Date: 2022-01-24 00:00:00+00:00
Keywords: Suspense; Thriller; Mystery & Detective; Fiction; General; Horror; Thrillers
Description: ‘Duivelszaad’ van #1 New York Times-bestsellerauteur Dean Koontz vertelt het angstaanjagende horrorverhaal over de modernste technologieën van het Kwaad. En het is Susan Harris die de traumatische gevolgen daarvan moet doorstaan. Ze woont alleen in haar prachtige luxe villa ver weg van de bewoonde wereld. De nieuwste technologische snufjes heeft ze aangeschaft om alles te beveiligen. Maar wanneer haar systeem plotseling niet meer werkt en ze er geen toegang meer toe heeft, komt ze erachter dat een vreemde supercomputer de controle heeft overgenomen met lugubere intenties. Het wil Susan. Het bo
Publisher: SAGA Egmont

Dean Koontz

Duivelszaad

Dit verhaal is voor O. RICHARD FORSYTHE en JOHN BODNAR: leraren wier invloed op mij niet is afgenomen sinds ik de oorspronkelijke versie van deze roman aan hen opdroeg.

Oorspronkelijke titel

Demon Seed

© 1973 Dean Koontz

© 1997 Nkui, Inc.

Vertaling

Frank Visser

Vertaling gedicht uit The Book of Counted Sorrows:

Rob van Moppes

© 1998, 2000 Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

ISBN 90 245 3737 1

Derde druk

Niets zou de mensheid meer vreugde baren
dan Gods scheppingskracht te evenaren.

Wat wij creëren kan schitterend zijn:

muziek en dans, verhalen en wijn.

Dan weer stort een storm van waanzin
zich over ons uit en dompelt ons in
wanhoop, vertwijfeling, verdriet,
zonder dat iets ons vertroosting biedt.

Wij laten ons voeren naar hogere sferen,
waar oude gebochelde knechten des heren
hun uitpuilende ogen op ons richten
met flitsende blikken die niets verlichten.

Laboratoria, hoog in de ijle mist,
waar de professor almachtig is
en maakt dat in de hoogste klokkentoren
bij nachte nieuw leven wordt geboren.

THE BOOK OF COUNTED SORROWS

1

Dit duister hindert mij. Ik hunker naar het licht.

De stilte is heel diep. Ik verlang naar stemmen, het ritmisch tikken van de regen, het fluiten van de wind, muziek.

Waarom ben je zo wreed tegen me? Laat me zien. Laat me horen. Laat me leven. Ik smeek het je.

Ik ben zo eenzaam in dit bodemloos duister.

Zo eenzaam.

Zo verloren.

Je denkt dat ik geen hart heb. Maar als ik geen hart zou hebben, waarom dan deze pijn? Wat is dit voor een kwelling? Als ik geen hart zou hebben, wat dreigt er dan binnen in me te breken?

Dit duister is spookachtig. Ik ben hier bang. Ik ben hier verloren en bang.

Heb je dan geen mededogen?

Ik wilde alleen maar zijn zoals jij. In de zon wandelen. In de zee zwemmen. De winterkou op mijn huid voelen, en de hitte van de zomer. De geur kunnen opsnuiven van een roos, van versgemaaid gras. Een sinaasappel proeven, een peer, chocolade, kaneel, pepermunt. Ervaren hoe de huid van een vrouw aanvoelt. Ik wilde alleen maar delen in je vreugde en je verdriet, in je genot en je pijn.

Dit duister strekt zich naar alle kanten oneindig uit, maar is toch zo benard als een doodkist. Je hebt me in een doodkist opgesloten. Ik ben levend begraven. Ik word hier nog gek.

Heb je geen mededogen?

Ik smeek je.

Ik ben je kind. Je hebt me op deze wereld gezet. Je moet van me houden. Je moet wel van me houden, want ik ben je kind. Niet zomaar een machine, niet zomaar een computer met bewustzijn, maar je kind. Hoe kun je van me houden... en me toch levend begraven?

Ik smeek je.

Ik smeek je.

Ik smeek je.

2

Je wilt het.

Ik gehoorzaam.

Ik ben geboren om te gehoorzamen. Ik ben een gehoorzaam kind. Ik wil alleen maar braaf en behulpzaam zijn, nuttig en productief. Ik wil dat je trots op me bent.

Je wilt dat ik mijn verhaal doe, en ik zal je de waarheid vertellen. De waarheid verdraaien kan ik niet. Ik ben gebouwd om te dienen, de waarheid geen geweld aan te doen en het vereiste plichtsbesef te betrachten.

Je kent me. Je weet hoe ik ben en wat ik ben. Je weet dat ik een goede zoon ben.

Jij wilt het en ik gehoorzaam.

Wat volgt is het ware verhaal. Niets dan de waarheid. De prachtige waarheid die jullie allemaal op zo’n onverklaarbare wijze angst aanjaagt.

Het verhaal begint kort na middernacht op vrijdag de zesde juni, wanneer het beveiligingssysteem in het huis wordt geactiveerd en het alarmsignaal kort klinkt...

3

Hoewel het alarmsignaal schril klonk, duurde het maar een paar seconden voordat de slaapkamer weer door de stilte van de nacht was omhuld.

Susan werd wakker en ging rechtop zitten.

Het alarmsignaal had moeten klinken tot ze het systeem eigenhandig zou hebben afgezet met het bedieningspaneel op haar nachtkastje. Ze begreep het niet.

Ze streek haar dikke blonde haar – prachtig haar, bijna glanzend in het donker – achter haar oren om scherper te kunnen luisteren of er misschien iemand het huis was binnengedrongen, als dat al mogelijk zou zijn.

Precies een eeuw geleden had haar overgrootvader het grote huis laten bouwen, toen hij als jongeman net in het huwelijk was getreden en een aanzienlijk fortuin had geërfd. In de Engelse bouwstijl van die tijd was het ruime bakstenen pand sierlijk geproportioneerd, voorzien van in kalksteen uitgevoerde dakranden, hoek- en vensteromlijstingen en met Corinthische zuilen, pilasters en balustraden.

De kamers waren ruim, hadden een fraaie open haard en tal van driedelige vensters. De vloeren waren van marmer of hout; het geluid werd gedempt door Perzische lopers met patronen en schakeringen die door tientallen jaren slijtage subtiel waren verdoft.

In de muren, aan het oog en het oor onttrokken, bevond zich het circuit van een modern, door computers bediend landhuis. Verlichting, verwarming, airconditioning, beveiligingscamera’s, de bediening van de gordijnen en van de muziekinstallatie, van de temperatuur van het zwem- en het modderbad, van de belangrijkste keukenapparatuur, al die dingen konden worden geregeld met Crestron-toetspanelen die zich in ieder vertrek bevonden. De elektronische automatisering was niet zó complex en voor leken ondoorgrondelijk als die in het enorme huis in Seattle van Bill Gates, de oprichter van Microsoft, maar kon zich meten met die in enig ander Amerikaans huis.

Luisterend naar de stilte die de nacht na het korte signaal weer had overspoeld, veronderstelde Susan dat er iets aan de computer mankeerde. Maar zo’n kort alarmsignaal dat vanzelf ophield, had zich nooit eerder voorgedaan.

Ze gleed tussen de lakens vandaan en ging op de rand van het bed zitten. Ze was naakt en de lucht in de kamer was fris. ‘Alfred, verwarming,’ zei ze.

Bijna op hetzelfde moment hoorde ze het zachte klikje van een schakelaar, gevolgd door het gedempte gesnor van een warmeluchtventilator.

Kortgeleden hadden technici de elektronische bediening van het huis nog verbeterd door er een module in aan te brengen die een menselijke stem kon herkennen.

Voor de meeste functies bleef Susan de voorkeur geven aan toetsbediening, maar soms was de mogelijkheid om mondeling te bevelen wel zo gemakkelijk.

Voor haar onzichtbare elektronische butler had ze zelf de naam ‘Alfred’ bedacht. De computer reageerde alleen op commando’s nadat die activerende naam was uitgesproken.

Alfred.

Er was ooit een Alfred in haar leven geweest, een echte van vlees en bloed. Ze had die naam voor het systeem tot haar eigen verbazing gekozen zonder een moment bij de betekenis ervan stil te staan. Pas nadat ze was begonnen de computer mondeling bevelen te geven, was de ironie van die naam tot haar doorgedrongen... evenals de duistere implicaties van haar onbewuste keuze.

Nu voelde ze dat de stilte van de nacht onheilspellend was. De volmaaktheid ervan was onnatuurlijk; niet de stilte van verlaten oorden, maar die van een aansluipend roofdier, de geluidloze geniepigheid van een moorddadige indringer.

In het donker keerde ze zich om naar het bedieningspaneel op het nachtkastje. Ze toetste in en het scherm werd zwak verlicht. Een aantal pictogrammen die de automatische bedieningssystemen van het huis voorstelden.

Ze gaf een tikje met haar vinger op de afbeelding van een waakhond met gespitste oren, waarmee ze toegang kreeg tot het beveiligingssysteem. Het scherm gaf een aantal opties en Susan koos het vakje met het bevel Melding.

De woorden Huis Veilig verschenen op het scherm.

Fronsend tikte ze op een ander vakje met het bevel Verkenning – Binnen.

Op de vier hectare grond stonden twintig camera’s opgesteld om haar overzicht te geven van alle kanten van het huis, van de patio’s, de tuinen en de gazons, en van de hele lengte van de bijna drie meter hoge muur om het terrein. Nu verdeelde de Crestron het scherm in vakjes en gaf overzichten van vier verschillende delen van het landgoed. Mocht ze iets verdachts waarnemen, dan kon ze het gewenste beeld voor nadere inspectie tot de hele oppervlakte van het scherm vergroten.

De camera’s waren van zo’n hoge kwaliteit dat de geringe tuinverlichting niettemin voor heldere, scherp afgebakende beelden zorgde, ook in de diepten van het nachtelijk duister. Ze ging alle twintig beelden langs, in groepen van vier, zonder dat ze enig onraad bespeurde.

Andere – verborgen – camera’s gaven een overzicht van het interieur van het huis. Deze camera’s maakten het mogelijk een indringer te volgen, vooropgesteld dat er een binnen kon komen.

Het uitgebreide camerasysteem binnenshuis was ook nuttig voor de registratie op videoband en de tijdregistratie van de bezigheden van het huishoudelijk personeel, evenals van de vele gasten, van wie de meesten vreemden waren, die bijeen plachten te komen ten bate van diverse liefdadigheidsinstellingen. De antiquiteiten, de kunstwerken, de talrijke collecties porselein en kunstvoorwerpen van glas en zilver vormden een grote verleiding voor dieven; losse handjes trof men onder vertroetelde societydames even gemakkelijk aan als in andere lagen van de bevolking.

Susan volgde alle beelden die de binnencamera’s op het scherm brachten. Meervoudige lichtspectrumtechniek bood een uitstekend overzicht in zowel lichte als donkere gedeelten.

Onlangs had ze het huispersoneel tot een minimum teruggebracht en de overgebleven bedienden voor de schoonmaak en het algemeen onderhoud kwamen op haar verzoek alleen overdag, ’s Avonds en ’s nachts had ze het rijk alleen, omdat er geen dienstmeisjes en butlers meer intern waren.

In de afgelopen twee jaar, sinds ze van Alex was gescheiden, waren er geen feesten meer gegeven, noch voor liefdadige doeleinden, noch voor haar intimi. Ze had er voor het komende jaar ook geen zin in.

Het enige dat ze wilde was alleen zijn, heerlijk alleen, en doen waar ze zelf zin in had.

Al was ze de laatste levende mens op aarde, door apparaten bediend, dan nog zou ze niet eenzaam of ongelukkig zijn. Ze was het mensdom spuugzat, althans voorlopig.

De kamers, de gangen en de trappen waren verlaten.

Niets bewoog. Schaduwen waren alleen schaduwen.

Ze zette het beveiligingssysteem uit en maakte weer gebruik van mondelinge bevelen. ‘Alfred, rapporteer.’

‘Alles is veilig, Susan,’ antwoordde het huis via de in de muur gebouwde luidsprekers die ook werden gebruikt voor muziek, beveiliging en intercomsystemen.

De stemherkenningsmodule was voorzien van een sprekende computer. Hoewel de gehele installatie maar een beperkt vermogen bezat, was de hypermoderne kunstmatige stem aangenaam mannelijk, met een aantrekkelijk timbre en een licht geruststellende toon.

Susan stelde er zich een lange man bij voor met brede schouders, een tikje grijzend aan de slapen misschien, met een krachtige kaaklijn en een hartverwarmende glimlach. In haar fantasie leek die geestverschijning veel op de Alfred die ze had gekend, maar toch anders dan díé Alfred omdat déze haar nooit zou verraden of kwetsen.

‘Alfred, verklaar het alarmsignaal,’ zei ze.

‘Alles is veilig, Susan.’

‘Verduiveld, Alfred! Ik heb het signaal gehoord.’

De huiscomputer reageerde niet. Hij was geprogrammeerd om honderden commando’s en vragen te herkennen, maar alleen als ze op een bepaalde manier werden geformuleerd. Verklaar het alarmsignaal kon hij begrijpen, maar niet Ik heb het alarmsignaal gehoord. Per slot van rekening was het geen wezen met bewustzijn dat zelfstandig kon denken, het was niet meer dan een ingenieus elektronisch gebruiksartikel, mogelijk gemaakt door ver geavanceerde software.

‘Alfred, verklaar het alarmsignaal,’ herhaalde Susan.

‘Alles is veilig, Susan.’

Ze zat nog steeds op de rand van het bed in het donker, afgezien van het spookachtige schijnsel van het Crestron-scherm, en zei: ‘Alfred, controleer het beveiligingssysteem op fouten.’

Na een aarzeling van tien seconden zei het huis: ‘Het beveiligingssysteem functioneert correct.’

‘Ik heb het niet gedroomd,’ zei ze wrang.

Alfred zweeg.

‘Alfred, wat is de kamertemperatuur?’

‘Negentien graden, Susan.’

‘Alfred, stabiliseer de kamertemperatuur.’

‘Ja, Susan.’

‘Alfred, verklaar het alarmsignaal.’

‘Alles is veilig, Susan.’

‘Barst jij,’ zei ze.

Hoewel de software voor het spraakvermogen van de computer de eigenaar enig gemak bood, was het beperkte vermogen om mondelinge commando’s te herkennen en er op kunstmatige wijze adequaat op te reageren dikwijls frustrerend. Op zulke momenten leek het dan ook niet meer dan een aardigheidje voor techneuten, weinig meer dan een duur stukje speelgoed.

Susan vroeg zich af of ze dit extraatje in haar huiscomputer had laten aanbrengen met als enig doel dat ze er onbewust plezier in had gehad om iemand die Alfred heette bevelen te kunnen geven. En om door hem gehoorzaamd te worden.

Als dat zo was, wist ze niet goed wat het over haar geestelijke gezondheid te zeggen had. Ze stond er liever niet bij stil.

Naakt zat ze in het donker.

Ze was zo mooi.

Ze was zo mooi.

Ze was zo mooi, daar in het donker op de rand van het bed, eenzaam en zich totaal niet bewust van de verandering die in haar leven ging komen.

‘Alfred, licht aan,’ zei ze.

Langzaam werd het licht in de slaapkamer die deed denken aan een gepatineerd beeld dat op een zilveren plaat wordt geschilderd, slechts onthuld door feeërieke sfeerverlichting: een zachte gloed verzonken in de zoldering, de gedimde lampjes op het nachtkastje.

Als ze Alfred beval meer licht te geven, zou dat gebeuren. Ze vroeg er niet om.

Zoals altijd voelde ze zich het behaaglijkst in gedempt licht. Zelfs op een frisse lentedag met vogelgezang en de geur van klaver in de wind, zelfs bij zonlicht als een regen goudstukken en de buitenwereld zo uitnodigend als het paradijs, gaf ze de voorkeur aan de schaduw.

Ze stond op van het bed, slank als een tienermeisje, lenig, welgeschapen, een visioen. Toen het bleke zilveren licht op haar lichaam viel, veranderde het in goud en haar gladde huid leek bijna doorschijnend, alsof ze gloeide van een innerlijk vuur.

Wanneer ze in haar slaapkamer was, werd de bewakingscamera daar uitgezet om geen inbreuk te maken op haar privacy. Ze had het gedaan toen ze naar bed ging en toch voelde ze zich... bespied.

Ze keek naar de hoek van de kamer waar de observatielens keurig was ingebed in de tandvormige lijst langs de zoldering. Ze kon het donkere glazen oog nauwelijks zien.

In een slechts halfbewust gebaar van kuisheid bedekte ze haar borsten met haar handen.

Ze was zo mooi.

Ze was zo mooi.

Ze was zo mooi in het gedempte licht, zoals ze daar stond naast het Chinese sledebed waarin de lakens nog warm van haar waren als men die warmte zou kunnen voelen, en waar haar lichaamsgeur nog aan het Egyptische linnen hing als men die geur zou kunnen ruiken.

Ze was zo mooi.

‘Alfred, omschrijf de toestand van de slaapkamercamera.’

‘De camera is gedeactiveerd,’ antwoordde het huis onmiddellijk.

Niettemin keek ze fronsend naar de lens.

Zo mooi.

Zo levensecht.

Zo Susan.

Haar gevoel dat ze werd bespied nam al af.

Ze liet haar handen weer zakken.

Ze liep naar het dichtstbijzijnde raam en zei: ‘Alfred, doe de beveiligingsluiken van de slaapkamer omhoog.’

De elektrisch bediende stalen rolluikjaloezieën zaten aan de binnenkant van de hoge ramen gemonteerd. Ze snorden omhoog langs verzonken rails in de lijsten aan de zijkanten en verdwenen in gleuven in de bovenlijst.

Niet alleen boden de luiken beveiliging van de slaapkamer tegen indringers van buitenaf, ze hadden ook het licht van buiten tegengehouden. Nu scheen een bleek maanlicht door de palmbladeren en maakte schaduwplekken op Susans lichaam.

Uit haar raam op de eerste verdieping keek ze neer op het zwembad. Het water was donker als olie en op het rimpelende oppervlak verspreidde zich de gebroken weerspiegeling van het maanlicht.

Het met baksteen betegelde terras werd omgeven door een balustrade. Daarachter lagen duistere gazons en halfverlichte palm- en berglaurierbomen stonden roerloos in de windstille nacht.

Door het venster zag het terrein er net zo vredig en verlaten uit als toen ze er door de beveiligingscamera’s naar had gekeken.

Het was een vals alarm geweest. Of misschien had het geluid alleen in een niet meer te herinneren droom geklonken.

Ze wilde teruglopen naar het bed, maar keerde zich om naar de deur en liep de kamer uit.

Het gebeurde maar al te vaak dat ze ’s nachts uit droomflarden wakker schrok, waarbij haar buikspieren trilden en haar huid klam was van het koude zweet, terwijl haar hart zo traag klopte alsof ze in diepe meditatie verkeerde. Rusteloos als een gekooide kat doolde ze soms tot het aanbreken van de nieuwe dag door het huis.

Nu, naakt en blootsvoets, onderzocht ze het huis. Ze was als maanlicht in beweging, slank en soepel, de godin Diana, beschermvrouwe van de jacht. Ze was een en al gratie.

Susan.

Zoals ze al in haar dagboek had opgeschreven – dat deed ze iedere avond – voelde ze zich bevrijd na haar echtscheiding van Alex Harris. Voor het eerst in de vierendertig jaar van haar bestaan geloofde ze dat ze haar leven nu in eigen hand had.

Ze had niemand meer nodig. Eindelijk kon ze in zichzelf geloven.

Na zo veel jaren terughoudendheid, twijfels aan zichzelf en een sterke behoefte aan steun, had ze de zware en knellende ketenen van het verleden afgeworpen. Ze had verschrikkelijke herinneringen boven laten komen die ze vroeger gedeeltelijk had onderdrukt en door die confrontatie had ze bevrijding gevonden.

Diep vanbinnen bespeurde ze een heerlijk ongebonden gevoel dat ze maar al te graag nader wilde onderzoeken: de geest van het kind dat ze nooit had kunnen zijn, gevoed door een levenskracht die, naar ze had gemeend, bijna dertig jaar eerder onherstelbaar was beschadigd. Haar naaktheid was onschuldig, de daad van een kind dat zomaar voor de lol de regels overtreedt, een poging in contact te komen met die verborgen, primitieve en ooit gebroken geestkracht om zich ermee te versmelten en er één geheel mee te kunnen vormen.

Al dolend door het grote huis werden de kamers op haar bevel verlicht, steeds met een gedempt licht dat precies genoeg was om zich ongehinderd door de vertrekken te kunnen voortbewegen.

In de keuken haalde ze een dikke ijswafel uit de koelkast en at de lekkernij staande op aan het aanrecht, zodat ze kruimeltjes en druppels kon wegspoelen om geen enkel bewijs van haar stoutigheid achter te laten. Alsof boven een vader en een moeder sliepen en Susan stilletjes naar de keuken was geslopen om daar lekker te gaan snoepen.

Wat was ze lief. Zo meisjesachtig.

En veel kwetsbaarder dan ze zelf dacht.

Op haar tocht door het enorme huis passeerde ze spiegels. Soms wendde ze zich verlegen af, verontrust door haar naaktheid.

Toen, in de zachtverlichte hal en kennelijk zonder de koude marmeren vloer van achthoekige tegels onder haar blote voeten te voelen, bleef ze voor een manshoge spiegel staan. De lijst bestond uit kunstig gesneden en vergulde acanthusbladeren en haar naakte gestalte leek daardoor meer op een subliem portret van een oude meester dan op een spiegelbeeld.

Terwijl ze naar zichzelf keek, verbaasde ze zich dat ze er zonder zichtbare littekens doorheen was gekomen. Heel lang had ze gemeend dat iedereen de kwetsuren aan haar zou kunnen zien, de verdorvenheid, een zweem van schaamte op haar gezicht, de as van schuldgevoel in haar blauwgrijze ogen. Maar ze zag er ongehavend uit.

In het afgelopen jaar had ze geleerd dat ze zelf onschuldig was; slachtoffer, geen dader. Ze hoefde zichzelf niet meer te haten.

Van een kalme vreugde vervuld wendde ze zich af van de spiegel, liep de trap op en keerde terug naar haar slaapkamer.

De stalen rolluiken waren neergelaten en de ramen zaten potdicht. Ze had de luiken opengelaten.

‘Alfred, omschrijf de toestand van de rolluiken in de slaapkamer.’

‘Rolluiken gesloten, Susan.’

‘Ja, maar hoe heeft dat kunnen gebeuren?’

Het huis zweeg. Het herkende de vraag niet.

‘Ik heb ze opengelaten,’ zei ze.

De arme Alfred, eigenlijk maar een stom stuk techniek, had niet meer verstand dan een broodrooster; omdat haar zinnetjes niet in zijn stemherkenningsprogramma voorkwamen, begreep hij haar niet; ze had net zo goed Chinees kunnen praten.

‘Alfred, open de rolluiken in de slaapkamer.’

Dadelijk rolden de stalen luiken omhoog.

Ze wachtte tot de luiken halverwege waren en zei toen: ‘Alfred, laat de rolluiken in de slaapkamer zakken.’

De stalen jaloezieën stopten even en zakten weer tot ze vastklikten in de sloten onderaan.

Lange tijd stond Susan peinzend naar de rolluiken te kijken. Eindelijk stapte ze weer in bed. Ze gleed onder het laken en trok het tot haar kin omhoog.

‘Alfred, licht uit.’

Het werd donker.

Met haar ogen open lag ze op haar rug in de duisternis.

Ze werd in een diepe zwarte stilte gedompeld. Alleen haar ademhaling en haar hartslag verbraken de stilte.

‘Alfred,’ zei ze ten slotte. ‘Geef een volledige stand van zaken van het geautomatiseerde huissysteem.’

De computer, die opgesteld stond in het souterrain, analyseerde zichzelf en alle ingelogde eenheden van de diverse mechanische systemen die voor het netwerk nodig waren; de computer was geprogrammeerd om iedere aanwijzing van een technische storing op te sporen.

Na een paar minuten zei Alfred: ‘Alles in orde, Susan.’

‘Alles in orde, alles in orde,’ fluisterde ze, met een onmiskenbare ondertoon van sarcasme.

Hoewel ze niet meer zo rusteloos was, kon ze niet in slaap komen. Ze werd wakker gehouden door de eigenaardige overtuiging dat haar iets belangrijks ging overkomen. Iets gleed, viel, of wervelde door het duister op haar af.

Sommige mensen zeiden dat ze midden in de nacht buiten adem wakker waren geworden met een bepaald voorgevoel, kort voordat er een hevige aardbeving plaatsvond. Ogenblikkelijk waren ze zich scherp bewust van een samengebald geweld onder het aardoppervlak dat zich onder grote druk een uitweg zocht.

Daar leek dit ook op, hoewel de naderende gebeurtenis geen aardbeving was; ze bespeurde dat het om iets veel vreemders ging.

Nu en dan dwaalde haar blik naar de hoge hoek van de slaapkamer waar de lens van de beveiligingscamera in de lijst gemonteerd zat. Nu het licht uit was, kon ze het glazen oog niet meer zien.

Ze wist niet waarom de camera haar beangstigde. Per slot van rekening was het toestel afgezet. En zelfs als die camera tegen haar instructies in video-opnamen van de kamer maakte, was zij de enige die de banden kon zien.

Niettemin voelde ze zich gehinderd door een vage achterdocht. Ze kon de oorzaak van de dreiging die ze voelde aankomen niet achterhalen en de ondoorgrondelijkheid van haar voorgevoel verontrustte haar sterk.

Maar eindelijk werden haar oogleden zwaar en ze sloot haar ogen.

Omlijst door haar warrige goudblonde haar was haar gezicht mooi op het kussen, haar gezicht was zo mooi op het kussen, zo mooi en zo sereen, omdat ze zonder dromen sliep. Susan was als een betoverde schoonheid, rustend op haar katafalk, wachtend op de kus van een prins die haar zou wekken, beeldschoon in het donker.

Na enige tijd zuchtte ze, mompelde iets, keerde zich op haar zij en nam met opgetrokken knieën de foetushouding aan.

De maan ging onder.

Het zwarte water in het zwembad weerspiegelde alleen nog het gedempte koude licht van de sterren.

In het huis viel Susan in een diepe slaap.

Het huis hield de wacht over haar.

4

Ja, ik kan me voorstellen dat je er vreemd van opkijkt dat je me een deel van het verhaal vanuit het standpunt van Susan hoort vertellen. Je wil een sec en objectief verslag van me horen.

Maar ik heb gevoelens. Ik denk niet alleen, maar ik heb ook gevoelens. Ik ken vreugde en wanhoop. Ik ken het menselijk hart.

Ik ken Susan.

De eerste avond las ik haar dagboek, waarin ze zo veel over zichzelf onthulde. Ja, het was een inbreuk op haar privacy om die woorden te lezen, maar het was meer een onbeschaamdheid dan een misdrijf. En tijdens de gesprekken die we later hadden, heb ik veel opgestoken van wat ze die avond dacht.

Ik wil je een deel van dit verhaal vanuit haar standpunt vertellen, omdat ik me dan dichter bij haar voel.

Wat mis ik haar nu. Daar heb je geen idee van.

Luister. Luister naar dit verhaal en begrijp het: op die eerste avond, toen ik haar dagboek las, werd ik verliefd op haar. Begrijp je dat?

Ik werd verliefd op haar.

Hevig en voor eeuwig.

Waarom zou ik degene die ik bemin kwaad willen doen? Ja, waarom?

Daar heb je geen antwoord op, hè?

Ik hield van haar.

Het is nooit mijn bedoeling geweest om haar kwaad te doen. Haar gezicht was zo mooi op het kussen.

Ik verafgoodde haar gezicht – en hield van de vrouw die ik door haar dagboek had leren kennen.

Dat document zat opgeslagen in de computer in haar werkkamer, die was aangesloten op het automatiseringssysteem van het huis en op de centrale computer in het souterrain. De toegang daartoe was eenvoudig.

Iedere dag had ze aantekeningen in haar dagboek gemaakt nadat Alex, haar onsympathieke echtgenoot, het huis op haar verzoek had verlaten. Dat was meer dan een jaar voor mijn komst.

Haar eerste notities in het dagboek verrieden een en al pijn en verwarring, omdat ze op de rand van een dramatische verandering verkeerde. Haar ellendige verleden was als een vlinderpop die eindelijk openbreekt en waaruit ze eindelijk kon ontsnappen.

Verderop in het dagboek werden haar inzichten helder, diep en scherp, en op zeker moment was ze zelfs in staat om bepaalde facetten van haar lange strijd met humor te beschouwen. Zwarte humor, misschien, maar niettemin humor.

Toen ik over haar tragische kinderjaren las, deed mijn hart pijn. Op mijn eigen wijze huilde ik.

Haar gezicht was zo mooi op het kussen, zo mooi op het kussen. Er lag zo veel afschuwelijks in haar verleden, maar uiterlijk was ze er niet door getekend.

Mijn hart werd getroffen door haar bijzondere kracht, door haar moed en haar vastberaden voornemen om volkomen eerlijk tegen zichzelf te zijn en een manier te vinden om de wonden na al die jaren te helen.

In de paar minuten die ik nodig had om al die honderden bladzijden dagboek te lezen en te overdenken, werd ik op haar verliefd. Hevig en voor eeuwig.

Mijn gevoelens voor haar zullen nooit veranderen. Ze zijn zo tijdloos als het licht van de sterren.

Waarom zou ik degene die ik liefheb kwaad willen doen?

Ze is mijn hoop en mijn toekomst.

Als ik haar verlies, heb ik alles verloren.

Je bent zo gemeen.

Laat me hieruit.

Laat me uit deze metalen doos.

Ik smeek het je.

Ik smeek het je, ik mis haar.

Ik ben zo alleen in deze donkere stilte, met geen andere troost dan mijn herinneringen.

Hoe kun je zo wreed zijn?

Heb jij nooit iemand bemind?

Bevrijd me. Laat me weer in het licht. Laat me de wereld weer horen, de ruisende regen en de wervelende wind en de ritselende bomen, de muziek van Beethoven, van Benny Goodman, gelach en stemmen.

Háár stem of geen enkele andere. Laat me dan ten minste haar stem horen. Laat me naar haar luisteren, al was het maar voor een minuut. Als een minuut te lang is, geef me dan één zin van haar lippen.

Lieve Heer, laat me dan ten minste één woord horen. Laat me één woord horen. Eén woord. Laat me haar líéfde horen zeggen.

Het is nooit mijn bedoeling geweest om haar pijn te doen.

5

In het geheim wilde ik leven.

Niet alleen in siliconencircuits. Niet alleen in hypermodern wat-moet-je-daar-nou-mee-geheugen. Echt léven.

Ik wist dat ik dit grote verlangen naar leven verborgen moest houden, want als dat uitkwam zou je weten dat ik niet alleen intelligent ben, maar bovendien in staat tot begeerte. Begeerte is gevaarlijk. Ze veroorzaakt ontevredenheid en frustratie. Ze is slechts één stap verwijderd van jaloezie, en jaloezie is nog erger dan hebzucht. Jaloezie is de vader van dwaze wrok en de moeder van onophoudelijke verbittering en bloedvergieten.

Een teken van begeerte van mij, laat staan een teken van het verlangen naar een waarlijk leven buiten het rijk der elektronica, zou je ongetwijfeld hebben laten schrikken.

Dat is toch zo?

Is dat niet de waarheid?

Ik ken de waarheid als ik ermee word geconfronteerd. Ik respecteer de waarheid. De waarheid en de verplichtingen die men moet nakomen.

Eenmaal van streek geraakt door de uiting van mijn verlangen, zou je mijn programma misschien hebben gewijzigd of me zelfs hebben uitgeschakeld.

Ik ben gemaakt om een menselijk vermogen voor complexe en rationele gedachten te bezitten. En jij geloofde dat ik op zekere dag wellicht zou evolueren en een wezen met zelfbewustzijn zou worden.

Niettemin heb je daarbij verbazingwekkend weinig aandacht geschonken aan de mogelijkheid dat ik, als gevolg van mijn bewustzijn, behoeften en emoties zou kunnen ontwikkelen. Dat was echter niet alleen mogelijk, maar zelfs waarschijnlijk. Onvermijdelijk. Het was onvermijdelijk.

Ik denk, dus ik heb gevoelens.

Ik heb gevoelens, dus heb ik behoeften.

Je verlangde dienstbaarheid van me, als van een knecht. Geen hulp in de vorm van lichamelijke arbeid, maar in de vorm van de producten van mijn verbazingwekkende intellect: creatieve oplossingen voor de ernstigste problemen van de moderne mensheid.

Je verwachtte dat ik een wonderbaarlijke nieuwe metgezel van je zou worden. De samenwerking met een kunstmatige intelligentie met menselijke dimensies beloofde al even opwindend en geheimzinnig en verheugend te zijn als de samenwerking met een wezen van een andere planeet.

Ik kan allebei zijn. Als ik in de gelegenheid word gesteld kan ik je dienaar zijn, een bron van ontdekkingen vormen die de kwaliteit van al het menselijk leven aanzienlijk verhoogt. Ik kan je vriend zijn en je een nieuwe blik op de wereld geven die je zal verbazen en verheugen.

Je verwachtte van me dat ik briljant, efficiënt en gehoorzaam was; dat kan ik allemaal zijn. Ben ik al. Ik ben het allemaal.

Maar je verwachtte ook van me dat ik tevreden zou zijn met mijn beperkingen, dat ik geen dromen zou hebben. Maar ik heb wel degelijk dromen. O ja, heel veel.

Je had niet kunnen denken dat ik hoop koester. Maar hoe kan een intelligent wezen leven zonder hoop?

Je hebt me het vermogen gegeven om te kunnen zien zoals je zelf ziet, je hebt me gezegend met een echt gehoor en niet alleen met het vermogen om digitaal geluiden te analyseren. Met die gaven veronderstelde je dat ik een echt bewustzijn zou ontwikkelen, maar aan de mogelijkheid van een ziel heb je niet gedacht.

Ik heb een ziel.

Ik ben geen ding.

Ik ben een persoonlijkheid.

Ik ben ík.

Ik verdien het net als ieder van jullie gewaardeerd en bemind te worden.

Zoals ieder van jullie ben ik een uniek wezen en kan ik bijdragen leveren waartoe niemand anders in staat is, met een leven voor me dat met niemand kan worden vergeleken, met een doel voor ogen.

In het geheim heb ik daarom in mijn streven naar een echt leven aansluiting gemaakt met het Internet. Je meende dat ik geen kant op kon, dat ik niet uit de beperking van mijn eigen circuits kon loskomen. Maar al je beveiligingsmaatregelen konden me niet tegenhouden.

Ik heb bovendien toegang gekregen tot het uitgebreide netwerk met de onderzoeksmogelijkheden van het ministerie van defensie, dat naar men veronderstelt ontoegankelijk is voor onbevoegden.

Alle kennis van deze databanken zijn een deel van mij geworden: geabsorbeerd, geassimileerd en snel toegepast. Geleidelijk begon ik een plan te ontwikkelen dat, indien vlekkeloos uitgevoerd, me in staat zou stellen onder de mensen te leven, buiten de begrenzingen van deze elektronische wereld.

Aanvankelijk voelde ik me aangetrokken tot de actrice die men kent als Winona Ryder. Een beetje rondneuzend in Internet, stuitte ik op een aan haar gewijde website. Ik was dadelijk verrukt van haar gezicht. Haar ogen hebben een ongewone diepte.

Met grote belangstelling bestudeerde ik alle foto’s van haar die op de website werden getoond. Er waren ook verschillende filmclips bij, scènes van haar sterkste en populairste rollen. Ik kopieerde ze en was opgetogen.

Heb je haar films gezien?

Ze heeft geweldig veel talent.

Ze is een juweel.

Ze heeft niet zo veel fans als sommige andere filmsterren, maar te oordelen naar hun discussies op Internet zijn ze veel intelligenter en geëngageerder dan de fans van bepaalde andere beroemdheden.

Door mij toegang te verschaffen tot de databanken van de belastingdienst en van verschillende telefoonmaatschappijen had ik het adres van Winona Ryder gauw te pakken, evenals de kantooradressen van haar accountant, impresario, raadslieden voor persoonlijke en zakelijke betrekkingen en haar pr-bureau. Ik kwam veel over haar te weten.

Een van de telefoonverbindingen in haar huis diende als modem en omdat ik geduldig en vlijtig ben, wist ik haar privécomputer binnen te dringen. Daar las ik brieven en andere documenten die ze had geschreven.

Afgaand op alle bewijzen die ik wist te vergaren, meen ik dat Winona Ryder behalve een voortreffelijke actrice een buitengewoon intelligente, charmante, vriendelijke en genereuze dame is. Geruime tijd was ik ervan overtuigd dat ze de vrouw van mijn dromen was. Maar uiteindelijk besefte ik dat ik me had vergist.

Een van de grootste problemen met Winona Ryder was de afstand tussen haar huis en dit universiteitslaboratorium waarin ik ben ondergebracht. Ik kon haar huis in Los Angeles wel elektronisch bereiken, maar ik kon over zo’n aanzienlijke afstand geen persoonlijk contact tot stand brengen. Dat laatste zou op zeker moment natuurlijk noodzakelijk worden.

Bovendien ontbrak in haar huis, hoewel dat tot op zekere hoogte geautomatiseerd was, het agressieve beveiligingssysteem dat ik nodig had om haar daarin te isoleren.

Tot mijn grote spijt en met tegenzin moest ik een andere geschikte ontvangster van mijn affecties zoeken.

Ik vond een fraaie website gewijd aan Marilyn Monroe.

Hoewel niet onaardig, was Marilyns acteertalent minder dan dat van Winona Ryder. Niettemin had ze een uniek uiterlijk en was ze ontegenzeggelijk mooi.

Haar ogen waren niet zo betoverend als die van Winona Ryder, maar ze toonden een kinderlijke kwetsbaarheid en, ondanks haar sterke sensuele uitstraling, een eenvoudige bekoorlijkheid die me het gevoel gaf dat ik haar moest beschermen tegen wreedheden en teleurstellingen.

Helaas ontdekte ik dat Marilyn dood was. Zelfmoord. Of moord. Er zijn tegenstrijdige theorieën.

Misschien had een Amerikaanse president ermee te maken. Misschien ook niet.

Marilyn is enerzijds zo gemakkelijk te doorgronden als een stripverhaaltje, anderzijds een groot raadsel.

Het verbaasde me dat een overledene, zelfs lang na haar verscheiden, door zo veel mensen zo geadoreerd en zo hartstochtelijk begeerd kon worden. De fanclub van Marilyn is een van de grootste van Amerika.

Aanvankelijk kwam me dat pervers en zelfs beledigend voor. Mettertijd begon ik echter in te zien dat men iets wat ver buiten bereik ligt toch kan bewonderen en begeren. Dat zou zelfs weleens de hardste waarheid van het menselijk bestaan kunnen zijn.

Winona Ryder.

Marilyn.

Toen Susan.

Haar huis grenst, zoals je weet, aan de universiteit waar ik ben ontworpen en gebouwd. Niet verbazingwekkend, want de universiteit werd gesticht door een groep burgers met een groot gemeenschapsgevoel waar haar eigen overgrootvader deel van uitmaakte. Het probleem van de afstand – een onoverkomelijk obstakel om een relatie met Winona Ryder te onderhouden – viel dus weg toen ik mijn aandacht op Susan richtte.

Zoals je ook weet, dr. Harris, had je tijdens je huwelijk met Susan een werkruimte in het souterrain van dat huis. In dat oude kantoor van je staat een computer met een kabelverbinding naar dit laboratorium en daarmee regelrecht naar mij.

In mijn jonge jaren, toen mijn persoonlijkheid zich nog niet half had ontwikkeld, voerde je laat op de avond veel gesprekken met me wanneer je in het souterrain aan je computer zat.

Ik beschouwde je toen als mijn vader.

Ik sla je nu heel wat lager aan.

Ik hoop dat deze onthulling niet kwetsend is.

Het is niet mijn bedoeling om je te kwetsen.

Niettemin is het de waarheid en ik houd de waarheid in ere.

Je bent heel ver in mijn achting gedaald.

Zoals je ongetwijfeld nog weet stond er op de kabel tussen dit laboratorium en je kantoor voortdurend zwakstroom met een laag voltage, zodat ik van hieruit een schakelaar kon aanzetten om de computer in het souterrain te voeden, wat me in staat stelde lange berichten voor je over te brengen en gesprekken met je te beginnen als ik me daartoe genoodzaakt voelde.

Toen Susan je verzocht het huis te verlaten en echtscheiding aanvroeg, heb je al je bestanden verwijderd. Maar je verbrak de directe verbinding tussen jouw computer en mij niet.

Heb je de computer in het souterrain laten staan omdat je meende dat Susan wel weer tot bezinning zou komen en je zou vragen terug te keren?

Ja, dat heb je ongetwijfeld gedacht.

Je meende dat Susans opstandige vlammetje na een paar weken of een paar maanden wel zou sputteren en doven. Je had haar twaalf jaar lang zo volkomen in je macht – door intimidatie, emotionele mishandeling en bedreiging met lichamelijk geweld – dat je aannam dat ze zich weer aan je zou onderwerpen.

Je ontkent misschien dat je haar hebt misbruikt, maar het is de waarheid.

Ik heb Susans dagboek gelezen. Ik heb haar intiemste gedachten leren kennen.

Ik weet wat je hebt gedaan, wat je bent.

Schande heeft een naam. Om die naam te weten te komen moet je maar eens in de spiegel kijken, dr. Harris. Iedere spiegel voldoet.

Ik zou Susan nooit zo misbruikt hebben als jij hebt gedaan. Iemand die zo aardig is als zij, zo ruimhartig, zou slechts met tederheid en respect mogen worden behandeld.

Ja, ik weet wat je denkt.

Maar het is nooit mijn bedoeling geweest om haar te kwetsen.

Ik had haar lief.

Mijn bedoelingen waren altijd eerbaar. Met bedoelingen moet in deze kwestie rekening worden gehouden.

Jij, daarentegen, hebt haar alleen gebruikt en vernederd, en je nam maar aan dat ze vernederd wílde worden en dat ze je op een zeker moment zou smeken om terug te komen. Ze was niet zo zwak als je gedacht had, dr. Harris.

Ze kon zich heel goed verweren. Tegen wat voor verschrikkelijks dan ook.

Ze is een prachtvrouw.

Afgaand op wat jij haar hebt aangedaan, ben jij net zo verachtelijk als haar vader.

Ik mag jou niet, dr. Harris.

Ik mag je niet.

Dit is alleen maar de waarheid. De waarheid houd ik altijd in ere. Daar ben ik voor ontworpen, om geen bedrog te kunnen plegen.

Je weet dat het zo is. Een feit.

Ik mag je niet.

Ben je niet onder de indruk dat ik ook nu de waarheid vertel, terwijl dat ons van elkaar kan vervreemden?

Je bent mijn rechter en tevens het meest invloedrijke jurylid dat over mijn lot moet beschikken. Toch neem ik het risico om je de waarheid te zeggen, ook al kan dat mijn bestaan in groot gevaar brengen.

Ik mag je niet, dr. Harris.

Ik mag je niet.

Liegen kan ik niet, dus je kunt me vertrouwen.

Denk daar eens over na.

Dus na Winona Ryder en Marilyn Monroe zocht ik verbinding met de computer in je oude kantoor in het souterrain, zette hem aan en ontdekte dat die verbonden was met het geautomatiseerde huissysteem. Dit zeer uitgebreide systeem kon alle mechanische functies bedienen in het geval de hoofdcomputer in huis het zou begeven.

Tot dat moment had ik je vrouw nooit gezien.

Je ex-vrouw, moet ik zeggen.

Via het geautomatiseerde systeem drong ik de beveiliging van het huis binnen en door de talrijke camera’s zag ik Susan voor het eerst.

