De Sadist
Author: Dean Koontz
Date: 2021-10-12 00:00:00+00:00
Keywords: Thriller; Horror
Description: Wie is het volgende slachtoffer van de moordlustige psychopaat Edgler Foreman Vess? Hij heeft al vele moorden op zijn geweten, maar Chyna is door het oog van de naald gekropen. Tijdens een bezoekje aan de familie van haar beste vriend heeft Vess het hele gezin vermoord. Als enige overlevende komt ze te weten wie zijn nieuwe slachtoffer is. Chyna zet haar eigen trauma en verdriet opzij om de nieuwe prooi van de meedogenloze seriemoordenaar te redden. Met gevaar voor eigen leven... De Amerikaanse auteur Dean Ray Koontz (1945) staat bekend om zijn spannende thrillers die vaak een vleugje horror,
Publisher: Saga Egmont International

Van Dean Koontz zijn verschenen:

Het Franciscus komplot*
Motel van de angst*
Weerlicht*
Middernacht*
Het kwade licht*
De stem van de nacht
Het koude vuur*
Fantomen*
Dienaren van de schemering*
Onderaards*
Het masker*
Monsterklok*
Ogen der duisternis
Mr. Murder*
Wintermaan*
Duistere stromen*
Het Visioen*
IJskerker*
Eeuwig vuur
Tiktak
De sadist*
De overlevende
Duivelszaad
Vrees niets

*In Poema-pocket verschenen

Poema-pocket is een onderdeel van Luitingh ~ Sijthoff

Tweede druk

© 1995 Dean Koontz

Published by agreement with Lennart Sane Agency AB

© 1996, 1998 Nederlandse vertaling
All rights reserved

Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam
Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Intensity
Vertaling: Frank Visser
Omslagontwerp: Edd, Amsterdam
Omslagfotografie: Gerhard Jaeger
cip/isbn 90 245 0829 0

Digitized by on May, 2019

Dit boek is voor Florence Koontz.

Mijn moeder. Lang geleden verloren. Mijn beschermengel.

‘Hoop is de bestemming die wij zoeken.
Liefde is de weg die leidt naar hoop.
Moed, dat is de motor die ons voortstuwt.
Wij reizen van het duister naar ’t geloof.’

The Book of Counted Sorrows

1

De rode zon balanceert op de hoogste kantelen van het bergland en in het afnemende licht lijken de heuvels in brand te staan. Uit de richting van de zon komt een koele bries die het hoge droge gras in golvende gouden gloed op de hellingen naar het weelderige en beschaduwde dal laat waaieren.

In het kniehoge gras staat hij met zijn handen in de zakken van zijn denim jack naar de wijngaarden onder hem te staren. De wijnstokken zijn in de winter gesnoeid. Het nieuwe seizoen is nog maar net begonnen. De kleurige wilde mosterdplanten die in de koudere maanden tussen de rijen hebben gebloeid, zijn gemaaid en de stoppels ondergeploegd. De aarde is donker en vruchtbaar.

De wijngaarden liggen rondom een schuur, diverse stenen bijgebouwen en een bungalow voor de opzichter. Afgezien van de schuur is het grootste gebouw het Victoriaanse huis van de eigenaar met puntgevels, dakkapelletjes, decoratieve afwerkingen onder de overhangende dakranden en een gebeeldhouwd fronton boven de treden van de voordeur.

Paul Templeton en zijn vrouw Sarah bewonen het huis het hele jaar door en hun dochter Laura komt af en toe op bezoek uit San Francisco, waar ze studeert. Ze komt nu het hele weekeind logeren.

Dromerig haalt hij zich Laura’s gezicht voor de geest, zo scherp als een foto. Merkwaardig genoeg doet het volmaakt gevormde gezicht van de jonge vrouw hem denken aan sappige, zoete trossen pinot noir en grenache met doorschijnende purperen schilletjes. Hij kan die druiven bijna proeven als hij zich indenkt dat hij ze tussen zijn tanden kapotbijt.

De zon verspreidt bij het wegzakken achter de bergen zo’n warmkleurig en scherp licht dat het op de plekken van het donker wordende land waar het licht nog valt op glanzende onuitwisbare verf lijkt. Ook het gras kleurt rood, niet meer als een gloeiend vuur, maar als een rode vloedgolf die om zijn knieën spoelt. Hij keert het huis en de wijngaarden de rug toe. De sterker wordende smaak van druiven savourerend, loopt hij naar de schaduwen die door de beboste bergketens worden geworpen.

Hij kan de kleine dieren ruiken die zich in de open velden in hun holen verschuilen. Hij hoort het gefluister van de slagpennen van een jagende valk die honderd meter boven hem rondcirkelt en hij voelt de koude glans van de sterren die nog niet zichtbaar zijn.

In de vreemde zee trillend rood avondlicht flitsten de zwarte schaduwen van overhangende boomtakken snel als haaien over de voorruit.

Op de bochtige tweebaans asfaltweg bestuurde Laura Templeton de Mustang met een bekwaamheid die Chyna bewonderde, maar ze reed wel te hard. ‘Je hebt een loden voet,’ zei Chyna. Laura grinnikte. ‘Beter dan een dikke kont.’

‘Zo rij je ons nog te pletter.’

‘Mams heeft haar vaste regels over op tijd aan tafel komen.’

‘Beter te laat dan dóód aan tafel.’

‘Je kent mijn lieve moeder niet. Ze is heel streng.’

‘De verkeerspolitie ook.’

Laura lachte. ‘Soms lijk je haar wel.’

‘Wie?’

‘Mijn moeder!’

Chyna zette zich schrap toen Laura met te veel vaart een bocht nam. ‘Tja,’ zei ze, ‘één van ons moet toch de verantwoordelijke volwassene zijn.’

‘Ik kan soms nauwelijks geloven dat je maar drie jaar ouder bent dan ik,’ zei Laura toegenegen. ‘Zesentwintig, hè? Weet je zeker dat je geen hónderdzesentwintig bent?’

‘Ja, ik ben een oudje,’ zei Chyna.

Ze waren onder een staalblauwe lucht uit San Francisco vertrokken voor een vierdaags uitje van hun studie aan de Universiteit van Californië, waar ze in het voorjaar hun doctoraal psychologie moesten afleggen. Laura had haar studie steeds zonder onderbrekingen kunnen doen, omdat ze haar collegegeld en kosten van levensonderhoud niet zelf hoefde te betalen. Maar Chyna studeerde al tien jaar parttime, omdat ze al die jaren fulltime had moeten werken, eerst in een eetcafé, daarna in een ‘Olive Garden’-franchise en sinds kort in een deftig restaurant met witte tafellakens en linnen servetten en verse bloemen op de tafeltjes en klanten die meestal achteloos – mochten ze gezegend zijn – vijftien of soms twintig procent fooi gaven. Haar bezoek aan het huis van de familie Templeton in Napa Valley, al was het dan maar vier dagen, was de eerste vakantie die ze zich in tien jaar kon veroorloven.

Vanuit San Francisco was Laura de Interstate 80 via Berkeley gevolgd, waarna ze de oostelijke brug over San Pablo Bay had genomen. Blauwe reigers hadden op de zandbanken rondgestapt om met sierlijke sprongen het luchtruim te kiezen: enorme, welhaast prehistorisch ogende vogels, schitterend tegen het wolkeloze uitspansel.

Nu, in de goud-karmozijnen zonsondergang, gloeiden wolken in de lucht en Napa Valley ontrolde zich als een veelkleurig wandtapijt. Laura was van de grote weg afgegaan om een landelijke route te nemen, maar ze reed zo hard dat Chyna haar blik maar nauwelijks van de weg kon afwenden om van het landschap te genieten.

‘Ik hou van een beetje tempo!’ zei Laura.

‘Ik helemaal niet.’

‘Ik hou van actie, opschieten, vliegen! Misschien was ik in een vorig leven wel een gazelle. Wat denk je?’

Chyna keek met een scheve grijns naar de snelheidsmeter. ‘Een gazelle, misschien … of een wegpiraat die ze allang hadden moeten opsluiten.’

‘Of een jachtluipaard! Die zijn echt heel snel.’

‘Ja, een jachtluipaard. En op een dag zat je je prooi achterna en toen donderde je op volle snelheid halsoverkop een ravijn in. Jij was de brekebeen onder de jachtluipaarden.’

‘Ik kan echt goed rijden, Chyna.’

‘Dat weet ik wel.’

‘Nou, ontspan je dan.’

‘Kan ik niet.’

Laura zuchtte quasi-wanhopig. ‘Nooit?’

‘Alleen als ik slaap.’ Chyna stampte haar voet bijna door de vloer toen de Mustang met hoge snelheid een bocht nam. Achter de smalle steenslagberm van de weg lag een helling met wilde mosterdplanten en slingerende braamstruiken naar een rij hoge zwarte elzenbomen die in de knop stonden. Daarachter lagen wijngaarden, badend in rood avondlicht. Chyna was ervan overtuigd dat de Mustang van de weg zou slippen en de helling zou afrollen om tegen de elzen te pletter te slaan, waarna haar bloed de voorste rijen wijnstokken tot meststof zou dienen.

Maar Laura hield de Mustang moeiteloos recht op de weg. Ze kwam uit de bocht en de weg steeg tegen een hoge heuvel op. ‘Volgens mij maak je je nog zorgen in je slaap,’ zei Laura.

‘Ja, bij mij duikt in iedere droom wel een enge griezel op. Als jij er maar geen last van krijgt.’

‘In mijn dromen komen nooit enge griezels voor,’ zei Laura. ‘Ik droom altijd héérlijk.’

‘Dat je uit een kanon wordt geschoten?’

‘Ja, dat zou best leuk zijn … Maar soms droom ik dat ik echt kan vliegen. Dan ben ik helemaal naakt en zweef ik als een vogel zo’n meter of vijftien boven de grond over telefoondraden en over velden met kleurige bloemen, en over boomtoppen. Zo heerlijk vrij! De mensen kijken glimlachend omhoog en zwaaien naar me. Ze vinden het leuk om te zien dat ik kan vliegen, en ze zijn blij voor me. En soms ben ik samen met die mooie jongen, slank en gespierd en met een bos goudblond haar en van die prachtige groene ogen die helemaal tot diep in je ziel kijken, en we vrijen midden in de lucht waar we lekker ronddartelen en dan krijg ik het ene geweldige orgasme na het andere, terwijl we door het zonlicht zweven met de bloemen beneden en zwierende vogels hoog boven ons, vogels met van die schitterend fonkelblauwe vleugels, vogels die mooier kunnen zingen dan de mooiste zangvogels die je ooit gehoord hebt, en dan krijg ik het gevoel alsof ik helemaal uit verblindend licht besta, dat ik een lichtend wezen ben dat op het punt staat met een enorme knal uiteen te barsten en in die explosie een heel nieuw universum te vormen en dat universum te zijn en altijd te blijven bestaan. Droom jij wel eens zoiets?’

Chyna wendde haar blik af van het aanstormende asfalt en keek met onbewogen verbazing naar Laura. ‘Nooit,’ zei ze eindelijk.

‘Echt niet?’ Laura wierp haar een zijdelingse blik toe. ‘Heb jij nóóit zo’n soort droom gehad?’

‘Nee, hoor, nooit.’

‘Ik heb heel vaak van die dromen.’

‘Wil je je ogen wel even op de weg houden, schat?’

Laura keek weer op de weg. ‘Droom je wel eens over seks?’

‘Soms.’

‘En?’

‘Wat?’

‘Nou, én?’

Chyna haalde de schouders op. ‘Waardeloos.’

Laura fronste. ‘Droom jij van waardeloze seks? Daar hoef je toch niet van te dromen, Chyna. Er lopen genoeg kerels rond die je niks anders dan waardeloze seks geven.’

‘Ho, ho. Ik bedoel dat het nachtmerries zijn. Heel erg bedreigend.’

‘Vind je seks bedreigend?’

‘Omdat ik in die dromen altijd een klein meisje ben – zes, of zeven, of acht. En ik verstop me altijd voor die man, want ik weet niet zeker wat hij van me wil en waarom hij me zoekt, maar ik weet wél dat hij iets van me wil dat hij niet mag hebben, iets heel ergs, en het lijkt op doodgaan.’

‘Wie is die man?’

‘Verschillende.’

‘Van die griezels waar je moeder mee omging?’

Chyna had Laura veel over haar moeder verteld. Met anderen had ze er nooit over gesproken. ‘Ja. Die, dus. In het gewone dagelijkse leven ben ik altijd aan die kerels ontkomen. Ze hebben me nooit met een vinger aangeraakt. In mijn dromen ook niet. Maar er is altijd die dreiging … altijd de mogelijkheid …’

‘Dan zijn het niet alleen maar dromen. Ook herinneringen.’

‘Waren het maar gewoon dromen …’

‘En wat gebeurt er als je wakker bent?’ vroeg Laura.

‘Wat bedoel je?’

‘Word je heerlijk warm en doezelig en laat je jezelf gaan als je met een man naar bed gaat, of is je verleden altijd aanwezig?’

‘Wat is dit – psychoanalyse bij honderdtwintig per uur?’

‘Ontwijk je mijn vraag?’

‘Je bent een bemoeial.’

‘Dat heet vriendschap.’

‘Dat heet bemoeizucht.’

‘Ontwijk je de vraag?’

Chyna zuchtte. ‘Goed dan. Ik ga graag met een man naar bed. Geremd ben ik niet. Ik geef toe dat ik me nooit gevoeld heb alsof ik een lichtend wezen ben dat in een nieuw universum uiteen knalt, maar ik ben altijd helemaal klaargekomen en heb het iedere keer hartstikke fijn gevonden.’

‘Helemaal?’

‘Helemaal.’

Chyna had pas op haar eenentwintigste haar eerste seksuele ervaring gehad; tot dusver bestonden haar intieme relaties welgeteld uit twee. Maar het waren beiden tedere, vriendelijke en fatsoenlijke mannen geweest en Chyna had bijzonder van de seksuele relatie genoten. De eerste affaire had elf maanden geduurd, de tweede dertien, en geen van beide minnaars had enige onaangename herinnering bij haar achtergelaten. Niettemin hadden ze geen van beiden de gruwelijke dromen kunnen verdrijven die haar geregeld plaagden, en evenmin was het haar gelukt een emotionele band met hen op te bouwen die even sterk was als hun fysieke intimiteit. Chyna kon zich aan een man die ze graag mocht lichamelijk volkomen overgeven, maar hoe geil ze ook was, haar geest en hart waren er nooit helemaal bij betrokken geweest. Ze was bang zich te binden, om zonder enig voorbehoud te vertrouwen. Niemand had ooit, behalve Laura Templeton – de snelle coureur en droomvogel – als enige uitzondering, haar volledige vertrouwen kunnen winnen.

Wind gierde langs de flanken van de auto. In de flakkerende schaduwen en het scherpe licht leek de lange stijgende helling een schuine startbaan, alsof ze de lucht in gekogeld werden zodra ze de top hadden bereikt om over twaalf brandende autobussen heen te suizen in een stadion vol juichende sensatiezoekers.

‘Stel dat er een band klapt?’ vroeg Chyna.

‘We krijgen geen klapband,’ zei Laura vol zelfvertrouwen.

‘Maar stel nou eens dat?’

Laura trok een overdreven demonische grijns. ‘Dan zijn we meidenmarmelade in blik. Dan kunnen ze onze overblijfselen niet eens meer tot herkenbare lijven uit elkaar halen. Een volkomen amorfe massa. Ze hebben niet eens doodkisten voor ons nodig. Ze gieten onze restjes gewoon in één urn en stoppen ons in één grafje, en op de steen komt te staan: “Hier rust Laura Chyna Templeton Shepherd. Alleen een chef-kok had het grondiger aangepakt”.’

Chyna’s haar was zo donker dat het vrijwel zwart was en de blauwogige Laura had blond haar, maar verder vertoonden ze zo veel overeenkomsten dat ze voor zusters konden doorgaan. Ze waren allebei een meter drieënzestig en slank; ze droegen dezelfde maten. Beiden hadden hoge jukbeenderen en verfijnde gelaatstrekken. Chyna had altijd gevonden dat ze een te brede mond had, maar Laura, die op dat punt ook al niet voor Chyna onderdeed, zei dat haar mond niet breed maar alleen ‘gul’ was, en dat ze daardoor een bijzonder hartverwarmende glimlach had.

Maar Laura’s grote voorliefde voor snelheid toonde aan dat ze in sommige opzichten sterk van elkaar verschilden. Misschien meer nog dan de overeenkomsten, waren het die verschillen waardoor ze zich tot elkaar aangetrokken voelden.

‘Denk je dat ik de goedkeuring van je ouders zal wegdragen?’ vroeg Chyna.

‘Ik dacht dat je je zorgen maakte over een klapband.’

‘Ik ben nu eenmaal een tobbertje. Wat denk je?’

‘Natuurlijk mogen ze je!’ zei Laura, terwijl ze naar de top van de helling scheurden. ‘Weet je waar ik over inzit?’

‘Kennelijk niet over de dood.’

‘Over jou. Ik maak me zorgen om jou.’ Voor haar doen keek Laura ernstig opzij naar Chyna.

‘Ik kan best voor mezelf zorgen, hoor,’ verzekerde Chyna.

‘O, daar twijfel ik ook niet aan. Daar ken ik je te goed voor. Maar het leven draait niet alleen om goed voor jezelf zorgen, je hoofd boven water houden, je erdoorheen slaan.’

‘Laura Templeton, jeugdig filosofe.’

‘Het leven draait om de kunst van het léven.’

‘Da’s een diepe.’

‘Dieper dan je denkt.’

De Mustang had de top bereikt en Chyna zag geen brandende bussen en juichende menigten. Voor hen uit reed een verouderd model Buick, zo traag als een slak. Laura moest sterk afremmen. Ze sukkelden achter de Buick aan. Zelfs in het schemerlicht zag Laura dat de meneer achter het stuur met zijn afgezakte schouders en witte haar van gevorderde leeftijd was. Inhalen was hier verboden. De weg steeg en daalde, maakte linkse en rechtse bochten en begon weer te stijgen. Het zicht op de weg werd Laura door de oude Buick ontnomen.

Ze deed de koplampen aan, in de hoop de oude heer te bewegen een beetje op te schieten, of de Mustang te laten passeren op een breder gedeelte van de berm.

‘Hou je aan je eigen advies, meid. Ontspan je!’ zei Chyna.

‘Ik kom niet graag te laat aan tafel.’

‘Uit alles wat je me over haar hebt verteld, lijkt ze me geen type dat ons billenkoek met de matteklopper zal geven.’

‘Mama is geweldig,’ zei Laura.

‘Nou, doe het dan rustig aan.’

‘Maar ze kan je zo’n blik van teleurstelling geven die veel érger is dan billenkoek met de matteklopper,’ zei Laura. ‘De meeste mensen weten het niet, maar mama is de reden dat er een eind aan de Koude Oorlog kwam. Voor de val van de Muur stuurde het Pentagon haar naar Moskou, waar ze dat hele vervloekte politbureau De Verwijtende Blik gaf, en al dat sovjettuig kromp ineen van wroeging.’

De oude man in de Buick voor hen keek in zijn spiegel.

Zijn witte haar in het licht van de koplampen, de houding van zijn hoofd en alleen al de suggestie van zijn blik in de spiegel riep bij Chyna een sterk gevoel van ‘déjà vu’ op. Ze begreep even niet waarom ze door een koude rilling werd bevangen, maar toen kwam er een herinnering bij haar boven aan een voorval dat ze zonder succes al heel lang had willen vergeten. Het was negentien jaar geleden gebeurd, ook in de avondschemering, op een eenzame rijweg in Florida.

‘O, néé,’ steunde ze.

Laura keek naar haar. ‘Wat is er?’

Chyna sloot haar ogen.

‘Chyna! Je ziet zo bleek als een spook! Wat is er?’

‘Lang geleden … toen ik een klein meisje van zeven was … Misschien reden we door de Everglades, misschien ook niet, maar het was er wel erg moerassig. Veel bomen waren er niet en aan de paar bomen die je zag hing Spaans mos. Zo ver het oog reikte was het landschap vlak, een enorm uitspansel en vlak land, een rode ondergaande zon zoals nu, een weg ergens in de verlaten buitenwereld, heel landelijk, smal en tweebaans, zo verdomd verlaten en eenzaam …’

Chyna was met haar moeder en Jim Woltz, een drugshandelaar en wapensmokkelaar uit Key West. In Chyna’s kinderjaren had haar moeder nu en dan met hem samengewoond, nooit langer dan twee maanden achtereen. Ze waren op een zakenreisje van hem geweest en keerden terug naar Key West in zijn klassieke model Cadillac, een rode met joekels van staartvinnen en zo te zien een ton of vijf aan verchroomde afwerking. Woltz reed hard op die rechte weg, soms meer dan honderdvijftig per uur. Ze hadden al bijna een kwartier geen andere auto’s gezien, toen ze opeens met brullende motor afstormden op een bruine Mercedes voor hen op de weg. Een bejaard echtpaar. De vrouw reed. Vogelachtig. Kort geknipt zilvergrijs haar. Vijfenzeventig en geen dag jonger. Ze reed zestig. Woltz had de Mercedes gemakkelijk kunnen inhalen; dat was daar toegestaan en op de vlakke weg was in de verste verte geen tegenligger te bekennen.

‘Maar hij was stoned van iets,’ vertelde Chyna haar vriendin Laura. Ze hield haar ogen nog dicht en zag wat er gebeurd was met stijgende angst alsof er voor haar geestesoog een film werd afgedraaid. ‘Misschien was het die dag cocaïne, dat kan ik me niet meer herinneren. Hij was ook allesbehalve nuchter. Hij en mijn moeder zaten allebei te drinken. Ze hadden een koeler met ijs. Flessen grapefruitsap en wodka. Die ouwe dame in de Mercedes reed echt heel langzaam en daar werd Woltz kwaad om. Nog minder common sense dan anders. Wat kon hem die mensen schelen. Hij had de Mercedes gemakkelijk kunnen inhalen, maar dat die vrouw zo langzaam op de verlaten buitenweg reed, maakte hem razend. Snuiven en zuipen, daar lag het eigenlijk alleen aan. Hij wist niet meer wat hij deed. En als hij kwaad was … een rooie kop, kloppende aders in zijn hals, puilende kaakspieren. Niemand kon zo volslagen buiten z’n zinnen zijn als Jim Woltz. Zijn woede wond mijn moeder altijd erg op. Dus ze spoorde hem plagend aan. Ik zat achterin, hield me stevig vast en smeekte haar op te houden, maar ze ging maar door.’

Woltz bleef een tijdje luid toeterend dicht achter de Mercedes rijden om de oude mensen op stang te jagen. Een paar keer ramde hij zijn voorbumper als in een knarsende metalen kus tegen de achterbumper van de Mercedes. De oude vrouw werd er steeds zenuwachtiger van en begon van links naar rechts te slingeren, bang om harder te gaan rijden met Woltz zo dicht achter haar, maar ze durfde ook niet ver genoeg opzij te gaan om hem te laten passeren.

‘Natuurlijk wilde hij haar niet inhalen en met rust laten,’ zei Chyna. ‘Daarvoor was hij al te ver heen. Hij zou gestopt zijn als zij gestopt was. Ook dan zou het slecht zijn afgelopen.’

Woltz was een paar keer op de linkerbaan naast de Mercedes gaan rijden, waarbij hij schreeuwde en zijn vuist naar het bejaarde echtpaar schudde. Eerst probeerden de oudjes hem te negeren en daarna staarden ze met grote ogen angstig naar hem. In plaats van de Mercedes in te halen en in een stofwolk achter te laten, ging hij telkens weer aan hun achterbumper kleven. In zijn cocaïneroes en alcoholische beneveling was zijn getreiter een dodelijk ernstige zaak, met een belang en betekenis die een nuchter persoon niet kon begrijpen. Voor Chyna’s moeder Anne was het alleen maar een spannend spelletje. Zij was het die in haar onophoudelijke zucht naar kicks tegen Woltz zei: zullen we haar een examen afnemen? En hij: een examen? Ik hoef die ouwe heks geen examen af te nemen om te zien dat ze er geen reet van kan. Woltz ging op gelijke snelheid naast de Mercedes rijden en Anne zei: kijken of ze op de weg kan blijven, bedoel ik. Daag haar uit of ze het kan.

Voor Laura vervolgde Chyna haar herinnering: ‘Er liep een vaart parallel aan de weg, zo’n afwateringskanaal dat je in Florida langs sommige wegen ziet. Niet diep, maar toch diep genoeg. Woltz duwde de Mercedes met de Cadillac de berm in. De vrouw had terug moeten duwen en hem de andere kant op moeten dwingen. Ze had plankgas moeten geven en er als de bliksem vandoor moeten gaan. De Mercedes had harder kunnen rijden dan de Cadillac, geen probleem. Maar ze was oud en bang, en ze had zoiets nog nooit meegemaakt. Ik denk dat ze het gewoon niet kon geloven, dat ze niet kon begrijpen met wat voor soort mensen ze te maken had, dat ze niet kon inzien hoe ver die konden gaan, ook al hadden zij en haar man die vent in de Cadillac niets gedaan. Woltz duwde haar van de weg en de Mercedes rolde de vaart in.’

Woltz was gestopt en achteruit gereden naar het punt waar de Mercedes snel wegzonk. Hij en Anne waren uitgestapt om toe te kijken. Anne had gewild dat Chyna ook keek: kom op, kleine schijterd, dit mag je niet missen, schatje. Dit vergeet je van je leven niet meer. De Mercedes lag op zijn rechterzij plat op de modderige bodem van de vaart en terwijl ze op de oever in de vochtige avondlucht stonden, konden ze aan de linkerkant naar binnen kijken. Ze werden door horden muggen gestoken maar merkten er nauwelijks iets van, gefascineerd door de aanblik onder hen, starend door de linkerportierramen van de ondergedompelde Mercedes.

‘Het schemerde,’ zei Chyna, de beelden uit haar herinnering verwoordend, ‘de koplampen van de Mercedes brandden nog nadat de wagen gezonken was, en ook de binnenverlichting was nog aan. Ze hadden airconditioning, dus de ramen zaten potdicht en die waren door de zijdelingse rol van de auto niet gebroken. We konden naar binnen kijken, want de ramen waren maar een centimeter of vijf onder water. Van de man was geen spoor te bekennen. Misschien was hij tijdens de val bewusteloos geraakt. Maar de oude vrouw … ze hield haar gezicht tegen het glas. De auto was vol water gelopen, maar er zat een grote luchtbel aan de binnenkant van het raam en daar drukte ze haar gezicht in om te ademen. We stonden op haar neer te kijken. Woltz had haar kunnen redden. Mijn moeder eveneens. Maar ze bleven gewoon staan kijken. De oude vrouw kon het raam kennelijk niet open krijgen en het portier zat waarschijnlijk klem, of ze was misschien te bang en te zwak.’

Chyna had geprobeerd weg te lopen, maar haar moeder had haar vastgehouden en dringend op haar ingepraat, gefluisterde woorden die gedragen werden door een golf zure adem van wodka en grapefruitsap. Wij zijn nu eenmaal anders dan andere mensen, schatje. Voor ons gelden geen regels. Je zult nooit begrijpen wat vrijheid werkelijk betekent als je hier niet naar kijkt. Chyna had haar ogen dichtgeknepen, maar ze kon de oude vrouw nog horen schreeuwen in de grote luchtbel achter het portierraam. Gesmoord schreeuwen.

‘Het geschreeuw werd geleidelijk minder en hield uiteindelijk op,’ zei Chyna. ‘Toen ik mijn ogen opendeed, had de schemering al voor de duisternis plaats gemaakt. Het licht in de Mercedes brandde nog steeds en de vrouw hield haar gezicht nog tegen het glas gedrukt. Het begon wat te waaien en door de golfjes op het water werd haar gezicht wazig. Ik wist dat ze dood was. Zij en haar man ook. Ik begon te huilen. Dat beviel Woltz niet. Hij dreigde me het water in te slepen, een portier te openen en me in de Mercedes bij de dode mensen te stoppen. Mijn moeder liet me wat van de grapefruitwodka drinken. Ik was pas zeven. De rest van de weg naar Key West heb ik op de achterbank gelegen, duizelig van de wodka, halfdronken en een beetje misselijk. Ik huilde nog, maar heel zachtjes om Woltz niet kwaad te maken, tot ik uiteindelijk in slaap viel.’

In Laura’s Mustang klonk alleen het zachte gebrom van de motor en het zingen van de banden op het asfalt.

Eindelijk deed Chyna haar ogen open, terugkerend uit haar jeugdherinnering aan de vochtige schemering in Florida naar de realiteit van Napa Valley, waar het meeste rode licht al uit de avondhemel was verdwenen en het duister hen omsloot.

De oude man in de Buick reed niet langer pal voor de Mustang. Laura had haar tempo sterk verminderd en de Buick was kennelijk al een heel eind verderop.

‘Wat verschrikkelijk,’ zei Laura zacht.

Chyna beefde over haar hele lichaam. Ze trok een paar papieren zakdoekjes uit de doos onder het dashboard tussen hen in, snoot haar neus en veegde de tranen weg. In de afgelopen twee jaar had ze Laura al veel over haar kinderjaren verteld, maar met iedere nieuwe onthulling – en er was nog veel meer – had ze het al even moeilijk als met de vorige. Wanneer ze over haar jeugd sprak gloeide ze altijd van gêne, alsof zij zich schuldig voelde en niet haar moeder, alsof ieder misdadig en krankzinnig voorval door haar was veroorzaakt, hoewel ze nog maar een hulpeloos kind was geweest, gevangen in de waanzin van anderen.

‘Wil je haar nog wel terugzien?’ vroeg Laura.

Chyna was door de herinnering bijna verdoofd van afschuw. ‘Dat weet ik niet.’

‘Zou je het willen?’

Chyna weifelde. Ze had haar handen tot vuisten gebald en hield de vochtige papieren zakdoekjes in haar rechtervuist samengepropt. ‘Misschien wel.’

‘Waarom, in godsnaam?’

‘Om haar die vraag te stellen: waarom. Om het te proberen te begrijpen. Om een paar dingen recht te zetten. Maar … misschien ook niet.’

‘Weet je eigenlijk wel waar ze is?’

‘Nee. Maar het zou me niet verbazen als ze in de gevangenis zat. Of dood zou zijn. Je kunt niet zo’n leven leiden en denken dat je daarmee wel oud wordt.’

Ze reden uit het lagere bergland het dal in.

Eindelijk zei Chyna: ‘Ik zie haar nog staan, daar in het nevelige donker op de oever van die vaart, nat van het zweet, haar vochtige haar helemaal in de war, onder de muggenbeten en met gezwollen ogen van de wodka. Maar, Laura, zelfs toen was ze nog altijd de mooiste vrouw die ik ooit had gezien. Ze was altijd zo mooi, zo volmaakt aan de buitenkant, als iemand uit een droom, als een engel … maar ze werd nog véél mooier wanneer ze opgewonden raakte, wanneer ze met geweld werd geconfronteerd. Ik zie haar nog staan, alleen zichtbaar door dat groenige licht van de koplampen dat uit het donkere water van de vaart kwam, zo beeldschoon in dat groene licht, glorieus, de mooiste vrouw die je ooit hebt gezien, als een godin uit een andere wereld.’

Geleidelijk beefde Chyna minder. De gloed van schaamte trok uit haar gezicht weg, zij het langzaam.

Ze was Laura enorm dankbaar voor haar belangstelling en steun. Een echte vriendin. Tot ze Laura had leren kennen, had Chyna haar verleden verborgen gehouden, er nooit met iemand over gesproken. Nu ze weer de last van een ellendige jeugdherinnering van zich had afgeschud, wist ze niet hoe ze haar dankbaarheid onder woorden moest brengen.

‘Het is oké,’ zei Laura, alsof ze Chyna’s gedachten had gelezen. Zwijgend reden ze verder.

Ze waren te laat voor het eten.

Op het eerste gezicht leek het huis van de Templetons Chyna heel gastvrij. Het was in Victoriaanse stijl gebouwd met puntgevels, bood een zee aan ruimte en had zowel aan de voor- als achterzijde een diep bordes. Het lag achthonderd meter van de landweg af, aan het eind van een lange grintweg, omringd door uitgestrekte wijngaarden.

Al drie generaties teelden de Templetons druiven, hoewel ze zelf geen wijn persten. Ze stonden onder contract van een van de grootste wijnproducenten in Napa Valley. Aangezien hun vruchtbare land druivenoogsten van de hoogste kwaliteit voortbracht, kregen ze er altijd een uitstekende prijs voor.

Laura’s moeder, mevrouw Sarah Templeton, verscheen op het bordes aan de voorzijde toen ze de Mustang hoorde naderen. Snel liep ze de treden af naar het stenen pad om haar dochter en Chyna te verwelkomen. Ze was een charmante, nog jeugdige en slanke vrouw van begin veertig, met kortgeknipt blond haar, gekleed in lichtbruine jeans en een smaragdgroene blouse met lange mouwen en groene borduursels op de kraag, waardoor ze er zowel chic als moederlijk uitzag. Toen ze haar dochter kuste en met zichtbare innigheid omhelsde, voelde Chyna een steek van jaloezie en ging er een rilling door haar heen van hartzeer dat ze nooit moederliefde had gekend.

Het verraste Chyna dat Laura’s moeder ook haar omhelsde, op haar wang kuste en nog in de omhelzing zei: ‘Ik hoorde van Laura dat jij de zuster bent die ze nooit gehad heeft, dus ik zou het prettig vinden als je je hier thuis voelt, lieverd. Zolang je hier bent is dit ook jouw huis.’

Chyna bleef aanvankelijk stijfjes staan. Ze was zo onbekend met de gebruikelijke betuigingen van aanhankelijkheid van familieleden onder elkaar dat ze niet goed wist hoe ze moest reageren. Maar daarna omhelsde ze Laura’s moeder, zij het enigszins verlegen, en mompelde een ontoereikend ‘dank u’. Haar keel zat opeens dicht en het verbaasde haar dat ze nog in staat was iets uit te brengen.

Sarah Templeton sloeg haar armen om Laura en Chyna heen en leidde de vriendinnen naar de brede treden van het bordes. ‘Jullie bagage halen we later wel op,’ zei ze. ‘We kunnen meteen aan tafel. Kom! Laura heeft me al veel over je verteld, Chyna.’

‘Ja, maar Mams,’ zei Laura, ‘ik heb je nog niet verteld dat Chyna zich heel veel met voodoo bezighoudt. Ik heb dat zo’n beetje achter de hand gehouden. Zolang ze hier logeert, moet ze iedere avond om twaalf uur een kip offeren.’

‘We hebben hier alleen druiven, geen kippen, schat,’ zei Sarah. ‘Maar na het eten kunnen we op een van de boerderijen in de buurt wel een paar kippen halen.’

Chyna lachte. Ze wierp Laura een blik toe die wilde zeggen: Hoe zit het nou met die beruchte ‘Verwijtende Blik’, hè?

Laura begreep het. ‘Ter ere van jou, Chyna, zijn alle mattekloppers en soortgelijke middelen opgeborgen.’

‘Waar hebben jullie het over?’ vroeg Sarah.

‘Ach, je kent me, mams. Altijd een babbelkousje. Soms weet ik zelf niet eens waar ik het over heb.’

Paul, Laura’s vader, stond in de grote keuken en haalde een aardappel-kaasschotel uit de oven. Hij was een forsgebouwde man met welig donker haar en een blozend gezicht. Hij zette de dampende schotel weg, trok zijn ovenwanten uit en begroette zijn dochter al even innig als zijn vrouw had gedaan. Nadat hij aan Chyna was voorgesteld, nam hij haar handen in de zijne die ruw en eeltig aanvoelden, en zei met geveinsde ernst: ‘We hebben gebeden dat je de reis heelhuids zou overleven. Rijdt mijn dochter nog steeds in die Mustang alsof ze denkt dat het de Batmobile is?’

‘Kom nou, pap,’ zei Laura. ‘Ik geloof dat je vergeten bent wie me heeft leren rijden.’

‘Ik heb je de grondbeginselen geleerd,’ zei hij. ‘Dat wilde niet zeggen dat je ook mijn rijstijl moest overnemen.’

‘Ik denk er maar nooit aan dat Laura achter het stuur zit,’ zei Sarah. ‘Ik zou de hele tijd op van de zenuwen zijn.’

‘Zie het onder ogen, Mams. Paps heeft van zijn voorouders een racecircuit-gen geërfd en dat heeft hij aan mij doorgegeven.’

‘Laura rijdt voortreffelijk,’ zei Chyna. ‘Ik voel me altijd volkomen veilig bij haar.’

Laura grinnikte en stak haar duim op.

De maaltijd was een rustige en langdurige aangelegenheid. De Templetons wisselden aan tafel graag met elkaar van gedachten en genoten er intens van. Ze zorgden ervoor Chyna in hun conversatie te betrekken en toonden oprecht belangstelling voor wat ze te vertellen had. Maar ook toen de gesprekken over familiezaken gingen waar Chyna weinig of niets van afwist, voelde ze zich niet buitengesloten, alsof ze door een wonderbaarlijke osmose in de familiekring was opgenomen.

Laura’s dertigjarige broer Jack en zijn vrouw Nina woonden in de bungalow van de opzichter achter het huis, maar omdat ze al een afspraak hadden, waren ze niet aan tafel verschenen. Chyna kreeg de verzekering dat ze Jack en Nina de volgende morgen zou leren kennen, en ze voelde geen schroom om hen te ontmoeten, zoals ze wel had gehad bij de kennismaking met Laura’s ouders. In haar hele verstoorde jeugd had ze zich nooit ergens thuis gevoeld, en hoewel dat hier ook nooit helemaal het geval zou zijn, was ze er van harte welkom.

Na het eten maakten Chyna en Laura een wandeling door de maanverlichte wijngaarden, tussen de rijen wijnstokken die nog geen jong blad hadden ontwikkeld of al vrucht hadden gezet. De avondlucht had de aangename zware geur van versgeploegde aarde en er hing een geheimzinnige sfeer over de donkere velden. Chyna vond het intrigerend en betoverend, maar ook verontrustend, alsof ze onder onzichtbare wezens verkeerden, oude geesten die weinig goedaardig waren.

Nadat ze een heel eind tussen de wijnstokken hadden gelopen en weer naar huis terugkeerden, zei Chyna: ‘Je bent de beste vriendin die ik ooit gehad heb.’

‘Jij ook van mij,’ zei Laura.

‘Méér dan dat, je …’ Chyna’s stem ebde weg. Ze had willen zeggen: de énige vriendin die ik ooit gehad heb, maar dat vond ze zo slap klinken en het drukte niet goed uit wat ze voor Laura voelde. Ze leken inderdaad wel zusters.

Laura gaf haar een arm. ‘Ik weet het,’ zei ze alleen.

‘Als je ooit kinderen krijgt, wil ik graag dat ze me tante Chyna noemen.’

‘Moet je goed horen, Shepherd, vind je niet dat ik eerst een echtgenoot moet vinden voordat ik nakomelingen werp?’

‘Wie hij ook mag zijn, laat hij er maar voor zorgen dat hij de beste echtgenoot van de wereld voor je is, anders kom ik hem hoogstpersoonlijk zijn kloten afsnijden.’

‘Doe me een lol, wil je,’ zei Laura. ‘Vertel hem pas over deze afspraak nadat ik met hem getrouwd ben. Het zou sommige mannen kunnen afschrikken.’

Ergens in de wijngaarden klonk een verontrustend geluid. Chyna bleef staan. Het was een langgerekt gekraak.

‘Het is alleen maar de wind die een onafgesloten schuurdeur beweegt,’ zei Laura. ‘Roestige scharnieren.’

