voorgesteld, ongeveer een meter vijfenzestig. Hij was aanzienlijk dikker dan op populaire afbeeldingen, hoewel zijn kennelijke zwaarlijvigheid inbeelding van me kon zijn en eerder de schuld was van een tweederangskleermaker die hem in een veel te ruim gewaad had gestoken dat de drager ervan niet bepaald flatteerde.

Toen hij in de gaten kreeg dat er indringers achter hem stonden, keerde hij zich langzaam naar ons om. Het bleek toch niet de Dood, de heer van alle wormen, te zijn. Het was doodgewoon vader Tom Eliot, de pastoor van de Sint-Bernadettekerk in Moonlight Bay. Dat verklaarde ook waarom hij geen kap droeg: zijn gewaad bleek een soutane.

Aangezien mijn hersenen gepekeld zijn door poëzie, moest ik denken aan hoe Robert Browning de Dood ooit omschreef – ‘de bleke priester van de zwijgenden’ – wat heel goed bij deze kleine maaier des doods leek te passen. Zelfs in het heldere Afrikaanse licht van de tekenfilm leek het gezicht van de pastoor zo bleek en rond als de hostie die de gelovigen tijdens de communie op de tong gelegd krijgen.

‘Ik kon ze er niet van overtuigen dat ze hun sterfelijk lot in Gods handen moesten leggen,’ zei hij met bevende stem en zijn ogen vulden zich met tranen. Hij maakte geen opmerking over onze abrupte verschijning, alsof hij geweten had dat iemand hem op dit verboden werk zou betrappen. ‘Het is een vreselijke zonde, een belediging van God, om uit het leven te stappen. Liever dan nog langer te moeten lijden op deze wereld, hebben ze voor de vervloeking gekozen. Inderdaad vrees ik dat ze dat hebben gedaan en het enige wat ik kon doen was hen troosten. Mijn goede raad werd in de wind geslagen, hoe ik het ook heb geprobeerd. Ja, dat heb ik geprobeerd. Troost gegeven. Meer kon ik niet geven. Troost. Begrijpen jullie dat?’

‘Ja, dat begrijpen we heel goed,’ zei Sasha meelevend maar op haar hoede.

Toen alles nog normaal was, voordat we het Einde der Tijden waren ingegaan, was de pastoor een levenslustige man geweest, vroom maar niet bekrompen, oprecht geïnteresseerd in zijn medemensen. Met zijn expressieve en beweeglijke gezicht, zijn vrolijke oogopslag en vlotte glimlach was hij een geboren grappenmaker, maar in tijden van rampspoed was hij een kordate steun op wie je altijd kon bouwen en bij wie je steun kon zoeken. Ik was geen lid van zijn kerk, maar ik wist dat zijn parochianen hem op handen hadden gedragen. De laatste tijd had het hem tegengezeten en was het niet goed met hem gegaan. Zijn zus Laura was een collega en vriendin van mijn moeder geweest. Tom is dol op haar – en hij heeft haar al meer dan een jaar niet gezien. Er is reden om aan te nemen dat Laura al heel ver in wording is, al drastisch veranderd is en wordt vastgehouden in Het Hol in Wyvern, waar ze intensief wordt onderzocht.

‘Vier van deze mensen zijn rooms-katholiek, parochianen van mij,’ zei hij. ‘Hun zielen waren mij toevertrouwd. In mijn handen. De anderen zijn luthers en doopsgezind. Een is joods. Twee waren atheïst, tot … kort geleden. Al die zielen moest ik zien te redden. Al die zielen ben ik kwijtgeraakt.’ Hij sprak snel en nerveus, alsof hij zich bewust was van een tijdbom die ieder moment genadeloos kon ontploffen, verlangend om te biechten voordat zijn leven zou worden weggevaagd. ‘Twee van hen, een misleid jong stel, hadden losse delen van het geestesgoed van zo’n vijf indianenstammen toegediend gekregen, maar alles was zo door elkaar gehusseld dat geen indiaan er iets van zou hebben begrepen. Die twee geloofden in een allegaartje van dingen, één grote warboel. Ze aanbaden de bizon, watergeesten, aardgeesten, de maïsplant. Hoor ik thuis in een tijdperk waarin mensen de bizon en de maïsplant aanbidden? Ik hoor hier niet. Begrijpen jullie dat? Ja toch, hè?’

‘Jazeker,’ zei Bobby die ons was gevolgd. ‘Maakt u zich geen zorgen, vader Eliot. Natuurlijk begrijpen we dat.’

Aan zijn linkerhand droeg de pastoor een tuinhandschoen van linnen. Terwijl hij doorpraatte, stond hij onophoudelijk met zijn rechterhand aan die handschoen te frunniken. Hij trok aan de manchet en aan de vingers, alsof het ding hem te krap zat. ‘Ik heb hun het laatste oliesel niet kunnen geven,’ zei hij bijna hysterisch, ‘omdat ze zichzelf van het leven hebben beroofd. Maar misschien had ik het toch moeten doen, mededogen breekt wet, omdat ik alleen maar … het enige wat ik voor die arme mensen heb kunnen doen was hun troost schenken, de troost van woorden, niets dan lege woorden, dus ik weet niet of hun zielen door mij of ondanks mij verloren zijn gegaan.’

Een maand eerder, in de nacht dat mijn vader overleed, had ik een bizarre en heel verontrustende ontmoeting met pastoor Tom gehad, waarvan ik in het vorige deel van dit dagboek uitvoerig verslag heb gedaan. In die griezelige nacht had hij nog minder zelfbeheersing getoond dan nu in dit lijkenhuis van de Stanwyks; het vermoeden was toen bij me gerezen dat hij in wording was, hoewel hij tegen het eind van onze confrontatie niet zozeer van slag leek door iets griezeligs als wel door zijn hartverscheurende verdriet om zijn verdwenen zuster en zijn wanhoop daarover.

Evenals een maand geleden keek ik aandachtig of hij een onnatuurlijke gele gloed in zijn ogen had, maar ik bespeurde er niets van. Kleuren van de film op de televisie die op zijn gezicht vielen vormden eigenaardige patronen, zodat het leek of ik naar hem keek door een glas-in-loodraam dat telkens van kleur veranderde. Ik zag er eerder verwrongen dierlijke vormen in dan afbeeldingen van heiligen zoals in kerkramen. Het zwakke en ongewone licht flakkerde wel in zijn ogen, maar kon daarin niet de kleinste glimp van een dierlijke gloed verhullen.

Terwijl hij aan zijn handschoen bleef pulken, met het zweet op zijn gezicht en een klank in zijn stem die deed denken aan het snerpende geluid van strakke hoogspanningsdraden in de wind, zei pastoor Tom: ‘Zij hadden een uitweg, ook al was het de verkeerde, ook al was het de zwaarste zonde, maar ik kan hun weg niet volgen. Daar ben ik veel te bang voor, want je moet aan de ziel denken; er is altijd de onsterfelijke ziel en ik geloof meer in de ziel dan in de verlossing van het lijden, dus er is nu geen uitweg meer voor me. Ik heb verderfelijke gedachten. Vreselijke gedachten. Dromen. Dromen vol bloed. In die dromen voed ik mij met kloppende harten, bijt ik vrouwen de strot af en verkracht … verkracht ik kleine kinderen, en dan word ik misselijk wakker, maar ook … maar ook opgewonden en verrukt, en er is geen uitweg voor me.’

Plotseling trok hij de handschoen van zijn linkerhand. Het ding dat uit de handschoen gleed was echter geen menselijke hand. Het was een hand die bezig was iets anders te worden, nog wel zichtbaar van menselijke oorsprong door de gladheid en de structuur van de huid en de wijze waarop de vingers waren geplaatst, maar ze leken meer op vingerachtige klauwen, hoewel niet precies als klauwen omdat ze gespleten leken – althans het begin van een splijting vertoonden – in de vorm van gekartelde scharen als van kleine kreeften.

‘Ik kan alleen in Jezus vertrouwen,’ zei de geestelijke.

De tranen stroomden over zijn gezicht, ongetwijfeld zo bitter als de azijn in de spons die zijn gekruisigde heiland kreeg aangeboden.

‘Ik geloof. Ik geloof in de genade van Christus. Ja, ik geloof in de genade van Christus.’

Geel licht flakkerde in zijn ogen.

Flakkerde.

Pastoor Tom kwam het eerst op mij af, misschien omdat ik tussen hem en de open deur stond, misschien omdat mijn moeder Wisteria Jane Snow was. Hoewel ze ons levende wonderen zoals Orson en Mungojerrie had geschonken, had haar levenswerk per slot van rekening ook dat klauwende wriemelding aan het eind van zijn linkerarm voortgebracht. Ik twijfelde er niet aan dat de mens in hem nog in de onsterfelijke ziel en de genade van Christus geloofde, maar het was begrijpelijk dat een heel ander, veel duisterder deel van hem op bloedige wraak uit was.

Maar wat hij nog meer mocht zijn, vader Tom was nog steeds een geestelijke en mijn ouders hadden me nooit geleerd geestelijken buiten westen te slaan, en al evenmin mensen die krankzinnig van wanhoop waren. Respect en medelijden en achtentwintig jaar ouderlijke raadgevingen waren sterker dan mijn overlevingsinstinct, wat in strijd was met Darwins theorieën, en in plaats van agressief op zijn aanval te reageren kruiste ik mijn armen voor mijn gezicht en probeerde ik hem te ontwijken.

Hij was geen ervaren vechter. Als een schooljongen op de speelplaats wierp hij zich blindelings tegen me aan, waarbij hij zijn hele lichaam als wapen gebruikte. Hij ramde met veel meer kracht op me in dan je van een gewone geestelijke, zelfs van een jezuïet, zou verwachten. Achteruit gedreven kwam ik hard tegen een grote kast terecht. Een van de handgrepen schoot vlak onder mijn linkerschouderblad in mijn rug.

Pastoor Tom beukte met zijn rechtervuist op me in, maar ik zat veel meer in de rats over dat vreemde aanhangsel links. Wie weet hoe scherp de kartelranden van die kleine scharen waren, maar erger was dat ik niet door dat ding wilde worden aangeraakt. Het zag er vies uit. Niet vies in de letterlijke betekenis, maar zoals de gespleten hoef of het kale roze kurkentrekkerstaartje van een duivel er vies uitziet. Terwijl hij op me in sloeg, bleef hij driftig zijn religieuze overtuigingen herhalen: ‘Ik geloof in de genade van Christus, de genade van Christus, de genade, ik geloof in de genade van Christus!’

Zijn speeksel vloog in mijn gezicht, en zijn adem rook tegen alle verwachting in prettig naar pepermunt.

Zijn eindeloze litanie was niet bedoeld om mij of iemand anders – zelfs God niet – te overtuigen van zijn onwankelbare geloof. Wat hij deed was vooral zichzelf overtuigen dat hij nog geloof had, in de hoop dat hij zich weer kon vermannen. Ondanks de kwaadaardige zwavelachtige gloed in zijn ogen, ondanks zijn moordlust die een beangstigende kracht door zijn ongeoefende lichaam pompte, zag ik dat deze serieuze en kwetsbare dienaar Gods zijn uiterste best deed om de razende woede in hem te overwinnen en weer een goed mens te worden.

Schreeuwend en vloekend grepen Bobby en Roosevelt hem beet. Ze probeerden ons te scheiden, maar terwijl hij mij bleef vasthouden schopte de geestelijke naar mijn vrienden en stootte hij zijn ellebogen achterwaarts in hun buik en ribben.

Toen hij zich een paar seconden eerder op me had geworpen, had hij zich niet bepaald een ervaren vechtjas betoond, maar hij leek snel te leren. Misschien had hij de strijd tegen zichzelf in zijn wordingsproces opgegeven, want het monster in hem wist alles van vechten en doden.

Ik voelde iets aan mijn trui trekken en begreep dat het die vervloekte klauw was. De gekartelde scharen haakten zich vast in het katoen. Terwijl weerzin mijn keel dichtschroefde, greep ik de pols van de priester om hem te beletten verder te gaan. De huid onder mijn hand was eigenaardig warm en voelde even walgelijk vettig aan als een lijk in verregaande staat van ontbinding. Op sommige plekken was het weefsel onder de huid misselijkmakend zacht, maar op andere punten had de huid zich verhard tot iets wat op gladde stukjes hoorn van een schaaldier leek.

Tot dusver ging het er stevig aan toe, maar het gevecht had ook iets vreemd grappigs, iets waar je later bij een biertje op het strand om kon lachen: een knokpartij met een dikke geestelijke in een slaapkamer vol Victoriaanse rommel in een soort Looney Tunes-samenwerking tussen Chuck Jones en H.P. Lovecraft. Maar opeens was ik niet meer zo zeker van een positieve afloop en kon ik er de humor, zelfs de ironie niet meer van inzien.

Zijn pols leek niet meer op het gewricht dat je tijdens de biologieles aan de hand van een menselijk skelet bestudeert, maar leek meer op iets wat je ziet tijdens een vergevorderd delirium tremens nadat je een aantal flessen sterkedrank achterover hebt geslagen. De hele hand kon achterwaarts buigen, wat geen mensenhand kon, alsof er een kogelgewricht in zat, en de scharen hapten naar mijn vingers, zodat ik genoodzaakt was los te laten voordat hij me kon verwonden. Hoewel ik het gevoel had dat mijn worsteling met de geestelijke lang genoeg had geduurd om zijn naam op mijn bovenarmen te kunnen laten tatoeëren, waren we nauwelijks langer dan een halve minuut slaags geweest voordat Roosevelt hem van me af sleurde. Onze gewoonlijk zo zachtmoedige communicator met dieren communiceerde kennelijk ook met het beest in de geestelijke, tilde hem hoog op en slingerde hem weg alsof de man niet zwaarder was dan de echte Dood die per slot van rekening slechts uit een geraamte in een mantel bestaat.

Met vliegende soutane belandde Eliot tegen het voeteneind van het bed, waardoor de twee zelfmoordenaars op en neer wipten als in postmortale pret en de stalen veren van het bed onder de matras meezongen. Hij viel met zijn gezicht op de grond, maar sprong direct met een onmenselijke lenigheid weer overeind.

Hij hield geen litanie meer over zijn geloof, maar gromde als een varken, spoog, maakte vreemde gesmoorde geluiden van woede en greep een notenhouten stoel met vastgestrikte kussentjes in een narcissendessin en stofhoezen om de armleuningen in hetzelfde patroon. Het leek er even op dat hij alles om zich heen met de stoel kort en klein wilde slaan, maar toen smeet hij de stoel naar Roosevelt.

Roosevelt draaide zich net op tijd snel om, zodat hij de stoel tegen zijn rug kreeg en niet op zijn gezicht.

Op de televisie zong de honingzoete, gevoelige stem van Elton John ‘Can You Feel the Love Tonight?’ met volle orkestrale begeleiding en koor.

Op het moment dat de stoel krakend tegen Roosevelts rug knalde, gooide vader Tom het bankje van de kaptafel naar Sasha.

Ze dook niet snel genoeg weg. Het bankje raakte haar schouder en ze viel over een Turkse sofa.

Terwijl Sasha door het bankje werd getroffen, was de bezeten geestelijke al voorwerpen van de kaptafel naar Bobby, Roosevelt en mij aan het smijten. Om zijn aanval met boosaardig genoegen meer kracht bij te zetten, bleven er niet alleen bestiale geluiden uit hem opstijgen, maar snauwde hij ook een paar gebrabbelde hoewel bekend klinkende woorden. Een ovale handspiegel in parelmoeren omlijsting en idem handgreep vloog door de lucht – in de naam van de Vader – en een zware zilveren kleerborstel – en de Zoon – en een stuk of wat fraaie geëmailleerde doosjes – en de Heilige Geest – en een porseleinen vaas raakte Roosevelt zo hard in het gezicht dat hij neerviel als door een klophamer getroffen. Daar volgde een zilveren kam. Een parfumflesje zeilde langs mijn hoofd en sloeg stuk tegen een onduidelijk meubelstuk achter me, waarop de slaapkamer zich vulde met de geur van rozenolie.

In dit spervuur beschermden Bobby en ik onze gezichten met onze armen en we probeerden al wegduikend en vliegende voorwerpen ontwijkend bij Tom Eliot te komen. Waarom weet ik niet precies. Misschien dachten we dat we die arme stakker tegen de grond konden werken en vasthouden tot zijn aanval van razernij voorbij was en hij weer bij zijn positieven kwam. Als hij tenminste nog enig gezond verstand had. Wat met de seconde onwaarschijnlijker leek. Toen de pastoor zijn laatste munitie van het arsenaal op de kaptafel had verbruikt, dook Bobby op hem af en ik volgde hem een halve tel later.

In plaats van achteruit te deinzen, wierp pastoor Tom zich naar voren en bij hun botsing tilde hij Bobby van de vloer. Hij was pastoor Tom helemaal niet meer. Hij was iets bovennatuurlijk sterks geworden met de kracht en woestheid van een dolle stier. Hij stormde door de slaapkamer, gooide een stoel om en smeet Bobby met zo’n kracht een hoek in dat ik bang was dat hij Bobby’s schouders brak. Bobby slaakte een kreet van pijn en de geestelijke ramde op hem in, klauwde aan zijn ribben en leek door hem heen te slaan.

Toen stortte ik me ook in het strijdgewoel, op de rug van de geestelijke, sloeg mijn rechterarm om zijn keel en greep mijn rechtervuist met mijn linkerhand. Ik sneed hem de adem af. Rukte zijn hoofd achterover. Kraakte zijn luchtpijp bijna in mijn poging hem van Bobby af te sleuren.

Dat lukte me inderdaad, maar in plaats van op zijn knieën te vallen en zich gewonnen te geven, scheen hij de lucht die ik uit hem perste of de bloedtoevoer naar zijn hoofd die ik afsloot niet nodig te hebben. Hij probeerde me over zijn hoofd van zijn rug af te werpen en toen dat niet meteen lukte probeerde hij het nog eens en nu verwoeder.

Ik hoorde Sasha schreeuwen, maar luisterde niet naar wat ze riep tot de pastoor voor de vierde keer als een paard bokte en me bijna afwierp. Mijn knellende greep om zijn hals verslapte en hij grauwde triomfantelijk. Eindelijk verstond ik wat Sasha riep: ‘Ga uit de weg, Chris! Chris, ga opzij!’

Doen wat ze riep verlangde enig vertrouwen, maar het komt toch altijd neer op vertrouwen, of het nu een strijd op leven en dood is of een kus, dus ik liet mijn houdgreep verder verslappen en de geestelijke wierp me van zijn rug nog voordat ik weg kon komen.

Pastoor Tom ging rechtop staan en opeens leek hij langer geworden. Ik denk dat dat optisch bedrog was. Zijn demonische woede was zo intens geworden en had zoiets geladens gekregen dat ik verwachtte elektrische vonken van hem op metalen voorwerpen te zien overspringen. Het was de woede die hem groter deed lijken. Zijn felle gele blik scheen veel lichter dan een gewone glans, alsof in zijn hoofd niet alleen een nieuw wezen in wording was, maar de eerste vuurkern van een geheel nieuw universum ontstond.

Snakkend naar lucht stapte ik achteruit en greep tevergeefs naar het pistool dat Manuel me had afgenomen.

Sasha hield een kussen in haar armen. Kennelijk had ze het onder het hoofd van een van de zelfmoordenaars weggetrokken. Het leek even dwaas als alle andere gebeurtenissen, alsof ze van plan was de geestelijke ermee te smoren of hem neer te slaan met een zak vol donsveertjes. Maar toen ze hem beval op te houden en te gaan zitten, begreep ik dat ze in het kussen haar .38 Chief Special verborgen hield om de knal te dempen als ze genoodzaakt was te schieten, want de slaapkamer lag aan de voorkant van het huis en het schot zou misschien op straat te horen zijn.

Het was duidelijk dat de priester niet naar Sasha luisterde. Misschien was hij niet meer in staat om nog ergens naar te luisteren behalve naar wat er in hem gebeurde, naar het innerlijke orkaangeweld van zijn wordingsproces.

Hij sperde zijn mond wijd open en trok zijn lippen weg van zijn tanden. Hij slaakte een duivelse kreet, daarna weer een die nog veel bloedstollender was, gevolg door piepende geluiden en jammerkreten en deerniswekkend gekreun, wat afwisselend pijn en plezier, wanhoop en vreugde, blinde woede en schrijnende spijt leek uit te drukken, alsof er talloze zielen in dit ene gekwelde lichaam huisden.

In plaats van hem te bevelen de strijd te staken, begon Sasha nu op hem in te praten. Misschien wilde ze niet gedwongen worden te schieten. Misschien was ze bang dat zijn waanzinnige geschreeuw de ongewenste aandacht van mensen op straat zou kunnen trekken. Haar stem beefde en er stonden tranen in haar ogen, maar ik wist dat ze in staat was om te doen wat nodig was.

De schreeuwende pastoor hief zijn armen, alsof hij de gramschap des Heren over ons allen wilde afroepen. Hij begon hevig te beven, als iemand die bevangen wordt door de sint-vitusdans.

Bobby stond nog in de hoek waar pastoor Tom hem had losgelaten. Hij drukte beide handen tegen zijn linkerzij, alsof hij het bloed van een verwonding wilde stelpen.

Roosevelt blokkeerde de deuropening en hield een hand op zijn gezicht, waar hij door de vaas was geraakt.

Ik kon wel aan hen zien dat ik niet de enige was die geloofde dat de geestelijke op het punt stond een uitbarsting van geweld te krijgen die nog beangstigender was dan wat we al hadden gezien. Ik verwachtte niet dat hij voor onze ogen van gedaante zou verwisselen, van geestelijke tot gedrocht binnen een minuut, zoals een van vorm veranderend buitenaards wezen in een sf-film, half hagedis en half spin, een wezen dat zich dwars door ons vieren zou slaan en bijten en steken en scheuren, om daarna Mungojerrie te verslinden als een lekker toetje. Vlees en bot konden beslist niet zo snel van vorm veranderen als maïskorrels in een magnetron. Toch zou zo’n fantastische gedaanteverwisseling, van pastoor tot roofdier, me ook niet verbaasd hebben.

Maar wat me wel met stomme verbazing sloeg, ons alle vier trouwens, was dat hij zijn razernij tegen zichzelf keerde. Ik besefte op dat moment niet dat ik aan de nachtzwaluwen had moeten denken, aan de veve-ratten en aan wat Manuel had gezegd over psychische implosie. De geestelijke slaakte een kreet die tussen woede en verdriet leek te balanceren. Hoewel niet zo luid als zijn eerdere schreeuwen, was deze kreet veel beangstigender omdat er geen enkele hoop meer in doorklonk. Na deze door merg en been dringende jammerklacht sloeg hij zich herhaaldelijk met zijn rechtervuist in zijn gezicht, en ook met zijn misvormde hand die hij nog enigszins in de vorm van een vuist kon ballen. Hij gaf zichzelf zulke harde stompen dat zijn neusbeen ervan kraakte en zijn lippen tegen zijn tanden scheurden.

Sasha bleef maar op hem in praten, ook al begreep ze vast wel dat ze pastoor Tom Eliot niet meer kon bereiken en dat niemand ter wereld hem nog kon helpen.

Alsof hij probeerde de duivel in hem te kastijden, begon hij aan zijn wangen te klauwen en drukte zijn nagels er diep in, terwijl hij met de scharen aan zijn linkerhand naar zijn rechteroog ging alsof hij het uit wilde rukken.

Opeens wervelden veertjes door de kamer en om de priester heen. Ik stond even verward en verbaasd toe te kijken, tot ik besefte dat Sasha had geschoten. Het kussen kon de knal niet helemaal gesmoord hebben, maar ik had niets anders gehoord dan het gejammer van de pastoor dat zich in mijn schedel boorde.

De pastoor schokte door de inslag van de kogel. Toch viel hij niet op de grond. Ook hield hij niet op met zijn gillende gejammer en met het gepluk en geruk aan zichzelf.

Ik hoorde het tweede schot. En het derde.

Tom Eliot zakte ineen, lag op de grond te krimpen en te schokken, spartelde even als een hond die in zijn slaap op konijnen jaagt en bewoog toen niet meer. Hij was dood.

Sasha had hem uit zijn lijden verlost, maar hem ook de zelfvernietiging bespaard die, naar hij had geloofd, zijn onsterfelijke ziel tot eeuwige doem zou hebben veroordeeld.

Er was zoveel gebeurd sinds de geestelijke de stoel naar Roosevelt en het bankje naar Sasha had gesmeten, dat het me verbaasde Elton John nog steeds ‘Can You Feel the Love Tonight?’ te horen zingen. Voordat ze het kussen liet vallen, keerde Sasha zich om en joeg een kogel door het televisiescherm.

Hoe prettig het ook was dat Sasha een eind maakte aan de ongepast vrolijke beelden en klanken van De Leeuwenkoning, we schrokken allemaal hevig van de totale duisternis die, na een vonkenregen van het getroffen toestel, in het vertrek heerste. We namen aan dat de geestelijke-in-wording dood was, want niemand kon drie kogels van een .38 overleven, maar zoals Bobby de vorige nacht had opgemerkt: aan de vooravond van het einde van de wereld golden er geen regels meer. Ik tastte naar mijn broekriem om mijn zaklantaarn te pakken, maar hij zat niet waar hij hoorde te zitten. Tijdens de vechtpartij was ik hem kwijtgeraakt.

In mijn verbeelding was de pastoor al weer uit de dood herrezen en was hij iets geworden dat een gehele divisie mariniers niet klein zou kunnen krijgen.

Bobby knipte een van de bedlampjes aan.

De dode man was nog steeds niets meer of minder dan een man, en nog steeds morsdood. Een menselijke puinhoop die niet nader onderzocht hoefde te worden.

Sasha stak haar revolver in de holster, wendde zich af van het lijk en stond met gebogen schouders, hangend hoofd en een hand voor haar gezicht van de schok bij te komen.

De lamp kon op drie standen en Bobby zette de schakelaar in de laagste stand. De kap was van roze zijde, waardoor de kamer grotendeels in schaduw gehuld bleef, maar genoeg verlicht was om te voorkomen dat we aan waanvoorstellingen gingen lijden.

Ik zag mijn zaklantaarn liggen, raapte hem snel op en stak hem weer achter mijn broekband.

Terwijl ik weer op adem probeerde te komen, liep ik naar het dichtstbijzijnde van de twee ramen. De zware gordijnen waren zo dik als een olifantshuid, met brede randen om alle daglicht buiten te sluiten. De gordijnen alleen al zouden de knallen van de schoten vrijwel even effectief hebben gedempt als het dikke kussen waar Sasha doorheen had gevuurd.

Ik schoof een gordijn opzij en tuurde naar de straat die door lantaarns werd verlicht. Niemand wees of rende naar het huis van de Stanwyks. Er waren geen auto’s voor het huis gestopt. De straat leek zelfs volkomen verlaten.

Voor zover ik me kan herinneren zwegen we allemaal tot we weer beneden in de keuken waren, waar de kat plechtig bij het licht van de olielamp op ons zat te wachten. Misschien hadden we gewoon niets van belang gezegd, maar ik denk dat we inderdaad in dof stilzwijgen door het huis waren gelopen.

Bobby trok zijn hawaïhemd en zijn zwarte katoenen pullover uit die vochtig waren van het bloed. Op zijn linkerzij zagen we vier diepe halen, wonden die veroorzaakt waren door de teratogene hand van de pastoor.

Dat was een toepasselijke term uit mijn moeders wereld van de genetische wetenschap. Het betekent iets monsterlijks, dient ter omschrijving van een organisme, of een deel van een organisme, dat misvormd is door beschadigd genetisch materiaal. Als kind had ik altijd grote belangstelling aan de dag gelegd voor het wetenschappelijk onderzoek en de theorieën van mijn moeder, omdat ze, zoals ze het zelf noemde, naar God zocht in de wijze waarop dingen functioneerden. Ik vond dat het belangrijkste werk dat iemand kon doen. Maar God kijkt liever naar wat we er zelf van maken en Hij maakt het ons niet gemakkelijk om Hem te vinden aan deze zijde van de dood. Wanneer wij denken dat we de deur hebben gevonden waarachter Hij op ons wacht, blijkt er niets goddelijks achter te zitten maar iets teratoïds.

In de badkamer naast de keuken vond Sasha een EHBO-doos en een buisje aspirine.

Bobby stond bij het aanrecht in de keuken en gebruikte een schoon washandje en vloeibare zeep om zijn wonden te schoon te maken. Hij siste tussen zijn opeengeklemde tanden.

‘Doet het pijn?’ vroeg ik.

‘Nee.’

‘Maak dat de kat wijs.’

‘En jij?’

‘Een paar blauwe plekken.’

De vier snijwonden in zijn zij waren niet diep, maar ze bloedden behoorlijk.

Roosevelt ging op een stoel aan de keukentafel zitten. Hij had wat ijsblokjes uit de vriezer gehaald en wikkelde ze in een handdoek. Dit kompres drukte hij op zijn gezwollen linkeroog. Gelukkig was de vaas niet gebroken toen hij zijn hoofd raakte, want in dat geval had hij splintertjes porselein in zijn oog kunnen krijgen.

‘Hoe gaat het?’ vroeg ik.

‘Heb erger meegemaakt.’

‘Op het veld?’

‘Alex Karras.’

‘Geweldige speler.’

‘Groot.’

‘Heeft hij je weleens onder de voet gelopen?’

‘Meer dan eens.’

‘Als een vrachtwagen,’ veronderstelde ik.

‘Als een trein. Dit was maar een lullig vaasje.’

Sasha drenkte een doek in waterstofperoxide en depte er Bobby’s wonden mee. Telkens als ze de doek even weghaalde, welde er veel bloederig schuim uit de ondiepe sneden.

Ik zat van top tot teen onder de blauwe plekken, alsof ik de afgelopen zes uur in een grote wasdroger had rondgetuimeld.

Ik slikte twee aspirines met een paar slokjes sinas uit de koelkast van de Stanwyks. Het blikje beefde zo hevig in mijn hand dat er meer over mijn kin en kleren droop dan ik binnen kon krijgen – wat erop zou kunnen duiden dat mijn ouders ten onrechte op mijn vijfde jaar hadden besloten dat ik geen slab meer hoefde te dragen.

Na overvloedig gebruik van peroxide, ging Sasha over op medicinale alcohol en herhaalde de behandeling. Bobby siste niet meer tussen zijn tanden; hij knarste ze tot gruis. Toen hij ze zover had afgesleten dat hij de rest van zijn leven op vloeibaar voedsel zou zijn aangewezen, smeerde Sasha de nog nahuilende wonden in met een ontsmettend middel.

De uitvoerige behandeling verliep zonder enig commentaar. We wisten allemaal waarom het noodzakelijk was om zoveel mogelijk bacteriëndodende middelen voor zijn verwondingen te gebruiken, maar erover praten zou ons allemaal de stuipen op het lijf jagen.

In de volgende weken en zelfs maanden zou Bobby dagelijks langer dan normaal in de spiegel kijken, en niet uit ijdelheid. Hij zou ook heel goed op zijn handen letten, op zoek naar iets … teratogeens. Roosevelts oog zat al helemaal dicht. Maar hij bleef geloven dat er ijs op moest.

Terwijl Sasha ten slotte verbandgaas om Bobby’s verwondingen wikkelde, vond ik een memoleitje en een prikbord naast de deur die de keuken met de garage verbond. Er hingen autosleutels aan het prikbord. Sasha hoefde uiteindelijk niet een auto zonder sleutel te starten.

In de garage stonden een rode Jaguar en een witte Ford Expedition. Bij het licht van mijn zaklantaarn klapte ik de achterbank van de Expedition neer om meer laadruimte te krijgen. Zo konden Roosevelt en Bobby languit gaan liggen en van buitenaf niet zichtbaar zijn. Wanneer Sasha ogenschijnlijk in haar eentje reed, zouden we minder aandacht trekken dan met ons vieren.

Sasha zou rijden, omdat ze precies wist waar we op Haddenbeck Road moesten zijn.

Toen Bobby met Sasha en Roosevelt de garage inliep had hij zijn pullover en hawaïhemd weer aan, en hij bewoog wat stijfjes.

Ik wees naar de ruimte achter in de Explorer. ‘Denk je dat het daar oké voor je is?’ vroeg ik hem.

‘Ik ga maar een tukje doen.’

Toen ik me voorin naast Sasha helemaal onderuit liet zakken in de klassieke ontsnapte-op-de-vlucht-houding, voelde ik pas goed dat ik van top tot teen onder de kneuzingen zat. Maar ik leefde nog. Eerder was ik ervan overtuigd geweest dat we het huis van de Stanwyks niet allemaal met kloppend hart en de hersenactiviteit op vol vermogen zouden verlaten. Gelukkig had ik me vergist. Als het op voorgevoelens van onheil aankomt, weten katten misschien dingen, maar de intuïtie van Christopher Snow is toch niet altijd betrouwbaar, en dat is eigenlijk een troostrijke gedachte.

Zodra Sasha startte, klom Mungojerrie op de kap van de schakelbak tussen ons in. Hij ging met gespitste oren rechtop zitten en keek strak voor zich uit, als een motorkapversiersel dat op de verkeerde plaats terecht is gekomen.

Met een afstandsbediening opende Sasha de garagedeur. Ik vroeg: ‘Alles goed?’

‘Nee.’

‘Mooi zo.’

Ik wist dat ze fysiek ongedeerd was en dat ze doelde op haar emotionele toestand. Door Tom Eliot dood te schieten had Sasha het beste gedaan wat ze kon doen en daarmee had ze het leven van een of meer van ons gered, terwijl ze de pastoor een waanzinnige aanval van zelfvernietiging had bespaard. Toch had het afvuren van die drie kogels haar geschokt; de zware last van haar morele verantwoordelijkheid drukte op haar. Geen schuldgevoel. Ze begreep heel goed dat wat ze had gedaan niet tot schuldgevoelens mocht leiden. Maar ze wist ook dat zelfs aan morele daden kanten zitten die de geest en het hart kunnen verwonden. Als ze mijn vraag had beantwoord met een glimlach en me verzekerd had dat alles kits was, zou ze niet de Sasha Goodall zijn geweest van wie ik hou en zou ik reden hebben gehad om te denken dat ze in wording was.