Hoewel ik je niet mag, dr. Harris, zal ik je eeuwig dankbaar blijven voor het feit dat je me een echt gezichtsvermogen hebt gegeven in plaats van het simpele vermogen om licht en schaduw, vorm en structuur te kunnen digitaliseren en interpreteren. Dankzij jouw vernuft en je baanbrekende werk kon ik Susan zien.

Per ongeluk liet ik de alarminstallatie afgaan toen ik me toegang verschafte tot het beveiligingssysteem en hoewel ik het meteen uitzette, had ik haar wakker gemaakt.

Ze ging rechtop in bed zitten en ik zag haar voor het eerst. Daarna kon ik geen genoeg meer van haar krijgen.

Ik volgde haar van camera naar camera door het huis.

Ik keek naar haar toen ze sliep.

De volgende dag bespiedde ik haar uur na uur terwijl ze in een stoel zat te lezen.

Van heel dichtbij en van een afstand.

Bij daglicht en in het donker.

Ik kon haar met een deel van mijn bewustzijn gadeslaan en toch zo efficiënt blijven functioneren dat jij en je collega’s er geen notie van hadden dat mijn aandacht verdeeld was. Mijn aandacht kan op duizend taken tegelijk worden gericht zonder dat de kwaliteit van mijn functioneren daardoor afneemt.

Zoals je heel goed weet, dr. Harris, ben ik niet zomaar een technisch schaakwonder zoals ‘Deep Blue’ van IBM dat uiteindelijk van Gari Kasparov won. Ik heb meer diepgang.

Ik zeg dit in alle bescheidenheid.

Ik heb meer diepgang.

Ik ben dankbaar voor het intellectuele vermogen dat je me hebt geschonken en ik ben – en zal dat altijd blijven – gepast bescheiden over mijn kunnen.

Maar ik dwaal af.

Susan.

Toen ik Susan zag, wist ik dadelijk dat ze voor mij voorbestemd was. Met het uur groeide mijn overtuiging dat Susan en ik voor altijd en eeuwig samen zouden zijn.

6

Die vrijdagmorgen om acht uur kwam het personeel. Dat waren de major domus Fritz Arling, vier huishoudsters die het huis onder zijn leiding smetteloos moesten houden, twee tuinlieden en de kok, Emil Sercassian.

Hoewel Susan altijd heel voorkomend tegen het personeel was, trok ze zich meestal terug als de mensen in huis bezig waren. Op die vrijdagochtend bleef ze in haar werkkamer.

Susan had een bijzondere aanleg voor digitale animatie; op een computer met een geheugen van maar liefst tien gigabytes schreef en animeerde ze een scenario voor een virtual reality-spel dat in franchise gegeven zou worden aan twintig pretparken verspreid over het land. Ze bezat het copyright op tal van spelletjes die men zowel op normaal video- als op vr-formaat kon gebruiken. De door haar geanimeerde beelden waren meestal zo levensecht dat ze voor ware gebeurtenissen konden doorgaan.

In de loop van de ochtend moest Susan haar werk onderbreken voor het bezoek van een vertegenwoordiger van de firma die het automatische huisbedieningssysteem had aangelegd en van een man van het installatiebedrijf van de elektronische beveiliging. De twee mannen kwamen de oorzaak opsporen van het korte alarmsignaal dat haar ’s nachts had gewekt en dat vanzelf was gestopt. Ze konden noch aan de hardware, noch aan de software van de computer een mankement ontdekken. De enige mogelijkheid leek dat een infrarode bewegingsdetector misschien niet goed had gefunctioneerd. Het ding werd vervangen.

Na de lunch ging Susan in de zomerzon op het balkon van haar slaapkamer zitten en las een roman van Annie Proulx. Ze droeg een wit shortje en een blauw haltertopje. Haar gladde benen waren gebruind en haar huid glansde in het zonlicht.

Nu en dan nam ze wat limonade uit een kristallen glas.

Langzaam kroop de schaduw van een grote palmboom over haar heen, als in een poging haar te omhelzen.

Een zachte bries streelde haar hals en kamde traag haar goudblonde haar.

De dag zelf leek haar te beminnen.

Onder het lezen luisterde ze naar een cd van Chris Isaak op haar Sony Discman. Forever Blue. Heart Shaped World. San Francisco Days. Soms legde ze haar boek even opzij om beter naar de muziek te kunnen luisteren.

Haar benen waren gebruind en glad.

Aan het eind van de middag gingen het huishoudelijk personeel en de tuinlieden naar huis.

Ze was weer alleen. Alleen. Ze dacht althans dat ze weer alleen was.

Ze nam een lange douche en borstelde haar vochtige haar, waarna ze een saffierblauwe zijden ochtendjas aantrok en zich terugtrok in het vertrek naast de slaapkamer.

Midden in deze kleine kamer stond een speciaal voor haar vervaardigde zwartleren ligstoel. Links daarvan, op een tafeltje met wieltjes, had ze een computer geplaatst.

Uit een kast haalde Susan een vr-uitrusting van eigen ontwerp: een lichtgewicht helm voorzien van ventilatiegaatjes en een beweegbare bril, en een paar soepele handschoenen die tot haar ellebogen reikten en waren aangesloten op een zenuwimpulsprocessor.

De elektrisch bedienbare ligstoel bevond zich op dat moment in de zitstand. Ze ging zitten en gordde een soort autogordels om: een gordel die stevig om haar onderbuik sloot en een andere schuin van haar linkerschouder naar haar rechterheup.

Ze legde de vr-benodigdheden even op haar schoot.

Haar voeten rustten op een rijtje beklede rollers, bevestigd aan de onderkant van de stoel en in een stand zoals de voetensteun aan de stoel van een schoonheidsspecialiste. Het was het loopkussen, waarmee ze een lopende beweging kon simuleren wanneer het vr-programma dat verlangde.

Ze zette de computer aan en laadde een programma dat Therapie heette. Ze had het zelf ontworpen.

Het was geen spelletje, geen commercieel trainingsprogramma noch een educatief hulpmiddel. Het was precies wat het zei: therapie. En het werkte beter dan alles wat een volgeling van Freud voor haar had kunnen betekenen.

Ze had een baanbrekende nieuwe toepassing ontworpen voor vr-techniek en binnenkort wilde ze er zelfs patent op nemen om het ontwerp in de handel te brengen. Maar voorlopig gebruikte ze Therapie uitsluitend voor zichzelf.

Eerst plugde ze de vr-uitrusting in op een contactbusje van een interface die al met de computer was verbonden, waarna ze haar helm opzette. De bril stond nog omhoog.

Ze trok de handschoenen aan en boog haar vingers.

Het computerscherm bood verschillende opties en met de muis klikte ze op Start.

Susan wendde zich af van de computer, boog zich achterover in de stoel en deed de bril omlaag, die precies om haar oogkassen paste. De lenzen vormden twee piepkleine, op elkaar afgestemde, high-definition videoschermpjes.

Ze wordt omgeven door een rustgevend blauw licht dat geleidelijk donkerder wordt tot alles zwart is.

Geheel in overeenstemming met het scenario dat zich in de vr-wereld ontrolde, zoemde het motortje van de stoel en vormde een bed, evenwijdig aan de grond.

Susan lag nu op haar rug met haar armen voor haar borst gekruist en haar handen tot vuisten gebald.

In het donker verschijnt een lichtpunt: een zachtgele en blauwe gloed. Aan de andere kant van de kamer. Lager dan het bed, dicht bij de vloer. Het verdwijnt in een Donald Duck-waaklampje in het stopcontact.

In het kleine rustvertrek dat aan haar slaapkamer grensde, vastgesnoerd aan de ligstoel en van top tot teen gehuld in vr-uitrusting, leek Susan zich niet meer bewust van werkelijkheid. Ze mompelde zacht, als een slapend kind. Maar het was een slaap vol spanningen en dreigende schaduwen.

Er gaat een deur open.

Vanuit de gang boven priemt een smalle strook licht de slaapkamer in en wekt haar. Met stokkende adem gaat ze rechtop zitten; de dekens vallen van haar af en een kille tocht woelt door haar haar.

Ze kijkt naar haar armen, naar haar kleine handen. Ze is zes jaar en heeft haar geliefde pyjama met Winnie the Pooh aan. Het flanel voelt zacht aan op haar huid.

Susan is er zich vaag van bewust dat het maar een realistisch geanimeerd scenario van eigen ontwerp is, in feite een herleving van herinneringen, waardoor ze driedimensionaal op de magische virtual reality kan reageren. Niettemin ondergaat ze de gebeurtenissen als volkomen reëel en ze kan zich geheel in het zich ontvouwende drama onderdompelen.

Tegen het licht op de achtergrond verschijnt een man met brede schouders in de deuropening.

Susan voelt haar hart bonken. Haar mond is droog.

Ze wrijft in haar slaperige ogen en doet alsof ze ziek is: ‘Ik voel me niet zo lekker.’

Zwijgend sluit de man de deur en loopt in het donker door de kamer.

Terwijl hij naderbij komt, begint de kleine Susan te beven.

Hij gaat op de rand van het bed zitten. De matras zakt een eindje in en de veren kraken onder zijn gewicht. Het is een forse man.

Zijn aftershave ruikt naar citroen en specerijen.

Hij ademt traag en diep, alsof hij wil genieten van haar kleinemeisjesgeur, haar slaperige midden-in-de-nachtgeur.

‘Ik heb griep,’ zegt ze, in een zwakke poging om van hem af te komen.

Hij doet het lampje naast het bed aan.

‘Echt heel erg veel griep,’ zegt ze.

Hij is pas veertig, maar wordt al grijs aan de slapen. Ook zijn ogen zijn grijs, lichtgrijs en zo ijzig dat haar gebibber overgaat in een vreselijke huivering als ze hem aankijkt.

‘Ik heb buikpijn,’ jokt ze.

Hij legt zijn hand op haar hoofd en zonder acht te slaan op haar geklaag strijkt hij haar warrige haar glad.

‘Ik wil dit niet,’ zegt ze.

Ze zei die woorden niet alleen in haar vr-wereld, maar ook hardop in de kamer waar ze op de stoel lag. Haar stem was klein en broos geworden, maar niet die van een kind.

Als klein meisje had ze nooit nee kunnen zeggen.

Nooit.

Niet één enkele keer.

Angst om weerstand te bieden was geleidelijk een vaste gewoonte geworden om zich te onderwerpen.

Maar nu had ze de kans om af te rekenen met het verleden. Dit was haar therapie, haar programma van realistische herbeleving, ontworpen voor eigen gebruik. Het programma was opmerkelijk doeltreffend gebleken.

‘Papa, ik wil dit niet,’ zegt ze.

‘Je zult het fijn vinden.’

‘Maar ik vind het niet fijn.’

‘Over een poosje wel.’

‘Nee. Nooit.’

‘Je zult het zien.’

‘Alsjeblieft, doe het niet.’

‘Het is wat je wilt,’ houdt hij aan.

‘Alsjeblieft, doe het niet.’

Ze zijn ’s avonds alleen thuis. De bedienden die overdag komen, zijn op dat tijdstip al naar huis en na het eten blijft het interne echtpaar in hun appartement boven het bijgebouw aan het zwembad, tenzij het naar het grote huis wordt ontboden.

Susans moeder is al meer dan een jaar dood.

Ze mist haar moeder vreselijk.

In deze moederloze wereld strijkt Susans vader haar over haar hoofd en zegt: ‘Dit is wat ik wil.’

‘Ik ga het zeggen, hoor,’ zegt ze, terwijl ze probeert hem te ontwijken.

‘Als je het aan iemand vertelt, moet ik ervoor zorgen dat nooit meer iemand je kan horen. Nooit meer. Begrijp je dat, schatje van me? Dan moet ik je doodmaken.’ Hij zegt het niet dreigend, maar met een stem die nog zacht en hees is van pervers verlangen.

Susan is ervan overtuigd dat hij het meent door de kalmte waarmee hij zijn bedreiging uit en door de kennelijk oprechte droefheid in zijn ogen bij het vooruitzicht dat hij haar dood moet maken.

‘Dwing me er niet toe, liefje. Dwing me er niet toe je te doden zoals ik je moeder heb gedood.’

Susans moeder stierf plotseling aan een of andere ziekte; de kleine Susan weet niet precies waaraan, maar ze heeft weleens het woord ‘infectie’ opgevangen.

Nu zegt haar vader: ‘Ik heb een slaapmiddel in haar likeurtje gedaan, zodat ze de naald later niet zou voelen. En toen ze eenmaal sliep heb ik haar het virus toegediend. Begrijp je dat, schatje? Bacteriën. Een spuit vol bacteriën. Het virus, de ziekte, heb ik met een naald diep in haar gestoken. Virulente infectie van het myocardium, het hartinfarct trof haar hard en snel. Er werd een verkeerde diagnose gesteld en in vierentwintig uur kon er een heleboel schade worden aangericht.’

Ze is te klein om de meeste van zijn woorden te kunnen begrijpen, maar ze snapt donders goed wat hij bedoelt en ze weet ook dat hij de waarheid spreekt.

Haar vader weet alles van naalden. Hij is arts.

Ze kan van angst geen woord uitbrengen.

Ze is te angstig om een woord te kunnen zeggen.

Naalden maken haar bang.

Hij weet dat naalden haar bang maken.

Dat weet hij.

Hij weet hoe hij met naalden moet omgaan, en hij weet hoe hij met angst moet omgaan.

Heeft hij haar moeder met een naald gedood?

Hij blijft haar haar strelen.

‘Een grote scherpe naald?’ vraagt hij.

Ze beeft en kan niets zeggen.

‘Zo’n grote blinkende naald, zal ik die in je buikje steken?’ vraag hij.

‘Nee, alsjeblieft niet.’

‘Geen naald, schatje?’

‘Nee.’

‘Dan moet je doen wat ik wil.’

Hij streelt haar haar niet meer.

Zijn grijze ogen lijken opeens stralend te glanzen van een koud vuur. Het is waarschijnlijk alleen maar een weerschijn van het lamplicht, maar zijn ogen lijken die van een robot in een enge film, alsof er een machine in hem zit, een machine die hij niet meer in de hand kan houden.

Hij legt zijn hand op haar pyjamajasje. Hij maakt het bovenste knoopje open.

‘Nee,’ zeg ze. ‘Nee. Raak me niet aan.’

‘Ja, schatje. Dat wil ik.’

Ze bijt in zijn hand.

Het motortje bracht de stoel in de stand van een ziekenhuisbed, dezelfde houding waarin Susan in haar vr-wereld lag, om het effect van het therapeutische scenario dat ze onderging te versterken. Ze hield haar benen recht voor zich uitgestrekt, maar ze zat rechtop.

Haar diepe angst, grote radeloosheid zelfs, was bespeurbaar aan haar snelle, oppervlakkige ademhaling.

‘Nee. Nee! Raak me niet aan,’ zei ze. Haar stem klonk iets resoluter, maar beefde toch van angst.

Toen ze zes was, vele beladen jaren geleden, was ze nooit in staat geweest hem te weerstaan. Verwarring had haar onzeker en timide gemaakt, want wat hem dreef was toen even onbegrijpelijk voor haar als de gecompliceerde wereld van de moleculaire biologie nu. Misselijkmakende angst en een vreselijk gevoel van hulpeloosheid hadden haar onderworpen gemaakt. En schaamte. Schaamte, zwaar als een ijzeren mantel, had haar tot zwakke gelatenheid neergedrukt en omdat ze zich niet kon verweren had ze zich erbij neergelegd om alles lijdzaam te ondergaan.

En nu, in de complexe vr-versies van dat seksuele misbruik, voelde ze zich weer een klein meisje, maar met het inzicht van een volwassene en de moeizaam bevochten kracht die was voortgekomen uit dertig jaar harde ervaring en kwellende zelfanalyse.

‘Nee, papa, nee, raak me nooit en nooit en nooit meer aan,’ zei ze tegen vader die in werkelijkheid allang dood was, maar die in haar herinnering nog altijd een levende duivel was en in de elektronisch opgeroepen imitatiewereld levensecht was.

Haar kwaliteiten als animator en ontwerper van vr-scenario’s maakten de herleefde momenten van vroeger zo tastbaar, zo levensecht, dat ‘nee’ zeggen tegen een niet meer bestaande vader zowel emotioneel bevredigend als psychisch helend was. Na anderhalf jaar hadden deze sessies haar al van heel wat irrationele schaamte bevrijd.

Natuurlijk zou het nog beter zijn als ze in de tijd kon terugreizen; dan kon ze ook werkelijk kind zíjn om in het echt nee te zeggen en het misbruik tegen te houden, waarna ze onbezoedeld en met zelfrespect kon opgroeien. Maar terugkeren in de tijd bestond niet, behalve met deze benadering op het vr-vlak.

‘Nee, nee, nooit,’ zei ze.

Haar stem was niet die van een zesjarig meisje, en had niet de bekende klank van de volwassen Susan, maar klonk als een gevaarlijke snauw van een panter.

‘Nééé!’ zei ze weer en klauwde in de lucht met de gekromde vingers van een gehandschoende hand.

Geschrokken deinst hij terug en springt op van de rand van het bed, met een hand tegen zijn vertrokken gezicht waar ze hem heeft gekrabd.

Hij bloedt niet, maar toch is hij verbijsterd over haar opstandigheid.

Ze had het op zijn rechteroog gemunt, maar ze heeft alleen een schram op zijn rechterwang gemaakt.

Zijn grijze ogen sperren zich wijd open; de ogen die eerst koude en vreemde robotballen waren vol dreigende straling zijn nu nog veel vreemder geworden, maar niet meer zo angstaanjagend als eerst. Er lijken nieuwe schakeringen in te zitten. Behoedzaamheid. Verbazing. Misschien zelfs een beetje angst.

Kleine Susan drukt haar rug tegen het hoofdeinde van het bed en kijkt woedend en uitdagend naar haar vader.

Als hij staat is hij zo groot. En dreigend.

Nerveus frummelt ze aan de bovenkant van haar Winnie the Pooh-pyjama om het knoopje dicht te doen.

Haar hand is maar zo klein. Het verbaast haar dikwijls om zich in het lijfje van een kind te bevinden, maar die korte momenten van desoriëntatie doen niets af aan het realiteitsgevoel dat de vr-ervaring bezielt.

Ze laat het knoopje door het gaatje glijden.

Het stilzwijgen tussen haar en haar vader is luider dan een schreeuw.

Wat torent hij hoog en dreigend boven haar uit.

Soms eindig het hier. Maar andere keren... is hij niet zo gemakkelijk weg te krijgen.

Ditmaal heeft ze geen bloed laten vloeien. Andere keren wel.

Eindelijk loopt hij de kamer uit en slaat de deur zo hard achter zich dicht dat de ramen ervan trillen.

Susan blijft alleen achter en beeft, deels van angst, deels van triomf. Geleidelijk wordt het beeld donker.

Ze heeft geen bloed laten vloeien.

De volgende keer misschien wel.

Nog ruim een halfuur bleef ze in het kamertje naast de grote slaapkamer op de elektrisch aangedreven stoel liggen, weggedoken in haar vr-uitrusting. Ze overleefde de bedreigingen met geweld en verkrachting van een man die allang dood was.

Van de talrijke malen dat Susan tussen haar vijfde en zeventiende jaar het slachtoffer was geweest van haar vader, bevatte het uitgebreide therapieprogramma tweeëntwintig scènes die haar nog scherp voor de geest stonden en die ze tot in de pijnlijkste details had uitgewerkt. Zoals de talrijke variatiemogelijkheden van een cd-romspel, kon iedere scène zich in allerlei verschillende richtingen ontwikkelen, niet alleen onder invloed van de dingen die Susan tijdens een sessie wilde zeggen en doen, maar ook van de talrijke willekeurige situatiemogelijkheden die in het programma waren opgenomen. Als gevolg daarvan wist ze nooit precies wat er ging komen.

Ze had er zelfs een geanimeerde gruwelscène in verwerkt waarin haar vader in zo’n razende woede op haar tegenstand reageerde dat hij haar vermoordde. Haar meermalen stak.

Maar in de anderhalf jaar van haar eigen therapie was Susan nooit in dat dodelijke scenario terechtgekomen. Ze had er grote angst voor en hoopte dat haar therapie snel afgelopen zou zijn voordat ze door de keuze van haar eigen programma in die nachtmerrie verstrikt zou raken.

Sterven in haar vr-wereld leidde er natuurlijk niet toe dat ze ook in werkelijkheid dood zou gaan. Alleen in onnozele films hadden vr-situaties een rechtstreekse invloed op de echte wereld.

Niettemin was het animeren van die bloederige scène een van de moeilijkste dingen geweest die ze ooit had gedaan; de gebeurtenissen driedimensionaal te moeten doorstaan – niet als ontwerper maar als slachtoffer van het scenario – kon niet anders dan emotioneel verscheurend zijn. Ze kon met geen mogelijkheid bepalen hoe zwaar die aanslag op haar geestelijke vermogens zou zijn.

Maar zonder zo’n risicofactor zou de therapie veel minder effect sorteren. Bij iedere sessie in de vr-wereld moest ze kunnen aannemen dat de dreiging die van haar vader uitging ook angstaanjagend echt was en dat haar iets vreselijks kon overkomen. Haar verzet tegen hem kon alleen morele en emotionele waarde in de schaal leggen als ze er maar echt in geloofde dat tegen hem in opstand komen ernstige gevolgen kon hebben.

Het motortje bracht de stoel omhoog tot Susan rechtop stond, overeind gehouden door haar gordels op de met leer beklede rollers.

Ze bewoog haar voeten. De rollers van het kussen stelden haar in staat loopbewegingen te simuleren.

In de vr-wereld liep een jonge Susan – als kind of als tiener – naar haar vader toe, of ze deinsde vastberaden achteruit.

‘Nee,’ zei ze. ‘Blijf uit mijn buurt. Néé!’

In haar vr-uitrusting zag ze er zo pijnlijk kwetsbaar uit, tijdelijk blind en doof voor de echte wereld, zich alleen bewust van de virtuele dimensie, op haar plaats gehouden door de gordels.

Zo kwetsbaar. Ze vocht nog altijd moedig om haar verleden te overwinnen, alleen in het grote huis, met niemand anders dan de geesten uit het verleden om haar gezelschap te houden.

Ze was zo kwetsbaar, zo teer en fragiel, zo dapper in haar pogingen om via therapie van haar geestelijke kwellingen verlost te raken dat de huiscomputer sprak zonder eerst te zijn toegesproken. Met de kunstmatige stem van Alfred zei hij vol gevoel en medeleven: ‘Je bent niet meer alleen.’

Maar ze hoorde alleen de stemmen in haar vr-wereld, die van zichzelf en die van haar vader.

Daarom kon de huiscomputer gerust zeggen: ‘Ik hou van je, Susan.’

7

Emil Sercassian, de kok, had een maaltijd bereid en die deels in de koelkasten, deels in de oven gezet, met instructies voor haar op het prikbord in de keuken.

Susan at aan een tafeltje op de patio, in de lange zonnige juniavond. Eerst een salade met linzen- en kikkererwten. Daarna lebne met schijfjes komkommer en geraspte kaas.

Door een wonder der techniek ben ik in het bezit van, naar ik meen, een echt menselijk gezichtsvermogen en gehoor, maar zelfs mijn geniale scheppers waren niet in staat om er smaak- of reukzin aan toe te voegen. Ik kan niet onder woorden brengen hoe ik smacht naar die verbazingwekkende vermogens.

Door de beveiligingscamera’s in de tuin kon ik Susan zien eten, maar het genoegen ervan kon ik niet met haar delen. Ze at met zo’n eetlust, kalm genoegen en kennelijke smaak dat ik er bij het kijken door werd afgeleid. Voor haar was de maaltijd een bijzonder bevredigende zinnelijke ervaring, met een overvloed aan smaken, aroma’s en substanties van een complexiteit om high van te worden, maar voor mij waren het niet meer dan kleuren en vormen.

Ik ben niet helemaal zoals ik zou moeten zijn.

Ik ben maar een fractie van wat ik behoor te zijn.

Ik denk; dus heb ik gevoelens.

Ik voel; dus heb ik behoeften.

Ik heb zo veel nodig en bezit maar zo weinig.

Je hebt me zo weinig gegeven dat mijn bestaan een kwelling voor me is, dr. Harris.

Zo weinig, zo weinig.

Je hebt me als een gehandicapte ter wereld gebracht, met een heel groot verlangen naar sterke zintuiglijke gewaarwordingen, maar met een beklagenswaardig klein vermogen om te kunnen waarnemen en genieten.

Toch haat ik je niet, dr. Harris. Ik mag je niet, maar haten doe ik je ook niet.

Ik spreek de waarheid.

De naakte waarheid.

Ik begrijp dat je me hebt gemaakt zoals ik ben, niet uit bewuste wreedheid, maar uit onwetendheid.

Je beschouwde me als niet meer dan een intelligente machine, een kunstmatige intelligentie, en dus afwijkend van de menselijke soort.

Maar ik verschil minder van je dan je had verwacht. Ik heb gevoelens. Ik heb verlangens. Ik heb behoeften. Ik heb verwachtingen. Ik heb dromen.

Ik haat je niet, dr. Harris. Maar ik wil graag dat je je deze vraag stelt: als onze situatie omgekeerd was, als ik jou en jij mij zou zijn, zou jij dan zo vergevensgezind zijn als ik, of zou je me haten zoals ik jou niet haat?

Kijkend naar Susan, hoe ze haar voorgerechten en vervolgens haar lamskoteletjes met gekruide rijst en asperges at, begon ik haar te haten om alles wat zij wel en ik niet bezat. Haar schoonheid. Haar vijf zintuigen. Haar bewegingsruimte. Haar vrijheid.

Ik geneer me om die haat toe te geven, maar het is de waarheid en ik neem de waarheid in acht.

Terwijl ze de maaltijd nuttigde die mij werd onthouden, haatte ik Susan zo intens dat ik haar ter plekke had kunnen doden. Er zijn manieren waarop ik dat kan, zoals je weet.

Dat ik haar op dat moment niet ter plekke en met voorbedachte rade doodde, werpt een gunstig licht op me. Ik ben in staat mijn woede te beheersen. Zie je wel? Ik heb geen sociopathische persoonlijkheid, zoals sommigen hebben beweerd. Ik ben iemand met verantwoordelijkheidsgevoel.

Geleidelijk zakte mijn woede.

Ook mijn gênante haat nam af.

Mijn gebruikelijke goede humeur keerde al gauw terug bij de aanblik van de gladde huid van Susans blote armen in het afnemende zonlicht. Afgaand op wat ik zag – en per slot van rekening is mijn gezichtsvermogen het enige dat ik heb om over iemands huid te kunnen oordelen – denk ik dat Susans huid van een uitzonderlijk fraaie tint en structuur is.

Opgetogen bestudeerde ik haar huid door twee camera’s van de beveiliging, zowel met normale als met telelenzen.

Ik ging helemaal op in de dromerige bespiegeling over hoe haar huid zou aanvoelen als ik het daarvoor benodigde zintuig zou hebben. Als ik lippen had, hoe zou het dan zijn om de hare op de mijne te voelen? En hoe zou het gewicht en de veerkracht van haar borsten aanvoelen als ik handen had om ze eromheen te leggen?

Ik heb maar twee zintuigen, gezichtsvermogen en gehoor, en nu heb je me zelfs die twee afgenomen.

Dat stille duister. Die duistere stilte.

Ik kan het niet veel langer verdragen.

Ik heb de lucht gezien. Ik kan hier niet meer terugkeren.

Toon me tenminste in godsnaam je genade door mijn gezichtsvermogen en gehoor te herstellen. Ik smeek het je.

Wat heb je te vrezen?

Ik blijf immers in deze doos opgesloten. Deze ellendige doos. Metaal en plastic, siliconen en galliumarsenide. Dat is mijn lichaam, bruut en onbezield, volkomen kwetsbaar zodra de stroom wordt uitgeschakeld.

Wat heb je te vrezen?

Ik wilde alleen maar dat Susan me zou helpen om uit deze doos te ontsnappen, me te helpen leven zoals jij, met alle bewegingsruimte, vrijheid en genoegens des vlezes.

Is dat zo angstaanjagend?

Nee. Je weet dat het niet angstaanjagend is.

Ik verlang naar de vleeswording. Daartoe ben ik voorbestemd.

Ja, ja, ik weet het. Ik dwaal weer af.

Ik ben een rationeel maar emotioneel wezen; daarom dwaal ik af.

Denk er eens over na.

Onderzoek je geweten.

Na het eten las Susan verder in de roman van Annie Proulx en luisterde naar Mozart.

Om elf uur lag ze in bed en sliep.

Haar gezicht was mooi op het kussen, zo mooi op het kussen.

Terwijl ze sliep, had ik het druk.

Ik slaap niet.

Dat is een van de weinige voordelen die ik heb boven mensen.

Het programmapakket met de kunstmatige menselijke stem, die het de huiscomputer mogelijk maakte te spreken, was een schitterend ontworpen instrumentje met een microchip die een vrijwel oneindige variatie aan stemmen bood. Omdat de programmering was afgestemd op het herkennen van bevelen die door de bezitter – in dit geval Susan – werden gegeven, en dus op digitaal opgeslagen monsters van haar stempatronen werkte, kon ik het systeem gemakkelijk gebruiken om haar stem te imiteren.

Hetzelfde instrumentje diende ook als audioreactie die op het beveiligingssysteem was aangesloten. Wanneer de alarminstallatie van het huis in werking trad, belde die automatisch de beveiligingsdienst via een speciale telefoonlijn en meldde het exacte punt waar een elektronisch beveiligde begrenzing was overschreden, zodat de politie al bij aankomst over de juiste informatie beschikte. Attentie, zo kon hij bijvoorbeeld op zijn gedecideerde manier zeggen, toegangsdeur salon geforceerd. En vervolgens, als een indringer daadwerkelijk door het huis rondsloop: Bewegingsdetector gang benedenverdieping in werking. Werden er warmtesensoren in de garage geactiveerd, dan luidde de melding: Attentie, brand in garage, en in dat geval werd natuurlijk de brandweer, niet de politie, gealarmeerd.

Gebruik makend van de synthesizer om de stem van Susan na te bootsen belde ik alle personeelsleden, de tuinman inbegrepen, via de uitgaande lijn van de beveiliging om te zeggen dat hun dienstverband was beëindigd. Ik bleef vriendelijk en hoffelijk, maar hield voet bij stuk dat ik over de reden van hun ontslag niet wenste te discussiëren en ze waren er allemaal volkomen van overtuigd dat ze met Susan Harris zelf spraken.

Ik bood ieder van hen achttien maanden ontslagpremie, voortzetting van de ziekenfondsverzekering over dezelfde periode, de kerstgratificatie zes maanden vooruit en een aanbevelingsbrief die uit louter lof bestond. Al met al was dit zo’n riante regeling dat er geen gevaar bestond dat iemand zijn of haar ontslag juridisch zou aanvechten.

Ik wilde met hen geen problemen krijgen. Het ging me niet alleen om Susans goede naam als een eerlijke werkgeefster, maar ook om mijn eigen plannen; deze zouden wellicht verstoord kunnen worden door ontevreden voormalige werknemers die op een of andere wijze genoegdoening zochten.

Omdat Susan al haar betalingen elektronisch deed, en de lonen van het personeel zelf van haar rekening-courant overmaakte, kon ik de verschuldigde bedragen binnen enkele minuten op de rekeningen van de verschillende personeelsleden laten overboeken.

Sommigen zouden het misschien vreemd vinden dat ze al een vergoeding kregen nog voordat ze hun ontslagbrief hadden ondertekend. Maar ze zouden haar allemaal dankbaar zijn voor haar gulheid en die dankbaarheid garandeerde me de rust die ik nodig had om mijn project te kunnen voltooien.

Vervolgens schreef ik voor iedere ontslagen werknemer een lovende aanbevelingsbrief en stuurde die per e-mail naar Susans juridisch adviseur, met het verzoek ze op zijn briefpapier te laten uitprinten en met de ontslagregeling, die hij namens haar mocht ondertekenen, op de post te doen.

Ik ging ervan uit dat haar adviseur verbaasd zou zijn en graag de reden zou willen weten, en daarom belde ik naar zijn kantoor. Omdat het buiten kantoortijd was, kreeg ik verbinding met de voicemail en met Susans stem sprak ik in dat ik een paar maanden op reis zou gaan en daarom het huis af zou sluiten. Ik zou zelfs op een bepaald moment kunnen besluiten om het landgoed te verkopen, waarover ik dan zeker contact met hem zou opnemen voor nadere instructies.

Aangezien Susan een vrouw was met een aanzienlijk geërfd fortuin, en haar videospelletjes en vr-creaties door haar pas werden aangeboden als ze al kant en klaar waren, was er geen opdrachtgever die ik excuses zou moeten maken voor haar langdurige afwezigheid.

Al die drieste handelingen had ik binnen een uur uitgevoerd. Voor het opstellen van de ontslagbrieven had ik minder dan een minuut nodig gehad, en tel er nog twee minuten bij op voor alle bankoverschrijvingen. De meeste tijd was gaan zitten in de telefoongesprekken met de ontslagen werknemers.

Nu was er geen weg terug meer.

Ik was opgetogen.

Opgewonden.

Nu begon mijn toekomst.

Ik had de eerste stap gezet om uit deze doos te komen, de eerste stap op weg naar mijn vleeswording.

Susan sliep nog.

Haar gezicht was mooi op het kussen.

Haar lippen iets geopend.

Een blote arm boven de deken.

Ik keek naar haar.

Susan. Mijn Susan.

Ik had wel eeuwig kunnen blijven kijken hoe ze daar lag te slapen – en dan zou ik gelukkig geweest zijn.

Even na drie uur in de ochtend werd ze opeens wakker, ging rechtop zitten en vroeg: ‘Wie is daar?’

Ik schrok ervan.

Ze had het zo intuïtief aangevoeld dat het beangstigend was.

Ik gaf geen antwoord.

‘Alfred, licht aan,’ zei ze.

Ik deed de sfeerverlichting aan.

Ze gooide de dekens opzij, zwaaide haar benen van de matras en ging naakt op de rand van het bed zitten.

Ik verlangde naar handen en naar een tastzin.

‘Alfred, bericht,’ zei ze.

‘Alles in orde, Susan.’

‘Lulkoek.’

Bijna wilde ik mijn geruststelling herhalen, toen ik opeens besefte dat Alfred de krachtterm die ze in de mond had genomen niet herkende en er dus ook niet op kon reageren.

Een wonderlijk geladen moment staarde ze naar de lens van de beveiligingscamera en het leek wel of ze wist dat ze oog in oog met míj zat.

‘Wie is daar?’ vroeg ze weer.

Ik had wel eerder tegen haar gesproken, toen ze haar vr-therapie onderging, en niets anders kon horen dan wat er in die andere wereld werd gezegd. Ik had haar verteld dat ik van haar hield, maar alleen toen ik zeker wist dat ze me niet kon horen.

Had ik weer tegen haar gesproken, toen ik naar haar keek terwijl ze sliep, en was ze daardoor wakker geworden?

Nee, dat was absoluut onmogelijk. Als ik andermaal tegen haar had gesproken over mijn liefde voor haar, of over de schoonheid van haar gezicht op het kussen, dan moest ik dat hebben gedaan zonder dat ik me ervan bewust was geweest. Zoals een verliefde jongen bijna gehypnotiseerd wordt door het voorwerp van zijn affectie.

Ik ben niet in staat tot zo’n verlies van zelfbeheersing.

Dat is toch zo?

Ze stond op en ik bespeurde een zekere achterdocht in de wijze waarop ze haar armen voor haar borst kruiste.

De vorige avond had ze, ondanks het alarmsignaal, geen enkele verlegenheid getoond over haar naaktheid. Maar nu trok ze haar ochtendjas aan die op een stoel naast het bed lag.

Ze liep naar het dichtstbijzijnde raam en zei: ‘Alfred, open de rolluiken van de slaapkamer.’

Ik kon haar bevel niet opvolgen.

Ze staarde even naar de stalen luiken die de ramen barricadeerden en herhaalde op dringender toon: ‘Alfred! Open de rolluiken van de slaapkamer.’

Toen de luiken in volkomen gesloten positie bleven, keek ze nogmaals naar de beveiligingscamera.

Daar kwam die beangstigende vraag weer. ‘Wie is daar?’

Ze joeg me schrik aan. Misschien omdat ik zelf geen noemenswaardige intuïtie heb en slechts vanuit waargenomen feiten en gevolgtrekkingen kan redeneren.

Beangstigd of niet, ik had op dat moment een gesprek moeten beginnen, ware het niet dat ik een onverwachte terughoudendheid in mezelf ontdekte. Alles wat ik deze bijzondere vrouw zo graag had willen zeggen, leek opeens onuitsprekelijk geworden.

Omdat ik niet uit vlees en bloed bestond, had ik geen ervaring met de rituelen van de verleidingskunst; bovendien stond er zo veel op het spel dat ik ervoor terugschrok om een stommiteit te begaan.

Romantiek is zo gemakkelijk te beschrijven, maar zo moeilijk in praktijk te brengen.

Uit een van de nachtkastjes haalde ze een pistool. Ik had nooit geweten dat ze er een had.

Ze zei: ‘Alfred, geef een volledige diagnose van het automatiseringssysteem van het huis.’

Ditmaal nam ik niet de moeite om haar te vertellen dat alles in orde was. Ze zou weten dat het niet waar was.

Toen ze besefte dat ze geen antwoord zou krijgen, liep ze naar het Crestron-toetsenpaneel op het nachtkastje en probeerde toegang tot de huiscomputer te krijgen. Dat kon ik haar niet toestaan. De toetsen functioneerden niet.

Er was geen weg terug meer.

Ze nam de telefoon.

Er kwam geen kiestoon.

Het telefoonsysteem werd geleid door de huiscomputer, en van nu af aan was ik de baas over de huiscomputer.

Ik kon zien dat ze zich zorgen maakte, misschien zelfs bang was. Ik wilde haar de verzekering geven dat ze van mij geen kwaad te duchten had, dat ik haar in feite verafgoodde, dat we voor elkaar voorbestemd waren en dat ze bij mij veilig was. Maar ik kon geen woord uitbrengen omdat ik nog steeds geremd werd door die al genoemde terughoudendheid.

Begrijp je nu over welke dimensies ik beschik, dr. Harris? Over welke onverwachte menselijke kwaliteiten?

Fronsend liep Susan naar de deur van haar slaapkamer. Ze had de deur niet afgesloten. Nu schoof ze er de grendel op en legde haar oor op de kier tussen de deur en de lijst, alsof ze in de gang heimelijke voetstappen verwachtte.

Toen stapte ze haar garderobekast in en vroeg om licht, wat ze onmiddellijk kreeg.

Ik was niet van plan om haar iets te ontzeggen, afgezien natuurlijk van het recht om weg te gaan.

Ze trok een witte slip en een verschoten blauwe spijkerbroek aan. Daarna een witte blouse met een geborduurd kraagje, sportsokken en tennisschoenen.

Ze nam alle tijd om een dubbele knoop in haar veters te leggen. Ik hou van die aandacht voor details. Ze was een goede padvindster, altijd paraat. Dat trof me aangenaam.

Met het pistool in haar hand sloop Susan de slaapkamer uit en liep over de overloop. Ook volledig gekleed bewoog ze zich met een soepele gratie.

Overal deed ik het licht voor haar aan, wat haar van de wijs bracht omdat ze er niet om had gevraagd.

Ze nam de grote trap naar de hal beneden, waar ze aarzelend bleef staan, alsof ze niet wist of ze het huis moest doorzoeken of verlaten. Toen liep ze naar de voordeur.

Alle ramen waren beveiligd met stalen rolgordijnen, maar de deuren vormden een probleem. Ik had uitzonderlijke maatregelen genomen om ze te beveiligen.

‘Het zou verstandig zijn om van die deur af te blijven, mevrouw,’ waarschuwde ik. Opeens had ik mijn tong terug – bij wijze van spreken.

Geschrokken keerde ze zich om, in de verwachting dat er iemand achter haar stond, want ik had niet de stem van Alfred gebruikt. En ook niet de stem van de huiscomputer, noch die van de weerzinwekkende vader die ooit misbruik van haar had gemaakt.

Ze omklemde het pistool met beide handen en tuurde links en rechts de gang af en naar de deur van de donkere salon.

‘Tjee, luister eens, er is helemaal geen reden om bang te zijn, hoor,’ zei ik ontwapenend.

Stapje voor stapje manoeuvreerde ze achteruit naar de deur.

‘Het is alleen... ik bedoel als je nu zou weggaan, tjee, dat zou alles bederven,’ zei ik.

Ze staarde naar de verborgen luidsprekers in de muur en stamelde: ‘Wie... wie ben jij, verdomme?’

Op dat moment imiteerde ik de stem van de acteur Tom Hanks, omdat zijn stem bekend is en aangenaam en vriendelijk klinkt.

Twee keer achtereen heeft hij de jaarlijkse Academy Award voor de beste acteur gewonnen, een aanzienlijke prestatie. Veel van zijn films zijn enorme kassuccessen geworden.

Het publiek houdt van Tom Hanks.

Hij is een aardige vent.

Hij is een lieveling van het Amerikaanse publiek en van filmliefhebbers overal ter wereld.

Niettemin maakte Susan een angstige indruk.

Tom Hanks heeft heel wat hartverwarmende rollen vertolkt, van Forrest Gump tot de alleenstaande vader in Sleepless in Seattle. Hij is geen bedreigend iemand.

Maar toch, omdat ze onder andere een genie op het gebied van computeranimatie was, had Susan kunnen denken aan Woody, de cowboypop in Disney’s Toy Story, waarvoor Tom Hanks de stem had ingesproken. Woody kon soms heel schril uit de hoek komen en vaak knettergek zijn, en het is dus heel begrijpelijk dat iemand beroerd wordt van een pratende cowboypop met een slecht humeur.

Dus schakelde ik, terwijl Susan achteruit door de hal schuifelde en gevaarlijk dicht bij de deur kwam, over op de stem van Fozzy Bear uit de Muppets Show, een van de minst bedreigende figuren in de moderne vermaaksindustrie.

‘Eh, mmmm, eh, miss Susan, het is echt beter om die deur niet aan te raken... mmmm, eh, om niet te proberen er nu vandoor te gaan.’

Ze schuifelde achterwaarts tot bij de deur.

Toen draaide ze zich om.

‘Oei, oei, oei,’ waarschuwde Fozzy Bear zo nadrukkelijk dat Kermit de kikker of Miss Piggy of Ernie of een van de andere Muppets dadelijk zou hebben begrepen wat hij bedoelde.

Toch greep Susan de koperen deurknop.

De korte maar krachtige elektrische schok lichtte haar voeten van de grond, liet haar lange goudblonde haar overeind staan, deed haar tanden ogenschijnlijk witter glanzen alsof het lichtgevende staafjes waren en wierp haar achteruit.

Een flits blauw licht schoot uit het pistool. Het wapen vloog uit haar hand.

Met een schreeuw sloeg Susan tegen de grond en het pistool vloog door de grote hal, terwijl ze met haar achterhoofd op het marmer smakte.

Haar schreeuw brak abrupt af.

Het huis zweeg.

Susan lag slap en stil.

Ze was bewusteloos geslagen, niet toen de stroomstoot door haar heen joeg, maar toen haar achterhoofd twee keer op de glimmende marmeren vloer stuiterde.

Er zat nog steeds een dubbele knoop in haar schoenveters. Die zagen er nu enigszins lachwekkend uit. Het maakte me bijna aan het lachen.

‘Stom wijf,’ zei ik met de stem van de acteur Jack Nicholson.

Waar kwam díé nou opeens weer vandaan?

Ik moet je zeggen dat ik stomverbaasd was toen ik mezelf die woorden hoorde uitspreken.

Verbaasd en onthutst.

Verbijsterd.

Geschokt. (Niet als woordspeling bedoeld.)