Het klonk alsof iemand een reusachtige deur in de muur van het duister zelf opende en uit een andere wereld binnenstapte.

Chyna kon in een vreemd huis nooit rustig en ontspannen slapen. In haar kinder- en tienerjaren had haar moeder haar door het hele land van hot naar her meegesleept; ze bleven ergens nooit langer dan een paar maanden. Er waren op allerlei plaatsen zo veel gruwelijke dingen gebeurd dat Chyna elk volgend huis niet als een nieuw begin was gaan beschouwen met enige hoop op rust en tevredenheid, maar steeds met achterdocht en stille angst.

Nu had ze allang geen geestelijk gestoorde moeder meer en kon ze gaan en staan waar ze wilde. De laatste jaren was haar leven zo stabiel als dat van een kloosterlinge en zo precies uitgestippeld als een militaire operatie geworden, zonder de spanning en dramatiek waar haar moeder niet buiten had gekund.

Niettemin voelde Chyna zich voor haar eerste overnachting bij de Templetons geremd om zich uit te kleden en naar bed te gaan. In de logeerkamer zat ze in een leunstoel bij een raam op de maanverlichte wijngaarden, velden en heuvels van Napa Valley uit te kijken.

In haar slaapkamer aan het andere eind van de gang op de eerste verdieping lag Laura zonder twijfel al vreedzaam in diepe slaap, omdat het huis haar volkomen, vertrouwd was.

Vanuit het raam in de logeerkamer waren de nog niet ontloken wijnstokken nauwelijks zichtbaar. Vage geometrische omtrekken. Achter de gecultiveerde rijen, waar de zachtglooiende uitlopers van het bergland met lang hoog gras bedekt waren, zilverkleurig in het maanlicht, streek een bries bij vlagen door het dal; soms leek het wilde gras op de hellingen voort te rollen als zeegolven, glanzend in het fonkelende lichtspel van de maan. Daarachter lag het kustgebergte en boven de hoge toppen straalden cascades van sterren en een volle witte maan. Regenwolken die boven het bergland uit het noordwesten landinwaarts dreven, zouden het nachtlicht spoedig verduisteren en het zilver van de heuvels eerst in tin en vervolgens in het zwartste ijzer veranderen.

Toen Chyna de eerste schreeuw hoorde zat ze naar de sterren te staren, aangetrokken door het koude licht zoals ze van kindsbeen af had gedaan, gefascineerd door de gedachte aan verre planeten die misschien kaal en rein en vrij van rampen en ziekten waren. Op het eerste gehoor leek de gesmoorde kreet niet meer dan een herinnering, een kort moment van een schrille ruzie in een ander vreemd huis die in het verleden had plaatsgevonden en door de tijd galmde. Vaak was ze als kind, om zich te verstoppen voor haar moeder en haar moeders vrienden wanneer dat stel weer eens dronken of stoned was, op het afdak boven een deur of in een boom in de achtertuin geklommen, gauw-gauw door het open raam wegglippend naar de brandtrap, wég van dat kabaal naar een geheime schuilplek. Daar kon ze naar de sterren kijken en net doen alsof die ruziënde of seksueel opgewonden schreeuwstemmen, of dat door drugs veroorzaakte waanzinnige geblèr, uit een radio kwamen, zodat ze kon wegdromen en denken aan verre oorden waar mensen woonden die niets met haar bestaan te maken hadden.

De tweede schreeuw, hoewel eveneens kort en maar iets luider dan de eerste, was ongetwijfeld reëel en geen herinnering aan toen. Chyna boog zich in haar stoel naar voren. Gespannen. Haar hoofd schuin. Luisterend.

Ze wilde zichzelf het liefst wijsmaken dat de schreeuw van buiten was gekomen, zodat ze weer ongestoord naar de wijngaarden en de daarachter liggende heuvels kon staren. De op de bries deinende golvingen droog gras langs de maanverlichte hellingen leken een fata morgana van de golfslag van een oeroude zee. Ergens in het grote huis klonk een zachte bonk, alsof er een zwaar voorwerp op een vloerkleed viel.

Chyna sprong op uit haar stoel en bleef in verstarde afwachting staan luisteren.

Ze wist dat op woedende of hartstochtelijke stemverheffingen gewoonlijk kabaal volgde, maar als het om de ergste wandaden ging, viel er soms eerst een berekenende, geniepige stilte.

Ze kon zich nauwelijks voorstellen dat er tussen Laura’s ouders een echtelijke twist met geweldpleging zou zijn ontstaan. Paul Templeton en zijn vrouw Sarah hadden elkaar met dezelfde vriendelijkheid en liefde bejegend als ze hun dochter hadden betoond. Maar tussen uiterlijke schijn en de werkelijkheid kon een diepe kloof liggen en de menselijke bekwaamheid tot bedrog was veel groter dan van de kameleon, van de spotvogel of van de bidsprinkhaan, een insect dat zijn wrede kannibalisme achter een serene en devote schijnhouding wist te verbergen.

De stilte, volgend op de gesmoorde kreten en de zachte bonk, daalde neer als sneeuwval. Een griezelig diepe stilte, zo onnatuurlijk als die waarin de doven leven. Het was de stilte voor de duik van de roofvogel op zijn prooi, de onbeweeglijkheid van de opgerolde slang.

In een ander gedeelte van het huis stond iemand al even bewegingloos en opmerkzaam als Chyna scherp te luisteren. Een dodelijk gevaarlijk iemand. Ze voelde zijn roofdierachtige aanwezigheid, een subtiel verschil in luchtdruk, als de depressie die aan een zwaar onweer voorafgaat.

Enerzijds bracht zes jaar studie psychologie haar even aan het twijfelen – haar eerste op angst gebaseerde interpretatie van de geluiden in het nachtelijk duister hoefde niet per se te betekenen dat er iets gruwelijks in huis voorviel. Iedere psychoanalyticus die zichzelf respecteerde, kon dadelijk allerlei verschillende etiketjes plakken op iemand die in eerste reactie op een paar onbestemde geluiden meteen maar tot de conclusie kwam dat er wel een abrupte uitbarsting van geweld zou volgen.

Maar anderzijds vertrouwde Chyna op haar feilloze instinct voor onheil dat ze door jarenlange harde ervaring had ontwikkeld. Instinctief wist ze dat in actie blijven de beste kans bood om aan het gevaar te ontkomen. Muisstil sloop ze van de stoel bij het raam naar de deur. Hoewel de maan helder scheen, waren haar ogen aan het donker gewend geraakt nadat ze twee uur zonder licht aan in de kamer had gezeten. Nu bewoog ze zich door de donkere logeerkamer zonder de vrees dat ze tegen een meubelstuk zou stoten.

Halverwege de kamer hoorde ze achter de deur zware voetstappen in de gang. De lompe, opdringerige stap was niet van een van de bewoners van het huis.

Chyna liet zich niet van de wijs brengen door een van de vele alternatieven die haar studie psychologie voor zo’n situatie gemakshalve te bieden had; liever ging ze af op de instinctieve zelfverdediging die ze in haar kinderjaren zo vaak in praktijk had moeten brengen. Snel keerde ze terug naar het logeerbed en viel op haar knieën.

Aan het andere eind van de gang hielden de voetstappen stil. Er werd een deur geopend.

Chyna was goed doordrongen van de absurditeit dat er met het geluid van een opengaande deur ingehouden woede gepaard ging. Het omdraaien van de knop, het schrapen van het niet-afgesloten veerslot, het snijdend scherpe gepiep van een droge scharnier. Het waren slechts geluiden, kalm noch nijdig, schuldig noch onschuldig; ze konden net zo goed zijn voortgebracht door een geestelijke als door een inbreker. Toch wist ze zeker dat er in het donker woede heerste.

Ze wrong zich plat op haar buik onder het bed, met haar voeten naar het hoofdeind. Het was een elegant meubelstuk met taps toelopende poten, en gelukkig niet zo laag bij de vloer als de meeste bedden. Een paar centimeter minder ruimte en ze had zich niet onder het bed kunnen verstoppen.

In de gang klonken weer voetstappen.

Een andere deur ging open – de deur van de logeerkamer, recht tegenover het voeteneind van het bed.

Iemand deed het licht aan.

Chyna hield haar hoofd opzij gedraaid, haar rechteroor op het kleed gedrukt. Ze kon onder de plank aan het voeteneind doorkijken en zag de zwarte laarzen van een man en de pijpen van zijn spijkerbroek vanaf halverwege zijn kuiten.

De man bleef een stap over de drempel staan. Kennelijk keek hij de kamer rond. Wat hij zag was een keurig opgemaakt bed, om een uur in de nacht, met vier fraai geborduurde kussens aan het hoofdeind.

Ze had niets op de nachtkastjes gezet of gelegd, geen kledingstukken op stoelen gegooid. Het boek dat ze had meegenomen om in bed te lezen, lag in een bureaula.

Ze hield van kamers die brandschoon en heel precies opgeruimd waren, bijna zo steriel als een kloostercel. Die voorkeur kon nu misschien haar leven redden.

Weer maakte een lichte twijfel zich van haar meester, een aangeleerde neiging tot zelfanalyse die alle studenten psychologie plaagde. Stel dat de man in de deuropening iemand was die het recht had om in huis rond te lopen – Laura’s vader, of haar broer Jack die met zijn vrouw in de bungalow van de opzichter elders op het terrein woonde – en stel dat zich een onverwachte crisis had voorgedaan die verklaarde waarom hij zonder aankloppen haar kamer binnenkwam, dan zou ze, wanneer ze onder het bed vandaan kroop, volkomen voor gek staan, zo niet als hysterisch worden beschouwd.

Maar op dat moment viel een dikke rode druppel vlak voor zijn laarzen op het goudgele vloerkleed, en nog een, en nog een. Plop-plop-plop. Bloed. De eerste twee werden door de hoge nylon pool van het kleed opgezogen. De derde druppel behield zijn oppervlaktespanning en blonk als een robijn.

Chyna wist dat het bloed niet van de indringer was. Ze durfde er niet aan te denken van welk scherp voorwerp het bloed was afgedropen.

Hij liep rechts van haar de kamer in en ze draaide haar ogen met zijn loopbeweging mee.

Het bed had ingekeepte gleuven aan de zijkanten om de sprei stevig te kunnen instoppen. Er waren geen overhangende slippen die haar uitzicht op zijn laarzen belemmerden.

Maar daardoor was de kans juist groot dat hij de ruimte onder het bed beter kon zien. Vanuit een bepaald standpunt was het hem zelfs mogelijk een stukje van haar spijkerbroek, de punt van een laars of de mouw over haar elleboog van haar rode sweater op te merken.

Ze was dankbaar dat ze onder een ‘queen-size’ bed lag: dat formaat bood haar meer schuilruimte dan een tweepersoonsbed. Chyna kon niet horen of de man stond te hijgen van opwinding, of van de woede die ze bij zijn nadering had bespeurd. Omdat ze een oor op het kleed gedrukt hield, was ze half doof. Een deel van het bodemlatwerk en de springveren drukten op haar rug en haar bovenlijf had nauwelijks ruimte om meer dan oppervlakkig en omzichtig met open mond te kunnen ademen. Het bonken van haar samengedrukte hart tegen haar borstbeen dreunde als paukenslagen door haar heen en leek de claustrofobische ruimte van haar schuilplaats met zo’n geweld te vullen dat de indringer het wel moest kunnen horen.

Hij liep naar de badkamer, duwde de deur open en deed er het licht aan.

Ze had al haar toiletartikelen in het badkamerkastje opgeborgen. Zelfs haar tandenborstel. Er lag niets open en bloot dat hem op haar aanwezigheid kon attenderen.

Maar zou de wastafel al helemaal droog zijn? Toen ze om elf uur naar de logeerkamer was gegaan, had ze het toilet in de badkamer gebruikt en haar handen gewassen. Dat was twee uur geleden. De achtergebleven druppeltjes in het sanitair moesten nu toch wel weggevloeid of verdampt zijn.

Ook had ze een beetje vloeibare zeep met citroengeur uit een doseerflesje boven de wastafel genomen. Wat een geluk dat er geen vochtig stuk zeep lag dat haar zou kunnen verraden.

Wel dacht ze met schrik aan de handdoek. Omdat ze er maar heel even gebruik van had gemaakt, geloofde ze niet dat de handdoek nog vochtig kon zijn. Maar ondanks haar gevoel voor orde en netheid was het mogelijk dat ze de doek een beetje schuin, of met een verraderlijke plooi erin, op de stang had teruggehangen.

Als jong meisje, en ook nog als tiener, was Chyna nu en dan onder een bed weggekropen. Soms keken ze wel of ze er lag en soms dachten ze er niet aan om daar te kijken, hoewel het toch de meest voor de hand liggende plaats was. En wanneer ze haar zochten had maar een enkeling eerst onder het bed gekeken; de meesten hadden het als laatste mogelijkheid gezien.

Er viel weer een rode druppel op het kleed, alsof het monster trage tranen van bloed weende.

Hij liep naar de kastdeur.

Chyna moest haar hoofd een eindje omdraaien en haar nekspieren tot het uiterste spannen om hem te blijven volgen.

Het was een diepe inloopkast met een trekschakelaar in het midden voor het licht. Heel duidelijk hoorde ze dat hij het licht met een klik aandeed, wat gevolgd werd door het getinkel van de metalen kraaltjes van het koord tegen de lamp.

De Templetons hadden hun eigen koffers en reistassen achterin de kast gezet. Tussen die leerwaren vielen Chyna’s enige koffertje en reistas niet op als toebehorend aan een logee.

Ze had wat kleren van huis meegenomen: twee jurken, twee rokken, een extra spijkerbroek, nog een kaki broek en een leren jack. Aangezien Chyna dezelfde maten als Laura had, kon de indringer concluderen dat die paar kledingstukken aan het rek overschotjes van Laura’s volle klerenkast in haar kamer waren en er derhalve niet bij stilstond dat ze van een gaste waren. Maar als hij in Laura’s slaapkamer was geweest en haar klerenkast had gezien … wat had hij dan met haar gedaan?

Ze wilde er niet aan denken. Nu niet. Nog niet. Voorlopig moest ze al haar verstandelijke vermogens en gedachten richten op de noodzaak om in leven te blijven.

Achttien jaar geleden, op haar achtste verjaardag, was ze in een vakantiehuis op Key West onder haar bed gekropen om zich te verstoppen voor Jim Woltz. Er had zwaar weer gewoed uit de Golf van Mexico en de hemelschroeiende bliksems hadden haar te bang gemaakt om naar haar schuilplaats op het strand te vluchten, waar ze anders altijd heen ging. Nadat ze zich aan de nauwe ruimte onder dat ijzeren bed had toevertrouwd, een stuk lager dan dit bed, was ze tot de ontdekking gekomen dat ze de ruimte deelde met een koolpalmkever. Koolpalmkevers zijn niet zo exotisch en aardig als hun naam. Het zijn in feite niets anders dan enorme tropische kakkerlakken. Dit exemplaar was zo groot als een meisjeshand. In normale omstandigheden zou het afstotende beest zich snel van haar hebben verwijderd. Maar deze kever leek minder bang voor haar dan voor de tierende Woltz die als een dronken furie in haar kamertje tekeerging, onvermoeibaar tussen het meubilair en de muren heen en weer springend als een ziedend roofdier dat zich tegen de tralies van zijn kooi werpt. Chyna was op haar blote voetjes geweest en ze had niet meer aan gehad dan een blauw broekje en een wit mouwloos topje, en de koolpalmkever was als een razende Roeland over haar blote huid gaan rennen, over haar tenen, langs haar benen en rug en door haar hals en haren over haar slanke arm naar beneden. Ze durfde geen kreet van gruwende afkeer te slaken uit angst de aandacht van Woltz te trekken. Hij was die avond heel erg woest bezig, als een monster in een droom, en ze was ervan overtuigd dat hij een bovennatuurlijk scherp gehoor en gezichtsvermogen had om beter op kinderen te kunnen jagen. Ze had de moed niet kunnen opbrengen om het beest van zich af te slaan, uit angst dat Woltz ook maar het minste geluidje boven het gieren van de wind en het onophoudelijke gedreun van het onweer zou horen. Ze had het gewriemel van de koolpalmkever verdragen om van dat van Woltz af te komen, en ze klemde haar tanden opeen om een schreeuw binnen te houden, eerst wanhopig biddend om gered te worden en daarna nog veel harder om van haar lijden te worden verlost, smekend dat er een eind aan die kwelling mocht komen – al was het maar om te worden getroffen door de bliksem. Ze had gebeden dat er in ieder geval een eind aan die verschrikking zou komen: alsjeblieft, lieve Heer, maak er een eind aan.

Maar hoewel ze de ruimte onder het ‘queen-size’ bed nu niet met een kakkerlak deelde, kon Chyna er toch eentje over haar tenen voelen scharrelen alsof ze weer dat kleine meisje met blote voetjes was, en langs haar benen omhoog voelen kruipen alsof ze geen spijkerbroek droeg maar een kort katoenen broekje. Ze had haar haar nooit meer lang gehad na die avond van haar achtste verjaardag toen de koolpalmkever zich een weg door haar vlechten had gebaand, maar nu voelde ze de herinnering aan het beest in haar kortgeknipte haar.

De man in de kast, misschien in staat tot veel ergere gruwelijkheden dan de kwaadaardigste dromen en verlangens van Woltz, trok weer aan het koord. Het licht ging met een klik uit, gevolgd door het tinkelen van de metalen kraaltjes.

De gelaarsde voeten verschenen weer en naderden het bed. Een verse traan bloed glinsterde op de welving van zwart leer.

De man wilde zich op een knie naast het bed laten zakken.

Mijn god, hij vindt me hier angstig weggekropen als een kind, stikkend in mijn gesmoorde schreeuw, badend in mijn koude zweet, terwijl ik al mijn waardigheid kwijt ben in de wanhopige strijd om in leven te blijven, onaangeroerd en levend, onaangeroerd en levend.

Ze had het rare gevoel dat ze, indien ze oog in oog met hem onder de zijkant van het bed zou komen, geen man zou zien maar een enorme koolpalmkever met zwarte facetogen.

Ze was teruggeworpen tot de hulpeloosheid van een kind, tot de oerangst die ze nooit meer had willen meemaken. Hij had het zelfrespect van haar afgenomen dat ze in zoveel jaren volharding had verdiend – ja, verdiend, vervloekte ellendeling – en ze voelde hete tranen van verbittering opkomen door het onrecht dat haar werd aangedaan.

Maar toen wendden de wazig geworden laarzen zich van haar af en bleven doorlopen. Hij liep van het bed naar de open deur. Wat hij ook had gedacht van de kleren die in de kast hingen, het was kennelijk toch niet bij hem opgekomen dat er iemand in de logeerkamer was.

Ze knipperde driftig met haar oogleden om het door tranen wazig geworden beeld weer scherp te krijgen.

Hij bleef staan en keerde zich om, waarschijnlijk voor een laatste inspecterende blik door de logeerkamer.

Chyna hield haar adem in, om hem haar lichte ademhaling als van een kind niet te laten horen.

Wat een geluk dat ze geen parfum op had. Ze wist zeker dat hij haar in dat geval geroken zou hebben.

Hij deed het licht uit, stapte de gang in en trok de deur achter zich dicht. Zijn voetstappen verdwenen in de richting waaruit hij was gekomen, aangezien haar kamer achter in de gang op de bovenverdieping lag. Het geluid verdween snel, gesmoord door het hevige bonken van haar hartslag.

In eerste instantie wilde ze in de smalle schuilruimte tussen het kleed en de metalen veren van het bed blijven liggen, wachtend op het aanbreken van de dag of nog langer, tot er een lange stilte viel die niet meer leek op de onbeweeglijkheid van een ineengedoken roofdier.

Maar ze wist niet wat er met Laura of met haar ouders was gebeurd. Ze konden nog in leven zijn – zwaargewond maar ademend. De indringer kon hen misschien in leven hebben gehouden om hen op zijn gemak te kunnen martelen. In de krant stonden regelmatig verslagen over wreedheden die niet onderdeden voor de gruwelijkste taferelen die zich voor haar geestesoog afspeelden. Mochten de Templetons nog in leven zijn, dan was Chyna hun enige hoop op redding.

In haar kinderjaren was ze met veel minder angst uit haar talrijke schuilplaatsen gekropen dan nu – het moment waarop ze aarzelend besloot onder het grote bed vandaan te komen. Ze had deze keer natuurlijk veel meer te verliezen dan op haar zestiende, toen ze van haar moeder was weggelopen en in tien jaar onverdroten doorbijten en zwaarbevochten zelfrespect een fatsoenlijk leven had opgebouwd. Het kwam haar als waanzin voor om het risico te nemen, terwijl haar veiligheid gegarandeerd was door eenvoudig te blijven liggen waar ze lag. Maar persoonlijke veiligheid ten koste van anderen was ronduit laf, en lafheid was alleen voorbehouden aan kleine kinderen die niet over de kracht en ervaring beschikten om zich te kunnen verdedigen.

Ze had zich gewoon kunnen terugtrekken in de verdedigende positie van haar jeugd. Maar dat zou het eind van al haar zelfrespect betekenen. Zelfmoord op lange termijn. Men kan zich in een bodemloze put nu eenmaal niet veilig terugtrekken – je kunt er alleen maar in plonzen.

Weer terug in het open strijdperk, ging ze gehurkt naast het bed zitten. Ze voelde zich versteend van angst bij de gedachte dat de deur plotseling zou worden opengesmeten en de indringer weer binnen zou stormen.

Het was in huis zo stil en zonder enige echo als op de maan waar geen atmosfeer was.

Chyna rekte zich uit en sloop geluidloos door de donkere logeerkamer. De drie bloeddruppels op het kleed kon ze niet zien en ze probeerde om over de plek waar ze de druppels had zien vallen heen te stappen.

Ze drukte haar linkeroor tegen het kiertje tussen de deur en de stijl, scherp luisterend of ze een beweging of ademhaling in de gang hoorde. Niets. Maar ze bleef op haar hoede.

Hij kon aan de andere kant van de deur staan. Glimlachend. Hoogst geamuseerd door de gedachte dat ze stond te luisteren. Rustig zijn kans afwachtend. Met alle geduld, omdat hij zeker wist dat ze uiteindelijk die deur zou opendoen en in zijn armen zou stappen …

Laat je verdomme niet bang maken.

Ze legde haar hand op de knop. Heel langzaam draaide ze de knop om en kromp ineen toen het veerslot zachtjes uit het metaal in de deurpost knarste. De scharnieren waren gelukkig geolied.

Ook in het inktzwarte duister, waaraan haar ogen niet helemaal gewend waren, zag ze dat hij haar niet stond op te wachten. Ze stapte de gang in en sloot de deur geluidloos.

In de L-vormige gang op de eerste verdieping lagen de logeerkamers in het korte gedeelte rechts. Links van haar, om de hoek, strekte zich de lange ‘poot’ uit van de L en aan haar rechterhand bevond zich de trap aan de achterzijde van het huis. Chyna wilde die trap niet afgaan; zij en Laura hadden de trap na het eten genomen voor hun avondwandeling door de wijngaarden. De houten treden waren versleten. Ze kraakten en maakten knappende geluiden. Het trappenhuis fungeerde daarbij als klankkast, hol als een steeldrum. Nu het zo onnatuurlijk stil in het huis was, kon ze met geen mogelijkheid de trap afsluipen zonder dat hij haar zou opmerken.

Maar de gang op de eerste verdieping en de trap aan de voorzijde waren voorzien van een dikke vloerbedekking.

Ergens in het lange gedeelte van de gang, vanuit haar gezichtspunt om de hoek, gloeide een zacht barnsteenkleurig licht. Het kwam van het behang, een delicaat patroon van verschoten rozen. Het patroon absorbeerde meer van een lichtbron dan het weerkaatste en verleende er een geheimzinnige diepte aan die Chyna eerder op de avond niet had opgemerkt. Indien de indringer zich ergens tussen het schijnsel van de bron en de hoek van de gang bevond, zou hij een schaduw op die lichtende papieren rozentuin of op de goudgele vloerbedekking werpen. Er was geen schaduw.

Ruggelings tegen de muur schoof Chyna naar de hoek, aarzelde even en boog zich toen opzij om de situatie te verkennen. De hoofdgang was verlaten.

Twee bronnen van het zachte barnsteenkleurige licht verhelderden de gang. De eerste bron scheen door de halfopen deur rechts: de grote slaapkamer van Laura’s ouders. De tweede bron lag veel verder de gang in, voorbij de trap aan de linkerkant: Laura’s kamer.

Alle andere deuren waren dicht. Chyna wist niet wat zich achter die deuren bevond. Misschien andere slaapkamers, een badkamer, een werkkamer, kasten. Hoewel Chyna de meeste belangstelling – en angst – had voor de verlichte kamers, kon achter iedere gesloten deur een groot gevaar schuilen.

De peilloze stilte gaf haar de hoopvolle gedachte dat de indringer al weg was. Het bracht haar in de verleiding om verder te gaan, dwars door de weerschijn van de papieren rozentuin naar de halfopen deur van de grote slaapkamer. Daar aarzelde ze. Op de rand van de afgrond.

Indien ze zou aantreffen waaraan ze niet durfde te denken, zouden al haar illusies over een geordend en stabiel bestaan in rook kunnen opgaan. De harde waarheid van het leven kon zich dan weer bevestigen, na de tien jaar waarin ze haar best had gedaan om het juist te ontkennen: de chaos als het uitvloeien van een stroom kwikzilver met zijn onvoorspelbare loop over een ruw oppervlak.

De man met de blauwe spijkerbroek en de zwarte laarzen kon, nadat hij uit de logeerkamer was weggegaan, naar de grote slaapkamer zijn teruggekeerd, al was dat heel waarschijnlijk niet het geval. Andere verzetjes in het huis zouden hem ongetwijfeld aantrekkelijker zijn voorgekomen.

Bang om te lang in de gang te blijven staan, glipte Chyna in zijdelingse houding over de drempel zonder de deur verder te openen.

De slaapkamer van Paul en Sarah Templeton was groot. In een zithoek voor de open haard stonden twee fauteuils met voetenbankjes. Boekenkasten vol gebonden boeken flankeerden de schoorsteenmantel; de titels waren in de schaduwen niet leesbaar. De lampen op de nachtkastjes waren gemaakt van gemberpotten met kleurige patronen, waarop geplooide kappen stonden. Een van de lampen brandde; op de kap zaten rode strepen en vlekken.

Chyna bleef een eindje van het voeteneind van het bed staan, maar dichtbij genoeg om al meer te zien dan haar lief was. Laura’s ouders waren geen van beiden in het bed, maar de lakens en dekens lagen overhoop en hingen aan de rechterkant op de grond. Aan de linkerkant was het onderlaken doordrenkt met bloed en tegen de plank van het hoofdeinde en op de muur erboven glinsterde een natte nevel bloeddruppeltjes in een wijde boog.

Ze sloot haar ogen. Hoorde iets. Draaide zich snel om en dook ineen, een aanval verwachtend. Maar ze was alleen.

Het geluid was er al geweest toen ze de kamer binnenkwam, een gebruis en gespetter van stromend water op de achtergrond. Ze had het niet eerder gehoord, omdat ze als verdoofd was geraakt bij het zien van de bloedvlekken die haar zo hard toeschreeuwden als een verontwaardigd brullende menigte.

Synesthesie. Ze had het woord onthouden uit een leerboek over psychologie, meer omdat ze het zo’n fraaie rangschikking van lettergrepen had gevonden dan dat ze zich had kunnen indenken dat het haar ooit zelf zou overkomen. Synesthesie: een verwarring van de zintuigen, waarbij een geur zich als een kleuruitbarsting kan manifesteren en een geluid als een geur kan worden waargenomen, of de structuur van een oppervlak bij aanraking een schaterlach of een schreeuw kan lijken.

Het sluiten van haar ogen had het geschreeuw van de bloedvlekken uitgebannen. Maar toen had ze het stromende water gehoord. Ze herkende het als de douche in de aangrenzende badkamer.

De deur erheen stond op een kier. Nu pas zag Chyna de smalle strook TL-licht langs de deurpost.

Ze wendde zich af, bang om geconfronteerd te worden met wat haar achter de deur wachtte, en bij die beweging zag ze een telefoon op het rechternachtkastje. Het was de kant van het bed waar geen bloed lag, zodat het Chyna gemakkelijker viel erheen te lopen.

Ze nam de hoorn op. Geen kiestoon. Dat had ze ook niet verwacht. In dergelijke situaties verliep alles rampzalig.

Ze trok de la van het nachtkastje open, in de hoop een pistool of revolver te vinden. Ook dat niet.

Chyna was er nog steeds van overtuigd dat haar enige kans op overleven in onafgebroken actie lag, dat zich verstoppen in een kleine ruimte altijd de strategie van de laatste uitweg was. Ze was al om het grote tweepersoonsbed heengelopen toen ze pas besefte dat ze de eerste stap al had gezet. Voor de badkamerdeur zat het vloerkleed vol bloedvlekken.

Met pijnlijk vertrokken gezicht liep ze naar het andere nachtkastje en trok de la open. In de beklemmende lichtval zag ze een leesbril met gele lichtreflecties in de halvemaanvormige glazen, een paperback over een avontuur van stoere kerels, een doos Kleenex en een stift lippenbalsem, maar geen wapen.

Terwijl ze de la sloot, rook ze kruitdamp vermengd met de hete-kopergeur van vers bloed.

De kruitdamplucht kwam haar bekend voor. Vroeger hadden verschillende vrienden van haar moeder handvuurwapens gehad om te krijgen wat ze wilden, of ze waren er op zijn minst door gefascineerd geweest.

Chyna had geen schoten gehoord. De indringer had kennelijk een wapen met geluiddemper gebruikt.

In de doucheruimte achter de deur bleef het water stromen. Het zachte gebruis, hoewel kalmerend in andere omstandigheden, werkte nu al even sterk op haar zenuwen als het hoge gejank van een tandartsboor.

Ze wist zeker dat de indringer niet in de badkamer was. Hij had zijn werk hier gedaan. Hij was met wat anders in huis bezig. Op dat moment was ze niet zo bang voor de man zelf als voor de ontdekking van wat hij had gedaan. De keuze die ze moest maken was de essentie van het hele menselijke conflict: het niet-weten was veel erger dan het weten.

Eindelijk duwde ze de deur open. Met toegeknepen ogen tegen het scherpe TL-licht stapte ze naar binnen.

De grote badkuip had gele en witte betegeling. Langs de muren op stootrandhoogte en langs de toilettafel en het sanitair liep een decoratieve tegelstrook van narcissen en groene bladeren. Chyna had verwacht meer bloed te zien.

Paul Templeton zat in een blauwe pyjama op het toilet. Hij was met brede stroken plakband over zijn schoot aan de pot vastgeplakt. Nog meer tape om zijn borst en de stortbak hield hem overeind.

Door de halfdoorschijnende plastic tape waren in zijn borst drie kogelgaten zichtbaar. Misschien meer dan drie, maar ze durfde er niet naar te kijken en hoefde het ook niet te weten. Het kwam haar voor dat hij op slag dood was geweest, naar alle waarschijnlijkheid in zijn slaap, en dat hij vermoord en wel naar de badkamer was gedragen.

Snijdende pijn doorboorde haar, koud en zwart. Overleven betekende dat je gevoelens zoals verdriet moest kunnen onderdrukken, en overleven was iets waarin ze heel goed was.

Een kraag brede hechtpleister om de hals van Paul Templeton was een soort riem die hem met een handdoekenrek aan de muur achter het toilet verbond. De bedoeling hiervan was om te voorkomen dat zijn hoofd naar voren op zijn borst zou knikken én om zijn dode blik op de doucheruimte te richten. Zijn oogleden werden door stukjes tape opengehouden. Het wit van zijn rechteroog was bloeddoorlopen in een stervormige uitbarsting. Huiverend wendde Chyna zich van hem af.

Hoewel de indringer het noodzakelijk had gevonden Paul Templeton in zijn slaap te doden, opdat hij zo snel mogelijk controle over het huis kreeg, had hij gefantaseerd dat de echtgenoot gedwongen was naar de gruwelijkheden te kijken die de moordenaar de echtgenote toebracht.

Het was een klassiek beeld, veel voorkomend bij psychopaten die er behagen in scheppen om voor hun slachtoffers allerlei gruwelijkheden op te voeren. Ze leken te geloven dat pasgestorven mensen nog enige tijd kunnen zien en horen, en aldus bewondering konden opbrengen voor de dappere stunts en de onvervaardheid van een folteraar die God noch gebod vreest. Chyna kende die waanvoorstellingen uit haar studieboeken en tijdens een college over afwijkend psychisch gedrag had een gastdocent van de afdeling ‘Behavioral Science’ van de FBI eens méér aanschouwelijke voorbeelden van dergelijke taferelen gegeven dan in welk studieboek ook werden aangehaald.

Maar nu Chyna het uit de eerste hand zag, was het effect van de begane wreedheden veel erger dan kon worden beschreven. Bijna verlammend. Haar benen voelden zwaar en stijf aan. De prikkeling in haar handen was het begin van gevoelloosheid. Sarah Templeton zat in de doucheruimte die zich naast de badkuip bevond. Hoewel de matglazen deur gesloten was, kon Chyna de vage roze vorm van de vrouw ineengedoken op de vloer van de doucheruimte zien. Op de gebogen rand boven de glazen deur had de moordenaar twee woorden geschreven. De zwarte letters leken met meerdere krassen van een wenkbrauwpotlood aangebracht. Er stond vuile hoer.

Chyna had er alles voor willen geven om maar niet in de douchecel te hoeven kijken. Het was onaannemelijk dat mevrouw Sarah Templeton nog in leven was.

Maar toch – als ze zich afkeerde zonder zich ervan te overtuigen dat de vrouw inderdaad dood was, zou een onuitwisbaar schuldgevoel er ongetwijfeld voor zorgen dat overleven een soort wandelende doodstoestand voor haar werd.

Bovendien wilde ze haar verdere leven wijden aan het doorgronden van juist dit aspect van de menselijke wreedheid, en geen studieboek kon haar nader tot dat inzicht brengen dan de dingen die ze hier zag: In dit huis, in deze nacht, had het grauwe landschap van de psychopathische geest zich aan haar getoond. Het gebruis en gespetter van het stromende water, weerkaatst door de betegelde muren, klonk als het gesis van slangen en het broze gelach van vreemde kinderstemmen.

Het moest water uit de koude kraan zijn, omdat ze boven de douchecel geen wolken warme damp zag woelen.

Chyna hield haar adem in, tastte naar de aluminium handgreep en opende de matglazen deur.

Sarah Templeton had in de badkamer een lichtgroene badjas met bijpassend broekje gedragen. De kledingstukken lagen in een natte prop in een hoek van de douchecel

Nadat haar man was doodgeschoten, was de vrouw kennelijk bewusteloos geslagen, misschien met de kolf van een vuurwapen. Ook had hij een prop in haar mond gestopt; haar wangen puilden nog uit van wat hij tussen haar tanden had geduwd. Met stukken tape had hij haar mond dichtgeplakt, maar in het genadeloos koude water liet het plakband al van de huid los. Voor haar had de moordenaar een mes gebruikt. Ze leefde niet meer. Stil sloot Chyna de deur van de doucheruimte.

Als er zoiets als genade bestond, was Sarah niet meer bij haar positieven gekomen nadat ze bewusteloos was geslagen.

Chyna dacht aan de omhelzing die Laura’s moeder haar voor het huis bij haar aankomst met Laura had gegeven. Haar tranen wegslikkend, wenste ze dat ze zelf dood was in plaats van die geweldige vrouw in de douchecel. In feite was Chyna al halfdood en namen haar levenskrachten nog met de minuut af, omdat haar hart bij ieder van deze mensen voor een groot deel was gestorven.

Ze keerde terug naar de slaapkamer. Ze liep wel weg van het bed, maar niet regelrecht naar de gangdeur. In de donkerste hoek stond ze onbeheerst te beven.

Haar maag kromp samen. Brandend zuur steeg naar haar keel en er kwam een bittere smaak achterin haar mond. Ze onderdrukte de neiging tot braken. De moordenaar zou het kunnen horen en terugkomen om haar neer te slaan.

Hoewel ze pas gistermiddag kennis met Laura’s ouders had gemaakt, had Chyna al veel over hen gehoord door Laura’s talloze anekdoten en kleurrijke verhalen over familiebelevenissen. Ze had eigenlijk veel meer verdriet moeten voelen, maar op dat moment had ze er slechts een beperkt vermogen voor. Later zou het veel harder aankomen. Verdriet gedijde in een stil gemoed, maar nu dreunde haar hart van doodsangst en afkeer.

Ze was diep geschokt dat de moordenaar zoveel gruwelijks had kunnen aanrichten terwijl ze zonder er enige notie van te hebben uit het raam van de logeerkamer naar de sterren had zitten kijken, denkend aan de vele keren dat ze ’s nachts in de boom van de achtertuin, op een afdakje of ergens aan het strand had gezeten. Te oordelen naar wat ze had gezien, was hij minstens tien of vijftien minuten bij Laura’s ouders geweest voordat hij het grote huis was gaan doorzoeken om de overige bewoners te overmeesteren.

Soms kon zo iemand er een bijzonder genoegen aan ontlenen als hij het risico nam te worden gestoord of zelfs werd bedreigd. Misschien dat een slaperig en verbijsterd kind als gevolg van een of ander verontrustend geluid naar de slaapkamer van zijn ouders doolde, dan moest hij het grijpen en neerslaan voordat het de kans kreeg het huis te ontvluchten. Met zulke risico’s verhoogde de gruwelijke psychopaat zijn genoegen aan de dingen die hij in de slaapkamer en de douchecel had gedaan.

Ja, het was een genoegen voor hem, een onontkoombare drift. Niet dat hij erover inzat, verre van dat. Het was gewoon een kick, ontspannend. Zonder schuldgevoelens en dus ook zonder wroeging. Hij genoot van zijn barbaarse gedrag.

Ergens in huis was hij met iemand anders bezig, of hij zat uit te rusten tot hij er weer klaar voor was om opnieuw aan te vallen. Terwijl haar heftige beven afnam tot gehuiver, werd Chyna in toenemende mate bevangen door haar angst om Laura. De twee gesmoorde kreten die ze in haar logeerkamer had gehoord, waren ongetwijfeld geslaakt nadat Laura’s moeder al vermoord was, dus Laura was in haar slaap overrompeld door een man die naar het bloed van haar moeder rook. Zodra hij haar had overmeesterd en vastgebonden, was hij snel de andere kamers op de bovenverdieping gaan inspecteren om te zien of andere familieleden door de gesmoorde kreten gealarmeerd konden zijn. Misschien was hij daarna niet regelrecht naar Laura teruggegaan. Nadat hij in de andere kamers niemand had aangetroffen, ervan overtuigd dat hij het huis volkomen in zijn greep had, was hij waarschijnlijk op onderzoek uitgegaan. Als Chyna’s studieboeken gelijk hadden, zou hij alle privédomeinen willen schenden. De inhoud van kasten en laden van de bewoners bekijken. Uit de koelkast eten. Hun post lezen. Misschien vuile kledingstukken in de wasmand bevoelen en eraan ruiken. Mocht hij fotoalbums vinden, dan zou hij er wel een uur of nog langer met genoegen in zitten kijken.

Maar op zeker moment zou hij naar Laura terugkeren.

Sarah Templeton was een bijzonder aantrekkelijke vrouw geweest, maar nachtelijke bezoekers zoals hij voelden zich meer tot jonge vrouwen aangetrokken; een man zoals hij gedijde op onschuld. Laura was precies wat hij zocht. Ze was zo onweerstaanbaar als vogeleieren voor boomklimmende slangen.