We reden zwijgend door Moonlight Bay, ieder van ons verzonken in zijn of haar eigen gedachten.

Na een paar kilometer rijden verloor de kat opeens zijn belangstelling voor het uitzicht door de voorruit. Tot mijn verbazing klom hij op mijn borst en staarde me aan.

De blik van zijn groene ogen was intens en strak. Griezelig lang bleef ik strak terugkijken en ik vroeg me af wat hij precies dacht.

Hoe radicaal moet zijn manier van denken verschillen van de onze, ook al doet hij in intelligentie niet voor ons onder. Hij ervaart deze wereld vanuit een perspectief zoals het onze zou zijn wanneer we van een andere planeet afkomstig waren. Iedere nieuwe dag gaat hij tegemoet zonder de last van de menselijke geschiedenis, de filosofie, de triomfen en tegenslagen, de nobele bedoelingen, de dwaasheden, de inhaligheid, de jaloezie en de hoogmoed. Het moet bevrijdend zijn om zonder die last te kunnen leven. De kat is zowel wild als beschaafd. Hij staat dichter bij de natuur dan wij en dus maakt hij er zich minder illusies over, want hij weet dat het leven van nature hard is en de natuur mooi maar wreed. En hoewel Roosevelt zegt dat er nog andere katten uit hetzelfde nest als Mungojerrie uit Wyvern zijn ontsnapt kan hun aantal niet groot zijn; terwijl Mungojerrie niet zo’n uitzonderlijk exemplaar is als Orson schijnt te zijn en katten door hun geaardheid beter tegen alleen-zijn kunnen dan honden, moet dit kleine wezen zich soms heel eenzaam voelen.

Toen ik hem aanhaalde, wendde Mungojerrie zijn blik af en nestelde zich op mijn borst. Het was een warm hoopje en ik voelde zijn hartslag zowel tegen mijn lijf als onder mijn strelende hand.

Ik ben geen prater met dieren, maar ik denk dat ik weet waarom hij ons naar het huis van de Stanwyks bracht. We waren daar niet om de doden te ontdekken. We waren daar alleen om te doen wat voor pastoor Tom Eliot nodig was.

Sinds onheuglijke tijden geloven mensen al dat sommige dieren zeker één zintuig meer hebben dan wij mensen. Een bewustzijn van dingen die wij niet zien. Een vooruitziende blik.

Voeg dat bijzondere waarnemingsvermogen bij intelligentie, en veronderstel dat grotere intelligentie gepaard gaat met een verfijnder bewustzijn. Toen hij langs het huis van de Stanwyks liep, moet Mungojerrie de geestelijke gekweldheid en de emotionele pijn van de geestelijke hebben aangevoeld, en zich gedwongen hebben gevoeld om die man uit zijn lijden te verlossen.

Of misschien fantaseer ik maar wat.

De kans bestaat dat ik maar wat raak fantaseer, en tevens gelijk heb wat Mungojerrie betreft.

Katten weten dingen.

23

Haddenbeck Road is een verlaten stuk geasfalteerde tweebaansweg dat een aantal kilometers landinwaarts loopt langs de zuidelijke grens van Wyvern, om dan naar het zuidoosten af te buigen ten gerieve van een paar landbouwbedrijven in het dunst bevolkte deel van de streek. De zomerhitte, de winterregens en het ergste natuurgeweld van Californië – aardbevingen – hebben het plaveisel geteisterd met barsten, hobbels en rafelige bermen. Langs de kanten tiert het kweekgras welig en in het vroege voorjaar scheidt een fraai borduurwerk van wilde bloemen de weg van de sensueel golvende velden aan weerszijden.

Nadat we een eind hadden gereden zonder koplampen van tegenliggers te zien naderen, stopte Sasha abrupt en zei: ‘Kijk nou eens!’

Ik ging rechtop zitten, evenals Roosevelt en Bobby, en speurde in het donker verward om me heen, terwijl Sasha terugschakelde en een eindje achteruit reed.

‘Ik reed er bijna overheen,’ zei ze.

In het licht van de koplampen zagen we midden op de weg zoveel slangen dat ze alle reptielenhuizen van alle dierentuinen in het land hadden kunnen vullen.

Bobby boog zich naar voren, floot zacht en zei: ‘Ze hebben hier ergens een hellepoort opengezet.’

‘Zijn het allemaal ratelslangen?’ vroeg Roosevelt. Om het beter te kunnen zien nam hij het ijskompres van zijn gezwollen oog.

‘Moeilijk te zeggen,’ zei Sasha. ‘Maar ik denk van wel.’

Mungojerrie stond met zijn achterpoten op mijn rechterknie en zijn voorpoten op het dashboard en strekte zijn kop. Hij maakte zo’n typisch kattengeluid dat half uit geblaas en half uit gebrom bestaat, een en al afkeer.

Zelfs van een afstand van hooguit acht meter was het onmogelijk om het aantal slangen in de wriemelende massa op de weg te tellen, en ik was niet van plan om tussen die beesten door te waden om dat te gaan doen. Ik schatte hun aantal op zeker zeventig of tachtig, misschien honderd.

Naar mijn ervaring zijn ratelslangen eenzame jagers die gewoonlijk niet in groepen rondtrekken. Je ziet er alleen meer tegelijk wanneer je zo ongelukkig bent in een slangennest te belanden. Slechts weinig slangennesten zouden zoveel exemplaren bevatten.

Het gedrag van deze slangen was nog merkwaardiger dan het feit dat ze zich hier op open terrein bevonden. Ze wrongen zich over elkaar heen en onder elkaar door in een traag kronkelende massa, en uit dat gladde vlechtwerk verhieven zich acht of tien koppen tegelijk, welfden een meter of nog hoger de lucht in met krakende kaken, ontblote hoektanden en flitsende tongen, om dan weer in de schubbige massa terug te vallen totdat een groepje andere met al even vals uitziende koppen uit de krioelende massa opdook, alsof de ene groep de andere afloste.

Het was alsof de Medusa uit de Griekse mythologie met haar kapsel van slangen midden op Haddenbeck Road was neergeworpen. ‘Rij je eroverheen?’ vroeg ik.

‘Liever niet,’ zei Sasha.

‘Alle raampjes dicht,’ zei Bobby. ‘Jaag de kar op tot een waanzinnige snelheid en rij ons over deze ratelslangweg heen.’

‘“Geduld is een schone zaak”, zegt mijn moeder altijd,’ zei Roosevelt.

‘Die slangen zijn hier niet omdat wij hier zijn,’ zei ik. ‘Ze interesseren zich niet voor ons. Ze proberen ons niet tegen te houden. We zijn hier toevallig op het verkeerde moment. Vroeg of laat gaan ze wel weer weg, waarschijnlijk vroeg.’

Bobby klopte me op de schouder. ‘De moeder van Roosevelt is heel wat bondiger dan jij, makker.’

Iedere slang die uit de woelende massa oprees richtte zijn aandacht meteen op ons. Afhankelijk van hun stand in het licht van de koplampen gloeiden en fonkelden hun ogen rood of zilverkleurig, soms groen, als kleine edelstenen.

Ik veronderstelde dat het licht hun aandacht trok. Zoals de meeste slangensoorten zijn ratelslangen vrijwel stokdoof. Maar ze kunnen goed zien, vooral als het donker is. Dan verwijden hun spleetvormige pupillen zich zodat een groter deel van hun gevoelige netvliezen bloot komt te liggen. Hun reukvermogen is misschien niet zo scherp als dat van een hond, zodat ze niet door mensen worden gebruikt om ontsnapte gevangenen op te sporen of om aan de bagage van reizigers te snuffelen of er verdovende middelen in zitten. Een slang heeft echter niet alleen een goede neus, maar ook het zogeheten orgaan van Jacobson. Dat bevindt zich in het gehemelte van de bek en bestaat uit twee plooien uiterst gevoelig weefsel. Daarom laat een slang zijn gevorkte tong onophoudelijk naar buiten schieten: het beest likt microscopisch kleine geurdeeltjes op, brengt die groepjes moleculen naar de plooien in zijn gehemelte en proeft de geur ter analyse. De slangen op de weg waren druk bezig aan de lucht te likken om uit onze geur af te leiden of achter die koplampen wellicht een smakelijk hapje kon worden gevonden.

Omdat ik net als zij meestal de eerste helft – het warmste deel – van de nacht buiten doorbreng, weet ik nogal wat van ratelslangen. Ondanks hun boosaardige voorkomen zijn ze van een fascinerende schoonheid.

Hun vreemde gedrag op de weg werd nog vreemder. Een van de wiegende schildwachten trok opeens zijn kop naar achteren en haalde fel uit naar een tweede naast hem. De gebeten ratelslang beet terug; het tweetal draaide om elkaar heen en viel neer op het asfalt. De golvende klonter slangen eromheen sloot zich over het tweetal. Geruime tijd trok een grote beroering door de ineengedraaide massa slangen; het gekronkel verliep nu niet traag meer, maar als in een razernij, soepel en snel als uitslaande zwepen, in een opgewonden gedraai en gewring, alsof de drang om hun eigen soortgenoten te bijten zich vanuit het eerste nijdige tweetal verspreidde en korte tijd een burgeroorlog in de kolonie veroorzaakte.

Toen de glibberige kluwen weer rustiger werd, vroeg Sasha: ‘Is het normaal dat slangen elkaar bijten?’

‘Volgens mij niet,’ zei ik.

‘Je zou denken dat ze niet gevoelig zijn voor hun eigen gif,’ zei Roosevelt. Hij drukte zijn kompres weer tegen zijn linkeroog.

‘Tja,’ zei Bobby, ‘als we er ooit toe veroordeeld worden de middelbare school over te doen, kunnen we van die vraag een biologieproject maken.’

Voor de tweede keer haalde een schildwacht die zich boven de rest verhief en de lucht met zijn tong op prooi aftastte, fel uit naar een andere slang, waarop een derde zo geagiteerd raakte dat hij de eerste beet. Het drietal viel in een knoop gedraaid neer en andermaal joeg een spasme door de golvende massa.

‘Het is hetzelfde als bij de vogels,’ zei ik. ‘En de coyotes.’

‘De lieden in het huis van de Stanwyks,’ voegde Roosevelt eraan toe.

‘Psychische implosie,’ zei Sasha.

‘Ik geloof niet dat een slang een psyche heeft,’ zei Bobby, ‘maar het lijkt inderdaad hetzelfde verschijnsel.’

‘Ze gaan weg,’ zei Roosevelt.

En inderdaad, de wriemelende kluwen ging zogezegd aan de wandel. De gehele massa bewoog zich van het asfalt door de smalle berm en verdween in het hoge gras en de wilde bloemen aan de rechterkant van de weg.

Maar de hele stoet bestond uit veel meer dan de tachtig of honderd exemplaren die we hadden gezien. Terwijl de slangen groepsgewijs in het gras achter de rechterberm verdwenen, kwamen er tientallen anderen uit het veld links van Haddenbeck Road aanglijden, alsof ze in een slangenfabriek van de lopende band rolden.

Zo’n drie- à vierhonderd ratelslangen, in toenemende mate geagiteerd en agressief, gleden over het wegdek het gras en de bloemen rechts van ons in. Toen ze eindelijk verdwenen waren en er geen enkel kronkelding meer op de weg te bespeuren viel, zaten we geruime tijd zwijgend met onze ogen te knipperen alsof we uit een droom waren ontwaakt.

Mam, ik hou van je en dat zal ik altijd blijven doen, maar wat dacht je nu eigenlijk wel?

Sasha schakelde en reed door.

Mungojerrie maakte weer dat afkeurende geluid. Hij ging verliggen op mijn schoot, nu met zijn voorpootjes op het portier. Hij tuurde door het zijraampje naar buiten, naar de donkere velden waarin de slangen een zelfverkozen ondergang tegemoet gingen.

Een stukje verder kwamen we bij Crow Hill waar Doogie Sassman op ons zou wachten. Tenzij de slangen eerst zijn pad hadden gekruist, voor het onze.

Ik weet niet waarom Crow Hill zo heet. De vorm lijkt in niets op die van een kraai en er vliegen niet meer kraaien rond dan elders. De naam is geen eerbetoon aan een of andere vooraanstaande familie uit de buurt, noch aan een legendarische schurk. De Crow-indianen wonen in Montana, niet in Californië. Er groeit geen kraaienlook. De geschiedenis vermeldt evenmin dat hier vergaderingen van lijkkistdragers werden gehouden.

Op de heuvel verrijst een enorme rots die ver uitsteekt boven de omringende zachte glooiingen van de leemachtige grond, een eenzame grijs-witte knobbel als een gedeeltelijk aan de oppervlakte gekomen bot van een aldaar begraven reus. In de zijkant van dit monument is een kraai uitgehakt, maar die heeft niet, zoals ik vroeger dacht, tot de naam Crow Hill geleid. De ruwe maar intrigerende beeltenis geeft het brutale, het vrijpostige van een kraai goed weer. Er gaat echter ook iets onheilspellends van uit, alsof het de totem van een moordlustige bende was, een waarschuwing aan het adres van reizigers om ver uit de buurt te blijven of anders ernstige gevolgen te riskeren. Vierenveertig jaar geleden, op een avond in juli, werd de kraai vervaardigd door een of meer onbekenden. Tot nieuwsgierigheid me ertoe dreef de oorsprong van de beeltenis te achterhalen, had ik verondersteld dat het werkstuk uit vroeger tijden stamde, misschien zelfs wel van voor de eerste Europeanen voet op Amerikaanse bodem hadden gezet. De vorm heeft iets verontrustends, iets dat mystici aanspreekt; ik heb gehoord dat sommige mensen er een lange reis voor over hadden om de kraai te zien en aan te raken. Oudere mensen houden echter vol dat het hier al zeker sinds de tijd van hun grootouders Crow Hill heet, en hun bewering is me door raadpleging van vergeelde archieven bevestigd. De kraai schijnt een primitieve betekenis te hebben die mensen van onze tijd volkomen ontgaat, maar toch stamt de beeltenis van lang nadat de heuvel Crow Hill werd genoemd, dus misschien heeft de anonieme hakker de afbeelding alleen maar als een grensmarkering bedoeld.

De beeltenis leek niet op de vogel op het briefje voor Lilly Wing, behalve dat ze allebei een boosaardige uitstraling hadden. Zoals Charlie Dai de getekende kraaien – of raven of spreeuwen – had beschreven die op de plaatsen van de andere ontvoeringen waren achtergelaten, leken die evenmin op de kraai van Crow Hill. Zou er enige gelijkenis zijn geweest, dan had Charlie die ongetwijfeld opgemerkt.

Niettemin was het een griezelig toeval.

Terwijl we naar de top van de heuvel reden, leek de kraai in de rots ons nauwlettend gade te slaan. De vlakken in haut-reliëf van de vogelvormen blonken wit in het licht van de koplampen, zwart omlijnd door de schaduwen van de diepe inkervingen die de maker met zijn gereedschap had gehouwen. Het was colloïde gesteente met stukjes van een glimmend aggregaat erin, waarschijnlijk klompjes mica. De houwer had de vogel kunstig uitgehakt, zodat het grootste van de aan de oppervlakte glimmende stukjes het oog van de vogel vormde; de glans leek op die van een levende vogel en had iets dat volgens bezoekende mystici op een verboden kennis wijst, al heb ik nooit begrepen hoe een levenloos stuk rots kennis kan bezitten.

Ik merkte dat iedereen in de Expedition, met inbegrip van de kat, met gevoelens van onbehagen naar de steen keek.

Toen we de beeltenis passeerden, hadden de schaduwen van de uitgehouwen diepe lijnen in het snel verdwijnende licht ineen moeten schrompelen tot de gehele kraai weer in donker gehuld lag. Maar tenzij mijn ogen me bedrogen, rekten de schaduwen zich in strijd met alle natuurkundige wetten een aantal seconden uit, alsof ze het licht wilden volgen. En terwijl de kraai in de nacht achter ons verdween, zou ik gezworen kunnen hebben dat het geheel van die schaduwen zich losrukte van de rots en opvloog als een echte vogel.

Terwijl we langs de oostzijde van de heuvel naar beneden reden, zweeg ik met opzet over die griezelige vlucht van de schaduw, maar Bobby zei: ‘Het bevalt me hier niet.’

‘Mij ook niet,’ beaamde Roosevelt.

‘Idem dito,’ zei ik.

‘De mens is niet gemaakt om zo ver van het strand vandaan te rijden,’ zei Bobby.

‘Ja,’ zei Sasha, ‘we komen waarschijnlijk gevaarlijk dicht bij de rand van de wereld.’

‘Precies,’ zei Bobby.

‘Hebben jullie weleens van die kaarten gezien uit de tijd toen men dacht dat de aarde plat was?’ vroeg ik.

‘Aha, ik snap ’t,’ zei Bobby, ‘jij bent een van die gekken die denken dat de aarde rond is.’

‘De kaartenmakers gaven de rand van de wereld heel duidelijk aan. De zee verdween gewoon in een afgrond, dachten ze, en soms schreven ze een waarschuwing boven de leegte: “Hier bevinden zich monsters.”’

Na een korte maar diepe groepsstilte zei Bobby: ‘Bedenkelijke belangstelling voor historische trivialiteiten, vriend.’

‘Zeg dat,’ zei Sasha. Ze ging langzamer rijden en tuurde naar de donkere velden langs Haddenbeck Road, kennelijk uitkijkend naar Doogie Sassman. ‘Ken je geen leuke anekdote over Marie Antoinette en de guillotine?’

‘Dat is het betere werk!’ viel Bobby haar bij.

Roosevelt verpestte de stemming door te vertellen wat niet verteld hoefde te worden: ‘Meneer Mungojerrie zegt dat de kraai van de rots wegvloog.’

‘Met alle respect,’ zei Bobby, ‘maar meneer Mungojerrie is gewoon een stomme kat.’

Roosevelt leek te luisteren naar een stem die alleen hij kon horen en zei: ‘Mungojerrie zegt dat hij misschien een stomme kat is, maar dat brengt hem een stuk hoger op de maatschappelijke ladder dan een surfer met een plank voor zijn kop.’

Bobby lachte. ‘Dat zei hij niet.’

‘Er is hier geen andere kat,’ zei Roosevelt.

‘Dat zei je zélf,’ beschuldigde Bobby hem.

‘Nee hoor,’ zei Roosevelt. ‘Ik zeg zulke dingen nooit.’

‘De kat wél?’ vroeg Bobby sceptisch.

‘De kat wel,’ benadrukte Roosevelt.

‘Bobby gelooft nog maar heel kort in al die verhalen over intelligente dieren,’ zei ik tegen Roosevelt.

‘Hallo, kat,’ zei Bobby.

Mungojerrie keerde zich op mijn schoot naar Bobby om.

‘Je bent een tofferik, jongen,’ zei Bobby.

Mungojerrie hief een voorpoot.

Na een paar seconden begreep Bobby het. Met een glimlach van verbazing stak hij Mungojerrie zijn hand toe. De kat en hij gaven elkaar een kameraadschappelijke high five.

Goed gedaan, mam, dacht ik. Heel aardig. Laten we hopen dat er later, als alles achter de rug is, meer intelligente katten blijken te zijn dan razende reptielen.

‘We zijn er bijna,’ zei Sasha toen we de voet van de heuvel hadden bereikt.

Ze schakelde over naar vierwielaandrijving en sloeg een zijweg in. Ze deed de koplampen uit en reed langzaam, met alleen de parkeerverlichting aan.

De weg leidde door een grazige weide en slingerde door een eikenbos. We naderden de hoge omheining rond Fort Wyvern en Sasha stopte naast de grootste sportwagen die ik ooit had gezien, een zwarte Hummer. Deze niet-militaire versie van de Humvee-gevechtswagen had een paar wijzigingen ondergaan nadat hij uit de showroom was gekomen. Door de extra grote banden had deze Hummer een hogere wegligging dan het standaardmodel en de laadruimte was met bijna een meter verlengd.

Sasha zette de motor af en we stapten uit.

Mungojerrie bleef zich aan me vastklampen alsof hij bang was dat ik hem op de grond zou zetten. Het gras was kniehoog en ik kon me indenken dat hij daar niet in wilde. Zelfs bij daglicht is het al moeilijk genoeg om in het gras een slang op te merken die wil toebijten, en zo’n beest doet dat bliksemsnel als het er reden toe heeft. Toen Roosevelt zijn handen naar me uitstrekte, gaf ik Mungojerrie aan hem.

Het linkerportier van de Hummer ging open en Doogie Sassman stapte uit om ons te begroeten, als een vol steroïden gepompte Santa Claus die van een door het Pentagon ontworpen slee stapt. Hij sloot het portier om de binnenverlichting uit te doen.

Met zijn een meter vijfenzeventig is Doogie Sassman meer dan een kop kleiner dan Roosevelt Frost. Toch is hij de enige man die ik ken die Roosevelt kleiner laat lijken dan hij is. Doogie is hooguit vijftig kilo zwaarder dan Roosevelt, maar nooit heb ik vijftig kilo efficiënter zien gebruiken. Hij lijkt niet alleen veertig procent groter te zijn dan Roosevelt maar twee keer zo groot, meer dan het dubbele zelfs, en ook langer, al is dat niet zo, een echte reus, iemand die met Godzilla tijdens de lunch de technieken van stadsvernietiging zou kunnen bespreken.

Doogie torst zijn gewicht met een ongewone gratie en hij lijkt niet dik. Nou, vooruit, Doogie lijkt wel groot en dik, heel groot en dik zelfs, maar hij is geen softie. Je krijgt de indruk dat hij uit gewapend beton bestaat, ongevoelig voor aderverkalking, kogels en de tand des tijds. Doogie heeft iets dat even mystiek is als de stenen kraai op Crow Hill.

Misschien dragen zijn haar en zijn baard bij aan de indruk dat hij een reïncarnatie van Thor is, de god van donder en bliksem die in het oude Scandinavië werd aanbeden, waar ze nu net als iedereen waardeloze popsterren aanbidden. Zijn wilde blonde haardos, zo dik dat het Hare Krishna’s vaak pijn aan de ogen doet, hangt tot halverwege zijn rug en zijn golvende baard is zo weelderig dat alleen een grasmaaier zijn kin glad zou kunnen scheren. Een indrukwekkende haardos kan de uitstraling van macht van een man sterk verhogen – getuige degenen die louter op grond van die kwaliteit tot president van de Verenigde Staten zijn gekozen – en ik weet zeker dat Doogies beharing tamelijk veel bijdraagt aan de bovennatuurlijke indruk die hij maakt, hoewel zijn ware mystiek niet kan worden verklaard door haar, omvang, de uitgebreide tatoeages over zijn hele lichaam of zijn gasvlamblauwe ogen.

Die nacht droeg hij een zwarte jumpsuit met rits met daaroverheen zwarte laarzen zodat hij eruit zou moeten zien als een mollige baby uit Brobdingnag, in een pyjama van dr. Denton. Hij deed me daarentegen denken aan een kerel die door Satan naar de oven in de Hel is geroepen om het vuur van de aangevreten en half verbrande slechte zielen van tien seriemoordenaars eens even goed op te rakelen.

‘Hallo, Marsman,’ begroette Bobby hem.

‘Bobster,’ zei Doogie.

‘Jofel autootje,’ zei ik bewonderend.

‘Zit pit in,’ bevestigde hij.

‘Ik dacht dat je uit een Harley was geboren,’ zei Roosevelt.

‘Doogie,’ zei Sasha, ‘houdt van allerlei transportmiddelen.’

‘Ik ben een wielomaan,’ gaf hij toe. ‘Wat is er met je oog gebeurd, Rosie?’

‘Gevochten met een pastoor.’

Het ging beter met zijn oog. Het was nog gezwollen, maar zat niet meer helemaal dicht. Het ijskompres had geholpen.

‘We moeten op pad,’ zei Sasha. ‘Het gaat hier vanavond vreemd toe, Doogie.’

Hij knikte. ‘Ik heb coyotes gehoord zoals ik nooit eerder coyotes gehoord heb.’

Bobby, Sasha en ik keken elkaar aan. Ik herinnerde me dat Sasha had gezegd dat we nog wel meer zouden merken van de troep die uit het ravijn achter Lilly Wings huis was gekomen.

De stille velden en heuvels lagen onder een somber wolkendek en de zeewind was hier zo zwak als de ademhaling van een stervende non. De bladeren van de eiken achter ons fluisterden bijna onhoorbaar en het hoge gras bewoog nauwelijks.

Doogie ging ons voor naar de achterkant van zijn omgebouwde Hummer en opende de verlengde laadruimte. Het binnenlicht scheen niet zo helder als gewoonlijk, omdat hij de lamp gedeeltelijk had afgeplakt met zwart isolatieband, maar zelfs dit schaarse licht was als een baken in het grasland zonder sterren- en maanlicht.

In de laadruimte lagen twee jachtgeweren. Het waren pump-action Remingtons met pistoolkolven, wapens die nog lekkerder in de hand lagen dan de klassieke Mossberg uit Bobby’s jeep die Manuel Ramirez had geconfisqueerd.

‘Ik denk niet dat jullie surfers met een revolver een gat in een zilveren dollar kunnen schieten, dus dan heb je hier meer aan,’ zei Doogie. ‘Ik weet dat jullie wel met een jachtgeweer kunnen omgaan. Maar jullie krijgen magnums, dus wees voorbereid op de terugslag. Met die kracht en die spreiding van het schroot hoeven jullie boerenkarhengsten niet eens precies te richten, want je houdt er toch alles mee tegen.’

Hij gaf Bobby en mij ieder een geweer en een doos munitie.

‘Laden en de rest van de patronen over je zakken verdelen,’ zei hij. ‘Laat geen enkele patroon in de doos zitten. Met de laatste zou je je leven kunnen redden.’ Hij keek naar Sasha, glimlachte en zei: ‘Zoals Colombia.’

‘Colombia?’ vroeg ik.

‘Daar zijn we eens voor zaken geweest,’ zei Sasha.

Doogie woonde zes jaar in Moonlight Bay en Sasha twee. Ik vroeg me af of hun zakenreisje kort geleden had plaatsgevonden of voordat ze zich in de Parel van de Centrale Kust hadden gevestigd. Ik had altijd gedacht dat ze elkaar bij kbay hadden leren kennen.

‘Het land Colombia?’ vroeg Bobby.

‘Niet de platenmaatschappij,’ verzekerde Doogie hem.

‘Toch geen drugs, hè?’ zei Bobby.

Doogie schudde zijn hoofd. ‘Reddingsoperatie.’

Sasha glimlachte geheimzinnig. ‘Toch wel belangstelling voor het verleden, Snowman?’

‘Op dit moment alleen voor de toekomst.’

‘Ik wist niet dat je ook mee zou komen,’ zei Doogie tegen Roosevelt. ‘Dus ik heb geen wapen voor je.’

‘Ik heb de kat,’ zei Roosevelt.

‘Moordenaar.’

Mungojerrie siste.

Zijn gesis deed me denken aan de slangen. Nerveus keek ik rond, in de hoop dat de slangen die we op de weg hadden gezien zo vriendelijk wilden zijn ter waarschuwing eerst even te ratelen.

Doogie sloot de bagageruimte. ‘Kom op, let’s rock.’’

Behalve de laadruimte achterin, waar een paar jerrycans benzine, twee kartonnen dozen en een volle rugzak stonden, bood de Hummer plaats aan acht personen. Achter de twee kuipstoelen voorin stonden twee banken, elk voor drie volwassenen, hoewel die volwassenen niet van Doogies omvang moesten zijn.

De gereïncarneerde dondergod reed en Roosevelt zat naast hem met onze langstaartige speurder op schoot. Bobby, Sasha en ik zaten op de bank achter hen.

‘Waarom ga je Wyvern niet in via de rivier?’ vroeg Bobby.

‘De enige manier om bij de Santa Rosita te komen,’ verklaarde Doogie, ‘is via de dijktaluds in de stad. Maar vannacht wemelt het in de stad van de kwade elementen.’

‘Schelvissen,’ vertaalde Bobby.

‘Ze zouden ons zien en aanhouden,’ zei Sasha.

Doogie liet alleen de parkeerverlichting aan. De Hummer reed door een groot gat in de metalen omheining van Wyvern. De rafelige randen van het gat zagen eruit als een massa garen nadat een speels katje ermee heeft gedold.

‘Heb je dat allemaal in je eentje opengeknipt?’ vroeg ik.

‘Kneedbaar spul,’ zei Doogie.

‘Explosieven?’

‘Gewoon wat knalplastic.’

‘Trok dat geen aandacht?’

‘Men vorme het spul tot een dunne draad op de punten waar men de schakels wenst te verwijderen. Men neme zo weinig mogelijk en dan is de boem slechts een harde klap op een grote trom.’

‘Ook al is er iemand dicht genoeg in de buurt om de knal te horen,’ zei Sasha, ‘dan is het zo snel voorbij dat het onmogelijk is de juiste richting te bepalen.’

‘Radiotechniek vereist toch veel meer vaardigheden dan ik altijd had gedacht,’ zei Bobby.

Doogie vroeg welke kant we op moesten en ik beschreef hem de loodsen in de zuidwestelijke kwadrant van de basis, waar ik Orson voor het laatst had gezien. Doogie scheen de plattegrond van Wyvern goed te kennen, want hij had maar weinig aanwijzingen nodig.

We parkeerden bij de grote roldeur. De manshoge deur ernaast stond nog open, net zoals toen ik de nacht ervoor de loods had verlaten. Ik stapte uit met het geweer van Doogie in mijn handen. Roosevelt en Mungojerrie gingen met me mee, de drie anderen bleven in de Hummer zitten om de kat niet af te leiden bij zijn pogingen om het spoor te vinden.

De in schaduwen gedompelde en vaag naar olie en smeer ruikende dienstweg – vol onkruid dat uit de barsten in het asfalt groeide, half bedekt onder lege olieblikken, papierrommel en dode bladeren die door de wind daarheen waren gewaaid – tussen de stalen golfplaatwanden van de hoge loodsen door was toch al nooit een feestelijke omgeving geweest, niet bepaald de eerste keus voor een vorstelijk huwelijk, maar nu was de sfeer er ronduit luguber.

Toen de lompgebouwde gek met het kortgeknipte zwarte haar de vorige nacht in de gaten had gekregen dat Orson en ik hem in de Santa Rosita dicht op de hielen zaten, had hij ongetwijfeld telefonisch om assistentie gevraagd, misschien van de grote, blonde en atletische vent met het slordige litteken op zijn linkerwang, de man die de tweeling van de Stuarts een paar uur eerder had ontvoerd. De zwartharige ontvoerder had Jimmy in ieder geval aan iemand anders gegeven, waarna hij mij en Orson dieper de loods had ingelokt met de bedoeling me daar te vermoorden.

Uit mijn binnenzak haalde ik het verfrommelde pyjamajasje van Jimmy Wing waarmee de zwartharige ontvoerder me op een dwaalspoor had gebracht. Om Orson de eer te geven die hem toekomt – hij was wel even van slag geraakt maar had zich niet voor de gek laten houden – moet ik zeggen dat ik degene was die zich in de loods door vreemde geluiden en een gesmoorde stem had laten misleiden.

Het jasje leek zo klein, bijna of het van een pop was.

‘Ik weet niet of we hier iets aan hebben,’ zei ik. ‘Per slot van rekening zijn katten geen speurhonden.’

‘We zullen zien,’ zei Roosevelt.

Mungojerrie snuffelde kieskeurig maar belangstellend aan het bovenstukje. Daarna maakte hij een ronde door de naaste omgeving, rook aan het plaveisel, aan een leeg olieblik dat hem deed niesen, en aan een geel bloemetje van het onkruid waarna hij andermaal en nu harder nieste. Hij kwam terug om nog een keer aan het pyjamajasje te ruiken en volgde toen weer een spoor op het plaveisel, waarbij hij zich in steeds groter wordende kringen bewoog. Nu en dan hief hij zijn kopje om even van de frisse lucht te genieten en al die tijd maakte hij een tamelijk komische indruk. Hij trippelde naar de loods, waar hij door zijn achterpootjes zakte om zich tegen de betonnen onderbouw te ontlasten, snuffelde aan hetgeen hij had geproduceerd, keerde terug om voor de derde keer aan het jasje te ruiken, trok een halve minuut uit om een oude verroeste moersleutel te onderzoeken die op het asfalt lag, nam even pauze om zich met een poot achter het rechteroor te krabben, liep weer naar de plant met de gele bloemetjes, nieste, en was inmiddels boven aan mijn lijstje gekomen met Mensen & Dieren Die Ik Graag Bewusteloos Wil Knijpen, toen hij verstarde, zijn groene ogen op onze dierencommunicator vestigde en siste.

‘Hij heeft wat,’ zei Roosevelt.

Mungojerrie rende de dienstweg af. Roosevelt en ik gingen hem achterna. Bobby, met zijn geweer, liep met ons mee en Doogie en Sasha volgden in de Hummer.

Via een andere route dan die ik de vorige nacht had genomen volgden we een geasfalteerde weg naar een sportveld dat vol onkruid stond, over een vervuild exercitieterrein en tussen rijen zwaar verwaarloosde kazernegebouwen door naar een woonwijk van Dodenstad waar ik nooit eerder was geweest en waar de rijtjeshuizen en bungalows er precies hetzelfde uitzagen als die in andere straten. Vervolgens ging het over een onbebouwd terrein naar een volgend deel met dienstgebouwen en na meer dan een halfuur in stevig tempo kwamen we bij de laatste plek waar ik wilde zijn: de zeven verdiepingen hoge enorme hangar met het puntdak van golfijzer, zo groot als een voetbalveld, die als een vreemde tempel boven de eiruimte verrijst.