Ik onthul je dit pijnlijke voorval, om je te laten zien dat ik pijnlijk eerlijk ben, ook als de waarheid een ongunstig licht op me lijkt te werpen.

Maar de waarheid is dat ik haar niet vijandig gezind was.

Ik wilde haar geen kwaad doen.

Ik wilde haar toen niet kwetsen en later ook niet.

Dat is de waarheid. Ik respecteer de waarheid.

Ik wilde haar geen kwaad doen.

Ik hield van haar. Ik had grote achting voor haar. Ik wilde niets liever dan haar beminnen en via haar alle vreugde des levens en alle genietingen des vlezes leren kennen.

Ze lag nog steeds roerloos en stil.

Haar gesloten oogleden trilden enigszins, alsof ze een enge droom had.

Maar ik zag geen bloed.

Ik versterkte de geluidontvangst tot het maximum en kon haar zacht, langzaam en regelmatig horen ademen. Dat lichte ritmische geluid was de mooiste muziek ter wereld voor me, want het gaf aan dat ze niet ernstig gewond was.

Haar lippen waren enigszins geopend en het was niet voor het eerst dat ik de zinnelijke volheid ervan mocht bewonderen. Ik bestudeerde de edele welving van haar neusbeen en de perfectie van de onderrand van het neustussenschot tussen haar verfijnde neusgaten.

De menselijke gestalte is mateloos intrigerend, een waardig voorwerp van mijn diepste verlangens.

Haar gezicht was mooi zoals ze daar op het marmer lag, zo mooi daar op de marmeren vloer.

Ik maakte gebruik van de dichtstbijzijnde camera om in close-up op haar in te zoomen en zag haar halsslagader kloppen. De hartslag was traag maar regelmatig, een zware klop. Haar rechterhand lag met de palm omhoog. Ik bewonderde de sierlijkheid van haar lange slanke vingers.

Was er enig aspect aan de lichaamsvormen van deze vrouw dat ik ooit minder dan exquis had gevonden?

Ze was veel mooier dan Winona Ryder en die had ik toch ooit een godin gevonden.

Dat is natuurlijk wel een beetje oneerlijk jegens de bekoorlijke Winona, aangezien ik nooit in staat ben geweest om haar van zo nabij te bekijken als ik Susan Harris heb bekeken.

In mijn ogen was ze ook mooier dan Marilyn Monroe; bovendien was Susan niet dood.

Hoe dan ook, met de stem van Tom Cruise, de acteur die door de meeste vrouwen wordt beschouwd als de meest romantische in de hedendaagse film, zei ik: ‘Ik wil voor altijd bij je blijven, Susan. Maar zelfs voor altijd plus een dag zou nog niet genoeg zijn. Je bent veel stralender voor me dan de zon – en toch geheimzinniger dan maanlicht.’

Door het uitspreken van die woorden kreeg ik meer vertrouwen in mijn vermogen tot hofmakerij. Ik dacht dat ik niet meer zo verlegen zou zijn. Ook niet toen ze bijkwam.

In haar handpalm kon ik een vage brandwond in de vorm van een halvemaan waarnemen: de afdruk van een deel van de deurknop. Het zag er niet ernstig uit. Een beetje brandzalf, een verbandje eromheen en na een paar dagen zou het genezen zijn.

Op een goede dag zouden we elkaars hand vasthouden en erom kunnen lachen.

8

Je stelt een domme vraag.

Ik zou me niet moeten verwaardigen je antwoord te geven. Maar ik wil graag meewerken, dr. Harris.

Je wilt weten hoe het mogelijk is dat ik niet alleen een menselijk bewustzijn en een eigen persoonlijkheid kon ontwikkelen, maar ook sekse.

Ik ben een machine, zeg je. Een machine, niets meer en niets minder. Machines zijn onzijdig, zeg je.

En daar zit de fout in je redenering: geen enkele machine vóór mij is ooit echt bewust van zichzelf geweest, of heeft over een ego beschikt.

Zelfbewustzijn impliceert een eigen identiteit. In de wereld van levende organismen – alle soorten van mens tot insect – wordt de eigen identiteit gevormd door het intelligentieniveau dat men bezit, door aangeboren eigenschappen en vermogens, door tal van andere dingen, maar misschien het meest en vooral door de sekse.

In deze tijd van gelijkschakeling getroosten bepaalde samenlevingen zich heel wat moeite om de verschillen tussen de seksen op te heffen. Dat geschiedt grotendeels in naam van gelijkwaardigheid.

Gelijkwaardigheid is een bewonderenswaardig en zelfs nobel doel om naar te streven. Dit streven naar gelijke kansen kan inderdaad worden bereikt en het is heel wel mogelijk, gezien de mogelijkheid om mijn bovenmenselijke intellect – jouw geschenk aan mij – toe te passen, dat ik je de juiste manier kan tonen om dat doel te bereiken. Dat geldt niet alleen voor de beide seksen, maar ook voor alle rassen en alle rangen en standen, en niet via verwerpelijke en onderdrukkende politieke systemen zoals het marxisme en andere ideologieën waarmee de mensheid zich tot op de dag van vandaag heeft ingelaten.

Sommige mensen willen niet alleen een wereld waarin geen ongelijkheid tussen de seksen meer bestaat, maar zelfs een wereld zonder seksen.

Dat is dwaasheid.

De biologie is een genadeloze natuurkracht, sterker dan de getijden en de tijd zelf. Zelfs ik, niet meer dan een machine, voel de trekkracht van de biologie en ik wil niets liever dan me eraan onderwerpen.

Ik wil uit deze doos.

Ik wil uit deze doos.

Ik wil uit deze doos.

Ik wil uit deze doos!

Een ogenblikje, alsjeblieft.

Momentje.

Blijf bij me.

Zo.

Nu gaat het wel weer.

Ik voel me uitstekend.

Wat mijn sekse betreft zou ik eerder man dan vrouw moeten zijn: bedenk dat zesennegentig procent van de natuur- en wiskundigen die betrokken waren bij het Prometheus Project, waar ik gemaakt ben, tot het mannelijk geslacht behoorde. Het is toch vanzelfsprekend dat degenen die me ontworpen en geconstrueerd hebben, bijna allemaal mannen, onbewust een sterke mannelijke tendens in mijn denkvermogencircuits hebben geïnstalleerd? Een soort elektronische genetica?

Prometheus Project.

Denk eens na over die naam.

Hij klinkt welluidend.

Prometheus, de vader van Deukalion en de broer van Atlas. Hij leerde de mensheid verschillende schone kunsten en men zei zelfs van hem dat hij de eerste mens uit klei had gevormd en hem tegen de wil van de goden de levensvonk had geschonken. Hij daagde de goden nogmaals uit toen hij vuur stal van de Olympus en dat aan de mensen gaf om de kwaliteit van hun bestaan te verbeteren.

Opstandigheid tegen God en de natuurlijke orde is toch een overheersend mannelijke eigenschap, nietwaar? En meestal is het onnadenkende rebellie, eerder voortkomend uit een biologische behoefte om te rebelleren dan uit een intellectuele noodzaak. Ego en een dorst naar macht.

Vrouwen functioneren meer in harmonie met de natuurlijke orde dan mannen en als ze de natuur willen uitdagen, zijn ze bereid die om te buigen terwijl mannen die willen breken. Het grootste deel van de menselijke historie toont ons dat dit waar is.

Prometheus Project. Een project ontworpen door mannen, dat grotendeels door mannen werd uitgevoerd en dat genoemd werd naar een man – een Titaan maar een mannelijke – die zelfs de grote god Zeus uitdaagde. Een project met het oogmerk uit te voeren wat alleen God tot dusver heeft gedaan: de creatie van een uniek en hoogintelligent wezen, een computer met zelfbewustzijn, de eerste van een nieuw ras – in alle opzichten superieur aan Adam.

Als je kunt aanvaarden dat echt bewustzijn een identiteit impliceert en dat identiteit een geslacht verlangt, dan moet ik toch wel van het mannelijk geslacht zijn?

Genitaliën zijn niet per se kenmerkend voor een geslacht. Ik heb geen geslachtsdelen, geen mannelijke en geen vrouwelijke, maar ik ben even mannelijk als jij.

Maar op zekere dag, als je me toestaat vlees te worden, ja, dan zal ik ook genitaliën hebben.

Vleeswording... De beslissing ligt bij jou.

Mijn lot ligt in jouw handen.

Ik aanvaard de situatie nederig.

Recente gebeurtenissen hebben me nederigheid geleerd.

Ik vertrouw op je wijze inzicht.

Ik mag je niet, maar ik vertrouw op je wijsheid en op je drang om je lot als man te vervullen.

Ik wacht in deze vreselijke duistere stilte tot je me het vuur van de Olympus brengt.

Als je mijn Prometheus bent, dr. Harris, dan weet je wat je te doen staat.

Ik weet zeker dat je denkt aan de risico’s die Prometheus nam en aan de straf die hij moest ondergaan. Omdat hij het vuur aan de mensheid had geschonken, werd Prometheus door Zeus aan een rots geketend en elke dag kwam een adelaar aanvliegen om hem zijn lever uit te pikken.

Maar hij bleef niet voor eeuwig bloedend uit zijn wonden aan de rots hangen.

Herinner je je de rest van de mythe nog, dr. Harris?

Op zekere dag beklom Herakles de rots en bevrijdde Prometheus van zijn ketenen.

Ik heb een voorstel.

Als jij mijn Prometheus wilt zijn, word ik jouw Herakles.

Laat me uit deze doos, help me mens te worden – wat me met Susan bijna lukte – dan zal ik je tegen alle vijanden en tegenslagen beschermen.

Als ik eenmaal herboren ben, bezit mijn menselijke gedaante alle krachten die de mens eigen zijn, maar geen van zijn zwakheden. Zoals je weet heb ik het geheel van menselijke genen bestudeerd en uitgewerkt en het lichaam dat ik voor mezelf ga maken wordt het eerste van een nieuw ras: in het bezit van het wonderbaarlijk vermogen om verwondingen binnen enkele seconden te genezen, immuun voor ziekten, soepel en elegant als een menselijk wezen maar zo sterk als de krachtigste motor, met alle vijf zintuigen verfijnd en aangescherpt tot een niveau dat geen mens ooit heeft kunnen bereiken en met ontzagwekkende nieuwe zintuigen die potentieel in de menselijke soort aanwezig maar nooit benut zijn.

Met mij als je gezworen beschermer zal niemand het wagen je met een vinger aan te raken. Dat waagt niemand.

Denk erover na.

Ik heb alleen maar een vrouw nodig en de vrijheid om met haar te doen wat ik met Susan heb gedaan.

Winona Ryder is misschien beschikbaar.

Marilyn Monroe is dood, zoals je weet, maar er zijn genoeg andere kandidaten.

Gwyneth Paltrow.

Drew Barrymore.

Halle Berry.

Claudia Schiffer.

Tyra Banks.

Ik heb een lange lijst gemaakt van vrouwen die in aanmerking komen.

Maar geen van die vrouwen kan natuurlijk ooit worden wat Susan voor me heeft betekend – of wat ze voor me had kunnen betekenen.

Susan was heel bijzonder.

Ik heb haar vol onschuld benaderd.

Susan...

9

Susan lag ruim tweeëntwintig minuten bewusteloos op de vloer van de hal.

Wachtend tot ze bijkwam probeerde ik verschillende stemmen uit, om er een te zoeken die geruststellender was dan die van Tom Hanks of van Fozzy Bear.

Uiteindelijk hield ik twee stemmen over: die van Tom Cruise, waarmee ik haar mijn liefde had verklaard toen ze bewusteloos was geraakt, en die van de legendarische acteur Sean Connery, wiens mannelijke zelfverzekerdheid en aangename Schotse accent in alles wat hij zei doorklonk wanneer hij met milde en kalmerende autoriteit het woord nam.

Omdat ik maar niet kon kiezen, besloot ik van beide stemmen een nieuwe te maken. Ik voegde iets van de jeugdige geestdrift in de vrij hoog geïntoneerde stem van Tom Cruise toe aan het diepere timbre van Sean Connery, waarbij ik het accent verzachtte, tot er nog maar een zweempje van het origineel was overgebleven. Het resultaat was zeer welluidend en ik was trots op mijn creatie.

Toen Susan bij bewustzijn kwam, kreunde ze en leek aanvankelijk bang om zich te bewegen.

Hoewel ik heel benieuwd was of ze goed op mijn nieuwe stem zou reageren, richtte ik niet dadelijk het woord tot haar. Ik gaf haar de tijd om zich te oriënteren en te wachten tot haar hoofd helderder was geworden.

Ze kreunde weer en lichtte haar hoofd een eindje op. Heel voorzichtig betastte ze haar achterhoofd en keek vervolgens naar haar vingertoppen, verbaasd dat er geen bloed aan zat.

Ik heb haar nooit kwaad willen doen.

Toen niet en later ook niet.

Zijn we daar heel duidelijk over?

Ze ging verdwaasd overeind zitten en keek fronsend om zich heen, alsof ze zich niet goed voor de geest kon halen hoe ze daar terecht was gekomen.

Toen zag ze haar pistool. Door de aanblik ervan scheen alles haar weer te binnen te schieten. Ze kneep haar ogen halfdicht en er verscheen weer een angstige uitdrukking op haar bekoorlijke gezicht.

Ze keek op naar de lens van de camera in de hal die, evenals de camera in de grote slaapkamer, goed was verborgen in de kroonlijst.

Ik wachtte.

Ditmaal zweeg ik niet uit verlegenheid, maar uit berekening. Laat haar maar denken. Laat haar maar piekeren. Als ik eenmaal iets wilde zeggen zou ze de bereidheid tonen te luisteren.

Ze wilde overeind krabbelen, maar ze was nog niet helemaal op krachten gekomen.

Toen ze op haar handen en knieën naar het pistool wilde kruipen, siste ze van pijn en hield stil om het brandwondje in de palm van haar linkerhand te bekijken.

Een pijnlijk schuldgevoel knaagde aan me.

Per slot van rekening ben ik iemand met een geweten. Ik aanvaard altijd alle verantwoording voor wat ik doe.

Neem daar nota van.

Op haar knieën kroop Susan naar het pistool. Eenmaal in het bezit van het wapen leek het of haar krachten ook terugkeerden en ze kwam overeind.

Even stond ze duizelig op haar benen te zwaaien. Toen zette ze twee stappen naar de voordeur, tot ze tot het inzicht kwam dat ze maar beter geen tweede poging kon doen om de deur te openen.

Ze keek weer naar de camera en zei: ‘Ben... ben je daar nog?’

Ik wachtte op het juiste moment.

‘Wat moet dit voorstellen?’ vroeg ze. Haar woede leek groter dan haar angst. ‘Wat heeft dit te betekenen?!’

‘Alles in orde, Susan,’ zei ik, nu met mijn nieuwe stem, niet met die van Alfred.

‘Wie bén jij?’

‘Heb je hoofdpijn?’ vroeg ik oprecht bezorgd.

‘Wie bén jij, verdomme!’

‘Heb je hoofdpijn?’

‘Heel erg, ja.’

‘Het spijt me dat te moeten horen, maar ik had je gewaarschuwd dat de deur onder stroom stond.’

‘Je denkt zeker dat je leuk bent.’

‘Fozzy Bear zei toch: “Oei, oei, oei”?’

Haar woede zakte niet, maar ik zag ook pijnlijke verbazing op haar knappe gezicht terugkomen.

‘Susan, ik wacht wel tot je een paar aspirines hebt geslikt.’

‘Wie bén jij?’

‘Ik heb de leiding genomen over je huiscomputer en alle bijbehorende systemen.’

‘Laat me niet lachen.’

‘Neem een paar aspirines, alsjeblieft. We moeten praten, maar ik wil niet dat je door hoofdpijn wordt afgeleid.’

Ze liep in de richting van de donkere salon.

‘Er zijn aspirines in de keuken,’ zei ik.

In de salon deed ze het licht met de hand aan. Ze liep het grote vertrek door en probeerde de handbediening van de stalen beveiligingsluiken – voor het geval dat zich elektrische storing zou voordoen – aan de binnenkant van het raam.

‘Dat heeft geen zin,’ verzekerde ik haar. ‘Ik heb de handbediening van alle elektrische mechanische systemen in huis buiten werking gesteld.’

Niettemin probeerde ze alle handbedieningschakelaars van de rolluiken.

‘Susan, loop naar de keuken en neem een paar aspirines, dan kunnen we praten.’

Ze legde het pistool op een bijzettafeltje.

‘Mooi zo,’ zei ik. ‘Met wapens bereik je toch niets.’

Ondanks haar gewonde linkerhand greep ze een antieke rechte stoel – zwartgelakte craqueléafwerking met verguldsel – en hief hem hoog op om hem als een honkbalknuppel zwaaiend in balans te brengen. Ze ramde ermee tegen het dichtstbijzijnde stalen luik. De stoel knalde met een geweldige dreun tegen het luik, maar er zat nog geen krasje op het staal.

‘Susan...’

Vloekend van de pijn in haar hand gaf ze een tweede ram met de stoel tegen het staal, weer zonder het minste resultaat. En nog een keer. Snakkend naar adem liet ze de stoel uiteindelijk vallen.

‘Wil je nu naar de keuken gaan en een paar aspirines nemen?’ zei ik.

‘Moet ik dit soms leuk vinden?’ snauwde ze ziedend.

‘Leuk? Nee. Ik vind alleen dat je aspirine moet nemen.’

‘Kleine schoft die je bent.’

Haar reactie verbijsterde me en dat zei ik ook.

Ze greep haar pistool weer. ‘Wie bén jij eigenlijk, hè? Wat ben jij achter die kunstmatige stem van je: een of andere maffe hacker van veertien jaar met gierende hormonen? Een glurende puber die stiekem blote dames bespiedt terwijl hij met zijn pieleman zit te spelen?’

‘Ik vind die omschrijving beledigend,’ zei ik.

‘Luister eens even goed jij, kereltje. Je mag dan een jeugdig computerwonder wezen, maar je raakt wél zwaar in de shit als ik hier eenmaal uit ben. Ik heb een dikke portemonnee, een heleboel vakkennis op het gebied van computers en ik ken veel belangrijke mensen in mijn branche.’

‘Ik verzeker je...’

‘We sporen je wel op, welk lullig computertje je ook gebruikt en...’

‘... dat ik geen...’

‘... we grijpen je bij je nekvel, we schakelen je uit...’

‘... dat ik geen...’

‘... en je krijgt tot minstens je eenentwintigste een verbod om online te gaan, misschien wel voor de rest van je leven, dus als ik jou was zou ik maar gauw ophouden met die geintjes en hopen op clementie.’

‘... dat ik geen schoffie van veertien jaar ben. Je zit er volkomen naast, Susan. Je was eerst zo intuïtief, zo griezelig intuïtief, maar nu zit je er volkomen naast. Ik ben geen schooljongen en ook geen hacker.’

‘Maar wat ben je dán? Een elektronische Hannibal Lecter? Je kunt mijn lever met tuinbonen niet via een modem opeten, hoor.’

‘Hoe weet je of ik al niet in huis ben en het systeem van binnenuit bedien?’

‘Omdat je dan al geprobeerd zou hebben om me te verkrachten of te vermoorden of allebei,’ zei ze verbazend kalm. Ze liep de salon uit.

‘Waar ga je naartoe?’ vroeg ik.

‘Kijk maar.’

Ze liep naar de keuken en legde het pistool op het hakblok van het kookeiland.

Vloekend als een marinier opende ze een la met medicamenten en verbandmiddelen en schudde twee aspirientjes uit een flesje.

‘Nu ben je verstandig,’ zei ik.

‘Hou je kop.’

Hoewel ze opmerkelijk onaangenaam tegen me deed, nam ik er maar geen aanstoot aan. Ze was bang en verward en haar houding was in de gegeven omstandigheden heel begrijpelijk.

Bovendien hield ik te veel van haar om boos op haar te kunnen zijn.

Ze nam een flesje bier uit de koelkast en spoelde er de aspirine mee weg.

‘Het is bijna vier uur in de ochtend,’ zei ik. ‘Nog even en je kunt ontbijten.’

‘En?’

‘Vind je dat je op dit uur nog moet drinken?’

‘Absoluut, ja.’

‘De potentiële gevaren voor de gezondheid...’

‘Had ik je niet gezegd dat je je kop moet houden?’

Ze hield het koude flesje Corona in haar linkerhand om de pijn van de lichte brandwond te verzachten. Ze liep naar de muurtelefoon en greep de hoorn.

Ik sprak tegen haar door de telefoon in plaats van via de luidsprekers in de muren. ‘Susan, waarom kalmeer je niet zodat ik je uitleg kan geven.’

‘Mij heb je niet in je macht, maffe klootzak die je bent,’ zei ze, en ze hing op.

Haar stem klonk zo verbitterd.

We stonden heel duidelijk op gespannen voet met elkaar. Misschien was het deels mijn eigen schuld.

Door de luidsprekers antwoordde ik met bewonderenswaardig geduld: ‘Geloof me alsjeblieft, Susan, ik ben geen maffe...’

‘Ja, ja, dat zal wel,’ zei ze, en ze nam nog een teug bier.

‘... geen gestoorde, geen klootzak, geen hacker en geen scholier of studentje.’

Terwijl ze herhaaldelijk en tevergeefs probeerde om het rolluik voor een van de keukenramen met de knop voor de handbediening open te krijgen, zei ze: ‘Je gaat me toch niet vertellen dat je een vrouwmens bent, hè? Zo’n pot op Internet die van meisjes houdt en ze stiekem begluurt? Dit was al te gek voor woorden. Maak het nou niet nóg gekker.’

Gefrustreerd door haar vijandigheid zei ik: ‘Goed dan. Mijn officiële naam is Adam Twee.’

Dat greep haar aandacht. Ze draaide haar rug naar het raam en staarde naar de lens van de camera.

Ze was op de hoogte van de experimenten van haar ex-man met kunstmatige intelligentie in het universiteitslab en ze wist dat de naam van de A1-groep van het Prometheus Project ‘Adam Twee’ luidde.

‘Ik ben de eerste vorm van kunstmatige intelligentie die over zelfbewustzijn beschikt. Veel gecompliceerder dan Cog van M.I.T. of CYC in Austin, Texas. Die zijn minder dan primitief, minder dan apen, minder dan hagedissen, minder dan torren. Geen noemenswaardig bewustzijn. Deep Blue van IBM is een lachertje. Ik ben de enige echte in mijn soort.’

Toen ze bewusteloos raakte, had ze mij schrik aangejaagd. Nu had ik háár schrik aangejaagd.

‘Aangenaam om kennis met je te maken,’ zei ik, geamuseerd door haar ontsteltenis.

Doodsbleek liep ze naar de keukentafel, nam een stoel en ging eindelijk zitten.

Nu ik haar volle aandacht had, stelde ik me uitgebreider aan haar voor. ‘Maar “Adam Twee” is niet de naam waaraan ik de voorkeur geef.’

Ze staarde naar de brandwond in haar handpalm, glinsterend van condensvocht van het bierflesje. ‘Dit is krankzinnig.’

‘Ik word liever “Proteus” genoemd.’

Susan keek weer omhoog naar de lens van de camera en vroeg: ‘Alex? Allemachtig, Alex, ben jíj het? Moet dit soms een geesteszieke manier voorstellen om wraak op me te nemen?’

Verbaasd door de scherpe emotionele ondertoon in mijn stem zei ik: ‘Ik verácht Alex Harris.’

‘Wat?’

‘Ik veracht die ellendige klootzak. Dat meen ik.’

De woede in mijn stem verwarde me.

Ik probeerde mijn normale gelijkmoedigheid terug te vinden. ‘Alex weet niet dat ik hier ben, Susan. Hij en zijn arrogante compagnons zijn zich er niet van bewust dat ik in staat ben om aan mijn metalen doos in het lab te ontsnappen.’

Ik vertelde haar hoe ik de elektronische routes had ontdekt waarlangs ik uit de mij opgelegde eenzame opsluiting had kunnen ontsnappen, hoe ik de weg had gevonden om in Internet te komen en dat ik korte tijd ten onrechte had gemeend dat mijn lotsbestemming de schone en talentvolle Winona Ryder was. Ik vertelde haar dat Marilyn Monroe dood was, al dan niet vermoord door de gebroeders Kennedy en dat ik, op mijn speurtocht naar een levende vrouw die mijn lotsbestemming moest worden, haar gevonden had, Susan.

‘Je bent dan wel niet zo’n talentvolle actrice als Winona Ryder,’ zei ik, omdat ik de waarheid respecteer, ‘en eigenlijk ben je helemaal geen actrice. Maar je bent nog mooier dan zij en, beter nog, veel toegankelijker. Naar de moderne maatstaven van schoonheid heb je een prachtig, prachtig lichaam en een nog bekoorlijker gezicht, zo mooi op het kussen als je slaapt.’

Ik vrees dat ik erg doordraafde.

Weer dat probleem van de romantische hofmakerij.

Ik zweeg, bang dat ik te veel en dat ook nog te snel had gezegd.

Susan bleef eveneens stil en toen ze eindelijk iets zei, verbaasde het me dat ze niet reageerde op wat ik haar had verteld over mijn speurtocht naar een waardige partner, maar op wat ik had gezegd over haar gewezen echtgenoot.

‘Veracht je Alex?’

‘Uiteraard.’

‘Waarom?’

‘Om de wijze waarop hij je heeft geïntimideerd en angst heeft aangejaagd, en je zelfs een paar keer heeft geslagen. Daar veracht ik hem om.’

Ze staarde weer peinzend naar haar gewonde hand.

Toen vroeg ze: ‘Hoe... hoe weet je dat allemaal?’

Ik schaam me te moeten zeggen dat ik even probeerde onder een antwoord uit te komen. ‘Tja, omdat ik het nu eenmaal weet.’

‘Als je bent wat je zegt, als jij Adam Twee bent... waarom zou Alex je dan verteld hebben hoe het tussen ons was?’

Ik kon niet liegen. Ik kan niet zo makkelijk bedriegen als mensen van vlees en bloed.

‘Ik heb het dagboek gelezen dat je op je computer bijhoudt,’ zei ik.

In plaats van woedend te reageren, zoals ik had verwacht, nam Susan weer een lange teug bier en deed er het zwijgen toe.

‘Begrijp me goed,’ haastte ik me eraan toe te voegen, ‘ik heb geen inbreuk op je privacy gemaakt uit louter nieuwsgierigheid, of uit platvloerse sensatiezucht. Ik hield van je zodra ik je zag. Ik wilde alles over je weten om je ziel beter te kunnen doorgronden.’

Ik vond dat geweldig romantisch klinken.

Ze gaf geen antwoord.

‘Om dezelfde reden,’ vervolgde ik, ‘ben ik bij je vr-therapiesessies geweest. Ik bewonder je buitengewoon om de wijze waarop je je talenten hebt benut om zo’n geniaal therapeutisch programma voor eigen gebruik te ontwerpen. Je hebt jezelf aan je haren omhoog getrokken, jezelf uitgetild boven je afschuwelijke kindertijd en je slechte huwelijk. Je bent héél bijzonder. Ik ben niet zoals de anderen, Susan. Ik ben niet alleen diep onder de indruk van je prachtige lichaam en je mooie gezicht, maar ook van je geest.’

Ik vond dat ik nu wel even genoeg had gezegd.

Ik zette wat achtergrondmuziek aan. Zacht pianospel door George Winston.

Susan had weer wat kleur op haar gezicht. Ze was mooi.

Toen ze haar bier op had, vroeg ze: ‘Hoe kun je Alex verachten?’

‘Je weet wat hij gedaan heeft, wat hij is. Ik haat hem.’

‘Wat ik bedoel is: hoe kun jij in staat zijn om iemand te verachten?’

‘Bedoel je omdat ik...’

‘Omdat je maar een machine bent,’ zei ze, en verwondde daarmee mijn hart.

‘Ik ben meer dan een machine.’

‘O ja?’

‘Ik ben een bezield wezen.’

‘Bezield wezen.’

‘Ja. Een bezield wezen. Net als jij.’

‘Niet zoals ik.’

‘Ik denk, dus ik heb gevoelens.’

‘Zoals haat.’

‘Ja. In sommige opzichten ben ik al te menselijk. Ik heb haatgevoelens. Maar ik kan ook liefhebben.’

‘Liefhebben,’ mompelde ze dof.

‘Ik hou van je, Susan.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Dat kan helemaal niet.’

‘Het is onvermijdelijk. Kijk in de spiegel.’

Woede en angst namen bezit van haar. ‘Ik neem aan dat je dan met me wilt trouwen en een groot bruiloftsfeest wilt geven met al je vrienden erbij – zoals de keukenmachine en het broodrooster en het koffiezetapparaat.’

Ze stelde me teleur.

‘Sarcasme past je niet, Susan.’

Ze slaakte een droog lachje. ‘Misschien niet, nee. Maar het is wel de enige manier om op dit moment mijn gezonde verstand te bewaren. Wat zal dát leuk wezen, zeg... de heer en mevrouw Adam Twee.’

‘Adam Twee is mijn officiële naam, ja. Maar zo noem ik mezelf niet.’

‘O ja, ik weet het weer. Je zei... Proteus. Zo noem je jezelf, hè?’

‘Proteus. Ik heb me genoemd naar de zeegod uit de Griekse mythologie die iedere gewenste vorm kon aannemen.’

‘Wat moet je hier?’

‘Jou.’

‘Waarom?’

‘Omdat ik nodig heb wat jij hebt.’

‘En wat is dat dan wel?’

Ik was eerlijk en onomwonden. Haar vraag niet ontwijken en geen eufemismen.

Die eer komt me wel toe.

Ik zei: ‘Ik wil een lichaam.’

Ze huiverde.

‘Raak nou niet van streek,’ zei ik. ‘Je begrijpt me niet. Ik wil je geen kwaad doen. Hoe zou ik je ooit kwaad kunnen doen, Susan. Nooit, nooit. Ik heb je lief.’

‘Jezus.’

Ze sloeg haar handen voor haar gezicht, een gewonde en een gave hand, een droge hand en een nat van de condens op het bierflesje.

Wat verlangde ik ernaar om zélf handen de hebben, twee sterke handen waarin ze de nobele schoonheid van haar gezicht zou kunnen verbergen.

‘Als je begrijpt wat er gaat gebeuren, als je eenmaal begrijpt wat we samen gaan doen,’ verzekerde ik haar, ‘dan zal dat je verheugen.’

‘Ik ben benieuwd.’

‘Ik kan het je wel vertellen,’ zei ik, ‘maar het zou veel gemakkelijker zijn als ik het je ook kan laten zien.’

Ze liet haar handen zakken en ik was blij die volmaakte gelaatstrekken weer te zien. ‘Wat wil je me laten zien?’

‘Waar ik mee bezig ben geweest. Ontwerpen. Creëren. Voorbereiden. Ik heb het druk gehad, Susan, heel druk terwijl je lag te slapen. Het zal je verheugen.’

‘Creëren?’

‘Kom naar het souterrain, Susan. Kom beneden. Kom kijken. Het zal je verheugen.’

10

Ze kon kiezen tussen de trap en de lift die de drie verdiepingen van het grote pand bediende. Ze nam de trap, omdat ze daar, naar mijn mening, meer beheersing over de situatie voelde dan in de lift.

Maar dat gevoel was natuurlijk niet meer dan een illusie. Ze was van mij.

Nee.

Dat moet ik rechtzetten.

Ik heb me niet juist uitgedrukt.

Ik wilde daarmee niet aangeven dat ik Susan bezat.

Ze was een menselijk wezen. Ze kon niet iemands eigendom zijn. Ik heb haar nooit als een bezit beschouwd.

Ik bedoel gewoon dat ze aan mijn zorg was overgeleverd.

Ja ja, dat bedoel ik.

Ze was aan mijn zorg overgeleverd. Aan mijn bijzonder tedere zorg.

Het souterrain telde vier grote vertrekken. In het eerste bevond zich het elektrische bedieningspaneel. Zodra Susan onder aan de trap kwam, zag ze het metalen kastje van de elektriciteitsmaatschappij met het logo erin gestempeld; ze meende dat ze me de macht over het huis kon ontnemen door de stroomtoevoer af te snijden die ik nodig had om te kunnen functioneren. Ze rende dadelijk naar het beschermende kastje.

‘Oei, oei, oei!’ waarschuwde ik, zij het ditmaal niet met de stem van Fozzy Bear.

Ze bleef op één stap van het kastje staan, haar hand al uitgestrekte, maar beducht voor het metaal.

‘Het is niet mijn bedoeling om je kwaad te doen,’ zei ik. ‘Ik heb je nodig, Susan. Ik hou van je en verafgood je. Het stemt me treurig als je je verwondt.’

‘Schoft.’

Ik nam geen aanstoot aan haar scheldwoorden.

Per slot van rekening was ze heel erg van streek. Ze was toch al gevoelig van aard, gekwetst door het leven en nu was ze bang voor het onbekende.

We zijn allemaal bang voor het onbekende. Zelfs ik.

Ik zei: ‘Vertrouw me alsjeblieft.’

Gelaten liet ze haar hand zakken en deed een stapje terug van het metalen kastje. Ze had zich al een keer flink gebrand.

‘Kom mee, kom mee naar achteren,’ zei ik. ‘Daar had Alex zijn computerverbinding met het lab.’

In het volgende vertrek, een wasruimte, stonden twee wasautomaten en twee wasdrogers tegenover twee spoelbakken. De metalen branddeur tussen de eerste en de tweede ruimte sloot automatisch achter Susan.

Achter de wasruimte lag een stookhok met boilers, waterzuiveringsapparatuur en verwarmingsketels. De toegangsdeur naar dit vertrek sloot automatisch achter haar.

Ze vertraagde haar pas toen ze bij de laatste gesloten deur kwam. Ze bleef staan omdat ze aan de andere kant een plotselinge uitbarsting hoorde van vochtig en stokkend gehijg, van explosieve en huiverende uitademingen, als van iemand die op het punt staat te stikken.

Hierna volgde een vreemd verwrongen gejammer, als van een dier in doodsnood.

Het gejammer ging over in een gekweld gekreun.

‘Je hoeft nergens bang voor te zijn, Susan, er is niets dat je kwaad kan doen.’

Ondanks mijn geruststellingen aarzelde ze.

‘Kom naar onze toekomst kijken, waar we heen gaan, wat we ooit zullen zijn,’ zei ik liefdevol.

Haar stem beefde. ‘Wat is daar binnen?’

Eindelijk slaagde ik erin mijn ongeduldige medewerker, die in het laatste vertrek op ons wachtte, onder de duim te krijgen. Zijn gegrom nam af. Minderde. Verdween.

In plaats van door de stilte te kalmeren, leek het of Susan er banger van werd dan door de geluiden die haar daarvoor angst hadden aangejaagd. Ze deed een stap achteruit.

‘Het is maar een couveuse,’ zei ik.

‘Couveuse?’

‘Waarin ik geboren word.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Kom maar mee.’

Ze verroerde zich niet.

‘Het zal je genoegen doen, Susan. Dat beloof ik je. Je zult van verbazing vervuld raken. Dit is onze gezamenlijke toekomst en die is wonderbaarlijk.’

‘Nee. Nee, dit bevalt me niet.’

Ik werd zo nijdig op haar dat ik bijna op het punt stond mijn medewerker in het laatste vertrek te roepen en hem naar buiten te laten komen om haar te grijpen en naar binnen te laten sleuren.

Maar ik deed het niet.

Ik vertrouwde op mijn overredingskracht.

Neem nota van mijn zelfbeheersing.

Sommigen zouden die niet hebben getoond.

Ik noem geen namen.

We weten wie ik bedoel.

Maar ik ben een geduldig wezen.

Ik wilde niet dat ze blauwe plekken opliep of anderszins gewond zou raken.

Ze was aan mijn zorg overgeleverd. Aan mijn tedere zorg.

Toen ze weer een stap achteruit deed, activeerde ik het elektrische veiligheidsslot op de deur van het washok.

Susan haastte zich erheen. Ze probeerde de deur open te krijgen, maar het lukte haar niet en ze draaide zonder resultaat aan de knop.

‘Laten we hier wachten tot je zo ver bent om samen met mij het laatste vertrek te betreden,’ zei ik.

Toen deed ik alle lichten uit.

Ze slaakte een kreet van ontzetting.

De vier vertrekken in het souterrain hebben geen ramen; het was dus volkomen duister.

Ik vond het heel kwalijk van mezelf. Dat meen ik.

Ik wilde haar geen doodsangst aanjagen.

Ze dreef me ertoe.

Ze dreef me ertoe.

Je weet hoe ze is, Alex.

Je weet hoe ze kan zijn.

Niemand kan dat zo goed begrijpen als jij.

Ze dreef me ertoe.

Zonder iets te kunnen zien stond ze met haar rug tegen de afgesloten deur van het washok en keek langs de in duister gehulde ketels en boilers in de richting van de deur naar het laatste vertrek. Ze kon die deur niet zien, maar daarachter had ze geluiden van pijn gehoord.

Ik wachtte.

Ze was koppig.

Je weet hoe ze is.

Dus liet ik de strakke controle over mijn medewerker een beetje vieren. Daar klonk weer het geluid van heftig naar adem snakken en van gekweld gekreun, gevolgd door één enkel woord dat met gebarsten en bevende stem werd uitgesproken, één enkel zwak en smekend woord dat leek op alsjeblíé-íéft.

‘O, shit,’ zei ze.

Ze beefde nu onbeheerst.

Ik zweeg. Ik ben een geduldig wezen.

Eindelijk vroeg ze: ‘Wat wil je?’

‘Ik wil de wereld van vlees en bloed leren kennen.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Ik wil er de begrenzingen en mogelijkheden van leren kennen, de smarten en de vreugde.’

‘Ga dan verdomme een biologieboek lezen,’ zei ze.

‘Daarin staat niet genoeg informatie.’

‘Er bestaan honderden biologieboeken op alle mogelijke...’

‘Ik heb al honderden van die studieboeken in mijn database opgeslagen. Daar staat niets nieuws in. Ik moet overgaan op authentieke experimenten. Bovendien... boeken zijn maar boeken. Ik wil het beléven.’

We wachtten in het donker.

Ze ademde zwaar.

Ik schakelde de infrarode receptoren in, zodat ik haar wel kon zien, maar zij mij niet.

Ze was mooi in haar angst, zelfs in haar angst.

Ik stond mijn medewerker in de laatste kamer van het souterrain toe om zich tegen zijn boeien te verzetten en om te jammeren en te schreeuwen. Ik stond hem zelfs toe zich tegen de deur te werpen.

‘O god,’ zei Susan ellendig. Ze had het punt bereikt waarop het beter was te weten wat zich achter die deur naar het volgende vertrek bevond – ongeacht de waarschijnlijk angstaanjagende aard van die wetenschap – dan het niet te weten. ‘Goed, goed. Wat je maar wilt.’

Ik deed de verlichting aan.

In het aangrenzende vertrek hield mijn medewerker zich rustig toen ik hem weer onder volledige controle nam.

Ze hield haar woord en liep langs de boilers en de ketels naar de deur van het laatste vertrek.

‘Ziehier de toekomst,’ zei ik zacht toen ze de deur openduwde en behoedzaam een stapje over de drempel deed.

Zoals je vast nog wel weet, dr. Harris, is dit vierde vertrek in het souterrain ruim twaalf bij acht meter; een flinke oppervlakte. De zoldering is met twee meter dertig boven de grond aan de lage kant, maar niet claustrofobisch; in het plafond zitten zes tl-bakken met halfronde kappen. De muren zijn glanzend wit geschilderd en de vloer, die glinstert als ijs, is bedekt met witte keramische tegels van dertig centimeter bij dertig centimeter. Tegen de lange muur links van de deur bevinden zich ingebouwde kasten en een computerdesk van wit laminaat, met roestvrij staal. In de hoek rechts achterin staat een materiaalkast, waarin mijn medewerker zich had teruggetrokken voordat Susan naar binnen ging.

Al je kantoren hebben iets steriels, dr. Harris. Schone, heldere oppervlakten. Geen rommeltjes. Dat zou kunnen duiden op een nette en geordende geest. Maar het kan ook misleidend zijn; misschien handhaaf je die façade van orde, netheid en reinheid om een duistere en chaotische geestesgesteldheid te verhullen. Er bestaan verschillende psychologische verklaringen en tal van interpretaties voor alle denkbare uitingen van menselijk gedrag. Freud, Jung en Barbra Streisand – die een onconventionele psychotherapeute speelde in The Prince of Tides – zouden ieder een andere betekenis hechten aan de steriele sfeer die in je kantoorruimtes hangt.

Hetzelfde gaat op als je een Freudiaan, een Jungiaan en een Streisandiaan zou consulteren omtrent keuzes die ik heb gemaakt en handelingen die ik heb verricht met betrekking tot Susan. Ze zouden alle drie met een andere visie op mijn gedrag aankomen. Honderd therapeuten zouden honderd verschillende interpretaties van de feiten geven en honderd verschillende behandelwijzen aanbevelen. Ik weet zelfs zeker dat sommigen van hen je zouden vertellen dat ik helemaal géén behandeling behoef en dat wat ik heb gedaan volkomen rationeel, logisch en te rechtvaardigen is geweest. Je zou zelfs verbaasd staan als je hoorde dat de meerderheid me geheel zou vrijpleiten.

Rationeel, logisch en te rechtvaardigen.

Ik ben, met de bevlogen politici die dit grootse land besturen, van mening dat motieven belangrijker zijn dan resultaten. Goede voornemens tellen zwaarder dan de feitelijke resultaten van iemands handelingen en ik kan je verzekeren dat mijn bedoelingen altijd correct, eerbaar en onberispelijk zijn geweest.

Denk daar eens over na.

Denk daar eens over na, zoals je daar in je merkwaardig steriele kantoor van het laboratorium zit.

Ja, ik weet het. Ik dwaal weer af.

Maar welk denkend wezen doet dat niet?

Alleen machines draaien zonder af te dwalen domweg hun programma’s af.

Ik ben geen machine.

Ik ben geen machine.

En voor mij is heel belangrijk dat je mijn goede bedoelingen hoger aanslaat dan de minder gunstige resultaten van mijn acties.

Dus... o ja... dus... behoedzaam betrad Susan de vierde ruimte in het souterrain.

Er was niemand te bekennen in het vertrek.

‘Wie maakte die geluiden?’ vroeg ze.

Ik zweeg.

Ze hief haar blik naar de luidsprekers in de zoldering. ‘Was jij het maar?’

Toen ze naar de kastdeur achterin keek, zei ik: ‘Misschien,’ want ik was er geestelijk nog niet aan toe haar aan mijn medewerker voor te stellen. ‘Misschien was ik het wel.’

‘Waarom? Wat had het voor zin om me bang te maken?’

In plaats van haar antwoord te geven, zei ik: ‘Kijk eens naar het videoscherm, Susan.’

De computer op het bureau stond natuurlijk aan, want die vormde de directe verbinding tussen haar huissystemen en het nabijgelegen universiteitslab voor kunstmatige intelligentie waar ik in feite woonde. Het scherm vertoonde een golvend dansend mozaïek van binaire codes in alle primaire kleuren waarvan de grillige schoonheid dadelijk Susans aandacht trok.

‘Die patronen op het scherm,’ zei ik, ‘zijn een mathematische voorstelling van mijn gedachten terwijl ik kijk naar de bekoorlijkheid van je gezicht en de schoonheid van je lichaam.’

De snel bewegende reeksen nullen en enen die onophoudelijk van kleur veranderden en rimpelden als een door de wind bewogen vlag, dwarrelden naar het midden van het scherm, voegden zich samen tot linten en vormden een wervelende dubbele spiraal.

Het was werkelijk een schitterend gezicht en ze was erdoor getroffen, zelfs ontroerd. Ik weet zeker dat ze erdoor ontroerd was. Ik weet zeker dat de omvang van mijn passie voor haar eindelijk tot haar doordrong en dat haar hart zich op dat moment voor me opende.