Nadat Chyna haar misselijkheid had bedwongen en er zeker van was dat ze haar aanwezigheid niet kon verraden door plotseling en hevig te gaan kotsen, sloop ze uit de hoek naar de deur.

Ze zou zich in de grote slaapkamer toch niet veilig hebben gevoeld. Als hij wegging, wierp hij vast en zeker nog een laatste blik op de arme Sarah in de douchecel, met haar slanke armen in een zinloos en meelijwekkend gebaar van afweer boven haar hoofd gekruist.

Bij de halfopen deur bleef Chyna staan luisteren.

Recht tegenover haar in de gang leken de verschoten rozen van het behang nog mysterieuzer geworden. Het patroon bezat zo’n raadselachtige diepte dat ze er bijna van overtuigd was dat ze de doornige struiken maar opzij hoefde te duwen om uit de papieren tuin een zonnige wereld in te stappen, waar dit huis als ze omkeek uit de realiteit zou verdwijnen.

Omdat de lamp op het nachtkastje achter haar brandde, kon ze niet op haar tenen de gang insluipen en naar links en rechts loeren of ze het erop kon wagen, want bij het overschrijden van de drempel zou haar schaduw op de verschoten rozen tegenover haar vallen. Als ze achter deze onvermijdelijke projectie van zichzelf aansloop, zou dat haar dood kunnen betekenen. Gerustgesteld door een lange stilte waarin geen gevaar leek te dreigen, glipte Chyna eindelijk toch zijdelings tussen de halfopen deur en de deurpost de gang in – en daar stond hij! Drie meter van haar af, bovenaan de trap aan haar rechterhand. Met zijn rug naar haar toe.

Ze stond als versteend stil, met een voet in de gang en de andere in de deuropening van de slaapkamer. Als hij zich ineens zou omdraaien, kon ze niet meer terug zonder dat hij uit zijn ooghoeken een glimp van haar zou opvangen – en toch kon ze geen vin verroeren terwijl ze nu nog de kans had om aan hem te ontkomen. Ze was doodsbang dat hij het geringste geluidje dat ze maakte zou horen en zich naar haar zou omkeren. Zelfs het zachtste geknisper van de tapijtvezels onder haar schoenzolen, door de miniemste beweging, zou zijn aandacht kunnen trekken. De indringer deed zoiets bizars dat Chyna door zowel wat hij deed als door haar angst als aan de grond genageld bleef staan. Hij strekte zijn armen voor zich uit en hief ze zo hoog als hij kon, terwijl zijn vingers de lucht traag leken te kammen. Hij scheen in een trance te verkeren, alsof hij probeerde signalen uit de ruimte op te vangen.

Hij was gróót, misschien wel twee meter lang. Gespierd. Smalle heupen, enorme schouders. Zijn denim jack spande strak om zijn brede rug. Het welige bruine haar was keurig in zijn stierenek bijgeknipt, maar Chyna kon zijn gezicht niet zien. Ze hoopte het nooit te hóéven zien.

Zijn aftastende vingers, onder de bloedvlekken, zagen er zo sterk als bankschroeven uit. Hij zou in staat zijn om met één hand haar keel dicht te knijpen.

‘Kom bij me,’ mompelde hij.

Zelfs op die fluistertoon had zijn ruwe stem een onweerstaanbare klankkleur en kracht.

‘Kom bij me.’

Het leek alsof hij niet tegen een visioen sprak dat niemand anders dan hij kon zien, maar tegen haar, alsof hij zulke scherpe zintuigen had dat hij haar aanwezigheid al had bespeurd aan de geringe luchtverplaatsing toen ze een stap over de drempel van de slaapkamer had gezet.

Toen zag ze de spin. Het beest bungelde aan een ragfijne draad van de zoldering, dertig centimeter boven de gestrekte handen van de moordenaar.

‘Kom, alsjeblieft.’

Alsof de spin op het dringende verzoek van de man reageerde, daalde ze verder aan haar draad af.

De moordenaar keerde een handpalm naar de spin toe. ‘M’n kleintje,’ hijgde hij.

De dikke zwarte spin liet zich gehoorzaam op de grote open handpalm zakken.

De man bracht zijn hand naar zijn mond en boog zijn hoofd een eindje achterover. Hij had de spin in zijn hand vermorzeld om het beest op te eten – of hij stak het levend in zijn mond.

Stil stond hij ervan te genieten.

Eindelijk, zonder om te kijken, liep hij de trap in het midden van de gang naar de gelijkvloerse verdieping af, zo snel als een spin en bijna zo geruisloos als een spin.

Chyna huiverde, verbijsterd dat ze nog leefde.

2

In het huis heerste een stilte die diep genoeg leek om in te verdrinken, als rivierwater achter een stuwdam. Chyna voelde de druk tegen haar borst.

Nadat ze de moed had verzameld om verder te gaan, sloop ze heel omzichtig naar het boveneind van de trap. Ze was bang dat de moordenaar de trap niet helemaal was afgedaald – dat hij een spelletje met haar speelde en haar glimlachend buiten haar gezichtsveld stond op te wachten. Hij zou zijn handen met de palmen omhoog naar haar uitstrekken en kom bij me zeggen.

Ze hield haar adem in en met het risico dat hij haar kon zien keek ze naar beneden. De trap boog zich door gradaties duister naar de hal. Ze kon net genoeg onderscheiden om te zien dat hij daar niet was. Ook viel haar op dat er beneden geen licht brandde. Ze begreep niet goed wat hij daar beneden uitvoerde als hij alleen licht had van de bleke maan die door de ramen naar binnen scheen. Misschien zat hij als een spin in een hoek weggekropen, gevoelig voor de geringste wijzigingen in de luchtdruk, dromend van stille besluipingen en het verwoed verscheuren van een prooi.

Snel sloop ze langs de trap verder de gang in naar de volgende openstaande deur met de tweede barnsteenkleurige lichtbron, bang voor wat ze daar zou aantreffen. Maar ze voelde zich opgewassen tegen haar angst en tegen de schok van wat haar daar wachtte. Het was altijd onwetendheid, het niet onder ogen durven zien van de waarheid, dat angstzweet en nachtmerries veroorzaakte.

Laura’s kamer was kleiner dan die van haar ouders, en had ook geen zithoek. Een bureau, een breed bed, een nachtkastje met een koperen lamp, een klerenkast en een toilettafel met een bekleed bankje ervoor.

Aan de muur boven het bed hing een groot portret van Freud. Chyna had de pest aan Freud. Maar Laura, die idealistische schat, geloofde heilig in veel aspecten van de Freudiaanse theorie; ze was het eens met zijn idee van een wereld vol schuldeloze mensen die allemaal een moeilijke jeugd hebben gehad en snakken naar eerherstel.

Laura lag voorover op de lakens en dekens van het bed. Haar polsen waren op haar rug geboeid. Een tweede stel boeien omsloot haar enkels. Tussen beide blinkende stalen boeien liep een kluisterketting.

Ze was verkracht. De broek van haar ruimvallende blauwe pyjama was met kleermakersprecisie in tweeën geknipt; de beide helften lagen gladgestreken aan weerskanten op de deken naast haar. Het jasje was opgeschoven en zat in verfrommelde plooien om haar schouders en in haar hals.

Chyna liep verder de kamer in. Haar angst werd geëvenaard door een stijgend verdriet dat haar hart leek te doen zwellen maar het gelijktijdig koud en leeg maakte. Toen ze de vage geur van sperma rook, mengde woede zich met haar angst en verdriet. Ze bukte zich naast het bed en balde haar vuisten zo hard dat haar nagels pijnlijk in haar handpalmen drongen.

Zweetnat blond haar zat langs de zijkant van Laura’s gezicht geplakt. Haar verfijnde trekken waren spierwit en verwrongen van benardheid. Ze hield haar ogen stijf dichtgeknepen.

Ze was niet dood. Niet dood! Het leek onmogelijk.

Doodsangst had de volwassen vrouw Laura teruggeworpen in de toestand van een kind, een klein meisje. Het meisje mompelde zo zacht dat Chyna de woorden zelfs met haar oor vlakbij Laura’s hoofd niet kon verstaan, maar toch waren ze zo dringend dat de betekenis ervan pijnlijk duidelijk doorkwam. Het was een gebed, een soortgelijk gebed zoals Chyna zelf op verre plaatsen in vele nachten had gepreveld, een gebed om genade, een smeekbede om onaangeroerd en levend door deze verschrikking heen te komen.

Lieve Heer, laat me alsjeblieft onberoerd en in leven. Verkrachting en dood waren Chyna in die nachten bespaard gebleven. Van Laura’s smeekbede was de helft al niet verhoord. Met dichtgeknepen keel, waardoor ze nauwelijks kon spreken, zei Chyna: ‘Ik ben het.’

Laura’s oogleden sprongen open. Haar blauwe ogen, rollend als die van een doodsbang paard, waren groot van ongeloof. ‘Allemaal dood.’

‘Sssst,’ zei Chyna zacht.

‘Bloed. Zijn handen.’

‘Sssst. Ik haal je hier weg.’

‘Stank als bloed. Jack dood. Nina. Allemaal.’

Chyna had Laura’s broer Jack niet ontmoet. En Nina, Laura’s schoonzuster, evenmin. Kennelijk was de moordenaar de opzichtersbungalow binnengedrongen voordat hij naar het huis van Laura’s ouders was gegaan. Vier doden. Op de uitgestrekte velden rondom het huis was nergens enige hulp te vinden.

Chyna keek angstig naar de open deur en ging snel staan om de handboeien om Laura’s polsen nader te bekijken. Ze zaten stevig op slot.

Met geboeide handen en enkels, door een ketting verbonden, was Laura ernstig gehandicapt. Ze kon niet rechtop staan en helemaal niet lopen.

Chyna was niet sterk genoeg om haar vriendin te dragen.

Ze zag haar weerspiegeling in de spiegel van de toilettafel aan de andere kant van de kamer en schrok van haar verwrongen gezicht waarop haar doodsangst goed te zien was.

Om Laura te kalmeren probeerde ze zich zo goed mogelijk te beheersen. Ze boog zich weer over het bed en fluisterde bijna zo zacht als haar vriendin had gebeden: ‘Hebben jullie een vuurwapen?’

‘Wat?’

‘Is er een vuurwapen in huis?’

‘Nee.’

‘Nergens?’

‘Nee, nee.’

‘Shit.’

‘Jack.’

‘Wat?’

‘Heeft … een.’

‘Een vuurwapen? In de bungalow?’

‘Jack heeft er een.’

Chyna had geen tijd om heen en weer naar de bungalow te gaan voordat de moordenaar naar Laura’s kamer terugkeerde. Bovendien was het waarschijnlijk dat hij het wapen al had gevonden en in zijn zak had gestoken.

‘Weet je waar hij is?’ vroeg Chyna.

‘Nee.’ Laura’s staalblauwe ogen verduisterden van wanhoop. ‘Ga weg.’

‘Ik moet een of ander wapen vinden …’

‘Ga wég!’ fluisterde Laura dringender. Koud zweet glom op haar voorhoofd.

‘Een mes!’ zei Chyna.

‘Sterf niet om mij.’ Met bevende maar felle stem vervolgde Laura zacht: ‘Ga ervandoor, Chyna. Alsjeblieft! Maak dat je hier wegkomt!’

‘Ik kom terug.’

‘Ren zo hard als je kunt!’

Buiten klonk een geluid. De motor van een vrachtwagen. Het geluid kwam naderbij.

Verbijsterd sprong Chyna op. ‘Er komt iemand aan. Er komt hulp.’

Laura’s kamer lag aan de voorzijde van het huis. Chyna liep naar het dichtstbijzijnde raam dat uitzag op de achthonderd meter lange oprijlaan die naar de tweebaansweg leidde.

Op een paar honderd meter afstand kliefde het heldere schijnsel van koplampen door het duister. Afgaand op de hoogte van de koplampen concludeerde Chyna dat het een grote wagen was. Hoe wonderbaarlijk dat er op dit uur van de nacht, op deze afgelegen plek, iemand opdaagde!

Maar terwijl een vonk hoop door Chyna heensloeg, besefte ze gelijktijdig dat de moordenaar het gegrom van de motor ook gehoord moest hebben. Voor de persoon – of personen – in de auto was het niet mogelijk al te weten wat zich hier voor gruwelijks had afgespeeld en zodra de vrachtwagen voor de deur stopte kon het wel eens heel erg misgaan.

‘Hou je taai,’ zei Chyna. Ze legde haar hand op Laura’s vochtige voorhoofd om haar gerust te stellen en liet haar achter onder het toezicht van Sigmund Freuds koel-observerende blik. De gang was verlaten.

Chyna haastte zich naar de gebogen trap, schrok er even voor terug om zich in de duistere wolfskuil daar beneden te wagen, maar zag toen in dat ze nergens anders heen kon. Zo snel als ze het zonder steun van de leuning durfde liep ze naar beneden, zo ver mogelijk uit het zicht van de balustrade waar ze te kwetsbaar was. Het leek haar beter om dicht langs de muur te blijven.

Ze kwam langs een reeks grote schilderijen van landschappen in rijkelijk versierde lijsten, als vensters die uitkeken op echte landelijke scènes. Bij haar aankomst had ze het vrolijke en levendige voorstellingen gevonden. Nu kwamen ze haar bedreigend voor: wouden vol kwade geesten, zwarte rivieren, slagvelden. De hal. Een groot ovaalvormig kleed op een gewreven eiken vloer. Achter de deur rechts lag de werkkamer van Laura’s vader. Door de boogpoort rechts kwam je in de zitkamer die helemaal donker was.

De moordenaar kon zich overal schuilhouden.

Buiten zwol het gegrom van de motor aan. De vrachtwagen was nu bijna bij het huis. Zodra de chauffeur stopte kon hij door de voorruit worden doodgeschoten, of zodra hij uit de cabine stapte.

Chyna moest de man waarschuwen, niet alleen in zijn eigen belang, maar ook in dat van haar en van Laura. Hij was hun enige redding.

In de zekerheid dat de spinvretende indringer dicht in haar buurt was, verwachtte Chyna een verwoede aanval van hem. Alle behoedzaamheid negerend, rende ze naar de deur. Het ovale kleed in de hal schoof op in een plooi en schoot bijna onder haar voeten uit. Ze struikelde, strekte haar armen om haar val te breken en sloeg met beide vlakke handen tegen de voordeur.

Zo’n hels lawaai dat door het hele huis galmde moest de aandacht van de moordenaar wel van de naderende vrachtwagen afleiden. Op de tast vond ze de ronde deurknop en draaide eraan. Niet op slot. Hijgend rukte ze de deur open.

Een koele noordwestenwind, de lichte geuren meevoerend van pas omgeploegde aarde en spuitmiddelen tegen schimmels, floot door de kale takken van de esdoorns aan weerszijden van het looppad naar de voordeur. De wind joeg als een meute snuivende jachthonden langs haar heen de hal in, toen ze haar voet op het bordes zette.

De vrachtwagen was het huis al gepasseerd en Chyna zag alleen de achterkant. Om met de neus naar de weg te keren, moest de chauffeur een ronde maken aan het eind van de oprijlaan, een ruimte die groot genoeg was voor de transportwagens in de tijd van de druivenoogst. Toen zag Chyna dat het geen gewone vrachtwagen was, maar een camper. Een al wat verouderd model met geronde lijnen, goed onderhouden, minstens twaalf meter lang en blauw of groen van kleur. Het chroom blonk als kwikzilver in het licht van de vroege-voorjaarsmaan.

Verbaasd dat ze nog steeds niet van achteren was beschoten of gestoken, wierp Chyna een snelle blik achterom. De moordenaar was nog niet in de openstaande voordeur verschenen. Ze liep het bordes over naar de treden.

De camper maakte de ronde op de keerruimte en begon in haar richting te draaien. De dubbele schijnwerpers gleden langs de grote schuur en de andere bijgebouwen. Schaduwen van lariksen, esdoorns en coniferen vliedden voor de rondgaande koplampen uit. Ze beefden zwart door het traliehek aan het eind van het bordes, langs de witte balustrade, over het gras en het stenen pad. De schaduwen rekten zich tot onmogelijke lengten uit en zwiepten Weer de nacht in, alsof ze zich verwoed trachtten los te scheuren van de bomen die hen geworpen hadden.

De diepe stilte in het huis, het feit dat er beneden geen licht brandde, het uitblijven van een aanval door de moordenaar toen ze het huis was ontvlucht, de toevallig op het juiste moment aanrijdende camper … al die dingen gaven Chyna plotseling een huiveringwekkend inzicht: de moordenaar zat in de camper.

‘Néé!’

Chyna keerde zich bliksemsnel om en stortte zich van het bordes de hal in.

Vlak achter haar hadden de koplampen de hele keerronde gemaakt. Het licht drong door de latten van het hekwerk en wierp geometrische patronen op het vlakke stuk van het bordes en op de voorzijde van het huis.

Chyna sloot de deur en tastte naar het grote slot boven de deurknop. Vond de vergrendeling. Draaide de zware grendel met de koperen knop om.

Toen besefte ze dat ze een blunder maakte. De voordeur had niet op slot gezeten omdat de moordenaar door deze deur naar buiten was gegaan. Als hij de deur nu afgesloten vond, begreep hij meteen dat er afgezien van Laura nóg iemand in huis moest zijn en dan zou hij de jacht op haar openen.

Haar van angstzweet vochtige vingers gleden van de koperen knop, maar toch klikte de grendel hard terug in het slot.

Bij zijn aankomst had de man de camper aan het begin van de oprijlaan bij de weg geparkeerd, waarna hij te voet naar het huis was gegaan. Nu knerpten de banden op het kiezel. Zacht sissend sloegen de pneumatische remmen aan, gevolgd door een wat zachter gierend geluidje waarmee de camper voor het huis tot stilstand kwam.

Chyna dacht aan het opgeschoven kleed in de hal waarop ze bijna een smak had gemaakt. Ze liet zich op haar knieën vallen en kroop op handen en voeten over het wollen kleed om het volkomen glad te strijken. Als de moordenaar er bij binnenkomst over zou struikelen, zou hij zich herinneren dat het kleed bij het verlaten van het huis anders had gelegen.

Buiten naderden zijn voetstappen – stampende laarshakken op het natuurstenen tuinpad naar het bordes.

Ze sprong op en rende naar de werkkamer van Laura’s vader. Nee, fout! Ze wist niet wat de man van plan was en als hij achter haar aan die kamer inliep, zat ze in de val.

Zijn voetstappen weerklonken hol op de houten bordestreden. Chyna rende via de poortvormige doorgang naar de donkere salon, waar ze abrupt bleef staan, bang om tegen meubels te botsen en dingen om te gooien. Ze tastte met uitgestrekte handen tussen het meubilair door. Haar gezichtsvermogen werd nog gehinderd door donkere en rode vlekken van de felle koplampen die op haar netvliezen nagloeiden.

De voordeur ging open.

Nog voordat ze halverwege in de grote zitkamer was, hurkte ze al naast een fauteuil neer. Als de moordenaar hier binnenkwam en het licht aandeed, kon hij haar zien zitten.

Zonder de voordeur achter zich dicht te doen, verscheen zijn gestalte in de hal achter de boogdoorgang. Hij werd vaag omlijnd door het schijnsel van de bovenverdieping. Linea recta liep hij langs de salon naar de trap.

Laura.

Chyna had nog steeds geen wapen.

Ze dacht aan de pook van de open haard. Niet goed genoeg. Tenzij ze bij de eerste slag zijn schedel kon inslaan of zijn arm breken, zou hij haar de pook direct afhandig maken. Doodsangst gaf haar wel veel kracht, maar tegen hem haalde dat niets uit.

Om niet het risico te moeten nemen zich op te richten en blindelings door de salon te stommelen, kroop ze op handen en voeten verder, omdat het veiliger was en sneller ging. Ze bereikte de gebogen doorgang naar de eetkamer en scharrelde de kant op waar ze vermoedde dat daar de keukendeur was.

Ze stootte tegen een stoel. De stoel bonkte tegen een tafelpoot. Op de tafel verschoof iets met een rinkelend geluid. Ze herinnerde zich dat ze op de tafel een koperen schaal met fraai gerangschikt fruit van keramiek had gezien.

Chyna geloofde niet dat hij de geluiden helemaal boven had gehoord en ze kroop door. Ze moest wel verder gaan, of hij het had gehoord of niet.

Ze was sneller bij de klapdeur dan ze verwacht had en ze strekte zich. Het binnenvallende maanlicht was al vager geworden, maar het schijnsel verdween nu abrupt, met het gevolg dat haar nekharen van angst overeind gingen staan. Ze keerde zich om met haar rug tegen de deurpost, ervan overtuigd dat de moordenaar vlak achter haar stond, in silhouet afgetekend tegen het raam waardoor hij het maanlicht blokkeerde. Maar dat was niet zo. De zilveren straling verhelderde het vensterglas niet meer. Kennelijk waren het de regenwolken die al de hele avond op de noordwestenwind werden aangevoerd en die de maan nu eindelijk verduisterden.

Ze duwde de klapdeur open en liep de keuken in. De TL-bak in de zoldering hoefde ze niet aan te doen. In de bovenste van de dubbele oven zat een digitale klok met groene cijfers die in het donker verbazingwekkend veel licht uitstraalde, voldoende om alles om haar heen te kunnen zien.

Chyna herinnerde zich dat ze aan een kant van de kranen boven de dubbele stalen gootsteen de bovenkant van een hakblok had gezien. De kranen zaten voor het breedste van de twee ramen. Ze liet haar hand over het koude granieten aanrecht glijden tot ze bij het hakblok kwam.

De bovenverdieping van het huis leek vervuld van een nog diepere stilte dan voorheen.

Wat voert die schoft in al die stilte, in al die diepe stilte met Laura uit?

Onderin het hakblok zat een la waarin messen moesten liggen. Chyna voelde ze, netjes in gleuven van een houder gestoken.

Ze trok een mes uit de houder. Te kort. Volgende. Een broodmes, met een botte ronde punt. Nummer drie was een slagersmes. Voorzichtig testte ze de scherpe kant op de muis van haar duim. Vlijmscherp.

Boven gilde Laura.

Chyna wilde naar de deur van de eetkamer lopen, maar besefte intuïtief dat ze het niet kon riskeren die kant op te gaan. In plaats daarvan rende ze naar de trap van het achterhuis, al kon ze die trap niet beklimmen zonder geluid te maken.

Ze deed het licht in het trappenhuis aan. De moordenaar kon haar hier niet zien.

Op de bovenverdieping schreeuwde Laura het weer uit – een verschrikkelijk gegil van wanhoop, pijn en doodsangst, een geschreeuw zoals in de gaskamers van de nazi’s geklonken moest hebben, of in de raamloze verhoorcellen van de KGB in de tijd van de goelags. Het was geen geschreeuw om hulp of genade, maar een erbarmelijk smeken om ten koste van alles, zelfs de dood, te worden verlost.

Chyna beklom de trap naar het gegil toe, wat haar het gevoel gaf van een tastbare tegenstand, alsof ze zich zwemmend tegen een zware druk omhoog moest worstelen, naar de oppervlakte van diep water. Zo intens koud als een arctische stroming verkilde en verdoofde het gegil haar en drong zich ijzig kloppend tot in het diepst van haar botten. Ze werd overweldigd door de drang om met Laura mee te schreeuwen, zoals honden in sympathie meejanken met een lijdende soortgenoot – een primaire behoefte om het in diepe ellende uit te gillen om de volslagen hulpeloosheid van het menselijk bestaan in een universum vol dode sterren. Het kostte haar grote moeite die drang te onderdrukken.

Laura’s geschreeuw steeg tot een kinds gejammer, al wist ze dat haar moeder dood was. ‘Mammie, mammie, mam-miéié …’ Ze was teruggeworpen in de afhankelijke staat van een zuigeling, te bang voor het leven zelf om ergens anders troost te kunnen vinden dan aan de vertrouwde moederborst en omgeven door de hartslag die ze zich van de baarmoeder herinnerde.

En toen was het opeens doodstil.

Een gruwelijke stilte.

Op de overloop, halverwege de bovenverdieping, kwam Chyna verbaasd tot het besef dat het duizend-vadem zware gewicht van de schreeuw haar tot stilstand had gebracht. Haar benen waren slap geworden, haar kuit- en dijspieren trilden alsof ze een marathon had gerend. Ze voelde zich op de rand van instorten.

De stilte was nu zo drukkend als het geschreeuw, waarmee een eind aan alle hoop leek te zijn gekomen. Ze boog haar hoofd onder een stilte die zo zwaar was als een ijzeren kroon, liet haar schouders hangen en kroop in zichzelf terug.

Het zou zo gemakkelijk zijn om zich langs de muur op de grond te laten glijden, het mes opzij te leggen en in een afweerhouding samen te krimpen. Niets anders doen dan wachten tot hij wegging. Wachten tot een familielid of vriend van de familie opdaagde die de lijken zou ontdekken, naar de politie zou gaan en voor alles zou zorgen.

Maar na een adempauze van een paar seconden op de overloop dwong Chyna zich door te klimmen. Haar hart bonkte zo heftig dat iedere slag haar leek te vellen. Haar armen trilden onbedwingbaar. In haar vuist met witte knokkels kerfde het mes beverige figuren in de lucht voor haar en ze wist niet zeker of ze wel de kracht kon opbrengen om bij een confrontatie met de man effectief te kunnen uithalen en toestoten.

Dat was het denkpatroon van een verliezer en ze verafschuwde haar zwakte. In de afgelopen tien jaar had ze zich omgevormd tot een vechter die wint en ze was vastbesloten niet af te glijden. De oude houten trap kreunde in protest onder haar voeten, maar ze sloeg geen acht op het gekraak en liep snel door. Of Laura nog leefde of al dood was, de moordenaar zou volkomen in zijn spelletjes opgaan en niets anders horen dan zijn eigen dreunende hartslag. Hij zou gevolg geven aan de dwingende innerlijke stem die hem op dat moment bezighield terwijl hij een mensenleven in zijn handen had.

Ze stapte de gang boven in. Voortgejaagd door haar angst om Laura, en haar woede die voortkwam uit zelfverachting om het moment van zwakte op de trap, haastte ze zich langs de gesloten deur van de logeerkamer de hoek om naar het lange gedeelte van de gang, naar de grote slaapkamer met het barnsteenkleurige licht. Ze rende door het perk verschoten rozen terwijl haar woede in razernij omsloeg, geschokt door haar eigen lef. Het leek alsof ze over de vloerbedekking voortgleed, alsof ze skiede op een besneeuwde helling, zonder aarzeling regelrecht naar de open deur van Laura’s kamer. Ze hield het mes hoog geheven en haar arm trilde niet langer, vastberaden, razend van angst en wanhoop en gevoel van rechtvaardigheid, sprong ze over de drempel de slaapkamer in waar Freud onbewogen was gebleven onder wat zich voor zijn ogen had afgespeeld – en waar het bed met de verfrommelde lakens leeg was.

Chyna keek snel en ongelovig rond. Laura was weg, de slaapkamer was verlaten.

Boven haar hijgende adem en het bonken van haar hart uit hoorde ze het geklink en geratel van een kluisterketting. Niet in de kamer. Het kwam ergens anders vandaan.

Zonder op enig gevaar acht te slaan keerde ze naar de gang terug en liep naar de balustrade die op de hal uitzag.

Onder Chyna in de hal, nauwelijks zichtbaar in het vage schijnsel van de lampen uit de slaapkamers boven, liep de moordenaar de geopende deur uit naar het bordes. Hij droeg Laura in zijn armen. Ze was in een laken gewikkeld. Een bleke arm hing slap neer, haar hoofd bungelde naar een kant en haar gezicht ging verscholen achter haar goudblonde haar. Ze was bewusteloos en bood geen tegenstand.

Hij had op de donkere trap gelopen toen Chyna de trap boven in de gang passeerde. Ze was zo gefixeerd geweest op het rennen naar Laura’s kamer en zo bezeten om de man aan te vallen dat ze hem niet had opgemerkt, hoewel de ketting en de handboeien ook op dat moment gerammeld moesten hebben.

En hij had Chyna door het gerammel blijkbaar ook niet gehoord. Instinctief had ze de trap aan de achterzijde genomen. Wat een geluk dat ze aan die impuls gehoor had gegeven! Als ze de trap vanuit de hal had genomen, zou ze hem zijn tegengekomen. Dan zou hij Laura op haar hebben gesmeten, het tweetal in hun val hebben besprongen om het mes uit haar hand te schoppen – als ze dat al niet was kwijtgeraakt – en haar verrot hebben geschopt op de plaats waar ze was neergevallen.

Ze kon niet toestaan dat hij Laura meenam.

Bang dat nadenken over de situatie haar weer zou verlammen, rende ze roekeloos de trap af. Als ze hem kon overrompelen en het mes in zijn rug steken, maakte Laura misschien nog een kans. Ze wist dat ze het kon. Ze deinsde er niet voor terug. Ze moest het mes diep in zijn rug rammen om hem in het hart te treffen, een long doorboren, dan het mes eruit rukken en weer toesteken, de smeerlap hard raken en hem om genade horen smeken en steken, steken, steken tot hij voorgoed zweeg. Ze had nog nooit zoiets gedaan; nooit had ze iemand aangevallen. Maar nu kon ze het, hem afslachten, omdat ze doodsbang om Laura was, omdat ze misselijk werd bij de gedachte haar vriendin in de steek te laten, en omdat ze een natuurlijke wreekster was, een menselijk wezen.

Het kleed onderaan de trap in de hal gleed ditmaal niet onder haar weg en ze liep regelrecht naar de open deur.

Ze hield het mes nu niet meer hooggeheven, maar laag langs haar zij. Als hij haar hoorde aankomen zou hij zich omkeren en dan kon ze het mes in een boog omhoog stoten, in zijn buik, onder Laura door die hij in zijn armen hield. Dat was beter dan proberen hem in de rug te steken, waar een schouderblad of rib de richting van de punt kon afbuigen, of waar het mes op zijn ruggengraat kon afketsen. Tref hem in zijn kwetsbaarste deel. Ze zou dan ook oog in oog met hem staan en hem recht kunnen aankijken. Zou dat haar doen aarzelen? Hij verdiende het, de schoft. Ze dacht aan Laura’s moeder Sarah op de vloer van de douchecel, naakt ineengedoken in het koude water. Ze kon het. O ja, ze kon het.

Naar de deuropening, de drempel over, het bordes op. Ze was niet alleen bereid hem te doden, maar ook om bij de poging daartoe te sterven. Maar hoe vlug ze ook had gelopen, het was toch niet snel genoeg geweest, want hij liep op dat moment niet de treden af zoals ze had verwacht. Hij was al bij de camper. De last van Laura had zijn tempo niet in het minst vertraagd. De man was bovenmenselijk snel.

Ze sprong in twee grote passen van het bordes op het looppad en de gummizolen van haar schoenen sloegen hard genoeg op de stenen om het geluid zelfs boven het gejammer van de wind uit te laten klinken. De maan was verdwenen, evenals de helft van de sterrenhemel, nu vervangen door hoge palissaden van wolken. Maar als de moordenaar het had gehoord en zich zou omkeren, zou hij haar duidelijk kunnen zien.

Kennelijk had hij het niet gehoord, want hij keek niet om. Chyna stapte van het stenen pad op het stillere gras, vastbesloten achter hem aan te gaan.

Er stonden twee portieren open, een aan de linkerkant van de cabine en een aan dezelfde zijde van de camper maar op tweederde naar de achterkant. De man nam het achterste portier. Met Laura in zijn armen was hij genoodzaakt zich opzij te draaien en haar dicht tegen zich aan te drukken. Hij wurmde zich naar binnen en beklom de twee binnentreden overdwars. Hij was even lenig als sterk. Daarna verdween hij naar binnen voordat Chyna bij hem kon komen.

Ze overwoog of ze hem naar binnen zou volgen. Maar alle ramen waren geblindeerd, zodat ze niet wist of hij naar links of naar rechts was gegaan. En als hij Laura had neergelegd op het moment waarop hij in de camper was gestapt, kon hij zich nu veel beter tegen een aanval verdedigen. Achter de deur was hij op eigen terrein en in haar wraakzucht was ze net niet roekeloos genoeg om hem daar te durven aanvallen.

Naast het open portier drukte ze haar rug tegen de zijkant van de camper en wachtte tot hij er weer uit zou komen. Zodra hij weer tevoorschijn kwam, zou ze hem te grazen nemen voordat zijn voet de grond had geraakt. Het verrassingselement was nog helemaal aan haar kant, zelfs gunstiger dan daarvoor, omdat de moordenaar op het punt stond er ongehinderd vandoor te gaan en zo ingenomen was met zijn resultaat dat hij minder aandacht besteedde aan eventuele tegenstand dan hij zou moeten doen. Misschien kwam hij niet helemaal naar buiten, maar hij moest in ieder geval met zijn bovenlijf en arm uit de camper komen om het portier dicht te trekken. Staande op het trapje, zich naar voren buigend om de handgreep te pakken, was hij niet goed in evenwicht en dan kon ze het mes diep in hem steken zonder dat hij de kans kreeg zich ijlings terug te trekken.

Een beweging binnen. Een bonkend geluid.

Al haar zenuwen spanden zich.

Hij liet zich niet zien.

Er viel weer een diepe stilte.

De geur van bloed werd op de noordwestenwind plotseling sterker, alsof er aan die kant een slachthuis stond. Het ging snel voorbij en ze begreep dat ze het bloed niet echt had geroken, maar dat het een herinnering was aan de lucht van de doordrenkte lakens in de slaapkamer van Laura’s ouders.

De kou van de aluminium zijkant van de camper drong tot in haar ruggengraat door en ze huiverde, omdat het leek alsof iets van de kilheid van de man binnen door de wand heen sijpelde. Al wachtend begon ze nerveus te worden. Terugkerende angst temperde haar woede en liet de balans doorslaan van wraakzucht naar de noodzaak tot overleven. Maar ze kon het nog steeds. Ze kon het nog. Ze vocht om haar razende wilde woede niet te verliezen.

Toen stapte de moordenaar uit de camper, maar niet uit het portier naast haar. Hij kwam uit de cabine.

Chyna voelde haar adem stokken en de kille wind van het naderende onweer was als de beklemming van de mislukking.

Hij stond te ver van haar af. Nu hij niet meer werd afgeleid door het gewicht van Laura in zijn armen en het gerammel van haar boeien, zou hij Chyna horen aankomen. Al haar kansen op een verrassingsaanval waren verkeken.

Een eindje van het openstaande portier, op tien meter afstand, bleef hij staan en rekte zich bijna lui uit. Hij liet zijn brede schouders rollen alsof hij de vermoeidheid eruit wilde verdrijven en hij masseerde de achterkant van zijn nek.

Als hij zijn hoofd naar links draaide, zou hij haar onmiddellijk zien. Als ze zich niet volkomen stil hield, zou hij de minste beweging van haar ongetwijfeld uit zijn ooghoeken opmerken.

Hij stond windafwaarts van haar en ze was zelfs bang dat hij haar angst zou kunnen ruiken. Hij leek meer dierlijk dan menselijk, ook door de vloeiende souplesse waarmee hij zich bewoog en ze wilde graag geloven dat hij begiftigd was met natuurlijke talenten en uitzonderlijk scherpe zintuigen.

Hoewel hij het pistool met de geluiddemper, het wapen waarmee hij Laura’s vader had vermoord, niet in zijn hand hield, was het mogelijk dat hij het achter zijn broekriem had gestoken. Als ze een vluchtpoging waagde, kon hij het wapen trekken en haar ter plekke doodschieten.

Maar nee, hij zou haar juist niet doodschieten. Zo gemakkelijk kwam ze er niet vanaf. Hij zou haar in een been raken, laten vallen en gevangennemen. In de camper bij Laura neerleggen. Om later zijn spelletjes met haar te doen.

Nadat de man zich had uitgerekt, liep hij opeens met snelle pas naar het huis. Het looppad op naar het bordes. De deur in.

Hij liep weg zonder op of om te kijken.

Chyna liet haar ingehouden adem in een angstig stokkende stroom ontsnappen en zoog huiverend lucht in.

Om de moed niet nog verder te verliezen, haastte ze zich naar de cabine en klom achter het stuur. Als hij de sleutels in het contact had laten zitten, kon ze met Laura achterin vluchten en naar het politiebureau van Napa rijden.

Geen sleutels.

Ze keek naar het huis, zich afvragend hoe lang hij daar zou blijven. Nu hij zijn moorden had gepleegd, zocht hij misschien naar waardevolle dingen. Of hij wilde souvenirs meenemen. Dat kon vijf minuten, tien minuten of zelfs langer duren. Misschien net lang genoeg om Laura uit de camper te halen en ergens te verstoppen. Hoe en waar dan ook.

Ze had het mes nog. En nu ze zonder dat hij het wist zijn domein was binnengedrongen, had ze het kostbare element van verrassing weer aan haar kant.

Toch ging haar hart wild tekeer en in haar gortdroge mond kwam de enigszins metalige smaak van koortsachtige spanning.

De stuurstoel kon wegdraaien van het dashboard, zodat het mogelijk was om vanachter het stuur vandaan in het woongedeelte van de camper te komen. Chyna zag ingebouwde zit-slaapbanken, bekleed met een geruite stof.

Er lag natuurlijk vloerbedekking op de stalen bodem van de camper, maar door lange jaren van slijtage kraakte de vloer zacht onder haar voeten.

Ze had verwacht dat het er naar een Grand Guignol-theater zou ruiken, waar zijn sadistische spelletjes allesbehalve schertsvertoningen waren, maar in plaats daarvan rook het er lekker naar versgezette koffie en kaneelbeschuitjes. Wat bizar was het – maar toch ook diep verontrustend – dat zo’n man aan zulke onschuldige genoegens plezier kon ontlenen.

‘Laura,’ fluisterde ze, alsof de moordenaar haar in het huis zou kunnen horen. Daarna dringender, maar toch op fluistertoon: ‘Lau-ra!’

Achter het woongedeelte lagen een open kitchenette en een knus eethoekje. De zitbank had een bekleding van rood vinyl. Een op de accu aangesloten lamp brandde boven de eettafel.

Van Laura was geen spoor te bekennen.

Snel liep Chyna langs de eethoek door naar achteren. Rechts van haar stond het portier open waar de moordenaar met de bewusteloze Laura in zijn armen binnen was gekomen.

‘Laura?’

Achter het open portier, aan de bestuurderskant van de camper, lag een korte smalle gang, verlicht door een spaarlampje. In de zoldering zat een dakraam, nu geheel zwart door de donkere nacht. Aan haar linkerhand zag ze twee gesloten deuren en een derde deur, aan het eind, die op een kier stond.

De eerste deur gaf toegang tot een badkamertje. De ruimte was wonderbaarlijk efficiënt ontworpen en herbergde een toilet, een wastafel, een medicijnkastje en in de hoek een douchecel.

Achter de tweede deur bevond zich een klerenkast. Aan een verchroomde stang hingen wat schone kleren.

Aan het eind gaf de op een kier staande deur toegang tot een kleine slaapruimte met imitatiehouten lambrisering en een kast, afgesloten door een harmonicadeur van vinyl. Het schaarse licht uit het gangetje was verre van voldoende voor de ruimte, maar Chyna zag genoeg om Laura te kunnen onderscheiden. Haar vriendin lag met haar gezicht naar beneden op het smalle bed, gewikkeld in een laken waaruit alleen haar delicate blote voeten en haar goudblonde haar staken.

Chyna fluisterde nogmaals dringend ‘Laura’ en hurkte naast het bed.

Laura reageerde niet. Ze moest nog bewusteloos zijn.

Chyna kon haar niet optillen en wegdragen zoals de man had gedaan, zodat ze Laura tot bewustzijn moest brengen. Ze trok een punt van het laken opzij en kwam oog in oog met haar vriendin.