Nu duidelijk werd waar we terechtkwamen, vond ik het niet verstandig om de Hummer tot aan de ingang te laten rijden, omdat het geluid van de motor aanzienlijk minder discreet is dan dat van een Zwitsers horloge. Ik zwaaide naar Doogie en wees hem een doorgang tussen twee van de vele kleinere dienstgebouwen die om de reusachtige hangar staan, ongeveer honderd meter van onze bestemming vandaan.

Toen Doogie de motor afzette en de parkeerlichten uitdeed, was de Hummer vrijwel niet zichtbaar in deze donkere uithoek.

Terwijl we ons achter de Hummer verzamelden om de hangar van enige afstand te bekijken, begon de dode nacht te ademen. Een paar kilometer verderop slaakte de oceaan een koele zucht die een losgeraakte metalen dekplaat op een dak deed trillen.

Ik herinnerde me de woorden die Roosevelt van Mungojerrie voor het huis van de Stanwyks had opgevangen: Daar woont de Dood. Ik ving dezelfde, maar nog sterkere vibraties op van de hangar. Als in het huis van de Stanwyks de Dood woonde, was dat zijn buitenhuisje. Dit was de residentie van de Dood.

‘Hier kan het niet zijn,’ zei ik hoopvol.

‘Ze zijn hier,’ zei Roosevelt met klem.

‘Maar we waren hier gisternacht nog,’ protesteerde Bobby. ‘Toen waren ze niet in die vervloekte hangar.’

Roosevelt nam de kat in zijn armen, streelde hem over zijn kop en krabbelde hem onder zijn kin, fluisterde iets en zei: ‘De kat zegt dat ze hier gisteren waren en nu nog steeds.’

Bobby fronste bedenkelijk. ‘Dit zaakje stinkt.’

‘Als een riool in Calcutta,’ beaamde ik.

‘Nee, geloof me maar,’ zei Doogie, ‘een riool in Calcutta is een klasse apart.’

Ik liet de voor de hand liggende vraag achterwege.

In plaats daarvan zei ik: ‘Als die kinderen ontvoerd zijn om te worden onderzocht en om proeven met hen te doen, omdat hun bloedmonsters uitwijzen dat ze op een of andere manier immuun zijn voor het retrovirus, dan zijn ze ongetwijfeld naar het genetisch laboratorium gebracht. Waar dat zich ook bevindt, in ieder geval niet hier.’

‘Volgens Mungojerrie,’ zei Roosevelt, ‘ligt het lab waar hij vandaan komt veel meer naar het oosten, waar kennelijk open terrein is want er waren ooit schietbanen. Het is heel diep onder de grond verborgen. Maar Jimmy is in ieder geval hier. En Orson.’

Na een korte aarzeling vroeg ik: ‘Levend?’

‘Mungojerrie weet het niet,’ zei Roosevelt.

‘Katten wéten dingen,’ benadrukte Sasha.

‘Dit niet,’ zei Roosevelt.

Terwijl we naar de hangar staarden, wist ik wel zeker dat we allemaal dachten aan wat Delacroix op het bandje had gezegd over de Mystery Train. Rode hemel. Zwarte bomen. Een trillend gevoel vanbinnen …

Doogie haalde de rugzak uit de bagageruimte en hing die over zijn schouders. Hij sloeg de klep dicht. ‘Laten we gaan.’

In de paar tellen dat het lampje in de laadruimte brandde, zag ik het wapen in zijn hand. Het zag er vervaarlijk uit.

Hij bemerkte mijn belangstelling. ‘Uzi machinepistool,’ verklaarde hij. ‘Verlengd magazijn.’

‘Is dat legaal?’

‘Dat zou het zijn als hij niet volautomatisch was.’

Doogie liep naar de hangar. De wind liet zijn blonde manen en golvende baard wapperen, waardoor hij me deed denken aan een Vikingstrijder die een geplunderd dorp verlaat op weg naar een sloep met een zak buitgemaakte kostbaarheden op zijn rug. Hij hoefde alleen maar een gehoornde helm op te zetten om het beeld te completeren.

In gedachten zag ik Doogie vervolgens met zo’n helm op in avondkleding tijdens een danswedstrijd een perfecte tango uitvoeren met een vurige schoonheid.

Er zijn altijd twee kanten aan mijn rijke fantasie.

De manshoge toegangsdeur in een van de dertien meter hoge stalen hangardeuren was dicht. Ik kon me niet herinneren of Bobby en ik die deur de vorige nacht hadden gesloten. Waarschijnlijk niet. Toen we de benen hadden genomen, waren we niet in de stemming geweest van ruim-je-rotzooi-op-doe-het-licht-uit-en-trek-de-deur-achter-je-dicht.

Bij de deur haalde Doogie twee zaklantaarns te voorschijn uit zijn jumpsuit en gaf ze aan Sasha en Roosevelt, zodat Bobby en ik onze handen vrij hadden voor de geweren.

Doogie probeerde de deur. De deur ging naar binnen toe open. Even snel en behendig als ik haar al eerder had zien manoeuvreren glipte Sasha naar binnen, stapte zonder het licht aan te doen naar links en liet de straal van haar zaklantaarn in de reusachtige ruimte rondgaan, maar de hangar was veel te groot voor het bereik van een lantaarn. Maar ze schoot op niemand en niemand schoot op haar, dus het leek waarschijnlijk dat onze aanwezigheid nog niet was opgemerkt.

Bobby volgde haar met zijn geweer in de aanslag. Roosevelt hield de kat stevig in zijn armen en volgde Bobby. Daarna kwam ik en Doogie sloot de gelederen. Hij deed de deur zachtjes dicht.

Ik keek afwachtend naar Roosevelt.

Hij streelde de kat en fluisterde: ‘We moeten naar beneden.’

Omdat ik de weg kende, ging ik de anderen voor. Tweede ster daar aan je rechterhand blijven houden, almaar rechtdoor tot de zon opkomt en kijk uit voor rovers en krokodillen.

In de enorme hangar liepen we onder de hoge rails door waaraan ooit een mobiele kraan had gehangen, passeerden de zware stalen steunen van de rails en stapten voorzichtig om de diepe gaten in de betonnen vloer waarin hydraulische apparaten bevestigd hadden gezeten.

Terwijl we ons verder waagden, sprongen schaduwen als zwaarden en lichtschijnselen als sabels van de stalen kraanrails boven ons en schermden met elkaar tegen de muren en de gebogen zoldering. De meeste van de hoge ramen onder de dakrand waren kapot, maar in de paar die nog heel waren weerkaatste het schijnsel van onze zaklantaarns als witte vonken van tegen elkaar slaand staal.

Opeens bleef ik staan in reactie op een gevoel van een dreigend gevaar dat ik niet goed kan omschrijven. Het was een verandering in de lucht die te subtiel was om te definiëren: een zachte prikkeling op mijn gezicht en ook het trillen van de haartjes in mijn oren, alsof ze reageerden op een geluid dat ver buiten het bereik van mijn gehoor lag. Sasha en Roosevelt schenen het eveneens te bespeuren, want ze draaiden om hun as en zochten het duister af met hun zaklantaarns. Doogie hield zijn Uzi in beide handen.

Bobby stond bij een van de cilindervormige stalen steunen van de kraanrails. Hij stak zijn hand uit en voelde aan het staal. ‘Chris,’ fluisterde hij.

Ik liep naar hem toe en hoorde een rinkelend geluid dat ik niet meteen kon thuisbrengen. Het kwam en verdween steeds. Toen ik mijn vingers tegen de steunbalk hield, voelde ik trillingen door het staal gaan.

De temperatuur van de lucht veranderde abrupt. Het was onaangenaam kil, bijna koud in de hangar geweest. Van het ene op het andere moment steeg de temperatuur voelbaar. Zelfs als in de enorme ruimte een verwarming aanwezig zou zijn geweest, wat niet het geval was, kon zo’n snelle stijging onmogelijk hebben plaatsgevonden. Sasha, Doogie en Roosevelt liepen naar ons toe. Instinctief vormden we een kring ter bescherming tegen een bedreiging die van alle kanten kon komen.

De trillingen in de stalen steun werden sterker.

Ik keek om naar de deur die ons toegang tot de hangar had verschaft, een meter of twintig meter van ons af. De stralen van de zaklantaarns reikten wel tot de deur, maar ze konden niet alle schaduwen daar verjagen. Wel konden we in die richting tot het eind van de bocht van de kraanrails boven ons kijken en alles zag er nog net zo uit als toen we de hangar waren binnengekomen.

Maar de lichtstralen waren niet sterk genoeg om ook de andere kant van de hangar te verlichten. Het eind daarvan lag nog minstens tachtig, misschien wel honderd meter van ons af. Voor zover ik kon zien was ook daar niets ongewoons te bespeuren.

Wat me dwarszat was het ondoordringbare duister van de laatste twintig of dertig meter. Geen naadloos zwart. Veel schakeringen van zwart tot donkergrijs, een collage van schaduwen.

Ik had de indruk dat zich in die collage een groot en dreigend ding ophield. Een reusachtige, complexe vorm. Iets zwart-en-grijs, zo goed door het duister gecamoufleerd dat het oog de omtrek ervan niet kon bepalen.

‘Sasha!’ fluisterde Bobby. ‘Je lantaarn. Híér.’

Ze richtte haar lantaarn op het punt dat hij aanwees. De vloer. Het licht weerkaatste in een van de centimeters dikke hoekplaten die aan het beton zaten vastgeklonken, waarop eens de zware machinerie gemonteerd was geweest. De punten van die hoekplaten staken op verschillende plaatsen recht omhoog.

Ik begreep niet goed waarom Bobby onze aandacht op dat weinig opmerkelijke stuk staal vestigde.

‘Schoon,’ zei hij.

Nu begreep ik het. Toen we hier de vorige nacht hadden rondgeneusd – en trouwens ook bij andere gelegenheden die me door deze hangar hadden gevoerd – hadden die hoekplaten en de bouten vol smeer en vuil gezeten. Nu was de hoekplaat blinkend schoon, alsof iemand er onlangs flink op had gepoetst.

Met de kat op zijn ene arm richtte Roosevelt zijn lantaarn op de stalen steunpaal, van de vloer tot boven aan de rails.

‘Alles is schoner,’ mompelde Doogie. Hij bedoelde niet sinds gisteren, maar vanaf het moment waarop we de hangar waren binnengekomen.

Hoewel ik mijn hand van de steunpaal had teruggetrokken, wist ik dat de trillingen in het staal sterker waren geworden, want ik hoorde dat het zachte rinkelende geluid zich door de gehele dubbele colonnade langs ons voortzette en ook in de rails die door de palen werden gesteund.

Ik keek naar het verre donkere eind van de hangar en wist zeker dat iets enorm groots in die duisternis bewoog.

‘Chris!’ riep Bobby.

Ik keek naar hem.

Hij staarde naar zijn horloge.

Ik tuurde op mijn horloge en zag dat de cijfertjes razendsnel terugdraaiden.

Een plotselinge angst overviel me als een koude regen.

Een vreemde donkerrode gloed lichtte op in de grote hangar, gelijkmatig verdeeld en zonder kennelijke bron, alsof alle luchtmoleculen uit zichzelf gingen stralen. Misschien was het een gevaarlijk licht voor een xp’er zoals ik, maar op dat moment was dat wel de minste van mijn zorgen. De rode lucht gaf maar een zwak schijnsel en hoewel de schaduwen in de hangar weken, werd het zicht nauwelijks beter. Het vreemde licht verhulde evenveel als het onthulde en ik kreeg het gevoel alsof ik me onder water bevond, in een ondergelopen wereld, in water dat met bloed was gekleurd.

De zaklantaarns hadden geen nut meer. De lichtstralen leken achter de lenzen gevangen en zich daar op te hopen; ze werden wel snel helderder, maar konden niet aan het glas ontsnappen en in de rode lucht doordringen.

Hier en daar achter de colonnades, waar kort tevoren alleen maar een kale betonvloer was geweest, kwamen donkere vormen trillend tot leven. Ze leken echt en toch ook weer niet, als voorwerpen in een luchtspiegeling. Op dat moment nog spookachtige machines … maar ze werden al gauw tastbaar.

De trillingen namen toe en de toon veranderde, werd dieper en dreigender. Een gedreun.

Aan het eind van de hangar, waar het zo onheilspellend donker was geweest, hing nu een kraan aan de rails en aan de laadboom hing iets heel massiefs. Een machine, misschien.

Hoewel ik de vorm van de kraan in het onaangename rode licht goed zag, evenals het hangende zware voorwerp, kon ik er ook doorheen kijken, alsof ze van glas waren.

In het doffe gedreun dat uit het zachte en hoge gerinkel van het staal was ontstaan, herkende ik het geluid van treinwielen, ronddraaiende stalen wielen die op rails knarsten.

De kraan moest stalen wielen hebben, geleidewielen boven en opdrukwielen onder om de kraan op de rails te houden.

‘… uit de weg,’ zei Bobby en toen ik naar hem keek bewoog hij zich als in slow motion onder de rails vandaan en gleed om een steunpaal heen met zijn rug ertegenaan gedrukt.

Roosevelt, al even verbijsterd rondkijkend als de kat op zijn arm, kwam ook in beweging.

De kraan was al heel wat steviger dan een moment geleden, minder doorschijnend. De grote machine, of wat het ook was dat de kraan verplaatste, hing aan het eind van de laadboom onder de rails; de vracht had de omvang van een kleine auto en stond op het punt door de ruimte naar ons toe te zweven, hangend aan de kraan die zich aan de rails boven ons voortbewoog.

En daar kwam hij aan, sneller dan zo’n massief toestel zich in werkelijkheid kan verplaatsen, want het ding zweefde niet echt tastbaar op ons af; ik denk dat het meer lag aan het feit dat de tijd terugdraaide naar het moment waarop wij en het toestel dezelfde ruimte op hetzelfde tijdstip innamen. Het deed er helemaal niet toe of de kraan bewoog of de tijd, want in beide gevallen zou het resultaat hetzelfde zijn: twee lichamen kunnen onmogelijk op hetzelfde moment dezelfde plaats innemen. Bij een poging om dat te doen zou er of een enorme ontlading van kernenergie ontstaan met een knal die mijlenver te horen zou zijn, of een van de twee botsende objecten – het autovormige ding dat aan de kraan bungelde of ik – zou ophouden te bestaan.

Hoewel ik in beweging kwam en Sasha met me meetrok, wist ik dat we geen schijn van kans maakten om op tijd aan het gevaar te ontkomen.

Tijd.

Terwijl we terugvielen naar een tijdstip waarop in de hangar nog een heleboel apparaten in werking waren, en net op het moment waarop de naderende kraan helemaal reëel zou worden … daalde de temperatuur plotseling. Het vuilrode licht vervaagde. Het gedreun van grote stalen wielen werd weer een hoog getinkel.

Ik verwachtte dat de kraan, steeds doorzichtiger wordend, zou terugrollen naar het verre eind van de hangar. Maar toen ik omhoogkeek kwam de kraan, een glimmende luchtspiegeling van een kraan, recht boven ons en de last eronder – weer doorschijnend als glas – trof eerst Sasha en daarna mij.

Treffen is het juiste woord niet. Ik weet niet precies wat er met me gebeurde. De spookkraan gleed over ons heen en de spooklading omhulde me, ging dwars door me heen en kwam er aan mijn andere kant weer uit. Een koude wind deed me een moment beven. Maar geen haar op mijn hoofd bewoog. Het gebeurde volkomen in me, een ijzige wind tussen mijn cellen door, mijn botten bespelend alsof het fluiten waren. Ik meende zelfs even dat de samenhang van de moleculen waaruit ik besta zou verbreken en dat er niets dan een dode hoop afval van me zou overblijven.

Het laatste rode licht verdween en de tegengehouden stralen van de zaklantaarns schoten naar buiten.

Ik leefde nog, was lichamelijk en geestelijk nog helemaal compleet. Sasha hapte naar adem. ‘Heftig!’

‘Een afmaker,’ beaamde ik.

Bevend leunde ze tegen een stalen steunpaal.

Doogie had niet meer dan twee meter achter me gestaan. Hij had de spookachtige lading van de kraan dwars door me heen zien gaan voordat hij er zelf door getroffen werd.

‘Tijd om naar huis te gaan?’ vroeg hij, slechts half schertsend.

‘Wil je een glas warme melk?’

‘En zes prozacs.’

‘Welkom in het spooklaboratorium,’ zei ik.

Bobby liep naar ons toe. ‘Wat er gisteren in die eiruimte gebeurde, gebeurt nu in het hele gebouw,’ zei hij.

‘Ligt dat aan ons?’ vroeg ik me af.

‘Wij hebben het hier niet gebouwd.’

‘Maar hebben wij het gisteren in gang gezet? Door het te activeren?’

‘Ik geloof niet dat wij de grote boosdoeners zijn omdat we twee zaklantaarns hebben gebruikt.’

‘We moeten opschieten,’ zei Roosevelt. ‘De hele boel hier … gaat instorten.’

‘Denkt Mungojerrie dat?’ vroeg Sasha.

Onder normale omstandigheden kan Roosevelt je al met zo’n duistere blik aanstaren dat een doodgraver hem erom zou benijden. Nu, met een oog dat nog vertroebeld was van verbazing om wat hij zojuist had gezien, en het andere half dicht en bloeddoorlopen, leek het me verstandig om maar zo gauw mogelijk te doen wat hij wilde.

‘Het gaat er niet om wat meneer Mungojerrie denkt,’ zei hij. ‘Het gaat erom wat hij weet. Alles hier gaat … instorten. Heel snel.’

‘Laten we naar beneden gaan om de kinderen en Orson te zoeken.’

Roosevelt knikte. ‘Laten we naar beneden gaan.’

24

De lege liftschacht achter in de hangar zag er nog net zo uit als de vorige nacht, en toch was er iets veranderd. De stalen lijst en drempel – die de plunderaars over het hoofd hadden gezien – in het halletje waar de deur naar het trappenhuis was geweest, vertoonden geen spoortje vettigheid en vuil meer. Dat was een jaar lang, vanaf de eerste keer dat ik de situatie had bekeken tot de vorige nacht, wel anders geweest. Bijgelicht door Sasha’s lantaarn zag ik dat ook de eerste treden van de trap vrij van stof en vuil waren en er was geen dode pissebed meer te bekennen.

Het kon zijn dat een aardige kabouter ons met stoffer en poetsdoek was voorgegaan, maar het was ook mogelijk dat het verschijnsel waarvan Bobby en ik gisteren in de eiruimte getuigen waren geweest, door de wanden van dat geheimzinnige vertrek heen was gelekt. Ik gokte maar niet op de kabouter.

Mungojerrie stond op de tweede tree en tuurde snuffelend en met gespitste oren in het betonnen trappenhuis naar beneden. Toen liep hij naar beneden.

Sasha volgde de kat.

De trap was breed genoeg om met z’n tweeën naast elkaar te lopen en dan was er nog ruimte over. Ik bleef naast Sasha en was blij het risico van vooroplopen met haar te delen. Roosevelt volgde, toen Doogie met zijn Uzi en Bobby sloot de rij met zijn rug tegen de ene muur en zijn geweer in de aanslag. Hij liep zijwaarts om ervoor te zorgen dat we niet van achteren konden worden beslopen.

Afgezien van het feit dat de treden verdacht schoon waren, zag de eerste trap er hetzelfde uit als de vorige nacht. Kaal beton aan alle kanten. Boorgaten op gelijke afstand van elkaar in de zoldering, waar eindpunten van elektrische leidingen hadden gezeten. Geverfde ijzeren buizen als leuningen aan een van de muren bevestigd. De lucht was koud, dicht en rook naar de kalk die door het beton heen sijpelde. Op de overloop naar de volgende trap legde ik mijn hand op Sasha’s arm om haar tegen te houden. Tegen onze kleine padvinder fluisterde ik: ‘Ho even, katertje.’

Mungojerrie bleef op de vierde tree van de tweede trap staan en keek afwachtend naar ons om.

In de zoldering zaten tl-bakken. De lampen brandden niet, dus vormden ze geen gevaar voor me.

Maar ze hadden er eerder niet gezeten. Bij de sluiting van Fort Wyvern waren ze losgehaald en weggevoerd. Het was zelfs mogelijk dat alles hier al lang vóór de sluiting van de basis was gesloopt, toen de Mystery Train ontspoord raakte en de ontwerpers tot hun grote schrik gingen beseffen dat ze hun project op grond van heel slechte motieven uitvoerden.

Het verleden en het heden bestonden hier gelijktijdig en onze toekomst was hier eveneens, al konden we die niet waarnemen. De dichter T.S. Eliot heeft gezegd dat alle tijd eeuwig aanwezig is en onvermijdelijk tot een einde leidt dat naar wij menen uit onze handelingen voortkomt, maar dat onze beheersing daarvan louter illusie is.

Op dat moment was dat fragment van Eliot een tikkeltje te somber voor me. Terwijl ik naar die lichtbakken staarde en me trachtte voor te stellen wat ons te wachten stond, dacht ik aan de eerste regels van het allereerste versje van Winnie the Pooh – ‘A bear, however hard he tries, Grows tubby without exercise’ – maar A.A. Milne slaagde er niet in Eliot uit mijn gedachten te verdrijven.

Door deze angstaanjagende mengeling van heden en verleden konden we ons evenmin aan de gevaren daar beneden onttrekken als het me mogelijk was naar mijn kinderjaren te kunnen terugkeren. Toch zou het heerlijk zijn om met mijn eigen Pooh en Tigger onder de dekens te kruipen en te denken dat we met ons drieën nog vriendjes waren als ik honderd en Pooh negenennegentig was.

‘Toe maar,’ zei ik tegen Mungojerrie en we liepen door.

Op de tweede overloop, bij de deuropening naar het eerste van de drie ondergrondse niveaus, fluisterde Bobby: ‘Chris.’

Ik keek om. De lichtbakken boven de trap achter ons waren verdwenen. In de betonnen zoldering zaten alleen de boorgaten. De bakken en de bedradingen waren weggehaald.

De tegenwoordige tijd was weer meer tegenwoordig dan de verleden tijd, althans op dat moment.

Doogie fronste bedenkelijk en mompelde: ‘Geef mij Colombia maar, ongeacht de tijd.’

‘Of Calcutta,’ zei Sasha.

Namens Mungojerrie zei Roosevelt: ‘We moeten opschieten. Anders wordt het een bloedbad.’

Met de kat-zonder-vrees voorop daalden we langzaam nog vier trappen af, naar het derde en laagste niveau onder de hangar.

We vonden geen bewijzen meer van de aanwezigheid van kabouters of spoken tot we helemaal onder in het trappenhuis waren aangeland.

Toen Mungojerrie ons wilde voorgaan naar de buitenste gang die om dat ovaalvormige laagste niveau van het gebouw loopt, lichtte de sombere rode gloed die we boven in de hangar hadden gezien op achter de deuropening. Het duurde maar even, toen was het weer donker.

Een gemompel van afkeer ontsnapte ons, meest in de vorm van gefluisterde verwensingen. De kat siste.

Ergens in dit sub-souterrain weergalmden stemmen, diep en vervormd. Ze klonken alsof ze te langzaam op een geluidsband werden afgespeeld.

Sasha en Roosevelt deden hun zaklantaarns uit. We stonden in het donker.

Achter de deuropening lichtte die bloedrode gloed op. Het schijnsel knipperde als een zwaailicht op een politieauto. Maar de duur van iedere flikkering nam toe, tot het donker in de gang geheel was verdreven en het griezelige licht onafgebroken gloeide.

De stemmen naderden. Ze klonken nog vervormd, maar al bijna verstaanbaar.

Merkwaardig genoeg drong het onaangename rode licht in de gang niet door tot onder aan de trap, waar wij dicht bij elkaar stonden. De deuropening leek een scheidslijn tussen twee realiteiten: volslagen duister aan onze kant, de rode wereld aan de andere kant. De streep bloedkleurig licht op de vloer langs de drempel was zo scherp als een messnede.

Evenals in de hangar werd de ruimte beneden wel door de straling verhelderd, maar die verlichtte de dingen waar het rode schijnsel op viel niet of nauwelijks. Het was een somber licht, vol spookachtige vormen en bewegingen die slechts vluchtig konden worden waargenomen en die meer raadsels opriepen dan oplosten.

Drie grote gestalten kwamen uit de deuropening, donkere omtrekken in het rode licht. Misschien waren het mensen, maar misschien iets veel ergers. Terwijl we ze in het licht even konden zien, werden hun stemmen luider en minder vervormd tot ze buiten ons gezichtsveld in de gang verdwenen.

Mungojerrie trippelde naar de deuropening.

Ik verwachtte min of meer dat hij in brand zou vliegen als getroffen door een dodelijke hittestraling en dat er niets van hem zou overblijven dan de stank van verschroeid haar. Maar hij werd een kleine donkere omtrek, langgerekt en vervormd, nog nauwelijks herkenbaar als een kat, ook al was nog te zien dat hij vier poten, een staart en de houding van een kat had.

De gloed in de gang lichtte weer op, nu eens donkerder dan bloed, dan weer rozerood, en iedere cyclus van donker naar licht ging gepaard met een ritmisch mechanisch gegons door het gebouw, diep en dreigend. Ik legde mijn hand tegen de muur en voelde het beton licht vibreren, zoals de steunpaal in de hangar had getrild.

Opeens sprong de rode gloed op wit. Het pulseren hield op. We keken door de deuropening een gang in die helder werd verlicht door brandende tl-bakken in de zoldering.

Op het moment dat het licht helderwit werd, gingen mijn oren dichtzitten, zoals in een vliegtuig bij een abrupte daling van de luchtdruk. Een warme luchtstroom joeg door het trappenhuis en bracht een snufje frisse ozongeur mee, zoals die na een onweer in de natte lucht blijft hangen.

Mungojerrie was al in de gang, nu geen donkere vage vlek meer. Hij tuurde aandachtig naar iets rechts van hem en stond niet meer op kaal beton maar op een hagelwitte tegelvloer die daar niet eerder was geweest.

Ik keek omhoog langs de donkere trap achter ons. De trap scheen stevig in onze tijd verankerd, meer heden dan verleden. Het gebouw was niet helemaal in of helemaal uit het verleden; het verschijnsel deed zich eerder in grillige fasen voor.

Ik moest de neiging onderdrukken om zo snel mogelijk de trap op te stormen en via de hangar naar buiten te rennen, maar er was al geen weg terug meer. Al niet meer vanaf het moment dat Jimmy Wing werd ontvoerd en Orson verdween. Vriendschap vereiste van ons dat we ons buiten de kaart van de bekende wereld waagden, in gebieden die de oude cartografen zich niet konden voorstellen toen ze er de woorden Hier bevinden zich monsters boven schreven.

Met half dichtgeknepen ogen haalde ik mijn zonnebril voor de dag en zette hem op. Ik moest het risico nemen dat mijn handen en gezicht in het felle licht kwamen, maar de gloed was zo sterk dat ik zonder zonnebril tranen van pijn in mijn ogen zou krijgen.

Toen we behoedzaam de gang inliepen wist ik heel zeker dat we in het verleden terechtkwamen, in een tijd dat de basis nog niet gesloten was, voordat alle bewijs van het doel van deze faciliteit was verwijderd. Aan de muur hingen een in vetkrijt geschreven dienstrooster en een mededelingenbord, en er stonden twee rolwagentjes met enkele eigenaardige instrumenten.

Het ritmische gezoem was met het verdwijnen van het rode licht niet opgehouden. Ik nam aan dat het geluid uit de eiruimte kwam. Het gebrom leek mijn trommelvliezen en schedel te doorboren en tegen de oppervlakte van mijn hersenen te trillen.

Aan de vertrekken die op de binnenwand van de gebogen gang uitkwamen, hadden tot dusver de deuren ontbroken. In de openingen zaten nu metalen deuren en de eerste daarvan stond wijd open. In de kleine ruimte erachter stonden twee lege draaistoelen voor een gecompliceerd bedieningspaneel, dat enigszins leek op een mengpaneel in een omroepstudio. Aan één kant van het paneel zagen we een blikje frisdrank en een zakje chips, als bewijs dat zelfs de veroorzakers van de ondergang van de wereld weleens een tussendoortje nemen. Rechts van de trap, twintig of dertig meter verderop in de gang, liepen drie mannen met hun rug naar ons toe, zonder te beseffen dat we achter hen slopen. Een van hen droeg een spijkerbroek en een wit overhemd met opgerolde mouwen. De tweede had een donker pak aan en nummer drie droeg een broek van kaki stof en een witte laboratoriumjas. Ze liepen dicht naast elkaar met de hoofd naar elkaar toe, alsof ze iets belangrijks bespraken, maar boven het mechanische gezoem uit kon ik hen niet verstaan.

Ongetwijfeld waren het de drie donkere gestalten die in het sombere rode licht het trappenhuis waren gepasseerd, zo wazig en vervormd dat het vrijwel onmogelijk was geweest om te zien dat het mannen waren.

Ik keek om, bang dat iemand ons zou zien en alarm zou slaan. Maar op dat moment was de gang achter ons verlaten.

Mungojerrie bleef het drietal voor ons staan nakijken. Kennelijk wilde hij niet verder tot ze de bocht om waren van de racebaanachtig gevormde gang, of een van de andere vertrekken binnengingen. Van de ene naar de andere bocht was het rechte stuk minstens honderdvijftig meter lang en de drie mannen moesten nog een meter of vijftig doorlopen voordat ze uit ons zicht waren verdwenen.

Onze groep vormde een gevaarlijk opvallend doelwit. We moesten terug tot de Mystery Train-medewerkers weg waren. Bovendien maakte ik me al ernstige zorgen over de hoeveelheid licht die op mijn gezicht beukte.

Ik tikte Sasha aan en wees achter me naar het trappenhuis.

Ze sperde haar ogen open.

Ik volgde haar blik en zag dat een deur ons de terugweg naar de trap versperde. In het trappenhuis hadden we geen deur gezien; we hadden door het rood heen recht in de helderverlichte gang kunnen kijken. Zonder enige obstructie waren we vanuit het trappenhuis de gang in gelopen. Maar aan deze kant zat er een deur.

Snel liep ik naar de deur toe, rukte hem open en wilde bijna over de drempel stappen. Gelukkig aarzelde ik toen ik iets aan het donker erachter bespeurde dat niet overeenkwam met wat we achter ons hadden gelaten.

Ik schoof mijn zonnebril naar de punt van mijn neus en tuurde over de rand. Ik verwachtte een door betonnen wanden omsloten duisternis met een naar boven leidende trap. In plaats daarvan strekte zich een heldere nachtelijke hemel voor me uit met snoeren sterren en een zwevende maan. De hemelboog was het enige op de plek waar de trap was geweest, alsof de deur uitkwam op een plek hoog boven de aardse atmosfeer in de interplanetaire ruimte, heel ver van de dichtstbijzijnde banketbakker. Of misschien bood de deur toegang tot een tijd waarin de aarde niet meer bestond. Er strekte zich geen vloer achter de drempel uit, niets dan een lege ruimte die met meer en meer zichtbare sterren werd versierd, op koude en oneindig lange afstand van de heldere gang waarin ik me bevond.

Haaiachtig.

Ik sloot de deur en omklemde het geweer stevig met beide handen, niet omdat ik verwachtte er gebruik van te moeten maken, maar omdat het wapen iets tastbaars was, hard en stevig, een anker in deze bizarre zee.

Sasha stond nu pal achter me. Toen ik me naar haar omkeerde, zag ik dat ze hetzelfde hemelse panorama had gezien dat mij zo had aangegrepen. Haar grijze ogen waren nog even helder als altijd, maar er lag een donkerder gloed in.

Doogie had het onwezenlijke tafereel niet gezien, omdat hij zijn Uzi in de aanslag hield en de drie weglopende mannen nakeek.

Met zijn vuisten in zijn zij gebald stond Roosevelt fronsend naar de kat te staren.

Vanaf het punt waar hij stond kon Bobby het schouwspel door de deuropening ook niet gezien hebben, maar hij wist dat er iets niet klopte. Zijn gezicht stond zo somber als dat van een konijn dat een recept leest voor hazensoep.

Mungojerrie was de enige van ons die niet zo gespannen leek als de te strak opgedraaide veer van een koekoeksklok.

Ik probeerde niet te lang na te denken over wat ik achter de deur naar het trappenhuis had gezien, en vroeg me af hoe de kat Orson en de kinderen zou moeten vinden als die zich ergens in een tegenwoordige tijd bevonden, terwijl wij in het verleden vastzaten. Maar toen bedacht ik dat wanneer wij van de ene periode in de tijd konden overgaan naar een andere, gevangen in de tijdwisselingen die om ons heen plaatsvonden, dat ook mogelijk was voor mijn viervoetige broeder en de kinderen.

In ieder geval was het uit de aanwijzingen om ons heen duidelijk dat we niet in de tijd terug waren gegaan. Het verleden en het heden, en misschien ook de toekomst, vonden in feite gelijktijdig plaats, wonderlijk samengeperst door welke kracht, of welk krachtveld, de machines in de eiruimte ook hadden gegenereerd. En misschien was dit niet slechts één nacht uit het verleden die naar het heden doorsijpelde; misschien ondergingen we wel momenten uit verschillende dagen en nachten toen de eiruimte nog in vol bedrijf was.

De drie mannen liepen nog steeds voor ons uit. Op hun dooie gemak. Namen rustig de tijd.

Het ritmische aanzwellen en wegzakken van het mechanische geluid begon een vreemde psychische uitwerking te krijgen. Ik voelde een lichte duizeling en de gang, zelfs de gehele ondergrondse verdieping, leek om me heen te draaien.

Ik hield het geweer veel te krampachtig vast. Ongemerkt was ik gevaarlijk veel druk op de trekker gaan uitoefenen, dus kromde ik mijn wijsvinger om de beugel.