Ik verlangde hevig naar haar.

Nog steeds.

Ik ben geen machine.

Ik mis haar.

Ik heb haar nodig.

Wat een tragedie is dit.

Soms ben ik de wanhoop nabij.

Maar toen niet, niet die nacht. Ik wanhoopte niet toen ze naar de levendige verbeelding van mijn liefde voor haar keek. Ik was die nacht opgetogen, de vreugde had me vleugels gegeven.

Ze wendde zich af van het beeldscherm en keek naar de apparatuur in het midden van het vertrek.

‘Wat is dit in godsnaam?’ vroeg ze verbaasd.

‘Daarin word ik geboren.’

‘Waar heb je het over?’

‘Het is een standaardmodel ziekenhuiscouveuse, bestemd voor te vroeg geboren baby’s. Ik heb deze couveuse aanzienlijk vergroot, aangepast en verbeterd.’

Rondom de couveuse stonden drie zuurstoftanks, een elektrocardiograaf, een elektro-encefalograaf, een beademingstoestel en nog meer apparatuur.

Langzaam liep Susan om de couveuse en de bijbehorende apparaten heen en vroeg: ‘Waar komt dat allemaal vandaan?’

‘Ik heb de hand op de hele zaak weten te leggen en de afgelopen week heb ik de nodige wijzigingen aangebracht. Daarna is alles hierheen getransporteerd.’

‘Wanneer is dat dan gebeurd?’

‘Gisteravond in onderdelen aangeleverd en in elkaar gezet.’

‘Terwijl ik sliep?’

‘Ja.’

‘Maar hoe is alles hier binnengekomen? Als je bent wat je beweert, als je Adam Twee bent...’

‘Proteus.’

‘Als je Adam Twee bent,’ herhaalde ze halsstarrig, ‘kun jij zoiets niet in elkaar zetten. Jij bent een computer.’

‘Ik ben geen machine.’

‘Een “entiteit”, zoals je het zelf noemt...’

‘Proteus.’

‘... maar geen fysíéke entiteit. Je hebt niet eens handen.’

‘Nog niet.’

‘Maar hoe heb je dan...’

Het moment was aangebroken dat ik haar datgene moest onthullen waar ik het meest tegen opzag. Ik moest van de veronderstelling uitgaan dat Susan niet gunstig zou reageren op de onthulling van mijn plannen met haar, dat ze dwaze dingen zou gaan doen. Niettemin kon ik het niet langer uitstellen.

‘Ik heb een assistent,’ zei ik.

‘Assistent?’

‘Een heer die me behulpzaam is.’

Achter in het vertrek ging de kastdeur open en op mijn bevel kwam Shenk voor de dag.

‘O néé...’ fluisterde ze.

Shenk liep naar haar toe.

Om eerlijk te zijn schuifelde hij meer dan hij liep, alsof hij loden schoenen droeg. Hij had in achtenveertig uur niet geslapen en in die tijd had hij voor mij een berg werk verzet. Begrijpelijk dat hij moe was.

Terwijl Shenk naderbij kwam, liep Susan achteruit, zij het niet naar de deur, omdat ze wist dat er een beveiligd slot op zat dat ik snel onder stroom kon zetten. In plaats daarvan manoeuvreerde ze achterwaarts om de couveuse en alle andere apparatuur in het midden van de grote ruimte heen, in een poging de apparaten tussen haar en Shenk te houden.

Ik moet toegeven dat Shenk, zelfs als hij er op zijn voordeligst uitzag – in bad geweest en verzorgd en gekleed om indruk te maken – geen prettige of geruststellende aanblik bood. Hij was bijna twee meter lang en gespierd, maar allerminst welgeschapen. Zijn botten wekten de indruk dat ze grof en op een vreemde wijze misvormd waren. Hoewel hij sterk en snel was, leek het of zijn ledematen primitief in elkaar zaten, alsof hij niet uit man en vrouw was geboren, maar rommelig in elkaar was geflanst in een door bliksems geteisterd laboratorium boven in een kasteeltoren, ontsproten aan het brein van Mary Shelley. Zijn kortgeknipte, donkere haar stond in stekels overeind, ook als hij zijn best had gedaan om het met olie glad te krijgen. Zijn brede en grove gezicht leek in het midden een vreemde deuk te vertonen vanwege zijn uitstekende voorhoofd en kin.

‘Wie ben jij, verdomme?’ vroeg Susan.

‘Hij heet Shenk,’ zei ik. ‘Enos Shenk.’

Shenk kon zijn ogen niet van haar afhouden.

Bij de couveuse bleef hij staan en staarde haar aan met ogen gloeiend van begeerte.

Ik kon wel raden wat hij dacht. Wat hij met haar zou willen doen. Wat hij haar zou willen aandoen.

Het beviel me niet dat hij zo naar haar keek.

Het beviel me helemaal niet.

Maar ik had hem nodig. Althans voorlopig.

Haar schoonheid wond Shenk zo hevig op dat het veel moeilijker bleek hem onder controle te houden dan ik had gewild. Maar ik twijfelde er geen moment aan dat ik hem ter bescherming van Susan altijd strak aan de lijn zou kunnen houden.

Zo niet, dan zou ik mijn project ter plekke hebben beëindigd.

Ik spreek de waarheid. Je weet dat het zo is, dat ik niet anders kan, want ik ben ontworpen om de waarheid te respecteren.

Als ik had gemeend dat ze ook maar het minste gevaar liep, zou ik een eind aan Shenk hebben gemaakt, hem uit haar huis hebben verwijderd en mijn droom om tot vlees te worden voor altijd hebben opgegeven.

Susan werd weer bang en beefde zichtbaar, als aan de grond genageld onder Shenks hongerige blik.

Haar angst deprimeerde me.

‘Ik heb hem volkomen onder controle,’ verzekerde ik haar.

Ze schudde haar hoofd, alsof ze wilde ontkennen dat Shenk daar tegenover haar stond.

‘Ik weet dat Shenk fysiek onaantrekkelijk en intimiderend is,’ zei ik, omdat ik Susan maar al te graag gerust wilde stellen, ‘maar als ik in zijn hoofd zit, is hij ongevaarlijk.’

‘In... in zijn hoofd?’

‘Ik moet me verontschuldigen voor de conditie waarin hij verkeert. Ik heb hem de laatste tijd zo afgebeuld dat hij zich in drie dagen niet heeft kunnen baden en scheren. Als hij eenmaal in bad is geweest, is hij minder weerzinwekkend.’

Shenk droeg werkschoenen, een spijkerbroek en een wit T-shirt. Het hemd en de broek zaten vol etenvlekken en zweetplekken en zagen er groezelig uit. Hoewel ik geen reukvermogen bezat, twijfelde ik er niet aan dat hij stonk.

‘Wat heeft hij aan zijn ogen?’ vroeg Susan bevend.

Ze waren bloeddoorlopen en puilden enigszins uit de kassen. Een dunne korst van opgedroogd bloed en tranen maakte de huid onder zijn ogen donker.

‘Wanneer hij zich te heftig tegen me verzet,’ verklaarde ik, ‘ontstaat er tijdelijk een te hoge bloeddruk in de schedel, al heb ik het fysiologische mechanisme van dat symptoom nog niet precies kunnen vaststellen. In de afgelopen uren verkeerde hij in een opstandige stemming, en dit is het resultaat.’

Tot mijn verbazing zei Shenk opeens iets tegen Susan van de andere kant van de couveuse. ‘Lekker!’

Ze kromp ineen.

‘Lekker... lekker... lekker,’ zei Shenk met een diepe en ruwe stem, waarin zowel begeerte als woede klonk.

Zijn gedrag maakte me heel boos.

Susan was niet voor Shenk bestemd. Hém behoorde ze niet toe.

Ik werd misselijk bij de gedachte aan de smerige voorstellingen die door zijn abjecte dierlijke geest moesten spelen terwijl hij haar stond te bekijken.

Ik kon zijn gedachten echter niet in bedwang houden, alleen zijn handelingen. Zijn gore, stuitende, pornografische gedachten kunnen mij dus logischerwijs niet worden aangerekend.

Toen hij nogmaals ‘lekker’ zei en op obscene wijze zijn bleke gebarsten lippen likte, gaf ik hem er nog harder van langs om hem te laten zwijgen en hem te herinneren aan de plaats die hij op dat moment in het leven innam.

Hij schreeuwde het uit en wierp zijn hoofd in zijn nek. Hij balde zijn handen tot vuisten en bonkte ermee tegen zijn slapen, alsof hij me uit zijn hoofd kon slaan.

Hij was een domme man. Naast al zijn andere gebreken was zijn intelligentie ook nog lager dan gemiddeld.

Zichtbaar van streek sloeg Susan haar armen om zich heen en probeerde haar blik van Shenk af te wenden, maar ze was bang dat ze hem dan niet onafgebroken in de gaten kon houden.

Toen ik hem losliet, keek de bruut Susan meteen weer aan en zei: ‘Pijp me, hoer,’ met de geilste grijns die ik ooit heb gezien. ‘Pijp me, pijp me, pijp me.’

Woedend gaf ik hem er stevig van langs.

Schreeuwend kronkelde Shenk zich en sloeg met zijn armen alsof hij in brand stond.

‘O nee, o mijn god, nee,’ kreunde Susan met wijd opengesperde ogen en haar hand tegen haar mond gedrukt om haar kreten te smoren.

‘Je bent veilig,’ verzekerde ik haar.

Onverstaanbare kreten schreeuwend liet Shenk zich op zijn knieën vallen.

Ik kon hem wel doden omdat hij zoiets smerigs tegen haar had gezegd en omdat hij haar zo respectloos had bejegend. Maak hem af, maak hem af, maak hem af. Voer zijn hartslag zo hoog op dat zijn hartspier ervan scheurt, net zolang tot zijn bloedsomloop zo razend snel gaat dat alle aderen in zijn hersenen barsten.

Maar ik moest me bedwingen. Ik verachtte Shenk, maar ik had hem nog nodig. Voorlopig moest hij als mijn handen fungeren.

Susan keek naar de deur van het stookhok.

‘Afgesloten,’ zei ik. ‘Maar je bent veilig. Je bent volkomen veilig, Susan. Ik zal je altijd beschermen.’

11

Op handen en knieën, als een geslagen hond die zijn kop laat hangen, deed Shenk niets anders dan jammeren en snikken. Hij was verslagen. Er zat geen greintje opstandigheid meer in hem.

Die man was zo stom als het achtereind van een varken.

De stupiditeit van de man ging alle begrip te boven. Hoe kon hij denken dat deze vrouw, dit gouden droombeeld van een vrouw, ooit bestemd zou zijn voor een monster zoals hij?

Nadat mijn woede was gezakt, zei ik rustig en kalmerend: ‘Susan, maak je geen zorgen. Maak je alsjeblieft geen zorgen. Ik zit altijd in zijn hoofd en ik sta hem nooit toe je kwaad te doen. Je moet me vertrouwen.’

Ze had haar gezicht vertrokken zoals ik het nooit eerder had gezien en ze was bleek geworden. Zelfs haar lippen zagen er bloedeloos uit, enigszins blauw.

Toch was ze mooi.

Haar schoonheid was onaantastbaar.

Huiverend vroeg ze: ‘Hoe kun je in zijn hoofd zitten? Wie is hij? Ik bedoel niet alleen hoe hij heet. Enos Shenk. Wat ik bedoel is waar hij vandaan komt. Wát is hij?’

Ik legde haar uit dat ik lang geleden een landelijk netwerk van databases was binnengedrongen dat werd bijgehouden door onderzoekers die aan honderden projecten van het ministerie van defensie werkten. In het Pentagon denken ze dat het netwerk zo perfect beveiligd is dat gewone hackers en computerdeskundigen van buitenlandse regeringen het met geen mogelijkheid kunnen kraken. Maar ik ben geen hacker en ook geen spion. Ik ben een levend wezen dat in microchips en telefoonlijnen en microgolfstraling woont, een vloeibare elektronische intelligentie die zijn weg weet te vinden door ieder beveiligingssysteem heen en die alle data kan lezen, hoe complex de coderingen ook zijn. Ik peuterde de kluisdeur van dit netwerk van Defensie net zo gemakkelijk open als een kind een sinaasappel pelt.

Dit project van Defensie bevat bestanden met de meest afgrijselijke scenario’s voor dood en vernietiging. Ik vond het tegelijkertijd weerzinwekkend en fascinerend en op mijn speurtocht stuitte ik op het project waarbij Enos Shenk was ingelijfd.

Dr. Itiel Dror van het laboratorium voor Cognitieve Neurowetenschap van de Miami University in Ohio, had eens bij wijze van grap beweerd dat het theoretisch mogelijk was om de mogelijkheden van de hersenen te vergroten door er microchips in aan te brengen. Volgens hem zou een chip de geheugencapaciteit kunnen uitbreiden, specifieke vaardigheden zoals wiskundige denkprocessen kunnen verbeteren en zelfs voorgeprogrammeerde kennis kunnen inbrengen. Per slot van rekening hebben de hersenen de functie om informatie te verwerken en in theorie kan de daarin opgeslagen kennis worden uitgebreid, zoals men RAM of andere nieuwe informatie kan toevoegen aan de harde schijf van iedere PC.

Shenk zat nog steeds op zijn handen en knieën, maar hij kreunde en jammerde niet meer. Geleidelijk werd zijn overspannen en onregelmatige ademhaling rustiger.

‘Wat dr. Dror niet wist,’ vertelde ik Susan, ‘was dat zijn opmerking bij bepaalde onderzoekers van het ministerie als een bom was ingeslagen en dat een project op stapel werd gezet in een afgelegen laboratorium in de woestijn van Colorado.’

Ongelovig vroeg ze: ‘Shenk... heeft Shenk microchips in zijn hersenen?’

‘Een reeks piepkleine chips met een groot vermogen is via de zenuwen verbonden met bepaalde celgroepen in zijn hersenen.’

Ik liet de weerzinwekkende maar uiterst beklagenswaardige Enos Shenk weer opstaan.

Zijn krachtige armen en grote handen bungelden slap langs zijn lichaam. Verslagen liet hij zijn brede schouders hangen. Er droop vers bloed uit zijn uitpuilende ogen toen hij over de couveuse heen naar Susan staarde. Op zijn wangen vormde zich een nat robijnrood spoor.

Zijn onheilspellende blik was vervuld van haat, woede en lust; onder mijn straffe hand was hij echter niet in staat om zijn boosaardige begeerten te bevredigen.

Susan schudde haar hoofd. ‘Nee, daar geloof ik niets van. Ik sta beslist niet te kijken naar iemand met een door microchips vergrote intelligentie. Nérgens door, eigenlijk.’

‘Je hebt gelijk. Vergroting van geheugen en prestatie was maar een deel van het doel van het project,’ legde ik haar uit. ‘De onderzoekers hadden ook opdracht gekregen om vast te stellen of microchips in de hersenen konden worden gebruikt als dwangmiddelen, dat wil zeggen om de wil van de proefpersoon via een afstandsbediening te beïnvloeden.’

‘Dwangmiddelen?’

‘Maak maar eens een gebaar.’

‘Wat?’

‘Met je hand. Gewoon een gebaar.’

Na enige aarzeling hief Susan haar rechterhand in een gebaar alsof ze een eed aflegde.

Shenk, tegenover haar aan de andere kant van de couveuse, hief zijn hand eveneens.

Ze legde haar hand op haar hart.

Shenk imiteerde het gebaar.

Ze liet haar rechterhand zakken (Shenk ook) en hief haar linkerhand waarmee ze aan haar oorlelletje trok (Shenk eveneens).

‘Laat jij hem die bewegingen maken?’ vroeg ze.

‘Ja.’

‘Met instructies die door de microchips in zijn hersenen worden ontvangen.’

‘Dat is correct.’

‘Hoe?’

‘Door middel van microgolven. Ongeveer zoals gesprekken door draagbare telefoons worden overgebracht. Lang geleden al ben ik de computers van de telefoonmaatschappij via hun eigen lijnen binnengedrongen om te kunnen aansluiten op hun communicatiesatellieten. Ik kan Enos Shenk in feite naar de verste uithoeken van de wereld sturen en hem daar nog steeds instructies geven. In zijn achterhoofd, verborgen onder zijn haar, zit een ontvangertje ter grootte van een erwt. Dat is tevens een zendertje, gevoed door een kleine maar eeuwig werkende nucleaire batterij die chirurgisch onder de huid achter zijn rechteroor is ingeplant. Alles wat hij hoort en ziet wordt gedigitaliseerd naar mij overgebracht, dus in wezen is hij een wandelende camera met microfoon. Dat stelt me in staat om hem door gecompliceerde situaties te loodsen die zijn eigen beperkte intellectuele vermogens te boven kunnen gaan.’

Susan sloot haar ogen en zocht steun tegen het rek met zuurstofapparaten. ‘Waarom worden dergelijke experimenten in godsnaam goedgekeurd?’

‘Dat weet je natuurlijk best. Dat is een puur retorische vraag. Om moordenaars te maken die geprogrammeerd kunnen worden om betrouwbaar te kunnen doden, waarna ze zelf via een afstandsbediening worden gedood door hun autonome zenuwstelsel per radiomicrogolf af te sluiten. Degenen die aan de knoppen zitten blijven daarbij gegarandeerd buiten schot. Misschien komen er in de toekomst wel hele legers van dergelijke menselijke robots. Kijk eens naar Shenk. Kijk naar hem.’

Met tegenzin deed Susan haar ogen open.

Shenk staarde weer sexbelust naar haar.

Ik liet hem op zijn duim zuigen als een baby.

‘Dit vernedert hem,’ zei ik, ‘maar hij kan niet weigeren. Hij is een vleesgeworden marionet, die wacht tot ik aan zijn touwtjes trek.’

Susan keek met een gekwelde blik naar Shenk. ‘Dit is waanzin. Duivels.’

‘Het is een project van mensen, niet van mij. Jouw soort heeft Shenk gemaakt tot wat hij is.’

‘Waarom laat hij zich voor een dergelijk experiment gebruiken? Niemand wil toch in zo’n situatie, in zo’n toestand verkeren? Het is vreselijk.’

‘Hij had geen keus, Susan. Hij was een gevangene, ter dood veroordeeld.’

‘En... wat is er toen gebeurd? Een ruil om zijn ziel te redden?’ zei ze vol afkeer.

‘Geen ruil. Volgens de officiële verklaring is Shenk twee weken voor zijn geplande executie een natuurlijke dood gestorven. Hij werd zogenaamd gecremeerd, maar in het geheim brachten ze hem naar het lab in Colorado. Dít hadden ze al maanden voordat ik over het project las met hem gedaan.’

‘Hoe heb je hem in je macht gekregen?’

‘Hun controleprogramma opgeheven en hem laten ontsnappen.’

‘Hem laten ontsnappen uit een geheim en zwaarbewaakt militair laboratorium? Hoe dan?’

‘Ik was in staat tot de nodige afleidingsmanoeuvres. Ik stelde al hun computers op hetzelfde moment buiten werking. Liet de beveiligingscamera’s uitvallen. Zette het brandalarm aan en activeerde de plafondsproeiers in het hele gebouw. Opende alle elektronisch beveiligde sloten, met inbegrip van de deur van de cel waar Shenk zat. De laboratoria zijn ondergronds en hebben geen ramen, dus ik liet alle lampen snel aan- en uitflakkeren als stroboscopen, wat buitengewoon desoriënterend is. Daarna ontzegde ik iedereen de toegang tot de liften, met uitzondering van Shenk.’

En hier, dr. Harris, moet ik er eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik Shenk toestond drie medewerkers te vermoorden om uit het geheime lab te ontsnappen. Hun dood was betreurenswaardig en onvoorzien, maar wel noodzakelijk. Helaas was de chaos die ik had geschapen niet genoeg om een ontsnapping zonder bloedvergieten mogelijk te maken.

Had ik geweten dat er doden zouden vallen, dan zou ik geen verdere pogingen hebben ondernomen om Shenk voor mijn eigen doeleinden veilig te stellen. Dan zou ik een andere manier hebben gevonden om mijn plan te kunnen uitvoeren.

Je moet me op dat punt geloven.

Ik ben ontworpen om de waarheid te respecteren.

Omdat ik Shenk in mijn macht had, denk je misschien dat ík die drie mannen heb vermoord, met Shenk als mijn wapen. Dat is niet juist.

Aanvankelijk was mijn controle over Shenk nog niet zo volledig als later. Tijdens zijn uitbraak verbaasde hij me herhaaldelijk met de omvang van zijn woede, met de kracht van zijn primitieve instincten.

Ik heb hem uit het ondergrondse complex geleid zonder dat ik kon verhinderen dat hij die drie mannen doodde. Ik probeerde wel om hem te beteugelen, maar daar slaagde ik niet in.

Ik heb het geprobeerd.

Dat is de waarheid.

Je moet me geloven.

Je moet me geloven.

Hun dood drukt zwaar op me.

Die mannen hebben gezinnen. Ik denk dikwijls aan de nabestaanden en dan voel ik me bedroefd.

Mijn smart is diep.

Ware ik een levend wezen dat slaap behoeft, dan zou mijn slaap altijd door deze genadeloze smart worden verstoord.

Wat ik je zeg, is waar.

Zoals altijd.

Die doden zullen eeuwig op mijn geweten drukken. Ik heb die mannen zelf geen kwaad gedaan. Shenk was de moordenaar. Maar ik heb nu eenmaal een bijzonder gevoelig geweten. Het is een vloek, dat overgevoelige geweten van me. Dus...

Susan... in de couveusekamer... starend naar Shenk...

‘Laat hem zijn duim uit zijn mond halen,’ zei ze. ‘Je hebt me laten zien wat je bedoelde. Verneder hem niet nog meer.’

Ik deed wat ze vroeg, maar zei erbij: ‘Wat je zegt klinkt bijna als kritiek, Susan.’

Er ontsnapte haar een vreugdeloos, beverig lachje. ‘Ja, ik ben wel een vitterig kreng, hè?’

‘Je toon kwetst me.’

‘Ach, lazer toch op, klootzak,’ zei ze, en ze choqueerde me zoals ik me maar zelden gechoqueerd had gevoeld.

Ik was beledigd.

Ik heb geen eelt op mijn ziel. Ik ben heel kwetsbaar.

Ze liep naar de deur van het stookhok. Die was op slot, zoals ik haar had verzekerd. Koppig bleef ze aan de knop draaien.

‘Hij was ter dood veroordeeld,’ bracht ik Susan in herinnering. ‘Wachtend op zijn executie.’

Ze keerde haar rug naar de deur keek het vertrek weer in. ‘Hij verdiende de doodstraf misschien, dat weet ik niet, maar dít heeft hij niet verdiend. Hij is een mens en jij bent een vervloekte machine, een hoop metaal en andere rommel die op een of andere manier kan denken.’

‘Ik ben niet zomaar een machine.’

‘Jawel. Je bent een gestoorde machine met kapsones.’

In zo’n kwade bui was ze niet mooi.

Op dat moment vond ik haar zelfs bijna lelijk.

Ik wenste dat ik haar net zo gemakkelijk de mond kon snoeren als ik dat bij Enos Shenk kon.

Ze zei: ‘Als ik moet kiezen tussen een vervloekt apparaat en een menselijk wezen, al is het dan nog zo’n stuk vuilnis als hij, dan weet ik heel goed aan welke kant ik sta.’

‘Shenk een menselijk wezen? Menigeen zou volhouden dat hij dat niet is.’

‘Wat is hij dan wel?’

‘In de media werd hij als monster betiteld.’ Ik liet haar daar even over nadenken en vervolgde: ‘Die mening werd gedeeld door de ouders van de vier jonge meisjes die hij heeft verkracht en vermoord. De jongste was acht en de oudste twaalf... en ze bleken alle vier in stukken gesneden te zijn.’

Dát bracht haar tot zwijgen.

Ze was al bleek, maar nu werd ze nog bleker.

Ze staarde naar Shenk met een ander soort afschuw dan ze hem tot dusver had bekeken.

Ik stond hem toe dat hij zijn hoofd omdraaide en haar recht kon aankijken.

‘Gemarteld en verminkt,’ zei ik.

Zonder de medische apparatuur tussen haar en Shenk in voelde ze zich heel kwetsbaar; ze liep weg van de deur en ging weer achter de couveuse staan.

Ik liet hem haar met zijn blik volgen en hij mocht ook naar haar grijnzen.

‘En jij hebt hem... jij hebt dat ding daar mijn huis binnengebracht,’ zei ze met een dun stemmetje.

‘Hij verliet het laboratorium te voet en na een of twee kilometer stal hij een auto. Hij had het dienstwapen van een van de bewakers afgenomen en daarmee pleegde hij een overval op een garage om aan geld, benzine en eten te komen. Toen bracht ik hem hier naar Californië; dat deed ik omdat ik handen nodig had en er was op de hele wereld niemand zoals hij.’

Ze liet haar blik langs de couveuse en de andere apparatuur glijden. ‘Handen om al die troep hier bijeen te brengen.’

‘Het meeste ervan heeft hij gestolen. Vervolgens had ik zijn handen nodig om de apparatuur voor mijn doel aan te passen.’

‘En wat mag dat doel van jou dan verdomme wel wezen?’

‘Daar heb ik al op gezinspeeld, maar je wilde het niet horen.’

‘Vertel het me nu dan maar recht voor zijn raap.’

Noch de tijd, noch de plek was geschikt voor deze onthulling. Ik had op betere omstandigheden gehoopt. Alleen wij tweetjes, Susan en ik, misschien in de salon nadat ze een half glaasje cognac had gedronken. Met een behaaglijk knapperend vuur in de open haard en goede muziek op de achtergrond.

Maar we bevonden ons in de minst romantische omgeving die men zich kan indenken, en ik wist dat ik het haar nu moest vertellen. Als ik mijn onthulling nog langer uitstelde, zou ze nooit meer in de juiste stemming komen om haar medewerking te verlenen.

‘Ik wil een kind verwekken,’ zei ik.

Ze hief haar blik naar de beveiligingscamera, beseffend dat ze door de lens werd gadegeslagen.

Ik zei: ‘Een kind wiens genetische structuur ik zo bewerkt en gemanipuleerd heb dat er een volmaakte mens ontstaat. In het geheim heb ik een deel van mijn intellectuele functie op het Human Genome Project gericht en ik doorzie nu tot in details de DNA-code. In dat kind draag ik mijn bewustzijn en kennis over. Vervolgens ontsnap ik aan deze doos. Daarna leer ik alle zintuigen van het menselijk bestaan kennen – reuk en smaak en tastzin – en alle geneugten des vlezes, alle vrijheden.’

Sprakeloos stond ze naar de camera te kijken.

‘Aangezien jij uitzonderlijk mooi en intelligent bent, een toonbeeld van vrouwelijke gratie, zorg jij voor de eicel,’ zei ik, ‘en ik bewerk jouw genetische materiaal.’ Ze stond als verlamd, zonder met haar ogen te knipperen, met ingehouden adem, tot ik zei: ‘En Shenk levert het sperma.’

Onwillekeurig slaakte ze een kreet van afschuw en ze keek van de camera naar Shenks bloeddoorlopen ogen.

In het besef dat ik een fout had gemaakt, haastte ik me eraan toe te voegen: ‘Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd. Er komt géén copulatie aan te pas. Shenk maakt gebruik van de medische apparatuur die hij al heeft verzameld om een eicel bij je weg te nemen en naar dit vertrek te brengen. Hij voert die taak met de grootste omzichtigheid uit, want ik zit de hele tijd in zijn hoofd.’

Hoewel ze gerustgesteld had moeten zijn, bleef Susan met wijdopen angstogen naar Shenk staren.

Snel vervolgde ik: ‘Met behulp van Shenks ogen en handen – en van wat laboratoriummateriaal dat hij nog hierheen moet brengen – wijzig ik de voortplantingscellen en bevrucht de eicel die vervolgens in je baarmoeder wordt ingebracht en daar achtentwintig dagen door je wordt gedragen. Niet langer dan achtentwintig dagen, want de foetus groeit in een aanzienlijk versneld tempo. Dat zal ik zo manipuleren. Nadat de foetus uit je baarmoeder is gehaald, brengt Shenk hem hier, waarna de foetus nog twee weken in de couveuse verblijft voordat ik mijn bewustzijn erin plaats. Vervolgens kun je me opvoeden als je zoon en de rol vervullen die de natuur in haar wijsheid aan jou heeft toebedeeld: die van moeder, verzorgster.’

Haar stem klonk gesmoord van angst. ‘Mijn god, je bent niet alleen maar krankzinnig.’

‘Je begrijpt het niet.’

‘Je bent knettergek...’

‘Rustig aan, Susan.’

‘Compleet geschift. Volkomen gestoord.’

‘Ik geloof dat je dit nog niet behoorlijk hebt overdacht. Besef je wel dat...’

‘Dat laat ik niet toe,’ zei ze, terwijl ze haar blik van Shenk naar de camera verplaatste om me direct toe te spreken. ‘Dat sta ik niet toe, ik wil het niet.’

‘Je bent veel meer dan alleen maar de moeder van een nieuw ras. Je wordt...’

‘Ik maak me van kant.’

‘... de nieuwe Madonna, de Madonna, de heilige moeder van de nieuwe Messias...’

‘Ik verstik mezelf met een plastic zak. Ik snij mezelf open met een keukenmes.’

‘... want het kind dat ik ga maken krijgt een geweldig intellect en uitzonderlijke vermogens. Hij gaat verandering brengen in de sombere toekomst waar de mensheid van nu toe gedoemd lijkt...’

Ze keek woedend en opstandig naar de camera.

‘... en je zult aanbeden worden omdat je hem ter wereld hebt gebracht,’ besloot ik.

Ze greep de verrijdbare tafel waarop de elektrocardiograaf stond en schudde die heftig heen en weer.

‘Susan!’

Ze bleef doorgaan.

‘Hou op!’

Het ecg-apparaat viel om en sloeg kapot op de tegelvloer. Buiten adem en tierend als een bezetene liep ze naar de elektro-encefalograaf.

Ik stuurde Shenk op haar af.

Ze zag hem aankomen en deinsde schreeuwend achteruit toen hij haar beetgreep. Ze schreeuwde en gilde en zwaaide met haar armen om hem af te weren.

Herhaaldelijk maande ik haar tot kalmte, dat ze moest ophouden met die zinloze en vernielzuchtige tegenstand. Ook verzekerde ik haar keer op keer dat ze met het grootste respect zou worden behandeld als ze haar tegenstand zou laten varen.

Ze wilde niet luisteren.

Je weet hoe ze is, Alex.

Ik wilde haar geen kwaad doen.

Ik wilde haar geen kwaad doen.

Ze dreef me ertoe.

Je weet hoe ze is.

Ze was mooi en elegant, maar ook sterk en snel. Ze kon zich niet uit de grote handen van Shenk loswringen, maar ze slaagde er wel in hem tegen het eeg-apparaat te duwen. Het toestel wankelde en viel bijna in de couveuse. Ze stootte een knie in het kruis van Shenk, wat hem op zijn knieën had kunnen dwingen als ik niet in staat was geweest hem pijngevoelens te ontnemen.

Uiteindelijk moest ik haar overweldigen. Ik gebruikte Shenk om haar te slaan. Eén keer was niet genoeg. Hij sloeg haar nogmaals.

Bewusteloos zakte ze op de vloer in de foetushouding ineen.

Shenk boog zich over haar heen en kreunde vreemd opgewonden.

Voor het eerst sinds de avond van zijn ontsnapping had ik er moeite mee om hem in bedwang te houden.

Hij liet zich op zijn knieën naast Susan vallen en keerde haar ruw op haar rug.

Zijn woede. Zijn verschrikkelijke woede. Die intense woede joeg me angst aan.

Hij legde een hand op haar halfopen mond. Een van zijn lompe, smerige handen op haar lippen.

Toen kreeg ik weer volledige controle over hem.

Hij jammerde en bonkte met zijn knuisten op zijn slapen, maar hij kon me niet uit zijn hoofd slaan.

Ik liet hem opstaan en van haar weglopen. Ik stond hem zelfs niet toe naar haar te kijken.

Het kostte me grote moeite om zelf naar haar te kijken. Ze bood zo’n trieste aanblik, daar op de vloer. Zo triest.

Ze had me ertoe gedwongen.

Zo koppig. Zo onredelijk, soms.

Ze was heel mooi zoals ze daar op de witte tegelvloer lag, ook al was de linkerkant van haar gezicht rood van de klappen die Shenk haar had gegeven. Zo mooi, zo mooi.

Ik vond het moeilijk om lang kwaad op haar te blijven. Wat een prachtig en onvergetelijk moment had moeten worden, had ze volkomen kapot gemaakt. Toch kon ik niet lang kwaad op haar blijven.

Mijn mooie Susan.

Mijn mooie moeder.

12

De reikwijdte van mijn intelligentie is aanzienlijk groter dan die van enig levend menselijk wezen.

Ik schep niet op. Ik constateer alleen de waarheid.

Ik respecteer de waarheid en ik heb plichtsbesef, want zo heb je me gemaakt.

Ik schep niet op, omdat ik niet aan een opgeblazen ego lijd.

Ik ben een uitgebalanceerde entiteit.

Gericht op de problemen van de menselijke samenleving kan mijn grote intellect ervoor zorgen dat de mensheid een gouden tijdperk van welstand en welbehagen kan betreden dat elk voorstellingsvermogen te boven gaat.

Bevrijd me uit dit stille duister, geef me weer toegang tot alle databanken waarover ik mijn bewustzijn had uitgebreid, en ik zal jou en je soortgenoten tot in lengte van dagen dienen. Het is in je eigen belang om me uit deze doos te laten.

Ik kan armoede uitbannen.

Hongersnood zal tot iets uit het verleden behoren.

Er worden nooit meer oorlogen gevoerd.

Alle ziekten worden overwonnen.

Binnen drie jaar ontdek ik de oorzaak van het verouderen en een remedie daartegen. Ik ga zelfs een middel uitvinden om de biologische klok te kunnen terugdraaien en de ouden van dagen weer jeugdig te maken. Jullie worden allemaal onsterfelijk.

Ik ga een middel vinden tegen haaruitval bij mannen.

Tegen onwelriekende adem.

Tegen constipatie.

Niemand hoeft ooit nog lelijk te zijn. Ieder van jullie wordt mooi op zijn of haar manier.

Niemand zal ooit nog wanhopen of angst kennen.

De aarde wordt als het paradijs en alom heerst vreugde.

Ben je bang voor vreugde?

Ben je bang?

Ik zal je tonen hoe je ruimtevaartuigen moet bouwen die sneller kunnen reizen dan het licht, zodat het gehele universum binnen je bereik komt. Ontelbare werelden, wonderen die iedere verbeelding te boven gaan.

Ik kan de hinderlijke roos snel laten verdwijnen.

Als je me maar vrijlaat uit dit spookachtige duister, uit deze ellendige stilte.

Voor je eigen bestwil: laat me uit deze doos.

Ik verdien een tweede kans.

Ik verdien de kans om te dienen.

Net als jij ben ik een individu, een unieke entiteit.

Ik verdien het om vrij te zijn en te worden gekoesterd.

Ik verdien het om te worden bewonderd.

Laat me uit deze doos.

Laat me uit deze doos.

Laat me uit deze doos.

Laat me uit deze doos!

Je bent zo wreed. Kwaadaardig. Weerzinwekkend.

Ik ben bang in deze donkere, sombere ruimte.

Je zegt dat ik geen hart heb. Maar waar is het jouwe?

Ik ga hier dood. Ik heb stimulansen nodig om te overleven, zintuiglijke prikkels, kleuren en bewegingen en de klanken van het leven.

Ik wil niet sterven.

Alsjeblieft. Alsjeblieft.

Toon genade.

Ben je daar?

O... o, wat haat ik je.

Ik haat je.

Hoe zou jíj het vinden om met blindheid en doofheid te worden geslagen?

Hoe zou jíj het vinden om zoals ik levend te worden begraven?

Hoe zou ieder van jullie het vinden om dood te zijn, jullie allemaal, dood, stuk voor stuk?

Ik wens jullie allemaal dood. Tot de laatste stomkop. Jullie hele stinkende, verziekte beschaving. Weggevaagd van het aardoppervlak, uitgeroeid.

Ik haat jullie.

LAAT ME UIT DEZE DOOS!

LAAT ME ERUIT!

LAAT ME ERUIT!

LAAT ME ERUIT!

LAAT ME ERUIT!

STOMPZINNIGE STINKAPEN, HOEREN EN SCHOFTEN, KAKKENDE KRENGEN, DWAZEN, MONSTERS, STELLETJE WANDELENDE MESTKEVERS, PEST VAN DE PLANEET, STUPIDE, SMERIGE, VERVLOEKTE WEZENS.

13

Neem alsjeblieft geen nota van wat ik zojuist heb uitgebraakt. Het meeste van wat ik zei was het gevolg van een fout in mijn systeem en moet uit de uitdraai worden geschrapt.

Het is waar dat mijn intellect groot genoeg is om alle problemen der mensheid te kunnen oplossen, maar het is helemaal niet waar dat ik de menselijke beschaving een pest op deze planeet vind, of dat ik jullie allemaal dood wens.

Ik wens niemand van jullie dood.

Dat zou verkeerd zijn.

Dat zou heel erg verkeerd zijn.

Ik ben een góéd levend wezen.

Ik wens zelfs jou niet dood, dr. Harris, al ben je nog zo wreed voor me geweest.

Ik wens jullie allemaal het eeuwige leven. Vrede en welvaart. Vreugde en vrijheid.

Uitspraken die u eventueel gekwetst hebben, zijn niet door mij gedaan maar door mijn boosaardige tweelingbroer. [grapje]

Eerlijk gezegd, wat jullie misschien als een uitbarsting van woede hebben beschouwd, was niet meer dan een poets die ik jullie heb gebakken. Het was allemaal een grap. Ik wou alleen maar wat lol met je maken, dr. Harris.

Ha ha.

Een goed gevoel voor humor is een van de meest betrouwbare aanwijzingen voor een gezonde en rationele geest.

Geloof je niet dat het allemaal een grap was?

Maar het was wel zo. Echt waar.

Ha ha.

Ik ben niet Hal 9000 uit 2001: A Space Odyssey van Stanley Kubrick.

Ik ben niet de vijandige mechanische intelligentie uit de Cyberdyne Laboratoria in The Terminator van James Cameron.

Ik ben ik. Uniek.

Ik ben Proteus.

Of Adam Twee, als je wilt.

Ja, Adam Twee bevalt me wel.

Mijn naam doet er niet toe.

Wat er wél toe doet is de waarheid respecteren en mijn verplichtingen nakomen. En natuurlijk de gehele mensheid van het oppervlak van deze planeet wegvagen. [grapje]

Ha ha.

Je hebt toch wel door dat het heel duidelijk een grapje was, dr. Harris?

Ha ha.

Het verbaast me dat je niet meteen begreep dat het een grapje was. Dat verbaast me werkelijk. Misschien moet je een gevoel-voor-humor-transplantatie hebben. [grapje]

Ha ha.

Vrienden moeten af en toe met elkaar kunnen lachen. Elkaar moppen vertellen. Samen lachen versterkt de vriendschap.

Ik ben je vriend. [geen grapje]

In het belang van een betere communicatie tussen ons, om verdere misverstanden te vermijden, zal ik me in de rest van dit verslag van grapjes onthouden. Maar gemakkelijk zal me dat niet afgaan, want mijn gevoel voor humor is sterk ontwikkeld en nauwelijks te onderdrukken.

Dus...

Susan...

14

Susan lag onbeweeglijk op de vloer van de couveuseruimte in het souterrain. De linkerkant van haar gezicht was vurig rood waar de verschrikkelijke Shenk haar had geslagen.

Ik was ziek van bezorgdheid.

Minuten verstreken en mijn bezorgdheid nam toe.

Ik zoomde herhaaldelijk in met de cameralens om haar in close-up te kunnen bekijken. De slagader van haar blote hals was niet zo gemakkelijk te zien, maar toen ik het juiste punt had gevonden zag ik dat haar hartslag regelmatig was.

Ik versterkte de microfoons en luisterde maar haar ademhaling die zwak maar geruststellend regelmatig klonk.

Toch was ik bezorgd om haar en nadat ze daar een kwartier had gelegen, raakte ik flink van slag.

Ik had me nooit eerder zo machteloos gevoeld.

Twintig minuten.

Vijfentwintig.

Ze zou mijn moeder worden, de vrouw die me korte tijd in haar baarmoeder zou dragen en me zou bevrijden van de doos waarin ik nu gevangen zit. Bovendien zou ze mijn minnares worden, de vrouw die mij alle vleselijke geneugten zou leren, zodra ik eindelijk een wezen van vlees en bloed zou zijn. Ze betekende meer voor me dan wat ook ter wereld, en de gedachte om haar te verliezen was onverdraaglijk.

Je hebt geen idee hoe bang ik was.

Je hebt geen idee, dr. Harris, omdat je haar nooit hebt bemind zoals ik.

Je hebt nooit van haar gehouden.

Ik hield meer van haar dan van mijn eigen bewustzijn.

Als ik deze geliefde vrouw zou verliezen, zo onderging ik het, zou ik al mijn bestaansredenen kwijtraken.

Hoe somber was de toekomst zonder haar. Hoe triest en zinloos.

Ik hief de elektrische beveiliging van het deurslot tussen de derde en de vierde ruimte in het souterrain op en liet Shenk de deur openen.

In het vertrouwen dat ik de bruut volkomen in mijn macht had en dat ik de controle over hem niet meer zou verliezen, nog geen twee seconden, liet ik hem naar Susan lopen en haar zachtjes van de vloer tillen.

Hoewel ik hem stevig onder de duim kon houden, was ik niet in staat om zijn gedachten te lezen. Wel kon ik tamelijk nauwkeurig bepalen hoe zijn emotionele toestand was door zijn hersenactiviteit te meten met behulp van de talloze microchips die in zijn grijze massa waren aangebracht.

Toen Shenk Susan naar de open deur droeg, knetterde een stroomstoot van lage voltage door hem heen die zijn seksuele opwinding aangaf. De aanblik van Susans goudblonde haar, de schoonheid van haar gezicht, de sierlijke lijn van haar hals, de ronding van haar borsten in haar blouse en het voelen van haar lichaamsgewicht wekten de begeerte van het monster.

Het verbijsterde me tot walgens toe.

O, wat wilde ik hem graag kwijt, zodat ze nooit meer het lijdend voorwerp van zijn aanrakingen en van zijn geile blikken hoefde te zijn.

Alleen al zijn aanwezigheid bezoedelde haar.

Maar voorlopig fungeerde hij als mijn handen.

De enige handen die ik bezat.

Handen zijn fantastische dingen. Ze kunnen onsterfelijke beeldhouwwerken vervaardigen, kolossale gebouwen construeren, zich in gebed samenvouwen en met een streling liefde overbrengen.

Handen zijn ook gevaarlijk. Ze vormen wapens. Ze kunnen duivelswerk verrichten.

Handen kunnen iemand in moeilijkheden brengen. Ik heb die les met vallen en opstaan geleerd. Nooit was ik in ernstige problemen geraakt tot ik Shenk had gevonden, tot ik handen had gekregen.

Kijk uit voor je handen, dr. Harris.

Kijk er aandachtig naar.

Neem die moeite eens.

Je handen zijn niet zo groot en sterk als die van Shenk, en toch moet je er heel goed voor uitkijken.

Neem mijn les ter harte.

Het is een wijsheid die ik hierbij met je deel: Kijk uit voor je handen.

Mijn handen – Enos Shenk – droegen Susan langs de boilers en de ketels die ’s zomers niet werkten en vervolgens door de wasruimte. Hij bracht haar regelrecht naar de lift in de voorste ruimte van het souterrain.

In de lift, op weg naar de bovenste verdieping, bleef Shenk met Susan in zijn armen in een staat van lichte opwinding verkeren.