Laura’s ogen waren nu saffierblauw, niet lichtblauw meer, misschien omdat er zo weinig licht in het vertrek was, of omdat ze door de dood waren verduisterd. Haar mond stond open en er glinsterde bloed op haar lippen.

Die krankzinnige rotschoft had haar om wat voor redenen dan ook uit het huis meegenomen, ook al was ze toen al dood – misschien omdat het iets was dat hij kon aanraken en bekijken, en waar hij een paar dagen tegen kon praten om hem aan zijn glorieuze daad te herinneren. Een souvenir.

Chyna’s maag kromp pijnlijk samen, niet van weerzin of afkeer maar uit gevoelens van spijt en mislukking en machteloosheid en van pure zwarte wanhoop.

‘O, schat,’ zei ze tegen haar dode vriendin, ‘o, m’n lieve schat, het spijt me zo, het spijt me zo.’

Niet dat ze meer had kunnen doen dan in haar vermogen had gelegen. Wat had ze meer kunnen of moeten doen? Het was onmogelijk geweest om die schoft met haar blote handen aan te vallen toen ze in de gang boven bij de trap achter hem had gestaan en hij de bungelende spin naar zich toe lokte. Wat had ze kunnen doen? Ze had niet sneller naar de keuken kunnen gaan, niet sneller het mes kunnen halen, niet sneller de trap aan de achterzijde kunnen beklimmen.

‘Het spijt me zo verschrikkelijk.’

Deze mooie jonge vrouw, deze allerliefste schat, zou nooit meer de man van haar dromen vinden, nooit meer de kinderen baren die een verbetering van de wereld zouden hebben betekend om de eenvoudige goede reden dat het kinderen van haar waren. Ze had drieëntwintig jaar geleefd om zich op die bijdrage voor te bereiden, om een belangrijk verschil in het leven van andere mensen te betekenen, vol idealen en grote toekomstverwachting. Nu zou haar geschenk aan de wereld nooit gegeven worden en de wereld verarmde erdoor.

‘Ik houd van je, Laura. We houden allemaal van je.’

Ieder woord, ieder diep gevoel, iedere uitdrukking van verdriet was gruwelijk onvolkomen, erger zelfs: betekenisloos. Laura was dood, al haar warmte en vriendelijkheid waren voorgoed verdwenen, en ook de innigste woorden waren slechts woorden. Chyna’s maag kromp samen door het gevoel van intens verlies en ze werd genadeloos in een zwart gat in haar ziel gesleurd. Tegelijkertijd zwol haar borst van een ingehouden snik die, als ze er stem aan gaf, als een explosie zou klinken. Eén enkele traan zou een stortvloed tot gevolg hebben. Eén snik zou tot onbeheerst huilen leiden.

Ze kon zich geen verdriet permitteren. Niet zolang ze nog in de camper zat. De moordenaar kon ieder moment terugkomen en ze kon pas om haar vriendin rouwen als ze veilig buiten was en hij in de camper was weggereden. Ze had geen reden meer om te blijven. Laura was onherroepelijk en onbetwistbaar dood. Dichtbij sloeg een portier hard dicht. De dunne metalen wanden om haar heen trilden.

De moordenaar was teruggekomen.

Er rammelde iets. Rammelde.

Met het slagersmes in haar hand week Chyna snel van Laura achteruit en drukte zich met haar rug tegen de wand naast de openstaande deur. Onverwerkt verdriet kan gemakkelijk in woede ontvlammen en in een oogwenk gloeide ze van razernij, brandend van verlangen hem te raken, in stukken te snijden, zijn ingewanden eruit te rukken, hem te horen krijsen en het spookbeeld van een voortijdige dood in zijn blik te zien zoals hij dat bij Laura had gedaan.

Hij komt hier binnen. Ik steek hem. Hij komt binnen en ik steek hem. Het was meer een gebed dan een plan. Hij komt, ik steek. Hij komt, ik steek.

De slecht verlichte ruimte verduisterde nog meer. Hij stond bij de deuropening en blokkeerde het schrale licht uit de gang. Terwijl ze zich doodstil hield, bewoog ze het mes driftig op en neer als de naald van een naaimachine, een patroon van haar angst in de lucht prikkend.

Hij stond op de drempel. Vlakbij haar. Daar, vlakbij. Hij zou binnenkomen om nog even naar de knappe blonde dode Laura te kijken, nog even aan haar koele huid te voelen. Chyna zou hem de doodsteek geven zodra hij over de drempel stapte. Maar hij deed de deur dicht en liep weg.

Verbijsterd luisterde ze naar de zich verwijderende voetstappen, naar het kraken van de beklede stalen vloer onder zijn laarzen, en wist niet wat ze nu moest doen.

Het portier van de cabine sloeg dreunend dicht. De motor sloeg aan. Met een kort, krijsend geluid kwamen de remmen los.

Ze reden.

3

Dode jonge vrouwen zien er in het donker al even gekweld uit als in het licht. Terwijl de camper snel over de kiezelsteentjes van de oprijlaan reed, rammelden Laura’s boeien onophoudelijk, een geluid dat slechts gedeeltelijk werd gesmoord door het laken waarin ze losjes was gewikkeld.

Verblind en met haar rug tegen de wand van vezelplaat naast de deur gedrukt, was Chyna Shepherd er bijna van overtuigd dat haar vermoorde vriendin nog in de dood tegen de haar aangedane wreedheden vocht. Klink-klink.

Opspattende steentjes van de banden ratelden af en toe tegen de onderkant van de camper. Nog even en ze zouden op het gladde asfalt van de openbare weg komen.

Chyna waagde het nog niet om al uit de camper te springen, omdat de moordenaar de klap zou horen van het openslaande portier dat door de wind uit haar greep zou worden gerukt; bovendien hoefde hij maar in zijn zijspiegel te kijken om haar te zien. In deze wijngaarden die in winterslaap lagen, en waar de dichtstbijzijnde huizen door doden werden bewoond, zou hij zeker het risico nemen te stoppen en haar achterna te rennen, en het zou niet lang duren voor hij haar te pakken had.

Ze kon beter even afwachten. Laat hem eerst een eind de asfaltweg nemen tot ze een hoofdweg bereikten waar de kans groot was dat ze al in de bewoonde wereld waren, of waar althans enig nachtelijk autoverkeer was. Als mensen in de buurt op haar hulpgeroep reageerden, zou hij haar niet zo gauw achterna komen. Ze tastte de wand af naar een lichtknop. De deur was stevig gesloten en er viel geen licht meer uit het gangetje naar binnen. Ze vond de schakelaar en klikte hem aan, maar er gebeurde niets. De lamp in de zoldering was waarschijnlijk al lang stuk. Maar ze herinnerde zich dat ze een leeslampje had gezien, vastgeschroefd aan de zijkant van het ingebouwde nachtkastje. Op de tast stommelde ze er door de kleine ruimte naartoe. Op dat moment begon de camper vaart te minderen.

Aarzelend hield ze het schakelaartje van de lamp tussen haar duim en wijsvinger en voelde haar hart fel bonken, bang als ze was dat hij zou stoppen en vanachter het stuur vandaan zou komen en naar het slaapkamertje lopen. Niet dat een confrontatie met hem Laura weer tot leven zou brengen, maar nu Chyna’s ziedende razernij tot verbeten woede was verminderd, hoopte ze hem te kunnen ontwijken en te ontsnappen naar een politiebureau om daar alle inlichtingen te geven die voor zijn aanhouding nodig waren.

Maar de camper kwam niet helemaal tot stilstand en maakte alleen een ruime bocht naar een glad wegdek. Daar trok de wagen weer op. De openbare weg.

Zoals Chyna zich van de vorige middag – toen ze met Laura in de Mustang had gezeten – kon herinneren, kwam de weg bij het eerstvolgende kruispunt uit op de State Highway 29. Tot dat kruispunt waren er alleen afslagen naar andere wijngaarden met wat kleine boerderijen en huizen. Het was niet waarschijnlijk dat hij een bezoek aan een van die woningen zou brengen om nog meer onschuldige en slapende mensen te vermoorden. De nacht begon ten einde te lopen.

Ze deed de schakelaar aan en er viel een kring dof licht op het bed. Ze probeerde niet naar het lijk te kijken, al was het grotendeels door het laken aan het oog onttrokken. Als ze nu te veel aan Laura ging denken zou ze in een moeras van zwarte wanhoop terechtkomen. Wilde ze dit overleven, dan moest ze haar energie sparen en het hoofd zo koel mogelijk houden. Hoewel het niet aannemelijk was dat ze een beter wapen dan het vleesmes zou kunnen vinden, kon het geen kwaad ernaar op zoek te gaan. De moordenaar was in het bezit van een pistool met geluiddemper; misschien had hij in de camper nog meer wapens. Er zaten twee laden in het nachtkastje. De bovenste bevatte een pakje gaasverband, een paar groene en gele sponsjes zoals voor de afwas gebruikt worden, een plastic knijpflesje met een of andere doorschijnende vloeistof, een rolletje linnen plakband, een kam, een haarborstel van schildpad, een halfvolle tube haarcrème, een volle fles bodylotion op aloëbasis, een tangetje met naaldvormige punten en poten die met geel rubber waren overtrokken, en als laatste een schaar.

Chyna had er niet veel fantasie voor nodig om te begrijpen waarvoor hij sommige van die dingen had gebruikt. Ze wilde niet aan die anderen denken. Hij bracht hier ongetwijfeld soms een vrouw die nog leefde wanneer hij haar op het bed legde.

Ze overwoog de schaar te nemen. Maar het mes was veel doeltreffender voor het geval dat ze een steekwapen nodig had.

In de onderste, diepere la stond een doos van hard plastic die iets weg had van een kistje voor sportvismateriaal. Ze opende de doos en zag een compleet naaigerei met tal van klosjes draad in verschillende kleuren, een speldenkussen, pakjes naalden, een draadinsteker, een ruim assortiment knopen en andere benodigdheden. Omdat ze er niets mee kon doen, deed ze de doos weer dicht.

Opstaand uit haar geknielde houding zag ze dat het raam boven het bed was dichtgemaakt met een stuk triplex dat met bouten aan de wand was bevestigd. Er zaten een paar gevouwen stukjes blauwe stof tussen het triplex en het kozijn: de rand van een gordijntje voor het glas. Van buitenaf gezien leek het alsof er alleen een dichtgeschoven gordijn voor het raam zat. Een gevangene binnen, vooropgesteld dat ze slim genoeg was en het geluk had om zich van haar boeien te kunnen bevrijden, zou het raam niet open kunnen krijgen om naar passerende automobilisten om hulp te gebaren.

Er waren geen andere meubels in het kleine slaapvertrek aanwezig, zodat de kast de enige kans bood dat ze er misschien een vuurwapen, of iets anders dat ze als wapen kon gebruiken, in zou aantreffen. Chyna liep om het bed heen naar de vouwdeur van vinyl die aan een rail in de zoldering was bevestigd.

Toen ze de deur openschoof, plooiden de vouwen zich naar links; in de kast hing een lijk. Een man.

Hevig geschrokken deinsde Chyna tegen het bed achteruit. Ze voelde de matras tegen de holten van haar knieën stoten. Bijna viel ze bovenop Laura. Ze wist haar evenwicht te bewaren maar liet het mes vallen.

De achterwand van de kast leek te zijn versterkt met gelast staalplaat dat voor extra stevigheid aan het chassis geklonken zat. Aan het staal waren twee ringbouten gelast, ver uiteen en boven hoofdhoogte. Met zijn polsen aan de ringbouten geboeid hing de dode man in de kast, zijn armen als gekruisigd gespreid. De voeten werden bijeengehouden, zij het dat ze niet waren vastgespijkerd zoals bij de gekruisigde Christus, maar geboeid aan een derde ringbout in de vloer van de kast.

Hij was jong – zeventien, achttien, in ieder geval nog geen twintig. Hij droeg alleen een witkatoenen boxershort en zijn lichaam was ernstig toegetakeld. Zijn hoofd bungelde niet naar voren op zijn borst maar hing opzij, waarbij zijn linkerslaap tegen de biceps van zijn geheven linkerarm rustte. Hij had welige zwarte krullen. Zijn oogleden waren met groen draad stevig dicht genaaid. Met een gele draad zaten twee knopen vlak onder de neus vast aan twee identieke knopen vlak onder de gesloten mond. Chyna merkte dat ze begon te bidden – het was een onsamenhangend smekend gebrabbel. Ze klemde haar tanden opeen en smoorde haar woorden, al was het niet aannemelijk dat de man voorin haar stem boven het motorgeronk en het doffe brommen van de banden op de weg kon horen.

Ze schoof de vouwdeur dicht. Hoewel het vinyl dun was, ging het zo zwaar als een kluisdeur. Het magnetische slot klikte vast met een geluid als van een brekend bot.

Nooit was ze in enig studieboek een geval van psychopathisch geweld tegengekomen dat zo suggestief beschreven was dat ze met hoog opgetrokken knieën in een hoekje wilde kruipen om zichzelf te kalmeren. Dat was precies wat ze nu deed en ze kroop weg in de hoek die het verst van de kast af lag.

Ze moest zich zo snel mogelijk beheersen, te beginnen met haar bezeten ademhaling. Hijgend en snakkend zoog ze haar longen vol lucht en toch leek het niet genoeg. Hoe dieper en sneller ze inademde, des te duizeliger voelde ze zich worden. De randen van haar blikveld werden zwart, zodat het leek alsof ze door een lange zwarte tunnel naar de gore slaapkamer aan de andere kant keek.

Ze troostte zich met de gedachte dat de jongen in de kast al dood was geweest voordat de moordenaar met zijn naaigerei aan de gang was gegaan. En zo niet, dat de jongen dan tenminste bewusteloos was geweest. Toen vond ze het beter er maar helemaal niet aan te denken, omdat de tunnel daardoor alleen maar langer en donkerder werd, de kamer steeds verder weg en het licht steeds vager leek.

Ze nam haar gezicht in haar handen; die waren koud maar haar gezicht was nog kouder. Om een reden die ze niet begreep moest ze aan haar moeders gezicht denken, dat zo helder als een foto voor haar geestesoog opdoemde. En opeens drong het tot haar door.

Voor Chyna’s moeder was het vooruitzicht op een gewelddadig gebeuren iets romantisch, zelfs iets betoverends geweest. Een tijdlang hadden ze in een commune in Oakland gewoond, waar iedereen het had over het verbeteren van de wereld en waar de volwassenen op de meeste avonden rond de keukentafel gingen zitten, wijn drinkend en hasj rokend, om te bediscussiëren hoe ze het gehate systeem het beste omver konden werpen. Soms legden ze een kaartje of deden een bordspel terwijl ze praatten over de strategie die eindelijk het Utopia zou brengen. Een andere keer gingen ze te zeer op in hun revolutionaire plannen om zich voor familiespelletjes te interesseren. Er bestonden bruggen en tunnels die met een verbluffend gemak konden worden opgeblazen om het verkeer lam te leggen. Het vernielen van telecommunicatiesystemen kon tot een maatschappelijke chaos leiden. Abattoirs en vleesverwerkende industrieën moesten worden platgebrand om de wrede exploitatie van dieren te beëindigen. Ze bedachten ingewikkelde bankovervallen en stoutmoedige berovingen van gepantserde geldwagens om hun acties te financieren. De weg naar vrede, vrijheid en gerechtigheid zat vol explosiekraters en was bezaaid met ontelbare lijken. Na Oakland waren Chyna en haar moeder een paar weken aan de zwerf gegaan en belandden weer in Key West bij haar moeders oude vriend Jim Woltz, de enthousiaste nihilist die tot over zijn oren in de drugshandel zat met een bijschnabbeltje in de wapensmokkel. Onder zijn aan het strand gelegen villaatje had hij een bunker uitgegraven voor de opslag van zijn persoonlijke verzameling van tweehonderd vuurwapens. Chyna’s moeder was een mooie vrouw geweest, zelfs op rotdagen wanneer ze door een depressie werd bezocht en haar groene ogen grijzig en treurig waren door akelige gevoelens die ze niet kon verklaren. Maar aan de keukentafel in Oakland en in die koele bunker onder het huis in Key West – ja, eigenlijk altijd aan de zijde van een man als Woltz – werd haar porseleinen huid nog lichter dan anders, doorschijnend bijna; opwinding verlevendigde haar knappe gezicht en ze werd op een wonderbaarlijke manier nog gracieuzer, leek ze slanker en leniger, glimlachte nog gretiger. Het spannende vooruitzicht op een geweldpleging, als was ze een Bonnie voor iedere willekeurige Clyde, deed haar opgetogen gezicht stralen als een glorieuze zonsondergang in Florida en haar smaragdgroene ogen waren op zulke momenten zo fascinerend en mysterieus als de Golf van Mexico in de schemering.

Het vooruitzicht op geweldpleging mocht voor Chyna’s moeder dan wel een romantisch idee zijn geweest, de realiteit was nu eenmaal bloed, botten en ontbinding tot stof. De harde werkelijkheid was Laura op het bed en die onbekende jongen met zijn dichtgenaaide ogen en mond achter de vouwdeur van vinyl. Chyna zat met haar koude handen voor haar nog koudere gezicht, beseffend dat ze nooit zo mysterieus mooi als haar moeder zou worden.

Eindelijk kreeg ze weer beheersing over haar ademhaling.

De camper reed onafgebroken door en Chyna moest aan de avonden en nachten denken toen ze als kind in treinen en bussen en op achterbanken van auto’s had zitten dommelen, half in slaap gebracht door de deinende bewegingen en het monotone geluid van wielen, niet wetend waar haar moeder haar nu weer heenbracht, dromend om deel te mogen uitmaken van een gezin zoals ze die wel eens op de televisie zag, met een beetje malle maar liefhebbende ouders en een grappige buurman die wel een beetje zanikte maar nooit kwaadaardig was en een hond die een paar kunstjes kon doen. Maar mooie dromen duurden nooit lang en ze schrok herhaaldelijk uit nachtmerries wakker, starend uit ramen naar onbekende landschappen en met het verlangen dat ze zonder stoppen almaar door zouden rijden. De weg hield een belofte van vrede in, maar de bestemming was altijd ellendig.

En deze keer zou zich niet van al die andere keren onderscheiden. Waar de man ook heen ging, Chyna wilde er niet naartoe. Ergens onderweg wilde ze eruit, in de hoop de weg te kunnen terugvinden naar het betere leven dat ze in de afgelopen tien jaar met zoveel moeite had opgebouwd.

Ze kroop uit de hoek om het mes te zoeken dat ze had laten vallen in haar schrikreactie op het zien van de dode jongen in de kast. Ze vond het en liep om het bed naar het nachtkastje waar ze het lampje uitdeed.

In het donker bij een dode zitten maakte haar niet bang. Alleen de levenden waren een gevaar.

De camper minderde snelheid en sloeg linksaf. Chyna zette zich schrap. Ze waren nu waarschijnlijk op de State Highway 29. Als ze rechtsaf waren gegaan, zouden ze in de Napa Valley terecht zijn gekomen, ten zuiden van het stadje Napa. Afgezien van St. Helena en Calistoga, wist ze niet uit haar hoofd welke grotere plaatsen ten noorden van Napa lagen.

Maar tussen de grotere plaatsen lagen wijngaarden met boerderijen, huizen en bedrijven. Waar ze ook uit de camper kon wegvluchten, binnen een redelijke afstand moest ze ergens hulp kunnen vinden.

Op de tast schoof ze zijdelings naar de deur en legde haar hand op de knop, wachtend tot haar instinct haar weer in de goede richting zou leiden. Een groot deel van haar leven was gevaarlijk balanceren op het randje geweest en ze herinnerde zich dat ze op een bijzonder akelige avond, toen ze twaalf jaar was, tot de slotsom was gekomen dat instinct hetzelfde was als een zachte goddelijke stem. Gebeden konden worden beantwoord, al moest je wel heel goed luisteren en het antwoord serieus nemen. Ze had toen in haar dagboek geschreven: ‘God roept niet maar Hij fluistert, en in wat Hij fluistert ligt het antwoord.’

Wachtend op de influistering dacht ze aan de gemartelde jongen in de kast die naar het zich liet aanzien nog geen dag dood was, en aan Laura, nog warm op het doorzakkende bed. Ze dacht aan Laura’s ouders Sarah en Paul Templeton, en aan Laura’s broer Jack en diens vrouw Nina. Met de jongen meegeteld zes moorden in vierentwintig uur. De spineter was geen gewone psychopaat. In het taalgebruik van Amerikaanse politiefunctionarissen en criminologen die dergelijke psychopaten zochten en wilden tegenhouden, was hij ‘hot’ en ging hij door een ‘hot phase’, wat betekende dat hij brandde van verlangen en behoefte. Maar Chyna, die na haar studie psychologie haar doctoraal criminologie wilde behalen, ook al moest ze er zes jaar als serveerster voor werken, had het gevoel dat deze man niet alleen maar een ‘hot phase’ doormaakte. Hij was een uitzonderlijk geval dat maar ten dele de standaardprofilering in afwijkend psychologisch gedrag bevestigde, zo volkomen vreemdsoortig als iets van een andere planeet, een moordmachine op vrije voeten, genadeloos en niet te stuiten. Ze hoefde er niet op te rekenen aan hem te kunnen ontkomen als ze niet op de fluisterstem van haar instinct wachtte.

Ze herinnerde zich dat ze een grote spiegel had gezien toen ze even in de stuurstoel had gezeten. De camper had geen achterraam, zodat alleen de spiegel hem zicht bood op het woon- en eetgedeelte achter hem. Hij kon zelfs tot in het gangetje kijken dat naar de doucheruimte en het slaaphok leidde, en als het hem meezat was de kans groot dat hij nét in zijn spiegel keek op het moment dat Chyna de deur opende en het gangetje instapte. Toen haar instinct haar influisterde dat ze het kon wagen, deed ze de deur van het slaapkamertje open.

Een kleine meevaller en een goed voorteken: het lampje in de zoldering van de gang brandde niet meer.

In de donkere gang trok ze de deur zo zacht mogelijk dicht.

De lamp boven de eettafel was nog aan. Voorin zag ze de groene gloed van het dashboard in de cabine en achter de voorruit priemden de koplampen als zilveren zwaarden.

Langs de doucheruimte, uit de welkome schaduwen, kroop ze tussen de eethoek en de metalen flank van de camper. Ze keek vanuit de halvemaanvormige zitruimte naar het achterhoofd van de man aan het stuur, ongeveer zes meter van haar af.

Hij leek zo dichtbij en – voor het eerst – gemakkelijk te doden. Toch was Chyna niet zo onnozel om naar hem toe te sluipen en hem het mes in de rug te steken terwijl hij reed. Als hij haar hoorde naderen, of haar in zijn spiegel zag aanvallen, kon hij het stuur omgooien of hard remmen, met het gevolg dat ze tegen de grond sloeg. Dan zag hij misschien kans om te stoppen en haar te grijpen voordat ze bij het achterportier was – of hij kon zich gewoon in zijn stuurstoel omkeren en haar doodschieten.

Het zijportier waardoorheen hij Laura de camper had ingedragen, lag vlak bij Chyna’s linkerzijde. Ze zat met haar voeten op het afstapje van het middelste gedeelte naar het portier te kijken, door de eethoek uit het zicht van de man aan het stuur. Ze legde het mes opzij. Als ze uit de camper sprong, zou ze waarschijnlijk vallen en wegrollen, en daarbij zou ze zich gemakkelijk aan het mes kunnen snijden.

Ze wilde pas springen als hij voor een kruising stopte, of ergens zo’n scherpe bocht naar een afslag nam dat hij drastisch moest afremmen. Ze kon niet riskeren dat ze een been brak, of bewusteloos raakte, want dan waren haar kansen op een veilig heenkomen meteen verkeken.

Chyna twijfelde er niet aan dat hij haar vluchtpoging al dadelijk in het eerste stadium zou opmerken. Hij zou het portier horen opengaan en het gefluit van de wind, en hij kon haar in zijn binnen- en zijspiegels zien op haar vlucht naar de vrijheid. Zelfs in het onwaarschijnlijke geval dat hij haar niet zag, zou de wind het portier na haar sprong hard dichtklappen; de moordenaar wist dan dat hij niet alleen was geweest met zijn verzameling lijken, hij zou stoppen en in paniek langs de weg gaan zoeken. Of misschien niet in paniek. Nee, helemaal niet in paniek. Het lag meer in zijn aard om met grimmige, systematische en robotachtige doelmatigheid de omgeving af te speuren. Deze man was een en al zelfbeheersing en had volkomen greep op een dergelijke situatie, zodat Chyna zich nauwelijks kon voorstellen dat hij ooit ergens over in paniek zou raken.

De camper minderde snelheid en Chyna’s hartslag werd heftiger. Terwijl de moordenaar nog meer afremde, ging ze in gebogen houding op het afstapje staan en tastte naar de handgreep van het portier.

De camper stopte. Ze drukte de handgreep naar beneden. Het portier was afgesloten. Langzaam maar stevig duwde ze de handgreep naar boven en weer naar beneden. Het lukte niet.

Ze kon geen palletje vinden om de vergrendeling los te maken. Er was alleen een sleutelgat.

Ze herinnerde zich dat ze metaal had horen rinkelen toen ze in het slaapvertrek had gezeten en de spinnenvreter was teruggekomen om het portier van binnenuit te sluiten. Rinkel, rinkel. Het geluid van een sleutelbos, waarschijnlijk.

Het kon een beveiliging zijn, een soort kinderslot. Of die waanzinnige schoft had het slot extra beveiligd om te verhinderen dat autodieven of nieuwsgierige binnendringers geboeide of bij de mond dichtgenaaide lijken zouden vinden die toevallig aan boord waren. Je kunt met lijken in je slaapkamer niet voorzichtig genoeg zijn. Behoedzaamheid brengt voorzorgsmaatregelen met zich mee.

De camper was het kruispunt overgestoken en trok weer op.

Ze had kunnen weten dat ontsnappen niet zo gemakkelijk zou zijn. Niets ging ooit vanzelf. Nooit.

Ze ging met haar rug tegen de gelambriseerde wand van de eethoek zitten en bleef naar de deur staren, terwijl ze woedend overwoog wat ze moest doen. Bij het instappen in de cabine en op haar weg naar het gangetje achterin had ze nóg een zijportier gezien, aan de rechterkant voorin, achter de passagiersstoel. De meeste campers hadden twee portieren, maar dit was een ouder model en had er drie. Maar voor een ontsnappingspoging durfde ze niet naar voren te gaan, om dezelfde reden waarom ze hem niet wilde aanvallen: hij kon haar horen aankomen, haar door hard remmen uit haar evenwicht gooien en haar doodschieten voordat ze de kans kreeg overeind te komen.

Goed dan – één voordeel had ze in ieder geval. Hij wist niet dat ze aan boord was.

Als het niet mogelijk was te ontkomen door uit een zijportier te springen, en als ze hem toch moest doden, kon ze zich beter achter de eethoek verborgen houden, de schoft met een doodsteek overrompelen, over hem heenstappen en via het portier aan zijn kant wegkomen. Een paar minuten geleden had ze op het punt gestaan hem te doden en als het moest kon ze het nog steeds. De trillingen van de motor drongen door de vloer heen en maakten haar billen bijna gevoelloos. Een totale verdoving zou haar niet onwelkom zijn: de vloerbekleding bleek geschikt om gemakkelijk op te liggen en haar stuitje begon behoorlijk zeer te doen. Ze ging verzitten van de ene bil op de andere, boog zich naar voren en weer terug, maar meer dan een paar seconden verlichting gaven die bewegingen niet. De irritatie trok door haar lendenen en wat als een niet al te hinderlijk ongemak begon, escaleerde tot een ernstige pijn.

Twintig minuten, een halfuur, veertig minuten, een uur en nog langer verdroeg ze de pijn door zich alle mogelijkheden voor de geest te halen die binnen haar bereik zouden liggen zodra de camper ergens stopte en de moordenaar zou uitstappen. Ze concentreerde zich en nam al die talloze mogelijkheden uitputtend door. Maar uiteindelijk overheerste de pijn toch al haar gedachten.

Het was koel in de camper en onderaan het afstapje van het lager gelegen tussengedeelte drong helemaal geen verwarming van de cabine door. De trillingen van de motor en van de weg drongen door haar schoenen heen en vibreerden genadeloos in haar hielen en voetzolen. Ze bewoog haar tenen op en neer, bang dat in haar koude en pijnlijke voeten en haar verstijvende kuitspieren een kramp zou ontstaan die haar zou verlammen op het moment waarop ze in actie moest komen.

Met een dwaze ironie die griezelig dicht bij de wanhoop lag, dacht ze: Denk even niet aan verdriet en rechtvaardigheid. Geef me alleen een prettige stoel voor mijn zere kont, laat me een tijdje zitten tot mijn voeten weer warm zijn, dan kan hij me daarna wat mij betreft vermoorden als hij dat wil.

Het langdurig nietsdoen eiste van haar een fysieke tol en deprimeerde haar bovendien zwaar. Toen Chyna de indringer in het huis van de Templetons voor het eerst had gehoord – al voordat hij naar haar logeerkamer kwam – wist ze dat voortdurend in beweging blijven haar de beste kans op overleven bood. Alleen actie, alleen afleiding zouden haar in de camper afdoende tegen emotioneel instorten kunnen beschermen. Maar de omstandigheden vereisten een noodgedwongen stilzitten in lijdzaam afwachten. Nu kreeg ze te veel tijd om te piekeren. En om kalm en beheerst te blijven, waren haar gedachten veel te verontrustend.

Ze kwam tenslotte in zo’n put van wanhoop terecht dat ze haar tranen nauwelijks meer kon bedwingen. Op dat moment besefte ze ook dat haar beroerde toestand niet alleen aan de pijn in haar stuitje en ruggengraat kon worden geweten, of aan de koude trillingen door haar voeten. Het lag in hoofdzaak aan de pijn in haar hart, de hevige pijn die ze al had moeten onderdrukken op het moment dat ze Laura’s ouders dood in hun slaapkamer had aangetroffen, gevolgd door de vage ammoniaklucht van sperma in Laura’s kamer en de doffe glans van de boeienketen. De fysieke pijn was een te zwak excuus om in tranen uit te barsten. Ze wist dat een paar uit zelfmedelijden gestorte tranen een hele stroom tot gevolg zouden hebben, om Paul en Sarah Templeton, om Laura, om het hele vervloekte, betreurenswaardige en stompzinnige menselijke ras, en uit zinloze wrok om het feit dat een moeizaam bevochten toekomstverwachting al zo vaak tot een nachtmerrie had geleid. Ze wilde haar handen voor haar gezicht slaan en de zinloze vraag uitschreeuwen die het mensdom al zo dikwijls had gesteld: waarom, waarom, waarom?

Zich aan tranen overgeven zou een al te gemakkelijke oplossing zijn, de weg van de minste weerstand. Dat waren de egoïstische tranen van verslagenheid, de tranen die verdriet slechts oppervlakkig konden lenigen en die de noodzaak om ergens voor op te komen in de kiem smoorden. De begeerde staat van bevrijding kon ze pas bereiken als ze maar goed inzag dat de pijn van het passieve lijden geen betekenis had in haar strijd om het hoe en waarom te doorgronden van wat haar was overkomen. Door haar gesnik zou de moordenaar al gauw stoppen en dan zou hij haar ineengedoken gestalte op de treden zien zitten. Hij zou haar neerslaan en naar het slaapkamertje sleuren, waar hij haar naast het lijk van haar vriendin zou verkrachten; daar zou ze door een hel gaan zoals ze nooit eerder had meegemaakt. Maar die hel zou slechts van korte duur en vooral definitief zijn. Hij zou haar voor eeuwig het antwoord op haar vraag waarom ontnemen, hij zou haar geen kans meer geven om de dunne scheidswand tussen hoop op inzicht in de haar maar al te goed bekende staat van troosteloze eenzaamheid te doorbreken.

Jaren geleden, misschien al op die stormachtige avond op haar achtste verjaardag met de dol geworden koolpalmkever, had ze al beseft dat slachtoffer-zijn dikwijls een keuze is die mensen zelf maken. Als kind had ze dat inzicht nog niet onder woorden kunnen brengen en evenmin begrepen waarom zoveel mensen de lijdzaamheid verkiezen. Later pas had ze de zelfverachting, het masochisme en de zwakheid ervan ingezien.

Niet al het menselijk lijden ligt in handen van het lot; we kunnen het ook over onszelf afroepen.

Ze had nooit in de rol van slachtoffer willen vervallen en er steeds naar gestreefd weerstand te bieden en terug te vechten, zich nooit aan de wanhoop willen vastklampen maar aan waardigheid en vertrouwen in de toekomst. Niettemin was het kiezen voor de slachtofferrol soms verleidelijk – het onthief iemand van zijn verantwoordelijkheid en zorg. Angst kon gemakkelijk worden omgezet in doffe gelatenheid; mislukking leverde dan geen schuldgevoel op maar leidde tot troostend zelfmedelijden.

Nu balanceerde ze op het slappe koord van haar emotie, onzeker of ze haar evenwicht zou kunnen bewaren of dat ze zou toegeven aan mislukking en een dodelijke ondergang.

De camper minderde weer snelheid en zwenkte naar de rechterkant van de weg, steeds langzamer rijdend. Misschien wilde hij van de snelweg af om ergens een pauze te houden.

Ze probeerde het portier weer open te krijgen. Ze wist wel dat het op slot zat, maar ze duwde de handgreep toch een paar keer op en neer omdat ze zich niet zomaar bij de situatie wilde neerleggen.

De camper reed, steeds langzamer, tegen een lichte helling op. Krimpend van de pijn in haar kuiten en dijspieren, maar blij dat ze haar achterste van de vloer kon verheffen, richtte ze zich hoog genoeg op om over de eethoek heen te kunnen kijken.

Chyna had nooit iets afstotenders dan het achterhoofd van de moordenaar gezien. De aanblik wekte weer nieuwe woede in haar op. De hersenen in dat gebolde stuk bot gonsden van boosaardige fantasieën. Het was voor Chyna om gek te worden dat hij leefde en Laura dood was. Dat hij daar zo zelfingenomen zat, tevreden met zijn herinneringen aan al het bloed en de smeekbeden om genade; het moest als de mooiste muziek voor hem zijn. Dat hij weer een zonsondergang zou zien en ervan kon genieten, dat hij weer een perzik zou proeven of een bloem zou ruiken! Voor Chyna was zijn achterhoofd als het gladde harde schild van een enorm insect, en ze geloofde dat als ze die kop ooit zou aanraken, hij zo koud zou aanvoelen als een wriemelende kever in haar hand.

Over zijn hoofd heen kon ze door de voorruit op de top van de lage helling een bouwsel onderscheiden, nog te onduidelijk om te kunnen zien wat het was. Een paar hoge booglampen verspreidden een kil, zwavelkleurig natriumlicht.

Ze hurkte weer achter de eethoek.

Ze greep het mes.

De camper kwam bovenaan de helling waar de grond weer vlak was. De snelheid bleef gestaag afnemen.

Ze wendde zich af van het portier en ging weer op het afstapje zitten, met een voet op de onderste en de andere voet op de bovenste trede. Met haar rug tegen het portier gedrukt, weggekropen in de schaduw buiten het licht van de tafellamp, zat ze klaar om hem met een sprong aan te vallen, als de kans zich zou voordoen dat hij door de camper naar achteren liep.

Met een laatste zucht van de pneumatische remmen kwam de camper tot stilstand. Waar ze ook terecht waren gekomen, er moesten mensen in de buurt zijn. Mensen die haar konden helpen.

Maar als ze het op een gillen en schreeuwen zette, waren die mensen buiten dan wel zo dichtbij dat ze haar hoorden? Zelfs in dat geval konden ze haar nooit op tijd bereiken. De moordenaar zou met zijn pistool veel eerder bij haar zijn.

Bovendien was het hier misschien alleen maar een rustplaats langs de weg: een parkeerstrook met wat eettafels erlangs, een bord met een verbod op vuur maken en een paar wc’s. De moordenaar kon zelfs alleen maar even willen stoppen om gebruik te maken van een van de openbare faciliteiten of van het toilet in de camper. Op dit stille uur, al ver na drie uur in de ochtend, waren ze waarschijnlijk het enige voertuig op de parkeerplaats en in dat geval kon ze schreeuwen tot ze geen stem meer over had zonder dat iemand haar te hulp kwam.

De man zette de motor af.

Stilte. Geen trillingen meer in de vloer.

Terwijl de camper tot rust kwam, begon Chyna te beven. Nu haar depressie voorbij was, trilden de spieren van haar maagstreek. Ze was weer doodsbang voor hem omdat ze wilde leven. Ze wenste vurig dat hij zou uitstappen, want dan kreeg ze de kans om te ontsnappen. Maar ze verwachtte dat hij het toilet in de camper zou gebruiken in plaats van een hokje buiten. In dat geval zou hij vlak langs haar lopen. Mocht ze geen kans krijgen om te ontsnappen, dan was ze bereid hem te doden.

Gek genoeg vroeg ze zich af wat er uit hem zou komen als ze hem met het mes had gestoken. Zou het bloed zijn, of dat spul dat uit een dikke kever komt als zo’n beest wordt vertrapt?

Ze verwachtte niet anders dan de schoft te horen aankomen, zijn zware voetstap en het holle pang-geluid waar hij op een zwakke naad in de vloer trapte, maar alles bleef stil. Misschien nam hij even de tijd om zich uit te rekken, zijn pijnlijke schouders te rollen, zijn stierenek te masseren en de reisvermoeidheid van zich af te schudden.

Of misschien had hij haar toch in zijn spiegel gezien, haar gezicht zo helder als de maan in het licht van de lamp boven de tafel. Hij kon uit zijn stoel naar haar toesluipen en alle naden in de vloer vermijden omdat hij wist waar ze zaten. De eethoek binnenglippen. Zich over de zitbank buigen en op haar schieten waar ze op de treedjes van het lagere middengedeelte zat. Recht in haar gezicht.

Chyna keek naar links over de rugleuning van de zitbank. Ze zat te laag om de lamp boven het midden van de tafel te kunnen zien, alleen de lichtkring. Ze vroeg zich af of de richting van zijn sluipende nadering haar een of andere waarschuwing zou geven, of dat zijn silhouet plotseling boven de bank zou opduiken om op haar te schieten.

4

Intensiteit.

Hij gelooft in intens leven.

Zittend achter het stuur sluit hij zijn ogen en masseert zijn nek. Niet om de pijn daar kwijt te raken. De pijn is er vanzelf gekomen en gaat op de duur vanzelf over. Hij neemt er nooit een middeltje tegen. Wat hij probeert is om zo veel mogelijk van de pijn te genieten. Met zijn vingertoppen vindt hij een plekje dat bijzonder pijnlijk is, links van de derde halswervel, en hij drukt erop tot de pijn fonkelende witte en grijze lichtstreepjes in het zwart achter zijn oogleden laat verschieten, als ver vuurwerk in een wereld zonder kleur.

Erg lekker.

Pijn is maar een deel van het leven. Door het te omarmen kan men verbazend veel bevrediging aan pijn ontlenen. Nog belangrijker: door zelf pijn te ondergaan, wordt het gemakkelijker genoegen te ontlenen aan de pijn van anderen.

Twee wervels lager ontdekt hij een nog pijnlijker plekje van een ontstoken pees of spier, een heerlijk bobbeltje diep in het vlees dat bij flinke aanraking pijnscheuten door zijn hele schouder en monnikskapspier jaagt. Eerst bewerkt hij de zere plek met de tedere massage als van een minnaar, waarbij hij zachtjes van genot kreunt, en daarna drukt hij er steviger op tot de zoete pijn hem door zijn opeengeklemde tanden lucht doet inzuigen. Intensiteit.