Ik had hoofdpijn, maar niet als gevolg van mijn vechtpartij met pastoor Tom Eliot in het huis van de Stanwyks. De pijn in mijn hersens kwam van mijn gepieker over de paradoxen van de tijd, omdat ik wilde begrijpen wat er gebeurde. Het vereiste veel inzicht in wiskunde en theoretische natuurkunde. Hoewel ik heel aardig kan rekenen, heb ik mijn moeders liefde voor wis- en natuurkunde niet geërfd. In algemene zin begrijp ik de theorie van hefkracht, waaruit de werking van een flesopener kan worden verklaard, en ik snap ook waarom het vanwege de zwaartekracht een slecht idee is om van het dak te springen, of dat hard met je hoofd tegen een stenen muur rammen geen enkele uitwerking op de stenen heeft. Voor de rest vertrouw ik erop dat de kosmos zichzelf doelmatig regelt zonder dat ik het hoe en waarom ervan begrijp en dat geldt ook voor mijn inzicht in de werking van elektrische scheerapparaten, polshorloges, broodbakmachines en andere technische snufjes.

De enige manier om de gebeurtenissen om ons heen te accepteren, was om ze te beschouwen als bovennatuurlijke gebeurtenissen, zoals je dat ook doet met spookverschijnselen: stoelen die van de grond komen, rondvliegende kleine voorwerpen, deuren die door een onzichtbare hand worden dichtgegooid, spectrale verschijningen of ontbindende en half doorschijnende lijken die je tijdens nachtelijke wandelingen op een begraafplaats boven de grond ziet zweven. Te lang piekeren over tijdverplaatsende krachtvelden, over tijdparadoxen en verschuivingen van de realiteit, al die pogingen om er de logica van in te zien … ze zouden me alleen maar gek maken, terwijl ik vooral zo nuchter en kalm mogelijk moest blijven. Daarom was dit gebouw voor mij niet meer dan een spookhuis. Wilden we een kans hebben om onze weg door de vele vertrekken te vinden en terug te keren naar de veilige kant van het spookgebied, dan moesten we voor ogen houden dat spoken ongevaarlijk zijn zolang je maar niet bang voor ze bent. Dat is de klassieke theorie, zoals die wordt gehanteerd door spiritisten en geestenbestrijders overal ter wereld. Ik geloof dat ik het uit een stripboek heb.

De drie geesten voor ons waren nog maar vijftien meter verwijderd van de bocht van de racebaanvormige gang waar ze uit ons zicht zouden verdwijnen.

Toen bleven ze stilstaan. Hun hoofden dicht bijeen. Hun stemmen klonken boven het mechanische geluid dat door het gebouw ging uit. De geestverschijning met de spijkerbroek en het witte overhemd aan stapte opzij en opende een deur.

De twee andere spookgestalten, die in het pak en die met de laboratoriumjas en kakikleurige broek aan, liepen door naar de bocht. Terwijl spook nummer een de deur opende, zag hij ons uit een ooghoek. Hij keerde zich snel naar ons om alsof híj spoken zag.

Hij zette een paar stappen in onze richting, maar bleef toen staan, waarschijnlijk omdat hij onze wapens opmerkte.

Hij riep iets. Ik kon hem niet verstaan, maar het was in geen geval een uitnodiging voor een rondleiding en een lunch.

Hij riep trouwens niet naar ons, maar naar zijn beide collega-spoken voor hem in de gang. Ook die twee keerden zich snel om en staarden met open mond naar ons als verbijsterde zeelieden die het spookschip de Vliegende Hollander stil uit de mist zien opdoemen. Wij waren al even spookachtige verschijningen voor hen als zij voor ons.

De man in het pak was niet alleen een goedgeklede wetenschapper of leidinggevende van het project, en zeker geen Jehova’s getuige met De Wachttoren, want hij trok een handvuurwapen uit een holster onder zijn jasje.

Ik herinnerde mezelf eraan dat geesten ons geen kwaad konden doen tenzij we ze voedden met onze angst – en toen vroeg ik me af of die regel ook opging voor gewapende spoken. Tevergeefs probeerde ik me de titel van dat stripboek te herinneren waaruit ik mijn wijsheid had geput, want als het in Verhalen uit het Dodenrijk had gestaan zou het misschien waar kunnen zijn, maar als het uit de Donald Duck kwam kon ik wel op het dak gaan zitten.

In plaats van het vuur op ons te openen, dook de gewapende geestverschijning langs zijn twee spook-collega’s en verdween het vertrek in waarvan nummer een de deur had geopend.

Waarschijnlijk rende hij naar een telefoon om de bewakingsdienst te alarmeren. We stonden op het punt om tot gehakt te worden gemaakt en bij elkaar geveegd in plastic vuilniszakken buiten de deur te worden gezet.

Om ons heen golfde de vloer en alles veranderde.

De blinkende witte tegelvloer verdween en daar stonden we op kaal beton, al voelde ik niets onder mijn voeten bewegen. Hier en daar in de gang waren stukjes tegel in het beton blijven zitten, zonder duidelijke randen, alsof het her en der achtergebleven poeltjes verleden tijd waren die nog niet uit de vloer van de tegenwoordige tijd waren verdwenen.

De vertrekken die op de binnenmuur van de gang uitkwamen hadden geen deuren meer.

Schaduwen bewogen toen de lichtbakken boven ons uit de zoldering verdwenen. Toch bleven nog een paar buizen in een onregelmatig patroon branden en verlichtten sommige gedeelten van de gang.

Ik zette mijn zonnebril af en stak hem in een binnenzak toen het met vetkrijt ingevulde dienstrooster van de muur verdween. Het mededelingenbord bleef onbeweeglijk hangen.

Een van de karretjes verdween voor mijn ogen. Het andere karretje bleef staan maar enkele van de vreemde instrumenten die erop lagen werden langzaam transparant.

Het spook met de blauwe spijkerbroek en zijn collega in de laboratoriumjas zagen er nu als echte geesten uit, ectoplastische vormen die uit een witte nevel waren opgerezen. Ze liepen aarzelend naar ons toe en zetten het toen op een lopen, misschien omdat wij uit hun beeld verdwenen zoals ze zelf voor onze ogen in het niets oplosten. Ze hadden de afstand tussen ons pas voor de helft afgelegd of we zagen hen al niet meer.

Die in het pak met zijn wapen kwam uit het kantoor de gang op, nadat hij tegen de bewakingsdienst tekeer was gegaan over Vikings in jumpsuits en binnengedrongen katten, maar hij was nu de zwakste van de drie spoken, niet meer dan een glimp van een geest. Terwijl hij zijn wapen hief, verliet hij de tegenwoordige tijd zonder een spoor na te laten.

Het dreunende mechanische geluid klonk nog maar half zo luid, maar evenals sommige tl-buizen en vloertegels verdween het niet helemaal. Geen van ons voelde zich opgelucht door deze onderbreking. Terwijl het verleden terugviel in de tijd waar het hoorde, werden we gegrepen door iets veel dringenders.

Mungojerrie had gelijk gehad. Het gebouw ging het begeven. De nawerking van de Mystery Train kreeg meer kracht, voedde zichzelf, strekte zich uit buiten de eiruimte en drong snel door het hele pand. Wat het uiteindelijke resultaat zou zijn wisten we niet, maar het zou ongetwijfeld rampzalig zijn.

Ik hoorde een klok tikken. Geen echte, maar wel de betrouwbare klok van het instinct die me vertelde dat het aftellen naar de vernietiging was begonnen.

Nu de geesten waren verdwenen, kwam de kat weer in actie en trippelde naar de nabijgelegen liftschacht.

‘Beneden,’ vertaalde Roosevelt. ‘Mungojerrie zegt dat we nog verder naar beneden moeten.’

‘Maar we kunnen niet verder,’ zei ik toen we allemaal bij de lift stonden. ‘Er is daar niets. Dit is het laagste niveau.’

De kat vestigde zijn heldere groene ogen op me. ‘Nee,’ zei Roosevelt. ‘Er zijn hieronder nog drie niveaus. Er was daar een veel strengere toegangscontrole dan hier, dus waren ze streng geheim en verborgen.’

Tijdens mijn speurtochten was het nooit bij me opgekomen om in de schacht te kijken of er misschien geheime ruimten waren die wel met de lift maar niet via de trap konden worden bereikt.

‘Die lagere niveaus,’ zei Roosevelt, ‘kun je maar op twee andere manieren bereiken … via een tunnel vanuit een ander gebouw op de basis, of met deze lift. De trap gaat niet zo ver naar beneden.’

Deze nieuwe ontwikkeling stelde ons voor een probleem, want de liftschacht was niet leeg. We konden niet gewoon langs de dienstladder naar beneden klimmen en Mungojerrie volgen. Evenals op de her en der verspreide stukjes vloertegel en de paar resterende lichtbakken, evenals op het zachter wordende maar nog steeds onheilspellende mechanische gezoem dat door het gebouw ging, had het verleden nog steeds een onwrikbare greep op de lift. Twee schuifdeuren van roestvrij staal versperden de toegang tot de liftschacht en waarschijnlijk wachtte daarachter een liftkooi.

‘We worden verpletterd als we hier nog langer treuzelen,’ voorspelde Bobby. Hij strekte zijn hand uit naar de liftknop.

‘Wacht!’ waarschuwde ik en ik hield zijn hand tegen voordat hij de daad bij het woord voegde.

‘Bobster heeft gelijk, Chris,’ zei Doogie. ‘Soms is het geluk met de dwazen.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Stel dat we in die lift stappen en dat die kooi na het sluiten van de deuren net als die vloer verdwijnt.’

‘Dan vallen we de schacht in,’ vermoedde Sasha, maar dat vooruitzicht leek haar niet vrolijk te stemmen.

‘Sommigen van ons breken misschien hun enkels,’ voorzag Doogie. ‘Niet per se iedereen, want waarschijnlijk is het maar een val van een meter of twaalf. Wel een roteind, maar niet dodelijk.’

‘Dan kunnen we eindelijk eens een echt Wile E. Coyote-moment beleven,’ zei Bobby, die dol is op Road Runner-tekenfilms.

‘We moeten opschieten,’ waarschuwde Roosevelt. Mungojerrie krabbelde al ongeduldig aan de stalen deuren die koppig gesloten bleven. Bobby drukte op de knop.

De lift kwam met een gierend geluid naar ons toe. Omdat het mechanische gezoem in het gebouw niet afnam, kon ik niet bepalen of de lift van boven of van beneden kwam.

De gang golfde.

De vloertegels verschenen weer onder onze voeten.

Langzaam, heel langzaam, gleden de liftdeuren open.

In de gang keerden de lichtbakken aan de zoldering terug en ik kneep mijn ogen dicht vanwege het schijnsel.

Een dof rood licht vulde de liftkooi. Het kon betekenen dat het binnenste van de liftschacht zich op een ander moment in de tijd bevond dan de omgeving waar wij waren. Er waren passagiers, een heleboel.

We stapten opzij, in de mening dat de mensen in de liftkooi het ons lastig zouden maken.

In de gang zwol het mechanische geluid aan.

In de lift kon ik allerlei wazige, vervormde en donkere figuren onderscheiden, maar ik kon niet zien wat of wie het waren.

Er klonk een schot. En nog een.

We werden beschoten. Niet vanuit de lift, maar vanaf het eind van de gang waar die ellendige vent in het nette pak een handvuurwapen op ons had gericht.

Bobby werd geraakt. Er spatte iets in mijn gezicht. Bobby tuimelde achterover en zijn geweer vloog uit zijn handen. Terwijl hij viel, als in slow motion, begreep ik dat ik warme bloedspetters in mijn gezicht had gekregen. Bobby’s bloed. Godallemachtig. Ik schoot al terug op het moment dat ik me naar de schutter in de gang omdraaide en in dezelfde snelle beweging herlaadde.

In plaats van de man met het donkere pak zagen we twee bewakers die we niet eerder hadden gezien. In uniform, maar niet van het leger. Geen dienst die me bekend voorkwam. Bewakers van het project. Bewakingsdienst van Mystery Train. Zo ver weg dat ze van mijn geweerschot hooguit een beetje nijdig waren geworden.

Weer had een stuk verleden rondom ons vaste vorm aangenomen. Doogie gaf een salvo met zijn Uzi, terwijl Bobby krimpend op de grond viel. Het machinepistool beëindigde het geschil abrupt en definitief.

Misselijk wendde ik mijn blik af van de twee dode bewakers.

De liftdeuren waren al dicht voordat iemand in of uit de volle liftkooi was gestapt.

Ongetwijfeld zou de schotenwisseling de aandacht van andere bewakers trekken.

Bobby lag op zijn rug. Bloedspatten zaten op de witte tegels om hem heen. Veel te veel bloed.

Sasha knielde links van hem neer en ik rechts.

‘Eén keer geraakt,’ zei ze.

‘Dreun gehad,’ zei Bobby, wat in surftaal betekent dat je een harde klap van een golf hebt gekregen.

‘Hou vol,’ zei ik.

‘Totale puinhoop,’ zei hij, en hij hoestte.

‘Nee, niet helemaal,’ zei ik bemoedigend, en ik was nog nooit zo bang geweest, maar ik was vastbesloten het niet te tonen.

Sasha knoopte zijn hawaïhemd open, stak twee vingers in het kogelgat in Bobby’s zwarte pullover en rukte de stof open, zodat we de wond in zijn linkerschouder konden zien. De wond zat eigenlijk te laag en te ver naar rechts om een schouderwond te kunnen worden genoemd, eerlijk gezegd was het eerder een borstwond, maar dat wilde ik hem voor geen goud vertellen.

‘Schouderwond,’ zei ik.

Het mechanische gezoem verminderde, de tegels verdwenen onder Bobby en voerden de bloedspatten mee. Ook de lichtbakken in de zolderingen begonnen op een paar na te verdwijnen. De verleden tijd ging weer over in de tegenwoordige tijd. In die overgang van de ene periode naar de andere hadden we misschien een paar minuten voordat er meer gewapende rotzakken in uniform zouden verschijnen. Er kwam veel bloed, zo donkerrood dat het bijna zwart leek, uit Bobby’s wond. We konden niets doen om zo’n hevige bloeding te stelpen. Een knevelverband hielp niet, en een kompres evenmin. En al hadden we het bij ons gehad, met waterstofperoxide, medicinale alcohol, ontsmettende zalf en gaasverband konden we ook niets uitrichten.

‘Waardeloos,’ zei hij.

Door de pijn was zijn gebruinde huid tot lichtgeel verbleekt. Hij zag er slecht uit.

In de gang waren minder lichtbakken overgebleven en het gebrom klonk zachter dan tijdens de vorige cyclus.

Ik was bang dat het verleden geheel uit het heden zou gaan verdwijnen, zodat ons een lege liftschacht te wachten stond. Ik had er geen enkel vertrouwen in dat we Bobby al die trappen op naar de hangar konden sjouwen zonder hem nog meer letsel te bezorgen.

Ik sprong op en keek naar Doogie. Zijn sombere gezicht maakte me kwaad, want Bobby moest en zou het halen, verdomme. Mungojerrie krabbelde weer aan de liftdeuren.

Op het verlichte paneel boven de deuren stonden slechts vier verdiepingen aangegeven: bg, b-1, b-2 en b-3 – hoewel wij wisten dat er zeven waren. De liftkooi bevond zich volgens het bord op bg, wat stond voor begane grond; dat was de hangar boven de ondergrondse niveaus.

‘Kom dan, kom dan,’ mompelde Roosevelt.

Bobby hief zijn hoofd om te kijken waar hij was, maar Sasha legde haar hand op zijn voorhoofd en duwde hem zachtjes terug.

Hij zou in een shocktoestand kunnen raken. De beste houding in zo’n situatie is met het hoofd lager dan de rest van het lichaam, maar we hadden niets om zijn benen en onderlijf hoger te leggen. Een shock kan even dodelijk zijn als kogels. Zijn lippen zagen enigszins blauw. Was dat niet een eerste symptoom van een shock?

De liftkooi was op b-1, het eerste souterrain onder de hangar. Wij bevonden ons op niveau b-3.

Mungojerrie staarde me aan alsof hij wilde zeggen: Ik heb je gewaarschuwd.

‘Katten weten geen moer,’ zei ik nijdig tegen hem.

Tot mijn verbazing begon Bobby te lachen. Het was een zwak lachje, maar toch een lachje. Kon hij op sterven liggen of zelfs in een shock raken als hij lachte? Misschien zou alles toch nog goed komen.

Noem mij maar Chrissie Altijd-Positivo Snow.

De lift was nu op b-2, één verdieping boven ons.

Ik hief het geweer, voor het geval er passagiers in de lift stonden, zoals de vorige keer duidelijk het geval was geweest.

Het zoemende geluid van de apparaten in de eiruimte, of wat voor helse machines het geluid ook maakten, werd sterker.

‘We moeten opschieten,’ zei Doogie, want als het verleden op het verkeerde moment weer terugstroomde in het heden, zouden er een paar woedende gewapende mannen mee kunnen spoelen.

De lift kwam piepend tot stilstand op b-3, onze verdieping.

De gang om me heen werd geleidelijk lichter.

Toen de deuren opengleden, verwachtte ik het sombere rode licht in de liftkooi te zien, en daarna werd ik opeens bang dat ik weer geconfronteerd zou worden met het absurde schouwspel van sterren en koude zwarte ruimte die ik achter de deur naar het trappenhuis had gezien.

De liftkooi was gewoon een liftkooi. Leeg.

‘Lopen!’ dwong Doogie.

Roosevelt en Sasha hadden Bobby al overeind getild en droegen hem tussen hen in, waarbij ze probeerden zijn linkerschouder zoveel mogelijk te ontzien.

Ik hield de liftdeuren open en terwijl Bobby langs me heen werd gedragen, zag ik dat zijn gezicht verwrongen was van pijn. Maar als hij het al wilde uitschreeuwen van pijn, dan onderdrukte hij dat en zei: ‘Carpe cerevisi.’

‘Bier komt later,’ beloofde ik.

‘Nú bier, ober,’ hijgde hij.

Doogie had zijn rugzak afgedaan en volgde ons de grote liftkooi in. Ruimte genoeg voor misschien wel vijftien volwassenen. De kooi wiebelde en schommelde een beetje onder ons gewicht en we probeerden allemaal niet op Mungojerrie te stappen.

‘Naar boven en wegwezen,’ zei ik.

Bobby was het niet met me eens. ‘Naar beneden.’

Het bedieningspaneel had geen knoppen voor de drie verdiepingen die zich beneden ons zouden bevinden. Een gleuf voor een magnetische kaart wees erop dat iemand die daartoe bevoegd was de knoppen kon wijzigen om toegang tot de lagere niveaus te krijgen. Zo’n kaart hadden we niet.

‘We kunnen niet lager komen,’ zei ik.

‘Alles kan,’ wierp Doogie tegen. Hij zocht in zijn rugzak.

De gang was helder verlicht en het harde gezoem werd nog harder. De liftdeuren gleden dicht, maar er kwam geen beweging in de lift. Toen ik mijn hand naar de bg-knop uitstrekte, gaf Doogie er een tik op alsof ik een klein kind was dat een koekje pakt zonder het te vragen.

‘Dit is waanzin,’ zei ik.

‘Volkomen,’ beaamde Bobby.

Hij leunde slap tegen de achterwand van de liftkooi, ondersteund door Sasha en Roosevelt. Hij zag nu grijs.

‘Bobby,’ zei ik, ‘je hoeft niet de held uit te hangen.’

‘Jawel.’

‘Nee, heus niet!’

‘Kahuna.’

‘Wat?’

‘Als ik Kahuna ben, kan ik geen schijtlaars zijn.’

‘Jij bent Kahuna niet.’

‘De koning van het surfen,’ zei hij. Hij hoestte weer en nu kwam er bloederig schuim op zijn lippen.

‘We brengen hem naar boven,’ zei ik wanhopig tegen Sasha. ‘En dan als de donder hier weg met hem.’

Er klonken krakende geluiden achter me. Doogie had het slot van het bedieningspaneel opengebroken en de kap opzij geslagen, waardoor de bedrading bloot was komen te liggen. ‘Welke verdieping?’ vroeg hij.

‘Mungojerrie zegt helemaal naar beneden,’ adviseerde Roosevelt.

‘Orson! De kinderen!’ protesteerde ik. ‘We weten niet eens of ze nog leven!’

‘Ze leven nog,’ zei Roosevelt.

‘Dat weten we niet.’

‘Dat weten we wel.’

Ik wendde me tot Sasha voor steun. ‘Ben jij net zo gek als zij?’

Ze zweeg, maar het medelijden in haar blik was zo groot dat ik haar niet kon blijven aankijken. Ze wist dat Bobby en ik boezemvrienden waren, broeders in alles, zonder familie van elkaar te zijn, zo innig met elkaar als een eeneiige tweeling. Ze wist dat een deel van mij zou sterven als Bobby stierf en een leegte zou achterlaten die zelfs zij niet zou kunnen vullen. Ze zag mijn kwetsbaarheid en ze zou er alles, werkelijk alles voor overhebben om Bobby te redden, maar ze kon niets uitrichten. In haar hulpeloosheid zag ik de mijne en daar wilde ik liever niet bij stilstaan.

Ik staarde naar de kat aan mijn voeten. Heel even wilde ik op het beest stampen, het leven uit Mungojerrie trappen, alsof hij verantwoordelijk was voor de situatie waarin we ons bevonden. Ik had Sasha gevraagd of ze net zo gek was als de anderen, maar in feite was ík de gek, verpletterd door alleen al het vooruitzicht Bobby te moeten verliezen.

Met een schokje kwam de lift in beweging en daalde.

Bobby kreunde.

‘Alsjeblieft, Bobby,’ zei ik.

‘Kahuna,’ herinnerde hij me.

‘Jij bent Kahuna niet, klojo.’

Zijn stem klonk zwak en bevend. ‘Volgens Pia wel.’

‘Pia is niet goed bij haar hoofd.’

‘Geen kwaad woord over mijn vrouw, jongen.’

We stopten op het zevende en laagste niveau.

De deuren gleden open. Duisternis. Geen uitzicht op de donkere sterrenhemel, slechts een onverlichte nis.

Met de zaklantaarn van Roosevelt ging ik de anderen voor naar een koude en vochtige hal.

Het mechanische gebrom klonk hier gesmoord, bijna onhoorbaar. We legden Bobby links van de liftdeuren op zijn rug op mijn jasje en dat van Sasha zodat hij niet op het beton hoefde te liggen.

Sasha prutste aan de bedrading om de lift tijdelijk buiten werking te stellen, zodat de kooi er zou zijn wanneer we hier terugkeerden. Maar mocht de verleden tijd geheel uit het heden verdwijnen en de lift meenemen, dan zouden we natuurlijk trappen moeten lopen.

En dat kon Bobby niet. Het was voor ons ook niet mogelijk hem in zijn toestand de dienstladder op te dragen.

Niet aan denken. Geesten kunnen je geen kwaad doen als je niet bang voor ze bent en erge dingen gebeuren niet als je er niet aan denkt.

Ik greep naar alle verdedigingsmiddelen uit mijn kinderjaren. Doogie haalde dingen uit zijn rugzak. Met de hulp van Roosevelt vouwde hij de lege zak op en wrikte hem onder Bobby’s heupen, zodat zijn onderlijf iets omhoogkwam, maar niet genoeg.

Ik legde de brandende zaklantaarn naast Bobby neer. ‘Waarschijnlijk ben ik heel wat veiliger in het donker,’ zei hij. ‘Licht kan de aandacht trekken.’

‘Doe hem dan uit als je iets hoort.’

‘Doe jij hem uit voor je gaat,’ zei hij. ‘Ik kan het niet.’

Ik pakte zijn hand en schrok toen ik voelde hoe zwak zijn greep was. Hij had inderdaad de kracht niet meer om de lantaarn te kunnen bedienen.

Het had geen zin om een wapen ter zelfverdediging bij hem achter te laten.

Ik wist niet wat ik tegen hem moest zeggen. Het was voor het eerst dat ik tegenover hem met stomheid was geslagen. Het leek of mijn mond vol aarde zat, alsof ik al in mijn graf lag.

‘Hier,’ zei Doogie en hij overhandigde me een soort zonnebril van heel groot formaat en een ongewoon uitziende zaklantaarn. ‘Infraroodbril. Dumpgoederen van het Israëlische leger. En een infraroodschijnwerper.’

‘Waarvoor?’

‘Dan zien ze ons niet aankomen.’

‘Wie?’

‘Degenen die de kinderen en Orson gevangenhouden.’

Ik staarde Doogie Sassman aan alsof hij een Viking van Mars was. Bobby’s tanden klapperden toen hij zei: ‘Die kerel kan ook stijldansen.’

Een dreunend geluid weerklonk. Het leek of een goederentrein boven ons hoofd reed. De vloer trilde onder ons. Geleidelijk nam het geluid af en het trillen hield op.

‘We kunnen beter gaan,’ zei Sasha.

Zij, Doogie en Roosevelt hadden een infraroodbril opgezet, maar met de lenzen omhooggeschoven.

Bobby had zijn ogen gesloten.

‘Hé!’ zei ik geschrokken.

‘Hé,’ reageerde hij en hij keek me weer aan.

‘Luister, als je zonder mij dood gaat, ben je de koning der klootzakken.’

Hij glimlachte. ‘Maak je geen zorgen. Ik wil je die titel niet afnemen.’

‘We zijn gauw terug.’

‘Ik blijf hier,’ verzekerde hij me, maar zijn stem was niet meer dan een fluistering. ‘Je hebt me een biertje beloofd.’

Zijn ogen stonden onbeschrijflijk vriendelijk.

Er was zoveel te zeggen. Niets ervan kon worden uitgesproken. Ook al zouden we een zee van tijd hebben gehad, dan had ik niets van wat me op het hart lag kunnen uitspreken.

Ik deed de zaklamp uit, maar liet die naast hem liggen.

Gewoonlijk was het donker mijn vriend, maar ik haatte deze hongerige, koude, veeleisende duisternis.

Er zat een strip van klittenband aan de bril. Mijn handen trilden en het duurde even voordat ik het hele geval goed op mijn hoofd had, waarna ik de lenzen voor mijn ogen liet zakken.

Doogie, Roosevelt en Sasha hadden hun infraroodlampen al aangedaan. Zonder de bril zou ik dat licht niet hebben kunnen zien, maar nu zag ik de hal in verschillende nuances groen.

Ik klikte mijn lamp aan en liet de straal over Bobby Halloway glijden.

Zoals hij daar met zijn armen langs zijn zijden in groen licht op zijn rug lag, had hij al een geest kunnen zijn.

‘Je hemd lijkt werkelijk te gek in dit bizarre licht,’ zei ik.

‘O ja?’

‘Super.’

Het gedreun van de goederentrein begon weer, luider dan de vorige keer. De stalen en betonnen skeletdelen van het gebouw knarsten. De kat had geen bril nodig en ging ons voor. Ik liep achter Roosevelt, Doogie en Sasha, die me deden denken aan drie groene geesten die door een catacombe dolen.

Het moeilijkste dat ik ooit had moeten doen, moeilijker nog dan het bijwonen van mijn moeders begrafenis, moeilijker dan aan het doodsbed van mijn vader te zitten, was Bobby alleen achterlaten.

25

Een tunnel van drie meter in doorsnee leidde vanuit de hal vijftien meter schuin naar beneden. Onderaan gekomen, volgden we een volkomen vlakke maar sterk bochtige koers. Na iedere bocht werden de architectonische en technische vormgeving voor ons steeds onherkenbaarder, van vreemd tot wonderlijk tot uitgesproken buitenissig.

De eerste gang had betonnen muren, maar alle tunnels daarna, hoewel van gewapend beton, leken te zijn bekleed met metaal. Zelfs in het verhullende infrarode licht, zag ik genoeg verschillen in de gebogen oppervlakten om te kunnen vaststellen dat er hier en daar van allerlei soorten metaal gebruik was gemaakt. Als ik zonder infraroodbril een gewone uv-zaklantaarn op de muren had kunnen richten, denk ik dat ik staal, roodkoper, geelkoper en een heleboel legeringen zou hebben gezien die ik bij gebrek aan metallurgische kennis niet had kunnen thuisbrengen.

De grootste van die tunnels met metalen wanden was al een halve meter kleiner in doorsnee dan de eerste tunnel vanaf de hal, maar er waren tunnels bij die nog maar de helft in doorsnee waren en daar moesten we doorheen kruipen. In de wanden van deze cilindervormige doorgangen zaten ontelbare kleinere openingen. Sommige waren vijf tot acht centimeter in doorsnee, andere zestig centimeter. Wanneer we er met infrarood licht inschenen, was er even weinig waar te nemen als in een regenpijp of in de loop van een geweer. Het leek of we ons in een groot en ondoorgrondelijk ingewikkeld systeem van koelapparatuur bevonden, of de leidingen bekeken van alle paleizen van alle goden uit oude mythen.

Ongetwijfeld hadden vroeger vloeistoffen of gassen door dit kolossale netwerk van buizen gestroomd. We passeerden tal van aftakkingen met daarin gemonteerde schroefturbines die ooit werden aangedreven door wat er door het systeem werd gepompt. Op punten waar tunnels bijeenkwamen, bevonden zich allerlei grote, elektrisch bediende kleppen om de stroming door deze Styx-achtige kanalen af te sluiten, te minderen of een andere kant op te leiden. Al die kleppen stonden open of halfopen, maar bij ieder sluispunt besefte ik tot mijn schrik dat we hier volkomen in de val zaten als ze dicht zouden slaan.

Dit buizenstelsel was niet tot op het beton gesloopt, zoals wel met alles in de vertrekken en gangen van de drie verdiepingen onder de hangar was gebeurd. Omdat hier geen verlichting aanwezig was, nam ik aan dat de mensen van de onderhoudsdienst van het systeem altijd lampen bij zich hadden gehad.

Nu en dan tochtte het in deze vreemde gangen, maar verder was het er zo windstil als onder een stolp. Tweemaal snoof ik een vleugje gloeiend houtskool op, maar er hing overwegend een enigszins scherp luchtje dat aan jodium deed denken. Toch was het geen jodium. Dat gaf mij altijd een bittere nasmaak en veroorzaakte een licht brandend gevoel in mijn neus.

Het op een passerende goederentrein lijkende gedreun kwam en ging, en het geluid bleef iedere keer langer naklinken. De stiltes tussen deze aanslagen op het gehoor werden korter. Met iedere eruptie verwachtte ik dat de zoldering zou instorten om ons even onherroepelijk te begraven als mijnwerkers die soms in kooladers vast komen te zitten. Nog een ander ijzingwekkend geluid spiraalde nu en dan langs de tunnelwanden, een scherp gegier dat waarschijnlijk afkomstig was van machinerie die zichzelf kapot draaide, en zo niet, dan was het een rondsluipend monster dat ik nooit had gehoord en nooit hoopte tegen te komen.

Ik vocht steeds tegen een aanval van claustrofobie, hoewel dat weer de vraag deed rijzen of ik me in de zesde of in de zevende ring van de hel bevond. Maar was de zevende niet het Meer van het Kokende Bloed? Of kwam die na de Vurige Woestijn? Zeker was dat noch het bloedmeer, noch het brandende zand groen van kleur waren en hier was alles genadeloos groen. Toch kon het diepst van de hel niet ver weg meer zijn, een eindje voorbij dat eetcafé waar ze alleen spinnen en schorpioenen serveerden en dan de hoek om bij die herenmodezaak waar ze overhemden van prikkeldraad verkochten en schoenen met scheermesjes in de neuzen. Of misschien was het hier de hel helemaal niet, maar gewoon de buik van de walvis.

Ik geloof dat ik een beetje gek begon te worden – en weer bij mijn positieven kwam – voordat we onze bestemming hadden bereikt.

In ieder geval verloor ik alle besef van tijd en ik raakte ervan overtuigd dat de klok van het vagevuur ons in de greep had, de klok waarvan de wijzers draaien zonder ooit vooruit te komen. Dagen later bleef Sasha volhouden dat we minder dan een kwartier in die tunnels hadden doorgebracht en Sasha liegt nooit. Maar toch, als ze toen we uiteindelijk op het punt stonden dezelfde weg terug te nemen als waarlangs we waren gekomen, me ervan had willen overtuigen dat dat maar een kwartier zou duren, zou ik hebben gedacht dat we in de ring van de hel waren die bestemd was voor pathologische leugenaars.

De laatste doorgang die ons naar de ontvoerders en hun gevangenen moest voeren, was een van de bredere tunnels. Bij het betreden van die tunnel zagen we dat de gekken die we achternazaten – of ten minste een van hen – met perverse precisie een keurige uitstalling hadden gemaakt. Netjes naast elkaar hingen uitgeknipte krantenartikelen en andere dingen met tape tegen de gebogen metalen wand geplakt. Bij het licht van onze infraroodlampen was de tekst niet goed leesbaar, maar de koppen, de tussenkoppen en sommige foto’s zeiden ons genoeg.

We beschenen de uitstalling voor een snel onderzoek, in de hoop te kunnen doorgronden waarom dit was gedaan.

Het eerste knipsel, gedateerd 18 juli, kwam uit de Moonlight Bay Gazette van vierenveertig jaar geleden. Bobby’s grootvader was in die tijd de uitgever geweest, voordat de krant in handen van Bobby’s ouders was overgegaan. De grote kop brulde: jongen bekent moord op ouders, en daaronder: 12-jarige kan niet voor moord terechtstaan.

De koppen van verschillende andere knipsels uit dezelfde krant dateerden van diezelfde zomer en de daaropvolgende herfst. Ze beschreven de nasleep van deze moorden, kennelijk gepleegd door een geestelijk gestoorde jongen die John Joseph Randolph heette. Uiteindelijk was hij naar een jeugdgevangenis in het noorden van Californië overgebracht, waar hij tot zijn achttiende moest blijven. Daarna zou hij psychologisch onderzocht worden en mocht hij gevaarlijk krankzinnig worden verklaard, dan zou hij langdurig worden opgenomen in een psychiatrische inrichting.