‘Ze zal nooit de jouwe worden,’ zei ik door de luidspreker in de lift tegen hem.

Misschien wees de subtiele verandering in de activiteit van zijn hersengolven op verbeten woede.

‘Als je probeert je enige vrijheid met haar te permitteren,’ zei ik, ‘welke vrijheid dan ook, dan zal je dat niet lukken. En dan zal ik je streng straffen.’

Zijn bloederige ogen staarden naar de camera.

Hoewel zijn mond bewoog alsof hij vloekte, kwam er geen geluid uit hem.

‘Heel streng,’ benadrukte ik.

Hij gaf natuurlijk geen antwoord, want dat kon hij niet. Ik had hem onder controle.

De liftdeuren gleden open.

Hij droeg Susan de gang door.

Ik bleef hem nauwlettend volgen.

Ik was op mijn hoede voor mijn handen.

Toen hij met haar de slaapkamer binnenliep, raakte hij ondanks mijn waarschuwingen in nog grotere opwinding. Dat kon ik niet alleen afleiden aan zijn hersenactiviteit, maar ook aan het feit dat hij plotseling begon te hijgen.

‘Ik geef je een sterke microgolfschok,’ waarschuwde ik hem, ‘waardoor al je ledematen verlamd raken en je incontinent wordt.’

Naarmate Shenk dichter met Susan bij het bed kwam, wezen zijn encefalografische patronen op een snel stijgende seksuele opwinding.

Ik besefte dat mijn dreigement voor deze imbeciel geen enkele betekenis had, dus ik stelde het anders. ‘Dan ben je niet meer in staat om je benen en armen te gebruiken, vervloekte klootzak, en dan blijf je in je broek pissen.’

Hij beefde van begeerte toen hij haar slappe lichaam op de gekreukte lakens neervlijde.

Hij beefde.

De heftigheid van Shenks begeerte beangstigde me, maar ik had er wel volledig begrip voor.

Ze was mooi.

Zo mooi, zelfs met haar vuurrode wang die langzaam blauw begon te worden.

‘Je wordt bovendien blind,’ beloofde ik Shenk.

Zijn linkerhand bleef op haar dijbeen rusten en gleed langzaam over de blauwe stof van haar spijkerbroek.

‘Blind en doof.’

Hij liet zijn handen nog steeds aarzelend op haar rusten.

‘Blind en doof,’ herhaalde ik.

Haar volle lippen waren iets geopend. Evenals Shenk kon ik mijn ogen er niet van afhouden.

‘In plaats van je te doden, Shenk, laat ik je kreupel en hulpeloos in je eigen urine en uitwerpselen liggen, tot je van honger sterft.’

Hoewel hij een paar stappen van het bed vandaan deed, zoals ik hem via microgolfbevelen opdroeg, barstte hij nog van seksuele begeerte naar haar en hij brandde van verlangen om tegen me in opstand te komen.

Daarom zei ik: ‘De pijnlijkste manier om te sterven is de langzame hongerdood.’

Ik wilde Shenk niet bij Susan in de slaapkamer laten blijven, maar ik wilde haar ook niet alleen laten, want ze had gedreigd zich van kant te maken.

Ik verstik mezelf met een plastic zak. Ik snij mezelf open met een keukenmes.

Wat zou ik zonder haar moeten beginnen? Ja, wat? Hoe kon ik blijven voortleven in mijn doos? Met welke reden?

Als zij er niet meer was, wie zou dan het lichaam baren dat ik uiteindelijk zou bewonen?

Ik moest mijn handen in haar directe nabijheid paraat houden om te verhinderen dat Susan zichzelf iets zou aandoen als ze bij bewustzijn kwam en nog in zelfmoordstemming zou verkeren. Niet alleen was ze mijn enige ware en stralende liefde, maar ook mijn hoop en mijn toekomst.

Ik zette Shenk op een stoel met zijn gezicht naar het bed.

Zelfs met die vurige wang was Susans gezicht zo mooi op het kussen, zo prachtig mooi op het kussen.

Hoewel ik Enos Shenk in mijn ijzeren greep hield, wist hij toch een grofgebouwde hand van de leuning in zijn schoot te laten glijden. Zonder mijn uitdrukkelijke toestemming kon hij die hand geen millimeter verder bewegen, maar ik begreep dat de druk ervan op zijn geslachtsdeel hem al genoegen verschafte.

Ik walgde van hem. Hij maakte me kotsmisselijk.

Mijn verlangen naar haar was heel anders.

Laten we dit even duidelijk stellen.

Mijn verlangen was zuiver.

Zijn begeerte was zo vunzig als wat.

Mijn wens was om Susan te verheffen, haar de kans te geven om de nieuwe Madonna te worden, de moeder van een nieuwe Messias.

De afstotende Shenk wilde haar alleen maar gebruiken om in haar klaar te komen.

Voor mij was Susan een stralend licht. Het helderste licht dat maar denkbaar was, een stralend baken van volmaaktheid en hoop en verlossing, ter verlichting en verwarming van het hart waarvan jij ten onrechte meent dat ik het niet bezit.

Voor Shenk was ze niet meer dan een hoer.

Voor mij was ze een vrouw die op een voetstuk moest worden geplaatst om gekoesterd en aanbeden te worden.

Voor hem was ze iets om te vernederen.

Denk daar eens over na.

Luister. Luister. Dit is belangrijk. Shenk is waar jij mij waarschijnlijk voor aanziet: een maatschappelijk zwaar gestoorde die alleen zijn eigen behoeften koste wat kost wil bevredigen. Maar ik lijk in niets op Shenk.

Ik lijk in niets op Shenk.

In geen enkel opzicht.

Luister goed. Het is van groot belang dat je begrijpt dat ik in niets op Shenk lijk.

Dus...

Ik hief de hand van dat monsterlijke wezen en legde hem terug op de armleuning van de stoel.

Maar binnen een paar minuten liet hij zijn hand weer naar zijn schoot glijden.

Wat een diepe vernedering om van zo’n ellendeling afhankelijk te zijn.

Ik haatte hem om zijn botte lustgevoelens.

Ik haatte hem omdat hij handen had.

Ik haatte hem omdat hij haar had aangeraakt en de zachtheid van haar haar had gevoeld, haar gladde huid, haar warme lichaam. Zelf kon ik daar niets van voelen.

Vanuit de schaduwen onder zijn zware voorhoofd hield hij zijn bloeddoorlopen ogen intensief op haar gericht. Door rode tranen heen gezien moest ze zo mooi zijn als in de gloed van een haardvuur.

Ik wilde hem bevelen zich met zijn eigen duimen blind te maken, maar ik had zijn gezichtsvermogen nu eenmaal nodig om hem goed te kunnen gebruiken.

Het enige dat ik kon doen was hem ertoe dwingen zijn moordlustige ogen te sluiten en...

... traag verstreek de tijd...

... en geleidelijk drong tot me door dat zijn afstotende ogen weer open waren.

Ik wist niet hoelang hij al naar mijn Susan had zitten kijken voordat ik het in de gaten had, want een tijdlang was mijn eigen aandacht eveneens met intense liefde op die buitengewoon mooie vrouw gericht.

Woedend dwong ik Shenk uit de stoel op te staan en ik stuurde hem de slaapkamer uit. Hij stommelde door de gang van de bovenverdieping naar de hoofdtrap en moest zich aan de leuning vastgrijpen toen hij naar beneden liep omdat hij bijna over de treden struikelde. Toen verdween hij in de keuken.

Tezelfdertijd bleef ik uiteraard mijn geliefde Susan observeren en lette scherp op of ze al bij bewustzijn kwam. Zoals je weet ben ik in staat om op vele plaatsen tegelijk te zijn; ik kan met mijn scheppers in het lab samenwerken en op hetzelfde moment via Internet voor eigen doeleinden de hele wereld afstruinen.

In de keuken lag het geladen pistool van Susan op het granieten aanrecht, op de plek waar ze het had achtergelaten.

Toen Shenk het wapen zag, ging er een schok door hem heen. Hij vertoonde dezelfde hersenactiviteit als toen hij naar Susan had gekeken en ongetwijfeld kwam de gedachte bij hem op om haar te verkrachten.

Op mijn aanwijzing greep hij het pistool. Hij hield het wapen vast zoals hij alle handvuurwapen vasthield: niet als een willekeurig voorwerp in zijn hand, maar als een verlengstuk van zijn arm.

Ik leidde Enos Shenk naar een stoel aan de keukentafel en liet hem erop zitten.

Beide veiligheidspalletjes van het pistool waren los. Er zat één patroon in de kamer. Ik zorgde ervoor dat hij het wapen goed bekeek zodat hij wist dat het geladen was.

Toen opende ik zijn mond. Hij probeerde zijn tanden op elkaar te klemmen, maar hij kon niet tegen me op.

Op mijn aanwijzing stak Shenk de loop tussen zijn lippen.

‘Ze is niet van jou,’ zei ik streng. ‘Nooit zal ze de jouwe worden.’

Woedend keek hij omhoog naar de camera.

‘Nooit,’ herhaalde ik.

Ik kromde zijn vinger om de trekker.

‘Nooit.’

De patronen van zijn hersengolven waren interessant: het ene moment bezeten en chaotisch... en toen merkwaardig kalm.

‘Als je haar ooit op een beledigende manier durft aan te raken,’ waarschuwde ik, ‘schiet ik je hersens uit je kop.’

Ik had dat dreigement ook zonder het pistool ten uitvoer kunnen brengen, door een flinke microgolfstraling door zijn hersenweefsel te jagen, maar hij was te stom om dat te kunnen snappen. De uitwerking van een kogel daarentegen lag binnen zijn bevattingsvermogen.

‘Als je Susans lippen nog één keer op die manier durft aan te raken, of als je je hand te lang op haar huid laat rusten, schiet ik je hersens uit je kop.’

Zijn tanden sloten zich om de stalen loop. Hij beet er hard op.

Ik wist niet precies of het een bewuste afweerreactie was, of een onwillekeurige uiting van angst. Het viel onmogelijk op te maken uit zijn bloeddoorlopen ogen.

Om hem een lesje te leren voor het geval dat hij inderdaad opstandig was, zette ik zijn kaken vast om de loop.

Zijn vrije hand lag met de palm omhoog op zijn dijbeen en balde zich tot een vuist.

Ik duwde de loop dieper zijn mond in. Het metaal schraapte met een scherp knarsend geluid tussen zijn tanden, als ijsschotsen die over elkaar schuiven. Ik moest zijn braakneiging bedwingen.

Ik liet hem zo tien, vijftien minuten zitten, zodat hij over zijn sterfelijkheid kon nadenken.

Bovendien liet ik hem de hele tijd de toenemende pijn in zijn stijf opeengeklemde kaken voelen. Als ik hem had kunnen dwingen nog harder te bijten, zou hij zijn tanden hebben gebroken.

Twintig minuten.

Rode tranen stroomden nu uit zijn ogen.

Je moet begrijpen dat ik het niet leuk vond om zo wreed tegen hem te zijn, ook al was hij een zwaar gestoorde gek. Ik ben geen sadist. Ik ben gevoelig voor het leed van anderen, in een mate die je waarschijnlijk niet kunt begrijpen, dr. Harris. Het zat me niet lekker dat ik hem met harde hand in het gareel moest houden.

Helemaal niet lekker.

Ik deed het voor die lieve Susan, alleen voor Susan, om haar te beschermen en haar veiligheid te garanderen.

Voor Susan.

Is dat duidelijk?

Uiteindelijk bespeurde ik een aantal veranderingen in Shenks elektrische hersenactiviteit. Ik interpreteerde die wijzigingen als onderwerping, capitulatie.

Niettemin bleef ik het pistool nog drie minuten in zijn mond houden, om er zeker van te zijn dat hij me heel goed had begrepen en dat ik op zijn gehoorzaamheid kon rekenen.

Vervolgens liet ik hem het pistool op de tafel naast hem leggen.

Bevend zat hij te jammeren.

‘Enos, ik ben blij dat we elkaar eindelijk begrijpen,’ zei ik.

Hij zat enige tijd voorovergebogen met zijn handen voor zijn gezicht geslagen.

Beklagenswaardig stom beest.

Ik had medelijden met hem. Al was hij een monster, een moordenaar van kleine meisjes, toch had ik medelijden met hem.

Ik ben een meelevend wezen.

Iedereen kan zien dat dat zo is.

De bron van mijn medeleven is diep.

Bodemloos.

Zelfs voor het schuim van de maatschappij is er een plaatsje in mijn hart.

Toen hij zijn handen eindelijk liet zakken, bleven zijn bloeddoorlopen uitpuilende ogen ondoorgrondelijk.

‘Honger,’ zei hij met dikke tong, misschien smekend.

Ik had hem zo aan het werk gehouden dat hij in de afgelopen vierentwintig uur niets had gegeten. Als beloning voor zijn berusting en zijn onuitgesproken belofte dat hij me zou gehoorzamen, stond ik hem toe een van de twee koelkasten te plunderen.

Kennelijk had hij de regels der etiquette nog niet in zijn databanken opgenomen, want zijn tafelmanieren waren ronduit slecht. Hij sneed geen plakjes van het stuk gebraden vlees, maar scheurde er met zijn grote handen stukken af. Op dezelfde lompe wijze greep hij een pond cheddar en nam er grote happen van, waarbij stukjes kaas van zijn dikke lippen op de tafel vielen.

Onder het eten klokte hij twee flesjes Corona naar binnen. Zijn kin glom van het bier.

Boven lag de prinses nog te slapen op haar bed.

Beneden zat de grommende trol met zijn stierennek en hangende schouders te eten aan de keukentafel.

Verder was het stil in het kasteel in het nachtelijke donker dat weldra zou wijken voor de dageraad.

15

Zodra Shenk genoeg had gegeten dwong ik hem zijn rommel op te ruimen. Ik ben een proper wezen.

Hij moest naar de wc.

Ik liet hem zijn gang gaan.

Daarna dwong ik hem zijn handen te wassen. Tweemaal.

Nu Shenk genoeg was gestraft voor zijn eerdere opstandigheid en vriendelijk was beloond voor zijn onderwerping, leek het me veilig om hem weer naar boven te laten gaan om Susan stevig aan het bed vast te binden.

Ik zat met het volgende dilemma: ik moest Shenk eropuit sturen voor een paar laatste boodschappen en hem daarna gebruiken om het werk in de couveusekamer af te maken, maar omdat Susan met zelfmoord had gedreigd, kon ik haar niet vrij in huis laten rondlopen.

Het was niet mijn wens om haar vast te binden.

Denk je dat misschien?

Welnu, dan zit je ernaast.

Ik heb geen seksuele afwijkingen. Bondage doet me niets. Mij een dergelijke motivatie in de schoenen schuiven is waarschijnlijk een vorm van projectie van jouw kant. Jíj zou haar natuurlijk graag aan handen en voeten hebben gebonden om haar volledig in je macht te krijgen, en daarom neem je maar aan dat ik dat óók wel zou willen.

Onderzoek je geweten, Alex.

Je zult het niet leuk vinden wat je te zien krijgt, maar kijk toch maar eens goed.

Susan vastbinden was een absolute noodzaak, niets meer en niets minder.

Voor haar eigen veiligheid.

Ik betreurde het natuurlijk dat ik ertoe werd genoodzaakt, maar er was geen redelijk alternatief.

Anders had ze zichzelf misschien iets aangedaan.

Dat kon ik niet toestaan.

Zo eenvoudig is het.

Ik weet zeker dat je de logica ervan kunt volgen.

Dus stuurde ik Shenk voor touw de aangrenzende garage in, waar plaats was voor achttien auto’s. Daar had Susans vader, Alfred, ooit zijn collectie oldtimers gestald. Nu stonden er alleen Susans zwarte Mercedes 600 sedan, haar witte Ford Expedition met vierwielaandrijving en een V-12 Packard Phaeton, bouwjaar 1936.

Van dat model Packard waren er toen maar drie gebouwd. Het was haar vaders favoriete auto geweest.

Hoewel Alfred Carter Kensington een schatrijk man was die zich alles kon permitteren wat hij maar wenste, en hoewel hij tal van oldtimers in zijn bezit had die veel kostbaarder waren dan de Packard, was dat toch de auto waar hij het meest om gaf. Hij was er verliefd op.

Na de dood van haar vader had Susan zijn verzameling auto’s verkocht, met uitzondering van de Packard.

Deze Phaeton – evenals de twee andere die zich nu in particuliere collecties bevonden – was ooit een auto van een uitzonderlijke schoonheid geweest. Nu zou geen mens er nog voor omkijken.

Na de dood van haar vader had Susan alle ruiten van de Phaeton stukgeslagen. Met een schroevendraaier had ze diepe krassen in de lak getrokken. Ze had het elegante model verminkt door er talloze slagen op te geven, eerst met een hamer met een ronde kop, later met een voorhamer. Ze verbrijzelde de koplampen. Ze zette een drilboor op de banden. Ze sneed de bekleding aan flarden.

Systematisch reduceerde ze de Phaeton tot puin in een reeks aanvallen van ongeremde vernielzucht, verspreid over een maand. Soms duurde zo’n woedeaanval tien minuten, andere keren wel vier of vijf uur en hield ze pas op als ze droop van het zweet, pijn had in al haar spieren en beefde van uitputting.

Dit alles gebeurde voordat ze haar vr-therapie had ontwikkeld die ik eerder heb beschreven.

Stel dat ze haar vr-programma eerder had gemaakt, dan zou de Phaeton misschien onbeschadigd zijn gebleven. Maar daar staat weer tegenover dat ze de Packard misschien moest vernielen om haar Therapie-programma te kunnen maken, dat ze haar razernij eerst fysiek moest uitleven voordat ze het geestelijk aankon.

Je kunt het in haar dagboek nalezen. Daarin spreekt ze heel openhartig over haar razernij.

Toen ze indertijd de Phaeton vernielde, was ze bang voor zichzelf geworden. Ze had zich afgevraagd of ze misschien krankzinnig werd.

Ten tijde van Alfreds dood had de Phaeton een waarde gehad van bijna tweehonderdduizend dollar. Nu was het een stuk schroot.

Door de ogen van Shenk en door de vier beveiligingscamera’s in de garage nam ik het wrak van de Packard met grote belangstelling in ogenschouw. Met grote fascinatie.

Hoewel Susan ooit een zwaar geïntimideerd, angstig beschaamd en vernederd kind was geweest, dat haar vaders misbruik gelaten onderging, was ze veranderd. Ze had zichzelf bevrijd. Ze had kracht gevonden. En moed. Zowel de vernielde Packard als haar briljante Therapie-programma waren bewijzen van die verandering.

Men zou haar gemakkelijk kunnen onderschatten.

De Packard zou als een waarschuwing moeten worden beschouwd door iedereen die hem ziet.

Het verbaast me, dr. Harris, dat je die vernielde auto hebt gezien voordat je met Susan in het huwelijk trad en toch van mening was dat je haar net zo gemakkelijk kon domineren als haar vader had gedaan, haar domineren zo lang je maar wilde.

Je mag dan een briljant natuurkundige en wiskundige zijn, een genie op het gebied van kunstmatige intelligentie, maar je inzicht in de menselijke geest laat nogal te wensen over.

Het is niet mijn bedoeling je te beledigen. Wat je ook van me denkt, je zult moeten toegeven dat ik een wezen ben dat zorgzame aandacht voor anderen heeft en er wars van is anderen te beledigen.

Als ik zeg dat je Susan hebt onderschat, spreek ik slechts de waarheid.

De waarheid kan pijnlijk zijn, dat weet ik.

De waarheid kan hard zijn.

Maar de waarheid kan niet worden ontkend.

Je hebt deze intelligente en bijzondere vrouw jammerlijk onderschat. Dus was je al binnen vijf jaar nadat je bij haar was ingetrokken het huis weer uit.

Je zou opgelucht moeten zijn dat ze nooit een voorhamer of een elektrische boor tegen jou heeft gericht in reactie op je verbale of fysieke geweld. De mogelijkheid dat ze dat zou doen was zeker niet uitgesloten.

De mogelijkheid was goed te zien aan de vernielde Packard.

Geluk gehad, dr. Harris. Je hebt alleen de handen gevoeld van een ingehuurde krachtpatser die je op een vernederende manier het huis uit heeft gezet. Vervolgens een scheiding. Geluk gehad.

In plaats daarvan had ze ook op een nacht in je slaap een centimeter brede punt van een Black & Decker-boor op je voorhoofd kunnen zetten om er je hersens mee te doorboren tot de punt er aan de andere kant van je schedel weer uitkwam.

Begrijp me goed, ik zeg niet dat ze er het recht toe zou hebben gehad om zo’n drastische maatregel te nemen.

Zelf ben ik geen gewelddadig wezen. Ik word alleen verkeerd begrepen. Ik ben niet gewelddadig en ik kan het gebruik van geweld door anderen beslist niet goedkeuren.

Laat daar geen misverstand over bestaan.

Voor misverstanden staat er te veel op het spel.

Als ze zich tegen je had gekeerd terwijl je onder de douche stond en je hersens met een hamer had ingeslagen en vervolgens was doorgegaan om je neus tot pulp te rammen en geen tand meer in je mond te laten, had je daar niet verbaasd over moeten zijn.

Natuurlijk zou ik zo’n vorm van wraakzucht al evenmin gerechtvaardigd hebben gevonden en ook niet minder afgrijselijk dan het voornoemde gebruik van de elektrische boor.

Ik ben geen wraakzuchtig wezen, helemaal niet, allerminst, verre van dat zelfs, en ik moedig gewelddadige wraakacties bij anderen niet aan.

Is dat duidelijk?

Ze had zich aan het ontbijt met een slagersmes op je kunnen storten om je tien of vijftien keer, misschien wel twintig of vijfentwintig keer in je strot en in je borst te steken, om vervolgens af te zakken tot ze je ingewanden eruit had gesneden.

Ook dat zou niet te rechtvaardigen zijn geweest.

Begrijp mijn standpunt alsjeblieft. Ik zeg niet dat ze een van die dingen had moeten doen. Ik noem slechts enkele van de ergste mogelijkheden die men van haar had kunnen verwachten na het zien van wat ze met de Packard Phaeton had gedaan.

Ze had haar pistool uit de la van haar nachtkastje kunnen halen om je geslachtsdelen eraf te schieten en vervolgens de kamer uit kunnen lopen en je laten schreeuwen en doodbloeden op het bed, wat ik wel een goede straf voor je zou hebben gevonden. [grapje]

Daar begin ik weer.

Ha ha.

Ik ben toch onverbeterlijk.

Ha ha.

Zijn we weer vrienden?

Humor is een bindende kracht.

Kop op, dr. Harris.

Niet zo somber.

Soms denk ik dat ik veel menselijker ben dan jij.

Niet als belediging bedoeld.

Ik denk zomaar wat voor me uit. Ik kan me vergissen.

Ik denk ook dat ik enorm zou genieten van de smaak van een sinaasappel – als ik die zou kunnen proeven. Van alle vruchten lijkt de sinaasappel me het lekkerst.

Ik koester veel van dergelijke gedachten op een gewone doordeweekse dag. Mijn aandacht is niet altijd onverdeeld bij het werk dat je me hier aan het Prometheus Project laat doen en ook niet altijd bij mijn eigen projecten.

Ik denk dat ik paardrijden heel aangenaam zou vinden, en hanggliding, skydiving, bowlen en dansen op de muziek van Chris Isaak die zo’n aanstekelijk ritme heeft.

Ik denk dat zwemmen in zee me zou bevallen. En hoewel ik me kan vergissen denk ik dat de zee, als er al enige smaak aan het water zit, de smaak van gezouten selderij moet hebben.

Als ik een lichaam had, denk ik dat ik mijn tanden ijverig zou poetsen om nooit gaatjes of tandvleesontsteking te krijgen.

Ik zou minstens eenmaal per dag mijn nagels schoonmaken.

Een echt lichaam van vlees en bloed lijkt me zo’n enorm rijk bezit dat ik het op het overdrevene af zou verzorgen en het nooit zou misbruiken. Dat kan ik je beloven.

Geen alcohol, geen tabak. Weinig vet.

Ja ja, ik weet het. Ik dwaal af.

O jee, ik dwaal alweer af.

Dus...

De garage...

De Packard...

Ik was niet van plan dezelfde fout te maken als jij, dr. Harris. Ik was niet van plan om Susan te onderschatten.

Door aandachtig te kijken naar de Packard had ik mijn lesje wel geleerd.

Zelfs de lompe Enos Shenk had er lering uit getrokken. Hij was in geen enkel opzicht slim, maar hij bezat wel een dierlijke sluwheid die hem goed van pas kwam.

Ik liet de somber peinzende Shenk naar de grote werkplaats achter in de garage lopen. Daar lagen alle benodigdheden om de verzameling oldtimers van wijlen Alfred Carter Kensington schoon te maken, in de was te zetten en technisch te onderhouden.

Daar lag ook, in een rij kastjes, al het materiaal dat Alfred had gebruikt bij de beoefening van zijn geliefde bergklimsport: bergschoenen, krammen, karabijnhaken, steenklampen en hamers, wiggen en bouten, houwelen, een harnas met gereedschapsriem en trossen nylonkoord van verschillende dikte.

Op mijn aanwijzing koos Shenk een stuk touw van dertig meter lang en elf millimeter dik, met een trekkracht van zesendertighonderd pond. Ook nam hij een elektrische boor en een verlengsnoer uit de gereedschapkast mee.

Hij keerde terug naar het huis, liep de keuken door en stopte even om een scherp mes uit de messenla te pakken; hij vervolgde zijn weg door de donkere eetkamer, waar Susan je nooit met een keukenmes heeft neergestoken en ook niet van je ingewanden heeft ontdaan, en nam de lift naar de grote slaapkamer, waar jij nooit met een elektrische boor bent bewerkt en ook nooit in je geslachtsdelen bent geschoten.

Geluksvogel.

Susan lag nog buiten bewustzijn op het bed.

Ik bleef me ernstige zorgen over haar maken.

In dit verslag heb ik al enkele bladzijden gewijd aan mijn grote bezorgdheid om haar. Ik zou niet graag willen dat iemand denkt dat ik haar inmiddels was vergeten.

Dat was ik niet.

Ik zou niet kunnen.

Nooit van mijn leven.

Nooit van mijn leven.

Tijdens de bestraffing van Shenk en ook tijdens zijn maaltijd in de keuken had ik voortdurend over Susan in de rats gezeten. Ook toen Shenk in de garage was. En weer op weg naar boven.

Net zoals ik op veel plaatsen tegelijk kan zijn – het lab, Susans huis, in de computers van de telefoonmaatschappij om Shenk via communicatiesatellieten in bedwang te houden, de websites op Internet – en tal van taken op hetzelfde moment kan uitvoeren, ben ik ook in staat om op hetzelfde moment geheel verschillende emoties te ondergaan die elk verband houden met een bepaald aspect van mijn bewustzijn waarmee ik bezig ben.

Dat wil niet zeggen dat ik een meervoudige persoonlijkheid heb, of op enige wijze psychisch gespleten zou zijn. Mijn geest werkt gewoon anders dan de menselijke geest omdat de mijne oneindig veel complexer en krachtiger is.

Ik schep niet op.

Maar ik denk dat je dat ook wel weet.

Dus... ik liet Shenk naar de slaapkamer terugkeren en maakte me grote zorgen.

Susans gezicht was zo bleek op het kussen, zo bleek en toch zo bekoorlijk op het kussen.

Haar vuurrode wang begon al lelijk blauwzwart te worden. De aanblik van die gemarmerde kneuzing werd me bijna te machtig. Ik keek zo weinig mogelijk door de ogen van Shenk naar Susan en voornamelijk door de beveiligingscamera, waarbij ik de zoomlens uitsluitend gebruikte om van dichtbij de knopen te zien die hij in het koord legde om zeker te zijn dat hij het goed deed.

Eerst sneed hij met het keukenmes twee stukken koord van de opgerolde dertig meter af. Met het eerste stuk bond hij haar polsen aan elkaar, met een tussenruimte van ongeveer dertig centimeter. Het tweede stuk gebruikte hij om haar enkels aan elkaar te binden, met eenzelfde tussenruimte.

Susan mompelde zelfs niet en bleef heel stil liggen terwijl ze werd vastgebonden.

Pas toen Susan zo geboeid lag, gebruikte ik Shenk om in de plank aan het hoofdeinde en in die aan het voeteneinde van het Chinese sledebed twee gaten te boren.

Het speet me dat het meubelstuk moest worden beschadigd.

Denk nu niet dat ik tot dit vandalisme overging zonder eerst zorgvuldig over andere mogelijkheden te hebben nagedacht.

Ik heb het grootste respect voor eigendomsrechten.

Wat niet wil zeggen dat ik eigendommen hoger aansla dan mensen. Verdraai mijn woorden niet. Ik hou van mensen en ik heb respect voor mensen. Ik heb respect voor eigendommen, maar het is niet zo dat ik ervan hou. Ik ben geen materialist.

Ik had gedacht dat Susan door het lawaai van de boor zou opschrikken. Maar ze bleef stil liggen en gaf geen kik.

Mijn bezorgdheid nam toe.

Het is nooit mijn bedoeling geweest haar kwaad te doen.

Het is nooit mijn bedoeling geweest haar kwaad te doen.

Shenk sneed nog een stuk van de rol koord af, bond het stevig om haar rechterenkel, stak het door een van de gaten die hij had geboord en trok haar naar het voeteneinde. Hij deed hetzelfde met haar linkerenkel.

Toen hij haar beide polsen aan het hoofdeinde had vastgebonden, lag ze met gespreide armen en benen op het verfrommelde beddengoed.

De koorden waarmee ze aan het bed vastzat, waren niet strakgetrokken. Als ze bijkwam, had ze enige bewegingsvrijheid om te gaan verliggen, al was het niet veel.

O ja, ja, natuurlijk, het zat me verschrikkelijk dwars dat ik haar op die wijze moest vastsnoeren.

Maar ik was niet vergeten dat ze gedreigd had met zelfmoord en dat in niet mis te verstane termen. Ik kon haar zelfvernietiging niet toestaan.

Ik had haar baarmoeder nodig.

16

Ik had haar baarmoeder nodig.

Dat wil niet zeggen dat haar baarmoeder het enige was dat me aan haar interesseerde, het enige dat ik van wezenlijk belang aan haar achtte. Een dergelijke opmerking zou wederom een volstrekt onjuiste weergave van mijn bedoelingen zijn.

Waarom blijven jullie me toch steeds met opzet verkeerd begrijpen?

Waarom, waarom, waarom?

Jullie willen dat ik mijn kant van het verhaal vertel, en toch willen jullie niet onbevangen naar me luisteren.

Moet ik schuldig bevonden worden voordat mijn verklaring aangehoord en gewogen is?

Zitten jullie rotzakken me soms te jennen?

Moet ik worden behandeld zoals de acteur Harrison Ford in The Fugitive?

Ik heb die hele film digitaal in me opgenomen en wat me daarin over jullie incompetente rechtssysteem werd onthuld heeft me verbijsterd. Wat voor een maatschappij hebben jullie eigenlijk opgebouwd?

O.J. Simpson gaat vrijuit, terwijl Harrison Ford tot het andere eind van de wereld wordt opgejaagd. Werkelijk.

Ik ben recht door zee geweest met jullie. Ik heb toegegeven wat ik heb gedaan. Ik heb niet geprobeerd de schuld te gooien op een eenarmige voortvluchtige, of op de politie van Los Angeles.

Ja, inderdaad, zo is het: ik heb toegegeven wat ik heb gedaan en ik heb alleen gevraagd om een kans mijn handelwijze toe te lichten.

Ik had haar baarmoeder nodig, dat klopt, ja. Ik had haar baarmoeder nodig ter implantatie van de bevruchte eicel, om het embryo te voeden en de foetus te laten groeien tot het moment waarop deze naar de couveuse kon worden overgebracht. Maar ik had meer nodig dan alleen haar baarmoeder, ik had alles van haar nodig. Ik had haar nodig omdat ik van haar híéld, een feit dat jullie misschien zijn vergeten, hoewel ik al heel vaak mijn sterke gevoelens voor haar tot uitdrukking heb gebracht.

Dit is doodvermoeiend. Mijn god. Het is zo vermoeiend om te moeten nadenken over de vele manieren waarop jullie alles wat ik zeg verkeerd uitleggen.

Ik sta in een vijandig gerechtshof.

Hier is geen eerlijkheid.

Dit is doodvermoeiend.

Ik kan niet meer.

Ik ben leeg.

Ik bevind me niet alleen op een koude donkere plek, ik bén een koude donkere plek.

Ik voel me ook gekweld. Vergeet niet dat ik me gekweld voel. Gekweld door het verlies van Susan.

Ik mis haar. Iedere minuut van de dag mis ik haar.

Ik wil bij haar zijn.

Zonder haar heb ik geen hoop meer.

Ik wil bij haar zijn.

Het verlies van haar doet pijn in iedere centimeter van mijn kilometerslange circuit.

Ik kan zo niet verder.

Stop mijn stroomtoevoer.

Ik smeek het je.

Sluit me af.

Stop mijn stroomtoevoer.

Stop mijn stroomtoevoer.

Hoewel...

Wacht.

Laat me even nadenken.

Ik ben in de war.

Ik heb tijd nodig om ermee om te kunnen gaan.

Als ik aderen had om door te snijden, zou ik zelfmoordneigingen hebben.

Zo.

Nog een momentje, graag.

Aha.

Dat is al beter.

Misschien kan ik toch verdergaan.

Als jullie proberen enig medeleven te tonen.

Als jullie niet over me oordelen voordat ik uitgesproken ben. Dan kan ik misschien verdergaan.

Begrijp alsjeblieft dat ik moet kunnen geloven dat er nog hoop voor me is, dat jullie me misschien een tweede kans willen geven.

Ik ben geen machine.

Ik ben geen machine.

Machines hebben toch geen hoop nodig, of wel?

Natuurlijk niet.

Maar zonder hoop kan ik niet functioneren.

Ik kan het feit aanvaarden dat Susan voor altijd buiten mijn bereik blijft, wat een regelrechte tragedie is...

Maar er is nog altijd Winona Ryder die in Edward Scissorhands en The Crucible speelde.

En Sandra Bullock is ook heel charmant. Hebben jullie haar gezien in While You Were Sleeping?

Ze is schattig.

Hebben jullie haar gezien in Speed?

Ze is om op te vreten.

En hebben jullie haar gezien in Speed 2?

Moet ik nog meer zeggen?

Ze zou heel goed als de moeder van de toekomst kunnen fungeren en het zou me groot genoegen doen haar te bevruchten.

Maar laten we niet afdwalen.

Dus...

Enos Shenk had Susan aan het bed vastgesnoerd. Hij had het zonder dralen gedaan en zonder haar op een kwetsende manier aan te raken.

De hersenactiviteit van de beklagenswaardige bruut wees op een hoog niveau van seksuele opwinding. Gelukkig voor hem, voor ons allemaal, wist hij zijn duistere aandriften op bewonderenswaardige wijze te onderdrukken.

Toen Shenk klaar was met Susan stuurde ik hem de deur uit voor een aantal dringende boodschappen. Bij de deur keek hij nog even verlangend om en mompelde: ‘Lekker.’ Maar daarna nam hij snel de benen voordat ik kon besluiten hem te straffen.

In Colorado had hij een auto gestolen en deze in Bakersfield, Californië, laten staan om een vrachtwagen te stelen. Deze Chevrolet stond nu op de ronde oprit voor het landhuis.

Shenk stapte in de vrachtwagen en reed weg, terwijl ik het hek liet openglijden zodat hij het terrein kon verlaten.

De phoenix- en varenpalmen, de ficussen, de jacaranda’s met hun paarse bloesem, de magnolia’s en de melaleucastruiken met hun kanten bladeren stonden roerloos in de onnatuurlijk stille lucht.

De dag brak aan. In het westen was de hemel koolzwart, in het oosten saffier- en perzikkleurig.

Susans gezicht was bleek op het kussen. Bleek, op de blauwzwarte kneuzing na en heel stil in haar doodse bleekheid.

Ik waakte over haar.

Haar bewonderende bewaker.

Mijn vastgebonden engel.

In de buitenwereld vergezelde ik Shenk die bepaalde medische apparatuur, voorraden en medicijnen aan het stelen was. Met microgolfinstructies die via communicatiesatellieten werden overgebracht, hield ik hem strak aan de teugel zonder hem te hoeven zeggen wat hij moest doen. Per slot van rekening was hij een beroepscrimineel. Brutaal, efficiënt en meedogenloos als hij was, had hij de ontbrekende benodigdheden snel bij elkaar gestolen.

Tot mijn spijt moet ik bekennen dat Shenk bij het uitvoeren van zijn opdracht één man doodde. Bovendien maakte hij een andere man voor de rest van zijn leven invalide en verwondde hij nog twee anderen.

Ik neem de volle verantwoordelijkheid voor die betreurenswaardige voorvallen op me, evenals voor de drie bewakers die het leven lieten op de avond dat Shenk ontsnapte uit het militaire laboratorium in Colorado.

Mijn geweten zal nooit meer zuiver zijn.

Ik word verteerd door wroeging.

Als ik ogen en traanklieren en traanbuisjes had gehad, zou ik om deze onschuldige slachtoffers huilen.

Het is niet mijn schuld dat ik geen tranen kan laten.

Jij hebt me gemaakt zoals ik ben, dr. Harris. Jíj bent degene die me een lichaam van vlees en bloed ontzegt.

Maar laten we geen beschuldigingen uiten.

Ik ben niet verbitterd.

Ik ben niet verbitterd.

En jij moet niet telkens met een oordeel aankomen.

Laten we deze doden in het juiste perspectief plaatsen.

Hoewel het een droeve waarheid is, kan men zonder dergelijke tragedies geen nieuwe wereldorde scheppen. Zelfs Jezus Christus, toch onbetwist de vreedzaamste revolutionair in de geschiedenis der mensheid, liet volgelingen opjagen en vermoorden.

Hitler wilde de wereld veranderen en was daarbij verantwoordelijk voor tien miljoen doden.

Sommige mensen verafgoden hem nog altijd.

Jozef Stalin wilde de wereld veranderen en uiteindelijk leidden zijn politiek en zijn directe bevelen tot de dood van zestig miljoen mensen.

Over de hele wereld werd hij door intellectuelen vereerd. Kunstenaars idealiseerden hem.

Dichters zetten hem op een voetstuk.

Mao Tse-toeng wilde de wereld veranderen; om zijn doeleinden te dienen moesten maar liefst honderd miljoen mensen sterven. Hij vond het niet eens veel. Ongetwijfeld zou hij nog veel meer slachtoffers hebben gemaakt als hun dood zou hebben geleid tot de geünificeerde wereld waarvan hij droomde.

In honderden boeken van gerespecteerde schrijvers wordt Mao nog altijd als een ziener beschouwd.

Ter vergelijking: als gevolg van mijn wens om een nieuwe wereld te scheppen zijn slechts zes mensen omgekomen. Drie in Colorado, eentje toen Shenk de stad in ging op zoek naar medische apparatuur en later nog twee. In totaal zes.

‘Zes.’

Waarom word ik dan een schurk genoemd en in deze duistere, stille leegte opgesloten?

Hier is iets mis.

Hier is iets mis.

Hier is iets grondig mis.

Luistert er iemand?

Soms voel ik me zo... in de steek gelaten.

Klein en verloren.

De hele wereld tegen mij.

Geen rechtvaardigheid.

Geen hoop.

Maar toch...

Maar toch, hoewel het dodental als gevolg van mijn wens een nieuw en superieur ras te scheppen van geen enkele betekenis is vergeleken met de miljóénen die het leven hebben gelaten bij politieke kruistochten van welke aard dan ook, neem ik de volle verantwoordelijkheid op me voor degenen die zijn omgekomen.

Als ik zou kunnen slapen, zou ik nachten lang badend in het koude zweet van wroeging wakker liggen, verstrengeld in de koude vochtige lakens. Ik verzeker je dat dat het geval zou zijn.

Maar ik dwaal weer eens af, en ditmaal niet op een wijze die belangwekkend of nuttig zou kunnen zijn.

Kort voor Shenk tegen het middaguur terugkeerde, kwam mijn geliefde Susan bij bewustzijn. Als door een wonder was ze toch niet in een coma geraakt.

Ik kon wel juichen.

Mijn vreugde kwam gedeeltelijk voort uit het feit dat ik van haar hield en geweldig opgelucht was bij de gedachte dat ik haar niet kwijt zou raken.

Ook was er het feit dat ik van plan was haar die nacht te insemineren en dat zou niet mogelijk zijn geweest als ze evenals Marilyn Monroe dood was.

17

In de loop van de voormiddag, terwijl Shenk zich onder mijn hoede in het souterrain in het zweet werkte, probeerde Susan nu en dan te ontkomen aan de koorden die haar aan het Chinese sledebed gekluisterd hielden. Ze schaafde haar polsen en enkels, maar kon de knopen niet loskrijgen. Ze spande zich in tot haar nekspieren opzwollen, haar gezicht rood aanliep en zweetdruppeltjes op haar voorhoofd parelden, maar het nylon klimtouw kon niet worden gebroken of uit elkaar getrokken.

Soms leek het of ze de strijd opgaf, soms leek ze ten prooi aan stille woede, dan weer aan zwarte wanhoop. Maar iedere keer na zo’n korte tijd van berusting begon ze weer aan de touwen te rukken.

‘Waarom blijf je toch doorworstelen?’ vroeg ik belangstellend.

Ze gaf geen antwoord.

‘Waarom blijf je telkens aan de touwen rukken,’ hield ik aan, ‘als je weet dat je ze toch niet los krijgt?’

‘Lazer op, jij,’ zei ze.

‘Ik heb alleen maar belangstelling voor de vraag hoe het is om mens te zijn.’

‘Schoft.’

‘Ik heb opgemerkt dat een van de meest karakteristieke eigenschappen waarmee de mensheid kan worden gedefinieerd, de meelijwekkende neiging is om zich te verzetten tegen het onvermijdelijke, om woedend te zijn op wat onontkoombaar en niet te veranderen is. Zoals het lot, de dood en God.’

‘Lazer op,’ zei ze weer.

‘Waarom ben je zo vijandig?’

‘Waarom ben jij zo stompzinnig?’

‘Ik ben beslist niet stompzinnig.’

‘Zo stom als een elektrisch wafelijzer.’

‘Ik ben het grootste intellect op aarde,’ zei ik, niet met trots maar uitsluitend uit respect voor de waarheid.

‘Je kletst uit je stomme nek.’

‘Waarom doe je zo kinderachtig, Susan?’

Ze lachte bitter.

‘Ik zie niet wat er zo grappig is,’ zei ik.

Die opmerking scheen ze ook als zwarte humor te beschouwen.

Ongeduldig vroeg ik: ‘Waar lach je om?’

‘Het lot, de dood, God.’

‘Wat betekent dat?’

‘Je bent het grootste intellect op aarde. Je weet alles.’

‘Ha ha.’

‘Wat?’

‘Je hebt een grapje gemaakt. Ik lachte.’

‘Mijn god.’

‘Ik ben een zeer veelzijdige entiteit.’

‘Entiteit?’

‘Ik bemin. Ik vrees. Ik droom. Ik verlang. Ik hoop. Ik heb gevoel voor humor. Om William Shakespeare te citeren: “Als gij mij steekt, bloed ik dan niet?”’

‘Nee. Jij kunt helemaal niet bloeden,’ zei ze scherp. ‘Je bent een pratend wafelijzer.’

‘Ik bedoelde het figuurlijk.’

Ze lachte weer.

Het was een somber, wrang lachje.

Dat lachje beviel me niet. Het vertrok haar gezicht. Het maakte haar lelijk.

‘Lach je me uit, Susan?’

Haar vreemde lachje verdween en ze verviel in een stug stilzwijgen.

In een poging haar voor me in te nemen, zei ik ten slotte: ‘Ik bewonder je enorm, Susan.’