Hij verwacht het eeuwige leven niet. Zijn tijd in zijn lichaam is afgebakend en kostbaar, en mag daarom niet worden verspild. Hij gelooft niet in reïncarnatie of wat voor leven na de dood ook, zoals de grote wereldgodsdiensten die toezeggen, al bespeurt hij soms dat hij een openbaring van enorm belang nabij is. Wel is hij bereid de mogelijkheid in ogenschouw te nemen dat er zoiets als een onsterfelijke ziel bestaat en dat zijn eigen geest op zekere dag zal worden geëxalteerd. Maar wanneer hij een apotheose mocht ondergaan, dan gebeurt dat door zijn eigen drieste acties, niet door een goddelijke genade; wordt hij in feite zelf een god, dan ontstaat de transformatie omdat hij al gekozen heeft voor een leven als een god: zonder vrees, zonder spijt, zonder grenzen, met al zijn zintuigen tot het uiterste gespannen. Iedereen kan een roos ruiken en van de geur genieten. Maar hij heeft zich allang geoefend om de vernietiging van de schoonheid te vóelen als hij de bloem in zijn vuist samenknijpt. Als hij nu een roos had en op de bloemblaadjes zou kauwen, zou hij niet alleen de roos zelf maar ook de roodheid ervan kunnen proeven; zo kan hij ook de geelheid van boterbloemen en de blauwheid van hyacinten proeven. Hij proeft de bij die door de bloem heeft gekropen op zijn eeuwig zoemende zoektocht naar stuifmeel, hij proeft de aarde waarin de bloem zich heeft ontwikkeld en de wind die de bloem in de zomer heeft gestreeld.

Hij heeft nooit iemand gekend die de intensiteit begrijpt waarmee hij de wereld ervaart, of de nog grotere intensiteit waarnaar hij streeft. Met zijn hulp zal Ariel het misschien op een goede dag begrijpen. Nu is ze natuurlijk nog te onvolwassen om dat inzicht al met hem te kunnen delen.

Een laatste kneep in zijn nek. De pijn. Hij zucht ervan.

Van de passagiersstoel naast hem neemt hij een opgevouwen regenjas. Het regent niet, maar hij moet zijn met bloed bespatte kleren bedekken voordat hij naar binnen gaat.

Hij had in het huis van de Templetons wel schone kleren kunnen aantrekken, maar hij draagt liever deze. De bloedvlekken winden hem op.

Hij staat op uit zijn stoel, gaat erachter staan en trekt de jas aan. In het huis van de Templetons heeft hij zijn handen al gewassen, hoewel hij het bloed daarop ook liever had laten zitten. Zijn kleren kan hij wel onder de regenjas verbergen, maar met handen is dat niet zo gemakkelijk. Handschoenen draagt hij nooit. Als hij dat deed zou hij toegeven bang te zijn voor arrestatie, en dat is hij niet.

Hoewel foto’s van zijn vingerafdrukken in de archieven van alle politiekorpsen zitten, komen de afdrukken die hij op een plaats van misdrijf achterlaat nooit overeen met die op de kaarten met zijn naam. Zoals talloze bedrijven in de wereld zijn politieorganisaties allemaal verslingerd aan de computer; tegenwoordig bestaan de meeste dactyloscopische archieven uit digitaal opgeslagen gegevens om het scannen en verwerken te versnellen. Elektronische archieven kun je ook veel gemakkelijker manipuleren dan de uitgetikte kaarten van vroeger, omdat je het van een grote afstand kan doen; je hoeft nergens in zwaarbewaakte overheidsgebouwen in te breken en in plaats daarvan ben je een geest die in apparatuur in het hele land kan binnendringen. Door zijn intelligentie, talenten en connecties kan hij de gegevens naar zijn hand zetten.

Handschoenen dragen, zelfs die heel dunne van latex voor medische doeleinden, vindt hij een onverdraaglijk struikelblok voor zijn tastgevoel. Hij houdt ervan zijn blote hand luchtig over de fijne gouden haartjes op de dij van een vrouw te strijken, de tijd te nemen om de pukkelige structuur van kippenvel tegen zijn handpalm te voelen, te genieten van de sterke warmte van de huid en tenslotte het langzaam, langzaam wegebben van alle warmte. En wanneer hij doodt, vindt hij het van essentieel belang om het lichaamsvocht te betasten.

De vingerafdrukken die in de archieven op zijn naam staan, zijn in feite van een jonge marinier, Bernard Petain, die al jaren geleden tijdens militaire oefeningen in Camp Pendleton op tragische wijze om het leven kwam. De afdrukken die hij op de plaatsen van zijn moorden achterlaat, dikwijls in bloed geëtst, komen met geen enkele set afdrukken in de dactyloscopische archieven van het leger, van de FBI of van de Motorvoertuigenregistratie overeen. Nergens.

Hij heeft de regenjas dichtgeknoopt en de kraag opgezet, waarna hij zijn handen inspecteert. Onder drie nagels zitten wel stolseltjes van bloed. Maar het kan vet of vuil zijn en ze kunnen bij niemand enige achterdocht wekken.

Zelf ruikt hij het bloed op zijn kleren door de zwarte nylon regenjas en de isolerende voering heen, maar andere mensen hebben niet zo’n scherpe neus als hij.

Starend naar het bloedstolsel onder zijn nagels kan hij het geschreeuw weer horen, die heerlijke muziek in de nacht, het huis van de Templetons weergalmend als een concertzaal, en niemand om ernaar te luisteren behalve hijzelf en de dove wijngaarden. Mocht hij ooit op heterdaad worden betrapt, dan zal de politie zijn vingerafdrukken weer nemen, zijn bedrog met de computers ontdekken en hem uiteindelijk in verband brengen met een lange lijst onopgeloste moorden. Maar daar zit hij helemaal niet over in. Ze zullen hem nooit levend te pakken krijgen en hij zal nooit terechtstaan. Wat men na zijn dood over zijn activiteiten zal vernemen, kan alleen maar meer aan de glorie van zijn naam toevoegen.

Hij heet Edgler Foreman Vess. Uit de letters van zijn naam kan men een lange lijst Engelse woorden samenstellen die macht uitdrukken, zoals GOD, FEAR, DEMON, SAVE, RAGE, ANGER, DRAGON, FORGE, SEED, SEMEN, FREE en nog wel meer. Ook woorden die iets mystieks hebben, zoals DREAM, VESSEL, LORE, FOREVER, MARVEL. Soms is het laatste wat hij een slachtoffer toefluistert een zinnetje dat hij uit die woorden samenstelt. Een zinnetje dat hem bijzonder bevalt en dat hij vaak gebruikt is: GOD FEARS ME.

Hoe dan ook, al die kwesties over vingerafdrukken en ander bewijsmateriaal zijn van geen enkel belang, want ze pakken hem toch niet. Hij is drieëndertig, amuseert zich al een hele tijd op deze manier en hij heeft nooit op het nippertje aan arrestatie moeten ontkomen.

Dan pakt hij het pistool uit het open vak tussen de twee stoelen in de cabine. Het is een Heckler & Koch P7.

Hij heeft het wapen met het magazijn voor dertien patronen al geladen. Hij schroeft de geluiddemper eraf, omdat hij niet van plan is vannacht nog andere huizen te bezoeken. Bovendien is de demper waarschijnlijk beschadigd door de schoten die hij al heeft afgevuurd, waardoor zowel het effect van de demper als de nauwkeurigheid van het wapen worden ontregeld.

Soms dagdroomt hij wel eens hoe het zou zijn als het onmogelijke toch zou gebeuren: dat hij in zijn spel wordt gestoord en ingesloten door een arrestatieteam van de politie. Met zijn kennis en grote ervaring zou de daaropvolgende krachtmeting van een opwindende intensiteit zijn.

Als er al een geheim achter het succes van Edgler Vess steekt, is het zijn overtuiging dat geen gril van het lot goed of slecht is, dat de ene ervaring niet kwalitatief beter hoeft te zijn dan de andere. Twintig miljoen dollar in de loterij winnen is niet leuker dan de te worden ingesloten door een arrestatieteam, en een krachtmeting met de politie is niet angstaanjagender dan al dat geld winnen. De waarde van een ervaring is niet gelegen in de positieve of negatieve invloed op zijn leven, maar in de zuivere lichtende kracht ervan, de verwoede levendigheid ervan, de hoeveelheid en omvang van de pure sensatie die de ervaring oplevert. Intensiteit.

Vess legt de demper in het vak tussen de stoelen.

Hij laat het pistool in de rechterzak van zijn regenjas glijden. Niet dat hij problemen verwacht, maar hij gaat nooit ergens ongewapend heen. Je kunt nooit voorzichtig genoeg zijn. Bovendien kunnen zich altijd onverwachte kansen voordoen.

Hij haalt de sleutels uit het contact en controleert of de handrem stevig is aangetrokken. Daarna opent hij het portier en stapt uit.

Alle acht benzinepompen zijn zelfbediening. Hij heeft de camper langs de buitenste van de twee rijen van elk vier pompen geparkeerd. Om te tanken moet hij eerst naar binnen om het nummer van de te gebruiken pomp te noemen en vooruit te betalen, voordat de bediende aan de kassa de pomp in werking zet.

De nacht ademt. Op grotere hoogte stuwt een krachtige wind wolkenmassa’s uit het noordoosten naar het zuidwesten. Langs de grond giert een iets minder harde maar koude wind tussen de pompen door, fluit langs de zijden van de camper en slaat de flappen van zijn regenjas tegen zijn benen. De winkel achter de pompen, van bruingele steen met wit aluminium erboven en grote etalages vol uitgestalde koopwaar, staat onderaan heuvels die begroeid zijn met grote naaldbomen; de wind suist door de takken met een hol, krakend en eenzaam geluid.

Op Highway 101 is op dit uur maar weinig verkeer. Als er een vrachtwagen passeert, wordt de wind gekliefd met een gejammer dat aan de kreet van een voorwereldlijk dier doet denken.

Er staat een Pontiac met nummerplaten van de staat Washington bij de achterste rij pompen, in het gele natriumlicht. Afgezien van de camper staan er geen andere wagens. Op de achterste bumper van de Pontiac zit een sticker met de tekst ‘Elektrotechnici weten hoe ze hem erin moeten steken’.

Op het dak van het gebouw, goed zichtbaar vanaf de snelweg, verkondigt een rode neonreclame dat het bedrijf dag en nacht geopend is. Rood is de kleur van het geluid dat de passerende vrachtwagens op de weg maken. In de rode gloed lijkt het alsof hij zijn handen niet gewassen heeft.

Terwijl Vess naar de ingang loopt, zwaait de glazen deur open en er komt een man naar buiten met een grote zak chips en een sixpack blikjes cola. Hij is mollig en heeft lange bakkebaarden en een walrussnor. De man wijst naar de lucht en zegt in het voorbijgaan: ‘Zwaar weer op komst!’

‘Prima,’ zegt Vess. Hij houdt van onweer. Hij vindt het lekker om in slecht weer te rijden en hoe harder het regent, hoe beter. Vooral met bliksemflitsen en in de wind krakende bomen en een spekglad wegdek.

De man met de grote snor loopt naar de Pontiac. Vess opent de glazen deur en begrijpt niet wat een elektrotechnicus uit de staat Washington op dit onzalige uur van de nacht in het noorden van Californië te zoeken heeft.

Hij is gefascineerd door de wijze waarop mensen heel kort elkaars pad kunnen kruisen, met een potentieel voor dramatiek dat soms wel en soms niet wordt gerealiseerd. Een man stopt om te tanken, blijft wat rondhangen om chips en cola te kopen, maakt een opmerking over het weer tegen een onbekende voorbijganger en vervolgt zijn reis. De onbekende had de snor ook naar zijn auto kunnen volgen om hem een kogel door het hoofd te schieten. Voor de schutter kan dat risico’s met zich meebrengen, hoewel geen ernstige – het kan met een verbazingwekkende discretie gebeuren. Dat hij de man heeft laten leven, is iets heel mysterieus, of er valt geen enkele betekenis aan te hechten. Vess kan niet beslissen wat het is.

Als er geen lot bestaat, zou het moeten worden uitgevonden. De kleine winkel is warm, schoon en helder verlicht. Drie smalle doorgangen links van de deur bieden de gebruikelijke artikelen voor mensen langs de weg: alle denkbare snoeperij, de meest noodzakelijke medische middeltjes, tijdschriften en pocketboeken, ansichtkaarten, prullaria om aan je binnenspiegel te hangen en allerlei eetwaren in blik voor caravanbezitters en voor mensen zoals Vess die in een grote camper als een compleet huis-op-wielen rijden. Langs de achterwand staan grote koelkasten vol blikjes bier en alcoholvrije dranken en daarnaast een afzonderlijke vrieskast met consumptie-ijs. Rechts van de deur bevindt zich de toonbank die de twee zitplaatsen bij de kassa en de administratieruimte van het publiek scheidt.

Twee bedienden hebben nachtdienst. Allebei mannen. Tegenwoordig werken bedienden van dergelijke bedrijven nooit meer alleen, en terecht.

De man achter de kassa heeft rood haar. Hij is een dertiger met sproeten en een wijnvlek van vijf centimeter doorsnee, zo roze als versgesneden zalm, op zijn bleke voorhoofd. De vlek lijkt merkwaardig veel op een ineengerolde foetus in een baarmoeder – alsof een tweelingbroertje van de man tijdens de zwangerschap van de moeder is gestorven en zijn verstarde beeltenis op het hoofd van de ander heeft achtergelaten.

De roodharige kassabediende leest een paperback. Hij kijkt op naar Vess. Zijn ogen zijn asgrijs maar helder en doordringend. ‘Wat mag ik voor u doen, meneer?’

‘Ik sta bij pomp zeven,’ zegt Vess.

De radio is afgestemd op een countryzender. Alan Jackson zingt over middernacht in Montgomery, de wind, een nachtzwaluw, een eenzame koelte en de geest van Hank Williams.

‘Hoe wilt u betalen?’ vraagt de kassabediende.

‘Als ik met mijn creditcard nog meer van mijn saldo afhaal, stuurt de bank iemand om m’n poten te breken,’ zegt Vess, en hij legt met een klap een briefje van honderd dollar op de toonbank. ‘Ik denk dat ik voor ongeveer zestig dollar nodig heb.’

De combinatie van de song, de moedervlek en de doordringende grijze ogen van de bediende wekt bij Vess het eigenaardige voorgevoel dat hem iets bijzonders te wachten staat.

‘Het afbetalen van de kerstcadeautjes, hè?’ zegt de bediende. ‘Net als wij.’ Hij doet het geld in de kassa.

‘Schei uit!’ zegt Vess. ‘Met de volgende kerst ben ik nog bezig met het afbetalen van de vorige!’

De andere bediende zit op een kruk wat verderop aan de toonbank. Hij bemoeit zich niet met de kassa, maar zit de boekhouding bij te houden, of een inventarisatie te doen – een of ander administratief werk. Vess heeft nog niet eerder naar die bediende gekeken; nu ziet hij pas dat deze man het bijzondere is dat hij al voelde aankomen.

‘Zwaar weer op komst,’ zegt Vess tegen hem.

De man kijkt op uit de paperassen voor hem op de toonbank. Hij is in de twintig, voor minstens de helft Aziaat en opvallend knap. Nee, meer dan gewoon knap. Gitzwart haar, goudbruine huid, ogen zo vloeibaar als olie en zo diep als meren. Er hoort een zekere elegantie bij zijn knappe verschijning die hem iets vrouwelijks verleent – maar net niet helemaal.

Wat zou Ariel hem mooi vinden. Precies haar type.

‘Misschien koud genoeg voor sneeuw in de hoge bergpassen,’ zegt de Aziaat. ‘Als u die kant op gaat.’

Hij heeft een aangename, bijna muzikale stem die Ariel zou behagen. Hij is werkelijk adembenemend mooi.

Tegen de kassier met het rode haar zegt Vess: ‘Wacht nog even. Ik moet ook wat te eten inslaan. Ik kom meteen terug als ik heb getankt.’

Hij loopt snel naar buiten, bang dat ze zijn opwinding zullen opmerken en achterdocht krijgen.

Hoewel hij nauwelijks langer dan een paar minuten binnen is geweest, lijkt het donker buiten aanzienlijk kouder geworden. Heel stimulerend. Hij ruikt iets van de geur van dennen en lorken, zelfs van grove sparren verder naar het noorden, en hij snuift de zoete groenheid op van de zwaarbeboste hellingen achter hem, ruikt de frisheid van de naderende regen en de ozon van nog niet geworpen bliksemschichten, ademt de doordringende angst in van de kleine dieren die in afwachting van het onweer al in velden en bossen sidderen.

Nadat ze er zeker van was dat hij uit de camper was gestapt, sloop Chyna naar de cabine. Ze hield het mes in haar uitgestrekte hand.

Alle ramen van de camper achter de cabine waren geblindeerd, zodat ze daar niet naar buiten kon kijken. Naar voren sluipend zag ze door de voorruit dat ze bij een benzinestation stonden. Chyna wist niet waar de moordenaar was gebleven. Hij was nog geen minuut geleden uitgestapt. Hij kon buiten dichtbij het portier staan. Ze had niet gehoord dat hij de dop van de tank had geschroefd of de tuit van de slang in de opening had gestoken. Maar ze begreep uit de wijze waarop de camper geparkeerd stond dat de dop van de benzinetank aan de rechterkant zat, dus naar alle waarschijnlijkheid was hij aan die kant.

Hoewel het haar beangstigde dat ze niet wist waar hij was, maar nog banger om in de camper te blijven, schoof ze achter het stuur. De koplampen brandden niet en het dashboard was donker; toch kwam er genoeg licht van de lamp boven de eettafel om haar in de cabine heel goed zichtbaar te maken.

Een Pontiac bij de achterste rij pompen reed weg. De rode achterlichten waren al gauw uit het zicht verdwenen.

Zover ze kon zien was de camper het enige voertuig bij de pompen.

De sleutels zaten niet in het contact. Maar ze was toch niet van plan er met de camper vandoor te gaan. In de wijngaarden was dat nog een mogelijkheid geweest, omdat daar geen hulp in de nabije omgeving was. Maar hier moesten bedienden zijn en er konden ieder moment auto’s van de snelweg het station binnenrijden.

Het portier kraakte. Ze kromp ineen door het harde geluid, sprong uit de cabine en struikelde toen ze de grond raakte. Het mes glipte uit haar hand alsof het was ingevet, kletterde op het plaveisel en schoot ronddraaiend weg.

Chyna krabbelde overeind, in de zekerheid dat ze de aandacht van de moordenaar had getrokken en dat hij haar ieder moment kon bespringen. Ze keerde zich naar links en naar rechts, haar handen in een hulpeloos verdedigende houding voor zich uitgestrekt. Maar op het helderverlichte wegdek was de spinvreter nergens te zien.

Ze duwde het portier dicht en spiedde de grond af naar het mes dat ze niet meteen kon vinden en verstarde toen ze een man op een meter of twintig afstand van haar uit de winkel zag komen. Hij droeg een lange jas, zodat ze even niet zeker wist of hij de moordenaar was. Maar toen herinnerde ze zich dat ze een onverklaarbaar geritsel van een of andere stof had gehoord voordat hij uit de cabine stapte en opeens begreep ze het.

Ze kon zich alleen maar verschuilen achter een van de pompen van de volgende rij, maar de afstand daarheen was tien meter. De pompen stonden tussen haar en de winkel in en de gehele ruimte was fel verlicht. Bovendien liep hij regelrecht naar de pompen toe en was daar eerder dan zij, zodat hij haar tussen de twee rijen pompen kon grijpen.

Als ze om de camper heen wilde rennen zou hij haar eveneens zien en zich afvragen waar ze vandaan kwam. In zijn psychotische toestand zou hij zeker het gevoel hebben dat hij bespied werd en de conclusie trekken dat ze in zijn camper had gezeten. Dan zou hij haar achtervolgen. Genadeloos.

In plaats van weg te lopen liet ze zich plat op haar buik vallen, ook al was hij nog maar net de winkel uit. Erop rekenend dat de pompen haar aan het zicht onttrokken, kroop ze snel onder de camper.

De moordenaar riep niets en versnelde zijn pas niet. Hij had haar niet gezien.

Vanuit haar schuilplaats zag ze hem aankomen. Het gele licht was zo helder dat ze zijn zwarte leren laarzen herkende die ze een paar uur eerder onder het bed van de logeerkamer al van nabij had gezien. Ze draaide haar hoofd mee toen hij naar de rechterkant van de camper liep en bij een pomp stilhield.

De kou van het asfalt drong door haar dijbenen, buik en boezem heen. Haar lichaamswarmte sijpelde weg door haar jeans en katoenen truitje, en ze begon te huiveren.

Ze hoorde dat de moordenaar de slang van de pomp afhaakte, het klepje in de zijkant van de camper opende en de dop van de benzinetank losschroefde. Ze schatte dat het wel een paar minuten kon duren tot de tank van het wegmonster helemaal vol was, zodat ze al onder de camper vandaan schoof toen ze de tuit in de tank hoorde steken.

Nog plat op de grond liggend zag ze opeens het mes. Daar, op het wegdek bij de pompen, drie meter van de voorbumper af. Het gele natriumlicht deed de scherpe kant van het mes fonkelen.

Maar nog voordat ze onder de camper vandaan was en kon opstaan, hoorde ze zijn laarzen op het asfalt. Ze keek onder de camper door. Kennelijk had hij de tuit van de slang met de doseergreep vastgezet, want hij was weer aan het rondlopen. Opgejaagd maar zo stil mogelijk kroop ze weer onder de camper. Ze hoorde benzine in de tank gutsen.

De moordenaar liep langs de rechterkant van de camper naar voren en om de cabine heen naar het linkerportier. Toch deed hij het portier niet open. Hij bleef staan. Heel stil. Toen liep hij naar het vleesmes, bukte zich en raapte het op.

Chyna hield haar adem in, al leek het onmogelijk dat de man de betekenis van het mes intuïtief kon doorgronden. Hij had het mes nooit eerder gezien en kon niet weten dat het uit de keuken van de Templetons kwam. Hoewel het ongetwijfeld vreemd was dat zo’n mes op het asfalt naast een rij benzinepompen lag, kon het uit iedere willekeurige auto zijn gevallen.

Met het mes liep de man terug naar het portier en stapte in, maar liet het portier open.

Boven Chyna’s hoofd klonken zijn zware voetstappen op de stalen bodem van de camper zo hol als voodootrommels. Naar ze uit de geschatte afstand kon opmaken, bleef hij bij de eettafel staan.

Vess is er de man niet naar om overal voortekens in te zien. Een uil die om middernacht een kort moment voor de volle maan langs vliegt, geeft hem geen voorgevoel van naderend onheil of van komende voorspoed. Een zwarte kat die zijn weg kruist, een brekende spiegel waarin hij zichzelf ziet, een verhaal in de krant over een kalf dat met twee koppen geboren is, al dergelijke dingen brengen hem niet van de wijs. Hij is ervan overtuigd dat hij zijn eigen lot bepaalt en dat zijn geestelijke verheffing boven anderen – als hij die bereikt – alleen voortkomt uit eigen dapperheid en uit leven met grote intensiteit.

Toch roept het grote vleesmes vragen bij hem op. Het heeft een totemachtige betekenis, een bijna magisch fluïdum. Hij legt het mes zorgvuldig op het aanrecht van de kitchenette waar het lamplicht een vochtige glans aan de scherpe kant verleent.

Toen hij het van het wegdek opraapte, was het lemmet koud maar de greep vaag warm, als anticiperend op de warmte van zijn eigen hand.

Uiteindelijk wil hij dit merkwaardig rondslingerende mes wel eens uitproberen om te zien of er iets bijzonders gebeurt wanneer hij er iemand mee steekt. Op dit moment biedt het mes hem echter niet het voordeel dat hij nodig heeft voor het klusje dat hij gaat opknappen.

Hij heeft de Heckler & Koch P7 prettig onder handbereik in zijn rechterjaszak. Toch heeft hij het gevoel dat zelfs dit wapen niet helemaal tegen de situatie is opgewassen.

Die twee bedienden achter de toonbank zitten niet in de gevechtszone van een 7-Eleven-supermarkt in een grote stad, maar ze zijn gis genoeg om hun voorzorgsmaatregelen te treffen. Tegenwoordig zijn ook Beverly Hills en Bel Air – bevolkt als ze zijn door welgestelde acteurs en sportsterren in ruste – ’s nachts niet veilig meer, zelfs niet voor medebewoners. Die jongens daar binnen hebben een vuurwapen om zich te beschermen en ze weten ermee om te gaan. Daartegen heeft hij een intimiderend wapen nodig met een formidabele stopkracht.

Hij opent een kastje links van het fornuis. In twee klemmen zit een Mossberg-buks met korte loop, pistoolkolf en pomplader aan de plank vast. Hij trekt de buks uit de klemmen en legt hem op het aanrecht.

Het magazijn van de Mossberg is al geladen. Hoewel Edgler Vess geen lid is van de ‘American Automobile Association’, heeft hij zich wel ingedekt tegen onaangename verrassingen onderweg.

In het kastje staat een open doos bukspatronen. Hij grabbelt er een paar uit en legt ze naast de Mossberg, al is het niet waarschijnlijk dat hij ze nodig zal hebben. Daarna knoopt hij zijn regenjas open zonder de jas uit te trekken. Hij haalt het pistool uit zijn rechterjaszak en stopt het in de binnenzak van de voering. Daar doet hij ook de extra patronen in.

Uit een keukenla pakt hij een kleine polaroidcamera. Hij steekt het in de zijzak waar hij het pistool heeft uitgehaald. Uit zijn portefeuille haalt hij een bijgeknipte polaroidfoto van zijn geliefde jonge vriendin Ariel en stopt de foto in de zijzak bij de camera.

Met zijn vijftien centimeter lange stiletto, nog kleverig van al het werk dat hij in het huis van de Templetons heeft moeten doen, snijdt hij de voering af van de linkerjaszak. Hij rukt de loshangende stukjes stof weg. Als hij nu kleingeld in de zak zou steken, zouden de munten op de grond vallen.

Hij steekt de buks onder zijn regenjas en houdt het wapen met zijn linkerhand door het gat in de jaszak vast. Een doeltreffende manier om de buks aan het oog te onttrekken. Hij gelooft niet dat het enige achterdocht wekt.

Snel loopt hij een eindje door het gangetje naar de slaapkamer en weer terug. Hij kan ongehinderd lopen zonder dat de buks tegen zijn benen stoot. Per slot van rekening kan hij gebruik maken van de behendigheid en gratie van de opgevreten spin in het huis van de Templetons.

Het kan hem niet schelen welke verwoesting hij aanricht bij de roodharige kassier met de moedervlek en de askleurige ogen, maar hij moet er wel voor zorgen dat hij het gezicht van de jonge Aziaat onbeschadigd laat. Hij moet aan Ariel goede foto’s van hem laten zien.

Boven haar hoofd leek de moordenaar druk in de weer te zijn in de eethoek. Bij het verplaatsen van zijn lichaamsgewicht kraakte de stalen vloer.

Het zat erin dat hij de gordijntjes voor de ramen daar niet had geopend, dus kon hij niet naar buiten kijken. Met een beetje geluk maakte Chyna een goede kans naar de vrijheid te kunnen vluchten.

Ze overwoog nog de mogelijkheid om onder de camper te blijven liggen tot hij had getankt en was weggereden, en daarna pas naar binnen te gaan en de politie te waarschuwen. Maar hij had het mes gevonden en kon dezelfde redenering volgen. Hoewel ze niet inzag hoe hij de betekenis van het mes kon doorgronden, had ze inmiddels een welhaast bijgelovige angst voor hem gekregen en was ze er op een irrationele wijze van overtuigd dat hij haar zou vinden als ze bleef liggen waar ze lag.

Ze kroop onder de camper uit, ging op haar hurken zitten en tuurde naar het geopende portier. Daarna keek ze achterom en omhoog naar de ramen. De gordijntjes waren dicht.

Moed vattend strekte ze zich en sloop om de camper heen naar de dubbele rij pompen. Tussen de pompen keek ze snel achterom. De moordenaar was nog in de camper.

Uit het halfdonker liep ze door het heldere natriumlicht naar de winkel waar jengelende countrymuziek klonk. Aan de toonbank rechts zaten twee bedienden. Ze wilde zeggen: Bel de politie! maar toen ze omkeek zag ze door het glas van de deur, die zich achter haar sloot, dat de moordenaar uit de camper stapte en naar de winkel liep, hoewel hij nog niet klaar was met tanken.

Hij keek naar de grond. Hij had haar niet gezien.

Ze liep snel naar binnen.

De twee mannen keken haar vragend aan.

Als ze vroeg of een van hen de politie wilde waarschuwen, zouden ze willen weten waarom en er was geen tijd om het uit te leggen, zelfs niet om op te bellen. In plaats daarvan zei ze: ‘Laat hém daar alstublieft niet weten dat ik hier ben!’ Voor de bedienden iets konden terugzeggen, liep ze langs hen heen naar het andere eind van de winkel, via een gangpad met aan weerskanten uitgestalde artikelen tot bijna twee meter hoogte.

Terwijl Chyna zich aan het eind van de doorgang achter een paar vitrines verborg, hoorde ze de moordenaar de deur openen. Hij voerde koude wind mee. De deur viel dicht.

De kassabediende met het rode haar en de Aziatische jongeman met de vochtige-nachtogen staren hem bevreemd aan, alsof ze iets weten dat ze niet behoren te weten, en bijna wil hij op het moment dat hij binnenkomt de buks uit zijn jaszak trekken, bijna wil hij ze allebei zonder omhaal meteen doodschieten. Maar hij houdt er rekening mee dat hij hen verkeerd begrijpt, dat ze alleen maar door hem geïntrigeerd zijn – hij is per slot van rekening een opvallend iemand. Andere mensen merken niet zelden zijn uitzonderlijke vermogens op en begrijpen dat hij met veel meer intensiteit leeft dan zijzelf. Op feestjes is hij altijd een populaire figuur en vrouwen voelen zich bijna allemaal tot hem aangetrokken. Deze mannen kijken gewoon tegen hem op, zoals zoveel mensen. En bovendien zou hij zich het genoegen van het voorspel ontzeggen als hij ze dadelijk en zonder een woord afmaakt.

Alan Jackson heeft op de radio zijn nummertje al afgedraaid. Vess richt een waarderend oor op het toestel en zegt: ‘Man, die Emmylou Harris, daar hou ik van. Jullie ook? Heb je ooit een zangeres gehoord die je met zo’n liedje zo in je donder grijpt?’

‘Ja, ze is goed,’ zegt de rooie. De eerste keer deed hij vriendelijk, nu lijkt hij terughoudend.

De Aziaat zwijgt. Ondoorgrondelijk in zijn Zentempel van Twinkies, chocoladerepen, borrelnootjes, crackers en Dorito’s.

‘Ik hou van songs die over open haarden en familievreugd gaan,’ zegt Vess.

‘Bent u hier met vakantie?’ vraagt de rooie.

‘Ah, beste vriend, ik ben altijd met vakantie.’

‘U lijkt me anders te jong om al gepensioneerd te zijn.’

‘Ik bedoel,’ zegt Vess, ‘dat het hele leven eigenlijk één grote vakantie is. Ik ben een beetje op jacht geweest.’

‘Hier? In deze buurt? Wat valt er in deze tijd van het jaar te jagen?’ vraagt de rooie.

De Aziaat blijft zwijgen maar luistert wel. Hij neemt een Slim Jim-worstje van een rek en scheurt het plastic huisje eraf zonder zijn blik van Vess af te wenden.

Ze hebben geen moment in de gaten dat ze straks dood zullen zijn en hun oliedomme gebrek aan wantrouwen amuseert Vess. Het is eigenlijk heel grappig. Wat zullen hun ogen zich dramatisch opensperren zodra de buks knalt.

Vess negeert de vraag van de rooie. ‘Ga je zelf wel eens jagen?’ vraagt hij.

‘Ik hou meer van vissen,’ bekent de rooie.

‘Daar vind ik nou geen moer aan,’ zegt Vess.

‘Fantastische manier om in de vrije natuur te zijn. Bootje op het meer, lekker rustig water …’

Vess schudt zijn hoofd. ‘Je leest niets in hun ogen.’

De rooie knippert verbaasd met de zijne. ‘De ogen van wie?’

‘Ik bedoel, het zijn maar gewoon vissen. Ze hebben van die platte, glazige ogen. Waardeloos.’

‘Nou ja, ik zeg ook niet dat ze moeders mooisten zijn. Maar niks smaakt beter dan een zalm die je zelf gevangen hebt, of een maaltje forel.’

Edgler Vess luistert even naar de muziek en laat de twee bedienden naar hem staren. De song doet hem wel wat. Hij doorleeft de aangrijpende eenzaamheid op de weg, het verlangen naar een verre geliefde. Hij is een gevoelsmens.

De Aziaat bijt een stukje van het worstje af. Hij kauwt er beschaafd op. Zijn kaakspieren bewegen nauwelijks.

Vess wil het aangebeten worstje meenemen voor Ariel. Ze kan verder happen waar de Aziaat gebeten heeft. Die intimiteit met de mooie jongeman is een geschenk van Vess aan Ariel.

‘Maar ik zal toch blij zijn als ik weer thuis ben bij mijn Ariel,’ zegt hij. ‘Vinden jullie dat geen mooie naam?’

‘Zeker weten,’ zegt de rooie.

‘Past ook goed bij haar.’

‘Is ze uw vrouw?’ vraagt de rooie. Hij is niet meer zo voorkomend als toen Vess het met hem over het aanzetten van pomp zeven had. Hij is uitgesproken nerveus maar probeert het te verbergen.

Tijd om de heren aan het schrikken te maken. Eens kijken hoe ze reageren. Zullen ze beseffen wat hen te wachten staat?

‘Nee, niet mijn vrouw,’ zegt Vess. ik wil niet aan huis geketend zijn. Later, misschien. En Ariel is bovendien pas zestien. Nog niet rijp.’

De bedienden weten niet wat ze moeten zeggen. Zestien is de helft van zijn leeftijd. Zestien is nog een kind. In Californië kan een volwassen man die met zo’n jong meisje seks heeft de bak indraaien. Het risico dat hij neemt is enorm en heel stimulerend. Ieder moment kan een andere klant van de snelweg bij de pompen stoppen, wat de spanning alleen maar verhoogt.

‘Het lekkerste stuk dat je ooit op deze wereld hebt gezien,’ zegt Vess, zijn lippen likkend. ‘Ariel, bedoel ik.’

Hij haalt de polaroidfoto van Ariel uit zijn zak en gooit de foto op de toonbank. De bedienden staren ernaar.

‘Een ware engel,’ vertelt Vess. ‘Porseleinen huid. Adembenemend. Daar gaan je ballen van gonzen als wilde hommels.’

Met nauwelijks verholen afkeer en ergernis kijkt de rooie op het elektronische schermpje links van de kassa. ‘Er zit nu precies voor zestig dollar in uw tank.’

‘Begrijp me niet verkeerd,’ zegt Vess. ‘Ik heb haar nooit aangeraakt – niet zoals jullie denken. Ze zit al een jaar in mijn kelder opgesloten, waar ik naar haar kan kijken wanneer ik wil. Ik wacht gewoon tot mijn kleine poppedein rijp is, nog een beetje lekkerder.’

Glazig als vissen staren de bedienden naar hem. Hij geniet van hun verbijsterde gezichten.

Dan glimlacht Vess, lacht hardop en zegt: ‘Daar had ik jullie even mooi tuk, hè?’

Ze glimlachen niet terug. De rooie zegt afgemeten: ‘Wilt u nog wat kopen, of alleen uw wisselgeld terug?’

Vess trekt zijn ernstigste gezicht. Als het moet kan hij erbij blozen. ‘Hoor eens, sorry als ik jullie gekwetst heb. Ik ben nu eenmaal een grappenmaker. Ik kan het niet laten om mensen een beetje voor de gek te houden.’

‘Tja,’ zegt de rooie zuur, ‘toevallig heb ik een dochter van zestien, dus ik zie niet in wat er zo leuk aan is.’

Tegen de Aziaat zegt Vess: ‘Als ik gejaagd heb, neem ik altijd trofeeën mee. Je weet wel, zoals een matador de staart en de oren van de stier afsnijdt. Soms is voor mij een foto al genoeg. Als geschenkje voor Ariel. Reken maar dat je haar bevalt, hoor.’

Terwijl Vess zo doorpraat, heft hij de Mossberg met de zwarte regenjas erover alsof het jaspand een rouwdoek is, neemt het wapen in beide handen en schiet de roodharige kassabediende van zijn kruk, waarna hij de buks snel herlaadt.

De Aziaat. O, wat spert hij zijn ogen wijd open! Zo’n uitdrukking zie je nooit in de ogen van een vis.

Op het moment dat de roodharige bediende op de grond smakt, steekt de Aziatische jongeman met de prachtige ogen een hand onder de toonbank om daar een wapen te grijpen.

Vess zegt: ‘Niet doen, anders ram ik je patronen in je reet.’

Maar de Aziaat doet het toch. Het is een Smith & Wesson .38 ‘Chief’s Special’, dus Vess duwt de buks over de toonbank heen en schiet midden in de borst van de Aziaat, want hij wil dat perfecte gezicht voor geen goud beschadigen. De jongeman wordt van zijn kruk gelicht en de revolver vliegt uit zijn hand nog voordat hij de kans krijgt een schot te lossen.

De rooie op de grond schreeuwt het uit.

Vess loopt door de opening in de toonbank heen en komt in de werkruimte van de twee bedienden.

De rooie met de zestienjarige dochter ligt ineengerold in een imitatie van de foetusachtige roze moedervlek op zijn voorhoofd, met zijn armen om zich heen geslagen alsof hij zich bijeen wil houden. Op de radio zingt Garth Brooks ‘Thunder Rolls’. Nu schreeuwt en huilt de roodharige kassabediende tegelijkertijd. Zijn geschreeuw weerkaatst tegen het spiegelglas van de ramen en de echo van de buksschoten dreunt nog in de oren van Vess na, terwijl ieder moment een nieuwe klant de winkel kan binnenstappen. Het moment is van zo’n hevige intensiteit dat het pijn doet.

Nog een schot en de roodharige kassabediende is dood.

De Aziaat ligt bewusteloos en op de rand van sterven. Zijn gezicht is gelukkig ongehavend gebleven.

Als een pelgrim die een kniebuiging voor een heiligdom maakt, laat Vess zich op een knie naast de in doodsnood rochelende jongeman zakken. Een geluid als het broze gefladder van insectenvleugels. Vess buigt zich voorover om de laatste adem van de Aziaat diep te inhaleren. Kleine beetjes van de gratie en schoonheid van de Aziaat zijn nu een deel van hem geworden, overgebracht op de geur van een Slim Jim.

De song van Brooks wordt gevolgd door het oude succesnummer van Johnny Cash: ‘A Boy Named Sue’, stupide genoeg om de sfeer te bederven. Vess staat op en zet de radio uit.

Terwijl hij herlaadt, bekijkt hij de rij schakelaars in de muur achter de toonbank. Er zitten stickertjes onder die de lichtgroepen aangeven. Hij doet alle buitenverlichtingen uit, met inbegrip van de rode neonreclame op het dak die aangeeft dat het station dag en nacht geopend is.

Als hij ook de TL-bakken in de zoldering uitdoet, is de winkel toch niet helemaal in duisternis gehuld. De kleine lampjes in de lange rij open koelvakken geven een spookachtig licht achter de geïsoleerde glazen deksels. Ook hangt er een verlichte klok met een bierreclame aan de muur, en een lampje met verdraaibare arm schijnt op de paperassen waarmee de Aziatische jongeman in de weer was.