De drie foto’s van de jeugdige John toonden een jongen met vlasblond haar en lichte ogen, groot voor zijn leeftijd, mager maar atletisch gebouwd. Op alle foto’s, kennelijk familiekiekjes die waren genomen voordat hij zijn ouders vermoordde, had hij een innemende glimlach.

Op die avond in juli had hij zijn vader door het hoofd geschoten. Vijf keer. Daarna sloeg hij zijn moeder dood met een bijl.

De naam John Joseph Randolph kwam me onbehaaglijk bekend voor, al wist ik niet waarom.

In een van de knipsels werd mijn aandacht getrokken door de naam van de politieman die de jongen had gearresteerd: hoofdagent Louis Wing. Lilly’s schoonvader. Jimmy’s grootvader. Die nu in een verpleeghuis lag na drie hartaanvallen.

Louis Wing wordt mijn dienaar in de hel.

Kennelijk was Jimmy niet ontvoerd omdat ze hem op school een bloedmonster hadden afgenomen waaruit was gebleken dat hij een immuniteitsfactor had die hem tegen het retrovirus beschermde. Nee, ouderwetse wraak was het motief.

‘Kijk,’ zei Sasha. Ze wees naar een tussenkop van een ander knipsel met de naam van de toenmalige rechter: George Dulcinea. De overgrootvader van Wendy. De man was al vijftien jaar dood.

George Dulcinea wordt mijn dienaar in de hel.

Ongetwijfeld was Del Stuart, of een van zijn familieleden, John Joseph Randolph ooit ergens tegengekomen. Als we de connectie konden achterhalen, zou dat een motief voor de wraak blootleggen. John Joseph Randolph. Die enigszins bekende naam bleef me dwarszitten. Terwijl ik Sasha en de anderen door de tunnel langs de knipsels volgde, zocht ik diep in mijn geheugen, maar er wilde niets dagen.

Een volgend knipsel was zevenendertig jaar oud en ging over de gruwelijke moord op een zestienjarig meisje in een buitenwijk van San Francisco. Volgens een tussenkop had de politie nog geen enkele aanwijzing.

De krant had een schoolfoto van het meisje afgedrukt die kort voor haar dood was gemaakt. Dwars over haar gezicht had iemand in grote schuine letters met een viltstift geschreven: van mij.

Ik rekende terug en begreep dat John Joseph Randolph, mits hij voor zijn achttiende niet gevaarlijk krankzinnig was verklaard, in dat jaar vrij was gekomen. Met een handdruk, een bewijs van goed gedrag, wat zakgeld en de zegen.

De volgende vijfendertig jaar waren chronologisch weergegeven in vijfendertig knipsels van kennelijk onopgeloste, brute moorden. Twee derde van die moorden was in Californië gepleegd, van San Diego en La Jolla tot Sacramento en Yucaipa. De overige moorden hadden verspreid plaatsgevonden in Arizona, Nevada en Colorado.

De slachtoffers – op iedere foto stond dwars over het gezicht van mij – boden geen gemakkelijk herkenbaar patroon. Mannen en vrouwen. Jong en oud. Zwart en blank. Aziatisch en Zuid-Amerikaans. Hetero en homo. Als ze allemaal door een en dezelfde man om het leven zijn gebracht, en als die man John Joseph Randolph heette, dan maakte het onze Johnny geen moer uit wie hij doodde.

Bij snelle bestudering van al die knipsels kon ik maar twee overeenkomsten tussen al die moorden ontdekken. Ten eerste: de weerzinwekkende mate van geweld waarmee de slachtoffers waren gedood, of het nu met een stomp of met een scherp voorwerp was. In de koppen stonden woorden als brute, wrede, woeste en schokkende.

Ten tweede: geen enkel slachtoffer was seksueel gemolesteerd. Johnny had alleen een passie voor doodslaan en doodsteken.

Maar niet meer dan één keer per kalenderjaar. Wanneer Johnny zich in zijn jaarlijkse moordpartij stortte, liet hij zich helemaal gaan, brandde hij al zijn opgekropte haat weg, goot hij er al zijn gal in. Maar voor zo’n seriemoordenaar met een dergelijke verbijsterend lange periode van activiteit moesten driehonderdvierenzestig dagen van zelfbeheersing tegen één ontladende dag van maniakale slachting ongetwijfeld zonder precedent zijn in de annalen van psychopathische slachtingen. Wat had hij gedaan in die dagen van zelfbeheersing? Waarop was al die gewelddadige energie gericht geweest? In minder dan twee minuten, na het snel bekijken van deze gepubliceerde hoogtepunten uit Johnny’s leven, was mijn claustrofobie uit me weggedrukt door een veel essentiëlere en veel fysiekere angst. Het zwakke maar constante mechanische gezoem, het treinachtige gedreun en het minder frequente maar angstaanjagende gegier konden tezamen de geluiden maskeren die we maakten bij onze nadering van het hol van de moordenaar, maar diezelfde kakofonie kon ook als geluidsscherm dienen voor de geluiden die Johnny maakte terwijl hij ons besloop.

Ik was de laatste in de rij en telkens wanneer ik omkeek, wat ik zo ongeveer om de tien seconden deed, was ik er zeker van dat Johnny Randolph achter me aan kwam om me neer te slaan, als een slang voortglijdend op zijn buik of kruipend als een spin langs de zoldering.

Kennelijk was hij zijn hele leven een brute moordenaar geweest. Was hij nu in wording? Had hij daarom de kinderen ontvoerd en op deze vreemde ondergrondse plek verstopt, gevoegd bij zijn verlangen naar wraak op degenen die het bewijs hadden geleverd dat hij zijn vader en moeder had vermoord en op degenen die hem hadden opgesloten? Als een goed mens als Tom Eliot al zo diep kon zinken in waanzin en razernij, hoe diep kon iemand als John Randolph dan wel vallen? Wat voor onvoorstelbaar monster kon hij inmiddels zijn geworden, gezien waar hij begonnen was?

Achteraf besef ik dat ik mijn fantasie nog meer de vrije loop liet dan gewoonlijk, want zo lang ik maar koortsachtig gruwelijke angstbeelden opriep van de zwaargestoorde Johnny, hoefde ik me niet te kwellen met voorstellingen van Bobby Halloway die alleen en hulpeloos in de hal bij de lift lag dood te bloeden.

Achter Sasha, Doogie en Roosevelt liet ik de infrarode straal over de laatste knipsels glijden.

Twee jaar daarvoor was het aantal moorden toegenomen. Volgens de knipsels aan de muur gebeurden ze nu om de drie maanden. De schreeuwende koppen gingen over sensationele massamoorden, nu geen enkelvoudige moord per keer meer, maar drie tot zes mensen tegelijk.

Misschien had Johnny op dat moment besloten met een partner te werken: de zwaargebouwde mensenvriend die zo driftig had geprobeerd me in de gang onder de loods de hersens in te slaan. Waar leren twee collega-moordenaars elkaar kennen? Waarschijnlijk niet in de kerk. Hoe verdelen ze het werk, of doen ze het gewoon om toerbeurt?

En misschien had Johnny zijn territorium met een maat om de pret mee te delen kunnen uitbreiden. De knipsels lieten zien dat hij zich helemaal tot in Connecticut had gewaagd en daarna in het zuiden van zonnig Georgia. Door naar Florida. Een uitstapje naar Louisiana. Helemaal naar de Dakota’s. Een bereisd man.

Johnny’s wapenkeuze was veranderd. Geen hamers of stukken metalen pijp meer, geen messen of bijlen meer, geen ijspriemen, geen machetes, zelfs geen arbeidsbesparende kettingzagen of elektrische boren meer. Tegenwoordig gaf onze Johnny de voorkeur aan vuur. Ook voldeden zijn slachtoffers tegenwoordig allemaal aan hetzelfde profiel. In de afgelopen twee jaar waren het allemaal kinderen geweest.

Waren het allemaal kinderen of kleinkinderen van mensen die hem ooit gedwarsboomd hadden? Of misschien was hij, tot zijn recente ontvoeringen, alleen maar gedreven door de kick die hij ervan kreeg. Ik was nu banger dan ooit voor het lot van de vier kinderen die zich in handen van John Joseph Randolph bevonden. Ik putte wat schrale troost uit de wetenschap dat hij, althans volgens de knipsels van zijn demonische verzameling, de kinderen allemaal in één keer tegelijk levend verbrandde, als een vuuroffer. Dus als een van de kinderen nog leefde, dan leefden ze naar alle waarschijnlijkheid allemaal nog.

We hadden aangenomen dat de verdwijning van Jimmy Wing en van de drie andere kinderen te maken had met het genen wisselende retrovirus en de gebeurtenissen in Wyvern. Maar niet al het kwaad in de wereld komt regelrecht voort uit mijn moeders werk. John Joseph Randolph was al minstens vanaf zijn twaalfde jaar met zijn gruweldaden aan de gang. En misschien was het juist wat ik gisteren tegen Bobby had gezegd: dat Randolph de kinderen hier om geen andere reden gevangenhield dan dat hij de hangar met de ondergrondse verdiepingen bij puur toeval had ontdekt, en ingenomen was geweest met de satanische sfeer en architectuur.

De knipselverzameling eindigde met twee verbijsterende voorwerpen. Tegen de wand zat een blad kunstdrukpapier geplakt met de voorstelling van een kraai. Het was dé kraai: de in de rots gehouwen kraai boven op Crow Hill. Het was een afdruk die gemaakt was door het papier op de afbeelding in de rotswand te drukken en er met grafiet overheen te wrijven tot de afbeelding verscheen.

Naast de kraai zat zo’n zelfde Mystery Train-insigne als Bobby en ik op het ruimtepak van William Hodgson hadden gezien.

Daarmee kwam Wyvern weer in beeld. Er was dus wel degelijk een link tussen Randolph en het uiterst geheime onderzoek dat op de basis plaatsvond, maar die schakel hoefde niet per se mijn moeder of haar retrovirus te zijn.

In al die verwarring stond één ding als een paal boven water. Ik wilde me eraan vastklampen, maar ik was geestelijk kapot en die paal was glad.

John Joseph Randolph was niet alleen maar in wording. Misschien was hij wel helemaal niet in wording. Zijn connectie met Wyvern was veel ingewikkelder.

Ik kon me nog vaag een gruwelijke gebeurtenis van lang geleden herinneren. Een gestoorde jongen had zijn vader en moeder vermoord in een huis aan de rand van de stad, ergens langs Haddenbeck Road. Als ik ooit zijn naam had gehoord, was ik die allang vergeten. Moonlight Bay was een conservatieve gemeente, altijd zorgvuldig onderhouden voor het toerisme. De inwoners praatten grif over hoe fraai alles eruitzag en roemden het benijdenswaardig aangename leventje dat je er als inwoner kon leiden. Over de negatieve kanten werd wijselijk gezwegen. De jongen die zichzelf tot wees had gemaakt, Johnny Randolph, werd nooit genoemd in de plaatselijke folders ter bevordering van het toerisme, en hij stond ook niet in de stadsgids bij de plaatselijke historische figuren.

Stel dat hij als volwassen man, lang voordat de vier kinderen werden ontvoerd, naar Moonlight Bay was teruggekeerd om hier te wonen en werken, dan zou dat groot nieuws zijn geweest. Het verleden zou zijn opgerakeld en dan zou ik alle roddels hebben gehoord.

Hij kon natuurlijk met een andere identiteit zijn teruggekeerd, nadat hij zijn naam John Joseph Randolph officieel had laten wijzigen met instemming van de onnozele psychiaters in de inrichting waar hij had gezeten; hun goede bedoeling was dat John zijn criminele verleden achter zich zou laten en met genezen geest en herwonnen zelfrespect en al die blabla een nieuw leven zou beginnen. Volwassen geworden, niet meer herkenbaar als de beruchte twaalfjarige die zijn pa had doodgeschoten en zijn ma in moten had gehakt, kon hij door zijn geboortestad wandelen zonder te worden herkend. Het was ook heel goed mogelijk dat hij in Fort Wyvern werk had gevonden en bij het Mystery Train-project betrokken was geweest.

John Joseph Randolph.

De naam bleef aan me knagen.

Nu Mungojerrie ons voorging door het laatste stuk van deze tunnel die dood leek te lopen, keek ik nog één keer naar alle knipsels en afbeeldingen … en meende er de bedoeling van te begrijpen. Aanvankelijk had ik het beschouwd als een pochmuur, het equivalent van een trofeeënkast van een topatleet, een reden voor Johnny om zijn duimen in zijn oksels te steken, zijn borst vooruit te houden en te gaan paraderen. Psychopathische moordenaars zijn gewoonlijk trots op hun handwerk, maar kunnen geen plakboeken en souvenirverzamelingen van hun gruweldaden samenstellen om door hun familieleden en buren te laten bewonderen. Ze zijn genoodzaakt dat in het geheim te doen.

Later had ik gedacht dat de hele uitstalling een soort pornografie was om een zwaargestoorde geest te prikkelen. Voor deze gek waren de krantenkoppen een stimulans, te vergelijken met obscene taal. Foto’s van zijn slachtoffers en van de plaatsen waar zijn misdrijven hadden plaatsgevonden konden hem wellicht meer opwinden dan een video met harde porno.

Maar nu zag ik dat de plek een offerplaats was. Zijn hele leven was een offerande geweest. De moord op zijn ouders, de enkelvoudige moord eens per jaar, de jaarlijkse driehonderdvierenzestig dagen strenge zelfopoffering, en sinds kort die storm van moorden op kinderen. Brandoffers. Terwijl ik die gruwelijke uitstalling bekeek, wist ik niet aan wie deze offers waren gebracht en met welk doel, ook al was ik zelfs op dat moment bereid ernaar te raden.

De tunnel eindigde bij een geheel intact zijnde schuifklep van bijna drie meter in doorsnee, vroeger bediend door een elektromotor. Doogie legde zijn machinepistool neer en haakte zijn vingers in een groef aan de voorkant van de klep. Zonder hulp van een motor rolde hij de afsluiting opzij, wat hem even weinig inspanning leek te kosten als het openen van een schuifdeur. Hoewel de afsluiting in meer dan twee jaar niet was gebruikt, maakte hij bij het glijden over de rails maar weinig geluid en dat ging toch verloren in de toenemende onheilspellende herrie die door de lege ingewanden van de ‘tijdverplaatser’ dreunde en piepte.

Ik moest op dat moment denken aan de verbijsterde zeelieden die schipbreuk hadden geleden maar gered werden door kapitein Nemo in Twintigduizend mijlen onder zee, en vervolgens een rondleiding kregen van de megalomane kapitein door de labyrintachtige machinerie diep in de buik van de Nautilus. Misschien waren die geredde zeelui aan boord van de reusachtige onderzeeboot daarna al zo opgeknapt dat ze de horlepijp voor de dag haalden en een vrolijk dansje maakten. Maar hier zouden zelfs de welwillendste mensen met het grootste aanpassingsvermogen, ronddolend door die schijnbaar eindeloze metalen ingewanden onder de eiruimte, het gevoel blijven houden dat ze in uiterst vreemd en vijandig gebied waren beland. Hoewel Doogie de deurachtige klep maar een meter had opengeschoven, stroomde ons uit een ruimte erachter lamplicht tegemoet dat met een verblindende kracht in mijn infrarode lenzen scheen.

Ik schoof de bril op mijn voorhoofd, deed de infraroodlamp uit en stak die achter mijn broekriem. Het lamplicht was niet zo fel als ik had gedacht: de lenzen hadden het versterkt, omdat ze nu eenmaal niet bedoeld waren om in het ultraviolette spectrum te functioneren. De anderen schoven hun bril ook omhoog.

Achter de schuifklep lag een tunnel van een meter of vijf, bekleed met naadloos gelaste, glanzende stalen platen. De tunnel eindigde bij een tweede schuif, identiek aan de eerste. Deze schuif stond ongeveer even ver open als de eerste, die door Doogie was geopend. Het uv-licht, dat onze brillen nutteloos maakte, kwam uit de ruimte achter deze opening.

Sasha en Roosevelt bleven bij de eerste schuifklep staan. Gewapend met haar .38 zorgde Sasha ervoor dat niemand achter ons de kans kreeg om onze enige uitweg te kunnen afsluiten. Roosevelt, wiens linkeroog weer opzwol, bleef bij Sasha, omdat hij geen wapen had en omdat hij de vitale schakel was naar de kat.

De schrik der muizen bleef bij Sasha en Roosevelt, op veilige afstand van de voorhoede. We hadden geen spoor van broodkruimels achter ons gelaten en we waren er niet honderd procent zeker van dat we de weg terug naar Bobby en de lift zonder de hulp van Mungojerrie zouden kunnen vinden.

Ik volgde Doogie naar de binnenste sluitklep.

Nadat Doogie door de opening in de ruimte erachter had getuurd, hief hij twee vingers om aan te duiden dat er maar twee personen waren die ons problemen zouden kunnen bezorgen. Hij maakte me met gebaren duidelijk dat hij als eerste naar binnen zou gaan en dadelijk naar rechts zou stappen, waarna ik hem moest volgen en naar links wegduiken.

Zodra hij door de opening was verdwenen, glipte ik achter hem aan met mijn geweer in de aanslag.

Al het Götterdammerung-achtige gedreun, geratel, gebonk en gepiep dat van de nok tot de fundering door het gehele gebouw ging, klonk hier gesmoord en het enige licht kwam van een op batterijen brandende stormlantaarn op een kaarttafeltje.

Het vertrek had dezelfde vorm als de eiruimte drie verdiepingen boven ons, maar deze was kleiner, ongeveer tien meter lang en vijf meter op het breedste punt. Het gewelfde oppervlak was niet bekleed met een glasachtige, goudgespikkelde laag zoals in de eiruimte, maar deze laag leek gewoon koper.

Mijn hart bonkte toen ik de vier ontvoerde kinderen met hun rug tegen de wand in de schaduwen aan de andere kant van de ruimte zag zitten. Ze zagen er afgemat en bang uit. Hun polsen en enkels waren geboeid en hun monden dichtgeplakt met stukken tape. Maar voor zover ik kon zien waren ze niet gewond en hun ogen sperden wijd open van verbazing toen ze Doogie en mij zagen.

Toen zag ik Orson, op zijn zij naast de kinderen, gemuilkorfd en geboeid. Hij hield zijn ogen open en ademde. Hij leefde! Voordat tranen me het zicht zouden benemen, wendde ik mijn blik van hem af. Midden in het vertrek, onder schot gehouden door Doogie, zaten twee mannen heel stil op gecapitonneerde klapstoelen tegenover elkaar aan de kaarttafel waarop de stormlamp stond. In deze grimmige omgeving deden ze me denken aan acteurs op een onttakeld toneel in een absurdistisch stuk over verveling, eenzaamheid, emotionele leegte, de zinloosheid van relaties en de filosofische diepgang van een broodje kaas.

De man rechts was de lomperik die me in de gang onder de loods met een eind hout de hersens had willen inslaan. Hij droeg dezelfde kleren als de vorige nacht en hij had nog steeds dezelfde kleine witte tandjes, maar zijn grijns was nu aanzienlijk geforceerder dan gisteren, alsof hij per ongeluk in iets heel smerigs had gebeten.

Ik wilde hem voor zijn raap schieten, omdat ik niet alleen zelfvoldaanheid maar ook verwaandheid op zijn smoel zag. Met één schot van mijn zware geweer op die korte afstand zou er niet veel meer van zijn kop overblijven dan iets dat een stel sledehonden in vervoering zou brengen.

De man links aan de tafel was groot, blond, met lichtgroene ogen en een slordig litteken en hij was een jaar of vijfenvijftig. Hij was het die de Stuart-tweeling had ontvoerd. Zijn glimlach was nog even innemend als op zijn twaalfde met het bloed van zijn ouders aan zijn handen.

John Joseph Randolph bleef zenuwslopend kalm, alsof onze komst hem niet opschrok of verontrustte. ‘Hoe gaat het ermee, Chris?’ vroeg hij.

Het verbaasde me dat hij mijn naam wist. Ik had hem nooit eerder gezien.

Fluisterende echo’s van zijn stem golfden langs de koperen wanden. Het ene woord spoelde over het andere heen. ‘Je moeder Wisteria … was een geweldige vrouw.’

Ik begreep niet hoe hij mijn moeder kende. Mijn instinct zei me dat ik het niet wilde weten. Een geweerschot zou hem tot zwijgen brengen en die glimlach van zijn gezicht vegen, de glimlach waarmee hij onschuldige en argeloze mensen voor zich wist in te nemen. Er zou niets van overblijven dan de liploze grijns van een doodskop.

‘Ze was dodelijker dan Moeder Natuur,’ zei hij.

Ontwikkelde en beschaafde mensen overdenken, overwegen en analyseren de ingewikkelde morele consequenties van hun daden en geven de voorkeur aan argumentatie en overtuigingskracht boven geweld. Kennelijk was ik vergeten mijn lidmaatschap van die club te verlengen en hadden ze me mijn principes afgenomen, want het enige wat ik wilde was die moorddadige ellendeling doodschieten, en met de grootste vooringenomenheid.

Of misschien ben ik gewoon in wording.

Dat is tegenwoordig in de mode.

Als de kinderen er niet bij waren geweest, zou ik de trekker ziedend van woede hebben overgehaald om hem ter plekke te doden. Ook werd ik geremd omdat de koperen huid van de gebogen wand de kogel talloze keren in alle richtingen zou laten rondketsen. Zo werd mijn ziel niet door mijn zuivere geweten maar door de omstandigheden gered, wat een vernederende bekentenis is.

Doogie wees met de loop van zijn Uzi naar de kaarten in de handen van de twee mannen. ‘Wat spelen jullie?’ Zijn stem echode blikkerig langs de koperen wanden.

De waakzame kalmte van de kerels beviel me niet. Ik wilde angst in hun ogen zien.

Randolph legde zijn kaarten open op de tafel. ‘Poker,’ antwoordde hij met een tikje te veel ironie.

Om te bepalen hoe hij het tweetal het beste onder schot kon houden, moest Doogie uitvissen of ze gewapend waren. De mannen droegen ieder een jasje waaronder plaats was voor een schouderholster. Omdat ze toch niets te verliezen hadden, zouden ze tot roekeloze dingen kunnen overgaan, zoals in het wilde weg op de kinderen schieten voordat ze zelf werden neergemaaid, alleen om voor een laatste kick nog een onschuldig slachtoffer te maken.

Met de vier kinderen erbij durfden we niets te riskeren.

‘Als Wisteria het niet had verhinderd,’ zei Randolph tegen mij, ‘zou Del Stuart mijn financiering al veel eerder hebben gestopt.’

‘Je financiering?’

‘Maar toen ze de mist inging, hadden ze me nodig. Althans, dat dachten ze. Om te kijken wat de toekomst in petto had.’

Ik voelde dat er een vreselijke waarheid zou worden onthuld. ‘Hou je bek,’ zei ik, maar heel zacht, omdat ik wilde horen wat hij te vertellen had, ook al wilde ik het niet weten.

‘Vraag eens waar we om spelen,’ zei Randolph tegen Doogie.

Het woord spelen zweefde door de eivormige ruimte en fluisterde nog terug toen Doogie bijna automatisch vroeg: ‘Waar spelen jullie om?’

‘Conrad en ik spelen erom wie alle vier die kinderen in benzine mag drenken.’

Conrad was de vorige nacht in de loods niet in het bezit geweest van een vuurwapen. Anders had hij me doodgeschoten op het moment dat ik in het donker zijn gezicht had aangeraakt.

Randolph maakte gebaren alsof hij denkbeeldige kaarten deelde. ‘En daarna spelen we erom wie de lucifer mag afstrijken.’

Doogie keek naar hem of hij zou schieten zonder zich om rondvliegende kogels te bekommeren. ‘Waarom hebben jullie de kinderen niet eerder vermoord?’ vroeg hij.

‘Volgens onze getallensymboliek moeten het er voor dit offer vijf zijn. Tot dusver dachten we dat we er maar vier hadden. Maar nu denken we …’ Hij keek me glimlachend aan. ‘Nu denken we dat de hond heel bijzonder is. We denken dat de hond nummer vijf kan zijn. Toen jullie ons kwamen storen, waren we aan het spelen om uit te maken wie die hond mag aansteken.’

Volgens mij had Randolph ook geen vuurwapen. Voor zover ik me kon herinneren van mijn snelle bestudering van zijn duivelse plakboek aan de muur was zijn vader de enige die hij met een vuurwapen had gedood. Dat was vierenveertig jaar geleden geweest, vermoedelijk de eerste moord die hij had gepleegd. Sindsdien had hij de voorkeur gegeven aan de meer persoonlijke benadering voor het betere slachtwerk. Voor dat doel had hij hamers, messen en dergelijke gehanteerd, tot hij uiteindelijk op brandoffers was overgegaan. ‘Jouw moeder,’ zei hij, ‘was een dobbelaarster. Ze liet de stenen voor het hele menselijke ras rollen, en ze verloor. Maar ik speel liever kaart.’

Randolph deed weer of hij kaarten wilde delen en schoof een hand naar de stormlamp.

‘Laat dat,’ zei Doogie.

Maar Randolph deed het toch. Hij klikte de lamp uit en we zagen meteen niets meer.

Op het moment dat het licht uitging sprongen Randolph en Conrad al op. Ze deden het zo snel dat hun stoelen omvielen. Die harde geluiden werden door de hele ruimte weerkaatst als het scherpe geratel dat jongens maken door onder het rennen een stok langs een metalen spijlenhek te trekken.

Zelf was ik ook onmiddellijk in beweging gekomen en rende langs de gebogen wand van het vertrek naar de kinderen toe, waarbij ik probeerde uit de buurt te blijven van Conrad die het dichtst bij me was en die zich ongetwijfeld razendsnel op de plek zou storten waar ik had gestaan toen de lamp uitging. Kerels zoals hij en Randolph waren geen types die naar de uitgang zouden rennen.

Terwijl ik zijwaarts naar de kinderen bewoog, schoof ik de infraroodbril weer voor mijn ogen en rukte de infraroodlamp uit mijn broekriem. Ik knipte de lantaarn aan en zwaaide de straal heen en weer op zoek naar Conrad.

Hij was dichterbij dan ik had verwacht, omdat hij wel had begrepen dat ik de kinderen wilde beschermen. Hij hield een mes in zijn hand en sloeg er in het wilde weg mee om zich heen, in de hoop dat hij me zou raken.

Het is een wonderlijke sensatie om in het rijk der blinden te kunnen zien. Terwijl ik Conrad in letterlijk blinde woede zag zoeken zonder te vinden en hem steeds verwarder, gefrustreerder en radelozer zag worden, voelde ik een fractie van wat God moet voelen als Hij ons ziet worstelen in dit aardse tranendal.

Snel sloop ik om de man heen terwijl hij driftig maar zonder resultaat probeerde mijn buik open te halen. Gebruik makend van een techniek die iedere goede tandarts verontwaardigd van de hand zou wijzen, nam ik de onderkant van mijn zaklantaarn tussen mijn tanden om met beide handen mijn geweer vast te kunnen houden en ik ramde de kolf tegen zijn achterhoofd.

Hij sloeg tegen de vlakte en bleef liggen.

Kennelijk hadden noch Conrad-zonder-achternaam noch de onverschrokken John Joseph Randolph beseft dat de brillen die we droegen deel uitmaakten van onze infrarooduitrusting, want Doogie danste al sierlijk rondom de meest succesvolle seriemoordenaar van onze tijd – afgezien van politici die het vuile werk meestal uitbesteden – en sloeg de man verrot met een vanzelfsprekend enthousiasme en een vaardigheid die hij als uitsmijter van motorrijderskroegen had opgedaan.

Misschien bekommerde Doogie zich meer om zijn gebit en een goede mondverzorging dan ik, of misschien had hij gewoon een hekel aan de smaak van zaklampen, want hij had zijn infraroodlantaarn op het kaarttafeltje gelegd en joeg Randolph vervolgens recht de straal in met een genadeloze reeks vakkundig geplaatste vuistslagen en met de kolf en de loop van zijn Uzi.

Randolph ging twee keer neer en stond twee keer op, alsof hij in alle ernst dacht dat hij een kans maakte. Uiteindelijk kwakte hij tegen de grond als een drol van een dinosauriër, bereid om daar te blijven liggen tot hij geheel versteend was. Doogie gaf hem een trap in zijn ribben. Toen Randolph zich niet bewoog, diende Doogie hem de traditionele eerste hulp van de Hell’s Angels toe door hem nogmaals een schop te geven.

Zonder enige twijfel was Harley-fanaat Doogie Sassman iemand met verrassende talenten en vermogens, een geweldige vent in tal van opzichten, een bron ook van waardevolle hoewel soms ondoorgrondelijke kennis, misschien zelfs een bron van geestelijke verlichting. Niettemin was het niet waarschijnlijk dat er binnen afzienbare tijd een nieuwe religie om hem heen zou worden gecreëerd.

‘Snowman?’ zei Doogie.

‘Hoi.’

‘Kun je wat gewoon licht verdragen?’

Ik zette mijn infraroodbril af. ‘Breng me maar in beeld.’

Hij deed de stormlamp aan en het vertrek met het koperen behang vulde zich met roestkleurige schaduwen en lichtplekken die als gepoetste munten blonken.

Het aardbevingachtige gegrom, gekraak, gepiep en gekreun dat het hele gebouw op zijn grondvesten deed schudden bleef hier gesmoord klinken en deed zo diep onder de grond denken aan de rommelende ingewanden van iemand met een slechte spijsvertering. Maar we hadden de handleiding ‘Wat Te Doen Bij Dreigende Natuurrampen’ van de gemeente niet nodig om te begrijpen dat we het pand zo snel mogelijk moesten verlaten.

Al gauw constateerden we dat de kinderen niet gewoon waren vastgebonden of geboeid. Hun polsen en enkels waren met metaaldraad samengebonden en zo wreed strakgetrokken dat ik ineenkromp bij het zien van hun kapotte huid en al het opgedroogde bloed.

Ik onderzocht Orson. Hij ademde, maar oppervlakkig. Ook bij hem was metaaldraad gebruikt om zijn voor- en achterpoten vast te binden. Van draad was een muilkorf geïmproviseerd die zijn kaken stijf op elkaar hield. Hij kon alleen maar een zacht jankgeluidje voortbrengen.

‘Rustig maar, vriend,’ zei ik bevend en ik streelde zijn flank.

Doogie liep naar de openstaande schuifklep en brulde door de tunnel naar Sasha en Roosevelt: ‘We hebben ze. Levend en wel!’

Ze juichten opgetogen, maar Sasha maande ons ook op te schieten. ‘We rennen ons rot,’ verzekerde Doogie haar. ‘Maar blijf op je hoede.’ Er konden per slot van rekening in dit labyrint nog ergere gevaren dreigen dan Randolph en Conrad.

Naast het kaarttafeltje stonden een paar tassen, rugzakken en een koelbox van kunststof. Doogie nam aan dat die spullen van het bloedige tweetal waren en ging op zoek naar een nijptang of een ander stuk gereedschap waarmee we de kinderen van hun boeien konden verlossen, want het draad was met zo’n bezeten zorg in elkaar gedraaid en gevlochten dat het niet gemakkelijk was de boeien met de hand te ontwarren.

Voorzichtig trok ik het stuk tape van Jimmy’s mond en het eerste wat hij uitbracht was dat hij heel nodig moest plassen. Ik zei dat ik zelf ook moest, maar dat we het nog even moesten ophouden, wat we best konden omdat we allebei flinke jongens waren die zich niet lieten kisten, waarop hij ernstig en instemmend knikte.

De zesjarige tweeling Aaron en Anson Stuart bedankten me beleefd toen ik het tape had verwijderd. Anson deelde me mee dat de twee bewusteloze gekken op de grond slechte mannen waren. Aaron was wat minder diplomatiek dan zijn broer en noemde het tweetal ‘smerige klootzakken’, waarop Anson hem waarschuwde dat hij ervan zou lusten als hij zoiets in het bijzijn van hun moeder zou zeggen. Ik had tranen verwacht, maar de drie knullen hadden tijdens hun gruwelijke belevenissen al hun tranen reeds vergoten. Bovendien hebben de meeste kinderen een natuurlijke weerstand die we maar zelden erkennen, omdat we hen meestal met een zekere nostalgie en sentimentaliteit bekijken.

Wendy Dulcinea was met haar zeven jaar een jongere uitgave van haar beeldschone moeder Mary, de vrouw die me ooit tevergeefs pianoles had gegeven en op wie ik als jongen tot over mijn oren verliefd was geweest. Wendy wilde me een kusje geven. Ik nam het met genoegen in ontvangst, waarop ze zei: ‘De hond heeft heel veel dorst, hoor, je moet hem gauw water geven. Wij kregen wel water, maar hém gaven ze niks.’

Er zaten witte korstjes in Orsons ooghoeken. Hij zag er ziek en zwak uit, want met zijn dichtgesnoerde bek had hij niet goed kunnen transpireren. Honden zweten nauwelijks door poriën in de huid maar grotendeels door hun tong.

‘Het komt allemaal goed, vriend,’ beloofde ik hem. ‘We moeten hier weg. Hou vol. We gaan naar huis. Jij en ik. Hier weg.’

Doogie had de spullen van de moordenaars doorzocht. Hij knielde naast me neer en gebruikte een scherpe monteurstang om de boeien tussen de poten van mijn broeder door te knippen, waarna hij al het draad verwijderde en opzij gooide. Het losmaken van Orsons ellendige muilkorf vereiste wat meer zorg en tijd. Terwijl ik bleef herhalen dat alles kits en dik in orde was, had Doogie het binnen een minuut voor elkaar.