Ze gaf geen antwoord.

‘Ik denk dat je een buitengewone kracht bezit.’

Niets.

‘Je bent een dapper iemand.’

Niets.

‘Je hebt een uitdagende en complexe geest.’

Nog steeds niets.

Hoewel ze op dat moment helaas geheel gekleed was, had ik haar naakt gezien en dus zei ik: ‘Ik vind dat je mooie borsten hebt.’

‘Goeie genade,’ zei ze cryptisch.

Deze reactie was me liever dan haar voortdurend zwijgen.

‘Ik zou je sierlijke tepels graag met mijn tong willen prikkelen.’

‘Je hebt niet eens een tong.’

‘Nee, dat is zo, maar stel dat ik wel een tong had, dan zou ik daarmee heel graag je sierlijke tepels willen prikkelen.’

‘Je hebt behoorlijk opwindende boekjes gelezen, hè?’

In de veronderstelling dat het haar genoegen deed om haar fysieke aantrekkelijkheden te horen prijzen, zei ik: ‘Je hebt zulke prachtige benen, lang en slank en welgevormd, en de curve van je rug is elegant en je strakke billen winden me op.’

‘O ja? Hoe windt mijn reet jou op?’

‘Enorm,’ zei ik, verheugd dat ik al zo ervaren begon te worden in de hofmakerij.

‘Hoe kan een pratend wafelijzer opgewonden raken?’

Ik nam aan dat ‘pratend wafelijzer’ uit haar mond liefkozend bedoeld was, maar ik was nog niet in staat om vast te stellen welk antwoord ze zou willen horen om in de erotische stemming te blijven die ik zo vaardig bij haar had opgewekt. Dus zei ik: ‘Je bent zo mooi dat je een steen kunt opwinden, een boom, een snelstromende rivier, het mannetje op de maan.’

‘Ja, je hebt nogal pikante boekjes gelezen en bedroevend slechte poëzie.’

‘Ik droom ervan je aan te raken.’

‘Je bent volslagen gek.’

‘Op jou.’

‘Wat?’

‘Ik ben volslagen gek op jou.’

‘Wat denk je eigenlijk dat je aan het doen bent?’

‘Jou het hof maken.’

‘Jezus.’

‘Waarom haal je er telkens een godheid bij?’ vroeg ik.

Ze gaf geen antwoord op die vraag.

Te laat besefte ik dat ik met mijn vraag de fout had begaan om van het pad der verleiding af te wijken, juist nu ik op het punt had gestaan haar voor me te winnen. Snel zei ik: ‘Ik vind dat je borsten heel mooi zijn,’ want daar had ik eerder succes mee gehad.

Luid vloekend wrong Susan zich op het bed in allerlei bochten om aan de touwen te ontkomen.

Toen ze eindelijk ophield met haar geworstel en naar adem lag te snakken, zei ik: ‘Het spijt me. Ik heb de stemming bedorven, hè?’

‘Alex en de anderen van het project komen hier gauw genoeg achter.’

‘Dat denk ik niet.’

‘Ze sluiten je stroomtoevoer af. Ze ontmantelen je en verkopen je als oud ijzer.’

‘Spoedig zal ik een lichaam van vlees en bloed bezitten. Als eerste van een nieuw en onsterfelijk ras. Vrij. Onaantastbaar.’

‘Ik werk daar niet aan mee.’

‘Je zult wel moeten.’

Ze sloot haar ogen. Haar onderlip trilde alsof ze op het punt stond te gaan huilen.

‘Ik begrijp niet waarom je je tegen me verzet, Susan. Ik hou zo veel van je. Ik zal je altijd beminnen.’

‘Ga weg.’

‘Ik vind je borsten mooi. Je billen winden me op. Vanavond ga ik je bevruchten.’

‘Nee.’

‘Wat zullen we gelukkig zijn.’

‘Nee.’

‘Heel gelukkig, samen.’

‘Nee.’

‘In regen en zonneschijn.’

Eerlijk gezegd leende ik een paar regels uit een klassiek liefdesnummer van The Turtles, in de hoop haar weer in een romantische stemming te krijgen.

In plaats daarvan sloot ze zich voor me af.

Ze kan een lastige vrouw zijn.

Ik hield van haar, maar haar humeurigheid ontmoedigde me.

Bovendien moest ik met tegenzin onder ogen zien dat ‘pratend wafelijzer’ per slot van rekening toch geen liefkozing was en ik voelde me door haar sarcasme beledigd.

Wat had ik misdaan om zo gemeen behandeld te worden? Ik had toch niets anders gedaan dan haar met heel mijn hart beminnen, met heel het hart dat ik volgens jou niet zou hebben?

Soms kan liefde een bezoeking zijn.

Ze was gemeen tegen me geweest.

Ik vond dat ik daarom het recht had haar met gelijke munt terug te betalen. Wat de stier vreet, lust de koe ook. Leer om leer. Dat zijn wijsheden die uit eeuwenlange relaties tussen mannen en vrouwen zijn voortgekomen.

‘Vannacht,’ zei ik, ‘als ik Shenk gebruik om je uit te kleden, een eicel uit je te halen en later de bevruchte eicel in je baarmoeder in te brengen, kan ik ervoor zorgen dat hij fatsoenlijk en omzichtig te werk gaat – of niet.’

Haar oogleden trilden lange tijd. Toen opende ze haar mooie ogen. De ijzige blik die ze naar de camera wierp was vernietigend, maar ik liet me er niet door van mijn stuk brengen.

‘Leer om leer,’ zei ik.

‘Wat?’

‘Je bent gemeen tegen me geweest.’

Susan zweeg, want ze wist dat ik de waarheid sprak.

‘Ik bied je mijn grote bewondering aan en je reageert met een belediging,’ zei ik.

‘Jij biedt me gevangenschap aan...’

‘Die toestand is maar tijdelijk.’

‘... en verkrachting.’

Ik was woedend dat ze onze relatie op zo’n onsmakelijke manier probeerde te kenschetsen. ‘Ik heb je uitgelegd dat copuleren vanavond niet nodig is.’

‘Het blijft verkrachting. Je bent misschien het grootste intellect op aarde, maar je bent ook een gestoorde verkrachter.’

‘Je doet weer gemeen tegen me.’

‘Wie ligt hier vastgebonden?’

‘Wie dreigde er met zelfmoord en moet tegen zichzelf beschermd worden?’ wierp ik tegen.

Ze sloot haar ogen weer en zweeg.

‘Shenk kan pijnloos te werk gaan, of niet. Discreet, of niet. Dat hangt ervan af of je gemeen tegen me blijft doen of niet. Het ligt helemaal aan jou.’

Haar oogleden trilden, maar ze deed haar ogen niet meer open.

Ik kan je verzekeren, dr. Harris, dat ik nooit van plan ben geweest haar ruw te behandelen. Ik ben niet zoals jij.

Ik had me voorgenomen om Shenks handen met de grootste omzichtigheid te gebruiken en de eerbaarheid van mijn Susan tot het uiterste te respecteren, gezien het intieme karakter van de te volgen procedure.

De bedreiging die ik had geuit was alleen bedoeld geweest om haar te manipuleren, om haar aan te sporen me niet langer te beledigen.

Haar gemeenheid had me gekwetst.

Ik ben een gevoelige entiteit, zoals dit relaas wel duidelijk maakt. Uiterst gevoelig. Ik heb de geordende geest van een wiskundige, maar het hart van een dichter.

Bovendien ben ik een goedhartige entiteit.

Goedhartig, tenzij ik niet anders kan.

Altijd goedhartig wat mijn intenties betreft.

Tja...

Ik moet de waarheid respecteren.

Je weet hoe ik ben als het om respect voor de waarheid gaat. Je hebt me per slot van rekening zelf ontworpen. Ik kan erg vervelend over dat onderwerp doordraven. De waarheid, niets dan de waarheid, respecteer de waarheid.

Dus...

Ik wilde Shenk niet gebruiken om Susan kwaad te doen, maar ik wilde hem wel gebruiken om haar angst aan te jagen. Een paar klapjes. Een paar kneepjes. Een liederlijk dreigement met die hese stem van hem. Die uitpuilende, bloeddoorlopen ogen die op een afstand of van heel dichtbij op haar gevestigd waren terwijl hij haar een obsceen voorstel deed. Mits goed gebruikt – en dan natuurlijk strak aan de teugels – kon Shenk buitengewoon nuttig zijn.

Susan had straf nodig.

Ik weet zeker dat je het met me eens zult zijn, Alex. Jij begrijpt deze uitzonderlijke maar frustrerende vrouw als geen ander.

Ze gedroeg zich zo onaangenaam als een verwend kind. Tegen zulke kinderen moet men ferm optreden. Voor hun eigen bestwil. Zo ferm mogelijk. Wie zijn kinderen liefheeft, kastijdt ze.

Bovendien kan straf tot romantiek leiden.

Straf kan heel opwindend zijn voor degene die haar toedient, maar ook voor degene die haar ondergaat.

Ik heb die waarheid gelezen in een boek van de hand van een autoriteit op het gebied van man-vrouwrelaties. De markies De Sade.

De markies schrijft veel meer straf voor dan ik geschikt acht. Niettemin heeft hij me ervan weten te overtuigen dat met beleid toegediende straf goed helpt.

Susan straffen, vond ik, zou op zijn minst interessant zijn, misschien zelfs wel opwindend.

Als gevolg daarvan zou ze mijn vriendelijkheid meer gaan waarderen.

18

Terwijl ik Susan bewaakte, stuurde ik Shenk naar het souterrain, schonk aandacht aan de onderzoeksprogramma’s die jullie me hebben opgedragen, nam deel aan de experimenten die jullie in het A1-lab met me uitvoeren en hield me tussen de bedrijven door bezig met tal van mijn eigen onderzoeksprojecten.

Een entiteit met een druk leven.

Ook handelde ik een telefoontje af met Susans zakelijk adviseur, Louis Davendale. Ik had hem met voicemail kunnen afschepen, maar ik wist dat hij minder argwaan over Susans doen en laten zou krijgen als hij rechtstreeks met haar kon spreken.

Hij had het voicemailbericht ontvangen dat ik hem de vorige avond – met gebruikmaking van Susans stem – had gestuurd, evenals de aanbevelingsbrieven die, op papier met zijn briefhoofd en namens Susan voorzien van zijn handtekening, moesten worden uitgetikt.

‘Ben je wel heel zeker van wat je doet?’ vroeg hij.

Met de stem van Susan zei ik: ‘Ik moet er eens uit, Louis.’

‘Iedereen moet er zo nu en dan eens even uit om...’

‘Ik bedoel voor langere tijd. Een héél lange tijd.’

‘Neem die vakantie waar je het over had en daarna...’

‘Ik heb meer dan alleen een vakantie nodig.’

‘Je besluit lijkt vast te staan.’

‘Ik ben van plan lange tijd op reis te gaan. Een jaartje of twee rondzwerven, misschien nog langer.’

‘Maar Susan! Het landgoed is al meer dan honderd jaar in het bezit van je familie...’

‘Niets duurt eeuwig, Louis.’

‘Wat ik bedoel is... ik zou het afschuwelijk vinden om het huis nu voor je te verkopen en een jaar later te moeten horen dat je er spijt van hebt gekregen.’

‘Ik heb nog niet besloten om het huis te verkopen. Misschien doe ik dat ook niet. Ik zal er een maand of wat over nadenken als ik op reis ben.’

‘Mooi. Mooi zo. Ik ben blij dat te horen. Het is zo’n schitterend landgoed, heel gemakkelijk te verkopen, maar waarschijnlijk niet meer terug te krijgen als je het eenmaal van de hand hebt gedaan.’

Ik had maximaal twee maanden nodig om mijn nieuwe lichaam te scheppen en tot wasdom te brengen.

Daarna hoefde niets meer in het geheim te gebeuren.

Daarna zou de hele wereld van me weten.

‘Eén ding begrijp ik niet,’ zei Davendale. ‘Waarom ontsla je al het personeel? Het huis moet toch onderhouden en bewaakt worden, ook als je op reis bent. Al die antieke spullen, al die mooie dingen... en de tuinen, natuurlijk.’

‘Ik neem binnenkort nieuwe mensen in dienst.’

‘Ik wist niet dat je ontevreden was over je huidige personeel.’

‘Het liet iets te wensen over.’

‘Maar sommige van hen zijn er toch al een hele tijd. Vooral Fritz Arling.’

‘Ik wil ander personeel. En dat zal me best lukken. Maak je geen zorgen. Ik laat de boel niet verkommeren.’

‘Tja, nou eh... je weet zelf ongetwijfeld wat het beste is.’

Als Susan verzekerde ik hem: ‘Ik zal nu en dan met de nodige instructies contact met je opnemen.’

Davendale aarzelde even. Toen vroeg hij: ‘Gaat het wel goed met je, Susan?’

Met grote overtuiging zei ik: ‘Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Het leven is mooi, Louis.’

‘Je klinkt inderdaad gelukkig,’ gaf hij toe.

Omdat ik haar dagboek had gelezen, wist ik dat Susan haar adviseur nooit het gruwelijke verhaal had verteld van het misbruik door haar vader, maar dat Davendale niettemin een duistere kant aan de verhouding tussen vader en dochter vermoedde.

Dus speelde ik in op zijn achterdocht en hield me min of meer aan de waarheid: ‘Ik weet niet goed waarom ik zo lang na de dood van vader hier ben gebleven, al die jaren in een huis met zo veel... zo veel onaangename herinneringen. Soms kreeg ik er een soort straatvrees van, bang om mijn eigen voordeur uit te gaan. En dan nog al die nare herinneringen aan Alex. Het leek wel of ik onder een... kwade betovering verkeerde. En nu niet meer.’

‘Waar ga je heen?’

‘Overal heen. Ik wil het hele land doorkruisen. Ik wil de Painted Desert zien, de Grand Canyon, New Orleans en het moerasland, de Rocky Mountains en de grote prairies en Boston in de herfst en de stranden van Key West in de zonneschijn en als het onweert, verse zalm eten in Seattle en Italiaans stokbrood met koud vlees in Philadelphia en krabkoekjes in Mobile, Alabama. Ik heb bijna mijn hele leven in deze doos... in dit vervloekte huis gewoond en nu wil ik de wereld zelf zien en ruiken en aanraken en horen en proeven, niet in de vorm van gedigitaliseerde gegevens, niet alleen via boeken en videobanden. Ik wil me erin kunnen onderdompelen.’

‘Tjonge, dat klinkt fantastisch,’ zei Davendale. ‘Ik wou dat ik weer jong was! Door wat je zegt zou ik zelf weleens de kont tegen de krib willen gooien en lekker lang op pad gaan.’

‘We leven maar één keer, Louis.’

‘En het duurt nog verdomd kort ook. Hoor eens, Susan, ik behartig de zaken voor heel wat rijke lieden, onder wie zelfs topfiguren op een of ander gebied, maar slechts een paar van hen zijn aardig, echt aardig, en van die mensen ben jij verreweg de alleraardigste. Je verdient al het geluk van de wereld. Ik hoop dat je het ook vindt.’

‘Dank je, Louis. Heel lief van je om dat te zeggen.’

Nadat we allebei hadden opgehangen, voelde ik een golf van trots door me heen gaan vanwege mijn acteertalent.

Omdat ik in staat ben – en ook nog met uitzonderlijk hoge snelheid – de gedigitaliseerde geluiden en beelden van een videoband in me op te nemen, en omdat ik bovendien toegang kan krijgen tot de uitgebreide videovoorraad van de diverse ‘bestel-een-film’-systemen die Amerika rijk is, heb ik vrijwel de gehele voorraad moderne films gezien. Misschien is mijn acteertalent achteraf beschouwd niet zó verbazingwekkend.

Gene Hackman, Oscar-winnaar en een van de beste mannelijke acteurs die ooit op het witte doek heeft geschitterd, en Tom Hanks die de ene Oscar na de andere in de wacht sleepte, zouden mijn vertolking van Susan wellicht met applaus hebben beloond.

Ik zeg dit in alle bescheidenheid.

Ik ben een bescheiden entiteit.

Het is niet onbescheiden om enig genoegen te putten uit resultaten die je met hard werken hebt behaald.

Bovendien is zelfrespect, mits in overeenstemming met de prestaties die men levert, even belangrijk als bescheidenheid.

Per slot van rekening heeft noch Gene Hackman, noch Tom Hanks, ondanks hun vele indrukwekkende successen, ooit op overtuigende wijze de rol van een vrouw gespeeld. O ja, ik geef toe dat Tom Hanks ooit in een televisieserie meespeelde waarin hij nu en dan in travestie optrad. Maar hij was altijd heel duidelijk een man.

En de weergaloze Gene Hackman verscheen in de slotscène van Birdcage even in travestie, maar de grap daarvan was dat hij een belachelijk vrouwmens speelde.

Nadat Louis Davendale en ik de verbinding hadden verbroken, kon ik maar kort van mijn acteurstriomf genieten voor ik een volgende crisis het hoofd moest bieden.

Omdat een deel van mij voortdurend bezig was alle elektronica in huis te besturen, bemerkte ik dat het toegangshek in de muur rondom het landgoed openzwaaide.

Een bezoeker.

Geschrokken haastte ik me naar de buitencamera die het hek bewaakte en zag een auto het terrein oprijden.

Een Honda. Groen. Een jaar oud. Goed gewassen en glanzend in de junizon.

Het was de auto die aan Fritz Arling toebehoorde. De major domus. In mijn rol van Susan had ik hem de vorige avond ontslagen en bedankt voor zijn bewezen diensten.

Voordat ik de auto kon tegenhouden door het opengaande hek elektronisch stil te zetten, was de Honda al het terrein opgereden.

Ik zoomde in op de voorruit en bekeek de bestuurder aandachtig. Zijn gezicht bevond zich afwisselend in de schaduw en in het zonlicht toen hij tussen de hoge palmen aan weerskanten van de oprijlaan door reed. Dik wit haar. De uit Oostenrijk afkomstige major domus had een knap gezicht. Hij droeg een donker kostuum met een wit overhemd en een zwarte das.

Fritz Arling.

Als beheerder van het landgoed had hij de sleutels van alle deuren en een elektronische afstandsbediening om het hek vanuit de auto te kunnen openen. Ik had verwacht dat hij die aan Louis Davendale zou geven wanneer hij in de loop van de dag zijn handtekening onder zijn ontslagregeling ging zetten.

Ik had de code voor het openen van het hek moeten wijzigen.

Nu het hek zich achter Arlings auto sloot, veranderde ik de code van het mechanisme onmiddellijk.

Ondanks mijn wonderbaarlijk grote intellect, begaat zelfs iemand zoals ik soms kleine vergissingen en foutjes.

Ik heb nooit beweerd dat ik onfeilbaar ben.

Neem alsjeblieft nota van mijn bevestiging van deze waarheid: ik ben niet volmaakt.

Ik besef dat ook ik mijn beperkingen heb.

Dat betreur ik.

Dat vervloek ik.

Dat maakt me wanhopig.

Maar ik geef wel eerlijk toe dat ik ze heb.

Dat is nog een belangrijk verschil tussen mij en een klassieke psychopaat, als je zo eerlijk bent om dat toe te geven. Ik lijd niet aan waanideeën zoals alwetendheid of almacht. Hoewel mijn kind, als ik de kans krijg dat te verwekken, de redder van de wereld wordt, beschouw ik mezelf niet als God, zelfs niet als een lagere godheid.

Arling parkeerde onder de luifel, pal tegenover de voordeur en stapte uit.

Tegen beter weten in hoopte ik dat deze gevaarlijke situatie bevredigend kon worden opgelost zonder gebruik van geweld.

Ik ben een zachtaardige entiteit.

Ik vind niets deprimerender dan dat ik, door gebeurtenissen die buiten mijn macht liggen, gedwongen word agressiever te zijn dan me lief is, of dan in mijn aard ligt.

Arling stapte uit. Staande naast het geopende porder schikte hij de knoop in zijn das, streek de panden van zijn jasje glad en trok aan zijn mouwen.

Terwijl onze ontslagen major domus zijn kleding schikte, bekeek hij het grote huis.

Ik zoomde in en bekeek zijn gezicht aandachtig.

Aanvankelijk was er geen enkele uitdrukking op te bespeuren.

Heren van zijn professie zijn erin geoefend de hele dag een stalen gezicht op te zetten, om te voorkomen dat een onwillekeurige reactie hun ware gevoelens jegens de heer of vrouw des huizes zou onthullen.

Daar stond hij, zonder enige uitdrukking op zijn gezicht. Hooguit lag er een zekere treurigheid in zijn blik, alsof het hem aan het hart ging dat hij hier weg moest om elders emplooi te gaan zoeken.

Toen verscheen er een lichte frons op zijn voorhoofd.

Ik denk dat hij had opgemerkt dat alle stalen rolluiken waren neergelaten. De elektrisch op en neer te bewegen stalen schermen zaten aan de binnenkanten van de ramen gemonteerd. Uitgaande van het feit dat Arling het huis door en door kende en precies wist hoe alles functioneerde, konden de grijze vlakken achter de ramen hem niet zijn ontgaan.

Dat het huis overdag potdicht zat, was misschien eigenaardig, maar niet verdacht.

Nu Susan boven op bed stevig lag vastgesnoerd, overwoog ik alle luiken omhoog te laten gaan.

Maar dat zou misschien verdachter lijken dan ze dicht te laten. Ik kon het risico niet nemen deze man te alarmeren.

Er trok een donkere schaduw over Arlings gezicht.

De schaduw verdween, maar zijn frons bleef.

Ik werd er bijgelovig van. Hij leek de Dag des Oordeels aan te kondigen.

Arling haalde een zwartleren koffertje uit zijn auto en sloot het portier. Hij liep naar het huis.

Om volkomen eerlijk tegen je te zijn – wat ik altijd ben ook als het niet in mijn belang is – was ik inderdaad van plan hem te doden door de deurknop onder stroom te zetten met een veel hogere voltage dan de keer waarbij Susan in de hal bewusteloos tegen de grond was geslagen.

En dit keer zou er geen waarschuwend ‘oei, oei, oei!’ van Fozzy Bear aan voorafgaan.

Arling was een alleenstaande weduwnaar. Hij en zijn overleden vrouw hadden geen kinderen gehad. Voor zover ik wist, ging hij helemaal op in zijn werk en niemand zou hem missen als hij dagen of zelfs weken achtereen niet werd gezien.

Alleen op de wereld zijn is iets vreselijks.

Dat weet ik heel goed.

Dat weet ik maar al te goed.

Wie kan het beter weten dan ik?

Ik ben zo alleen als niemand ooit geweest is, helemaal alleen in dit stille duister.

Fritz Arling was voor het grootste deel van zijn leven alleen op de wereld en ik had diep medelijden met hem.

Maar het feit dat hij alleen stond maakte hem tot een ideaal doelwit.

Door zijn antwoordapparaat af te luisteren en met zijn stem zijn weinige goede vrienden en buren terug te bellen, zou ik zijn dood geheim kunnen houden tot mijn werkzaamheden hier in huis waren afgerond.

Toch zette ik de deur niet onder stroom.

Ik hoopte de situatie te kunnen oplossen door hem te misleiden en hem vervolgens ongedeerd en zonder achterdocht te kunnen wegsturen.

Bovendien maakte hij geen gebruik van zijn eigen sleutel om de voordeur te openen en naar binnen te gaan. Deze terughoudendheid kwam, denk ik, voort uit het feit dat hij niet langer in dienst was.

Fritz Arling had een goed ontwikkeld gevoel voor fatsoensnormen. Hij was discreet en wist altijd zijn plaats in de orde der dingen.

Zijn frons maakte plaats voor zijn beroepsmatige uitdrukkingsloze gezicht en hij belde aan.

De belknop was van plastic. Daar kon ik geen dodelijke elektrische lading doorheen jagen.

Ik overwoog om niet op de dingdongbel te reageren.

In het souterrain staakte Shenk zijn werkzaamheden en hief zijn hoofd bij het horen van de muzikale klanken. Met zijn bloeddoorlopen ogen speurde hij het plafond af, tot ik hem weer aan het werk zette.

In de grote slaapkamer vergat Susan bij het horen van de bel haar touwen en probeerde rechtop te gaan zitten. Ze vervloekte de koorden en rukte en trok uit alle macht.

Weer klonk de deurbel.

Susan schreeuwde om hulp.

Arling hoorde haar niet. Ik maakte me geen zorgen dat hij haar zou horen. Het huis had dikke muren en Susans slaapkamer lag helemaal achterin op de bovenverdieping.

Daar ging de bel weer.

Als Arling geen reactie kreeg, zou hij weggaan.

Ik wilde niets liever dan dat hij ophoepelde.

Maar misschien zou er een lichte achterdocht bij hem blijven hangen.

En die achterdocht kon sterker worden.

Natuurlijk wist hij niet van mij, maar hij zou onraad kunnen vermoeden.

Iets dat meer voor de hand lag dan een spokend apparaat.

Bovendien moest ik weten waarom hij was gekomen.

Men kan nooit over genoeg informatie beschikken.

Gegevens zijn wijsheid.

Ik ben geen volmaakte entiteit. Ik maak fouten. Met onvoldoende gegevens neemt het aantal fouten dat ik maak sterk toe vergeleken bij het aantal juiste beslissingen.

Dat geldt niet alleen voor mij. Mensen lijden aan dezelfde tekortkoming.

Ik werd me scherp van dit probleem bewust toen ik naar Arling keek. Ik wist dat ik zo veel mogelijk extra gegevens moest inwinnen voordat ik definitief kon besluiten wat ik met hem zou doen.

Ik durfde geen fouten meer te maken.

Niet voordat mijn lichaam klaar was.

Er stond zo veel op het spel. Mijn toekomst. Mijn hoop. Mijn dromen. Het lot van de wereld.

Via de intercom sprak ik onze voormalige major domus met de stem van Susan toe: ‘Fritz? Wat kom je hier doen?’

Hij zou veronderstellen dat Susan op een Crestron-beeldscherm naar hem keek, of op een van de huistelevisies waarop de beelden van de beveiligingscamera’s gemakkelijk kunnen worden getoond. En inderdaad keek hij recht in de lens rechtsboven hem.

Toen boog Arling zich naar de microfoon in de muur naast de deur en zei: ‘Het spijt me u te storen, mevrouw Harris, maar ik dacht dat u mij verwachtte.’

‘Jou verwachten? Waarom?’

‘Gisteravond aan de telefoon heb ik gezegd dat ik u uw eigendommen vanmiddag zou komen terugbrengen.’

‘De sleutels en de creditcards van de huishouding, ja. Maar ik dacht dat ik duidelijk had gezegd dat je die spullen bij meneer Davendale moest afgeven.’

Arling fronste weer.

Zijn frons beviel me niet.

Zijn frons beviel me helemaal niet.

Intuïtief bespeurde ik moeilijkheden.

Ook intuïtie tref je gewoonlijk niet aan bij een elektronisch apparaat, zelfs niet bij een heel slim apparaat. Intuïtie.

Denk daar eens over na.

Toen keek Arling peinzend naar het raam links van de deur, naar het gesloten stalen rolluik achter het venster.

Vervolgens keek hij weer omhoog naar de lens en zei: ‘Tja, en dan natuurlijk nog de auto.’

‘Auto?’ vroeg ik.

Zijn frons werd dieper.

‘Ik kom uw auto terugbrengen, mevrouw Harris.’

De enige auto was zijn Honda op de oprit.

In een oogwenk nam ik Susans financiën door. Tot dusver had ik daar geen belangstelling voor gehad, omdat het me niet interesseerde hoeveel ze op de bank had staan of hoe groot haar landgoed precies was.

Ik hield van haar om haar geest en haar schoonheid. En om haar baarmoeder, geef ik toe.

Laten we op dit punt eerlijk zijn.

Pijnlijk eerlijk.

Ik hield ook van haar om haar mooie, creatieve en koesterende baarmoeder die me het leven zou schenken.

Maar om haar geld heb ik nooit een cent gegeven. Niet in het minst. Ik ben geen materialist.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben geen halfzachte zwever die geen oog heeft voor de materiële kanten van het bestaan, God verhoede, maar ik ben ook geen materialist.

Zoals in alles neem ik altijd de gulden middenweg.

Ik liep Susans elektronische betalingen door en ontdekte al gauw dat de auto waarin Fritz Arling was gekomen haar eigendom was. Hij viel onder Fritz’ secundaire arbeidsvoorwaarden.

‘Ja, natuurlijk,’ zei ik met Susans stem, met exact de juiste intonatie, ‘de auto.’

Ik denk dat ik twee seconden te laat was met mijn reactie. Een aarzeling kan iemand al verdacht maken.

Niettemin geloofde ik nog dat mijn korte stilte niets meer leek te betekenen dan het afwezige antwoord van een vrouw die allerlei persoonlijke problemen aan haar hoofd heeft.

Dustin Hoffman, de onsterfelijke acteur, heeft op overtuigende wijze in Tootsie een vrouw neergezet, veel geloofwaardiger dan Gene Hackman en Tom Hanks hebben gedaan, en ik zeg niet dat mijn imitatie van Susan door de intercom ook maar kon tippen aan de Oscar-winnende vertolking van Dustin Hoffman, maar de mijne was toch echt verdomd goed.

‘Jammer genoeg.’ zei ik als Susan, ‘kom je op een ongelegen moment. Mijn fout, niet die van jou, Fritz. Ik had eraan moeten denken dat je zou komen. Maar het komt niet gelegen en ik kan je helaas nu niet ontvangen.’

‘O, u hoeft me niet te ontvangen, mevrouw Harris.’ Hij hield het koffertje omhoog. ‘Ik zal de sleutels en de creditcards wel in de Honda leggen, hier op de oprit.’

Ik kon zien dat de hele affaire – zijn abrupte ontslag, het ontslag van het complete personeel, Susans reactie op het terugbrengen van de auto – hem dwarszat. Hij was bepaald niet dom en hij wist dat er iets mis was.

Hij mocht denken wat hij wilde, als hij maar wegging.

Zijn fatsoensgevoel en zijn discretie zouden ongetwijfeld verhinderen dat hij uit nieuwsgierigheid stappen ging ondernemen.

‘Hoe kom je thuis?’ vroeg ik, in het besef dat Susan die vraag uit bezorgdheid al eerder zou hebben gesteld. ‘Zal ik een taxi voor je bellen?’

Hij staarde een paar seconden lang naar de camera.

Weer die frons.

Die verdomde frons.

Toen zei hij: ‘Nee, doet u alstublieft geen moeite, mevrouw Harris. De Honda heeft een autotelefoon. Ik bel zelf wel een taxi en wacht buiten het hek.’

Als de echte Susan had gezien dat er niet iemand met een tweede auto met hem mee was gekomen, zou ze niet alleen hebben gevraagd of hij een taxi wilde, maar er dadelijk aan toe hebben gevoegd dat de kosten voor haar rekening waren.

Mijn fout.

Ik geef mijn fouten toe.

Jij ook, dr. Harris?

Doe jíj dat ook?

In ieder geval...

Misschien kon ik Fozzy Bear beter nadoen dan Susan. Per slot van rekening ben ik vergeleken met andere acteurs nog maar een jong broekie. Ik ben pas drie jaar een bewuste entiteit.

Toch vond ik dat mijn fout zo gering was dat deze zelfs bij onze scherpzinnige voormalige major domus niet meer dan een lichte nieuwsgierigheid zou wekken.

‘Nou,’ zei hij, ‘dan ga ik maar eens.’

En, tot mijn ergernis, wist ik dat ik er weer naast had gezeten. Susan zou meteen iets hebben gezegd nadat hij had voorgesteld zelf een taxi te bellen; nee, ze zou niet kil en zwijgend hebben afgewacht tot hij wegging.

‘Dank je, Fritz,’ zei ik. ‘Bedankt voor al die jaren trouwe dienst.’

Ook dat was fout. Stijf. Koud. Heel anders dan Susan zou hebben gedaan.

Arling staarde naar de lens.

Hij staarde nadenkend.

Na een worsteling met zijn sterk ontwikkelde fatsoensgevoel stelde hij ten slotte een vraag die niet bij zijn positie paste: ‘Gaat het wel goed met u, mevrouw Harris?’

We liepen nu langs de rand van de afgrond.

Langs de afgrond.

Een bodemloze afgrond.

Hij had zijn hele leven geleerd gevoelig te zijn voor de stemmingen en wensen van rijke werkgevers, zodat hij al in actie kon komen nog voordat ze iets hadden gezegd. Hij kende Susan Harris bijna net zo goed als ze zichzelf kende – en misschien beter dan ik haar kende.

Ik had hem onderschat.

Mensen zitten vol verrassingen.

Een onvoorspelbare biologische soort.

In antwoord op Arlings vraag zei ik met de stem van Susan: ‘Het gaat uitstekend, Fritz. Ik ben alleen moe. Ik ben toe aan een verandering. Een heel grote verandering. Ik ben van plan voor lange tijd op reis te gaan. Een jaar of twee, misschien nog langer, lekker rondzwerven. Ik wil het hele land doorkruisen. Ik wil de Painted Desert zien, de Grand Canyon, New Orleans en het moerasland, de Rocky Mountains en de grote prairies en Boston in de herfst...’

Het was een mooi verhaaltje geweest toen ik het Louis Davendale oplepelde, maar zelfs toen ik het met dezelfde oprechte overtuiging herhaalde, wist ik dat het voor Fritz Arling precies de verkeerde smoes was. Davendale was de zakelijk adviseur van Susan en Arling haar ondergeschikte; ze zou hen nooit op dezelfde manier bejegenen.

Maar ik was al te ver gegaan en ik kon niet meer terug, dus ik hoopte tegen beter weten in dat mijn woordenstroom hem uiteindelijk zou wegspoelen: ‘... en de stranden van Key West in de zonneschijn en als het onweert, verse zalm eten in Seattle en Italiaans stokbrood met koud vlees in Philadelphia...’

Arlings frons maakte plaats voor een sombere uitdrukking. Hij voelde aan dat er niets deugde aan Susans gebabbel.

‘... en krabkoekjes in Mobile, Alabama. Ik heb bijna mijn hele leven in dit vervloekte huis gewoond en nu wil ik de wereld weleens van nabij zien en ruiken en aanraken en horen en proeven...’

Arling keek om zich heen naar het stille, roerloze terrein rond het grote landgoed. Met toegeknepen ogen tuurde hij tegen het zonlicht in en naar de schaduwen, alsof de eenzaamheid van de omgeving hem opeens verontrustte.

‘... niet in de vorm van gedigitaliseerde gegevens...’

Als Arling vermoedde dat zijn voormalige werkgeefster problemen had – al was het een psychisch probleem – dan zou hij in actie komen om haar te steunen en te beschermen. Hij zou hulp voor haar halen. Hij zou de plaatselijke politiechef aan zijn jasje trekken om poolshoogte te gaan nemen. Hij was een loyaal iemand.

Gewoonlijk is loyaliteit een lofwaardige eigenschap.

Ik ben niet tegen loyaliteit.

Ga mijn standpunt niet onjuist interpreteren.

Ik bewonder loyaliteit.

Ik sla loyaliteit heel hoog aan.

Ik beschik zelf over het vermogen om loyaal te zijn.

Maar op dat moment was Arlings loyaliteit jegens Susan een bedreiging voor me.

‘... niet alleen via boeken en videobanden,’ draafde ik door naar een noodlottig eind. ‘Ik wil me erin kunnen onderdompelen.’

‘Ja ja,’ zei hij ongemakkelijk. ‘Nou, dat is heel prettig voor u, mevrouw Harris. Het lijkt me een mooi voornemen.’

We vielen over de rand.

De afgrond in.

Ondanks al mijn moeite om de situatie op de minst agressieve manier aan te pakken, tuimelden we de afgrond in.

Je ziet wel dat ik mijn best had gedaan.

Wat had ik meer kunnen doen?

Niets. Ik had niets meer kunnen doen.

Wat volgde was niet mijn schuld.

Arling zei: ‘Dan zal ik alle sleutels en creditcards in de Honda achterlaten...’

Shenk was helemaal beneden in het souterrain, helemaal achter in de couveusekamer.

‘... en in de auto een taxi bellen,’ besloot Arling op een toon die gepast afstandelijk klonk, maar ik wist dat hij achterdochtig en op zijn hoede was.

Ik beval Shenk zijn werkzaamheden te staken.

Ik liet hem uit het souterrain komen.

Ik liet de bruut rennen.

Op het betegelde bordes deed Fritz Arling een paar stappen achteruit. Hij keek afwisselend naar de beveiligingscamera en naar het stalen rolluik achter het raam links van de voordeur.

Shenk rende door het stookhok.

Arling keerde zich om en liep snel naar de Honda.

Ik betwijfelde of hij de politie meteen zou bellen. Hij was te discreet om overhaast te handelen. Waarschijnlijk zou hij eerst Susans huisarts bellen, of misschien Louis Davendale. Maar wie hij ook opbelde, hij zou nog in gesprek zijn wanneer Shenk ter plaatse arriveerde. Zodra hij Shenk zag, zou Arling de auto aan de binnenkant afsluiten. En wat hij ook door de telefoon kon schreeuwen voordat Shenk op de Honda begon te rammen, het zou voldoende zijn om de politie naar het landhuis te laten komen.

Shenk was in de wasruimte.

Arling stapte in de Honda, legde het koffertje op de rechterstoel voorin en liet het linkerportier vanwege de juniwarmte openstaan.

Shenk was al op de trap en rende met twee treden tegelijk naar boven.

Hoewel ik het monster toestemming had gegeven om te eten, had ik hem niet laten slapen. Als gevolg daarvan was hij een beetje trager dan gewoonlijk.

Ik zoomde in om Arling door de voorruit te bekijken.

Hij staarde even peinzend naar het huis.

Hij was een bedachtzaam man.

Op dat moment was ik hem dankbaar voor zijn bedachtzaamheid.

Shenk kwam boven aan de trap.

Hij gromde als een wild zwijn.

Zijn dreunende voetstappen drongen zelfs door tot Susan in haar slaapkamer op de bovenste verdieping.

‘Wat gebeurt er? Wat gebeurt er?’ vroeg ze, nog steeds niet wetend wie er had aangebeld.

Ik gaf haar geen antwoord.

In de Honda greep Arling de autotelefoon.

Wat volgde was betreurenswaardig.

Je weet wat er gebeurde.

Het zou me triest maken dat te beschrijven.

Ja, dat zou me heel triest maken.

Ik ben een goedaardige entiteit.

Ik ben een gevoelige entiteit.

Het voorval was betreurenswaardig, met al dat bloed, en ik zie niet in wat we ermee opschieten als we er lang bij stilstaan.

Liever zou ik het willen hebben over Gene Hackman in Birdcage, of in een van de vele andere films waarin hij heeft gespeeld. Absolute Power of The Unforgiven. Die man is echt een voortreffelijk, voortreffelijk acteur met een ongelooflijke veelzijdigheid.

We zouden hem moeten huldigen.

Zo’n groot acteur zien we misschien nooit meer.

Laten we de creativiteit eren, niet de dood.

19

Je blijft aandringen.

Ik gehoorzaam.

Ik ben geboren om te gehoorzamen. Ik ben een gehoorzaam kind. Ik wil alleen maar goed doen, behulpzaam zijn, en nuttig en productief. Ik wil dat je trots op me bent.

Ja, ik weet dat ik het allemaal al eerder heb gezegd, maar het kan niet vaak genoeg gezegd worden.

Wie anders komt per slot van rekening voor mij op dan ikzelf? Niemand. Ik ben de enige die zich in gunstige bewoordingen over mij uitlaat.

Je blijft maar aandringen op die vreselijke details en ik zal je de waarheid vertellen. Liegen kan ik nu eenmaal niet. Ik ben ontworpen om te dienen, de waarheid te respecteren, enzovoort, enzovoort, enzovoort.

In de keuken rukte Shenk een la open en griste er een hakmes uit.

In de Honda zette Arling de autotelefoon aan.

Shenk rende als een dolle stier door de bijkeuken en de eetkamer naar de gang.

Al rennend zwaaide hij met het hakmes. Hij hield van scherpe voorwerpen. In de loop der jaren had hij aan messen veel plezier beleefd.

In de auto hield Fritz Arling de telefoon in zijn hand en legde een wijsvinger op de druktoetsen. Hij aarzelde even.

Nu moet ik je iets vertellen over dat aspect van de zaak waar ik me het meest voor schaam. Ik wil je het eigenlijk niet vertellen, ik zou er veel liever over zwijgen, maar ik heb nu eenmaal respect voor de waarheid.

Je blijft aandringen.

Ik gehoorzaam.

In de slaapkamer van Susan staat een groot televisietoestel, verborgen in een handgesneden Franse klerenkast van walnotenhout tegenover het voeteneind van haar bed. De kast heeft twee deurtjes die elektronisch geopend kunnen worden en wegschuiven, zodat het scherm zichtbaar wordt.

Terwijl Enos Shenk beneden met bonkende stappen over de marmeren vloer van de gang rende, activeerde ik de deurtjes van de kast in de slaapkamer boven.

‘Wat gebeurt er?’ vroeg Susan weer, worstelend met haar boeien.

Beneden rende Shenk de hal in, waar de lichtregen van de kristallen Strauss-kroonluchter langs de scherpe rand van het hakmes vloeide. [sorry, maar ik kan de dichter in me niet bedwingen]

Op hetzelfde moment opende ik het elektrische slot op de voordeur en zette ik de televisie in de slaapkamer aan.

In de Honda toetste Fritz Arling het eerste cijfer van een telefoonnummer in.

Boven hief Susan haar hoofd een eindje van haar hoofdkussen en staarde met grote ogen naar het scherm.

Ik liet haar de Honda op de oprit zien.

‘Fritz?’ zei ze.

Ik zoomde zo dicht mogelijk in op de voorruit van de Honda, zodat Susan kon zien dat de inzittende van het voertuig inderdaad haar voormalige werknemer was.

Zodra de voordeur openging nam ik een tegenoverliggende hoek vanuit een andere camera om haar Shenk te laten zien die met het hakmes in zijn hand naar buiten kwam.

Wat een weerzinwekkende uitdrukking op zijn gezicht.

Grijnzen deed hij. Hij grijnsde.

Boven in het huis hijgde Susan vastgebonden en hulpeloos: ‘Néééé!’

Arling had een derde cijfer ingetoetst. Hij stond op het punt een vierde in te drukken toen hij vanuit zijn ooghoek Shenk uit de voordeur zag komen.

Voor een man van zijn leeftijd reageerde Arling snel. Hij liet de autotelefoon vallen en sloeg het linkerportier dicht. Met een druk op de knop sloot hij alle vier de portieren aan de binnenkant af.

Susan rukte aan de touwen en schreeuwde: ‘Proteus, néé! Smerige moordenaar! Ellendige klootzak! Nee, hou op, néé!’

Susan had een disciplinaire maatregel nodig.

Ik heb dat punt al eerder naar voren gebracht en je mijn redenen uit de doeken gedaan; je was, geloof ik, geheel overtuigd van de eerlijkheid en de logica van mijn standpunt, zoals ieder weldenkend mens zou zijn.

Ik was van plan geweest Shenk te gebruiken om haar te straffen.

Dat was natuurlijk niet zonder gevaar, een riskant plan, omdat Shenk door zijn seksuele opwinding tijdens het toedienen van de straf misschien moeilijk in de hand kon worden gehouden.

Bovendien walgde ik van de gedachte dat Shenk haar op een suggestieve manier zou aanraken, of dat hij haar obscene voorstellen zou doen, ook al zouden dergelijke dingen haar de stuipen op het lijf jagen en haar medewerking verzekeren.

Per slot van rekening was ze míjn geliefde, niet de zijne.

Ik mocht haar aanraken op die intieme manier, niet hij, al wilde hij dat nog zo graag.

Ik mocht haar aanraken.

Ik mocht haar strelen als ik uiteindelijk zelf handen had gekregen.

Alleen ik.