Niettemin zijn de schaduwen diep en het lijkt alsof het benzinestation gesloten is. Het is nu niet waarschijnlijk meer dat iemand van de snelweg om benzine naar de pompen rijdt.

Het is natuurlijk wel mogelijk dat agenten van de wegenpolitie, verbaasd dat het station dat dag en nacht geopend is opeens gesloten blijkt, een kijkje komen nemen. Daarom gaat Vess de nog te verrichten taken zo snel mogelijk afwerken.

Ineengedoken met haar rug tegen de verste zijkant van de laatste vitrine, zo ver mogelijk van de toonbank vandaan, voelde Chyna zich voor iedereen zichtbaar in het vitrinelicht dat van rechts kwam en bedreigd door de schaduwen links van haar. In de stilte na de afgevuurde schoten, gevolgd door het ophouden van de radiomuziek, was ze er zeker van dat de moordenaar haar stokkende, huiverende ademhaling kon horen. Maar het lukte haar niet stil te zijn en ze bleef beven als een sidderend konijn in de schaduw van een wolf.

Misschien dat het doorgaande gegrom van de compressoren van de koel- en vrieskasten een geluidsscherm voor haar opwierp dat haar kon redden. Ze wilde naar links en naar rechts om de vitrine heen kijken om te zien of hij er door een gangpad aankwam, maar ze durfde niet. In haar doodsangst was ze ervan overtuigd dat ze dan oog in oog met de spinvreter zou komen te staan.

Ze had gedacht dat er niets verschrikkelijkers in haar leven kon bestaan dan het zien van de lijken van Laura’s ouders en, later, dat van haar vriendin zelf, maar dit was erger. Nu had ze in dezelfde ruimte gezeten waar hij had gemoord, zo dichtbij dat ze niet alleen het geschreeuw had gehoord maar de doodskreten ook als stompen tegen haar borst had gevoeld.

Ze had verondersteld dat hij het tankstation wilde beroven, maar om het geld had hij de twee bedienden niet vermoord. Noodzaak daartoe was voor hem geen beslissende factor geweest. Hij had de bedienden vermoord om de eenvoudige reden dat hij er plezier in had. Hij was ‘hot’, niet meer te stuiten.

Het leek alsof ze gevangen zat in een eindeloze nacht. Een storing in de kosmische machinerie, geblokkeerde remmen. Sterren die op hun plaats bleven staan. Nooit meer een zonsopgang. En, neerdalend uit de bevroren hemel, een vreselijke kou.

Er flitste een licht. Chyna hief haar handen, ter bescherming van haar gezicht. Toen drong tot haar door dat het felle licht van de voorkant van de winkel kwam. En nog een flits.

Edgler Vess is geen jager, zoals hij de roodharige kassabediende heeft wijsgemaakt, maar een fijnproever die heel bijzondere visuele souvenirs verzamelt, meestal met de camera van zijn geestesoog en soms met de polaroidcamera. Herinneringen aan grote schoonheid verlevendigen dagelijks zijn gedachten en vormen de basis van zijn bevredigende dromen.

Elke flits van de camera schijnt in de ogen van de Aziatische bediende en lijkt er te blijven hangen, glanzend alsof zijn geest achter zijn hoornvliezen gevangen zit en een uitweg zoekt uit het afkoelend sterfelijk omhulsel.

Op een dag had Vess in Nevada een weergaloos mooie brunette van twintig jaar vermoord. Vergeleken bij haar gezicht waren Claudia Schiffer en Kate Moss toverkollen. Voordat hij haar heel nauwkeurig had vernietigd, had hij zes foto’s van haar gemaakt. Onder bedreiging was het hem zelfs gelukt haar op drie van de foto’s te laten glimlachen; ze had een stralende glimlach gehad. Om de dertig dagen in de drie maanden na die gedenkwaardige dag had hij een van de foto’s waarop ze glimlachte opgegeten, en bij het consumeren van elke foto was hij enorm opgewonden geraakt door de vernietiging van haar schoonheid. Hij had haar glimlach in zijn buik gevoeld, als een verwarmende straling, en hij had geweten dat hij zelf mooier was geworden omdat hij haar glimlach in zijn lichaam had.

Hoe de brunette heette, weet hij niet meer. Namen zeggen hem niets.

Toch zou het goed zijn om de naam van de jonge Aziaat te weten, dan kan hij het voorval beter aan Ariel beschrijven. Hij legt de polaroidcamera weg, rolt de dode jongeman op zijn rug en haalt diens portefeuille uit zijn achterzak.

Hij houdt het rijbewijs van de dode Aziaat in het licht van de bureaulamp en leest de naam. Thomas Fujimoto.

Vess besluit hem Fuji te noemen. Zoals de berg.

Hij steekt het rijbewijs weer in de portefeuille en stopt de portefeuille weer in de achterzak. Hij neemt geen geld van de dode af. Hij haalt ook geen geld uit de kassa, behalve de veertig dollar wisselgeld die hij tegoed heeft. Hij is geen dief.

Met drie gemaakte foto’s hoeft hij alleen maar zijn belofte aan Fuji te houden en te tonen dat hij een man van zijn woord is. Het is een beetje ingewikkelde gang van zaken, maar hij vindt het wel amusant.

Nu moet hij het beveiligingssysteem uitschakelen. Alles wat hij heeft gedaan, is op beeldband vastgelegd. Boven de ingang zit een videocamera gemonteerd die op de kassa gericht is.

Edgler Foreman Vess wil zich morgen niet graag op de televisie zien. In de gevangenis is het een beetje moeilijk om intens te leven.

Chyna kreeg haar ademhaling weer in bedwang, maar haar hart ging zo tekeer dat haar ogen er pijn van deden en haar halsslagaders zo hard in haar keel klopten dat het leek alsof er elektrische schokken doorheen joegen.

Weer overtuigd dat haar beste kans om te overleven neerkwam op in actie blijven, boog ze zich naar het licht en keek om de hoek het looppad langs de koelkasten in. Ze zag de moordenaar niet, maar hoorde hem wel bij de toonbank bewegen: een knisperend driftig geritsel, als van een rat in een hoop herfstbladeren. Op haar handen en knieën, haar maag krimpend van angst, kroop ze in het licht van de koelkasten zo ver de hoek om dat ze het hele looppad kon overzien. Op de planken aan haar rechterzijde zocht ze naar iets dat als een wapen kon dienen. Zonder het mes voelde ze zich hulpeloos.

Helaas had het tankstation geen messen in de aanbieding. Het dichtst bij haar zag ze etalagekaarten met sleutelhangers in allerlei modieuze vormen, nagelschaartjes, zakkammen, stiften om bloedingen te stelpen, pakjes met vochtige doekjes om je vingers mee af te vegen en brillenglazen schoon te maken, kaartspellen en wegwerpaanstekers! Chyna strekte haar hand uit en greep een aansteker van de plank. Ze wist niet goed hoe ze zich daarmee zou moeten verdedigen, maar bij afwezigheid van een scherpgeslepen stuk staal was vuur het enige wapen waarover ze kon beschikken. Opeens floepten de TL-buizen in de zoldering aan. Het felle licht deed haar verstarren.

Ze keek naar de ingang van de winkel. De moordenaar zelf kon ze niet zien, maar op een muur zwol zijn ineengedoken schaduw tot enorme afmetingen, kromp weer ineen en glipte weg als een mot langs een schijnwerper.

Vess doet het licht aan om naar de videocamera boven de ingang te kijken. De band waarop zijn actie is vastgelegd, zit natuurlijk niet in de camera. Als het zo gemakkelijk was, hoefden de grootste stomkoppen die zich met overvallen van tankstations en winkels in leven proberen te houden, maar op een stoel te klimmen om de cassette eruit te halen en mee te nemen, of het bewijsmateriaal op een andere wijze te vernietigen. De camera stuurt de beelden naar een videorecorder die zich ergens anders in het pand bevindt.

Het is een directe aansluiting, dus de verbindingskabel zit niet in de muur weggewerkt. Een meevallertje voor Vess, want als de kabel in de muur zat, zou het zoeken naar de recorder veel meer tijd vergen. De kabel loopt ook niet door de verlaagde zoldering met geluiddempende tegelplaten, maar zit gewoon open en bloot met krammen aan de muur vast en loopt van het open gedeelte achter de toonbank door een gaatje in die muur naar een daarachter gelegen ruimte.

Er leidt ook een deur heen. Hij komt in een kantoor met een bureau, archiefkasten van grijs metaal, een kleine safe met een combinatieslot, en opbergkasten met een bekleding van formica. Gelukkig staat de recorder niet in de safe. De kabel uit de muur zit over een lengte van ruim twee meter met twee krammetjes vast en verdwijnt dan in de bovenkant van een van de houten kasten. Er is geen moeite gedaan om de kabel aan het oog te onttrekken.

Hij opent de deurtjes van het bovenste vak van de kast, vindt daar niet wat hij zoekt en kijkt in het onderste vak. Er staan drie apparaten op elkaar gestapeld.

Een videoband fluistert door het onderste apparaat en er brandt een rood lampje bij de knop ‘record’. Hij drukt de stopknop in, dan ‘eject’ en steekt de voor de dag komende cassette in de zijzak van zijn regenjas.

Misschien draait hij de band voor Ariel af. De kwaliteit zal wel niet al te best zijn, want het is een verouderd systeem, allang uit de handel genomen. Maar zijn geliefde vriendin zal onder de indruk raken van zijn stoutmoedige optreden, al was het er veel te fel verlicht, en werd het vastgelegd in zwart-wit op een band die al te vaak is gebruikt.

Er staat een telefoon op het bureau. Hij rukt het snoer uit de aansluiting in de muur en slaat het toetsenpaneeltje stuk met de kolf van zijn buks.

Om acht of negen uur – dat duurt dus nog een uurtje of vier, vijf – komen de bedienden van de dagploeg. Dan is Vess al lang weg. Maar waarom zou hij het de bedienden gemakkelijk maken de politie te waarschuwen? Er kan iets mislopen met zijn reisschema, hij kan hier of onderweg oponthoud krijgen, en dan mag hij misschien van geluk spreken dat hij door het onklaar maken van de telefoons een halfuur tijdwinst boekt.

Naast de deur hangen acht sleutels op een prikbord. Aan elke sleutel zit een labeltje. Afgezien van deze betreurenswaardige onderbreking van de service, is het bedrijf vierentwintig uur per dag geopend. Toch hangt er een sleutel van de toegangsdeur. Hij neemt die sleutel van het haakje.

Terug in de werkruimte achter de toonbank sluit Vess de tussendeur en doet het TL-licht in de zoldering uit.

In het vage resterende licht ademt hij door zijn mond, likt zijn lippen, laat zijn tong over zijn tandvlees gaan en ruikt de nog in de lucht hangende scherpe geur van afgevuurde patronen. Het halfdonker voelt prettig aan op zijn gezicht en op de rug van zijn handen; de schaduwen zijn even erotisch als slanke, bevend uitgestoken handen.

Hij loopt om de twee doden heen naar de kassa en haalt er alleen de veertig dollar uit die hij tegoed heeft.

De Smith & Wesson .38 ‘Chief’s Special’ van de jonge Aziaat ligt op de toonbank in het lichtcirkeltje van de draaibare bureaulamp, waar Vess de revolver een paar minuten geleden zorgvuldig heeft neergelegd. Zo min als hij geld uit de kassa kan wegnemen dat niet van hem is, zou hij het in zijn hoofd halen de revolver in zijn te zak steken.

Ook ligt het Slim Jim-worstje, waar de Aziaat een hap van heeft genomen, op de toonbank. Jammer genoeg heeft de Aziaat het plastic om het worstje afgescheurd; zo kan Vess het niet gebruiken. Hij neemt een ander worstje van de plank, bijt keurig de punt van het plastic omhulsel af en knijpt het worstje als tandpasta uit het omhulsel. Hij steekt het door de Aziaat afgebeten worstje in het plastic omhulsel en draait de open bovenkant dicht. Hij stopt het bij de videoband in zijn zak – voor Ariel.

Hij betaalt voor het weggenomen worstje en neemt wisselgeld uit de openstaande kassa.

Er staat een telefoon op de toonbank. Hij rukt het snoer uit de aansluiting en slaat het toetsenpaneeltje stuk met de kolf van zijn buks.

Dan gaat hij winkelen.

Chyna was opgelucht toen het licht uitging, daarna bang voor de hamerende geluiden. In de daaropvolgende stilte spitste ze haar oren.

Ze was in het looppad, verlicht door de lampjes van de koelkasten, teruggekropen naar haar schuilhoek aan het eind van de rij planken. Daar had ze de kartonnen verpakking om de aansteker zo stil mogelijk opengemaakt. Terwijl de TL-buizen brandden, zodat de flakkerende vlam haar niet kon verraden, had ze de aansteker even getest. Het ding deed het goed en de vlam doofde pas nadat ze het palletje had losgelaten.

Ze klemde het onbeduidende wapentje in haar hand en wenste dat de moordenaar datgene waarmee hij bezig was – misschien de kassa plunderen – in godsnaam zo gauw mogelijk beëindigde en nu eindelijk eens wegging. Ze kon het toch niet alleen met een lullig aanstekertje tegen hem opnemen? Mocht hij over haar struikelen, dan zou ze hoogstens van zijn korte verbazing gebruik kunnen maken door hem de brandende aansteker in zijn gezicht te duwen om hem een brandwond toe te dienen, of in het gunstigste geval zijn haar in de fik te steken voordat hij kon terugdeinzen. Maar het zat erin dat hij een bliksemsnel reactievermogen had en de aansteker uit haar hand had geslagen zonder dat ze hem enige verwonding van betekenis had kunnen toebrengen. Zelfs al zou ze daartoe de kans krijgen, dan had ze maar een paar seconden om zich om te keren en weg te rennen. Hij zou haar woedend achterna komen en met zijn lange benen kon hij ongetwijfeld heel hard lopen. Dan ging het erom welke motivatie het sterkst zou blijken: haar doodsangst of zijn razernij.

Ze hoorde een beweging, het knarsen van de opengaande klep in de toonbank, voetstappen. Nog half misselijk van haar aanhoudende angst, voelde ze iets van een triomf opkomen toen het er de schijn van had dat hij wegging.

Nog geen seconde later realiseerde ze zich dat hij niet naar de uitgang liep maar haar kant opkwam.

Ze zat ineengedoken op haar hurken met haar rug tegen de staande plank van de achterste toonkast te luisteren, zonder dat ze direct kon bepalen waar hij was. In het eerste van de drie looppaden naar de voorzijde van de winkel? In het middelste pad, pal links van haar?

Nee.

Het derde looppad.

Rechts van haar.

Hij liep langs de koelkasten. Niet snel. Niet in een tempo alsof hij wist waar ze was, met de bedoeling haar neer te slaan.

Ze ging met gebogen rug en doorgezakte knieën staan en sloop naar links, naar de middelste van de drie doorgangen. Hier weerspiegelden de lichtjes van de koelkasten, een rij verderop, tegen de betegelde zoldering, maar zonder veel licht te geven. Alle koopwaar was in schaduwen gedompeld.

Chyna sloop verder naar de toonbank, dankbaar voor de zachte zolen onder haar schoenen. Opeens dacht ze aan de verpakking van de wegwerpaansteker – ze had het doosje op de grond laten liggen waar ze gehurkt achter de toonkast had gezeten. Hij zou het doosje zien, er misschien zelfs op trappen. Hij kon denken dat een winkeldief de aansteker uit de verpakking had gehaald om het ding gemakkelijker te verbergen, maar het was ook mogelijk dat hij wist wat er gebeurd was.

Ook hij kon net zo goed gebruik maken van intuïtie als Chyna soms deed. Als intuïtie voor haar een goddelijke influistering betekende, wie weet kon een of andere demon dan hetzelfde doen bij mannen van zijn soort.

Ze keerde zich om, gluurde om de hoek en griste het lege doosje van de grond. Het stijve plastic kraakte in haar hand, maar het geluid was zwak en werd gelukkig door zijn voetstappen overstemd.

Hij was al minstens op de helft van het derde looppad toen ze door het tweede pad naar voren sloop. Maar hij nam rustig alle tijd, terwijl Chyna zich zo snel als ze kon voortbewoog en ze was eerder aan het eind van haar kant dan hij aan zijn kant. Aan het eind van het looppad werd de toonkast niet door een verticale plank afgesloten. In plaats daarvan stond er een metalen draairek met pocketboeken. Chyna liep er bijna tegenaan. Net op tijd wist ze een botsing te vermijden, glipte om de boekenmolen heen en kroop er zo ver mogelijk achter, weer tussen twee looppaden in.

Op de grond lag een polaroidfoto. Het was een close-up van een opmerkelijk mooi meisje van ongeveer zestien jaar met lang platinablond haar. Haar gezicht was kalm maar niet ontspannen, gevangen in een strakke onverstoorbaarheid, alsof haar gevoelens zo opgekropt waren dat ze zich zou vernietigen wanneer ze aan ontlading toegaf. Haar ogen vormden een subtiel contrast met haar kalme uiterlijk; ze waren enigszins opengesperd, waakzaam en pijnlijk expressief, als vensters van een gekwelde ziel, vervuld van woede, angst en wanhoop.

Het moest de foto zijn die hij aan de bedienden had laten zien. Ariel. Het meisje in zijn kelder.

Hoewel Chyna en het meisje niet op elkaar leken, staarde Chyna ernaar alsof het geen foto maar een spiegelbeeld was. In Ariel herkende ze een doodsangst die ze als kind zelf veel had ervaren. De bekende wanhopige eenzaamheid, peilloos als een poolzee.

De voetstappen van de moordenaar brachten haar tot de realiteit terug. Te oordelen aan de richting liep hij niet meer in het derde looppad, maar was hij achterin de hoek omgegaan en bevond hij zich nu in het middelste pad.

Langzaam liep hij langs de stellingen, op zijn gemak dezelfde weg volgend die Chyna zojuist gehaast had afgelegd.

Wat dééd hij daar?

Ze durfde de polaroidfoto niet bij zich te houden en legde de foto weer neer waar ze hem gevonden had.

Om de boekenmolen liep ze het derde gangpad in waar de moordenaar net vandaan was gekomen. Ze keerde weer terug naar het eind. Ze bleef dichtbij de uitgestalde koopwaar links, zo ver mogelijk van de glazen deksels van de koelkasten rechts, om geen schaduwen op de zoldering te werpen die hij zou kunnen zien. Terwijl ze zich voortbewoog hoorde ze zijn zware stap, maar tenzij ze stil bleef kon ze niet bepalen welke kant hij opging. Toch durfde ze niet te blijven staan om te horen waar hij was, omdat hij weer naar haar looppad kon terugkeren – en dan had hij haar recht voor zich. Aan het eind ging ze weer de hoek om en verwachtte half en half dat hij was teruggekeerd, haar tegemoet zou komen en haar grijpen.

Maar hij was er niet.

Op haar hurken leunde Chyna met haar rug tegen de verticale plank van de laatste toonkast, op hetzelfde punt waar ze was begonnen. Stil legde ze het lege doosje van de aansteker weer tussen haar voeten op de grond, waar ze het uit het zicht van de moordenaar had weggehaald. Ze luisterde. Geen voetstappen meer. Afgezien van het gebrom van de koelkasten was het stil. Met haar duim gestrekt klemde ze de aansteker in haar hand, klaar om een vlam te voorschijn te knippen.

Vess stopt twee pakjes kaas- en pindacrackers, een Planters pindareep en twee Hershey-repen met amandelen in de zakken van zijn regenjas, waarin hij al zijn pistool, de polaroidcamera en de videoband heeft opgeborgen.

Hij berekent de kosten uit zijn hoofd. Om geen tijd te verspillen met wisselen aan de kassa, rondt hij het bedrag naar boven op de hele dollar af en legt het geld op de toonbank.

Nadat hij de foto van Ariel heeft opgeraapt, blijft hij nog even dralen om de sfeer van de nasleep te proeven. Het geeft hem een heel bijzonder gevoel om in een ruimte te zijn waar kort tevoren mensen zijn gestorven, te vergelijken met de stilte in een theater tussen het moment waarop het doek is gevallen en de inzet van het onstuimige applaus. Een gevoel van triomf maar ook van een plechtig besef van eeuwigheid die blijft hangen als een koude druppel aan de punt van een smeltende ijspegel. Nu het geschreeuw voorbij is en het bloed stil gestold, is Edgler Vess beter in staat om na te genieten van het resultaat van zijn stoutmoedige daden en van de stille intensiteit van de dood. Eindelijk verlaat hij de winkel. Met de sleutel die hij van het prikbord heeft genomen, sluit hij de deur af.

Op de hoek van het gebouw staat een openbare telefooncel. De hoorn is door de versterkte draad niet zo gemakkelijk los te rukken, dus ramt hij de hoorn vijf, tien, twintig maal tegen het toestel tot het plastic barst en de microfoon voor de dag komt. Hij trekt de microfoon uit het gebarsten mondstuk, laat hem op de stenen vloer vallen en verbrijzelt hem nauwkeurig onder de hak van zijn laars. Daarna hangt hij de nutteloos geworden hoorn weer op de haak.

Zijn werk is gedaan. Hoewel bevredigend, was het een onverwacht oponthoud en is hij achter op zijn reisschema.

Hij moet nog een heel eind rijden. Moe is hij niet. Hij heeft de hele vorige middag geslapen voordat hij de Templetons een bezoek ging brengen. Niettemin wil hij geen tijd meer verspillen. Hij verlangt naar huis.

Ver in het noorden flakkeren platen bliksemlicht zacht tussen wolkenlagen; meer als pulsen dan als schichten. Vess verheugt zich op het vooruitzicht van een zwaar onweer. Hier op landniveau waar het leven wordt geleefd, zijn onrust en geweld essentiële elementen in het menselijk klimaat. Op grond waarvan weet hij niet, maar hij voelt zich altijd gerustgesteld door beroering in hoger sferen. Hoewel hij niets vreest, kan hij soms op onverklaarbare wijze verstoord raken bij de aanblik van een rustige hemel, blauw dan wel betrokken. En in heldere nachten, wanneer het uitspansel onmetelijk diep met sterren is bezaaid, kijkt hij liever niet omhoog in die oneindigheid.

Nu ziet hij geen sterrenhemel. Boven hem worden alleen sombere wolkenmassa’s door een koude wind voortgezweept, nu en dan geaderd door bliksems, zwanger van stortvloeden.

Vess haast zich op het asfalt naar de grote camper, ernaar verlangend zijn reis naar het noorden te vervolgen en het te verwachten onweer in te rijden, de beste plek in de nacht te vinden waar de bliksems in grote verpletterende schichten neerkomen, waar een hardere stormwind de bomen doet kraken en de regen in verwoestende stromen neervalt.

Weggekropen achter de laatste toonkast had Chyna de toegangsdeur open en dicht horen gaan. Ze durfde nauwelijks te geloven dat de moordenaar eindelijk weg was en dat er een eind aan haar beproevingen kwam. Met ingehouden adem verwachtte ze dat de deur weer zou opengaan en dat ze zijn voetstappen weer zou horen.

Maar toen ze de sleutel hoorde omdraaien en de bout van het slot op zijn plaats klikte, kroop ze op handen en knieën door het middelste looppad naar voren, stil als een kat, want bijgelovig verwachtte ze dat hij zelfs buiten het minste geluidje zou kunnen waarnemen.

Een hard hamerend geluid dat door de muren van de winkel trilde, deed haar aan het eind van het looppad stilstaan. Hij stond ergens verwoed op te slaan, maar ze had er geen idee van wat het kon zijn.

Toen het gebeuk ophield aarzelde Chyna even. Toen richtte ze zich op en keek om de kast heen naar rechts, langs het eerste looppad naar de glazen deur en de grote ramen aan de voorkant. De buitenverlichting was uit en de twee rijen pompen lagen in donker gehuld, als obstakels op een diepe rivierbodem. Het duurde even voordat ze de moordenaar opmerkte, want met zijn zwarte regenjas aan was hij één met de nacht. Maar toen zag ze hem door het duister naar de camper waden. Als hij omkeek kon hij haar in de vaag verlichte winkel niet zien. Haar hart bonkte fel toen ze zich in de open ruimte tussen de toonbank en het begin van de drie looppaden waagde.

De foto van Ariel lag niet meer op de grond. Kon ze maar geloven dat de polaroidfoto nooit had bestaan.

Op dat moment waren de twee bedienden die het geheim van haar aanwezigheid niet hadden verraden, belangrijker voor haar dan Ariel of de moordenaar. Het knallen van de buks en het abrupt ophouden van het hartverscheurende geschreeuw, hadden haar ervan overtuigd dat ze dood waren. Maar ze moest zekerheid hebben. Mocht een van hen zich toch nog op miraculeuze wijze aan het leven vastklampen, en als ze de politie of een ambulance kon bellen, deed ze tenminste iets terug. Ze was niet in staat geweest de bloeddorstige ellendeling tegen te houden en in plaats daarvan was ze lafhartig uit zijn buurt gebleven, vurig wensend dat ze onzichtbaar voor hem zou zijn. Nu rolde misselijkheid als een glibberige massa koude oesters in haar maag en tegelijkertijd onderging ze een onaangename vreugde dat zij nog leefde terwijl anderen vermoord waren. Hoewel haar vreugde begrijpelijk was, schaamde ze zich ervoor, zowel voor zichzelf als voor de twee bedienden, en hoopte dat ze kon redden wat er te redden viel.

Ze opende de klep in de toonbank en het doordringende geknars van een scharnier snerpte haar door merg en been.

Een draaibare bureaulamp gaf haar wat licht.

De twee mannen lagen op de grond.

‘O …’ kreunde ze, ‘te laat.’

Ze kon niets meer voor hen doen. Ze wendde zich dadelijk van hen af en haar ogen vulden zich met tranen.

Op de toonbank, pal onder de lamp, lag een revolver. Haar tranen wegvegend staarde ze er ongelovig naar.

Kennelijk was het wapen van een van de bedienden geweest. Ze had het gesprek tussen de moordenaar en de twee bedienden gehoord en ze herinnerde zich vaag dat hij een scherpe waarschuwing had gesnauwd, misschien om een wapen te laten vallen. Deze revolver.

Ze greep het wapen en hield het in haar beide handen – het gewicht gaf haar moed.

Mocht de moordenaar alsnog terugkeren, dan was ze niet langer hulpeloos maar klaar om hem neer te schieten. Ze wist hoe ze met handvuurwapens moest omgaan. Een paar van haar moeders gevaarlijkste vrienden waren heel goed in de omgang met wapens geweest – van haat vervulde kerels met een vreemde schittering in hun ogen die bij hen op drugsgebruik wees. Bij andere mensen was die schittering er alleen als ze hartstochtelijk over hun grote toewijding aan waarheid en rechtvaardigheid spraken. Op een afgelegen boerderij in Montana, toen Chyna maar pas twaalf jaar was, hadden een vrouw die Doreen heette en haar man Kirk haar lesgegeven in pistoolschieten. Haar slanke armen waren bij elke terugslag met een ruk omhoog gestoten. Terwijl die twee haar geduldig hadden geleerd hoe ze controle over het wapen moest krijgen, hadden ze gezegd dat Chyna op een goede dag een echte soldaat en een aanwinst voor de beweging zou zijn.

Chyna was een gretige leerlinge geweest, niet om een vuurwapen voor een of andere achtenswaardige zaak te gebruiken, maar om zich te kunnen verdedigen tegen de bizarre figuren uit haar moeders kennissenkring, die door drugs beïnvloede woedeaanvallen konden krijgen, of die met een beangstigend verlangen naar haar zaten te staren. Ze was nog te jong geweest om hun aandacht op zich gevestigd te willen hebben en ze had te veel zelfrespect gehad om ze aan te moedigen, maar dank zij haar moeder was ze niet zo onschuldig geweest dat ze niet wist wat sommige van die mannen met haar wilden doen.

Nu, met de revolver van de vermoorde bediende in haar hand, keerde ze zich om naar de telefoon en zag dat het toestel kapot was geslagen.

Vloekend haastte ze zich uit de ruimte achter de toonbank naar de glazen toegangsdeur. De camper stond nog langs de buitenste rij pompen geparkeerd. De koplampen brandden niet.

Waar de moordenaar was zag ze niet zo gauw, maar na enige tijd kwam hij om de achterkant van de camper te voorschijn. Zijn opengeknoopte jas fladderde als een cape in de wind. Hoewel de man hoogstens twintig meter van haar af was, kon hij haar binnen bij de deur beslist niet zien. Hij keek niet eens in haar richting, maar voor alle zekerheid deed Chyna toch een stap achteruit.

Kennelijk had hij de slang aan de pomp gehangen en de dop op de tank geschroefd. Hij liep langs de camper naar de cabine. Chyna was van plan geweest de politie te bellen om te melden dat de moordenaar via Highway 101 in noordelijke richting reed. Voordat ze nu bij een telefoon was, de politie had gebeld en de situatie had uitgelegd, had hij inmiddels misschien al een uur voorsprong gekregen. Binnen die tijd kon hij verschillende afslagen nemen. Misschien reed hij rechtuit naar Oregon, of sloeg hij ergens rechtsaf naar Nevada, of linksaf naar de kust en vandaar weer in zuidelijke richting langs de Pacific naar San Francisco om in de wirwar van de stad te verdwijnen. Hoe verder hij kwam voordat er een signalement van hem en de camper was doorgegeven, hoe kleiner de kans voor de politie om hem op te sporen. Bovendien kon hij in een ander politiedistrict of zelfs in een andere staat terechtkomen, waardoor het speuren naar hem nog meer werd bemoeilijkt.

Nu ze er even bij stilstond, besefte Chyna dat ze de politie maar aan heel weinig gegevens kon helpen. De camper kon blauw of groen zijn, dat wist ze niet precies, zelfs niet of het blauw of groen was. Ze had de camper alleen in het donker gezien en daarna in het kleurmisvormende gele natriumlicht van het tankstation. Ze wist niet van welk merk de camper was en ze had zelfs de kentekenplaten niet gezien.

Hij maakte aanstalten weg te rijden.

Zonder haast, er duidelijk van overtuigd dat hij niet in direct gevaar van ontdekking verkeerde, klom hij in de cabine en sloeg het portier dicht.

Hij ontkomt. Het is onverdraaglijk, ondenkbaar. Hij kan er niet zomaar vandoor gaan zonder te boeten voor wat hij Laura en alle anderen heeft aangedaan. Erger nog: dat hij de kans krijgt om weer toe te slaan. Nee! Lieve god, laat me die ellendige, vervloekte rotzak met een schot in zijn kop neerleggen.

Ze ging weer dicht bij de deur staan. De deur kon alleen met een sleutel worden geopend. Ze had geen sleutel.

Ze hoorde de motor aanslaan.

Hij zou het onmiddellijk horen als ze het glas van de deur kapot schoot. Zelfs boven het gegrom van de motor uit en op die afstand. Als ze eenmaal door het gat in de deur heen buiten was, zou ze te ver van hem af staan om hem te kunnen raken. Vijfentwintig tot dertig meter, in het donker, met een revolver en de pompen ertussen … geen schijn van kans. Ze moest veel dichterbij hem zien te komen, naast de cabine, en dan de loop tegen het portierraam zetten.

Trouwens, ze zou toch geen enkele kans krijgen als ze door de afgesloten deur had geschoten en hij haar naar buiten zag komen. Volstrekt uitgesloten. Dan zou hij op haar afkomen, waar ze ook heen vluchtte dwars door alles heen, en zijn buks was een veel beter wapen dan haar revolver.

In zijn cabine deed hij de koplampen aan.

‘Nee!’

Ze rende terug naar het gedeelte achter de toonbank, stapte om de vermoorde mannen heen en opende de deur in de tussenmuur. Er moest een achterdeur zijn. Zowel praktische noodzaak als de brandweervoorschriften vereisten dat.

Achter de deur was het pikdonker. Voor zover ze kon beoordelen waren er geen ramen. Misschien was het alleen een voorraadkast of een toiletruimte. Ze stapte over de drempel, sloot de deur om geen licht naar buiten te laten schijnen en tastte de muur af. Links van haar voelde ze de schakelaar en nam het risico het licht aan te doen.

Het was een kleine kantoorruimte. Op het bureau stond een telefoontoestel dat eveneens kapot was geslagen.

Recht tegenover haar bevond zich een tweede deur. Er zat geen slot op. Dat moest een toilet- en doucheruimte zijn. Links, tegen de achterste muur van het gebouw, zag ze een metalen deur met twee grendels, een van boven en een van onderen. Er zaten knippen op die ze met haar duim kon verschuiven. Ze maakte de grendels los en opende de deur. Een vlaag koude wind joeg door het kantoor.

Chyna kwam uit op een betegeld gedeelte van een meter of drie breed. Daarachter verrees een steile helling met een rij aaneengesloten bomen, zwart in de nacht en rusteloos in de wind. Een waaklamp in een kooitje van metaaldraad bescheen twee geparkeerde auto’s, waarschijnlijk van de bedienden.

De moordenaar vervloekend, rende Chyna langs het kortste gedeelte van de achtermuur en sloeg de hoek om langs een paar toiletten. Ze had nooit iemand enige verwonding toegebracht, nooit van haar leven, maar nu was ze tot doden in staat. Ze wist dat ze het zonder aarzelen zou doen, zonder enig mededogen, met volle genoegdoening, omdat hij haar ertoe had aangezet. Dit was waartoe hij haar gebracht had – tot deze blinde, dierlijke razernij. Het ergste was dat die ziedende woede haar een goed gevoel gaf, goed vergeleken bij de angst en de hulpeloosheid die ze had moeten ondergaan, een aangenaam zingen van het snelstromende bloed in haar aderen en een stimulerend gevoel van ongebreidelde kracht. Ze had moeten terugdeinzen voor de moordlust die haar aangreep, maar ze vond het préttig en ze wist dat ze het nog veel bevredigender zou vinden wanneer ze naar de camper rende om door het portierraam op hem te schieten, waarna ze het portier zou openrukken en hem af te maken waar hij zat te bloeden, hem naar buiten te sleuren en de revolver op hem leeg te schieten tot hij nooit meer op jacht zou kunnen gaan. Ze sloeg de volgende hoek om en stond voor de winkel.

De camper reed weg van de pompen.

Ze rende er achteraan, harder dan ze ooit in haar leven had gelopen, tegen een sterke wind in die andermaal tranen in haar ogen deed springen. Haar schoenzolen klapperden op het asfalt. Nu was het: Laat me hem in godsnaam te pakken krijgen, in plaats van: Laat me in godsnaam aan hem ontkomen. Nu was het: Laat me hem in godsnaam doden, in plaats van: Laat hij me in godsnaam niet vermoorden.

De camper kreeg meer snelheid en was al bijna van het terrein af, bij de tweehonderd meter lange rijstrook die invoegend op de snelweg aansloot.

Ze kon hem niet meer inhalen.

Hij ontkwam.

Ze bleef staan en spreidde haar benen wijd. Ze hief de revolver in haar rechterhand, gaf er met haar linkerhand steun aan, en richtte met gestrekte ellebogen. De juiste houding van de pistool- en revolverschutter. Als de revolutie komt, moeten alle meisjes dat heel goed leren.

Haar hart bonkte zo heftig dat haar armen bij elke pompende slag op en neer schokten. Ze kon de loop niet op het doel gericht houden. De camper was al te ver weg. Ze zou er meters naast schieten. Buiten haar bereik reed hij weg, zonder enig gevaar van haar te duchten.

Het was afgelopen, uit. Ze kon wel hulp gaan halen, op zoek gaan naar de dichtstbijzijnde telefoon die het deed, de politie bellen en proberen zijn voorsprong zo klein mogelijk te houden, maar hier en nu was het voor haar afgelopen.

Nee, niet afgelopen! Al zou ze nog zo graag willen dat het allemaal voorbij was, daar kon geen sprake van zijn, want ze zei hardop: ‘Ariel.’

Zestien. Het lekkerste stuk dat je ooit op deze wereld hebt gezien. Een pure engel. Porseleinen huid. Al een jaar in mijn kelder opgesloten. Heb haar nooit aangeraakt, niet zoals jullie denken. Ik wacht gewoon tot ze rijp is, nog een beetje lekkerder.

Chyna herinnerde zich de polaroidfoto van Ariel, zo scherp en gedetailleerd alsof ze de foto nog in haar hand hield. De zichtbare moeite die het meisje moest doen om haar gezicht volkomen uitdrukkingsloos te houden. Haar van doodsangst en kwelling overlopende ogen.

Toen Chyna naar het gesprek tussen de moordenaar en de twee bedienden aan de toonbank had geluisterd, was ze er al zeker van geweest dat hij geen spelletjes met het tweetal speelde. Hij had de mannen de waarheid verteld. Die ellendige schoft had hen een geheim toevertrouwd, een pervers misdrijf bekend; van die bekentenis had hij een geweldige kick gekregen, omdat hij wist dat de bedienden gingen sterven en nooit meer tegen hem zouden kunnen getuigen. Ook als Chyna de foto van Ariel niet had gezien, zou ze het hebben geweten.

Ariel. Die ogen. Die doodsangst.

Terwijl ze met haar eigen overlevingskansen bezig was geweest, had Chyna haar gedachten aan het opgesloten meisje moeten uitbannen. Bij het zien van de revolver op de toonbank had ze maar één overheersende gedachte gehad: dat ze die schoft een kogel door zijn kop moest jagen, omdat ze de waarheid nog niet onder ogen had willen zien.

De waarheid was dat ze hem niet had kunnen doden, omdat ze Ariel dan misschien nooit zou kunnen vinden, of dagen te laat, nadat het meisje al van honger en dorst in zijn kelder was omgekomen. Bovendien was het niet zeker dat hij Ariel in de kelder van zijn huis had opgesloten – een adres dat de politie aan de hand van zijn papieren zou kunnen traceren. Hij kon haar ergens anders verborgen houden, waar alleen hij en niemand anders de politie heen kon leiden. Chyna was de moordenaar achterna gerend om hem buiten gevecht te stellen, zodat de politie de plaats waar hij Ariel gevangen hield uit hem zou kunnen krijgen. Als ze op tijd bij de wegrijdende camper was geweest, zou ze geprobeerd hebben het portier open te rukken om de demonische schoft onder het meerennen naast de cabine in zijn been te schieten, zodat hij genoodzaakt was geweest te stoppen. Maar ze had niet onder ogen durven zien dat het veel riskanter was geweest om hem een verwonding toe te brengen dan hem door het portierraam heen een kogel door zijn kop te jagen, en ze had waarschijnlijk ook de moed niet kunnen opbrengen om naast de cabine mee te hollen en te doen wat ze had moeten doen.

Met de twee lijken aan boord en een bestuurder wiens naam voor haar Een Uit Velen was, reed de grote camper op de invoegstrook naar de snelweg, als een hel op wielen.

Ergens had hij een huis, en onder dat huis bevond zich een kelder. In die kelder werd een zestienjarig meisje dat Ariel heette al een jaar gevangen gehouden – nog onberoerd gelaten maar spoedig door hem te verkrachten, nog in leven maar niet lang meer.

‘Ze bestaat,’ fluisterde Chyna tegen de wind.

De achterlichten van de camper verdwenen in de nacht. Wanhopig speurden haar ogen de verlaten omgeving af. In geen velden of wegen kon ze enige hulp bespeuren. Nergens brandde licht van een huis of boerenbedrijf. Alleen maar bomen en duisternis. Achter een paar heuvels zag ze in het noorden een vaag licht, maar ze wist niet wat het was en ze kon er toch niet te voet heen.

Op de snelweg aan haar kant naderde een vrachtwagen achter een zee van fel koplamplicht. De chauffeur stopte niet bij het gesloten tankstation. Hij zag Chyna niet; de wagen denderde gierend langs.