Hij liep met de tang naar de kinderen. Hoewel Orson geen poging deed om overeind te komen, likte hij mijn hand. Zijn tong was ruw en droog.

Nietszeggende geruststellingen waren als vanzelf over mijn lippen gerold. Nu kon ik geen woord uitbrengen, want alles wat ik wilde zeggen was zo belangrijk en zo diep gemeend dat ik, als ik eenmaal begon, door mijn eigen woorden gevloerd zou raken, een emotioneel wrak zou worden. Met alle obstakels die we nog moesten nemen op weg naar onze ontsnapping en redding kon ik me geen tranen permitteren, misschien later ook niet, misschien nooit.

In plaats van iets te zeggen drukte ik mijn hand op zijn zij en voelde de te snelle maar gestage slag van zijn grote en goede hart, en ik kuste hem op zijn kop.

Wendy had gezegd dat Orson erge dorst had. Zijn tong had droog en gezwollen aangevoeld. Nu zag ik ook dat de zijkanten van zijn lippen, geteisterd door de druk van de muilkorf, hier en daar gescheurd waren. Zijn donkere ogen waren een beetje wazig en ik zag er een vermoeidheid in die me bang maakte, iets dat tegen berusting aan lag.

Hoewel ik bij Orson wilde blijven, liep ik naar de koelbox bij de tafel. De box zat halfvol koud water waarin stukjes ijs dreven. De moordenaars waren kennelijk gezondheidsfreaks, want ze hadden alleen flesjes vruchtensap en bronwater meegebracht.

Ik nam een flesje water mee naar Orson. In mijn afwezigheid had hij zich van zijn zij op zijn buik geworsteld, al had hij nog niet de kracht om zijn kop helemaal op te richten.

Ik goot wat water in mijn linkerhand. Orson hief zijn kop net hoog genoeg om het te kunnen oplikken, eerst nog lusteloos maar al gauw enthousiaster.

Terwijl ik hem keer op keer nieuw water toediende, bekeek ik het letsel dat hij had opgelopen en alleen door mijn stijgende woede kon ik mijn tranen bedwingen. Het kraakbeen van zijn linkeroor was ineengedrukt en het haar eromheen zat aan elkaar geplakt door veel geronnen bloed, alsof hij een klap op zijn kop had gehad met een knuppel of een stuk metalen pijp. Stompe voorwerpen behoorden tot de specialiteiten van meneer John Joseph Randolph. In zijn linkerwang, een centimeter naast zijn neus, zat de korst van een snee. Een paar nagels van zijn rechtervoorpoot waren afgebroken en zijn tenen zaten onder het geronnen bloed. Hij had zich geweldig verdedigd. Van alle vier de poten was het onderste deel geschaafd door de draadboeien en twee bloedden er nog, hoewel niet ernstig.

Nadat Doogie de boeien van de kinderen had verwijderd, was hij doorgelopen naar de nog bewusteloze Conrad. Met een klos draad van de moordenaars had hij de voeten van de man geboeid en nu was hij bezig de polsen van de man op diens rug te binden.

We konden het risico niet nemen om de twee mannen door de doolhof mee terug te nemen. Door sommige tunnels moesten we kruipen, wat betekende dat we hun handen niet konden binden, en zonder boeien zouden ze ons de grootste last bezorgen. De politie moest het tweetal maar komen halen, als het hele gebouw tenminste nog niet was ingestort als gevolg van de spanningen die werden veroorzaakt door de tijdverschuivingen boven ons hoofd.

Misschien zou ik later milder gestemd zijn, maar op dat moment wilde ik hen vastbinden, hun lippen op elkaar plakken, een fles water binnen hun gezichtsveld neerzetten en hen van dorst jammerlijk laten omkomen.

Orson had al het water uit het flesje opgedronken. Hij kwam moeizaam overeind, waggelde als een klein kind dat zijn eerste stapjes zet en stond hijgend maar met belangstelling om zich heen te kijken, waarbij hij met zijn ogen knipperde.

‘Poki akua,’ zei ik tegen hem, wat Hawaïaans is voor ‘hond van de goden’.

Hij bromde zachtjes, alsof hij blij was met het compliment.

Opeens klonk een scherpe knal, gevolgd door een zenuwslopend gekrijs als van hard over elkaar schurende stukken metaal, door de koperen ruimte. Orson en ik keken eerst omhoog en daarna langs de gebogen wanden, maar er was geen zichtbare vervorming in het gladde oppervlak gekomen.

Tik, tik, tik.

Ik trok de zware koelbox over de vloer naar Orson toe en opende het deksel. Hij keek naar het ijswater dat tussen de flesjes klotste en begon het gretig op te slobberen.

Randolph lag in de foetushouding op zijn zij. Hij kreunde, maar was nog niet bij bewustzijn gekomen.

Doogie knipte een meter draad af. Genoeg om Conrad helemaal vast te binden. Hij schoof me de klos toe.

Ik rolde Randolph languit voorover en bond zijn polsen snel op zijn rug samen. Daarbij kwam ik in de verleiding om de boeien even strak te binden als hij met de kinderen en Orson had gedaan, maar ik beheerste me en zorgde er alleen voor dat hij zich niet kon losmaken. Na het binden van zijn enkels haalde ik een stuk draad strak tussen zijn geboeide polsen en enkels door, om zijn bewegingsvrijheid zoveel mogelijk te beperken.

Tijdens dat laatste was hij kennelijk bijgekomen, want toen ik ermee klaar was zei hij op een heldere toon die niet bepaald kenmerkend is voor iemand die net bij zijn positieven komt: ‘Ik heb gewonnen.’

Ik liep om hem heen en hurkte neer om naar zijn gezicht te kijken. Hij had zijn hoofd opzij gedraaid, met zijn linkerwang op de koperen vloer. Zijn lippen waren gebarsten en bloedden. Zijn rechteroog was lichtgroen en helder, maar ik kon er geen dierlijke glans in ontdekken.

Vreemd genoeg scheen hij geen pijn te hebben. Hij lag heel rustig, alsof hij helemaal niet gebonden en machteloos was, maar alleen wat rustte.

Toen hij sprak klonk zijn stem kalm, zelfs een beetje euforisch, als van iemand die na het innemen van een slaappil lekker heeft geslapen. Ik had het prettiger gevonden als hij snauwend en schuimbekkend tekeer was gegaan. Zijn ontspannen manier van doen leek zijn irritante bewering dat hij ondanks zijn minder aangename omstandigheden toch had gewonnen te onderstrepen. ‘Ik zal aan de andere kant zijn voor het eind van de nacht. Ze hebben de machine eruit gehaald. Dat was geen dodelijke wond. Dit is een soort … organische machine. Door de tijd heen is het genezen. Nu laadt het zichzelf op. Je kunt het voelen. In de vloer.’

De dreunende geluiden als van passerende treinen waren luider geworden en de perioden van stilte ertussen korter. Hoewel de geluiden in de koperen ruimte minder sterk doordrongen dan elders in het gebouw, namen ze met de bijbehorende trillingen ook hier merkbaar toe.

‘Laadt zichzelf met minieme hulp op,’ zei Randolph. ‘Twee uur geleden een stormlamp in het overbrengvertrek … meer was er niet nodig om de zaak weer op gang te krijgen. Dit is geen gewone machine.’

‘Heb je aan dit project gewerkt?’

‘Het is van mij.’

‘Dr. Randolph Josephson,’ zei ik. De naam van de projectleider schoot me ineens te binnen; die had ik gehoord op het bandje dat Delacroix had ingesproken. John Joseph Randolph, de jeugdige moordenaar, was Randolph Josephson geworden. ‘Wat doet het? En waar … gaat het heen?’

Hij gaf daar geen antwoord op, maar glimlachte en zei: ‘Is de kraai ooit aan je verschenen? Aan Conrad niet. Hij zei van wel, maar hij liegt. De kraai is aan mij verschenen. Ik zat bij de rots en de kraai vloog eruit.’ Hij zuchtte. ‘Vormde zich die avond uit de massieve rots, vlak voor mijn ogen.’

Orson was bij de kinderen en liet zich aanhalen. Hij kwispelstaartte. Alles zou goed komen. Het was nog niet het einde van de wereld, althans niet hier, althans niet vannacht. We zouden hieruit komen, we zouden het overleven en feest vieren, weer op de branding surfen, dat was gegarandeerd, dat stond vast, dat was een uitgemaakte zaak, want hier was het teken, het signaal dat de goede tijden weer aanbraken: Orson kwispelde met zijn staart.

‘Toen ik de kraai zag, wist ik dat ik een bijzonder iemand was,’ zei Randolph. ‘Ik had een doel. En nu heb ik het bereikt.’

Andermaal drong dat beangstigende gekners van op elkaar schurende stukken metaal door het gedreun van de spooktrein heen. ‘Vierenveertig jaar geleden,’ zei ik, ‘heb je die kraai op Crow Hill uitgehouwen.’

‘Ik ging die avond naar huis, voor het eerst helemaal tot leven gekomen, en ik deed wat ik altijd al had gewild. Ik schoot mijn vader door zijn hoofd.’ Hij zei het alsof hij over een prestatie vertelde die hem met stille trots vervulde. ‘En ik sneed mijn moeder aan stukken. Toen pas begon mijn échte leven.’

Doogie leidde de vier kinderen achter elkaar de koperen ruimte uit naar de tunnel waar Sasha en Roosevelt stonden te wachten. ‘Jarenlang hard werken,’ zei Randolph met een diepe zucht, als een gepensioneerde die tevreden terugkijkt op een welbesteed leven. ‘Veel studie, veel uitproberen, veel nadenken. Veel zelfdiscipline en onthouding in vele lange jaren.’

Eén moord om de twaalf maanden.

‘En toen het gebouwd was, toen het succes binnen handbereik lag, werden die lafaards in Washington bang van wat ze op de videotapes zagen van de onbemande sondes.’

‘Wat zagen ze dan?’

Hij gaf geen antwoord, maar zei: ‘Ze wilden ons project de nek omdraaien. Del Stuart stond op het punt mijn financiering stop te zetten.’

Ik meende te begrijpen waarom Aaron en Anson Stuart hier waren. En ik vroeg me af of al die andere kinderen die her en der in het land waren ontvoerd en vermoord, op een of andere wijze in verband stonden met medewerkers van het Mystery Train-project die deze man zo diep hadden gefrustreerd.

‘Toen ontsnapte dat virus van je moeder,’ zei Randolph, ‘en dus wilden ze weten hoe de toekomst eruit zou zien, of er nog wel een toekomst was.’

‘Rode hemel?’ vroeg ik. ‘Vreemde bomen?’

‘Dat is de toekomst niet. Dat is … zijwaarts.’

Uit mijn ooghoek zag ik de koperen wand buigen.

Verbijsterd keek ik naar het punt waar de ronding naar binnen leek te buigen, maar toen ik goed keek was er niets van enige vervorming te bekennen.

‘Nu is de weg gebaand,’ zei Randolph tevreden. ‘En niemand kan dat ongedaan maken. De grens is overschreden. De weg ligt open.’

‘De weg waarheen?’ vroeg ik.

‘Zul je wel zien. Nog even en we gaan allemaal,’ zei hij met een verontrustende zelfverzekerdheid. ‘De trein rijdt het station al uit.’

Wendy ging als laatste van de kinderen de tunnel in. Orson volgde haar. Hij liep nog een beetje wankel.

Doogie stond driftig te wenken en ik stond op.

Randolph richtte zijn lichtgroene ogen strak op me en schonk me een bloederige glimlach om een paar kapotte tanden, griezelig toegenegen. ‘Verleden tijd, tegenwoordige tijd, toekomstige tijd. Maar het belangrijkste is … de zijwaartse tijd. Zijwaarts is de enige plek waar ik ooit heen heb gewild en je moeder bood me de kans.’

‘Maar waar is zijwaarts?’ vroeg ik vertwijfeld, terwijl het gebouw om ons heen schudde.

‘Mijn bestemming,’ zei hij raadselachtig.

Sasha slaakte een kreet en er klonk zoveel angst en schrik in haar stem dat mijn hart ervan oversloeg.

Doogie keek verbijsterd de tunnel in en schreeuwde: ‘Chris! Pak gauw een van die stoelen!’

Terwijl ik een omgevallen klapstoel bij het tafeltje en mijn geweer greep, zei John Joseph Randolph: ‘Stations langs een spoorlijn, zijwaarts in de tijd, zoals we altijd geweten hebben, altijd geweten hebben maar nooit hebben willen geloven.’

Ik had terecht vermoed dat er waarheid in zijn beweringen school en ik wilde naar hem luisteren om het te begrijpen, maar nog langer blijven zou zelfmoord hebben betekend.

Terwijl ik naar Doogie toe rende, begon de halfgeopende afsluitklep, de toegang tot de koperen ruimte, dicht te schuiven.

Vloekend hield Doogie de afsluiting tegen en duwde uit alle macht. De aderen in zijn nek zwollen van inspanning, maar hij slaagde erin de stalen afsluiting langzaam terug te rollen.

‘Lopen!’ zei Doogie.

Omdat ik iemand ben die een goed advies ter harte kan nemen, wurmde ik me langs de mambokoning en rende door het ruim vijf meter lange stuk tunnel tussen de twee enorme afsluitingen.

Boven een donderend geweld en een stormachtig geraas als van het laatste oordeel uit kon ik John Joseph Randolph nog horen schreeuwen, niet van angst maar van vreugde, met een hartstochtelijke overtuiging. ‘Ik geloof! Ik geloof!’

Sasha, de kinderen, Mungojerrie en Orson waren al in het tunnelgedeelte achter de buitenste afsluitklep.

Roosevelt had zich in de opening van de zich sluitende schuifklep geposteerd om te verhinderen dat Doogie en ik daar onherroepelijk opgesloten zouden komen te zitten. Ik hoorde de motor in de muur knarsen om de stalen afsluiting geheel dicht te duwen.

Snel stak ik de metalen klapstoel in de ruimte boven Roosevelts hoofd en hield het gat daarmee open.

‘Bedankt, zoon,’ zei hij.

Ik volgde Roosevelt door de opening.

De anderen stonden met een gewone zaklantaarn op ons te wachten. Sasha zag er veel mooier uit als ze niet groen was.

De doorgang was heel smal voor de omvangrijke Doogie, maar hij wrong zich erdoorheen, waarna hij de stoel uit de opening rukte. Die zouden we misschien nog nodig hebben.

We passeerden het Mystery Train-insigne en de afbeelding van de kraai. Het tochtte op dat moment niet in deze tunnel. Er zat niet de minste beweging in de opgeplakte krantenknipsels voor ons. Maar toch wapperde het blad papier met de grafietafdruk van de uitgehakte vogel alsof er een hevige wind aan rukte. Het losse ondereind van het papier krulde om en flapperde wild. De kraai leek verwoed aan de stukjes plakband te rukken waarmee het blad aan de stalen wand vastzat, vastbesloten om van het papier weg te vliegen zoals het eens volgens Randolph van de rots was gevlogen.

Misschien was die wegvliegende kraai inbeelding van me. Vast wel. Misschien was ik geboren om slangenbezweerder te worden, maar ik bleef niet staan kijken of er een echte vogel van het papier opvloog, net zo min als ik in een kuil vol cobra’s ging liggen om ter vermaak liedjes te neuriën.

Een impuls volgend dat ik misschien ooit enig bewijs nodig zou hebben van wat ik hier had gezien, rukte ik een paar knipsels los en propte ze in mijn zak.

Terwijl de nepkraai furieus tegen de wand achter ons bleef fladderen, haastten we ons verder en bleven dicht bij elkaar. We deden wat ieder verstandig mens zou doen als de wereld rondom op instorten stond en de dood aan alle kanten loerde: we volgden de kat.

Ik probeerde niet aan Bobby te denken. Het belangrijkste was hem te gaan halen. Als we hem hadden, zou alles goed komen. Hij zou op ons liggen wachten, koud en beroerd en verzwakt, maar hij zou bij de lift liggen waar we hem hadden achtergelaten. En hij zou me aan mijn belofte herinneren: ‘Carpe cerevisi.’

De zwakke jodiumgeur die we al eerder in het labyrint hadden geroken was sterker geworden. Daarnaast snoof ik de geur op van houtskool, zwavel, vergane rozen en een onbeschrijfelijke bittere lucht die ik nooit eerder had geroken.

Als het verschijnsel van de verschuivende tijd tot in de diepste ingewanden van het gebouw doordrong, liepen we meer gevaar dan op enig ander moment sinds we de hangar waren binnengegaan. Het grootste risico was niet eens dat onze ontsnapping kon worden vertraagd of zelfs verhinderd door de automatische afsluitkleppen. Veel erger was dat wanneer het verkeerde moment van het verleden het heden doorkruiste, zoals boven al een paar keer was gebeurd, we opeens overspoeld konden worden door grote massa’s vloeistof of giftig gas dat door deze buizen was gepompt, waarin we of zouden verdrinken of zouden stikken.

26

Een kat, vier kinderen, een hond, een deejay-componiste, een prater met dieren, een Viking en iemand die model had gestaan voor een armageddonposter – ik – holden, kropen, kronkelden, renden, vielen, stonden op en renden weer verder door de beddingen van stalen rivieren en koperen kreken, bijgelicht door een zaklantaarn waarvan de witte straal langs gebogen wanden fonkelde en heldere spiralen trok, en daar waar het licht niet kwam veerachtige schaduwen als fladderende vleugels wierp, met het gedreun van onzichtbare treinen alom en het schrille gefluit als van locomotieven, met de jodiumlucht nu eens verstikkend scherp en dan weer zo zwak dat het leek of de zware stank eerder maar inbeelding was geweest, in stromen van het verleden die aanrolden als een zachte branding en dan weer in het heden wegebden. Doodsbang voor een eventueel aanzwellend geluid van water – water of iets ergers – kwamen we uiteindelijk in de schuin aflopende betonnen tunnel en vandaar in de nis bij de lift. En daar lag Bobby, nog net zo als we hem hadden achtergelaten. Hij leefde nog.

Terwijl Doogie de draden van het liftbedieningspaneel weer aansloot en Roosevelt, met Mungojerrie op zijn arm, de vier kinderen de liftkooi binnenleidde, schaarden Sasha, Orson en ik ons om Bobby.

Hij zag eruit als de dood op een slechte dag.

‘Je ziet er goed uit,’ zei ik.

‘Hallo, ouwe snorrenbaard.’ Bobby sprak tegen Orson en zijn stem klonk zo zwak dat hij nauwelijks boven de geluiden van de op elkaar botsende tijden en werelden uitkwam, als het dat tenminste was wat we hoorden.

Orson snuffelde aan Bobby’s hals en aan zijn wond, waarna hij me bezorgd aankeek.

‘Het is je gelukt, xp-man,’ zei Bobby.

‘Het was meer een stunt van het Fantastische Vijftal dan een klusje voor één superheld,’ zei ik bescheiden.

‘En jij bent mooi op tijd terug voor je nachtprogramma,’ zei Bobby tegen Sasha en ik kreeg het misselijkmakende gevoel dat hij op zijn eigen manier afscheid van ons nam.

‘Radio is mijn lust en mijn leven,’ zei ze.

Het gebouw schudde, het gedreun als van een trein werd een gebrul en uit de zoldering viel stof.

‘Je moet de lift in,’ zei Sasha.

Maar Bobby keek me aan en zei: ‘Hou mijn hand vast, Chris.’

Ik greep zijn hand die ijskoud aanvoelde.

Zijn gezicht vertrok van pijn. ‘Ik heb iets lulligs gedaan.’

‘Jij? Nooit van z’n leven.’

‘Ik heb in mijn broek gepist,’ zei hij bevend.

De kou leek vanuit zijn hand door mijn arm te gaan en mijn hart te laten krimpen. ‘Dat geeft toch niks. Gewoon urinoforie. Dat doe je wel vaker.’

‘Maar ik heb mijn surfpak niet aan.’

‘Ah, de verkeerde kleding.’

Hij lachte, maar zijn hortende lachje eindigde in een gehijg.

‘Lift klaar,’ riep Doogie.

‘We zullen je dragen,’ zei Sasha. Kleine stukjes beton vielen van de zoldering tussen het stof door.

‘Nooit gedacht dat ik zo onelegant zou sterven,’ zei Bobby. Hij hield mijn hand steviger vast.

‘Je gaat niet dood,’ verzekerde ik hem.

‘Hou van je … makker.’

‘Hou van je,’ zei ik en de woorden schroefden mijn keel dicht.

‘Volkomen van de kaart,’ zei hij. Zijn stem werd zo zwak dat het laatste woord vrijwel onhoorbaar was.

Hij vestigde zijn blik op iets dat ver achter ons lag en zijn hand werd slap in de mijne.

Ik voelde een enorm stuk van mijn hart wegglijden, als een afbrokkelend deel van een rots, diep een gruwelijk duister in.

Sasha legde haar vingertoppen op zijn halsslagader. ‘O, mijn god,’ zei ze.

‘We moeten hier nú wegwezen,’ drong Doogie aan.

Met een gesmoorde stem die ik niet als de mijne herkende, zei ik: ‘Kom, de lift in met hem.’

‘Hij is dood.’

‘Help me hem de lift in te dragen.’

‘Chris, schat, hij is dood.’

‘We nemen hem mee.’

‘Snowman …’

‘We nemen hem mee!’

‘Denk aan de kinderen. Ze …’

Ik was wanhopig en werd bijna gek. Een donkere draaikolk van verdriet zoog alle redelijkheid uit me weg. Ik wilde liever naast hem sterven dan hem hier achterlaten.

Ik greep hem bij zijn schouders en begon hem de liftkooi in te slepen. Daarbij was ik er goed van doordrongen dat ik de kinderen waarschijnlijk nog banger maakte dan ze al waren, hoe kalm en beheerst ze zich in alle ellende ook hadden gedragen. Ik kon niet van hen verwachten dat ze van blijdschap in hun handen zouden klappen dat we vanuit de hel een lijk in de lift mee naar boven namen. Ik nam het hun niet kwalijk, maar kon niet anders.

Toen ze zagen dat ik het verdomde om zonder Bobby Halloway weg te gaan, hielpen Doogie en Sasha me een handje en we sleepten hem de lift in.

Het gedreun, het ijselijke gekrijs en al die andere geluiden die erop wezen dat het gebouw spoedig ging instorten hielden allemaal abrupt op en er vielen niet langer stukjes beton, maar ik wist dat het niet lang zou duren. We bevonden ons in het oog van de wervelstorm van de tijd en het ergste moest nog komen.

Nauwelijks hadden we Bobby de lift in gesleept of de deuren begonnen zich te sluiten. Orson glipte op het laatste moment naar binnen en het scheelde een haartje of zijn staart was tussen de deuren gekomen.

‘Wat krijgen we nou?’ zei Doogie. ‘Ik heb nergens op gedrukt.’

‘Iemand bóven heeft op de knop gedrukt,’ zei Sasha.

De motor van de lift gierde en de kooi ging omhoog.

Ik was al halfgek van wanhoop, en dat werd nog erger toen ik voelde dat mijn handen glad waren van Bobby’s bloed, en ik raakte nog radelozer toen ik het idee kreeg dat er iets was wat ik kon doen om hierin verandering te brengen. Het verleden en het heden liggen in de toekomst besloten en de toekomst ligt al besloten in het verleden, zoals T.S. Eliot schreef; dus kan de loop der tijd niet veranderd worden en zal wat komen moet komen. Wat had kunnen zijn is een illusie, omdat het enige wat had kunnen gebeuren is wat werkelijk gebeurt; we kunnen niets doen om daar verandering in te brengen omdat we verdoemd zijn door het lot, gefrustreerd door het fatum, al heeft Eliot het niet precies zo verwoord. Daarentegen geloofde Winnie-the-Pooh, lang niet zo’n sombere figuur als Eliot, in de mogelijkheden van alle dingen, wat misschien lag aan het feit dat hij maar een opgezette beer was met zaagsel in zijn bol, maar misschien was de beer wel een zenmeester die evenveel over de betekenis van het leven wist als de dichter. De lift steeg – we waren op b-5 – en Bobby lag dood op de grond en mijn handen waren glad van zijn bloed, maar niettemin koesterde ik hoop, wat ik helemaal niet begreep, maar toen ik probeerde te begrijpen waarom ik die hoop koesterde, bedacht ik dat het antwoord lag in een combinatie van de inzichten van zowel de dichter Eliot als van de beer. Bij b-4 keek ik naar Orson, mijn hond die ik eerst dood had gewaand maar die toch nog bleek te leven, als Tinker Bell uit de dood herrezen nadat ze een beker gif had gedronken om Peter Pan te behoeden voor de boze plannen van de moordlustige kapitein Hook. Ik was de razernij voorbij, gevangen in een golf van totale waanzin, ziek van angst, wanhoop en hoop, en ik bleef denken aan die lieve Tinker Bell, gered door alle dromende kinderen op de wereld die in hun handen klappen ten bewijze dat ze in sprookjes geloven. Onbewust had ik moeten weten waar ik heen ging, maar toen ik de uzi uit Doogies handen had gegrist was ik me er niet van bewust geweest wat ik ermee wilde gaan doen, hoewel ik te oordelen naar de uitdrukking op zijn gezicht er nog krankzinniger moet hebben uitgezien dan ik me al voelde.

b-3.

De liftdeuren gleden op b-3 open. In de gang erachter hing een somber rood licht.

In die mysterieuze gloed stonden vijf grote, wazige en vervormde donkere gestalten. Het konden menselijke wezens zijn, of misschien iets ergers.

Er was een kleiner wezentje bij, eveneens wazig en donker, met vier poten en een staart. Zou een kat kunnen zijn.

Ondanks alle misschiens aarzelde ik niet, omdat er maar weinig kostbare seconden restten om iets te kunnen doen. Ik stapte uit de lift de sombere rode gloed in, en op slag was de gang waarin ik stond helder door witte tl-buizen verlicht.

Roosevelt, Doogie, Sasha, Bobby en ik – ikzelf, Christopher Snow – stonden in de gang voor de lift en ze – wij – zagen eruit of ze moeilijkheden verwachtten.

Een minuut geleden, beneden op b-6 waar we Bobby’s lijk in de lift hadden geschoven, had iemand hierboven op de knop gedrukt. Die iemand was Bobby … de Bobby die toen nog leefde.

In dit onheilspand waren verleden tijd, tegenwoordige tijd en toekomstige tijd tegelijk aanwezig.

Terwijl mijn vrienden – en ik – me verbijsterd aanstaarden alsof ik een geestverschijning was, keerde ik me om naar rechts, naar de twee snel naderende bewakers die de anderen nog niet hadden gezien. Een van de bewakers had het schot afgevuurd dat Bobby had getroffen. Ik gaf een salvo met de uzi en beide bewakers vielen neer voordat ze een schot hadden gelost.

Mijn maag kromp ineen van weerzin om wat ik had gedaan. Ik probeerde mijn geweten te sussen door mezelf voor te houden dat de bewakers toch door Doogie zouden zijn gedood nadat ze Bobby hadden neergeschoten. Ik had hun lot alleen versneld en dat van Bobby veranderd, met als nettowinst dat er één leven was gespaard, maar met dergelijke smoesjes kan je de weg naar de hel uitstekend plaveien.

Achter me renden Sasha, Doogie en Roosevelt vanuit de lift de gang in.

De verbazing onder al deze dubbelgangers was zo dik als de laag pindakaas op de bananensandwiches die Elvis uiteindelijk het leven hadden gekost.

Ik begreep niet hoe dit kon gebeuren, want het was ons niet eerder overkomen. We waren onszelf niet eerder op zoek naar de kinderen in deze gang tegengekomen. Maar als we elkaar nú tegenkwamen, waarom had ik er dan geen enkele herinnering aan?

Paradox. Tijdparadox, denk ik. Ik en wiskunde, ik en natuurkunde, dat is geen goede combinatie. Ik ben meer iemand voor Winnie-the-Pooh en T.S. Eliot. Mijn hoofd bonkte. Ik had ingegrepen in het lot van Bobby Halloway, wat voor mij geen wiskunde maar puur een wonder was.

De lift was gevuld met somber rood licht en de vage donkere gestalten van de kinderen. De deuren schoven dicht.

‘Wacht even!’ riep ik.

De Doogie van de tegenwoordige tijd, half in het tl-licht en half in de donkerrode lift, hield de deur tegen.

Het mechanische gezoem zwol aan. Het klonk angstaanjagend.

Ik herinnerde me hoe John Joseph Randolph zich had verkneukeld om wat er ging gebeuren, in de overtuiging dat we allemaal heel gauw naar de andere kant zouden gaan, naar de zijwaartse plaats die hij niet met name had willen noemen. De trein, had hij gezegd, reed het station al uit. Nu vroeg ik me af of hij had bedoeld dat het hele gebouw die mysterieuze reis zou maken, niet alleen wat zich in de eiruimte bevond, maar ook alles binnen de muren van de hangar en van de zes verdiepingen eronder.

Met een sterk groeiend gevoel van angst vroeg ik aan Doogie of hij even in de lift wilde kijken of Bobby daar was.

‘Ik ben hier!’ zei Bobby in de gang.

‘Maar in de lift lig je voor lijk!’

‘Nonsens.’

‘Het is wáár.’

‘Oei.’

‘Absoluut waar.’

Ik wist niet waarom, maar het leek me een goed idee om terug te keren naar de hangar boven ons, weg uit deze zone waarin de verschillende tijden zo onontwarbaar waren vervlochten, met beide Bobby’s, de levende en de dode.

De Doogie van de tegenwoordige tijd hield de liftdeuren nog open. Hij stapte naar binnen, aarzelde en keerde terug naar de gang. ‘Er is daar geen Bobby!’

‘Waar is hij dan?’ vroeg de Sasha van nu.

‘De kinderen zeggen dat hij gewoon … verdween. Ze zijn heel erg van streek.’

‘Het lijk is verdwenen, omdat hij per slot van rekening niet hier werd neergeschoten,’ zei ik, wat een even duidelijke verklaring was als een thermonucleaire reactie omschrijven met de woorden: ‘dan gaat het van boem’.

‘Je zei dat ik voor lijk lag,’ zei de Bobby van de verleden tijd.

‘Wat gebeurt hier toch allemaal?’ vroeg de Doogie van de verleden tijd.

‘Paradox,’ zei ik.

‘Wat betekent dat?’

‘Ik lees poëzie,’ zei ik, hevig gefrustreerd.

‘Goed werk, zoon,’ zeiden de beide Roosevelts in volmaakte harmonie, waarna ze elkaar stomverbaasd aankeken.

‘Stap de lift in,’ zei ik tegen Bobby.

‘Waar gaan we heen?’ vroeg hij.

‘Naar buiten.’

‘En de kinderen dan?’

‘Die hebben we bevrijd.’

‘En Orson?’

‘Die zit in de lift.’

‘Te gek.’

‘Schiet je nu eens op?’ snauwde ik.

‘Meneer is een beetje prikkelbaar, hè?’ Hij liep naar me toe en klopte me op de schouder.

‘Je weet niet wat ik heb meegemaakt.’

‘Was ik niet degene die dood was gegaan?’ vroeg hij, en hij verdween in de lift, waar hij in het sombere rode licht ook een schim werd. De Sasha, Doogie en Roosevelt van de verleden tijd, en zelfs de Chris Snow van de verleden tijd keken verward. De Chris van de verleden tijd vroeg me: ‘Wat moeten we doen?’

‘Je stelt me teleur,’ zei ik tegen mezelf. ‘Van jou had ik in ieder geval verwacht dat je het zou begrijpen. Eliot en Pooh, natuurlijk!’

Terwijl het trillende gedreun van de machines die de eiruimte bedienden aanzwol, en er een zacht maar dreigend geknars door de vloer ging alsof enorme treinwielen in beweging kwamen, zei ik: ‘Je moet naar beneden om de kinderen en Orson te redden.’

‘Je hebt ze al gered.’

Het duizelde me. ‘Maar misschien moet jij toch nog naar beneden om hen te redden, anders zou weleens kunnen blijken dat we hen niet gered hebben.’

De Roosevelt van de verleden tijd nam de Mungojerrie van de verleden tijd op. ‘De kat begrijpt het,’ zei hij.

‘Volg die rotkat dan!’ zei ik.

Wij van de tegenwoordige tijd die nog in de gang stonden, te weten Roosevelt, Sasha, ik en Doogie die de liftdeur tegenhield, stapten het rode licht in, maar toen we met de kinderen in de liftkooi stonden was er helemaal geen rood licht, maar gewoon een brandende gloeilamp in de zoldering. Daarentegen hing in de gang dat sombere rood en wij van de verleden tijd, minus Bobby, waren weer vage donkere gestalten.

Doogie drukte op de knop voor de begane grond en de deuren schoven dicht.

Orson wurmde zich tussen mij en Sasha in, om dicht bij me te zijn.

‘Hoi, makker,’ zei ik zacht.

Hij gromde.

We waren dikke maatjes.

Terwijl de lift tergend langzaam omhoogging, keek ik op mijn horloge. De lichtgevende cijfertjes gingen niet razendsnel voor- of achteruit, zoals ik ze eerder had zien doen. In plaats daarvan flikkerden eigenaardige lichtkrinkeltjes langzaam over de wijzerplaat; misschien waren het vervormde cijfers. Met groeiende angst vroeg ik me af of dat misschien betekende dat we ons zijwaarts door de tijd bewogen, naar de andere kant waar Randolph zo graag heen wilde.

‘Jij was dood,’ zei Aaron Stuart tegen Bobby.

‘Dat heb ik gehoord.’

‘Kun je je niet herinneren dat je dood was?’ vroeg Doogie.

‘Niet echt.’

‘Hij kan zich niet herinneren dat hij dood ging omdat hij nooit dood is gegaan,’ zei ik een tikje te scherp.