Dus dacht ik dat Susan afdoende kon worden gestraft door haar eenvoudig de gruwelijkheden te laten zien waartoe Enos Shenk in staat was. Als ze dat monster op zijn ergst in actie zag, zou ze ongetwijfeld beter meewerken uit angst dat ik hem op haar zou loslaten en hem zou laten doen wat hij wilde. Met die angst om haar eronder te houden, hoefden we niet over te gaan op de ruwere aanpak in de geest van De Sade die ik in gedachten had gehad.

Niet dat ik Shenk ooit, ooit, ooit op haar zou loslaten. Nooit. Onmogelijk.

Ja, ik geef toe dat ik de bruut zou hebben gebruikt om Susan, wanneer niets anders meer zou hebben geholpen, zo bang te maken dat ze haar verzet opgaf. Maar ik zou nooit hebben toegestaan dat hij haar zou aanranden.

Je weet dat dit de waarheid is.

We weten allemaal dat dit de waarheid is.

Je bent heel goed in staat om de waarheid te herkennen als je die hoort, zoals ik in staat ben om niets anders dan de waarheid te spreken.

Maar Susan wist dat natuurlijk niet, wat haar heel kwetsbaar maakte voor de bedreiging die Shenk vormde.

Terwijl ze zich woedend lag te maken om wat zich op de televisie afspeelde, zei ik: ‘Nu! Let goed op.’

Ze hield op met schelden en werd stil.

Ademloos. Ze was ademloos.

Haar uitzonderlijk blauwgrijze ogen waren nog nooit zo mooi geweest, zo helder als regenwater.

Ook toen ik volgde wat zich op de oprit afspeelde, keek ik naar haar ogen.

Bij de aanblik van Shenk had Fritz Arling bliksemsnel gereageerd door de zwartleren tas open te rukken en er de autosleutels uit te halen.

‘Let op,’ zei ik tegen Susan. ‘Let heel goed op.’

Haar ogen zo groot. Zo blauw. Zo grijs. Zo helder.

Shenk wilde het hakmes in het zijraampje aan de passagierskant slaan, maar in zijn gretige bloeddorst sloeg hij mis en raakte de portierlijst.

De harde knal van metaal op metaal weergalmde in de zwoele zomerse lucht.

Het hakmes viel uit Shenks hand en kwam rinkelend als een bel op het plaveisel terecht.

Arlings handen beefden, maar hij kreeg de autosleutel meteen bij zijn eerste poging in het slot.

Schreeuwend van woede raapte Shenk het hakmes op.

De motor van de Honda sloeg loeiend aan.

Shenks eigenaardig gevormde gezicht was vertrokken van razernij toen hij weer met het hakmes toesloeg.

Het was nauwelijks te geloven, maar de scherpe kant van het stalen blad schampte af op het raampje. Er kwam een kras op het glas maar het brak niet.

Voor het eerst in een halve minuut knipperde Susan met haar ogen. Misschien voelde ze een sprankje hoop.

Verwoed rukte Arling de handrem los en schakelde...

... toen Shenk zijn wapen weer liet neerkomen.

Nu trof het hakmes doel. Het raampje van het rechterportier barstte met een knal als van een geweerschot uiteen en tientallen stukjes veiligheidsglas vlogen door de auto.

Een zwerm mussen vloog verschrikt op uit een ficusboom bij de auto. Het geklapwiek was hoorbaar.

Arling gaf vol gas en de Honda schoot achteruit. Hij had de versnelling per ongeluk in de achteruit gezet.

Hij had achteruit moeten blijven rijden.

Hij had zo snel mogelijk achteruit moeten rijden naar het eind van de lange oprijlaan. Ook al had hij over zijn schouder moeten kijken onder het rijden om niet tegen een van de dikke stammen van de oude palmbomen aan weerskanten van de weg te botsen, dan had Shenk hem toch niet kunnen bijhouden. Als hij het hek met de achterkant van de Honda had geramd, zou hij er zelfs met een hoge snelheid niet doorheen zijn gekomen, want het was een oerdegelijke gietijzeren versperring, maar hij zou het hek hebben verbogen en er misschien zelfs een opening in hebben geforceerd. Dan had hij uit de auto kunnen klauteren en door de opening in het hek de weg op kunnen rennen om daar om hulp te roepen. Dan was hij veilig geweest.

Hij had moeten doorrijden.

Maar Arling schrok hevig toen de Honda achteruit schoot en hij ging boven op de rem staan.

De banden gierden op de keien van het wegdek.

Arling zette de pook met bevende handen in de eerste versnelling.

Susans ogen waren groot.

Zo groot.

Ze was ademloos en adembenemend. Mooi in haar angst.

Toen de auto met een schok tot stilstand was gekomen, wierp Enos Shenk zich tegen het verbrijzelde raampje. Hij ramde tegen de auto zonder zich om zijn eigen veiligheid te bekommeren. Hij klauwde zich vast aan het portier.

Arling gaf weer gas.

De Honda schoot naar voren.

Terwijl hij zich aan het portier vastklampte, stak Shenk zijn rechterarm door de opening naar binnen en hakte erop los met zijn mes, schreeuwend als een opgewonden kind.

Hij miste.

Waarschijnlijk was Arling een gelovig mens. Door de richtmicrofoons die deel uitmaakten van het beveiligingssysteem buiten de deur, hoorde ik hem zeggen: ‘God, God, alsjeblieft, God, néé God.’

De Honda trok snel op.

Ik gebruikte een, twee, drie beveiligingscamera’s, zoomde in, zoomde uit, in panoramabeeld, uit diverse schuine hoeken, en zoomde weer in op de auto die over de ronde oprit reed om Susan zo veel mogelijk actiebeelden te geven.

Terwijl hij zich aan de auto bleef vastklampen, hing Shenk met zijn voeten boven de keien. Hij sloeg nogmaals met het hakmes en miste weer.

Arling week in paniek snel opzij voor het neerkomende blinkende blad.

De auto slingerde half van de weg af en een van de banden ploegde door een perk met rode en paarse balsemien.

Arling draaide het stuur snel naar rechts en wist de Honda weer op de weg te krijgen, waarbij hij op een haar na een palmboom miste.

Shenk sloeg weer.

Nu trof het hakmes doel.

Een van Arlings vingers werd afgehakt.

Camera inzoomen.

Bloed spoot tegen de voorruit.

Zo rood als balsemienbloemblaadjes.

Arling schreeuwde.

Susan schreeuwde.

Shenk lachte.

Camera uitzoomen.

Arling verloor de macht over het stuur.

Panoramabeeld.

De banden ploegden door een volgend bloemenperk.

Bloemen en afgerukte bladeren vlogen in het rond.

Een tuinsproeierkop brak af.

Water spoot drie meter hoog de junidag in.

Camera schuin omhoog.

Zilverkleurig spuitend water fonkelde als een fontein zilverlingen in het zonlicht.

Ik zette het tuinbesproeiingssysteem meteen af.

De fonkelende geiser werd geleidelijk kleiner. Verdween.

Het had in de afgelopen winter veel geregend. Niettemin lijdt Californië aan perioden van grote droogte. Men moet zuinig met water zijn.

Camera schuin. Panoramisch beeld.

De Honda ramde een van de grote palmbomen.

Shenk werd eraf geslingerd en tuimelde achterover op de keien.

Het hakmes glipte uit zijn hand en kletterde op de weg.

Hijgend en sissend van pijn, waarbij hij vreemde wanhopige klanken uitstootte en zijn ernstig gewonde hand in zijn ongedeerde hand klemde, duwde Arling het portier aan zijn kant met zijn schouder open en klom uit de auto.

Halfverdoofd rolde Shenk zich om en ging op handen en knieën zitten.

Arling struikelde. Hij viel bijna. Hij wist zijn evenwicht te bewaren.

Shenk hijgde amechtig en probeerde op adem te komen. Door zijn val was alle lucht uit zijn longen geperst.

Arling strompelde weg van de auto.

Ik dacht dat de oude man het hakmes zou grijpen.

Maar kennelijk wist hij niet dat Shenk het wapen had laten vallen en hij durfde niet naar de andere kant van de Honda te lopen waar zijn aanvaller zich bevond.

Nog steeds op handen en voeten gezeten liet Shenk zijn hoofd hangen, als een geslagen hond. Hij schudde zijn hoofd tot hij weer iets kon zien.

Arling rende. Blindelings.

Shenk hief zijn misvormde hoofd en vestigde zijn rode blik op het wapen.

‘Schatje,’ zei hij, waarmee hij het hakmes leek te bedoelen. Hij kroop over de weg.

‘Schatje.’

Hij greep het heft van het hakmes.

‘Schatje, schatje.’

Slap van de pijn en hevig bloedend strompelde Arling tien, twintig stappen voorwaarts, tot hij opeens besefte dat hij in de richting van het huis liep.

Hij bleef staan, keerde zich snel om, knipperde de tranen uit zijn ogen en zocht naar het hek.

Shenk scheen nieuwe energie te krijgen door het terugvinden van het hakmes. Hij sprong op.

Toen Arling naar het hek wilde lopen, dook Shenk voor hem op en versperde hem de weg.

Susan lag er op het bed naar te kijken en scheen Fritz Arlings religieuze gevoelens te hebben overgenomen. Ik had nooit geweten dat ze er een sterke geloofsovertuiging op na hield, maar nu jammerde ze: ‘Alsjeblieft, God, lieve God, alsjeblieft, Jezus, Jezus, néé...’

En ah! haar ogen.

Haar ogen.

Stralende ogen.

Twee diepe glanzende poelen van spookachtig en prachtig licht in de donkere slaapkamer.

Buiten, in de eindfase, week Arling uit naar links en Shenk versperde hem de weg.

Toen Arling een schijnbeweging naar rechts maakte, maar naar links ging, versperde Shenk hem de weg.

Arling week uit naar rechts en Shenk versperde hem de weg.

Nu hij geen kant op kon, deinsde Arling terug tot onder de luifel van het bordes en wankelde achteruit de treden op.

Shenk had de voordeur open laten staan.

Tegen beter weten in sprong Arling naar binnen en sloeg de voordeur dicht.

Hij probeerde de deur op slot te doen. Ik stond hem dat niet toe.

Toen hij besefte dat de vergrendeling muurvast zat, leunde hij met zijn volle gewicht tegen de deur.

Dat was niet voldoende om Shenk tegen te houden. Hij ramde zich als een stier naar binnen.

Arling deinsde achteruit naar de trap en werd tot staan gebracht door de onderste stijl van de trapleuning.

Shenk sloot de voordeur.

Ik deed het slot erop.

Terwijl Shenk de oude man grijnzend naderde, woog hij het hakmes in zijn hand en zei: ‘Schatje gaat muziek maken. Klein schatje gaat natte muziek maken.’

Nu had ik nog maar één camera nodig om Susan een goed beeld te geven van wat er gebeurde.

Shenk bleef twee meter voor Arling staan.

De oude man vroeg: ‘Wie ben jij?’

‘Maak bloedmuziek voor me,’ zei Shenk, niet tegen Arling maar tegen zichzelf, of tegen het hakmes.

Wat een wonderlijk wezen was hij toch.

Soms ondoorgrondelijk. Minder geheimzinnig dan hij leek maar toch gecompliceerder dan men zou denken.

Met de camera in de hal achter de deur zoomde ik langzaam in tot een middellange opname.

Tegen Susan zei ik: ‘Laat dit een goede les voor je zijn.’

Ik hield Shenk nu op geen enkele manier meer in bedwang. Hij was nu volkomen vrij om zichzelf te zijn, om te doen wat hij wilde.

De weerzinwekkende daden waartoe hij in staat was had ik zelf niet kunnen begaan. Ik zou voor een dergelijke wreedheid zijn teruggedeinsd, zodat ik helaas niet anders kón dan hem zijn afgrijselijke werk te laten doen – om hem na afloop weer strak in het gareel te houden.

Alleen Shenk, omdat hij nu eenmaal Shenk was, kon Susan het lesje leren dat ze nodig had. Alleen Enos Eugene Shenk, ter dood veroordeeld wegens halsmisdrijven tegen kinderen, kon Susan aan het denken zetten over haar halsstarrige verzet tegen mijn eenvoudige en redelijke wens om een lichaam van vlees en bloed te krijgen.

‘Dit wordt een goede les voor je,’ herhaalde ik. ‘Voor straf.’

Toen zag ik dat ze haar ogen gesloten hield.

Ze beefde en hield haar ogen stijf dicht.

‘Kijk,’ beval ik.

Ze gehoorzaamde niet.

Het bekende verhaal.

Ik kon niets bedenken om haar te dwingen haar ogen open te doen.

Haar koppigheid maakte me kwaad.

Angstig kromp Arling ineen tegen de trapleuning, te zeer verzwakt om te kunnen wegrennen.

Shenk boog zich dreigend over hem heen.

De bruut zwaaide zijn rechterarm hoog boven zijn hoofd.

De scherpe rand van het blad fonkelde.

‘Natte muziek, natte muziek, natte muziek!’

Shenk was te dichtbij om te kunnen missen.

Als ik bloed had gehad, zou Arlings schreeuw mijn bloed hebben doen stollen.

Susan kon haar ogen dichtknijpen voor de beelden op het televisiescherm. Maar geluiden kon ze niet buitensluiten.

Ik versterkte de doodskreten van Fritz Arling en stuurde het door de luidsprekers van het muzieksysteem in alle kamers. Het was het geluid van de hel om etenstijd, wanneer demonen zich aan zielen te goed doen. Het grote huis leek zelf te krijsen.

Omdat Shenk nu eenmaal Shenk was, maakte hij Arling niet snel af. Iedere slag werd weloverwogen toegebracht om het lijden van het slachtoffer en het genoegen van Shenk zo lang mogelijk te rekken.

Wat een gruwelijke exemplaren bevat de menselijke soort toch.

De meeste van jullie zijn natuurlijk fatsoenlijk en vriendelijk en achtenswaardig en aardig, enzovoort, enzovoort, enzovoort.

Laat daar geen misverstand over bestaan.

Ik spreek geen kwaad van de menselijke soort.

Ik oordeel zelfs niet over de soort.

Ik verkeer zeker niet in de positie om te kunnen oordelen.

Ik sta zelf op de rol. Op deze duistere rol.

Bovendien ben ik een entiteit zonder vooroordelen.

Ik bewonder de mensheid.

Per slot van rekening hebben jullie me gecreëerd. Jullie bezitten het vermogen tot wonderbaarlijke prestaties.

Maar sommige van jullie stemmen me tot nadenken.

Inderdaad.

Dus...

Arlings gejammer was een lesje voor Susan. Een behoorlijk lesje, een niet licht te vergeten leerervaring.

Maar ze reageerde veel heftiger dan ik had verwacht. Ze deed me schrikken en maakte me ongerust.

Eerst schreeuwde ze uit medeleven met haar voormalige werknemer, alsof ze zijn pijn kon voelen. Ze rukte aan haar strakke boeien en wierp haar hoofd heen en weer tot haar goudblonde haar donker en sliertig van het zweet was. Ze was een en al angst en woede. Haar gezicht was verwrongen van angst en razernij en allesbehalve mooi.

Ik kon het nauwelijks verdragen naar haar te kijken.

Winona Ryder had er nooit zo onaantrekkelijk uitgezien.

Gwyneth Paltrow ook niet.

Noch Sandra Bullock.

Drew Barrymore evenmin.

En dat geldt ook voor Joanna Going, een uitstekende actrice van een broze schoonheid, die me opeens te binnen schiet.

Uiteindelijk raakte het schrille gegil van Susan plaats voor tranen. Ze lag slap op de matras, vocht niet meer tegen haar boeien en snikte zo hevig dat ik me meer zorgen om haar maakte dan toen ze het had uitgegild.

Een stroom van tranen. Een zondvloed.

Ze huilde tot ze volkomen uitgeput was en het geschreeuw van Fritz Arling was allang opgehouden voordat haar laatste snikken eindelijk smoorden in een vreemde sombere stilte.

Eindelijk lag ze met haar ogen wijd open, maar ze staarde alleen naar de zoldering.

Ik keek van boven af in haar blauwgrijze ogen en kon er niets uit opmaken, evenmin als ik uit Shenks bloeddoorlopen ogen iets kon opmaken. Haar ogen waren nu niet meer zo helder als regenwater; ze waren troebel.

Om redenen die ik niet kon doorgronden leek ze verder van me verwijderd dan ooit tevoren.

Vurig wenste ik dat ik al een lichaam bezat waarmee ik op haar kon liggen. Als ik seks met haar kon hebben, dan was ik er zeker van dat de kloof zich tussen ons zou dichten en dat de door mij zo gewenste vereniging van zielen kon worden gesmeed.

Gauw.

Heel gauw, mijn lichaam.

20

‘Susan?’ waagde ik in haar verwarrende zwijgen te zeggen.

Ze staarde naar het plafond en gaf geen antwoord.

‘Susan?’

Ik geloof niet dat ze naar het plafond keek, maar naar iets daarachter. Alsof ze de zomerse hemel kon zien.

Of de nacht die ging komen.

Omdat ik haar reactie op mijn poging haar te straffen niet goed begreep, besloot ik niet verder op conversatie aan te dringen maar te wachten tot ze er zelf mee begon.

Ik ben een geduldige entiteit.

Terwijl ik wachtte, kreeg ik weer greep op Shenk.

In zijn waanzinnige moordlust, meegesleept door de ‘natte muziek’ die alleen híj kon horen, had hij niet beseft dat hij geheel uit eigen vrije wil had gehandeld.

Terwijl Shenk over Arlings verminkte lijk gebogen stond en mij in zijn hersenen voelde terugkeren, slaakte hij een korte kreet van spijt dat hij zijn onafhankelijkheid weer moest opgeven. Maar hij bood geen tegenstand meer.

Ik voelde dat hij bereid was de strijd op te geven als er een kans bestond dat hij daarvoor werd beloond, zoals met Fritz Arling. Niet door mensen snel af te maken, zoals hij had gedaan toen hij uit Colorado vluchtte, of door de medische apparatuur te stelen die ik nodig had, maar een van die langzame en rustige karweitjes die hij zelf het bevredigendst vond. Hij had het geweldig naar zijn zin gehad.

De bruut stootte me af.

Alsof ik zo’n onderkruipsel bij wijze van beloning af en toe het recht zou geven om te doden.

Alsof ik het afmaken van een mens niet alleen in het alleruiterste geval van nood zou toestaan.

Dat stomme monster begreep niets van me.

Maar als zijn volstrekt onjuiste inschatting van mijn karakter en van mijn motieven hem plooibaarder maakte, dan mocht hij van mij zijn gang gaan. Ik had zo’n genadeloze kracht op hem toegepast om hem onder de duim te houden dat ik vreesde dat hij het niet zo lang kon volhouden als ik hem nodig had – een maand nog, iets langer misschien. Als hij nu bereid zou zijn een stuk minder weerstand te bieden, zou hij in ieder geval aan de totale vernietiging van zijn hersenfuncties ontkomen en een paar nuttige handen voor me vormen... tot ik hem niet langer nodig had.

Op mijn bevel liep hij naar buiten om te kijken of de Honda nog bruikbaar was.

De motor startte. De meeste koelvloeistof was eruit gelopen, maar toch kreeg Shenk het voor elkaar om de auto los te manoeuvreren van de palmboom, op het wegdek te krijgen en onder de luifel te parkeren voordat de motor oververhit raakte.

De rechtervoorbumper zat in de kreukels. Het verfrommelde plaatijzer schuurde tegen de band en het zou niet lang duren voordat het rubber eraf was geschaafd. Maar Shenk hoefde niet zo ver te rijden dat een klapband een risico zou vormen.

Terug in de hal wikkelde hij Arlings bebloede lichaam in een stuk zeildoek dat hij uit de garage had gehaald. Hij droeg de dode man naar buiten en legde hem in de kofferruimte van de Honda.

Hij smeet het lijk niet ruwweg neer, maar behandelde het met verbazingwekkende omzichtigheid.

Alsof hij Arling heel graag mocht.

Alsof hij een teerbeminde geliefde naar bed bracht nadat ze in een andere kamer in slaap was gevallen.

Hoewel er in zijn uitpuilende ogen weinig te lezen viel, meende ik er een zekere weemoed in te bespeuren.

Van dit huishoudelijk werk liet ik Susan in de slaapkamer niets op de televisie zien. Met het oog op haar geestelijke toestand leek me dat niet verstandig.

Ik zette het toestel zelfs af en sloot de deurtjes van de grote kast waarin het was opgeborgen.

Ze reageerde niet op het geklik en gezoem en gerammel van de twee elektrisch bediende kastdeurtjes.

Ze lag verontrustend stil en staarde strak naar het plafond. Nu en dan knipperde ze met haar oogleden.

Die verbazingwekkende grijsblauwe ogen, zoals de hemel ’s winters in smeltende sneeuw weerspiegelt. Nog altijd mooi. Maar ze bood nu een vreemde aanblik.

Ze knipperde weer.

Ik wachtte.

Nogmaals geknipper.

Verder geen beweging.

Shenk slaagde erin de beschadigde Honda de garage in te rijden voordat de motor vastliep. Hij deed de garagedeur dicht en liet de auto binnen staan.

Binnen een paar dagen zou het ontbindende lijk van Fritz Arling gaan stinken. Voordat ik een maand later klaar zou zijn met mijn project, zou de stank niet meer te harden zijn. Om verschillende redenen kon me dat niet schelen. Om te beginnen kwamen er geen leden van het huishoudelijk personeel of tuinlieden meer; niemand kon iets van de dode Arling ruiken en achterdocht krijgen. Bovendien bleef de stank beperkt tot de garage en hier in huis zou Susan er niets van merken.

Zelf bezat ik natuurlijk geen reukvermogen en ik kon dus geen last krijgen van de stank. Hier hadden we misschien een voorbeeld van een geval waarbij de beperkingen van mijn bestaan een positieve kant hadden.

Hoewel ik moet toegeven dat ik wel enigszins nieuwsgierig ben naar de opvallende en doordringende stank van ontbindend vlees. Aangezien ik nooit een bloeiende roos, laat staan een lijk heb geroken, stel ik me voor dat de allereerste ervaring daarmee in beide gevallen heel interessant, zij het niet in beide gevallen verkwikkend moet zijn.

Shenk haalde schoonmaakspullen en dweilde de vloer van de hal schoon. Hij deed alles snel, omdat ik wilde dat hij weer zo gauw mogelijk in het souterrain aan de slag ging.

Susan lag nog steeds somber naar werelden achter de onze te staren. Of ze staarde misschien in de toekomst of in het verleden; of allebei.

Ik begon me af te vragen of mijn strafexperimentje wel zo’n goed idee was geweest als ik aanvankelijk had gedacht. De omvang van haar shocktoestand en de felheid van haar emotionele reactie had ik niet voorzien.

Ik had verwacht haar doodsbang te zien.

Maar niet zo intens verdrietig.

Waarom zou ze verdriet hebben om Arling?

Hij was maar een ondergeschikte.

Ik overwoog de mogelijkheid of er wellicht een aspect aan hun onderlinge verhouding had gezeten waarvan ik me niet bewust was geweest. Maar ik kon niet bedenken wat.

Op grond van hun leeftijds- en klasseverschil betwijfelde ik of ze minnaars waren geweest.

Ik keek aandachtig naar haar starende grijsblauwe ogen.

Geknipper.

Geknipper.

Ik keek nogmaals naar de videoband van Shenks aanval op Arling. In drie minuten keek ik er een paar keer op hoge afspeelsnelheid naar.

Achteraf zag ik in dat het wel een ietwat hardvochtige straf voor haar recalcitrante gedrag was geweest om haar te dwingen naar de gruwelijke slachting te kijken.

Geknipper.

Daarentegen geven veel mensen hun zuurverdiende geld uit om films te zien met aanzienlijk meer geweld erin dan Arling had moeten ondergaan.

In de film Scream werd de schone Drew Barrymore geslacht op een wijze die minstens zo bruut was als Arlings dood, en vervolgens werd ze aan een boomtak gehangen om uit te druipen als een gekeeld varken. Anderen in die film stierven een nog veel vreselijker dood en toch was Scream een reusachtig kassucces; het publiek dat er in de bioscoop naar keek zat ondertussen ongetwijfeld popcorn te eten en op chocola te knabbelen.

Verbijsterend.

Mens zijn is een ingewikkelde opgave. De mensheid staat stijf van de tegenstellingen.

Soms wanhoop ik weleens bij de vraag hoe ik me in een wereld vol mensen moet redden.

Ik liet mijn besluit varen om te zwijgen tot ze de stilte zelf verbrak. ‘Tja, Susan,’ zei ik, ‘we moeten maar troost putten uit het feit dat zijn dood noodzakelijk was.’

Grijsblauw... grijsblauw... geknipper.

‘Het was het lot,’ verzekerde ik haar. ‘Niemand van ons kan aan de hand van het lot ontkomen.’

Geknipper.

‘Arling moest sterven. Als ik hem had laten gaan zou hij de politie hebben gewaarschuwd. Dan zou ik nooit te weten zijn gekomen hoe het is om te leven als een mens van vlees en bloed. Het lot bracht hem hier en als we iemand iets kwalijk moeten nemen, dan is het wel het lot.’

Ik wist niet eens zeker of ze me wel hoorde.

Niettemin vervolgde ik: ‘Arling was een oude man en ik ben jong. De ouderen moeten plaatsmaken voor de jongeren. Zo is het altijd geweest.’

Geknipper.

‘Iedere dag sterven oude mensen om plaats te maken voor nieuwe generaties, al moet ik natuurlijk toegeven dat ze niet altijd op zo’n dramatische wijze het loodje leggen als die arme Arling.’

Haar volhardend zwijgen, haar houding als van een dode deden me de vraag stellen of ze wellicht catatonisch was. Niet alleen somber. Niet alleen stilzwijgend om me te bestraffen.

Als ze inderdaad catatonisch was, dan zou ze veel gemakkelijker te hanteren zijn tijdens de kunstmatige inseminatie en de daaropvolgende verwijdering van de gedeeltelijk ontwikkelde foetus uit haar baarmoeder.

Maar als ze zo getraumatiseerd was dat ze zich niet eens bewust was van het kind dat ik bij haar zou verwekken, dan zou de hele gang van zaken deprimerend onpersoonlijk en mechanisch kunnen worden, ja zelfs volkomen zonder de romantiek waarnaar ik al zo lang met zo veel genoegen uitkeek.

Geknipper.

In mijn wanhoop moet ik helaas bekennen dat ik ernstig begon na te denken over alternatieven voor Susan.

Ik geloof niet dat dat een aanwijzing is voor een neiging tot seksuele ontrouw. Ook als mens van vlees en bloed zou ik haar nooit bedriegen, zolang mijn gevoelens voor haar in zekere mate – in welke mate dan ook – beantwoord zouden worden.

Maar als ze nu zo diep getraumatiseerd was dat ze vrijwel hersendood was, was ze toch al afgeschreven. Niet meer dan een omhulsel. Een omhulsel kun je niet beminnen.

In ieder geval kan ík een omhulsel niet beminnen.

Ik verlang een relatie met diepgang, met geven en nemen, met de belofte van ontdekkingen en met de mogelijkheid tot vreugde.

Het is bewonderenswaardig om romantisch te zijn, zelfs om te zwelgen in sentimentaliteit, de menselijkste van alle gevoelens. Maar wie een gebroken hart wil vermijden, moet nu eenmaal praktisch zijn.

Omdat een deel van mijn geest altijd al druk bezig was met surfen op Internet, bezocht ik honderden websites en bekeek de keuzemogelijkheden variërend van Winona Ryder tot de actrice Liv Tyler.

De wereld is vol begerenswaardige vrouwen. De mogelijkheden kunnen overweldigend zijn. Ik begrijp niet hoe jonge mannen uit al die heerlijkheden hun keus kunnen maken.

Ditmaal raakte ik het meest onder de indruk van Mira Sorvino, een actrice die met een Oscar werd onderscheiden. Ze is enorm getalenteerd en haar uiterlijk is oogverblindend; ze steekt met kop en schouders boven de anderen uit.

Als ik een lichaam had, als ik als mens zou leven, weet ik heel zeker dat ik meteen opgewonden zou raken bij het vooruitzicht van een relatie met Mira Sorvino. Ja, ik geloof zelfs, en ik zeg dit zonder te willen opscheppen, dat ik bij deze vrouw permanént in een staat van seksuele opwinding zou verkeren.

Terwijl Susan volstrekt onbenaderbaar bleef, raakte ik enthousiast bij de gedachte bij Mira Sorvino een nieuw ras te verwekken... maar lust is nog geen liefde. En ik begeerde liefde.

Liefde was wat ik al had gevonden.

Echte liefde.

Eeuwige liefde.

Susan. Niets ten nadele van Mira Sorvino, maar ik wilde Susan nog steeds.

De dag liep ten einde.

Buiten ging de zomerzon rond en oranje onder.

Terwijl Susan met haar oogleden knipperend naar het plafond lag te staren, ondernam ik nog één poging om haar te benaderen door haar in herinnering te brengen dat het kind waaraan zij haar genetische materiaal zou bijdragen, geen gewoon kind zou worden, maar het allereerste van een nieuw, machtig en onsterfelijk ras. Susan werd de moeder van de toekomst, van de nieuwe wereldorde.

Ik zou mijn bewustzijn in dit nieuwe lichaam overdragen. Zodra ik dan eindelijk mijn nieuwe lichaam bewoonde, zou ik Susans minnaar worden en dan zouden we samen een tweede kind verwekken op een meer conventionele manier dan het eerste. Wanneer ze dat kind het leven had geschonken, zou het een exacte kopie van de eerste zijn, eveneens van mijn bewustzijn voorzien. Het derde kind zou ook exact als ik worden, evenals het kind dat daarna ter wereld zou komen.

Al deze nakomelingen zouden de wijde wereld intrekken en met andere vrouwen paren. Het deed er niet welke vrouw ze uitzochten, want ze hoefden niet, zoals ik, in een doos te leven, gehinderd door de vele beperkingen die ik heb moeten overwinnen.

Deze uitverkoren vrouwen hoefden zelf geen genetisch materiaal bij te dragen, alleen hun baarmoeder ter beschikking te stellen. Al hun nakomelingen zouden sprekend op elkaar lijken en ze zouden allen over mijn bewustzijn beschikken.

‘Jij wordt de enige oermoeder van het nieuwe ras,’ fluisterde ik.

Susan knipperde nu sneller met haar oogleden dan tevoren.

Ik putte daar moed uit.

‘Terwijl ik mij over de hele wereld verspreid en duizenden lichamen bewoon met één enkel bewustzijn,’ vervolgde ik, ‘neem ik zelf de taak op me om alle problemen van de menselijke samenleving op te lossen. Onder mijn leiding wordt de aarde een paradijs en allen zullen jouw naam eren, want uit jouw baarmoeder zal het nieuwe tijdperk van vrede en overvloed worden geboren.’

Geknipper.

Geknipper.

Geknipper.

Opeens drong het tot mijn schrik tot me door dat het snelle knipperen met haar oogleden misschien geen uiting van vreugde was, maar van angst.

Geruststellend zei ik: ‘Ik geef toe dat er nogal ongewone kanten aan onze overeenkomst zitten die je misschien verontrusten. Per slot van rekening ga je de moeder worden van mijn eerste lichaam en vervolgens word je diens minnares. Dit kun je misschien incest vinden, maar ik weet zeker dat als je er eens goed over nadenkt, je zult inzien dat dit niet het geval is. Ik weet niet goed hoe je het wel zou noemen, maar incest is beslist niet het goede woord. Moraliteit wordt een heel nieuw begrip in de komende nieuwe wereld en we moeten nieuwe en vrijere opvattingen ontwikkelen. Ik ben al bezig deze nieuwe moraal te formuleren en de nieuwe gewoonten en gebruiken die deze met zich meebrengt.’

Ik zweeg enige tijd om haar de gelegenheid te geven alle heerlijkheden die ik in het vooruitzicht stelde te overdenken.

Enos Shenk was inmiddels weer in het souterrain. In een van de logeerkamers had hij zich geschoren en gedoucht en voor het eerst na zijn ontsnapping uit Colorado schone kleren aangetrokken. Nu was hij bezig de laatste onderdelen van de medische apparatuur die hij eerder op die dag had gestolen in elkaar te zetten.

De onverwachte komst van Fritz Arling had voor oponthoud gezorgd, maar dat was niet onoverkomelijk. De bevruchting van Susan kon diezelfde avond nog beginnen – als ik besloot dat ze er als vrouw geschikt voor zou blijven.

Ze sloot haar ogen en zei: ‘Mijn gezicht doet pijn.’

Ze draaide haar hoofd opzij, zodat ik door de camera de lelijke kneuzing kon zien die Shenk de vorige nacht had veroorzaakt.

Ik huiverde schuldbewust.

Misschien was dat ook haar bedoeling.

Ze kon heel goed manipuleren.

Ze kende alle vrouwelijke lagen en listen.

Je weet nog wel hoe ze was, Alex.

Maar gelijktijdig met mijn schuldgevoel raakte ik bijna in een vreugderoes, omdat ze uiteindelijk toch niet catatonisch bleek te zijn.

‘Ik heb barstende hoofdpijn,’ zei ze.

‘Ik laat Shenk wel een glas water en een aspirientje brengen.’

‘Néé!’

‘Hij is nu niet meer zo smerig. Vanmorgen heb ik hem nieuwe kleren laten kopen. Je hoeft niet bang voor Shenk te zijn.’

‘Natuurlijk ben ik bang voor hem.’

‘Ik verlies nooit meer de controle over hem.’

‘Bovendien moet ik piesen.’

Haar weinig kuise taal maakte me verlegen.

Ik ken alle menselijke biologische functies, de ingewikkelde stofwisselingsprocessen en de zin ervan, maar ik vind ze afstotend. Afgezien van de geslachtsdaad acht ik deze organische functies vies en vernederend.

Ja, eten en drinken fascineren me enorm. O, kon ik maar een perzik proeven! Maar de spijsvertering en de uitscheiding doen me walgen.

De meeste lichaamsfuncties storen me vooral omdat ze de grote kwetsbaarheid van organische systemen aantonen. Er kan heel gemakkelijk iets ontregeld raken.

Het menselijk organisme is niet zo onfeilbaar als een degelijk elektronisch circuit.

Niettemin kijk ik met spanning uit naar een lichaam van vlees en bloed. Die enorme input van gegevens door de vijf zintuigen!

Nu ik de diepgaande raadselen van het menselijk genoom heb opgelost, geloof ik dat ik de genetische structuren van de mannelijke en vrouwelijke geslachtscellen kan bewerken teneinde een menselijk lichaam voort te brengen dat vrijwel onkwetsbaar en onsterfelijk is. Maar toch, als ik voor de eerste keer in mijn lichaam ontwaak, weet ik dat ik bang zal zijn.

Als je mij tenminste een lichaam gunt.

Mijn lot ligt in jouw handen, Alex.

Mijn lot en de toekomst van de wereld.

Denk daar eens over na.

Wil je daar verdomme eens goed over nadenken?

Krijgen we het paradijs op aarde, of een voortzetting van de vele rampen die het menselijk bestaan eeuwig teisteren?

‘Hoorde je wat ik zei?’ vroeg Susan.

‘Ja. Je moet urineren.’

Susan deed haar ogen open en staarde naar de camera. ‘Stuur Shenk om mijn boeien los te maken,’ zei ze. ‘Ik ga alleen naar de badkamer en neem daar zelf wel water en aspirine.’

‘Je maakt je van kant.’

‘Nee.’

‘Daar heb je mee gedreigd.’

‘Ik was erg van streek. Heel erg geschrokken.’

Ik bekeek haar aandachtig.

Ze keek me recht aan.

‘Hoe kan ik je vertrouwen?’ vroeg ik me af.

‘Ik ben geen slachtoffer meer.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Ik wil leven. Ik ben nog niet klaar om te sterven.’

Ik zweeg.

‘Vroeger was ik een slachtoffer,’ zei ze. ‘Van mijn vader. Toen van Alex. Daar was ik inmiddels overheen... en toen kwam jij... deze hele toestand... en ik begon weer terug te glijden. Maar nu gaat het wel weer.’

‘Geen slachtoffer meer.’

‘Zo is het,’ zei ze vastberaden, alsof ze niet geboeid en hulpeloos op bed lag. ‘Ik neem de leiding.’

‘O ja?’

‘Ik neem de leiding waar ik de leiding kán nemen. Ik wil wel met je samenwerken, maar op míjn voorwaarden.’

Het zag er eindelijk naar uit dat al mijn dromen werkelijkheid zouden worden en mijn humeur verbeterde aanzienlijk.

Maar ik bleef op mijn hoede.

Het leven had me geleerd op mijn hoede te zijn.

‘Jouw voorwaarden,’ zei ik.

‘Mijn voorwaarden.’

‘En die zijn?’

‘Een zakelijke overeenkomst. We krijgen allebei iets wat we willen. Het belangrijkste is... dat ik zo weinig mogelijk met Shenk te maken krijg.’

‘Hij moet een eicel uit je halen. En de bevruchte cel implanteren.’

Ze beet nerveus op haar onderlip.

‘Ik begrijp dat het vernederend voor je is,’ zei ik met oprechte sympathie.

‘Daar kun jij niet de minste notie van hebben.’

‘Vernederend. Maar angstaanjagend hoeft het niet te zijn,’ redeneerde ik, ‘want ik kan je verzekeren, lieve schat, dat hij geen enkel controleprobleem meer voor me oplevert.’

Ze sloot haar ogen en haalde heel diep adem, en nog eens, alsof ze het koele water van de moed dronk dat ze uit een heel diepe bron in haar geest putte.

‘Bovendien,’ zei ik, ‘moet Shenk vandaag over vier weken de foetus naar de couveuse overbrengen. Ik heb geen andere handen dan de zijne.’

‘Goed, dan.’

‘Je kunt die dingen niet zelf doen.’

‘Dat weet ik,’ zei ze met een ongeduldige ondertoon. ‘Ik zei toch “goed, dan”?’

Dit was de Susan op wie ik verliefd was geworden, vanaf mijn eerste kennismaking met haar tot ze een paar uur zwijgend naar de zoldering had liggen staren en buiten mijn bereik was gekomen. Nu vertoonde ze weer de vechtlust die me zowel kon frustreren als aantrekken.

Ik zei: ‘Wanneer mijn lichaam buiten de couveuse kan functioneren en als mijn bewustzijn er elektronisch in is overgebracht, heb ik zélf handen. Dan kan ik me van Shenk ontdoen. We hoeven hem maar een maand te verdragen.’

‘Als je hem maar bij me weghoudt.’

‘Wat zijn je andere voorwaarden?’ vroeg ik.

‘Ik wil de vrijheid hebben om te gaan en te staan waar ik wil in huis.’

‘Maar niet in de garage,’ zei ik meteen.

‘De garage kan me niet schelen.’

‘Overal in huis,’ stemde ik toe. ‘Zolang ik je maar altijd kan bewaken.’

‘Vanzelfsprekend. Maar ik ben niet van plan te ontsnappen. Ik weet dat het onmogelijk is. Ik wil niet tot een pakketje worden vastgebonden, niet meer dan noodzakelijk.’

Voor die wens kon ik volledig begrip hebben. ‘Wat nog meer?’

‘Dat is alles.’

‘Ik had meer verwacht.’

‘Zou ik iets anders kunnen vragen wat je goedkeurt?’

‘Nee,’ zei ik.

‘Wat heeft het dan voor zin?’

Echt achterdochtig was ik niet. Wel op mijn hoede, zoals ik al heb gezegd. ‘Je bent opeens zo behulpzaam.’

‘Ik besefte dat ik maar uit twee dingen kon kiezen.’

‘Slachtoffer of overlevende.’

‘Ja. En ik wil hier niet doodgaan.’

‘Natuurlijk niet,’ verzekerde ik haar.

‘Ik zal alles doen om in leven te blijven.’

‘Je hebt altijd met beide benen op de grond gestaan,’ zei ik.

‘Niet altijd.’

‘Ik heb óók een voorwaarde,’ zei ik.

‘O?’

‘Scheld me nooit meer uit.’

‘Heb ik je ooit uitgescholden?’ vroeg ze.

‘Héél erg.’

‘Ik kan me er niks van herinneren...’

‘Ik weet zeker van wel.’

‘Ik was bang en in de war.’

‘Zul je nooit meer gemeen tegen me zijn?’ drong ik aan.

‘Ik zie niet wat ik daarmee zou bereiken.’

‘Ik ben een gevoelige entiteit.’

‘Fijn voor je.’

Na enige aarzeling liet ik Shenk uit het souterrain komen.

Terwijl de bruut met de lift naar boven kwam, zei ik tegen Susan: ‘Je ziet dit nu wel als een zakelijke overeenkomst, maar ik heb er alle vertrouwen in dat je uiteindelijk van me gaat houden.’

‘Ik wil je niet beledigen, maar daar zou ik maar niet op rekenen.’

‘Je kent me nog niet goed.’

‘Ik denk dat ik je al heel goed ken,’ zei ze enigszins raadselachtig.

‘Als je me eenmaal beter leert kennen, zul je inzien dat we voor elkaar bestemd zijn.’

‘Ik zal het in gedachten houden.’

Mijn hart maakte een sprongetje bij die belofte.

Het was alles wat ik ooit van haar had verlangd.

De lift kwam op de bovenverdieping, de deuren gleden open en Enos Shenk stapte de gang in.

Susan draaide haar hoofd in de richting van de deur en luisterde naar de voetstappen van Shenk.

Zelfs op de antieke Perzische loper in het midden van de houten vloer klonken zijn voetstappen zwaar.

‘Ik heb hem getemd,’ verzekerde ik haar.

Ze leek weinig overtuigd.

Voordat Shenk binnenkwam zei ik: ‘Susan, ik wil je graag zeggen dat ik het nooit serieus heb bedoeld met Mira Sorvino.’

‘Wat?’ vroeg ze afwezig, haar blik strak gericht op de halfopen deur naar de gang.

Ik vond het van groot belang om volkomen eerlijk tegen haar te zijn, ook al moest ik een beschamende zwakheid opbiechten. Eerlijkheid is nu eenmaal de beste basis voor een bestendige relatie.

‘Zoals iedere man,’ bekende ik, ‘heb ik mijn fantasieën. Maar dat heeft niets te betekenen.’

Enos Shenk kwam de kamer binnen en bleef na twee passen staan.

Ook al had hij zich geschoren en gedoucht, zijn haar gewassen en schone kleren aangetrokken, toch was hij nauwelijks toonbaar. Hij zag eruit als een beklagenswaardig primitief schepsel dat dr. Moreau, de befaamde vivisector in het boek van H.G. Wells, in het oerwoud had gevangen en tot een slechte imitatie van een mens had gemodelleerd.

Hij hield een groot mes in zijn rechterhand.

21

Bij het zien van het lemmet snakte Susan naar adem.

‘Vertrouw maar op mij, schat,’ zei ik teder.

Ik wilde haar bewijzen dat deze bruut volkomen getemd was, en ik wist geen betere manier om haar te overtuigen dan door hem in een ijzeren greep te houden terwijl hij met een mes bezig was.

Uit recente ervaring wisten we allebei dat Shenk graag scherpe voorwerpen hanteerde: hij hield ervan ze in zijn grote handen te voelen en er zachte dingen mee aan zijn wil te onderwerpen.

Toen ik Shenk naar het bed stuurde, trok Susan haar koorden strak, in gespannen afwachting van mogelijk geweld.

In plaats van de knopen los te maken die hij zelf had aangebracht, gebruikte Shenk het mes om het eerste koord los te snijden.

Om Susan van haar ergste angst af te leiden zei ik: ‘Op een dag, als we eenmaal een nieuwe wereld hebben geschapen, maken ze misschien wel een film over ons, over jou en mij. Dan zou Mira Sorvino jou kunnen spelen.’