De voor de vrachtwagen inhoudende camper was bijna aan het eind van de invoegstrook. Snikkend van frustratie, woede en angst om het meisje in de kelder, wanhopig door haar eigen schuldgevoel indien Ariel zou worden vermoord, keerde Chyna zich om. Ze haastte zich langs de benzinepompen om het gebouw heen naar de achteruitgang waar ze vandaan was gekomen.

In haar kinderjaren had nooit iemand eens een helpende hand naar haar uitgestoken. Nooit had het iemand iets kunnen schelen dat ze bang en hulpeloos in een val had gezeten.

Nu ze weer aan de polaroidfoto dacht, leek het beeld een hologram te worden dat afhankelijk van de hoek van beschouwing kan veranderen. Nu eens was het Ariels gezicht, dan weer dat van haarzelf. Terwijl ze zich voortrepte, hoopte ze dat ze niet weer naar binnen hoefde om in de zakken van de doden te moeten zoeken.

In de verte flakkerde bliksemlicht, en een donderslag dreunde als zware laarzen op een holle keldertrap. De zwarte bomen op de steile helling achter het gebouw werden door de aanwakkerende wind gegeseld.

De voorste auto was een witte Chevrolet. Tien jaar oud model. Niet afgesloten. De versleten zittingveren kraakten toen ze achter het stuur kroop. Onder haar voet ritselde een snoepverpakking of iets dergelijks. Ze snoof oude sigarettenrook op. Geen sleutels in het contact. Ze keek achter de zonneklep en onder de stoelen. Geen sleutels.

De tweede auto was een Honda met automatische transmissie, nieuwer dan de Chevrolet. Het interieur rook naar luchtverfrisser met citroengeur en de sleutels lagen in het open vakje op het dashboard.

Ze legde de revolver binnen handbereik op de passagiersstoel om zich een veiliger gevoel te geven. Vanaf het moment dat ze helemaal voor zichzelf had moeten zorgen, had ze op haar waakzaamheid vertrouwd om uit de problemen te blijven. Op haar zestiende jaar was ze bij haar moeder weggegaan en had daarna nooit meer een vuurwapen aangeraakt. Nu kon ze zich een leven zonder vuurwapen bij de hand niet meer voorstellen en ze betwijfelde of ze ooit nog zonder zou kunnen – een gedachtegang die ze betreurde.

De motor sloeg meteen aan. De banden draaiden bij het starten gierend door en er sloeg rook af, maar toen schoot de Honda weg en joeg om het gebouw heen langs de pompen.

De snelweg was verlaten en ze zag de camper niet meer. De weghelften waren door vangrails gescheiden, dus de moordenaar kon de camper niet in de middenberm gekeerd hebben. Hij reed naar het noorden en in die korte tijd kon hij nog niet ver weg zijn. Chyna reed hem achterna.

5

Om vier uur in de ochtend is er heel weinig verkeer op de grote weg, maar als hij de koplampen van een tegenligger ziet naderen, tintelt het licht door de fijne haartjes in de oren van Edgler Vess. Het is een aangenaam geluid, heel anders dan het gebrul van inhalende auto’s of het jankende dopplereffect van de banden van tegenliggers.

Onder het rijden eet hij een Hershey-reep. De zijdezachtheid van de smeltende chocola op zijn tong doet hem denken aan de muziek van Angelo Badalamenti, en de muziek van Badalamenti herinnert hem aan een felrode anthurium en de aronskelkachtige anthurium wekt een intens sensuele herinnering bij hem op aan de knapperigheid van augurken en de gedachte aan de smaak daarvan overheerst enkele seconden die van de chocola. Luisterend naar het gemurmel van naderende koplampen, verdiept in de vrije associatie van zintuiglijke indrukken en herinneringen, voelt Vess zich een gelukkig mens. Hij ervaart het leven met een veel sterkere intensiteit dan de meeste mensen; hij is iets heel bijzonders. Omdat zijn gedachten niet gehinderd worden door dwaasheden en valse emoties, kan hij waarnemen wat anderen niet opmerken. Hij kent de ware aard van het leven, van de zin van het bestaan, en de waarheid achter de Grote Leugen; dank zij deze inzichten is hij een vrij mens en dank zij die vrijheid is hij altijd gelukkig.

De ware aard van het leven is prikkeling. We dobberen op een oceaan van zintuiglijke stimulansen: beweging, kleur, structuur, vorm, warmte, kou, de natuurlijke symfonieën van geluiden, en een oneindig aantal geuren en smaken die het menselijk vermogen tot rubriceren te boven gaan. Alleen de prikkeling blijft. Levende dingen gaan allemaal dood. Grote steden gaan ten onder. Metaal roest weg en steen vergruist. In eonen van tijd krijgen continenten een andere vorm, grote bergketens verdwijnen en zeeën vallen droog. De planeet verdampt voordat de zon zichzelf opblaast. Maar zelfs in de leegte van de oneindige ruimte, tussen de zonnestelsels, in het diepe vacuüm waar geen geluidsgolven worden overgebracht, bestaan niettemin licht en duisternis, kou, beweging en vorm, en is er het ontzagwekkende aanschouwen van de eeuwigheid.

Het enige doel van het bestaan is dat men zich openstelt voor alle prikkelingen om alle verlangens die zich voordoen te bevredigen. Edgler Vess weet dat er niet zoiets als een goede en een slechte prikkeling bestaat – alleen de rauwe sensatie zonder meer – en dat iedere zinnelijke ervaring de moeite waard is. Negatieve en positieve waarden zijn slechts menselijke interpretaties van stimulansen met een neutrale waarde en duren slechts zo lang mensen leven, en zijn derhalve waardeloos. Hij houdt evenveel van de bitterste smaak als van de zoetheid van een rijpe perzik; soms kauwt hij zomaar op wat aspirinetabletten, niet om van een hoofdpijn af te komen maar louter en alleen om de onvergelijkelijke smaak ervan. Als hij zich toevallig ergens aan snijdt, schrikt hij helemaal niet, want hij vindt pijn fascinerend en verwelkomt pijn als een variant van genot; ook de smaak van zijn eigen bloed intrigeert hem.

Edgler Vess is er niet zeker van of er zoiets als een onsterfelijke ziel bestaat, hoewel hij er heilig van overtuigd is dat we niet met een ziel geboren worden zoals met ogen en oren. Hij gelooft dat de ziel – als we die al bezitten – aanwast, op dezelfde wijze waarop koraalrif groeit door de afzetting van ontelbare miljoenen kalkskeletjes die door zeepoliepen worden nagelaten. We bouwen aan het rif van de ziel, niet met dode poliepen maar met de gestaag aanwassende sensatiegevoelens die we in ons leven opdoen. Volgens de weloverwogen mening van Vess moeten we ons openstellen voor alle mogelijke sterke prikkelingen, als we tenminste een formidabele ziel willen hebben, of op z’n minst een ziel willen bezitten; we moeten ons daartoe in de bodemloze oceaan van zinnenprikkelingen storten en alles diep ondergaan, zonder te overwegen of het goed dan wel slecht is, zonder angst en met vastberaden overgave. Als hij het bij het rechte eind heeft, bouwt hij zelf aan de ingewikkeldste en meest gecompliceerde, om niet te zeggen meest barokke ziel van betekenis die ooit aan het aardse bestaan is ontstegen.

De Grote Leugen houdt in dat opvattingen zoals liefde, haat en schuldgevoelens werkelijk bestaan. Zet Vess met een geestelijke in een vertrek, laat hem een potlood zien en ze zullen het samen eens worden over de kleur, de dikte en de lengte. Blinddoek hen allebei, houd kaneel onder hun neus en ze weten allebei aan de geur dat het kaneel is. Maar als je een moeder in het vertrek brengt die haar baby koestert, dan ziet de geestelijke liefde, terwijl Vess slechts een vrouw ziet die geniet van de aangename prikkelingen die het kind haar verschaft: de geur van zijn badje, de zachtheid van het roze huidje, de onmiskenbaar vertederende rondheid van het primitief gevormde gezichtje, de muzikaliteit van zijn gekraai; de hulpbehoevendheid en de afhankelijkheid van het kind behagen de moeder. De grootste vloek van de hoogontwikkelde intelligentie van de mens is dat het bij de meeste individuen van de soort tot een verlangen leidt om méér te willen zijn dan ze zijn. Alle mannen en vrouwen zijn naar de mening van Vess in principe niets meer dan beesten, weliswaar slimme beesten, maar niettemin beesten; au fond reptielen, voortgekomen uit vissen met poten die uit de oerzee het land opkropen. Ze zijn, zo weet hij, uitsluitend gemotiveerd en gevormd door zintuiglijke prikkelingen, en toch willen ze niet inzien dat fysieke prikkeling belangrijker is dan intellect en emotie. Ze zijn zelfs bang voor het reptielenbewustzijn dat in hen zit opgesloten, met zijn behoeften en eisen, en ze willen die prikkelingen indammen door leugens te gebruiken zoals liefde, schuld, haat, moed, loyaliteit en eer.

Aldus de filosofie van Edgler Vess. Hij houdt van zijn reptielse geaardheid. Zijn glorie ligt in de sterke aanwas van de ongeëvenaarde sensaties die hij meemaakt. Het is een essentiële filosofie die geen enkel belang hecht aan de zwart-witmoraal waardoor religieuze lieden worden gehinderd, en evenmin aan de verbazingwekkende tegenstrijdigheden van de opportunistische ethiek die zo kenmerkend is voor moderne atheïsten en voor hen die politiek als een soort religie bedrijven.

Het leven is. Vess leeft. Daar komt het op neer.

Terwijl hij huiswaarts rijdt en een tweede Hershey-reep eet, bedenkt Vess – niet voor het eerst – dat er een overeenkomst is tussen de structuur van smeltende chocola en die van stollend bloed.

Hij denkt terug aan de tot rust gekomen verstilling van het bloed rondom mevrouw Templeton in de doucheruimte, voordat hij het met koud water verstoorde en wegspoelde.

De herinnering aan het holle geroffel van het water in die douchecel doet hem denken aan de koude van alle regen die nog moet vallen uit de hangende buien waar hij heenrijdt.

Hij ziet een snelle blos bliksem langs de randen van de bewolking en hij weet dat de lucht daar naar ozon smaakt.

Boven het monotone gebrom van de motor uit hoort hij een donderslag. Het geluid brengt ook een levendig beeld voor zijn geestesoog: de wijd, wijd, wijd opengesperde ogen van de jonge Aziaat toen het eerste schot van de buks knalde.

Zelfs in de luchtledige ruimte tussen de zonnestelsels: licht en duisternis, kleur, structuur, beweging, vorm en pijn.

De weg steeg en de bossen om haar heen werden dichter. In een ruime bocht gleden de koplampen van de Honda over de flankerende heuvels. Ze zag dat sommige van de opdoemende bomen reusachtige sparren en dennen waren. Misschien kwamen er ook redwoods.

Chyna bleef het gaspedaal diep ingedrukt houden. Zover ze zich kon herinneren, was het voor het eerst in haar leven dat ze de toegestane maximumsnelheid overschreed. Ze was nooit voor een verkeersovertreding bekeurd, maar ze zou nu heel dankbaar zijn als ze door een verkeersagent werd aangehouden.

Haar onbesproken rijgedrag sproot voort uit haar neiging tot matiging in alles, met inbegrip van het tempo waarmee ze gewoonlijk autoreed. Afgaand op de rampen die ze andere mensen had zien overkomen, hadden iemands overlevingskansen sterk met matigheid te maken; haar hele leven had in het teken van overleven gestaan, zoals een verpleegster of arts gebonden is aan het begrip toewijding en een politicus aan macht. Ze dronk zelden meer dan één glas wijn, ze gebruikte geen drugs, ze deed niet aan gevaarlijke takken van sport, ze meed vet, suiker en zout in haar maaltijden en ze waagde zich niet in buurten die als gevaarlijk te boek stonden. Ze uitte nooit een uitgesproken dwarse mening en ze bleef over het algemeen veilig onopvallend – alles in het belang van volharden, zich van dag tot dag redden, kortom: van overleven.

Tegen alle waarschijnlijkheid in had ze de gebeurtenissen van de afgelopen uren overleefd. De moordenaar wist niet eens van haar bestaan af. Ze had het gered. Ze was vrij. Het was voor haar achter de rug. Het zou heel verstandig zijn – voor Chyna zelfs het enige verstandige wat haar te doen stond – om de man te laten gaan, haar achtervolging te staken, langs de weg te stoppen om zich eindelijk over te geven aan de huiveringen die ze al zo lang met de grootste moeite onderdrukte en intens dankbaar te zijn dat ze er onaangeroerd en levend vanaf was gekomen.

Onder het rijden liet ze haar aanvankelijke mening dat het jonge meisje in de kelder van de moordenaar – Ariel met het engelachtige gezicht – niet echt bestond, helemaal varen. Ze had gedacht dat de polaroidfoto van ieder willekeurig meisje kon zijn dat hij al had vermoord. Zijn verhaal over haar gevangenschap in zijn kelder kon alleen uit een geestesziek brein voortkomen, de psychotische versie van een gruwelsprookje van de gebroeders Grimm, Goudhaartje niet in de toren, nee, Goudhaartje onder de grond. Een spel dat hij met de twee bedienden had gespeeld.

‘Je zit jezelf voor de gek te houden,’ zei Chyna tegen zichzelf. Dat meisje op de foto werd ergens levend gevangen gehouden. Ariel was geen fantasie. Strikt genomen was ze Chyna; Ariel en zij waren één en dezelfde, zoals alle gekwelde jonge vrouwen verenigd in een diep verdriet.

Ze bleef gas op de plank geven. De Honda raasde over de top van de heuvel en daar zag ze de camper honderdvijftig meter recht vooruit de lange glooiing afrijden. De adem stokte haar even in de keel. Toen fluisterde ze hijgend: ‘Verdomme, daar is hij al.’

Ze naderde hem veel te snel en nam gas terug. Op zestig meter afstand was ze op gelijke snelheid met de camper. Ze nam nog iets meer tussenruimte, in de hoop dat hij haar snelle nadering niet verdacht had gevonden.

Hij reed vijfenzeventig à tachtig kilometer per uur, een slakkengangetje op de snelweg. Ze reden nu op een gedeelte zonder vangrails in het midden, en de rijstroken waren hier smaller dan voor de heuvel, zodat inhalen riskant was. Hij verwachtte dat waarschijnlijk ook niet van de Honda en het kon geen argwaan bij hem wekken dat ze achter hem bleef rijden; bovendien had niet iedere automobilist op dit onzalige uur geweldige haast of een roekeloze drang tot zelfmoord.

In dit rustige tempo hoefde ze zich niet meer zo intensief op de weg te concentreren. Snel tastte ze in de vakken van het dashboard naar een autotelefoon. De kans was niet groot dat een tankstationbediende voor de nachtdienst met een telefoon in zijn auto rondreed, maar toch, tegenwoordig liep iederéén met een draagbare telefoon op zak, niet alleen vertegenwoordigers, deftige juristen en directeuren. Ze voelde eerst in de open vakjes, daarna in het handschoenenkastje en onder de stoelen. Helaas werd haar pessimisme bewaarheid.

Ze lette goed op de tegenliggers. Eerst zag ze een slagschip van een oplegger met een chauffeur die reed alsof zijn gaspedaal aan de vloer zat vastgelijmd, daar pal achter een Mercedes en, na een hele tijd niets, een Ford. Chyna hoopte een politieauto tegen te komen.

Stel dat haar een patrouillewagen tegemoet kwam, dan wilde ze de aandacht van de politie trekken door luid te toeteren en in een wilde slalom over haar weghelft heen en weer te slingeren. Als ze te laat was om door de tegemoetkomende politie te worden opgemerkt, dan zat er niets anders op dan zo snel mogelijk in de berm te keren en de patrouillewagen achterna te rijden, ook al moest ze de camper daarbij uit het oog verliezen.

Maar ze had er niet veel vertrouwen in dat haar binnen afzienbare tijd een patrouillewagen tegemoet zou komen.

De moordenaar leek alle geluk aan zijn kant te hebben. Hij gedroeg zich met een zelfvertrouwen dat op haar zenuwen werkte. Misschien kwam zijn geluk juist uit zijn zelfvertrouwen voort, al moest Chyna toegeven dat ze zich ondanks haar sterke besef van de realiteit door bijgeloof liet beïnvloeden, zodat ze hem duistere en bovennatuurlijke krachten toeschreef die hij helemaal niet bezat.

Nee, hij was gewoon een man.

En nu had ze een revolver. Ze was niet langer hulpeloos.

Ze had het ergste achter de rug.

Er joegen weer bliksems door de nachtelijke hemel voor haar uit, maar ditmaal was het geen zwak en diffuus geflakker door wolkenlagen. De schichten waren zo helder alsof aan de andere kant van de nacht naakt zonlicht doorbrak.

In de stroboscopische lichtflitsen leek de camper te sidderen, alsof een bovennatuurlijke wraak de wagen en de bestuurder wilde vernietigen.

Maar in deze wereld was vergelding slechts aan stervelingen voorbehouden. De god der wrake diende pas in het hiernamaals gerechte straffen toe; Chyna vond die wraak het enige wrede aspect van het hemelse gerecht, hoewel op zichzelf al erg genoeg. Donderslagen volgden op de bliksems. Hoewel er een wolkbreuk had moeten komen, gebeurde het niet en de regen bleef hoog in de lucht hangen.

Hopelijk passeerde ze een bord met een aanwijzing naar het dichtstbijzijnde politiebureau waar ze hulp kon vragen. Geen aanwijzing te bekennen. De dichtstbijzijnde plaats van enig belang waar ze een politiebureau of een patrouillerende wagen zou kunnen vinden, was Eureka, maar een stad van betekenis kon je dat niet noemen. Bovendien was het nog minstens een uur rijden.

Als kind had ze talloze malen – plat op haar buik onder een bed, weggekropen achterin een kast, ineengedoken op een afdak of balancerend op de hoge tak van een boom, ’s winters in een schuur of in warme zomernachten op het strand – gewacht tot de hartstochten of woedeaanvallen van de volwassenen voorbij waren, bang maar toch ook met geduld en een stoïcijnse afsluiting voor de realiteit. Ditmaal werd haar geduld als nooit tevoren op de proef gesteld. Ze wilde dat de man gearresteerd, geboeid en voor het gerecht werd gebracht, dat hij zijn straf zou krijgen. In haar wanhoop vond ze dat het geen minuut langer mocht worden uitgesteld voordat hij weer kon toeslaan. Niet haar eigen leven stond op dat moment op het spel, maar dat van een zestienjarig meisje dat voor Chyna een volslagen onbekende was. Tot haar verbazing en stijgende verontrusting had ze zich het lot van een wildvreemde nooit zo aangetrokken. Had ze dat vermogen misschien altijd bezeten en had zich toevallig nooit een situatie voorgedaan waarbij dat aan de dag zou zijn getreden? Nee, beslist niet. Het zou zelfbedrog zijn geweest. Tien jaar geleden zou ze de camper nooit achterna zijn gereden. Vijf jaar geleden niet en een jaar geleden evenmin. Misschien zelfs gisteren ook niet.

Er was iets dat haar diepgaand had veranderd en dat lag niet aan de wreedheden die ze een paar uur geleden in het huis van de Templetons had gezien. Diep van binnen had ze een gevoel dat deze onrustbarende metamorfose al een hele tijd naderbij was gekomen, zoals de langzame verlegging van een rivierloop door een dagelijkse onwaarneembare wijziging in fracties van een graad. Opeens was de overlevingsdrang op zichzelf niet genoeg meer geweest; een stuk wal van de oever begaf het, de laatste steen verschoof en de loop van de rivier veranderde.

Ze werd bang voor haar roekeloze bezorgdheid.

Het bliksemde weer, heviger dan tot dusver, en in het licht zag ze de stammen van reusachtige redwoods. De bomen leken torens van kathedralen. Het verschroeiende hemelvuur werd gevolgd door donderslagen met een geweld als van een aardbeving. De hemel scheurde open en de regen barstte los.

De eerste seconden waren de druppels dik en melkachtig wit in het licht van de koplampen, alsof de nacht een dovende kroonluchter met een oneindig aantal kristallen hangers was. Ze spatten stuk tegen de voorruit, op de motorkap en op het wegdek. De camper voor haar verdween in de stromende regen.

Daarna werden de regendruppels kleiner en namen snel in aantal toe. In het koplamplicht werden ze zilvergrijs en vielen niet meer rechtstandig, maar schuin voortgegeseld door de wind.

Chyna zette de ruitenwissers in de hoogste stand. Niettemin verloor ze het zicht op de camper. Ondanks het slechte weer minderde de moordenaar zijn snelheid niet. Integendeel, hij ging harder rijden.

Omdat ze hem geen moment uit het oog wilde verliezen, verkleinde Chyna de tussenruimte tot ongeveer zestig meter. De keerzijde hiervan was dat hij door haar manoeuvre de conclusie zou kunnen trekken dat ze hem opzettelijk volgde.

Het tegemoetkomende verkeer was al gering geweest, maar nam nu omgekeerd evenredig aan de toenemende regen af, alsof de tegenliggers van de weg waren gespoeld. Ze zag ook geen koplampen in haar zijspiegel. De psychopaat in de camper had er een tempo ingezet dat alleen Chyna durfde evenaren.

Ze voelde zich hier met hem op de buitenweg even eenzaam als ze in zijn abattoir op wielen was geweest.

Toen, nadat er zoveel tijd was verstreken dat de eenzame weg en de dichte regenval eerder monotoon dan bedreigend waren geworden, verraste de moordenaar haar. Hij remde gelijkmatig af en zonder richting aan te geven nam hij de uitrit naar een afslag. Chyna hield haar snelheid in, benauwd dat hij weer achterdocht zou krijgen als ze dezelfde afslag nam. Ze waren de enige voertuigen in de buurt, zodat hij haar wel gezien moest hebben. Maar ze kon niet anders dan hem volgen.

Onderaan de uitrit was de camper al in regen en lichte nevels verdwenen, maar ze had bovenaan de helling gezien dat hij de afslag naar links nam. Het was trouwens niet anders mogelijk dan linksaf richting kust te gaan. Op een bord zag ze vermeld dat ze zich al in het Humboldt Redwood State Park bevonden.

Er werden bovendien drie plaatsnamen aangegeven: Honeydew, Petrolia en Capetown. Ze had er nooit van gehoord en nam aan dat het niet meer dan verspreide nederzettingen langs de weg waren en dat ze er geen politiebureau zou aantreffen.

Ze boog zich over het stuur, tuurde door de beregende voorruit en reed het beschermde natuurgebied in. Ze hoopte hem weer zo gauw mogelijk te kunnen inhalen, want het kon zijn dat hij in een van die drie kleinere plaatsen woonde. Het leek haar niet onverstandig dat hij haar even uit het zicht verloor, om hem niet de indruk te geven dat ze geen seconde van zijn achterlichten wilde wijken. Maar ze moest op zeker moment toch weer bij hem aansluiten voordat ze aan de andere kant van het park waren gekomen, waar hij misschien een zijweg kon inslaan naar een inrit of privéweggetje.

Dieper in het bos met de tot de hemel reikende bomen sloeg de regen steeds minder hard tegen de Honda. Het onweer nam geen moment af, maar de enorm grote wallen van de redwoods beschermden de weg tegen het dichtst van de regenval.

Op deze veel bochtiger tweebaansweg was het niet mogelijk hetzelfde tempo als op de snelweg aan te houden. Bovendien vond de moordenaar kennelijk dat hij niet meer zo stevig hoefde door te rijden, misschien omdat hij nu op een veilige afstand van het tankstation met de vermoorde bedienden was gekomen. Toen Chyna hem binnen een minuut had ingehaald, reed hij langzamer dan de aangegeven maximumsnelheid.

Ze kwam nu dichter bij hem dan op de snelweg en het viel haar op dat de camper geen kentekenplaat had. Californië – en zover ze wist ook een paar andere staten – verstrekte geen tijdelijke nummerplaten voor een pas aangeschaft motorvoertuig en het was toegestaan om zonder platen te rijden totdat het ministerie van verkeer ze over de post stuurde. Of misschien had hij de platen van de bumpers gehaald voordat hij naar het huis van de Templetons was gegaan, om het risico van een getuige met een goed geheugen te vermijden.

Terwijl ze gas terugnam keek Chyna op de snelheidsmeter en zag een rood waarschuwingslampje knipperen. De wijzer van de benzinemeter was onder het streepje empty gekomen.

Ze wist niet hoe lang het lampje al had gebrand, omdat ze zich zo intensief op de camper en de gevaren van het gladde wegdek had moeten concentreren. Er kon misschien nog vijf of zes liter in de tank zitten, maar ook de spreekwoordelijke laatste druppel.

Het volgen van de moordenaar naar zijn thuisbasis behoorde niet meer tot de mogelijkheden.

De betekenis van redwoods valt niet onder begrippen zoals grootsheid, schoonheid, vrede, of de tijdloosheid van de natuur.

De betekenis van redwoods is macht.

Onder het rijden draait Edgler Vess het portierraam open en ademt de koude lucht diep in. De lucht is vervuld van de geur van de redwoods en het is een geur van macht. Met de geur vloeit de macht in hem en daardoor wordt zijn eigen macht versterkt.

Redwoods zijn macht omdat hun enorme omvang door geen enkele andere boomsoort wordt geëvenaard, omdat ze oeroud zijn – veel van deze exemplaren dateren al van voor de jaartelling – en omdat ze een uitzonderlijke bast hebben, dik als pantserplaat en rijk aan tannine, waardoor ze vrijwel onaantastbaar zijn voor insecten, ziekten en brand. Ze zijn macht omdat ze overeind blijven waar al het andere om hen heen afsterft. Mensen en dieren passeren hen en verdwijnen voorgoed. Vogels strijken op de hoogste takken neer en lijken zich daar vrijer te voelen dan alles wat aan rots en grond vastzit, maar uiteindelijk vallen de vogels in een plotselinge hartstilstand van de stevige takken en ploffen op de grond, of ze storten neer uit de lucht, en de bomen blijven zich hoog verheffen. Op de schaduwrijke grond van deze bossen bloeien zonneschuwe varens en rododendrons, seizoen na seizoen, maar de onsterfelijkheid daarvan is een illusie omdat ze ook eens zullen doodgaan; nieuwe generaties van hun soorten tieren welig op de ontbindende resten van de vorige. De vredevorst en prediker der liefde Jezus van Nazareth stierf aan een kruis van kornoeljehout, maar tijdens zijn leven werd geen van déze bomen door een storm geveld. Hoewel ze niets om vrede en liefde gaven, bleven ze overeind. De Dood, onverdroten maaiend, werpt zijn jachtige schaduwen tussen de onverstoorbare redwoods, een onophoudelijk geflakker dat zonder enige uitwerking tussen de massieve stammen danst, als het negatief van lekkende vlammen in haardsteden.

Macht is over leven beschikken, terwijl anderen onvermijdelijk omkomen. Macht is koel onverschillig voor hun lijden zijn. Macht is leven ontlenen aan de dood van anderen, zoals de machtige redwoods hun voedingsstoffen ontlenen aan de eeuwige ontbinding van wat eens – slechts kort – rondom hun stammen leefde. Dit maakt eveneens deel uit van de filosofie van Edgler Foreman Vess.

Door het open zijraam ademt hij de geur van de redwoods in en de moleculen van die geur hechten zich aan de cellen aan de oppervlakte van zijn longen, en de macht van duizenden jaren wordt van zijn longen naar zijn zuurstofrijke bloed overgebracht, wordt door zijn hart gepompt en bereikt de verste adertjes van zijn lichaam, zodat hij van kracht en energie vervuld raakt. Macht is goddelijk, goddelijkheid is natuur, natuur is macht en de macht zit in hem.

Zijn macht neemt steeds toe.

Als hij een geloof zou hebben, zou hij een vurig pantheïst zijn, de gedachte toegewijd dat alle dingen heilig zijn, elke boom en bloem, elk grassprietje, elke vogel en tor. De wereld is tegenwoordig vol van pantheïsten; hij zou zich wel bij hen thuis voelen indien hij zich bij hen zou kunnen voegen. Waar alles heilig is, bestaat niets. Voor hem is dat de schoonheid van het pantheïsme. Als het leven van een kind gelijk staat aan dat van een forel of van een kerkuil, kan Vess aantrekkelijke kleine meisjes even onaangedaan doden als het gemak waarmee hij een schorpioen onder zijn voet vermorzelt, met niet meer of minder morele bezwaren maar wel met aanzienlijk meer genoegen.

Maar hij heeft geen enkel geloof.

Terwijl hij door een bocht uitkomt op een recht stuk weg, geflankeerd door redwoods van een nog grotere omvang dan hij tot dusver heeft gezien, kraken spierwitte flitsen bliksem door de zwarte huid van de hemel. Een donderslag als een woedende grauw doet de lucht sidderen. Regen spoelt de geur van de bliksem door de nacht. Twee geuren van macht – bliksemlicht en redwoods, elektrische ontlading en tijdsduur, felle hitte en onbewogen volharding – worden hem nu geboden en hij inhaleert ze diep en met intens genoegen.

De weg door het redwoodbos langs de kust en weer aansluitend op de 101 ten zuiden van Eureka verlengt zijn reistijd met een halfuur tot een uur, afhankelijk van zijn snelheid en het geweld van het onweer. Maar zo graag als hij ook naar huis en naar Ariel wil, de macht van de redwoods kan hij nu eenmaal niet weerstaan.

In zijn zijspiegel ziet hij koplampen achter hem opdoemen. Een personenwagen. Bijna een uur lang heeft er een op de snelweg op enige afstand achter hem gereden. Dit moet een andere auto zijn, want de bestuurder rijdt agressiever dan die op de snelweg en komt met grote snelheid naderbij.

Roekeloos scheurt de auto – een Honda – langs de camper op de andere weghelft, hoewel hier een inhaalverbod geldt. Het is een recht stuk en er zijn geen tegenliggers, maar de Honda heeft niet genoeg vrij baan om volledig te kunnen inhalen voordat de volgende bocht begint en door het verraderlijk gladde wegdek is de manoeuvre des te riskanter.

Vess neemt gas terug.

De snelrijdende Honda haalt de camper in.

Vess kijkt opzij door de voorruit van de passerende Honda en kan niet meer dan een glimp opvangen van de man of vrouw die aan het stuur zit, want de regen en de snel zwiepende ruitenwissers belemmeren zijn zicht. Slechts een zweem van een donkerrood shirt of een sweater. Een bleke hand aan het stuur. De pols is slank genoeg om aannemelijk te maken dat er een vrouw aan het stuur zit. Ze lijkt alleen te zijn. Daarna haalt de Honda verder in, tot Vess op het dak neerkijkt en de voorruit niet meer ziet.

Ze naderen de bocht snel.

Vess neemt nog meer gas terug.

Door zijn open zijraam hoort hij de banden van de Honda gieren als de vrouw aan het stuur vol gas geeft. Alle formidabele kracht van die motor verdwijnt in het niets tussen deze majestueuze bomen, als het nijdige gezoem van een mug in een kudde olifanten.

Het zou een kleine moeite voor Vess zijn, en zijn hartslag zou er nog geen tel door versnellen, om zijn stuur naar links te draaien, de Honda met de voorkant van de camper te rammen en de auto van de weg te duwen. De Honda zou omrollen en exploderen, of zich te pletter rijden tegen een van de redwoodstammen van meer dan drie meter doorsnee.

De verleiding is groot.

Het zou een heel bevredigende aanblik opleveren.

Maar hij spaart de vrouw in de Honda, uitsluitend omdat hij meer in een stemming voor subtiele dan voor gewelddadige sensatie is. Deze bevredigende tocht heeft hem niet alleen de dood van de Templetons in de Napa Valley opgeleverd – de familie die hij op de heenweg wilde vermoorden – maar ook de lifter die nu in de slaapkamerkast hangt als de amontillado-liefhebber van Edgar Allan Poe in de stenen muur van een wijnkelder, plus nog de twee bedienden van het tankstation. Dat is al meer dan genoeg. Het koraalrif van de ziel wordt opgebouwd uit verschillende ervaringen, niet steeds dezelfde prikkeling. Op dit moment heeft hij geen behoefte aan de sombere muziek van bloed en de spuitende warmte van doodskreten. Liever wil hij nu de geur van de natheid van de regen ondergaan, de torenende massa van de bomen voelen en luisteren naar het koele zwiepen op de wind van de varens die zich in de nacht verschuilen.

Hij remt bij om zijn snelheid te minderen.

De Honda giert langs hem heen en spuit een hoge nevel modderig water op. Met een korte vlam van de remlichten duikt de auto de bocht in: rood in het zwarte noodweer, roodglimmend tegen de vochtige grijze bast van de grote coniferen, apocalyptische sporen rood die op het wegdek rimpelen. Dan – weg. Edgler Vess zit weer alleen aan het stuur van zijn ark, in een kleurloze wereld van grauwe regen, zwarte schaduwen en fonkelend wit koplamplicht, en communiceert stoïcijns met de redwoods waaraan hij een deel van hun macht ontleent.

Hij denkt aan Jezus op het verticale bed van kornoeljehout, en de opvatting dat de zachtmoedigen de wereld zullen erven, doet hem glimlachen. Hij wil helemaal niets erven. Hij is een ziedend vuur, machtig en gloeiend; hij wil alle kleur uit deze wereld branden, iedere vonk zinnenprikkeling verteren die de wereld te bieden heeft en hij zal niets dan as nalaten. De zachtmoedigen mogen de as erven.

Bij het inhalen van de camper, zo hard als ze kon om in de naderende bocht het hele stuk niet over de dubbele streep te moeten rijden, had Chyna haar hart vastgehouden dat de bijna van benzine verstoken motor het hortend en stotend zou opgeven. Nu ze het waarschuwingslampje had zien branden, bleef ze zich scherp bewust van de rode straling aan de rand van haar gezichtsveld, ook al keek ze niet naar het dashboard. Maar de Honda reed dapper door op de laatste druppels en wat benzinedamp – misschien met een beetje hulp van een wonder.

Ze wilde een eind op de camper uitlopen, zodat ze tijd won om haar plan te kunnen uitvoeren. Zo hard als ze het op het natte asfalt waagde, reed ze op de smalle weg door een volgende bocht. Daarna kwam een recht gedeelte tot een bocht die niet al te steil omhoog ging en weer daalde; ondanks de nu en dan opdoemende onderbrekingen van de lage heuveltjes in de weg, was het landschap overwegend monotoon van aftekening en ontrolde zich gestaag voort tot aan de kust, zo’n tien kilometer verderop. De weg werd hier geflankeerd door lage wallen van zachte aarde pal achter de bermen, niet erg geschikt voor haar doel. Maar toen steeg de weg weer naar hetzelfde niveau als het omringende bos en daalde bijna onmerkbaar in een bocht naar een recht stuk. Hier waren de omstandigheden die ze nodig had ideaal.

Ze berekende dat ze ongeveer een minuut op de moordenaar was uitgelopen – en als hij zijn snelheid niet had opgetrokken nadat hij haar had laten inhalen misschien zelfs wel anderhalve minuut. In ieder geval moest een minuut voldoende zijn.

Chyna minderde snelheid tot vijftig kilometer per uur en nog kwam het haar voor dat ze langs de redwoods raasde. Ze nam gas terug tot veertig, andermaal verbijsterd over de onbesuisdheid van haar heldhaftige actie, waarvan ze niet wist hoe dat moest aflopen. Toen reed ze aan het eind van de dalende bocht van de weg af, vloog over de rechterberm heen, bonkte door een ondiepe afwateringsgeul en ramde de stam, sterk als een vesting, van een van de grootste redwoods. De linkerkoplamp verbrijzelde, de impact-absorberende bumper barstte en frommelde ineen zoals de bedoeling van het ontwerp was, en ze hoorde het gieren van schrapend metaal, hoewel niet lang.

Omdat ze de veiligheidsriem had omgedaan, sloeg ze niet over het stuur met haar hoofd tegen of, nog erger, door de voorruit. Maar de schuine riem knelde zo hard over haar borsten dat ze kreunde van de schok en de pijn.

De motor liep nog.

Ze had geen tijd om uit te stappen en de voorkant van de Honda te inspecteren. Ze was bang dat de schade er nog niet indrukwekkend genoeg uitzag om de moordenaar te overtuigen dat iemand bij de botsing gewond kon zijn geraakt. Als hij over enige tijd door de bocht kwam, moest hij alles wat hij zag zonder bedenking voor juist aannemen. Mocht hij achterdocht krijgen, dan zou het helemaal mis kunnen gaan.

Chyna duwde de pook in de achteruitstand en manoeuvreerde zich los van de onbeschadigde boomstam. De grond lag bezaaid met natte redwoodnaalden, zodat de wielen even doordraaiden voordat ze grip kregen. Gelukkig was hier niet genoeg regen gevallen om de aarde tot modder te maken. Ratelend en rammelend bonkte de Honda door de ondiepe afwateringsgeul waarin maar een paar centimeter modderwater stond, terug naar de weg. Chyna keek omhoog naar de top van de licht dalende helling die ze was afgereden. Ze zag zelfs nog geen vaag schijnsel van zijn koplampen in de bocht van de helling naderen.

Maar hij kwam eraan. Geen twijfel mogelijk.

Het duurde niet lang meer.

Ze had geen tijd om een stukje achteruit tegen de helling op te rijden. Maar ze moest wel een beetje snelheid hebben.

Ze trapte het rempedaal helemaal in en gaf gelijktijdig meer en meer gas. De motor gierde en loeide. De Honda bokte als een aangespoord paard tegen de nog gesloten klapdeur van een starthok. Ze voelde dat de auto als een levend wezen wilde wegschieten en ze vroeg zich af of nog meer gas tot haar dood tegen de boom zou kunnen leiden, of dat ze in een ravage beklemd zou kunnen raken. Toch trapte ze het gaspedaal nog iets verder in, rook een branderige lucht en liet het rempedaal los.

De banden draaiden verwoed op het glimmende asfalt rond en met een siddering schoot de Honda naar voren, plensde ratelend door de geul en ramde de stam van de redwood. De rechterkoplamp barstte uiteen, metaal gierde en de kreukelend buigende motorkap sprong open met een geluid dat haar vreemd genoeg aan hard getokkel op een banjo deed denken, maar de voorruit brak niet.

De motor stotterde. Of de tank was nu eindelijk leeg, of de klap had grote schade aan de motor toegebracht.

Nog snakkend naar adem van de striemende marteling door de veiligheidsriem over haar borst, vurig hopend dat de motor het nog niet helemaal zou opgeven, duwde Chyna de pook weer in de achteruitstand. Ideaal zou zijn als de moordenaar bij zijn afdaling zou zien dat de Honda de weg blokkeerde. Ze moest hem tot stoppen dwingen en zorgen dat hij uit de camper stapte. Sputterend sloeg de motor bijna af, maar gierde opeens en de gedeukte Honda rolde achteruit. Chyna slaakte een diepe zucht van verlichting toen de wielen weer op het wegdek kwamen.

Ze stuurde de Honda dwars over de beide rijstroken, maar met de voorkant een beetje schuin naar boven, zodat de moordenaar de beschadigde motor zou zien zodra hij door de bocht kwam. De motor van de Honda schokte tweemaal na en begaf het. Maar dat deed er niet meer toe. Ze stond in de juiste positie.

Zonder de concurrentie van het motorgeluid leek de regen met meer geweld dan tot dusver neer te plenzen. Het water trommelde op het dak en sloeg hard tegen de voorruit.

In de bocht van de helling bleef het nog donker.

Chyna trok de handrem aan, om te voorkomen dat de Honda zou wegrollen. Ze liet het rempedaal los.

Beide koplampen waren kapot, maar de ruitenwissers bleven snel slaan. Ze zette het contact niet uit en liet de sleutel erin zitten.