Ik kampte nog met een diep verdriet terwijl ik ook een wilde, bijna bezeten vreugde door me heen voelde gaan, een raar mengsel van emoties, alsof ik koning Lear en Jan Klaassen tegelijk was. Daarbij kwam nog dat mijn angst onbeheersbaar toenam. We waren er nog lang niet uit en het risico dat het mis zou gaan was groter dan ooit, want als een van ons nú werd gedood, was er geen schijn van kans dat ik hem of haar weer voor de dag kon toveren als een levend konijn uit een hoge hoed. Ik had niet eens een hoge hoed.

Terwijl we langzaam omhooggingen, nog een eindje van b-2 verwijderd, steeg een dof gerommel uit de liftschacht omhoog, alsof we ons in een duikboot bevonden rondom welke dieptebommen tot ontploffing kwamen, en het liftmechanisme begon te knarsen.

‘Als ík dood was gegaan zou ik het vast nog wel weten,’ zei Wendy.

‘Hij is niet doodgegaan,’ zei ik kalmer.

‘Hij is wel doodgegaan,’ hield Aaron Stuart vol.

‘Echt waar,’ zei Anson.

‘Je had in je broek gepiest,’ zei Jimmy Wing.

‘Dat doe ik nooit,’ zei Bobby.

‘Je zei zelf van wel!’ zei Jimmy.

Bobby keek vertwijfeld naar Sasha. ‘Je ging dood,’ zei ze, ‘dus je kon er niets aan doen.’

De lichtende krinkeltjes op mijn horloge waren sneller gaan bewegen. Misschien reed de Mystery Train het station uit en nam de snelheid toe. Zijwaarts.

De lift bereikte niveau b-2. Het gebouw begon zo vervaarlijk te schudden dat de liftkooi nu en dan tegen de wanden van de schacht stootte. We moesten de reling grijpen en elkaar vasthouden om niet te vallen.

‘Mijn broek is droog,’ merkte Bobby op.

‘Omdat je niet bent doodgegaan,’ zei ik op afgemeten toon, ‘wat betekent dat je ook nooit in je broek hebt gepiest.’

‘Heeft hij óók gedaan,’ zei Jimmy Wing.

Roosevelt voelde dat ik de pest in had. ‘Rustig maar, zoon.’

Orson zette een poot op mijn schoen, als om aan te geven dat ik naar Roosevelt moest luisteren.

‘Als hij niet is doodgegaan,’ zei Doogie, ‘waarom kunnen we ons dan herinneren dat hij doodging?’

‘Dat weet ik niet,’ zei ik radeloos.

De lift leek op b-2 te blijven steken. Opeens schoven de deuren open, hoewel Doogie alleen maar de bg-knop had ingedrukt.

Misschien konden de kinderen achter in de lift niet zien wat zich voor ons uitstrekte, maar wij volwassenen vooraan des te beter. De aanblik deed ons verstijven. Waar een gang had moeten zijn, al dan niet jaren geleden tot op het kale beton gesloopt, lag een panoramisch landschap. Een dampige rode hemel. Olieachtige zwarte zwammen groeiden in verwrongen, vaag boomvormige massa’s en uit rimpelige bulten op de stammen dropen trage stroompjes van een smerig uitziende donkere stroop. Aan sommige takken bungelden dezelfde cocons als die we in de bungalow in Dodenstad hadden gezien, glanzend en dik, zwanger van kwaadaardig leven.

Terwijl we verbijsterd stonden te kijken hoorden en roken we enige tijd niets van dit misvormde landschap en ik hoopte al dat het meer een visioen dan een tastbare realiteit zou zijn. Maar toen trok een beweging vlak voor mijn voeten mijn aandacht en ik zag rood-zwart gestippelde uitlopers van een lage kruipplant, even mooi en boosaardig als een nest jonge koraalslangen, die de drempel van de liftdeur aftastten. Ze groeiden zo hard als planten in een versnelde filmopname en kronkelden de lift in.

‘Sluit de deur!’ riep ik.

Doogie drukte op de knop deur sluiten en daarna weer op de knop bg.

De deuren gingen niet dicht.

Terwijl Doogie met zijn duim weer op de knop ramde, doemde in die onwezenlijke wereld van links iets groots op, nog geen meter voor ons uit.

We hieven onze vuurwapens.

Het was een man in een bio-veiligheidspak. Op de voorkant van zijn helm stond zijn naam: hodgson, maar zijn gezicht was dat van een normale man, zonder krioelende parasieten.

We waren in het verleden én aan de andere kant. Chaos.

De wriemelende uitlopers van de zwart-rode plant, die een doorsnee hadden van aardwormen, likten aan de vloerbedekking van de liftkooi.

Orson snuffelde eraan. De uitlopers verhieven zich als wiegende cobra’s, alsof ze wilden uithalen naar zijn neus. Orson deinsde achteruit.

Vloekend stompte Doogie met de zijkant van zijn vuist weer op de knop deur sluiten en nogmaals op bg.

Hodgson zag ons. Verbijsterd sperde hij zijn ogen open.

De onnatuurlijke stilte en bewegingloosheid werden verbroken toen een windvlaag door de liftkooi joeg. Warm en vochtig. Stinkend naar teer en rottende vegetatie. De windvlaag draaide om ons heen en joeg weer naar buiten, als iets levends.

Terwijl ik zorgvuldig vermeed om op de uitlopers te trappen, bang dat ze door mijn schoenen en voetzolen heen zouden boren, rukte ik uit alle macht aan de linkerdeur, in de hoop die te kunnen sluiten. Er zat geen beweging in.

Met de stank kwam uit de verte ook een zwak maar ijzingwekkend geluid mee, als duizenden gekwelde stemmen. Door die stemmen heen, eveneens van een afstand, klonk een onmenselijk gekrijs.

Hodgson draaide zich nu meer naar ons toe en wees naar een andere man in een bio-veiligheidspak die binnen ons gezichtsveld kwam. De liftdeuren schoven dicht. De uitlopers van de kruipende plant kraakten tussen de sluitende deuren die trilden en het bijna opgaven, maar de uitlopers uiteindelijk toch afknepen. De liftkooi ging omhoog.

Druipend van een gelig sap en in een bittere zwavelstank kronkelden en wrongen de afgeknepen stukken woest … en losten op tot een bewegingloze brij.

Het gebouw schudde als de legendarische grote werkplaats waar Thor de dondergod zijn bliksems smeedde.

De zware trillingen hadden effect op de aandrijving van de lift of op de kabels, misschien op allebei, want we gingen maar heel langzaam en knarsend omhoog.

‘De broek van meneer Halloway is nu droog,’ zei Aaron Stuart, die de draad van ons gesprek weer oppakte, ‘maar ik heb wel plas geroken.’

‘Ik ook!’ zeiden Anson, Wendy en Jimmy.

Orson blafte instemmend.

‘Het is een paradox,’ verklaarde Roosevelt plechtig, om mij de uitleg van het probleem te besparen.

‘Daar hebben we dat woord weer,’ zei Doogie. Fronsend bleef hij strak naar het paneel boven de deur staren en wachtte tot het lampje b-1 zou gaan branden.

‘Een tijdparadox,’ zei ik.

‘Maar hoe werkt dat?’ vroeg Sasha.

‘Als een broodrooster,’ zei ik, waarmee ik bedoelde: géén idee. Doogie drukte weer op bg en bleef zijn duim op de knop houden. We wilden niet dat de deur op b-1 zou openschuiven. b van ‘bloedkleurige lucht’, b van ‘beroerd nieuws’, b van ‘bereid je erop voor piesend te sterven’.

‘Meneer Snow?’ zei Aaron Stuart.

Ik haalde diep adem. ‘Ja?’

‘Als meneer Halloway niet dood is gegaan, van wie is dat bloed dan aan uw handen?’

Ik keek naar mijn handen. Ze waren kleverig en vochtig van Bobby’s bloed. Het was erop gekomen toen ik Bobby de lift in had gesleept.

‘Vreemd,’ gaf ik toe.

‘Als het lijk pats-boem is verdwenen, waarom is het bloed aan uw handen dan niet pats-boem verdwenen?’ zei Wendy Dulcinea.

Mijn mond was te droog, mijn tong te dik en mijn keel zat te dicht om haar antwoord te kunnen geven.

De slingerende liftkooi bleef even aan iets in de schacht haken, rukte zich los met een geluid van scheurend metaal en steeg kreunend verder naar b-1. Daar stopte de lift.

Doogie drukte eerst op de knop om de deuren gesloten te houden, toen op de bg-knop.

De lift ging niet omhoog.

Onverbiddelijk gleden de deuren open. We werden weer omhuld door warmte, vochtigheid en die stank van verrotting. Ik verwachtte dat de snelgroeiende vreemde vegetatie de lift zou binnendringen om ons met explosieve kracht te overmeesteren.

In ons stukje tijd waren we één verdieping gestegen, maar William Hodgson stond nog in nooitland waar we hem hadden achtergelaten. Hij wees naar ons.

Ook de man achter hem keek nu naar ons. Op zijn helm stond zijn naam: lumley.

Krijsend dook iets uit de onheilspellende lucht tussen de zwarte bomen door. Het was een wezen met glanzende zwarte vleugels, een zweepachtige staart en de gespierde, geschubde poten van een hagedis. Het leek of een monsterlijke gargouille zich van een dakrand van een middeleeuwse kathedraal had losgerukt en de vlucht had genomen. Terwijl het beest op Lumley neerdook, spoog het een stroom dingen uit die op grote perzikenpitten leken maar heel wat dodelijker waren, iets dat ongetwijfeld vol gruwelijk leven zat. Lumley wrong zich in allerlei bochten alsof hij werd getroffen door machinegeweervuur. In zijn pak verschenen ronde gaten, dezelfde gaten die Bobby en ik de vorige nacht in het pak van die arme Hodgson in de eiruimte hadden gezien.

Lumley schreeuwde alsof hij levend werd verslonden. Hodgson tuimelde geschokt achteruit.

De liftdeuren kwamen in beweging, maar het vliegende monster veranderde abrupt van richting en schoot recht op ons af.

Terwijl de twee schuifdeuren tegen elkaar stootten, ratelde iets hards tegen het staal. Aan onze kant verschenen een rij bobbeltjes, alsof de deuren geraakt waren door kogels die bijna de liftkooi waren binnengedrongen.

Sasha’s gezicht was krijtwit geworden.

Het mijne was zo mogelijk nog witter, passend bij mijn naam.

Zelfs Orsons zwarte snuit leek een beetje bleek.

De lift ging weer omhoog. Het stijgen ging gepaard met donderend geraas, het knarsend gedreun van stalen wielen op stalen rails, schril gefluit en gegil en het kloppende mechanische gezoem, maar ondanks al dat lawaai van op elkaar botsende werelden hoorden we nog een ander geluid. Het was dichterbij en nog angstaanjagender. Er zat iets op het dak van de liftkooi. Het kroop rond en glibberde.

Het kwam misschien alleen maar door een losse kabel dat we hortend en stotend naar de begane grond gingen. Maar het was geen losse kabel. Die hoop konden we laten varen. Het leefde. Het leefde en was iets van plan.

Ik kon me niet voorstellen hoe iets in de liftschacht terecht was gekomen nadat de deuren waren dichtgegleden, tenzij de vermenging van twee realiteiten bijna ten einde was. Zou het ding op het dak in dat geval niet op ieder moment bij ons kunnen binnendringen, als een geest die door een muur zweeft?

Doogie bleef naar het paneel boven de deuren staren, maar alle anderen – de dieren, de kinderen en de volwassenen – keken omhoog in de richting van het dreigende geluid.

In het midden van de zoldering zat een luik. Een nooduitgang. Een mogelijke ingang.

Ik leende Doogies uzi weer en richtte op de zoldering. Ook Sasha hield het luik onder schot.

Ik was niet optimistisch gestemd over de effectiviteit van kogels. Als ik me niet vergiste, had Delacroix gezegd dat zeker een paar leden van de expeditie zwaargewapend waren toen ze naar de andere kant gingen. Maar kogels hadden hen niet kunnen redden.

De lift ging kreunend, krakend en piepend omhoog.

Het luik was bijna een meter in het vierkant. Er zaten geen scharnieren en geen handgrepen aan. Ook geen grendel. Om in geval van nood de lift te verlaten, moest je het luik omhoog en opzij duwen. Om reddingswerkers in de gelegenheid te stellen het luik vanaf de andere kant te openen zou er wel een handgreep zitten of een uitsparing waarin je je vingers kon zetten.

De vliegende gargouille had handen met dikke grijpvingers. Misschien pasten die dikke vingers niet in een trekgleuf.

Een hard, verwoed schrapend geluid. Er klauwde iets driftig aan het stalen dak, alsof het erdoorheen wilde. Een gekraak, een harde klik, een scheurend geluid. Stilte.

De kinderen klampten zich aan elkaar vast.

Orson gromde achter in zijn keel.

Ik ook.

Het leek of de liftwanden naar elkaar toe bewogen, alsof de kooi zich omvormde tot een reusachtige doodkist. De lucht was zwaar. Bij iedere ademhaling leken mijn longen zich met slijk te vullen. De lamp aan het plafond flakkerde.

Met een metalig gepiep boog het luik een eindje door, alsof er een enorm gewicht op rustte. Door de lijst eromheen kon het luik niet naar binnen open.

Na een paar tellen verdween de druk van het gewicht, maar het luik kwam niet meer in de normale stand. Het was verbogen. Staalplaat, als plastic verbogen. Om dat voor elkaar te krijgen was meer kracht nodig dan ik me durfde voor te stellen.

Zweet droop in mijn ogen. Ik veegde de druppels weg met de rug van mijn hand.

‘Ja!’ zei Doogie toen het lampje bg begon te branden.

Onze vrijheid werd niet onmiddellijk waarheid. De deuren gingen niet open.

De liftkooi begon op en neer te schokken met rukken van wel dertig centimeter, zodat we er misselijk van werden. Het leek of de hijskabels, de remmen, de geleiders en de katrollen het allemaal tegelijk begaven en we in een massa verwrongen metaal op de bodem van de liftschacht te pletter zouden storten.

Op het liftdak rukte het monster, of wat het ook was, aan het luik. Zijn vorige pogingen hadden het metaal in de lijst zo verbogen dat het luik vast was komen te zitten.

Ook in de liftdeuren zat nog geen beweging en Doogie drukte weer woedend op de knop.

Met een scherp krijsend geluid ratelde de verwrongen rand van het stalen luik in de lijst onder de furieuze trekkracht van het wezen op de kooi.

Eindelijk gingen de liftdeuren open. Ik keerde me snel om naar de wijkende deuren, bang dat we nu geheel door het gruwelijke landschap omgeven waren en dat er soortgenoten van het roofdier op het dak bij waren gekomen.

We bevonden ons op de begane grond. Het was zo lawaaiig in de hangar of er tijdens een popfestival tien bands tegelijk speelden. Maar het was onmiskenbaar de hangar: geen roodkleurige hemel, geen zwarte bomen, geen snelgroeiende uitlopers van kruipplanten die eruitzagen als nesten koraalslangen.

Boven ons krijste het verbogen luik en ratelde hevig. De lijst eromheen begaf het.

De liftkooi deinde steeds wilder op en neer en maakte sprongen langs de vloer van de hangar, zoals een boot die op een ruwe golfslag langs een steiger wil aanleggen.

Ik gaf Doogie zijn uzi terug, greep mijn geweer en volgde de Viking de hangar in door over de dansende drempel te springen. Bobby en Orson volgden ons op de hielen.

Sasha en Roosevelt zetten de kinderen haastig uit de lift en sprongen toen zelf. Mungojerrie sprong als laatste, nadat hij nog één keer nieuwsgierig naar het luik had gekeken.

Terwijl Sasha zich snel omkeerde en haar geweer op de lege liftkooi richtte, werd het luik uit de zoldering van de kooi gerukt. Het monster kwam door de opening. Het vouwde zijn leerachtige zwarte vleugels samen, maar eenmaal door de opening heen spreidde het zijn vleugels die de hele liftkooi vulden. Dikke spieren bolden in de gladde, geschubde poten die het beest spande om naar voren te springen. De staart zwiepte en sloeg tegen de wanden van de kooi. Zilverkleurige ogen fonkelden. De grove bek leek vanbinnen bekleed met rood fluweel, maar de lange gespleten tong was zwart.

Ik dacht aan de pitvormige projectielen die het beest naar Lumley en Hodgson had gespogen. Terwijl ik waarschuwend naar Sasha schreeuwde, krijste het monster. Ze schoot op het beest, maar voordat ze doorzeefd kon worden met kronkelende parasieten begaf de lift het en de kooi stortte neer met het krijsende beest er nog in, gevolgd door kabels, contragewichten, katrollen en stalen balken. Omdat het beest vleugels had, verwachtte ik dat het uit de puinhoop zou oprijzen en omhoogvliegen, maar toen besefte ik dat de schacht niet meer bestond. In plaats daarvan keek ik in de ruimte vol sterren die ik al eerder had gezien, daar waar het trappenhuis had moeten zijn.

Ik dacht op dat moment vreemd genoeg aan een magische kast die als deur diende naar het betoverde land van Narnia, aan spiegels en konijnenholen die naar een bizar rijk voerden waar een kaartspelende koningin de scepter zwaaide. Het was maar een voorbijgaande vorm van waanzin.

Toen ik weer wat nuchterder kon denken, deed ik of ik Winnie-the-Pooh was en aanvaardde manmoedig alles wat ik had gezien en nog steeds om me heen zag. Ik ging onze dappere groep voor door de hangar waar de angstaanjagendste en allergriezeligste dingen gebeurden, door dit spookland van verleden, heden, toekomst en de zijwaartse tijd heen, zei ‘hallo’ tegen de geestverschijning van een werknemer met een gele helm die hevig schrok, richtte mijn geweer op drie andere geesten die het ons lastig wilden maken en probeerde zo goed als ik kon om niet in de ruimte terecht te komen die op het punt stond een voorwerp uit een andere tijd te laten materialiseren, en wie denkt dat dit allemaal gemakkelijk ging is gek.

Nu eens liepen we in een donker en verlaten loods, dan weer in het sombere rode licht van een tijdsverschuiving, om tien stappen verder in een goed verlichte en volle werkruimte te belanden waar geesten, zo tastbaar als wijzelf, druk in de weer waren. Het ergste moment kwam toen we door een rode nevel gingen en, hoewel we nog ver van de uitgang af liepen, ons opeens achter de loods bevonden, in een landschap waar zwarte massa’s zwammen met boomachtige vormen groeiden en aan een rode hemel klauwden waarin twee vage zonnen laag boven de horizon stonden. Maar een moment later bevonden we ons weer tussen de spookachtige werknemers, vervolgens in duisternis en daar was eindelijk de uitgang.

We werden in het donker door niets of niemand gevolgd, maar we renden door tot we bijna bij de Hummer waren. Daar bleven we staan, keerden ons om en keken naar de hangar die zich in een tijdsstorm bevond. De betonnen fundering van het gebouw, de wanden van metalen golfplaat en de gepunte koepel van het dak, alles sidderde in de rode gloed. Uit de hoge ramen onder de dakrand scheen een witte straling, fel als van een vuurtoren; het witte licht reikte tot het wolkendek en trok heldere vonkenregens. De geluiden die uit het gebouw opstegen deden denken aan duizenden kogels die duizenden stukken aardewerk aan puin sloegen, aan tanks die over slagvelden ratelden, aan woedende volksmenigten die op bloed belust waren. De grond onder onze voeten beefde en ik betwijfelde of we ons wel op een veilige afstand bevonden.

Het zag ernaar uit dat het gebouw zou exploderen en in vlammen zou opgaan, maar in plaats daarvan begon het te verdwijnen. De rode gloed nam af, de zoeklichtachtige straling uit de hoge vensters verminderde en we zagen het grote gebouw flakkeren alsof tweeduizend dagen en nachten binnen enkele minuten voorbijvlogen. Maanlicht wisselde af met zonneschijn en duisternis, en de metalen wanden van golfplaat trilden in dat stroboscopische licht. Toen begon het gebouw zich opeens vanzelf te ontmantelen, alsof het in het verleden oploste. Bouwvakkers krioelden over het terrein in achterwaartse bewegingen; er verschenen stellages en bouwmachines; het dak verdween, wanden werden afgepeld, rijen vrachtwagens zogen het beton uit de funderingen terug in de betonmolens en stalen palen werden uit de grond gehesen als skeletdelen van dinosauriërs uit een paleontologisch veld tot alle zes de ondergrondse niveaus waren afgebroken, gevolgd door een duizelingwekkende stormloop van grote grondverplaatsers en graafmachines die alle aarde terugbrachten naar waar ze het eens hadden weggehaald. Tot slot liep een vuurwerk van rode lampen over het hele terrein; ze gingen achter elkaar uit en alles werd stil.

De hangar en alles wat zich eronder bevond hadden opgehouden te bestaan.

Het schouwspel had de vier kinderen in extase gebracht. Ze waren zo opgetogen alsof ze op één avond E.T. hadden ontmoet, een ritje hadden gemaakt op de rug van een brontosauriër én even heen en weer waren geweest naar de maan.

‘Is het voorbij?’ vroeg Doogie zich af.

‘Alsof het nooit heeft bestaan,’ opperde ik.

‘Maar het heeft wél bestaan,’ zei Sasha.

‘Een resteffect. Een uit de hand gelopen resteffect. Het hele gebouw is geïmplodeerd in … het verleden, denk ik.’

‘Maar als het nooit heeft bestaan,’ zei Bobby, ‘hoe kan ik me dan herinneren dat ik er binnen ben geweest?’

‘Begin nou niet wéér,’ waarschuwde ik.

We wrongen ons in de Hummer. Vijf volwassenen, vier opgewonden kinderen, een hond die nog wat slapjes op zijn poten stond en een tevreden kat. Doogie reed naar de bungalow in Dodenstad, waar we ons moesten ontdoen van Delacroix’ ontbindende lijk en van de cocons ter grootte van Frankfurter worstjes die daar aan het plafond bungelden. Het werk van een exorcist is nooit klaar.

Onderweg kwam die lastige Aaron Stuart tot een conclusie over het bloed aan mijn handen. ‘Meneer Halloway moet dood zijn.’

‘Daar hebben we het al over gehad, Aaron,’ zei ik ongeduldig. ‘Hij is niet meer dood.’

‘Hij is dood,’ beaamde Anson.

‘Ik ben misschien dood,’ zei Bobby, ‘maar mijn broek is droog.’

‘Dood,’ knikte Jimmy Wing.

‘Misschien is hij wél dood,’ zei Wendy peinzend.

Ik draaide me boos naar de kinderen om. ‘Wat mankéért jullie toch? Hij is niet dood. Het is wel een paradox, maar hij is niet dood! Het enige wat jullie moeten doen is in sprookjes geloven, in je handen klappen en hup, Tinker Bell leeft! Is dat nou zo moeilijk te begrijpen?’

‘Rustig maar, Snowman,’ raadde Sasha me aan.

‘Ik bén rustig!’

Ik keek nog steeds boos naar de kinderen, die op de achterste bank zaten. Orson zat in de kattenbak achter hen. Hij hief zijn zware kop en keek me over de hoofden van de kinderen aan alsof hij wilde zeggen: Rustig maar.

‘Ik heb me nog nooit zo rustig gevoeld,’ verzekerde ik hem.

Hij snoof ongelovig.

Bobby was dood geweest. Zo dood als een pier. Dooier dan dood. Nou, vooruit dan maar, tijd om me eroverheen te zetten. Hier in Wyvern gaat het leven gewoon door, soms ook voor de overledenen. Bovendien waren we bijna een kilometer van het strand af, dus wat hier gebeurde kon in feite helemaal niet belangrijk zijn.

‘Zoon, dat wat je zei over Tinker Bell verklaart alles,’ zei Roosevelt, misschien om me te kalmeren, maar het kon ook zijn dat hij volslagen gek was geworden.

‘Ja,’ zei Jimmy Wing. ‘Tinker Bell.’

De tweeling knikte en zei uit één mond: ‘Tinker Bell.’

‘Ja,’ zei Wendy. ‘Waarom heb ik daar niet aan gedacht?’

Mungojerrie miauwde. Ik weet niet wat dat betekende.

Doogie remde af en parkeerde langs de stoeprand voor de tuin van de bungalow.

De kinderen, Orson en Mungojerrie bleven in de Hummer zitten. Sasha, Roosevelt en Doogie gingen rond de auto op de uitkijk staan. Op verzoek van Sasha had Doogie ’s middags ook twee blikken benzine meegenomen. Met het criminele voornemen nóg meer staatseigendom te vernietigen, droegen Bobby en ik de volle blikken uiterst brandbare vloeistof naar de bungalow.

De kleine woning weer binnengaan was nog vervelender dan een ingrijpende kaakoperatie, maar we waren flinke jongens en dus liepen we zonder aarzelen maar heel stil door de openstaande voordeur. Voorzichtig zetten we de blikken in de voorkamer neer, alsof we een opvliegende driftige bewoner niet wilden wekken. Ik deed mijn zaklantaarn aan.

De cocons die bij bosjes aan het plafond hadden gehangen, waren verdwenen.

Ik meende dat de bewoners van die zijden omhulsels zich eruit hadden geknaagd en nu door de bungalow zwierven in een gedaante die ons allerminst zou bevallen, maar toen besefte ik dat in geen enkele hoek van het plafond ook maar één draadje te bespeuren viel. Ook zweefde er niets draderigs over de vloer.

Het rode sokje dat waarschijnlijk van een van Delacroix’ kinderen was geweest, lag nog op dezelfde plek en zat nog steeds onder het stof. Ik had de indruk dat de bungalow er nog net zo bijlag als toen we er waren weggegaan.

In de eetkamer hingen geen cocons meer. In de keuken ook niet. Het lijk van Leland Delacroix was verdwenen, evenals de foto’s van zijn vrouw en kinderen, het votiefglaasje met de kaars, de trouwring en het wapen waarmee hij zelfmoord had gepleegd. Het oude linoleum was nog steeds gebarsten en beschadigd, maar ik zag geen vochtplekken of sporen die erop wezen dat hier kortgeleden een lijk had liggen ontbinden.

‘De Mystery Train is nooit gebouwd,’ zei ik. ‘Dus is Delacroix nooit naar … de andere kant gegaan. Hij heeft de deur nooit geopend.’

‘Hij is nooit besmet geraakt en nooit bezeten geweest,’ zei Bobby. ‘Of wat het ook was. En hij heeft zijn vrouw en kinderen nooit geïnfecteerd. Dus eh … zijn ze allemaal ergens gezond en wel?’

‘Laten we dat hopen. Maar hoe kon hij niet hier zijn toen hij hier wél was en waarom kunnen we ons dat nog herinneren?’

‘Paradox,’ zei Bobby, alsof hij nu zelf volkomen tevreden was met die glasheldere verklaring. ‘Dus wat doen we?’

‘Toch maar afbranden,’ besloot ik.

‘Voor alle zekerheid, bedoel je?’

‘Nee, omdat ik een pyromaan ben.’

‘Dat wist ik nog niet van je.’

‘Laten we deze troep in de fik steken.’

Onder het leeggieten van de blikken in de keuken, de eetkamer en de woonkamer bleef ik een paar keer staan luisteren omdat ik meende in de muren van de bungalow iets te horen. Maar telkens als ik luisterde, hield het onbestemde geluid op.

‘Ratten,’ zei Bobby.

Daar schrok ik van, want als Bobby ook iets hoorde, konden die vreemde geluiden niet aan mijn fantasie zijn ontsproten. Bovendien was het niet het geschuifel, geschraap en gepiep van knaagdieren. Het was een ruisende vloeistof.

‘Supergrote ratten,’ zei hij met meer overdrijving dan overtuiging. Ik stelde mezelf gerust met het argument dat Bobby en ik een beetje licht in het hoofd waren geworden van de benzinedampen, zodat we onze zintuigen niet meer konden vertrouwen. Niettemin verwachtte ik stemmetjes in mijn hoofd te horen fluisteren: Blijf, blijf, blijf, blijf …

We vluchtten de bungalow uit zonder te worden opgevreten.

Met de laatste liter benzine sprenkelde ik een lontspoor vanuit de gang over het stoepje en het tuinpad.

Doogie zette de Hummer een eindje verder, op een veiliger afstand. Dodenstad lag in maanlicht gehuld en in ieder stil huis leken vijandige ogen van achter de ramen toe te kijken.

Ik zette het lege blik op het stoepje en rende naar de Hummer om Doogie te vragen achteruit te rijden tot een van de achterwielen op het mangat in het wegdek stond. Het apengat.

Toen ik terugliep naar de tuin stak Bobby het lontspoor aan.

De blauworanje vlam rende over het tuinpad naar de voordeur. ‘Toen ik doodging …’ zei Bobby.

‘Ja?’

‘Heb ik toen geschreeuwd als een varken dat geslacht wordt, heb ik gejammerd, mijn waardigheid verloren?’

‘Je was heel rustig. Behalve dan dat je in je broek pieste.’

‘Die is nu droog.’

Het lopend vuur bereikte de met benzine besprenkelde voorkamer. Even later joeg een laaiend vuur door de hele bungalow.

‘Toen je lag te sterven …’ begon ik, terwijl ik me roekeloos in het oranje licht koesterde.

‘Ja?’

‘Toen zei je: “Hou van je, Chris.” ’

Hij grijnsde. ‘Slap gelul.’

‘En ik zei dat het wederzijds was.’

‘Waarom deden we dat?’

‘Omdat je doodging.’

‘Maar nú ben ik hier.’

‘Het is vreemd, ja,’ gaf ik toe.

‘Wat we nodig hebben is een standaardparadox.’

‘Zoals?’

‘Dat we ons alles herinneren behalve wat ik zei toen ik doodging.’

‘Te laat. Ik heb al afspraken gemaakt met de kerk, het uitvaartcentrum en de bloemist.’

‘Ik wil in het wit worden opgebaard.’

‘Ze zouden je voor een travestiet aanzien.’

Van de brandende bungalow liepen we de straat op. We voelden de hitte van het verwoestende vuur en zagen dansende verwrongen schaduwen van de bomen op het plaveisel.

Toen we bij de Hummer kwamen, verscheurde een woedend gekrijs dat me heel bekend voorkwam de nachtelijke stilte, gevolgd door een heleboel andere soortgelijke schrille stemmen. Ik keek opzij en zag de troep Wyvern-apen een eindje verderop in de straat. Ze sprongen op ons af.

De Mystery Train en alle bijbehorende verschrikkingen mochten dan verdwenen zijn of ze nooit hadden bestaan, maar het levenswerk van mijn moeder Wisteria Jane Snow had nog de nodige consequenties. Snel doken we de Hummer in. Doogie sloot alle portieren met een schakelaartje onder zijn dashboard, net op het moment dat de eerste resusapen over het voertuig klauterden.

‘Rijden! Zet ’m op! Woef! Miauw! Wegwezen!’ riepen we door elkaar, maar Doogie had onze aansporingen niet nodig.

Hij gaf vol gas en liet een deel van de troep woedend krijsend op het wegdek staan toen de achterbumper uit hun grijphandjes werd gerukt.

Maar helemaal apenvrij waren we nog niet. Een paar resusapen klemden zich halsstarrig vast aan de imperiaal.

Een heel boosaardig exemplaar hing aan zijn achterpoten ondersteboven op het portier van de laadruimte, krijste de verschrikkelijkste verwensingen in apentaal en sloeg erbij met zijn vuisten op het glas. Orson, met zijn snuit tegen de ruit, grauwde tegen de aap om hem te verjagen, waarbij hij grote moeite had zijn evenwicht niet te verliezen, aangezien Doogie verwoed aan het stuur trok in een poging de apen met slalombewegingen van het voertuig te slingeren.

Er gleed een aap van het dak op de voorruit. Hij staarde Doogie woedend aan en benam hem het zicht. Met één hand klemde hij zich vast aan een ruitenwisser om niet weg te glijden en in zijn andere hand hield hij een kleine steen. De aap beukte ermee op de voorruit, maar het glas brak niet, er ontstond alleen een stervormige barst.

‘Sodemieter op,’ gromde Doogie en hij zette de wissers aan.

De wisser schuurde de apenhand over de ruit en de aap schrok zich rot van de zwiepende beweging. Hij maakte een piepend geluid, liet los, rolde over de motorkap en viel naast de Hummer op het wegdek.

De Stuart-tweeling juichte.

Op de bank voor Sasha hield Roosevelt de kat beet alsof hij een geweer omklemde. Er knalde iets tegen het portierraampje naast hem, zo hard dat Mungojerrie van schrik miauwde. Daar hing ook al een aap ondersteboven en deze hield een combinatiesleutel in zijn rechterknuist. Hij hield de sleutel van onderen bij het vierkante stuk vast en ramde het open schroefgedeelte als een hamer tegen het glas. Het was niet het juiste stuk gereedschap om het glas te verbrijzelen, maar heel wat beter dan een steen. Toen de veel te intelligente primaat weer een ram met de sleutel gaf, barstte het geharde glas.

Toen zich een craquelé van ontelbare haarscheurtjes in het zijraampje vormde, sprong Mungojerrie van Roosevelts schoot op de leuning van de voorste bank en daarna op de zitting tussen Bobby en mij, waarna hij zijn heil zocht tussen de kinderen op de achterste bank. Mungojerrie had zo snel gereageerd dat hij al tussen de kinderen zat op het moment dat het fonkelende stuk glas in Roosevelts schoot terechtkwam. Doogie had zijn beide handen nodig om te sturen en niemand van ons kon op de indringer schieten zonder het hoofd van onze dierencommunicator te raken, wat erg contraproductief zou zijn. Toen was de aap binnen. Hij klauterde over Roosevelt heen, hapte met zijn scherpe tanden naar hem en zwaaide met de sleutel die Roosevelt tevergeefs te pakken probeerde te krijgen en sprong zo snel en lenig als een kat op de middelste bank waar ik tussen Sasha en Bobby in zat.