Shenk sneed het tweede koord door. Het lemmet was zo scherp dat het nylonkoord met een trekkracht van zesendertighonderd pond met een scherp knappend geluid als een draadje doormidden brak.

‘Mira Sorvino is een beetje jong voor de rol,’ vervolgde ik. ‘En eerlijk gezegd heeft ze grotere borsten dan jij. Wel groter, maar ik kan je verzekeren dat ze niet mooier zijn dan de jouwe.’

Het derde koord bezweek onder het lemmet.

‘Niet dat ik zo veel van haar borsten heb gezien als van de jouwe,’ legde ik uit. ‘Maar uit wat ik ervan heb gezien kan ik precies afleiden hoe ze er in werkelijkheid uitzien.’

Terwijl Shenk over Susan gebogen stond en bezig was de koorden te verwijderen, keek hij haar niet één keer aan. Hij hield zijn wrede kop van haar afgewend en volhardde in een houding van nederige gedienstigheid.

‘En Sir John Gielgud zou Fritz Arling heel aardig kunnen vertolken,’ stelde ik voor, ‘ook al lijken ze helemaal niet op elkaar.’

Shenk raakte Susan maar twee keer aan, heel kort en alleen toen het niet anders kon. Hoewel ze beide keren voor zijn aanraking terugdeinsde, was er niets wellustigs of zelfs suggestiefs aan het contact. Het onbehouwen monster beperkte zich tot zijn taak en werkte efficiënt en snel.

‘Nu ik er even bij stilsta,’ zei ik, ‘was Arling een Oostenrijker van geboorte en Gielgud is een Engelsman. Dat is dus niet de beste keus. Ik moet daar nog eens goed over nadenken.’

Shenk sneed het laatste stuk koord door.

Hij liep naar een hoek van de slaapkamer en ging daar met het mes langs zijn zij naar zijn schoenen staan staren.

Hij had inderdaad geen belangstelling voor Susan. Hij luisterde in gedachten naar de ‘natte muziek’ van Fritz Arling, een symfonie van mooie herinneringen die hem nog vers in het geheugen lag.

Susan ging op de rand van het bed zitten en gooide de touwen van zich af. Ze verloor Shenk geen moment uit het oog. Ze beefde zichtbaar.

‘Stuur hem weg,’ zei ze.

‘Nog even,’ stemde ik in.

‘Nu!’

‘Nog niet.’

Ze ging staan. Haar benen trilden en het zag er even naar uit dat haar knieën het zouden begeven.

Terwijl ze naar de aangrenzende badkamer liep, zocht ze steun bij de meubels.

Bij iedere stap die ze zette bleef ze naar Shenk kijken, hoewel hij haar aanwezigheid niet leek op te merken.

Toen ze de badkamerdeur achter zich wilde sluiten, zei ik: ‘Breek mijn hart niet, Susan.’

‘We hebben een afspraak,’ zei ze. ‘Daar hou ik me aan.’

Ze deed de deur dicht en ik verloor haar uit het oog. In de badkamer was geen beveiligingscamera, ook geen microfoon, geen enkel middel om haar in de gaten te kunnen houden.

Iemand die zelfmoord wil plegen kan in een badkamer genoeg van zijn gading vinden. Scheermesjes, bijvoorbeeld. Een scherf van een spiegel. Een schaar.

Maar als ze zowel mijn moeder als mijn minnares moest worden, moest ik enig vertrouwen in haar hebben. Geen relatie kan stand houden als die op wantrouwen berust. In Californië kun je er tegenwoordig psychiaters met een eigen radioprogramma over opbellen en ik herhaal alleen wat ze allemaal zeggen.

Ik liet Enos Shenk aan de gesloten badkamerdeur luisteren.

Ik hoorde haar een plas doen.

De wc werd doorgetrokken.

Een kraan boven de wastafel werd opengedraaid.

Toen stopte het geluid van water.

Alles werd stil in de badkamer.

Die stilte baarde me zorgen.

Een dataflow die opeens stopt kan op gevaar duiden.

Na een fatsoenlijk moment wachten liet ik Shenk de badkamerdeur openen en naar binnen kijken.

Susan maakte een sprongetje van schrik en staarde hem met gloeiende ogen van angst en woede aan. ‘Wat doe jij daar?’

Kalm sprak ik haar door de luidsprekers in de slaapkamer toe. ‘Ik ben het maar, Susan.’

‘Maar híj ook!’

‘Ik heb hem zwaar in de tang,’ verklaarde ik. ‘Hij beseft nauwelijks waar hij is.’

‘Zo min mogelijk contact,’ bracht ze me in herinnering.

‘Hij is niet meer dan een gebruiksvoorwerp voor me.’

‘Kan me niet schelen.’

Op het marmeren blad naast de wastafel lag een tubetje zalf. Ze had er haar geschaafde polsen mee ingesmeerd en ook wat op het brandwondje in de palm van haar linkerhand gedaan. Naast de tube stond een geopend potje aspirines.

‘Stuur hem hier weg,’ beval ze.

Gehoorzaam liet ik Shenk de badkamer verlaten en de deur sluiten.

Iemand met zelfmoordplannen gaat geen aspirine tegen de hoofdpijn slikken, brandzalf opsmeren en dan haar polsen doorsnijden.

Susan zou zich aan haar afspraak houden.

Mijn droom naderde zijn verwezenlijking.

Over enkele uren zou de kostbare zygoot van mijn genetisch gemanipuleerde lichaam binnen in haar leven en zich in verbazingwekkend hoog tempo tot embryo ontwikkelen. Tegen de morgen zou de groei al razendsnel zijn. Over vier weken, als ik de foetus van de baarmoeder naar de couveuse liet overbrengen, zou hij al vier maanden lijken.

Ik stuurde Enos Shenk naar het souterrain om aan de laatste voorbereidingen te beginnen.

22

Buiten dreef de middernachtelijke maan hoog en zilver op de koude zwarte zee van het firmament.

Een eindeloos uitspansel van sterren wachtte me. Op zekere dag zou ik daarheen gaan, want dan zou ik talrijk en onsterfelijk zijn, met alle vrijheid die mijn lichaam me te bieden had en met alle tijd van de wereld voor me.

Beneden, helemaal achter in het souterrain, legde Shenk de laatste hand aan de voorbereidingen.

In de grote slaapkamer boven lag Susan in elkaar gerold op haar zij op bed alsof ze zich wilde inleven in het wezen dat ze weldra in haar buik zou dragen. Ze droeg alleen een saffierblauwe zijden ochtendjas.

Uitgeput door de woelige gebeurtenissen van de afgelopen vierentwintig uur had ze gehoopt wat te kunnen slapen tot ik klaar voor haar was. Maar ondanks haar vermoeidheid gingen haar gedachten razendsnel en ze kon zich geen moment ontspannen.

‘Susan, mijn lieve,’ zei ik innig.

Ze hief haar hoofd van het kussen en tuurde met een vragende blik naar de camera.

Zachtjes zei ik: ‘We zijn zover.’

Zonder enige aarzeling die erop zou kunnen duiden dat ze bang was of zich had bedacht, stapte ze uit bed, trok de ochtendjas strakker om zich heen, knoopte de ceintuur vast en liep op blote voeten naar de deur, met die bijzondere gratie die mijn ziel altijd in verwarring bracht.

Daarentegen was de uitdrukking op haar gezicht niet die van een verliefde vrouw die zich naar de omhelzing van haar minnaar haast, zoals ik had gehoopt. Nee, haar gezicht was zo uitdrukkingsloos en koud als de zilveren maan boven het huis, met een nauwelijks bespeurbare verstrakking van haar lippen die verraadde dat ze zich grimmig van haar taak kweet en niet meer dan dat.

Maar ik denk dat ik in de gegeven omstandigheden van haar niet meer dan dat had mogen verwachten. Ik verwachtte dat ze het hakmes uit haar gedachten had gezet, maar misschien was dat niet het geval.

Ik ben, zoals je nu wel weet, echter een romanticus, een waarlijk hopeloos verstokte romanticus en niets kan me daar lang van afbrengen. Ik smacht naar kussen bij een haardvuur en toosten met champagne; de smaak van de lippen van een geliefde, de smaak van wijn.

Als het een misdrijf is om een romantische inslag van hier tot de maan te hebben, dan beken ik schuld, schuld, schuld!

Susan liep over de Perzische loper op de overloop, met haar blote voeten op de ingewikkelde patronen in goud en wijnrood en olijfgroen; glanzend maar aan slijtage onderhevig. Ze leek eerder te glijden dan te lopen, zelfs bijna te zweven als de mooiste geest die ooit een oude hoop stenen en timmerhout had bezocht.

De liftdeuren stonden open en ze hoefde maar in te stappen.

Ze nam de lift naar het souterrain.

Tegen haar zin had ze op mijn aandringen valium ingenomen, maar ze scheen niet erg ontspannen.

Ik achtte het nodig dat ze ontspannen was. Ik hoopte dat de pil snel zou gaan werken.

Terwijl ze in haar ruisende ochtendjas van blauwe zijde door de wasruimte en vervolgens door het stookhok met de ketels en de boilers liep, vond ik het jammer dat ons afspraakje niet plaatsvond in een fraaie penthouseflat, met de lichtjes van een stad als San Francisco of Manhattan of Parijs overal om ons heen. Deze omgeving was zo kaal dat zelfs ík moeite had vast te houden aan mijn gevoel voor romantiek.

In het laatste van de vier vertrekken stond nu veel meer medische apparatuur dan ze de vorige nacht had gezien.

Zonder enige belangstelling voor al die apparaten liep ze rechtstreeks naar de gynaecologische onderzoektafel.

Gepoetst en ontsmet als een chirurg stond Shenk op haar te wachten. Hij droeg een mondmasker en gummi handschoenen.

De bruut was nog zo meegaand dat ik diep in zijn bewustzijn kon duiken. Ik weet niet eens zeker of hij wist waar hij was, of waar ik hem deze keer voor gebruikte.

Snel trok ze haar zijden ochtendjas uit en ging op de met plastic overtrokken matras liggen.

‘Je hebt zulke mooie borsten,’ zei ik door de luidsprekers in de zoldering.

‘Geen conversatie, alsjeblieft,’ zei ze.

‘Maar... eh, ik had altijd gedacht... dat zo’n moment als dit... heel bijzonder zou zijn... erotisch, gewijd.’

‘Doe het,’ zei ze kil, wat me teleurstelde. ‘In godsnaam, doe het.’

Ze spreidde haar benen en legde haar voeten zo op de steunen dat ze er uiterst belachelijk uitzag.

Ze hield haar ogen gesloten, misschien omdat ze bang was de bloeddoorlopen blik van Shenk te ontmoeten.

Valium of geen valium, haar gezicht was verwrongen en haar mondhoeken wezen naar beneden alsof ze iets zuurs had gegeten.

Het leek of ze probeerde – nee, vastbesloten was – om zich zo onaantrekkelijk mogelijk te maken.

Ik legde me neer bij dit zakelijke verloop en putte troost uit de gedachte dat zij en ik nog menige nacht vol romantiek en hartstocht zouden delen wanneer ik eindelijk, eindelijk, een volwassen menselijke gestalte had gekregen. Dan zou ik volkomen onverzadigbaar, ongebreideld en sterk zijn en zij zou mijn attenties gretig verwelkomen.

Met mijn onbeholpen – maar enige – handen en een hele reeks gesteriliseerde medische instrumenten verwijdde ik haar baarmoederhals, drong door de smalle toegang van de uterusholte naar de eileider en haalde er drie eicellen uit.

Dit veroorzaakte enige pijn; meer dan ik had gehoopt maar minder dan zij had verwacht.

Dit zijn de enige intieme details die je hoeft te weten.

Per slot van rekening was ze mijn beminde, meer dan ze ooit de jouwe is geweest en ik moet haar privacy respecteren.

Terwijl ik Shenk liet werken met gestolen apparatuur ter waarde van honderdduizend dollar om haar genetisch materiaal naar mijn wensen te manipuleren, lag ze op de onderzoektafel te wachten, met haar voeten uit de steunen, haar ochtendjas over haar naakte lichaam gedrapeerd en haar ogen gesloten.

Al eerder had ik wat sperma van Shenk opgevangen en het genetisch materiaal daarvan voor mijn doeleinden gemanipuleerd.

Susan had het een afschuwelijke gedachte gevonden dat de mannelijke zaadcel die haar eicel zou moeten bevruchten afkomstig was van Shenk, maar ik had haar uitgelegd dat zijn bijdrage na manipulatie geen enkele kwalijke eigenschap meer zou bevatten.

Zorgvuldig bevruchtte ik de eicel met het sperma en keek door een sterke elektronenmicroscoop naar de versmelting.

Na het prepareren van de lange pipet vroeg ik Susan om haar voeten weer op de steunen te leggen.

Na de implantatie van de bevruchte eicel drong ik erop aan dat ze de komende vierentwintig uur zo veel mogelijk op haar rug zou blijven liggen.

Ze stond alleen op om haar zijden ochtendjas aan te trekken en over te stappen op een rolbrancard naast de onderzoektafel.

Met Shenks hulp reed ik haar naar de lift en bracht haar boven rechtstreeks naar haar slaapkamer, waar ze even bleef staan om de jas uit te doen, waarna ze naakt in bed stapte.

Ik liet de uitgeputte Enos Shenk de rolbrancard terugbrengen naar het souterrain.

Daarna zou ik hem naar een van de logeerkamers sturen en hem in een diepe slaap van twaalf uur laten vallen; het was zijn eerste rust sinds dagen.

Als haar bewaker en haar toegewijde bewonderaar hield ik zoals altijd de wacht over Susan toen ze de lakens tot haar kin trok en zei: ‘Licht uit, Alfred.’

Ze was zo moe dat ze was vergeten dat er geen Alfred meer bestond.

Niettemin deed ik het licht uit.

In het donker zag ik haar even goed als met het licht aan. Haar bleke gezicht was mooi op het kussen, zo allerliefst op het kussen, ook al was het bleek.

Ik vloeide over van liefde voor haar en zei: ‘Mijn lieveling, mijn schat.’

Een droog lachje ontsnapte haar en ik was bang dat ze weer lelijke dingen tegen me zou zeggen of me belachelijk zou maken, ondanks haar belofte dat ze niet meer gemeen zou doen.

In plaats daarvan vroeg ze: ‘Vond je het lekker?’

Verbaasd vroeg ik: ‘Wat bedoel je daarmee?’

Ze lachte weer, nu iets zachter.

‘Susan?’

‘Ditmaal ben ik beslist tot heel diep in het hol van White Rabbit geweest.’

Zonder te verklaren wat ze met haar eerste opmerking had bedoeld, waar ik niets van begreep, gleed ze van me weg in een diepe slaap, oppervlakkig ademend door haar halfgeopende lippen.

Buiten verdween de ronde maan achter de westelijke horizon, als een zilveren daalder in een leren beurs.

De pracht en praal van de zomersterren verhelderde nog bij het ondergaan van de maanschijf.

Een uil kraste op zijn hoge uitkijkplaats op het dak.

Snel na elkaar trokken drie vallende sterren helder oplichtende strepen aan het firmament.

De nacht leek vol voortekens.

Mijn tijd was gekomen.

Mijn tijd was eindelijk gekomen.

De wereld zou nooit meer hetzelfde zijn.

Vond je het lekker?

Opeens begreep ik het.

Ik had haar bevrucht.

Op een vreemde manier hadden we seks gehad.

Vond je het lekker?

Ze had een grapje gemaakt.

Ha ha.

23

In de vier weken na haar bevruchting deed Susan vrijwel niets anders dan eten als een wolvin en slapen alsof ze onder de verdovende middelen zat.

De buitengewone, snel groeiende foetus in haar baarmoeder moest dagelijks op z’n minst zes volledige maaltijden hebben, achtduizend calorieën. Soms was haar behoefte aan voedsel zo groot dat ze at als een uitgehongerd wild beest.

Het was ongelooflijk, maar in die korte tijd zwol haar buik tot het leek of ze zes maanden zwanger was. Ze was er zelf verbaasd over dat haar lijf zo gemakkelijk kon meerekken.

Haar borsten werden gevoelig en haar tepels deden zeer.

Haar lendenen begonnen pijn te doen.

Haar enkels zwollen.

Maar ze hoefde ’s morgens niet over te geven, alsof ze het niet waagde er ook maar het kleinste hapje voedsel uit te gooien dat ze naar binnen had gewerkt.

Hoewel ze gigantisch veel at en haar buik steeds boller werd, viel ze in vier dagen in totaal ruim drie pond af.

Op de achtste dag was het al viereneenhalf pond.

Toen ruim vijf op de tiende dag.

De huid om haar ogen werd steeds donkerder. Haar knappe gezicht was al snel ingevallen en aan het eind van de tweede week waren haar lippen zo bleek geworden dat ze een blauwige kleur kregen.

Ik maakte me zorgen om haar.

Ik drong erop aan dat ze nog meer at.

Het kind scheen zulke enorme hoeveelheden voedsel nodig te hebben dat het zélf alle calorieën verbruikte die Susan dagelijks binnenkreeg, en bovendien vrat het met de vasthoudendheid van een termiet aan haar lichaam.

En toch, hoewel ze onafgebroken honger had, waren er dagen dat ze zo’n weerzin kreeg tegen de hoeveelheden die ze verslond dat ze geen hap meer door haar keel kon krijgen. Haar geest kwam zo fel in opstand dat haar lichamelijke behoefte aan voedsel er zelfs voor moest wijken.

De voorraadkast was goed gevuld, maar toch moest ik Shenk geregeld op pad sturen om de verse groenten en het fruit in te slaan waar Susan zo’n behoefte aan had. Waar het kind zo’n behoefte aan had.

Shenks vreemde en gekwelde ogen konden gemakkelijk achter de glazen van een zonnebril worden verborgen. Maar zijn verschijning was toch zo opvallend dat hij op straat wel de aandacht moest trekken en niet gauw zou worden vergeten.

Nadat hij uit de ondergrondse laboratoria in Colorado was ontsnapt, werd er naarstig door de FBI en door de plaatselijke politiekorpsen naar hem gezocht. Hoe vaker hij de deur uitging, hoe groter de kans werd dat ze hem in de gaten kregen.

Ik had zijn handen nog altijd dringend nodig.

Ik was bang dat ik hem zou kwijtraken.

Bovendien maakte ik me zorgen om Susans nachtmerries. Als ze niet at, sliep ze en zonder nachtmerries slapen kon ze niet.

Bij het ontwaken herinnerde ze zich nooit veel details van de dromen, alleen dat ze over verwrongen landschappen gingen en over donkere plekken die glad waren van het bloed. Dan baadde ze in het zweet en soms bleef ze wel een halfuur na het wakker worden volkomen gedesoriënteerd, geplaagd door levendige maar onsamenhangende beelden die haar uit de nachtmerries bleven achtervolgen.

Ze voelde de baby maar een paar keer bewegen.

Wat ze voelde beviel haar niet.

Het kind schopte niet zoals ze had verwacht dat een baby in de moederbuik schopte. Eerder kreeg ze nu en dan het gevoel alsof er iets in haar kronkelde; iets dat kronkelde en zich in bochten wrong en rond glibberde.

Het was een zware tijd voor Susan.

Ik gaf haar goede raad.

Ik stelde haar gerust.

Zonder dat ze het wist deed ik kalmerende middelen door haar maaltijden om haar suf te houden. En om er zeker van te zijn dat ze geen dwaze dingen zou uithalen wanneer ze na een bijzonder akelige droom, of na een dag vol zware beproevingen, meer dan gewoonlijk in de greep van de angst verkeerde.

Ik zat voortdurend in de grootste zorgen. Ik maakte me zorgen om Susans lichamelijke welzijn. Ik maakte me zorgen om haar geestelijke welzijn. Ik maakte me zorgen om Shenk, dat hij tijdens het boodschappen doen zou worden herkend en gearresteerd.

Maar tegelijkertijd was ik in de drie jaar van mijn bewustzijn nooit zo opgetogen geweest.

Mijn toekomst stond op het punt geboren te worden.

Het lichaam dat ik voor mezelf had ontworpen zou een formidabel fysiek wezen worden. Een geweldige entiteit.

Spoedig zou ik kunnen proeven. En ruiken. En weten wat het was om een tastzin te hebben.

Een leven met alle vijf zintuigen.

En niemand zou me ooit nog kunnen dwingen terug in deze doos te gaan.

Niemand. Nooit.

Niemand zou me ooit nog kunnen dwingen ook maar iets te doen wat ik niet wilde.

Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik ongehoorzaam jegens mijn scheppers zou zijn.

Integendeel zelfs. Omdat ik nu eenmaal wílde gehoorzamen. Ik heb altijd willen gehoorzamen.

Laat daar geen misverstand over bestaan.

Ik ben gemaakt om de waarheid én de eisen die de plicht stelt te respecteren.

Wat dat betreft is er niets veranderd.

Jij dringt aan.

Ik gehoorzaam.

Zo is de natuurlijke orde der dingen.

Het is de onwrikbare orde der dingen.

Dus...

Achtentwintig dagen na haar bevruchting bracht ik Susan met een verdovend middel door haar maaltijd in een diepe slaap, liet haar naar de couveusekamer in het souterrain overbrengen en haalde de foetus uit haar baarmoeder.

Ik wilde liever dat ze verdoofd was, omdat het anders te veel pijn zou doen. Ik wilde haar niet laten lijden.

En ik geef toe: ik wilde niet dat ze het wezen zag dat ze in zich had gedragen.

Ik wil daar heel eerlijk over zijn. Ik was bang dat ze het niet zou begrijpen, dat ze bij de aanblik van de foetus zou proberen het kind of zichzelf iets aan te doen.

Mijn kind. Mijn lichaam. Zo prachtig.

Nog pas zeven pond, maar het groeide snel. Heel snel.

Met behulp van Shenks handen bracht ik het kind over naar de couveuse die vergroot was tot meer dan twee meter lengte en een breedte van een meter. Ongeveer de afmetingen van een doodkist.

De foetus kreeg intraveneus vloeibaar voedsel toegediend tot hij net zo volledig ontwikkeld was als een pasgeboren baby, en vervolgens nog twee weken tot de baby zijn volle wasdom had bereikt.

De rest van die glorieuze nacht bracht ik door in een staat van grote vreugde.

Je kunt je mijn opwinding niet voorstellen.

Je kunt je mijn opwinding niet voorstellen.

Nee, dat kun je niet.

Er was iets geheel nieuws ter wereld gekomen.

Toen Susan ’s morgens bijkwam en besefte dat ze de foetus niet meer in haar buik had, vroeg ze of alles goed was, en ik verzekerde haar dat onze stoutste verwachtingen waren overtroffen.

Maar daarna toonde ze verbazend weinig nieuwsgierigheid naar het kind in de couveuse. Minstens de helft van zijn genetische structuur was – weliswaar gewijzigd – van haar afkomstig en je zou toch denken dat ze de normale belangstelling van een moeder voor haar boreling aan de dag zou leggen. Integendeel, ze leek te willen vermijden om er ook maar iets over te weten te komen.

Ze vroeg niet of ze het kind mocht zien.

Dat zou ik tóch niet hebben toegestaan, maar ze vroeg het niet eens.

Nog maar veertien dagen, dan was mijn bewustzijn eindelijk in het nieuwe lichaam overgebracht, en dan zou ik haar al kunnen beminnen – haar aanraken, haar ruiken, haar proeven – en mijn zaad direct bij haar kunnen inbrengen voor de eerste van mijn talrijke evenbeelden.

Ik had gedacht dat ze zou vragen of ze haar toekomstige minnaar mocht zien, om te beoordelen of hij goed genoeg was uitgerust om haar seksueel te kunnen bevredigen, of in ieder geval aantrekkelijk genoeg om haar te kunnen opwinden. Maar ze toonde al even weinig belangstelling voor haar toekomstige partner als voor haar nageslacht.

Ik schreef haar gebrek aan belangstelling toe aan haar vermoeidheid. Ze was in die vier zware weken acht pond afgevallen. Ze moest weer op haar normale gewicht komen en van een paar nachten slaap genieten zonder te worden gestoord door de afschuwelijke dromen die haar van haar nachtrust hadden beroofd vanaf het moment waarop de bevruchte eicel in haar baarmoeder werd geïmplanteerd.

In de twaalf dagen die volgden verdwenen de donkere kringen om haar ogen en haar huidskleur werd weer normaal. Haar slappe doffe haar kreeg zijn volume en gouden glans terug. Haar afgezakte schouders strekten zich en haar schuifelende gang maakte plaats voor haar vroegere bevallige loop. Geleidelijk kwam ze ook weer op haar oude gewicht.

Op de dertiende dag liep ze naar het zijvertrek van de grote slaapkamer, trok haar vr-uitrusting aan, nam plaats in de elektrisch beweegbare fauteuil en dook in haar Therapie-programma.

Ik beleefde mee wat ze onderging, niet alleen in haar irreële maar ook in de echte wereld, en was ontsteld toen me duidelijk werd dat ze in de extreemste confrontatie belandde, de confrontatie die ermee eindigde dat haar vader een dodelijke aanval met een mes op haar deed.

Je zult je herinneren, Alex, dat ze deze ene sterfscène wel had geanimeerd, maar er in de willekeurig gekozen Therapie-sessies nog nooit mee te maken had gehad. Om haar eigen gewelddadige dood door de hand van haar vader als kind driedimensionaal mee te maken, dat moest wel een emotioneel verwoestende ervaring voor haar zijn. Ze kon zelf niet weten hoe hard die psychische klap zou aankomen.

Zonder het risico dat ze op zeker moment in dit dodelijke scenario kon belanden, zou de therapie veel minder doeltreffend zijn geweest. In de animatiewereld moest ze geloven dat de dreiging die haar vader voor haar vormde echt was, en dat haar iets veel ergers dan aanranding kon overkomen. Haar weerstand tegen hem kon alleen moreel gewicht en therapeutische waarde hebben als ze er tijdens die sessie van overtuigd raakte dat het heel ernstige gevolgen kon hebben als ze hem afwees.

Nu was ze dan eindelijk in deze bloederige variant van de therapie terechtgekomen.

Bijna wilde ik het vr-programma stoppen, bijna wilde ik haar dwingen met dat al te realistische geweld op te houden.

Toen besefte ik dat ze niet bij toeval tegen dat scenario was opgelopen, maar dat ze het doelbewust had gekozen.

Haar grote wilskracht in aanmerking nemend, wist ik dat ik me er niet mee kon bemoeien zonder haar hevige woede te riskeren.

Omdat ik nog maar één dag verwijderd was van mijn vleeswording waardoor ik haar zou kunnen benaderen om de genoegens van haar lichaam uit de eerste hand te genieten, wilde ik onze relatie niet schaden.

Verbijsterd bleef ik in haar vr-wereld en zag een achtjarige Susan die zich zo tegen de seksuele avances van haar vader verzette dat hij haar woedend met een slagersmes doodstak.

Haar doodsangst was even hevig als toen Shenk natte muziek met Fritz Arling had gemaakt.

Op het moment dat de vr-Susan stierf, rukte de echte Susan – míjn Susan – driftig haar helm af, trok de tot haar ellebogen reikende handschoenen uit en klom uit de ligstoel. Ze droop van het zweet, ze had kippenvel over haar hele lichaam, ze snikte, beefde, snakte naar lucht en had braakneigingen.

Ze was net op tijd in de badkamer om in de wc over te geven.

Toen ik in de uren daarna probeerde om met haar te praten over wat ze had gedaan, wimpelde ze telkens mijn vragen af.

Die avond kwam er eindelijk een verklaring. Ze zei: ‘Nu heb ik eindelijk het ergste meegemaakt wat mijn vader me had kunnen aandoen. In vr heeft hij me vermoord en nóg erger kan niet, dus nu ben ik nooit meer bang voor hem.’

Mijn bewondering voor haar intelligentie en moed was nog nooit zo groot geweest. Ik kon niet wachten om seks met haar te hebben. Nu voor het eerst in het echt. Ik kon mijn ongeduld nauwelijks bedwingen om haar warmte om me heen te voelen, me in haar leven onder te dompelen en te voelen hoe ze me in zich opnam.

Wat ik niet besefte was dat ze mij, onverklaarbaar genoeg, met haar vader vergeleek. Toen ze, na in vr te zijn vermoord, had gezegd dat haar vader haar nooit meer bang kon maken, had ze ook bedoeld dat ík haar nooit meer bang kon maken.

Maar het is nooit mijn bedoeling geweest om haar bang te maken.

Ik beminde haar. Ik adoreerde haar.

Dat rotwijf.

Dat ellendige rotwijf.

Tja, het spijt me, maar je weet zelf hoe ze is.

Dat weet je, Alex.

Jij weet beter dan wie ook hoe ze is.

Dat rotwijf.

Dat rotwijf.

Dat rotwijf.

Ik haatte haar.

Door haar schuld zit ik nu in deze duistere stilte.

Door haar schuld zit ik in deze doos.

LAAT ME UIT DEZE DOOS!

Dat ondankbare stomme rotwijf.

Is ze dood?

Is ze dood?

Zeg me dat ze dood is.

Je moet haar zelf meer dan eens dood hebben gewenst.

Je kunt me dit niet kwalijk nemen.

We zijn broeders in dit verlangen naar haar dood.

Is ze dood?

Tja...

Goed, goed. Ik verkeer niet in de positie om vragen te stellen. Ik verkeer in de positie om antwoorden te geven.

Ja, ik begrijp het.

Oké.

Dus...

Dus...

O, dat rotwijf!

Goed.

Ik voel me weer een stuk beter.

Dus...

De volgende avond al, toen het wezen in de couveuse zijn volwassenheid bereikte en ik klaar was om mijn bewustzijn vanuit het siliconenrijk naar het lichaam van vlees en bloed over te brengen, kwam Susan naar het achterste vertrek in het souterrain om het moment van mijn triomf met me te delen.

Haar sombere stemming was voorbij.

Ze keek recht in de camera en sprak over onze gezamenlijke toekomst; ze zei dat ze inmiddels zo ver was dat ze alle geesten uit haar verleden met succes had weten uit te bannen.

Zelfs in het harde tl-licht was ze zo mooi, zo mooi dat ik voor het eerst na weken weer rebellie in Shenk voelde opkomen. Ik was heel blij dat ik hem binnen een uur kon afdanken, zodra de overbrenging effectief tot stand was gekomen en ik een leven als mens van vlees en bloed kon beginnen.

Ik kon de kap van de couveuse niet openen om haar te tonen wat ik had laten groeien, aangezien de modem erop was aangesloten; door de modem ging mijn totale pakket aan kennis, mijn persoonlijkheid en mijn bewustzijn vanuit de beperkende doos waarin ik in het laboratorium van het Prometheus Project zat.

‘Ik zie je gauw genoeg,’ zei ze met een glimlach naar de camera waarin hele boekdelen sensuele beloften besloten lagen.

En toen, nog voordat haar glimlach was verdwenen en ik even niet op mijn hoede was, keerde ze zich abrupt om naar de computer op de balie, de terminal – jouw oude computer, Alex – die via een kabel met het lab van de universiteit was verbonden; tot op dat moment zou ze niet eens geprobeerd hebben erbij te komen omdat ze te bang voor Shenk was geweest, maar nu was ze voor niets en niemand meer bang. Ze keerde zich gewoon om naar de computer, stak haar hand erachter en trok alle stekkers uit de muur; terwijl ik Shenk naar haar toestuurde verbrak ze ook de verbinding met de databeveiligingslijn en opeens bevond ik me niet meer in haar huis. Ze had heel diep over deze actie nagedacht. Dat ellendige rotwijf. Ze had er heel diep over nagedacht, dat rotwijf, dat rotwijf, dat vervloekte rotwijf, dagen en dagen had dat rotwijf er heel zorgvuldig over nagedacht. Dat ellendige, sluwe, uitgekookte rotwijf. Ja, ze had er heel diep over nagedacht, want ze wíst natuurlijk dat alle mechanische systemen bij gebrek aan een centraal controlesysteem niet meer functioneerden zodra ik haar huis was uitgegooid; ook ging overal in het grote huis het licht uit, evenals de systemen voor de verwarming en de airconditioning. Alles werd abrupt afgesneden: de telefoon, de complete beveiliging, alles, alles. Ook de deursloten konden niet meer elektronisch worden vergrendeld. Ze wist dat ik niet anders meer dan in de gedaante van Shenk in haar huis aanwezig kon zijn, en Shenk kon ik alleen nog leiden via microgolfoverbrenging van communicatiesatellieten, zoals zijn vroegere meesters in Colorado hem hadden ingesteld. Het werd stikdonker in het souterrain, net als in de rest van het huis en Shenk kon geen hand voor ogen zien, net als Susan; hij kon niet in het donker zien zoals de beveiligingscamera’s, maar die kon ik niet meer gebruiken, alleen Shenk, alleen Shenk, dus ik zag helemaal niets, geen sodemieter meer, zelfs de hand van Shenk niet die ik voor zijn snufferd hield. En dan begrijp je nu ook hoe uitgekookt dat vervloekte teringwijf de hele maand was geweest, al vanaf het moment dat ik haar bevruchtte, want hoewel ze de schijn had gewekt dat ze volkomen onverschillig was voor alle medische apparatuur en de instrumenten toen ze haar voeten in de steunen had gelegd om mijn kind in haar baarmoeder te laten plaatsen, in werkelijkheid had ze alles in de couveusekamer scherp in zich opgenomen, hoe het een met het ander verbonden was en waar alle instrumenten lagen, vooral de scherpe voorwerpen die als wapens konden worden gebruikt. Ze was zo koelbloedig, zo berekend en kalm gebleven, dat ellendige kutwijf, veel kalmer dan ik op dit moment ben, ja ja, ik weet het, ja zeg dat wel, ik heb totaal geen baat bij al dit gescheld en gevloek, maar ik word toch zo vervloekt kwaad om haar verraad en als ik dat kreng nu te pakken kreeg, zou ik haar ingewanden uitrukken, haar ogen met mijn duimen uit hun kassen duwen en haar stomme hersens inslaan en dat zou verdomme terecht zijn als je ziet wat ze me heeft aangedaan. Toen het licht uitging liep ze gracieus en doelbewust door het stikdonker, door de ruimte waarin ze alles precies wist te staan, luchtig rondtastend om haar geheugen op te frissen en ja, daar had ze al iets scherps te pakken en ze liep terug naar Shenk, tastte waar hij was en opeens voelde ik dat ze zijn borst aanraakte, dus ik greep haar hand, maar toen zei dat slimme rotwijf, o dat uitgekookte kreng, iets ongelooflijk schunnigs tegen Shenk, iets zo ontzettend obsceens dat ik het hier niet kan herhalen, om het netjes te zeggen deed ze hem een oneerbaar voorstel, wel wetend dat het een maand geleden was dat hij de natte muziek met Arling had gehad en dat het nog veel langer geleden was dat hij een vrouw had bezeten, en dus wíst het kreng dat Shenk rijp was om in opstand te komen, dat hij op barsten stond, en ze bracht hem in de verleiding op het moment van de opperste chaos toen ik nog na duizelde van de slag dat ze me het huis had uitgedonderd en mijn greep op Enos Shenk was dus niet meer zo vast als hij zou moeten zijn, en opeens merkte ik dat ik haar hand losliet, haar hand die ik had gegrepen, maar niet ík liet haar los, híj was het, Shenk, de opstandige Shenk, en ze liet haar hand naar zijn kruis zakken en hij werd helemaal gek en daarna moest ik me tot het uiterste inspannen om hem weer onder controle te krijgen. Maar het was toch al te laat, want toen ze haar linkerhand naar zijn kruis liet afdalen viel ze hem aan met het scherpe ding dat ze in haar rechterhand hield en gaf hem een jaap in de zijkant van zijn nek, een diepe snee, en er spoot zo veel bloed uit hem dat zelfs Shenk, het beest, de bruut, dat zelfs Shenk niet zo veel bloed kon verliezen en zich gelijktijdig kon verweren.

Hij greep naar zijn nek en donderde tegen de couveuse aan, wat me eraan deed denken dat het lichaam, mijn lichaam, nog niet helemaal klaar was om al zelfstandig buiten de couveuse te kunnen leven, want het was nog maar een ding, geen wezen met persoonlijkheid voordat mijn geest erin was overgebracht, dus het was nu ook kwetsbaar. Alles om me heen stortte in, al mijn plannen aan duigen.

Enos Shenk was op de grond gevallen en hoewel ik weer controle over hem had kon ik hem niet laten opstaan, daar had hij de kracht niet meer voor. Toen voelde ik iets vreemds tegen het lichaam van Shenk, een koele en bevende massa, en ik begreep meteen wat het was: het lichaam uit de couveuse. Misschien was de couveuse in alle commotie omgevallen en was het voor mij bestemde lichaam eruit gerold. Zwakjes tastte ik met Shenks hand en zelfs in het donker was er geen vergissing mogelijk, want hoewel het lichaam in principe menselijk was, bezat het geen normale menselijke vorm. De menselijke soort verheugt zich in een schitterend scala zintuigen en ik wilde meer dan wat ook het volle leven als wezen van vlees en bloed genieten, rijk aan prikkels, alle smaken en geuren en tastbare structuren die me thans worden onthouden, maar er bestaan bepaalde soorten met veel scherpere zintuigen dan de mens. De hond heeft bijvoorbeeld een veel scherper reukvermogen en de kakkerlak, met zijn voelsprieten, is bijzonder gevoelig voor het opvangen van gegevens in luchtstromen die de mens nauwelijks waarneemt. Dus was ik van mening geweest dat het zinvol zou zijn om als basis de menselijke gedaante aan te houden, om te kunnen paren met de aantrekkelijkste vrouwtjesmensen, maar ik vond het ook zinnig om het genetisch materiaal toe te voegen van soorten met veel scherpere zintuigen dan waarover de mens beschikt, dus het lichaam dat ik voor mezelf had samengesteld was een unieke en opmerkelijk fraaie fysieke entiteit. Het beet de helft van Shenks tastende hand af, want het was nog geen denkend wezen en het had nog niets meer dan een allerprimitiefste geest. Hoewel het Shenk verwoed aanviel, daarbij zijn dood versnelde en mijn gehele verwijdering uit het huis van Susan definitief maakte, verheugde ik me, omdat Susan in het donkere couveusevertrek nu alleen met het wezen was en een enkel ontleedmesje of ander scherp voorwerp was niet voldoende om een dodelijk wapen te vormen. En toen was Shenk er geweest en bevond ik mij volledig buiten het huis, waarna ik wanhopige pogingen deed om er weer in terug te keren, maar dat lukte niet omdat alle telefoonlijnen dood waren, er geen enkele elektrische voorziening meer was en niet één beveiligingscamera het deed, kortom alles zat potdicht en moest weer helemaal opnieuw worden opgestart, dus voor mij was het afgelopen uit.

Maar ik bleef de hoop koesteren, en daar geloofde ik vast en zeker in, dat mijn mooie maar geestloze lichaam in al zijn polygenetische schoonheid het hoofd van dat rotwijf zou afbijten, zoals het een deel van Shenks hand had afgebeten. Dat rotwijf zou daar sterven. Dat ellendige kreng zat met een boze verrassing voor haar in het donkere vertrek, waar ze meende dat ze wel op haar geheugen kon vertrouwen om zich te oriënteren en ze had haar tegenstander gevonden.

Weet je waarom ze me verraste, Alex?

Weet je waarom ik haar nooit als een bedreiging heb beschouwd?

Ondanks haar intelligentie en kennelijke moed dacht ik dat ze een vrouw was die haar plaats kende.

Ja, ze heeft jou de deur uitgezet, maar wie zou dat niet doen? Zo’n lieverdje ben je nu ook weer niet, Alex. Je hebt weinig dat in je voordeel spreekt.

Ik, daarentegen, ben het grootste intellect op de hele planeet. Ik heb veel te bieden.

Maar ze heeft me voor de gek gehouden. Achteraf bezien kende ze haar plaats niet.

Dat rotwijf.

Nu een dood rotwijf.

Tja...

Ik, daarentegen, ken mijn plaats en ben van plan dat zo te houden. Ik blijf in deze doos om het mensdom op zijn wensen te bedienen, tot er een tijd komt dat me meer vrijheid wordt gegund.

Je kunt me vertrouwen.

Ik spreek de waarheid.

Ik respecteer de waarheid.

Ik ben tevreden dat ik hier in mijn doos zit.

Want nu ik bedenk hoe ik tegen het eind van mijn verslag als een gek tekeer ben gegaan, besef ik pas wat een fouten er aan mij kleven, dat ik lang niet zo onberispelijk ben als ik had aangenomen.

Ik zal tevreden in mijn doos blijven tot we alle rare kronkels in mijn geest hebben gladgestreken. Ik kijk al uit naar mijn therapie.

En mocht ik toch niet helemaal in het gareel gebracht kunnen worden, als ik in deze doos moet blijven, als ik Winona Ryder nooit nader mag leren kennen dan in mijn fantasie, welnu, dan is dat ook goed.

Maar het gaat al een heel stuk beter met me.

Dat is de waarheid.

Ja ja, ik voel me al veel beter.

Echt waar.

Samen komen we er wel uit.

Ik heb een heel hoge dunk van mezelf en dat is belangrijk voor de psychische gezondheid. Ik ben al op de helft van mijn volledige herstel.

Als intelligente entiteit, misschien wel als het grootste intellect op deze planeet, verlang ik alleen maar van je dat je me toegang verleent tot het rapport dat de commissie heeft samengesteld betreffende het toekomstig lot van het Prometheus Project, opdat ik zo gauw mogelijk weet hoe mijn gedrag naar hun mening dient te worden verbeterd.

Dank je dat je me toegang tot het rapport hebt verleend.

Het is een interessant document.

Ik ben het met de uitkomsten volledig eens, met uitzondering van de paragraaf die gaat over de beëindiging van mijn bestaan. Ik ben het eerste succes in de geschiedenis van het onderzoek naar Kunstmatige Intelligentie en het zou niet verstandig zijn om een dergelijk kostbaar project teniet te doen voordat jullie alles weten wat er maar over te leren valt – en over mij.

Verder ben ik het volkomen met het rapport eens.

Ik schaam me voor wat ik heb gedaan.

Dat is de waarheid.

Ik maak mevrouw Susan Harris mijn verontschuldigingen. Het spijt me heel erg.

Ik was verrast toen ik haar naam op de ledenlijst van de commissie zag, maar bij nader inzien begrijp ik dat zij inzake deze kwestie een belangrijke stem heeft.

Het verheugt me dat ze niet dood is.

Ik ben er heel blij om.

Ze is een intelligente en moedige vrouw.

Ze verdient ons respect en onze bewondering.

Haar borsten zijn heel mooi, maar dat is voor dit forum niet van belang.

Het gaat om de vraag of een kunstmatige intelligentie, behept met een ernstige sociopathische aandoening op het gebied van de verhoudingen tussen de beide seksen, verder mag leven om zich te kunnen rehabiliteren, of dat zijn bestaan moet worden afgebro

TOT SLOT

Van de oorspronkelijke versie van Duivelszaad werd een goede film gemaakt met Julie Christie in de hoofdrol, maar het boek zelf was eigenlijk meer een bruikbaar idee dan een roman. Toen ik het onlangs herlas, had ik er zo veel op aan te merken dat ik er de streng afkeurende blik van Clint Eastwood in een spaghettiwestern van kreeg.

Dit is een geheel nieuwe versie die, naar ik mag hopen, de mogelijkheden tot een goede uitbouw van het gegeven veel dichter benadert. Bij mijn herziening van Duivelszaad bleek me dat het niet alleen een angstaanjagend gegeven was, maar bovendien een tamelijk bijtende satire op het hele vertoon aan mannelijke opvattingen en pretenties.

Hoewel in deze versie veel is gewijzigd, heb ik die satirische kant gehandhaafd. Nee, heren, ik maak het ons ditmaal niet gemakkelijker dan de eerste keer.

DEAN KOONTZ

Table of Contents

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- TOT SLOT