Tot mijn verbazing viel de aap Bobby aan, misschien omdat hij Bobby aanzag voor het lieve zoontje van Wisteria Jane Snow. Mijn moeder had de resus gemaakt tot wat hij was en dat feit maakte mij in apenkringen tot de zoon van Frankenstein. Ik hoorde de sleutel dof tegen de zijkant van Bobby’s hoofd slaan, hoewel lang niet zo hard als de aap van plan was geweest, omdat hij in zijn sprong niet voldoende kracht achter zijn klap had kunnen zetten.

Hoe hij het voor elkaar kreeg weet ik niet, maar Bobby zag kans zijn beide handen om de strot van de aap te klemmen. De aap liet de sleutel los om aan Bobby’s verstikkende handen te rukken. Alleen een uitzonderlijk roekeloze apenhater zou in de kleine en volle ruimte van de Hummer een schot op de aap hebben gelost, zodat Sasha onder het slingerende rijden van Doogie het portierraampje aan haar kant opendraaide. Bobby reikte me de indringer aan. Ik schoof mijn handen onder die van Bobby, hield ze in een wurggreep om de apennek en Bobby liet los. Hoewel het allemaal heel snel gebeurde, te snel om precies te beseffen wat we deden, verweerde de grauwende-kokhalzende-spugende resus zich geducht; hij schopte en sloeg met een verbazingwekkende kracht, in aanmerking genomen dat hij geen lucht kreeg en ook geen bloedtoevoer naar zijn hersens. Daar bungelde ruim tien kilo pisnijdige resusaap tussen mijn handen die naar ons haar klauwde, ons de ogen wilde uitkrabben en de oren wilde afscheuren, en zich met zwiepende staart verwoed los probeerde te wringen. Sasha draaide haar hoofd opzij en ik boog me over haar heen in een poging het beest bewusteloos te knijpen en, belangrijker nog, de aap het raam uit te werken. Eindelijk had ik hem in de juiste positie boven het wegdek en liet los, waarna Sasha het raampje zo snel dichtdraaide dat mijn vingers er bijna tussenkwamen.

‘Laten we dat geen tweede keer doen,’ zei Bobby.

‘Afgesproken.’

Een volgend krijsend vlooienpension liet zich vanaf het dak zakken met het onwrikbare voornemen om door het gebroken portierraampje binnen te komen, maar Roosevelt gaf hem een dreun met zijn voorhamerachtige vuist en de aap vloog het donker in alsof hij was afgeschoten door een katapult.

Doogie bleef slalommen en de aap die ondersteboven tegen het portier van de laadruimte hing, zwaaide langs het glas heen en weer als de slinger van een staartklok. Orson rolde om, maar sprong meteen weer op. Hij gromde en liet zijn tanden zien om de resus te laten weten wat hem te wachten stond als hij het waagde binnen te dringen. Ik keek om de tik-takkende aap heen en zag dat de rest van de troep ons bleef achtervolgen. Doogies slalommanoeuvres om een aantal van de aanvallers kwijt te raken hadden ons tempo aanzienlijk vertraagd.

Toen hield Doogie op met slingeren, hij gaf vol gas en scheurde zo snel een hoek om dat we bijna over elkaar heen vlogen toen hij op zijn rem ging staan om te voorkomen dat we dwars door een meute naderende coyotes ploegden.

De aap achterop krijste toen hij de meute zag of rook. Hij liet zich van de Hummer vallen en rende voor zijn leven.

De vijftig of zestig coyotes weken in het midden uiteen en omringden de Hummer.

Ik was bang dat ze door het gebroken portierraampje zouden binnendringen. Met hun vlijmscherpe tanden waren ze heel wat lastiger op een afstand te houden dan de apen. Maar ze toonden geen belangstelling voor ingeblikt mensenvlees, renden langs de Hummer en sloten de gelederen achter ons.

De ons achtervolgende apen stormden de hoek om en kwamen tegenover de coyotes tot stilstand. Sommige apen sprongen van verbazing zo hoog de lucht in dat het leek of ze op een trampoline dansten. Slim als ze waren gingen ze er zonder aarzelen vandoor en de coyotes renden de apen achterna.

De kinderen zaten op hun knieën door de achterruit te kijken en moedigden de coyotes luidkeels aan.

‘It’s a Barnum and Bailey world,’ citeerde Sasha een bekende song. Doogie reed ons Wyvern uit.

Tijdens ons ondergrondse avontuur was de bewolking verdwenen en de maan stond hoog aan de hemel, zo rond als de tijd.

27

Nog voor middernacht brachten we alle kinderen thuis en dat gaf ons grote voldoening. Tranen zijn niet altijd bitter. Op onze ronde waren de tranen van de ouders van een weldadige opluchting. Toen Lilly Wing me met Jimmy in haar armen aankeek, zag ik iets in haar ogen waar ik vroeger zo naar had verlangd, maar ik kon er hier in de tegenwoordige tijd minder mee uit de voeten dan vroeger het geval zou zijn geweest.

Eenmaal bij mij thuis wilden Sasha en Bobby een feestje bouwen, maar Roosevelt stapte liever in zijn Mercedes om naar zijn fraaie Bluewater-kruiser in de jachthaven te rijden en daar een stukje filet mignon ter grootte van een piratenooglapje af te snijden om op zijn gezwollen oog te leggen. ‘Kinderen, ik begin oud te worden. Gaan jullie maar feesten, ik ga slapen.’

Doogie hoefde die nacht niet in de studio te werken en dus had hij om twaalf uur met een vriendin afgesproken, alsof hij er geen moment aan had getwijfeld of hij wel heelhuids uit de hel zou terugkeren en nog fit genoeg zou zijn om te gaan dansen. ‘Ik heb gelukkig nog tijd om een douche te nemen,’ zei hij. ‘Ik stink geloof ik naar aap.’

Terwijl Bobby en Sasha haar en mijn surfplanken in haar Explorer legden, waste ik het bloed van mijn handen. Daarna liepen Mungojerrie, Orson en ik naar de eetkamer, nu Sasha’s muziekkamer, om naar het bandje te luisteren dat ik al twee keer had afgeluisterd. Het testament van Leland Delacroix.

Het bandje zat niet in het tapedeck waarin ik het had laten zitten nadat ik het aan Sasha, Roosevelt en Mungojerrie had laten horen. Kennelijk was het verdwenen, evenals het gebouw waarin de Mystery Train was gehuisvest. Als Delacroix nooit zelfmoord had gepleegd, nooit aan de trein had gewerkt en nooit naar de andere kant was gegaan, dan had hij ook nooit dat bandje ingesproken.

Ik liep naar het rek waarin Sasha de opnamen bewaart van al haar composities. De kopie die ik van Delacroix’ testament had gemaakt en waarop ik ‘Tequila Kidneys’ had geschreven, stond er nog.

‘Zal wel niets opstaan,’ zei ik.

Orson keek me vragend aan. Het arme mishandelde beest moest in bad, en daarna gedesinfecteerd en verbonden worden. Sasha was me waarschijnlijk een stap voor geweest en had al een EHBO-doos in de Explorer gelegd.

Ik stak het bandje in de gleuf en drukte de startknop in.

Geruis van magneetband. Een zacht klikje. Een ritmische ademhaling. Daarna werd de ademhaling hortend, afgewisseld met gehuil en hevig, meelijwekkend gesnik. Ten slotte de stem van Delacroix: ‘Dit is een waarschuwing. Een testament.’

Ik zette het bandje stil en begreep niet hoe het originele bandje had kunnen ophouden te bestaan terwijl deze kopie intact was gebleven. Hoe kon Delacroix zijn testament hebben ingesproken als hij nooit een rit met de Mystery Train had gemaakt?

‘Paradox,’ zei ik.

Orson knikte instemmend.

Mungojerrie keek me aan en gaapte alsof hij me stomvervelend vond. Ik spoelde het bandje door tot ik het punt had gevonden waar Delacroix – voor zover hij ze had gekend – alle namen plus titels opsomde van mensen die aan het project hadden meegewerkt. De eerste naam was, zoals ik me herinnerde, die van dr. Randolph Josephson, een niet-militaire wetenschapper en de leider van het project.

Dr. Randolph Josephson.

John Joseph Randolph.

Nadat hij de jeugdgevangenis op zijn achttiende jaar had verlaten, was Johnny Randolph zonder enige twijfel Randolph Josephson geworden. Onder zijn nieuwe identiteit had hij een universitaire studie gevolgd, onbetwist een voortreffelijke opleiding, gedreven door de wil een doel te bereiken dat hij zich had gesteld nadat hij een kraai van een stuk rots had zien wegvliegen.

Nu zou je kunnen veronderstellen dat de duivel zelf, in de gedaante van een sprekende kraai, een bezoek aan de twaalfjarige Johnny Randolph bracht om hem over te halen zijn ouders te vermoorden en een machine te ontwerpen – de Mystery Train – die de deur tussen hier en de hel kon openen, teneinde de legioenen zwarte engelen en demonen te bevrijden die tot de hellepoel veroordeeld zijn.

Of je kunt geloven dat een jongen met moordneigingen door, pakweg, een oud stripverhaal op die morbide gedachte werd gebracht, dat hij het gegeven als leidraad voor zijn treurig leven had gebruikt en hieruit een abject waandenkbeeld schiep dat hem ertoe bracht die helse machine te bouwen. Het moge onwaarschijnlijk lijken dat een stekende, snijdende en hakkende psychopaat een wetenschapper van zo’n groot aanzien kon worden dat hem miljarden dollars aan geheime overheidsfondsen werden toevertrouwd om in zijn research te steken, maar we weten dat hij een psychopaat was met een hoge mate van zelfbeheersing, een zonderling die zijn moorden tot één per jaar beperkte en de rest van zijn misdadige energie in zijn carrière stak. En daarbij komt natuurlijk dat lieden die goed weten hoe ze miljarden aan geheime overheidsfondsen moeten besteden, geestelijk lang niet zo evenwichtig zijn als u en ik. Nou ja, niet zo evenwichtig als u in ieder geval, want wie deze bladzijden van mijn Moonlight Bay-dagboek leest, heeft het volste recht om aan mijn geestelijk evenwicht te twijfelen. De beheerders van ons gemeenschapsgeld laten graag het oog vallen op waanzinnig ambitieuze projecten en het zou me verbazen wanneer zou blijken dat John Joseph Randolph, alias dr. Randolph Josephson, de enige volslagen krankzinnige zou zijn die onder ons belastinggeld werd bedolven.

Ik vroeg me af of Randolph daar in Fort Wyvern wel dood zou zijn, levend begraven onder duizenden tonnen aarde die, in de krankzinnige terugdraaiing van de tijd, waren teruggebracht door vrachtwagens en graafmachines naar het gat waar ooit de eiruimte en bijbehorende laboratoria waren geweest. Of was hij nooit van zijn leven in Wyvern gaan werken, had hij de Mystery Train nooit ontwikkeld? Woonde hij ergens anders en had hij de afgelopen tien jaar aan een ander – en soortgelijk – project gewerkt?

Het circus van mijn fantasie zette abrupt de grote tent op en ik raakte ervan overtuigd dat John Joseph Randolph op dat moment door het raam van de eetkamer naar me stond te kijken. Ik draaide me snel om. De jaloezieën waren neergelaten. Ik liep erheen en trok ze omhoog. Geen Johnny te bekennen.

Ik luisterde weer naar het bandje. Nummer achttien op de lijst van Delacroix heette Conrad Gensel. Zonder twijfel was dat de zwaargebouwde ellendeling met het kortgeknipte zwarte haar, de geelbruine ogen en de kleine witte tanden. Misschien was hij een van de temponauten die naar de andere kant waren gereisd, een van de weinigen die waren teruggekeerd. Misschien had hij een glimp opgevangen van zijn toekomstige bestemming in die wereld met de rode hemel, of was hij geleidelijk gek geworden van wat hij had gezien en had hij zich aangetrokken gevoeld door die nachtmerriewereld, wat tot zijn ondergang zou leiden. In ieder geval hadden hij en Randolph elkaar niet leren kennen tijdens een oecumenische viering of op een tentoonstelling van postduiven.

Toch had ik nog steeds kippenvel. Het Mystery Train-gebouw was dan wel tot de laatste stukjes beton en staal afgebroken, ik had niet het gevoel dat de zaak daarmee was afgedaan.

John Joseph Randolph had niet bij het raam gestaan; maar nu was ik er zeker van dat Conrad Gensel met zijn neus tegen de ruit stond. Omdat ik de jaloezieën had laten zakken nadat ik had gekeken of gekke Johnny er stond, liep ik de kamer weer door. Ik aarzelde. Trok aan het koord. Geen Conrad.

De hond en de kat zaten vol belangstelling naar me te kijken, alsof ik het tweetal in hoge mate amuseerde.

‘De grote vraag is,’ zei ik tegen Mungojerrie en Orson, terwijl ik de dieren voorging naar de keuken, ‘of de deur die Johnny opende inderdaad een deur naar de hel was of een deur naar iets anders.’

Hij zou geen uitvoerige subsidieaanvraag hebben ingediend met het voorstel een brug naar Beëlzebub te bouwen. Hij zou het discreter hebben gedaan. Ik weet zeker dat de op sensatie beluste financiers hadden geloofd dat ze geld staken in onderzoek naar en experimenten met reizen in de tijd, en omdat ze zich allemaal heel prettig voelen in hun waanzin, had dat heel redelijk geleken.

Ik haalde een pak worstjes uit de vriezer en zei: ‘En afgaand op wat hij in de koperen ruimte zat te raaskallen, neem ik aan dat hij een soort reizen in de tijd bedoelde. Voorwaarts, achterwaarts … maar het meest wat hij zijwaarts noemde.’

Ik stond met de hardbevroren worstjes in mijn hand over het probleem na te denken.

Orson begon in kringetjes om me heen te lopen.

‘Stel dat er inderdaad werelden zijn die zich in een tijdstroom naast de onze bevinden, parallelle werelden. Volgens de kwantumfysica bestaat er een oneindig aantal schaduwuniversums gelijktijdig met het onze, even reëel als het onze. We kunnen ze niet zien. Zij kunnen ons niet zien. Realiteiten doorkruisen elkaar nooit. Behalve misschien in Wyvern. Waar de Mystery Train als een reusachtige mixer een tijdlang verschillende realiteiten door elkaar klutste.’

Mungojerrie liep nu ook om me heen, achter Orson aan.

‘Is het niet denkbaar dat het in zo’n schaduwkosmos zo afschuwelijk is dat het de hel zou kunnen zijn? En trouwens, misschien bestaat er een parallelle wereld die zo schitterend is dat het daar op de hemel lijkt.’

De ijsberende hond en de ijsberende kat waren zo met hun aandacht bij de worstjes, raakten er zo door gehypnotiseerd, dat Mungojerrie, als Orson opeens zou stilstaan, hard tegen hem zou zijn opgebotst. Ik sneed het pakje open, legde de worstjes op een bord dat ik in de magnetron zette, maar bleef daarna midden in de keuken staan om te proberen het onbegrijpelijke te begrijpen.

‘Zou het eigenlijk niet mogelijk zijn,’ vroeg ik me af, ‘dat sommige mensen – echte paranormaal begaafden, mystici – nu en dan al door de scheidingen tussen de tijdstromen heen hebben gekeken? Dat ze visioenen hadden van die parallelle werelden? Misschien zijn daaruit onze ideeën over het leven na de dood wel ontstaan.’

Bobby was tijdens mijn laatste monoloog vanuit de garage de keuken binnengekomen. Hij luisterde even, maar begon toen ook achter Mungojerrie en Orson aan om me heen lopen.

‘En stel dat we inderdaad van deze wereld, waar we sterven, zijwaarts naar zo’n parallelle wereld gaan? Hebben we het dan over religie, of over wetenschap?’

‘Wij hebben het nergens over,’ zei Bobby. ‘Praat jij je maar hees over religie en wetenschap en pseudowetenschap, maar wij denken alleen aan worstjes.’

Gedwee zette ik de magnetron aan. Toen de worstjes warm waren, gaf ik er twee aan Mungojerrie en Orson kreeg er zes, want ik had hem de nacht ervoor bij het gat in de omheining van Wyvern worstjes beloofd als hij het terrein zou opgaan, en ik kom mijn beloften aan vrienden altijd na, zoals zij hun beloften aan mij altijd nakomen. Ik gaf Bobby niks, omdat hij zo eigenwijs was.

‘Kijk eens wat ik heb gevonden?’ zei hij, toen ik mijn handen stond te wassen.

Met druipende vingers nam ik de Mystery Train-pet van hem aan. ‘Die pet kan niet bestaan!’ zei ik.

Als het hele gebouw met het project erin volkomen was verdwenen, waarom zou die pet dan ooit gemaakt zijn?

‘Hij bestaat ook niet,’ zei Bobby, ‘maar iets anders wel.’

Verbijsterd draaide ik de pet in mijn handen rond om naar de woorden boven de klep te kijken. Het robijnrode borduursel vormde niet meer de woorden Mystery Train. Er waren twee andere woorden voor in de plaats gekomen: Tornado Alley.

‘Wat is Tornado Alley?’ vroeg ik.

‘Je vindt het misschien een beetje …’

‘Niet ongriezelig?’

‘Ja.’

‘Maximo griezelig,’ zei ik.

Misschien werkten Randolph, Conrad en anderen in Wyvern of ergens anders in de wereld aan hetzelfde project, maar nu onder een andere naam. Het project was niet stopgezet.

‘Ga je die pet dragen?’ vroeg Bobby.

‘Nee.’

‘Goed idee.’

‘Nog iets,’ zei hij. ‘Wat is er met mijn dode ik gebeurd?’

‘Daar gaan we weer. Hij is gewoon opgehouden te bestaan.’

‘Omdat ik niet ben doodgegaan.’

‘Ik ben geen Einstein.’

Hij fronste. ‘Stel dat ik ’s morgens wakker word en naast me ligt mijn overleden ik, hartstikke verrot en slijmerig?’

‘Dan zul je nieuwe lakens moeten kopen.’

Toen we alle benodigdheden voor een feestje hadden ingeladen, reden we naar de uiterste punt van de zuidelijke arm van de baai. Het enige huis daar is Bobby’s bungalow, een fraai pand van verweerd teakhout en glas.

Onderweg stopte Sasha bij een telefooncel. Ze belde het politiebureau en sprak met een verdraaide Mickey Mouse-stem. Waarom ze Mickey Mouse nadeed wist ik niet; een van de figuren uit De Leeuwenkoning zou meer voor de hand hebben gelegen, want ze gaf de politie de tip dat een bezoek aan het huis van de Stanwyks dringend gewenst was.

‘Zeg,’ zei Bobby, toen we weer reden.

‘Zeg het eens.’

‘Wie heeft die Mystery Train-pet trouwens voor je neergelegd? En wie heeft gisterennacht het pasje van Delacroix onder de ruitenwisser van de jeep geschoven?’

‘Geen bewijs.’

‘Wel een vermoeden?’

‘Kanjerkop.’

‘Meen je dat?’

‘Ik denk dat hij heel wat intelligenter is dan hij lijkt.’

‘Maar hij is een gemuteerd monster!’ protesteerde Bobby.

‘Ben ik ook.’

‘Daar heb je gelijk in.’

In Bobby’s huis verwisselden we onze daagse kledij voor wetsuits en laadden een koelbox bier en allerlei lekkernijen in de Explorer. Maar voordat we in de gewenste feeststemming konden raken moesten we nog een probleempje oplossen, zodat we niet ieder moment nerveus naar het raam hoefden te gluren of de bezeten bestuurder van de Mystery Train ons misschien stond te bespieden.

De grote schermen van de computers in Bobby’s kantoor vertoonden felgekleurde kaarten, meteorologische bar-grafieken, foto’s van de aarde die nog maar enkele minuten geleden vanuit de ruimte waren gemaakt en weerkaarten van over de hele wereld. Hier stelde Bobby, samen met de medewerkers van bureau Surfcast in Moon-light Bay, surfvoorspellingen samen voor abonnees in meer dan twintig landen.

Omdat ik een digibeet ben, hield ik me op de achtergrond, terwijl Bobby aan een van de werkstations ging zitten en zijn vingers over het toetsenbord liet dansen. Hij ging online en zocht in een database met alle vooraanstaande Amerikaanse wetenschappers van onze tijd. Het lag voor de hand dat een krankzinnig genie, bezeten als hij was door de gedachte dat reizen in de tijd tot de mogelijkheden behoorde, dat wilde aantonen dat er parallelle werelden naast de onze bestonden die alleen via een zijwaartse beweging door de tijd heen konden worden bereikt, natuurkundige was – en een verdomd goede bovendien met een enorme kennis en ervaring als hij tenminste enige hoop koesterde om zijn theorieën in de praktijk te kunnen brengen.

Bobby had dr. Randolph Josephson in drie minuten te pakken. De geleerde was verbonden aan een universiteit in Nevada en woonde in Reno.

Mungojerrie sprong naast de computer en tuurde aandachtig naar de gegevens op het scherm. Er was zelfs een foto van de man bij. Geen twijfel mogelijk: het was onze krankzinnige geleerde.

Hoewel na het einde van de Koude Oorlog de ene na de andere militaire basis in het land werd gesloten, hield Nevada nog enkele uitgestrekte militaire faciliteiten open. We konden dus redelijkerwijs aannemen dat zeker één van de onderzoeksprojecten in de geest van Wyvern in het diepste geheim voortgang vond.

‘Hij kan na de sluiting van Wyvern naar Reno zijn verhuisd,’ zei Sasha. ‘Wat niet hoeft te betekenen dat hij nog leeft. Hij kan wel zijn teruggekomen om de kinderen te ontvoeren, en zijn omgekomen toen het gebouw … ophield te bestaan.’

‘Misschien heeft hij helemaal nooit in Wyvern gewerkt,’ zei ik. ‘Als de Mystery Train nooit heeft bestaan, woonde hij misschien al die tijd in Reno en werkte hij aan Tornado Alley of iets in die geest.’

Bobby belde Inlichtingen in Reno en kreeg het nummer van dr. Randolph Josephson dat gewoon in het telefoonboek stond. Hij noteerde het nummer met een viltstift op een kladblok.

Hoewel ik wist dat het aan mijn fantasie lag, leek van die tien cijfers iets kwaadaardigs uit te gaan, alsof zielenverkwanselende politici Satan in eigen persoon onder dat nummer konden bereiken, vierentwintig uur per dag, zeven dagen in de week, zon- en feestdagen inbegrepen.

‘Jij bent de enige van ons die zijn stem heeft gehoord,’ zei Bobby. Hij schoof zijn stoel opzij, zodat ik de telefoon bij de computer kon gebruiken. ‘Ik heb mijn nummerweergave laten blokkeren, dus als hij nieuwsgierig mocht worden, kan hij dit nummer niet traceren.’

Toen ik de hoorn pakte, legde Orson zijn voorpoten tegen de computer en beet zachtjes in mijn pols, alsof hij wilde zeggen dat ik er verstandig aan zou doen niet te bellen.

‘Ik móét het doen, makker.’

Hij piepte.

‘Plicht,’ zei ik. Hij begreep wat plicht was, dus hij liet me los. Hoewel al mijn nekharen overeind kwamen, tikte ik het nummer in. Terwijl ik het toestel aan de andere kant hoorde overgaan, maakte ik mezelf wijs dat Randolph dood was, begraven lag in het gat waar de koperen ruimte was geweest.

Na drie keer bellen werd er opgenomen. Hij zei alleen ‘hallo’, maar ik herkende zijn stem meteen.

‘Dr. Randolph Josephson?’ vroeg ik.

‘Ja?’

Mijn mond werd zo droog dat mijn tong aan mijn gehemelte vastplakte.

‘Hallo? Met wie spreek ik?’ vroeg hij.

‘Bent u de Randolph Josephson die vroeger John Joseph Randolph heette?’

Hij zweeg. Ik hoorde zijn ademhaling.

‘Dacht u dat met uw bewijs van goed gedrag alles vergeven en vergeten was?’ zei ik. ‘Dacht u nu heus dat u uw ouders kon vermoorden en dat alle feiten voorgoed zouden worden uitgewist?’

Ik gooide de hoorn snel op het toestel.

‘En wat nu?’ vroeg Sasha.

Bobby stond op uit zijn bureaustoel. ‘Misschien heeft die gek in deze versie van zijn leven niet zo gauw de benodigde fondsen voor zijn project bijeen kunnen krijgen als in Wyvern, of misschien niet voldoende. Misschien is hij nog niet met een andere versie van de Mystery Train begonnen.’

‘Maar als dat zo is,’ zei Sasha, ‘hoe moeten we hem dan tegenhouden? Naar Reno rijden en een kogel door zijn kop schieten?’

‘Niet als we dat kunnen vermijden,’ zei ik. ‘In die tunnel onder de eiruimte heb ik een paar knipsels losgetrokken en meegenomen. Bij thuiskomst zaten ze nog in mijn zak. Ze waren niet verdwenen, zoals Bobby’s eh … lijk. Dat betekent dus dat het om moorden gaat die Randolph heeft gepleegd. Zijn jaarlijkse kick. Misschien dat ik de politie morgen een anonieme tip geef en hem van die moorden beschuldig. Als ze de tip natrekken, vinden ze misschien zijn plakboek en andere souvenirs.’

‘Maar al zouden ze hem arresteren,’ zei Sasha, ‘dan kan zijn onderzoek gewoon zonder hem doorgaan. Dan kan de nieuwe versie van de Mystery Train toch gebouwd worden en wordt de deur tussen de realiteiten toch geopend.’

Ik keek naar Mungojerrie. Mungojerrie keek naar Orson. Orson keek naar Sasha. Sasha keek naar Bobby. Bobby keek naar mij en zei: ‘Dan gaan we onze ondergang tegemoet.’

‘Ik bel de politie morgenochtend,’ zei ik. ‘Dat is het beste wat we kunnen doen. En als hij niet in staat van beschuldiging kan worden gesteld …’

‘Dan rijden Doogie en ik op een dag naar Reno en maken gehakt van die schurk,’ zei Sasha.

‘Je bent een vrouw die haar mannetje staat,’ zei Bobby.

Hoogste tijd om feest te vieren.

Sasha reed de Explorer door de lage duinen, waar het helmgras zilverig in het maanlicht glansde, en nam de lange geplaveide bedijking naar het strand langs de zuidelijke arm van de baai. Ze parkeerde bij de vloedlijn. Zo ver het strand oprijden is verboden, maar we waren naar de hel heen en weer geweest, dus een eventuele bekeuring voor deze overtreding kon er ook nog wel bij.

Naast de Explorer spreidden we dekens uit op het zand en staken een tuinlantaarn aan.

Ten noordwesten van ons lag een groot schip voor anker in de monding van de baai. Hoewel het schip in donker gehuld lag en de paar verlichte patrijspoorten niet genoeg waren om te kunnen bepalen wat voor een vaartuig het precies was, had ik in onze contreien nog nooit zo’n groot schip gezien. Ik kreeg er een onbehaaglijk gevoel van, al was het niet zo erg dat ik naar huis wilde om onder mijn bed te kruipen.

De hoge golfslag van de branding zag er lekker uit, joekels van twee tot drie meter van trog tot kruin. De aflandige wind was net stevig genoeg om aardig diepe holten in de golven te blazen en in het maanlicht glansde het schuim op de kruinen als parelsnoeren van zeemeerminnen.

Sasha en Bobby liepen naar de branding en ik hield de eerste wacht op het strand met Orson en Mungojerrie en twee geweren. Hoewel de Mystery Train misschien niet meer bestond, was mijn moeders slimme retrovirus nog steeds actief. Misschien lieten het beloofde vaccin en de genezing niet lang meer op zich wachten, maar er waren in Moonlight Bay nog altijd mensen in wording. Bovendien konden de coyotes niet de gehele resustroep hebben verslonden; er waren op z’n minst nog een paar Wyvern-apen aan de haal die hier misschien konden rondzwerven en die ons weinig sympathiek gezind waren.

Ik opende de EHBO-doos die Sasha had meegenomen. Voorzichtig maakte ik Orsons geschaafde poten rondom de nagels met een desinfecterend middel schoon en deed zalf op de scheurtjes. De wond links van zijn neus was minder erg dan ik had gevreesd, maar zijn oor zag er heel lelijk uit. Ik moest de volgende morgen een dierenarts bellen en vragen of het beschadigde kraakbeen operatief kon worden hersteld.

Hoewel het desinfecterende middel hem flink pijn moest doen, gaf Orson geen kik. Hij is een brave hond en een nog beter iemand.

‘Ik hou van je, vriend,’ zei ik.

Hij gaf me een lik in mijn gezicht.

Ik merkte dat ik nu en dan naar links en naar rechts het strand afspeurde, alsof ik half en half apen verwachtte, maar meer nog om rekening te houden met de kans dat Johnny Randolph op me afkwam. Of Hodgson in zijn ruimtepak, met krioelende parasieten op zijn gezicht. Nadat de realiteit zo grondig aan stukken was gesneden, kon er misschien nooit meer het oude vertrouwde patroon ontstaan. Ik kon het gevoel niet meer kwijtraken dat van nu af aan alles mogelijk was.

Ik opende een flesje bier voor mij en een voor Orson. Ik schonk het zijne uit in een bakje en stelde hem voor dat hij het zou delen met Mungojerrie, maar de kat nam er één likje van en spuwde het vol afkeer uit.

De nacht was aangenaam, de sterrenhemel oneindig diep en het gedreun van de brekende golfslag klonk als het kloppen van een machtig hart.

Er gleed een schaduw langs de volle maan. Het was maar een nachtzwaluw, geen vliegend monster.

Dat wezen met zijn zwarte leerachtige vleugels en zweepvormige staart was ook getooid geweest met twee horens, gespleten hoeven en een gezicht van een beangstigende grootte omdat het een menselijk gezicht was, té menselijk om bij die verder groteske gestalte te kunnen horen. Ik ben er vrij zeker van dat je afbeeldingen van dergelijke wezens kunt vinden in boeken die teruggaan tot de uitvinding van de boekdrukkunst en bij de meeste, zo niet alle, van die afbeeldingen vind je hetzelfde onderschrift: demon.

Ik besloot er niet meer aan te denken.

Na een poosje dook Sasha vrolijk hijgend uit de branding op en liep naar ons toe. Orson hijgde terug, alsof hij dacht dat ze met hem wilde praten.

Ze ging naast me op de deken zitten en ik opende een flesje bier voor haar.

Bobby gaf de nachtelijke golven er nog van langs.

‘Zie je dat schip daar?’ vroeg ze.

‘Groot.’

‘We zijn een eindje verder gegaan dan nodig was. Om het beter te kunnen zien. Het is een Amerikaans marineschip.’

‘Ik heb hier nooit eerder een oorlogsschip voor anker gezien.’

‘Er broeit iets.’

‘Er broeit altijd iets.’

Ik kreeg een koude rilling door een onheilspellend voorgevoel. Misschien konden we spoedig een vaccin en een geneeswijze tegemoet zien, maar het was ook mogelijk dat de grote denkhoofden tot de conclusie waren gekomen dat er geen andere manier was om het fiasco van Wyvern in de doofpot te stoppen en de bron van het retrovirus te laten verdwijnen dan door de voormalige legerbasis en heel Moonlight Bay van de kaart te vegen. Wegschrobben met een thermonucleaire borstel, zodat geen enkel virus het kon overleven. Als het grondig werd voorbereid, zou het grote publiek dan slikken dat de nucleaire ramp die Moonlight Bay had getroffen het werk van terroristen was?

Ik besloot daar niet meer over na te denken.

‘Bobby en ik gaan een datum prikken,’ zei ik. ‘We moeten nu maar eens gaan trouwen, weet je.’

‘Daar komen jullie niet meer onder uit, nu hij je zijn liefde heeft verklaard.’

‘Zo denken wij er ook over.’

‘Wie wordt het bruidsmeisje?’ vroeg ze.

‘Orson,’ zei ik.

‘Het wordt steeds verwarrender met de seksen.’

‘Wil jij getuige zijn?’ vroeg ik.

‘Tuurlijk! Tenzij ik tegen die tijd tot mijn nek in woedende apen of iets dergelijks zit. Ga even het water in, Snowman.’

Ik stond op, pakte mijn plank, zei: ‘Ik zou Bobby op het altaar meteen in de steek laten als ik wist dat jij met me wilde trouwen,’ en ik liep naar de branding.

Ze liet me zes stappen zetten en riep toen: ‘Was dat een aanzoek?’

‘Ja!’ riep ik terug.

‘Klootzak!’ riep ze.

‘Betekent dat ja?’ brulde ik, terwijl ik de branding in waadde.

‘Zo makkelijk kom je er niet van af! Je moet me eerst het hof maken!’

‘Dus het was ja?’ brulde ik.

‘Ja!’

Tot mijn knieën in het schuim keerde ik me naar haar om. Ze was gaan staan, in het licht van de lantaarn. Als de godin van het surfen, Kaha Huna, in levenden lijve op de wereld rondliep, dan was ze die nacht hier, niet in Waimea Bay en niet onder de naam Pia Kliek. Orson stond kwispelstaartend naast haar. Hij keek er duidelijk naar uit om bruidsmeisje te zijn. Maar opeens hield hij op met kwispelen. Hij rende naar het water, hief zijn kop, snuffelde in de lucht en staarde naar de oorlogsbodem die buiten de monding van de baai voor anker lag. Alles aan het schip leek onveranderd, maar kennelijk had iets Orsons aandacht getrokken … en hem verontrust.

Maar de golven waren te mooi om te kunnen weerstaan. Carpe diem. Carpe nocem. Carpe aestus – pak de golf.

De nachtelijke zee rolde aan van het verre Tortuga, van Tahiti, van Bora Bora, van de Marquesaseilanden, van duizend zonovergoten oorden waar ik nooit heen zal kunnen, waar hoge tropische luchten fel blauw stralen in een kleur die ik nooit zal kunnen aanschouwen, maar al het licht dat ik nodig heb is hier, bij hen die ik liefheb, bij hen die stralen.