Ze opende het portier. Met de binnenverlichting aan voelde ze zich erg te kijk zitten en ze stapte uit. Ze moest bij de auto vandaan zijn en zich ergens verstopt hebben voordat de camper verscheen; dat kon binnen twintig seconden zijn, misschien nog geen tien. Ze wist het niet, omdat ze haar besef van tijd was kwijtgeraakt vanaf het moment dat ze door de bocht was gekomen.

De revolver.

Het schoot haar te binnen toen ze nog net niet helemaal was uitgestapt. Ze dook met uitstrekte arm weer naar binnen – maar de revolver lag niet meer op de zitting van de passagiersstoel. Bij een van de botsingen tegen de redwood moest het wapen op de vloer zijn gevallen. Ze boog zich langs het dashboard over de zittingen en tastte nerveus rond, voelde het koude staal en stak haar vinger zelfs in de loop. Met een gesmoorde kreet van opluchting diepte ze het wapen uit de ruimte tussen de stoelen en het dashboard op en nam de kolf stevig in haar hand, waarna ze snel uit de Honda klauterde. Ze liet het portier openstaan. De regen en de wind verkilden haar.

Uit de richting die ze gekomen was, werd de nacht zwak verlicht en de redwoodstammen langs de berm in de bocht gingen gloeien als in een abrupt doorbrekend maanlicht.

Chyna rende van de gladde weg af en waadde door de andere ondiepe afwateringsgeul. Ze huiverde toen het ijskoude water over haar schoenen klotste. Aan die kant van de weg stond een groep redwoods acht à tien meter van de berm af. De kolossale stammen bevonden zich recht tegenover het punt waar ze de Honda tegen de woudreus had geramd.

Maar ze was nog lang niet bij de voorste boom toen ze op de sponzige laag natte naalden uitgleed. Ze viel ruggelings op een bergje redwoodkegels. Een deel van de kegels knapte uiteen, wat een hard krakend geluid gaf. Maar aan de stekende pijn in haar lendenen te oordelen leek het alsof haar ruggengraat gekraakt was. Ze had zich liever op handen en knieën kruipend willen verstoppen, maar ze moest de revolver blijven vasthouden en ze was bang dat er al kruipend aarde of natte naalden in de loop terecht zouden komen. Daarom sprong ze dadelijk weer op toen de weg achter haar fel werd verlicht en een motor grommend de strijd aanbond met wind en regen.

De camper was de bocht door.

Ze stond maar een meter of drie van de weg af en dat was niet ver genoeg, omdat de grond onder de hoge redwoods te weinig begroeiing bood – in hoofdzaak varens – om zich te kunnen verschuilen, veel minder dan in het duister verderop. Hij mocht haar niet zien. Alles zou voor niets zijn geweest als ze wegdook en hij een glimp van haar zou opvangen.

Gelukkig was haar blauwe spijkerbroek donker, niet met reflecterende stonewash-vlekken, en had haar trui de kleur van cranberries, wat een stuk minder opvallend was dan wit of geel. Ook haar haar was donker. Toch voelde ze zich zo opvallend alsof ze in een trouwjurk rondrende.

Maar hij zou zijn aandacht vooral op de auto richten, verbaasd dat de Honda schuin over beide weghelften stond. Hij zou niet dadelijk links en rechts naar de bermen kijken. En mocht hij zijn aandacht toch even van de auto afwenden, dan was het waarschijnlijk dat hij eerst naar rechts zou kijken, waar de Honda van de weg was geraakt en tegen de boom geknald, niet naar de linkerkant waar Chyna zich verborgen hield.

Hoewel ze het eigenlijk niet helemaal geloofde, hield ze zich voor dat hij haar niet had gezien, en ze rende door naar de voorste rij dikke redwoods. Hun enorme omvang in aanmerking genomen, stonden de bomen verbazend dicht op elkaar. Ze glipte om een diep gegroefde stam van zo’n drie meter doorsnee heen, een reus die het best naar zijn zin leek te hebben in zo’n nauwe intimiteit met een nóg groter exemplaar dat de ruimte tussen beide torenhoge sequoia’s nauwelijks meer dan een halve meter bedroeg.

De onderste takken van de bomen bevonden zich vijftig à zestig meter boven de grond, voor haar alleen zichtbaar wanneer ze door een bliksem werden uitgelicht. Tussen deze stammen leek het alsof ze een klein kind was te midden van de zuilen van een kathedraal, waarin de borstelige takken majestueuze overwelvingen van tientallen meters hoogte vormden.

Vanuit haar vochtige en omsloten schuilplaats tuurde ze scherp naar de weg.

Achter het kanten scherm van de lage varens naderden de koplampen van de camper; ze smeedden de regen tot zilver en werden elke seconde helderder. Chyna hoorde het zachte gepuf van de pneumatische remmen.

Edgler Vess stopt midden op de weg, omdat de bermen voor zijn camper niet breed en stevig genoeg zijn. Hoewel van deze toeristische weg op dit uur in de vroege ochtend, en bij dit zware onweer, maar weinig gebruik wordt gemaakt, heeft hij er toch een hekel aan om eventueel verkeer langer op te houden dan strikt noodzakelijk is. Hij kent de verkeersreglementen van Californië als geen ander.

Hij zet de versnelling in de vrijstand en trekt de handrem aan, maar laat de motor lopen en de koplampen branden. Hij neemt niet de moeite zijn regenjas aan te trekken en als hij uit de cabine stapt, laat hij het portier open.

De regen trommelt op het wegdek, zingt op het metaal van de beide voertuigen en weerklinkt in de toppen van de bomen als een koorzang zonder woorden. De regengeluiden behagen hem, evenals de nachtelijke koude en de vruchtbare geuren van varens en lemige grond.

Het is de Honda die hem een paar minuten geleden heeft ingehaald. Het verbaast hem niet de wagen in deze trieste staat aan te treffen, gezien de snelheid waarmee de Honda hem inhaalde. Kennelijk is de wagen van de weg geslipt en tegen de boom gebotst. Daarna is de vrouw aan het stuur weer achteruit het wegdek opgereden, waarna de motor het begaf.

Maar waar is de vrouw aan het stuur gebleven?

Er kan een tegenligger langs zijn gekomen die de gewonde inzittende voor behandeling naar een ziekenhuis heeft gebracht. Maar dat zou te toevallig zijn en zou veel meer tijd hebben gekost. Per slot van rekening is het ongeval pas een paar minuten geleden gebeurd.

Het linkerportier staat open. Vess buigt zich naar binnen en ziet dat de sleutels in het contact zitten. De ruitenwissers zwiepen over de voorruit. De achterlichten, de binnenverlichting en de lampjes op het dashboard branden allemaal.

Hij doet een stap achteruit en volgt het spoor van de banden naar de redwood. De bast heeft krassen opgelopen, maar de botsing is slechts oppervlakkig geweest.

Geïntrigeerd neemt hij de bomen aan zijn kant van de weg in ogenschouw. Het is mogelijk dat de vrouw, half verdoofd door een klap met haar hoofd tegen de voorruit, uit het wrak is geklauterd en het bos is ingewandeld. Ze kan op dit moment zelfs dieper in het oerbos ronddolen, verdwaald en verward; of misschien is ze wel gewond in elkaar gezakt en ligt ze bewusteloos ergens tussen de varens.

De dicht bijeenstaande redwoods vormen een doolhof van smalle doorgangen, meer boom dan ruimte. Zelfs midden op de dag, bij een wolkeloze hemel, kan het zonlicht maar in een paar smalle heldere bundels tot de bodem van het bos doordringen, en het weerbarstig donker overheerst de meeste diepe nissen, alsof de vele honderdduizenden nachten die sinds het ontstaan van het bos zijn verstreken, een residu van schaduw hebben achtergelaten. Nu, nog in de betoverende tijd voor zonsopgang, is de duisternis zo puur dat het bijna een levend wezen lijkt, ineengedoken als een roofdier maar toch uitnodigend.

Deze uitzonderlijke duisternis stimuleert Edgler Vess en doet hem verlangen naar ervaringen die naar hij weet wel beschikbaar voor hem zijn, maar die hij zich niet kan voorstellen; mysterieuze en zielsveranderende ervaringen die hij nauwelijks kan bevatten. Daar diep tussen de redwoods via doorgangen van gebarsten bast, in een geheime citadel van dierlijke passie, waar schaduwen wonen die ouder zijn dan de jaartelling, wacht hem een geheimzinnig avontuur.

Mocht de vrouw werkelijk tussen de bomen dolen, dan zou hij de camper kunnen parkeren om naar haar op zoek te gaan. Misschien is het mes dat hij heeft gevonden toch een voorteken geweest en is het haar bloed dat hij met dat mes moet laten vloeien.

Hij stelt zich voor hoe het zou zijn als hij zijn kleren uittrekt en het bos naakt met het mes ingaat, uitsluitend afgaand op zijn primitieve instinct om haar te besluipen en te overweldigen, de regen en nevels koud op haar huid, de lucht dampend van zijn adem, onaangedaan door de regen en zijn lichaamswarmte schenkend aan de nacht, terwijl hij de vrouw verwoed de kleren van het lijf rukt en haar op de bosgrond sleurt. Hij krijgt al een erectie bij de gedachte, maar hij weet nog niet of hij haar eerst zal opensnijden of eerst verkrachten; misschien gaat hij haar eerst bijten. Het besluit neemt hij wel op het moment van haar overrompeling en er hangt ook veel vanaf hoe aantrekkelijk ze is. Maar hij is ervan overtuigd dat wat er zich ook tussen hen gaat afspelen hem nooit eerder is overkomen, en dat het mysterieus en van een onuitsprekelijke intensiteit zal zijn.

Over een uur ongeveer breekt het ochtendschemer aan. Hij zou er verstandig aan doen dan weer onderweg naar huis te zijn. Hij moet een grotere afstand nemen van de plaatsen waar hij vannacht zijn vermaak heeft gehad.

Zo goed te blijven als Edgler Vess, vereist naast andere kwaliteiten het vermogen om de vurigste hartstochten te kunnen onderdrukken op een moment dat eraan toegeven gevaar kan opleveren. Als hij ieder verlangen onmiddellijk zou bevredigen, zou hij meer dier dan mens zijn en dan zou hij allang dood zijn of in de gevangenis zitten.

Edgler Vess zijn betekent over vrijheid beschikken zonder roekeloosheid, altijd snel zijn zonder impulsiviteit. Hij moet zijn gevoel voor proporties bewaren. En voor goede timing. Zeker, hij moet het gevoel voor timing van een grote tapdanser hebben. En een vriendelijke glimlach. Met een echt vriendelijke glimlach in combinatie met zelfbeheersing kan iemand een heel eind komen.

Hij glimlacht naar het bos.

De camper stond midden op de weg, ongeveer acht meter van de beschadigde Honda. Tussen de reusachtige redwoods leken ze een stuk kleiner geworden.

Terwijl de moordenaar door het koplamplicht van de camper naar de verlaten Honda liep, kroop Chyna tussen de donkere bomen langs de berm in tegenovergestelde richting. Ze was om de boom rechts van haar geslopen met de revolver in haar rechterhand, met haar linkerhand plat tegen de stam steunend om niet over een wortel of ander obstakel te struikelen. Met haar handpalm had ze het patroon van diepe, zich herhalende gotische bogen betast, gevormd door de groeven van de dikke bast. Bij iedere onzekere stap die ze had gezet, had ze het gevoel gekregen dat de sequoia meer een gebouw dan een boom was, een fort zonder vensters, opgetrokken tegen het wereldse kwaad. Nadat ze de halve stamomtrek had afgetast tot de schouderbrede ruimte tot de volgende boom, tuurde ze weer naar de weg. De moordenaar stond bij het open portier van de Honda naar het bos aan de overkant te staren.

Ze was bang dat er een andere automobilist zou stoppen voordat ze haar plan had kunnen uitvoeren.

Ze sloop om de volgende boom heen die nog dikker was dan de vorige woudreus. Ze voelde het gotische patroon in de bast

Ondanks de scherpe wind die boven de boomtoppen jammerde en regenvlagen op de hoge takken deed spetteren, kwam het bos haar als een goede schuilplaats voor, donker maar niet naargeestig, koud maar niet kil. Ze was nog steeds alleen in haar benarde situatie, maar vreemd genoeg vóelde ze zich niet alleen.

Bij de volgende opening in de muur van stammen zag ze de moordenaar in de Honda stappen. Hij moest de onbruikbare auto uit de weg duwen, omdat hij er met de grote camper niet omheen kon manoeuvreren.

Ze keek naar de camper. Misschien omdat ze wist dat er een geketende jongen dood in de kast hing en een dode jonge vrouw in een laken gewikkeld op het bed lag, leek de wagen zo dreigend als een tank.

Ze kon tussen de bomen blijven. Haar plan laten varen. Hij zou doorrijden en het leven zou voor haar zijn gewone dagelijkse gang hernemen.

Zo gemakkelijk om te blijven wachten. Overleven.

De politie vond dat meisje heus wel. Ariel. Op een of andere manier moest dat lukken. Op tijd. Heldhaftig gedrag was eigenlijk niet nodig.

Chyna leunde tegen de boom en voelde zich opeens slap worden. Slap en bevend. Bijna lichamelijk ziek van wanhoop en angst.

De achterlichten en de binnenverlichting van de Honda werden gedimd en de startmotor maakte knersende geluiden toen de moordenaar probeerde de motor aan de gang te krijgen.

Opeens hoorde Chyna nog een ander geluid. Veel dichterbij dan de Honda. Achter haar. Een geritsel, iets knappends, gevolgd door een zacht gebries als van een geschrokken paard.

Angstig keerde ze zich om.

In de periferie van het licht van de camper op de weg zag Chyna engelen in het redwoodbos. Althans, zo leek het even. Zachtaardige gezichten staarden naar haar, bleek in het donker, met lichte ogen die nieuwsgierig en vriendelijk waren.

Maar zelfs in het zwakke maanlichtachtige schijnsel kon ze de illusie van beschermengelen niet blijven volhouden. Na een kort moment van verwarring begreep ze dat de wezens zoogdieren waren, hertachtigen zonder gewei. Reeën.

Zes exemplaren stonden bijeen in een ruimte van een meter of drie tussen de buitenste rij sequoia’s en het dichtere bos, zo vlak bij Chyna dat ze maar een paar stappen hoefde te zetten om bij hen te zijn. De dieren hielden hun nobele koppen geheven, hun oren gespitst en hun blikken intens op haar gevestigd.

De herten waren nieuwsgierig, maar hoewel schuw van aard, leken ze wonderlijk genoeg niet bang voor haar.

Als kind had Chyna eens twee maanden met haar moeder op een boerderij in Mendocino County gelogeerd, waar een groep tot de tanden bewapende ‘overlevers’ wachtte op de rassenoorlog die naar hun overtuiging het hele land spoedig zou vernietigen, en in die sfeer van hel en verdoemenis had Chyna zoveel als maar mogelijk was het omringende landschap doorkruist: heuvels en dalen van een bijzondere schoonheid, naaldbossen, gouden velden waar verspreide eiken stonden, groot en eenzaam, hun takken zwart afgetekend tegen de hemel. Daar vertoonden zich nu en dan kleine roedels van deze reeën, zonder al te dicht bij mensen en hun drukke gedoe te komen. Chyna had ze beslopen, niet als een jager maar als een argeloos en nog onhandig meisje, even schuw als de reeën, hoewel onweerstaanbaar aangetrokken door de kalmte en vreedzaamheid die deze dieren uitstraalden in een wereld die door geweld werd overheerst.

In die twee maanden was ze nooit dichter dan vijfentwintig of dertig meter bij de roedel kunnen komen, waarna de dieren op haar niet al te subtiele nadering de wijk namen naar de verderop gelegen velden en heuvels.

Maar nu benaderden de reeën haar. Op hun hoede maar niet bang, alsof het dezelfde dieren waren uit haar jeugd – eindelijk bereid om in haar vreedzame bedoelingen te geloven.

Ze zag meer reeën opduiken – eentje hier, eentje daar en verderop een derde en nog meer exemplaren tussen de bomen, op een grotere afstand dan de voorste zes. Sommige dieren tussen de stammen kon ze nauwelijks zien in het vage licht van de camper, maar ze meende dat het er al bijeen een stuk of twaalf waren, in een verstarde pose als gefascineerd door een bosmuziek die het menselijk oor niet kon waarnemen.

Bliksem spreidde de takken tegen de zwarte hemel, joeg hoekige wortels naar de aarde en verlichtte het bos meer dan genoeg voor Chyna om de dieren afzonderlijk te kunnen zien. Beter dan ze had gedacht. In nevels en varens, tussen bloeiende rode rododendrons, werden de reeën zichtbaar in flakkerende platen licht. Ze hieven hun koppen en er kwam dampende adem uit hun zwarte neusgaten, terwijl ze strak naar haar bleven kijken. Chyna tuurde naar de weg.

De moordenaar had zijn startpogingen van de motor gestaakt. Hij stapte in, zette de Honda in de vrijstand en de auto begon op de licht hellende weg achteruit te rollen.

Met een laatste blik naar de voorste ree glipte Chyna tussen twee redwoods door.

De moordenaar draaide het stuur ver naar rechts en liet de Honda op zijn eigen gewicht een boog beschrijven tot de wagen met de neus heuvelafwaarts stond.

Door lichte varenbegroeiing en verspreide pollen gras sloop Chyna naar de weg. Ze had geen slap gevoel in haar benen meer en haar opwelling van besluiteloosheid was voorbij.

De moordenaar stuurde de Honda de helling af en de rechterberm in.

Ze zou naar hem toe kunnen rennen om hem in de Honda te verwonden, of zodra hij uit de auto stapte. Maar ze was vijftien a twintig meter van hem vandaan en hij zou haar ongetwijfeld zien aankomen. Enige hoop op een snelle overrompeling kon ze wel vergeten en ze zou hem dus moeten doodschieten, wat Ariel geen goed zou doen, want als de schurk eenmaal dood was, moest de politie gaan zoeken waar de man haar had opgesloten. En dan zouden ze haar misschien nooit vinden. Bovendien had de ellendeling een vuurwapen bij zich en als het op een schietpartij aankwam zou hij winnen, want hij had veel meer ervaring dan zij en bovendien meer lef.

Ze had niemand om op te steunen. Zoals in haar kinderjaren. Nu moest ze snel uit zijn gezichtsveld verdwijnen. Rustig aan. Wacht op de ideale situatie. Grijp het moment van de confrontatie en blijf die in de hand houden als het zover is.

Weer een felle bliksem en een lange en zware donderslag alsof daar hoog in de lucht grote gebouwen instortten.

Ze kwam bij de camper.

O, goeie genade.

Het linkerportier van de cabine stond open!

O, m ’n lieve hemel, sta me bij.

Ze kón het niet.

Ze móest het doen.

In de berm onderaan de helling, bracht hij de Honda met veel gerammel van verwrongen metaal tot stilstand.

Ze had de revolver. Dat maakte alles uit. Met de revolver voelde ze zich veilig.

Wie redt het meisje dat in de kelder zit opgesloten, het meisje dat deze smerige vervloekte gestoorde laat ‘rijpen ’, dat meisje zoals ik? Wie steekt ooit een helpende hand uit naar bange meisjes die zich in kasten of onder bedden verstoppen, wie zijn er ooit behalve wriemelende koolpalmkevers? Wie is er als ik het niet doe, waar blijf ik als ik daar niet ben, waarom is dit de enige mogelijkheid – en als het antwoord zo logisch is, waarom moet ik dan zelfs naar het waarom vragen?

De Honda stond onderaan de helling stil.

De revolver lag zwaar in haar hand. Chyna klom de cabine in en schoof achter het stuur. Ze zwaaide haar benen om in de stuurstoel, stond op en repte zich angstig mompelend door de camper, zich voorhoudend dat het goed was, dit krankzinnige wat ze deed, goed omdat ze nu de revolver had.

Toch was ze er niet zeker van of de revolver haar wel voldoende bescherming zou geven zodra ze oog in oog met die man kwam te staan. Maar een regelrechte confrontatie met de man zou misschien niet eens hoeven plaatsvinden. Chyna wilde zich verstoppen tot ze bij het huis waren aangekomen en ze had ontdekt waar het meisje zat opgesloten. Als ze dat eenmaal wist, zou ze naar de politie gaan en dan konden ze die schoft arresteren en Ariel bevrijden en …

En dan wat?

En met de bevrijding van het meisje zou ze zichzelf bevrijden. Waarvan, dat wist ze nog niet goed. Van een leven dat uitsluitend uit overleven bestond? Van de eindeloze en vruchteloze strijd om te begrijpen waarom?

Het was krankzinnig, volkomen krankzinnig, maar er was nu geen terugweg meer mogelijk. En in haar hart wist ze dat alles op het spel zetten minder krankzinnig was dan een leven leiden dat geen ander doel dan overleven had.

Alsof ze door het harde bonken van haar hart voorwaarts werd gestoten, kwam Chyna achterin de camper bij de gesloten deur naar de enige slaapkamer.

Nee!

Ze wilde er niet naar binnen, daar waar Laura dood lag. Met de jongeman in de kast. Waar het naaigerei klaar lag om weer te worden gebruikt.

Nee!

Toch was het de beste plaats om zich te verstoppen, dus opende ze de deur. Ze ging naar binnen, sloot de deur en bewoog zich omzichtig door het bijna tastbare duister naar links, waar ze haar rug tegen de wand drukte.

Misschien zou hij niet regelrecht naar huis rijden. Misschien stopte hij onderweg ergens om achterin de camper naar zijn trofeeën te komen kijken.

Dan zou ze hem doodschieten zodra hij voet over de drempel zette. De revolver op hem leegschieten. Geen risico nemen. Maar als hij dood was, zou de politie Ariel misschien nooit kunnen vinden. Of ze vonden haar pas als ze al van honger was omgekomen – een wel heel gruwelijke manier om dood te gaan.

En toch, mocht de moordenaar hier binnenkomen, dan zou ze geen halve maatregelen nemen. Ze wilde liever niet proberen hem te verwonden en voor ondervraging door de politie in leven te houden, niet in deze kleine ruimte waar hij als een reus boven haar uittorende en waar zoveel dingen mis konden gaan.

Met de lichten uit en de ruitenwissers stilgezet, zit Edgler Vess in de dode auto langs de kant van de weg en denkt na. Er zijn talloze manieren om van hieruit verder te gaan. Het leven is altijd al een met heerlijkheden volgeladen buffet, een reusachtige rijsttafel die kreunt onder het gewicht van de oneindige mogelijkheden aan stimulansen en genietingen die de ziel zo verkwikken – maar het was nooit eerder zoals nu. Hij wil de mogelijkheden tot het uiterste beproeven, er de grootst mogelijke opwinding en de diepste sensatie aan ontlenen, en daarom moet hij niet overhaast handelen.

Het geluk wilde dat hij een glimp van haar in de binnenspiegel van de Honda heeft opgevangen: snel als een vliedend hert over het wegdek, aarzelend bij het open portier van de cabine en dan hup! naar binnen en uit het zicht.

Het moet de vrouw zijn die de Honda bestuurde. Toen ze hem voor de bocht inhaalde, had hij door haar voorruit naar binnen gekeken en haar rode sweater gezien.

Bij de botsing tegen de boom kan ze een harde klap tegen haar hoofd hebben gekregen. Ze is nu misschien geheel van streek, verward en bang. Dat zou kunnen verklaren waarom ze hem niet meteen heeft benaderd om zijn hulp en te vragen of ze met hem mag meerijden naar het eerstvolgende tankstation. Als ze totaal in de war is, heeft ze haar dwaze besluit om als verstekeling bij hem aan boord te klimmen misschien volkomen logisch gevonden.

Het zag er echter niet naar uit dat ze een hoofdwond had opgelopen, of dat ze ergens anders gewond was geraakt. Ze was niet over de weg naar de camper gestrompeld of gehinkt, maar ze had juist kwiek en lichtvoetig gelopen. In de spiegel heeft Vess op die afstand niet kunnen zien of ze ergens bloedde, maar instinctief weet hij dat ze niet heeft gebloed.

Hoe langer hij over de situatie nadenkt, hoe meer het hem voorkomt dat ze het ongeval in scène heeft gezet.

Maar waarom?

Als ze diefstal in gedachten had, zou ze hem hebben omgelegd zodra hij uit de camper stapte. Bovendien rijdt hij niet in zo’n luxejacht op wielen van driehonderdduizend dollar met alles d’r-op-en-d’r-an die erom vragen door dieven te worden overvallen. Zijn voertuig is zeventien jaar oud en, hoewel goed onderhouden, minder dan vijftigduizend dollar waard. Het is toch volkomen zinloos om een betrekkelijk nieuwe Honda naar de kloten te rijden, met het oogmerk een verouderde camper te plunderen waar geen eer aan te behalen valt?

Hij heeft de sleutels in het contactslot gelaten en de motor loopt. Ze had allang met de camper kunnen wegrijden als dat haar bedoeling was.

En een vrouw alleen op de buitenweg zal er niet zo gauw toe komen een roofoverval te plegen. Een dergelijk gedrag past in geen enkel crimineel stramien.

Hij is verbijsterd.

Volkomen.

Het eenvoudige leven van Edgler Vess wordt niet zo dikwijls door mysterieuze gebeurtenissen doorkruist. Er zijn dingen die je kunt doden en dingen die je niet kunt doden. Sommige dingen zijn moeilijker te doden dan andere. Sommige dingen schreeuwen, andere dingen huilen, sommige dingen doen allebei tegelijk, sommige dingen beven alleen maar in afwachting van het einde, alsof ze hun hele leven hebben besteed aan het wachten op deze vreselijke pijn. Zo verstrijken zijn dagen – aangenaam ongecompliceerd, een rivier van rauwe sensaties waarop raadselachtige gebeurtenissen maar hoogst zelden scheepgaan.

Maar deze vrouw in haar rode sweater is wel degelijk een raadsel, mysterieuzer en ondoorgrondelijker dan wie Vess ooit heeft gekend. Welke ervaringen hij met haar gaat meemaken kan hij zich nog niet goed voorstellen, maar hij raakt opgewonden bij het vooruitzicht van zoiets nieuws en onbekends.

Hij stapt uit de Honda en sluit het portier.

Hij staat even in de koude regen naar het bos te staren, in de hoop dat het er voor de vrouw in de camper onschuldig uitziet. Alsof hij zich afvraagt wat er gebeurd is met degene die de Honda bestuurde. Misschien is hij een keurige burgerman die zich zorgen over haar maakt en overweegt of hij in het bos naar haar zal gaan zoeken.

Tal van bliksemschichten jagen gelijktijdig door het zwerk, wit en hoekig als rennende skeletten. De donderslagen die op het gebliksem volgen zijn zo hevig dat ze door zijn botten beven: een siddering die hij heel aangenaam vindt.

Onaangedaan door het onweer verschijnen opeens reeën uit het bos; ze dolen tussen de stammen door en komen bij de varens langs de weg. Ze bewegen zich met een statige gratie, in een stilte die na de afnemende echo’s van de donderslagen van een vluchtige ijlheid is, met glanzende ogen in de weerschijn van de koplampen. De reeën lijken eerder geestverschijningen dan echte dieren.

Twee, vijf, zeven en nog meer herten duiken op. Sommige dieren blijven staan alsof ze poseren, andere lopen nog een eindje door maar staan dan eveneens stil, tot er een stuk of twaalf of misschien nog meer duidelijk zichtbaar samendrommen. Ze staren allemaal naar Edgler Vess.

Hun schoonheid is bovenaards en de elanden doden zou hem een geweldige voldoening schenken. Als hij zijn vuurwapens bij de hand zou hebben, zou hij er zoveel als hij kan doodschieten voordat ze buiten zijn kogelbereik zijn gekomen.

Als jongen begon hij zijn werk met dieren. Eigenlijk eerst met insecten, maar daarna was hij al gauw overgegaan op schildpadden en hagedissen, en vervolgens op katten en grotere soorten. Zodra hij als tiener zijn rijbewijs had gehaald, was hij soms ’s nachts op bos- en landweggetjes aan de zwerf gegaan en had hij in de vroege ochtenduren voor schooltijd op herten geschoten waar hij ze maar zag, en verder op loslopende honden, koeien in weilanden en paarden buiten de stal zodra hij er zeker van was dat hij niet kon worden gepakt.

Hij raakt opgewonden van nostalgische herinnering bij de gedachte deze reeën te doden. De aanblik van hun bloed zou de roodheid van zijn eigen bloed intensiveren en zijn aderen doen zingen.

Hoewel ze gewoonlijk schuw zijn en gauw schrikken, staren de reeën zonder angst naar hem. Kennelijk staan ze niet scherp op hun hoede rond te kijken. Ze zijn allerminst schrikachtig of op het punt er als hazen vandoor te gaan. Hun directheid treft hem met reden als merkwaardig; ongewoon voor zijn doen voelt Vess zich onbehaaglijk.

Hoe het ook zij, die vrouw met haar rode sweater wacht op hem en ze is veel interessanter dan een complete roedel reeën. Hij is nu volwassen, geen jongen meer, en zijn speurtocht naar intensieve ervaringen kan hij niet meer via de landweggetjes uit zijn verleden bevredigen. Het stadium van die kinderachtigheden is Edgler Vess nu wel voorbij.

Hij keert terug naar de camper.

Bij het portier ziet hij dat de vrouw niet aan het stuur en evenmin op de passagiersstoel zit.

Hij zwaait zich lenig de cabine in en als hij gaat zitten kijkt hij even om, maar hij ziet geen spoor van haar, noch op een bank in het woongedeelte, noch in de eethoek. Evenmin lijkt ze zich in het korte en halfdonkere gangetje achterin te bevinden.

Vess houdt zijn hoofd recht naar voren, met een schuine blik op de spiegel, en opent de schuif van het opbergvak tussen de stoelen. Zijn pistool zonder demper ligt er en is niet van zijn plaats geweest.

Met het pistool in zijn hand draait hij zich op zijn stoel om, staat op en loopt door de camper naar de keuken en de eethoek. Het slagersmes, gevonden bij de pompen van het tankstation, ligt onaangeroerd op het aanrecht. Hij opent de kast links van het fornuis en ziet dat de Mossberg-buks nog netjes in de veerklampen zit. Na het doden van de twee bedienden heeft hij de buks daar weer vastgeklikt.

Hij weet niet of ze zelf gewapend is. Toen hij haar zag, kon hij op die afstand niet goed bekijken of ze al dan niet een wapen had en, wat minstens zo belangrijk is, of ze aantrekkelijk genoeg was voor een aangenaam slachtpartijtje.

Hij loopt verder door zijn smalle domein, goed op zijn hoede voor het eind van de eethoek, waarachter het trapje naar het lagere middengedeelte ligt. Daar zit ze ook niet weggedoken.

Het gangetje in.

Het geruis van de regen. De draaiende motor.

Snel en met een harde klik opent hij de badkamerdeur. Hij weet dat steels manoeuvreren in dit galmende blik op wielen niet mogelijk is. Alles in het kleine badkamertje met wc is zoals het hoort. Geen verstekelinge op de toiletpot of in de doucheruimte.

Naar de ondiepe kast met de schuifdeur. Daar heeft ze zich ook niet verstopt.

Blijft het doorzoeken van de kleine slaapkamer over.

Vess staat voor de laatste gesloten deur. Hij is opgetogen bij de gedachte dat de vrouw zich daar verscholen heeft, zich niet bewust dat ze haar schuilplaats met een paar doden deelt.

Er schijnt geen lichtstreepje onder de deur over de drempel of langs de naden, dus is ze ongetwijfeld in het donker naar binnen gegaan. Kennelijk is ze ook nog niet op het bed met de schone slaapster gaan zitten.

Misschien is ze blindelings tastend langs de wanden gegaan en is ze bij de vouwdeur van de kast uitgekomen. Als Vess de deur zou openen, schuift ze misschien op hetzelfde moment de vinyl vouwdeur open om snel en stil de kast in te duiken, waar ze dan in plaats van sporthemden een eigenaardig koud voorwerp voelt hangen.

Edgler Vess heeft schik.

De verleiding om de deur open te smijten is bijna onweerstaanbaar – om haar van het lijk in de kast te zien terugdeinzen, dan naar het bed en weg van de dode jonge vrouw, eerst schreeuwend om het dichtgenaaide gezicht van de jongen, vervolgens om de aanblik van het geboeide vrouwenlijk en dan bij het zien van Vess zelf, in een komiek flipperkasteffect van pure doodsangst.

Maar na dat spektakel moet hij snel met haar ter zake komen. Hij moet zo gauw mogelijk weten wie ze is en wat ze wel denkt dat ze daar doet.

Maar Vess bedenkt zich. Hij beseft dat hij deze bijzondere ervaring met een mysterie nog niet wil laten ophouden. Hij vindt het veel leuker om de spanning te rekken en het vraagstuk een poosje te overpeinzen.

Hij begon een beetje moe te worden van zijn nachtelijke bezigheden. Nu krijgt hij weer energie door deze onverwachte ontwikkeling.

Hij moet natuurlijk wel een zeker risico nemen door het spel op deze manier te spelen. Maar het is niet mogelijk met volle intensiteit te leven en geen risico te lopen. Het risico nemen is de kern van een intensieve ervaring.

Hij sluipt weg van de slaapkamerdeur.

Lawaaiig stapt hij de badkamer in, plast en trekt door, zodat de vrouw denkt dat hij achterin de camper niet naar haar zocht, maar alleen naar de wc moest. Als ze blijft geloven dat hij haar aanwezigheid niet heeft opgemerkt, gaat ze ongetwijfeld door met het oogmerk dat haar hierheen heeft geleid, en dan kan het interessant worden om te zien wat ze gaat doen.

Hij loopt weer naar voren en blijft even in de keuken staan om een beker dampende koffie in te schenken uit de tweeliter thermosfles op het aanrecht bij het fornuis. Ook doet hij een paar lampen aan, zodat hij het interieur van de camper in de spiegel boven het dashboard goed kan overzien.

In zijn stoel aan het stuur drinkt hij zijn koffie. Heet, zwart en bitter, precies zoals hij het lekker vindt. Hij zet de beker in een houdertje dat aan het dashboard vastzit.

Hij legt het pistool terug in het open vakje tussen de stoelen, met de veiligheidspal los en de kolf omhoog. In een oogwenk kan hij er zijn hand opleggen, zich in zijn stoel omdraaien om de vrouw neer te schieten voor ze bij hem is en toch volledige controle over het stuur houden.

Maar hij gelooft niet dat ze hem iets zal doen, althans voorlopig niet. Als het haar bedoeling was geweest hem aan te vallen, zou ze dat allang hebben gedaan.

Vreemd.

‘Waarom?’ zegt hij hardop. ‘En wat nu?’ Hij geniet van de dramatische spanning van de uitzonderlijke situatie. ‘Wat nu? Wat gaat ze doen? Wat voor de donder! Ver-ras-sing!’

Hij drinkt de rest van zijn koffie. De geur doet hem denken aan de pittige structuur van aangebrande toost.

Buiten ziet hij de herten niet meer.

Een nacht vol mysteries.

De toenemende wind geselt de lange varenbladen. Als een symbool van geweld staan de rode rododendronbloesems verspreid in de nacht.

Het bos blijft onbewogen. De macht van de tijd ligt besloten in die massieve, donkere, verticale gedaanten.

Edgler Vess schakelt naar de eerste versnelling en trekt de handrem los. Rijden!

Bij het passeren van de beschadigde Honda kijkt hij even in de binnenspiegel. De slaapkamerdeur blijft dicht. De vrouw houdt zich schuil.

Nu de camper weer rijdt, durft de verstekelinge misschien het licht aan te doen en dan krijgt ze de gelegenheid haar kamergenoten nader te leren kennen.

Vess glimlacht.

Van alle tochten die hij heeft ondernomen is dit de meest interessante en opwindendste belevenis geworden. En het is nog lang niet voorbij.

In het donker zat Chyna met haar rug tegen de wand op de grond. De revolver lag naast haar.

Ze was met geen vinger door hem aangeraakt en ze leefde nog. ‘Chyna Shepherd, onberoerd en in leven!’ fluisterde ze. Het was zowel een gebed als een grapje uit haar jeugd.

Tijdens haar kinderjaren had ze altijd ernstig gebeden om het behoud van de dubbele zegen van haar maagdelijkheid en haar leven; haar gebeden waren altijd even onsamenhangend als vurig geweest. Uiteindelijk had ze er diep over ingezeten dat God haar eindeloze gezeur over haar redding hartstikke zat was geworden, dat Hij gewoon beroerd werd van haar onvermogen om voor zichzelf te zorgen en uit de problemen te blijven en tot de slotsom was gekomen dat ze al haar toegemeten genade nu wel zo’n beetje had verbruikt. God had het per slot van rekening veel te druk met het leiden van het universum, wakend over zoveel beschonkenen en gekken, terwijl de duivel maar overal onheil stichtte, vulkanen liet uitbarsten, zeelieden in stormen liet verdrinken en mussen liet doodvallen. Toen Chyna tien of elf jaar was had ze, met het oog op Gods drukke agenda, haar voortbazelende smeekbeden zo beknopt mogelijk gehouden, in tijden van doodsangst ingedamd tot: ‘Lieve Heer, u spreekt met Chyna Shepherd in …’ (vul de plaatsnaam in waar ze toevallig verbleef) en ik smeek u, laat me alstublieft, alstubliéft, onberoerd en levend uit deze ellende komen.’ Weer een hele tijd later, ervan overtuigd dat God nu wel meer dan genoeg bekend was met haar paniekerige vermoedens over het gebruik van Zijn tijd en genade, had ze haar smeekbeden ingekort tot een telegrafisch minimum: ‘Chyna Shepherd, onberoerd en in leven.’ In momenten van crisis, onder een bed of weggekropen in een kast achter verhullende kleren, of op een zolder vol spinnenwebben waar het rook naar stof en ongeverfd hout, of – één keer – plat op de grond in een smeerboel van rattenkeutels in de kruipruimte onder een vermolmend oud huis, had ze die zes woorden gefluisterd of zachtjes gezongen, onvermoeibaar keer op keer: Chyna-Shepherd-onberoerd-en-in-leven, ze eindeloos herhalend, niet omdat ze bang was dat God misschien door andere zaken werd afgeleid en haar niet hoorde, maar om zich eraan te herinneren dat Hij daar ergens was, haar bericht had ontvangen en er aandacht aan zou besteden als ze maar een beetje geduld betoonde. En zodra een crisis voorbij was, zodra de zwarte angstvloed was geweken en haar haperende hart bij elke duidelijke en kalme slag eindelijk weer begon te spreken, had ze de zes woorden weer met een andere stembuiging dan voorheen herhaald, nu niet als een smeekbede om bevrijding, maar als een plichtmatige melding: Chyna-Shepherd-onberoerd-en-in-leven, zoals een marineman in oorlogstijd zijn kapitein meldt na een zware beschieting van het schip door vijandelijke vliegtuigen; ‘Alle hens aanwezig en in goede gezondheid, kapitein!’ Ze was aanwezig; ze was gezond en betuigde God met die woorden haar dankbaarheid, aannemende dat Hij het verschil aan haar stembuiging zou horen en het zou begrijpen. Het was een grapje van de jonge Chyna geworden en soms liet ze de melding vergezeld gaan van een militair saluut, wat haar wel oké leek omdat ze vond dat God, als God zijnde, gevoel voor humor moest hebben.

‘Chyna Shepherd, onberoerd en in leven.’

In de slaapkamer van de camper was het ditmaal zowel een melding dat ze nog altijd present was, als een vurig gebed om gespaard te blijven voor de wreedheden die haar misschien wachtten.

‘Chyna Shepherd, onberoerd en in leven.’

Als kind had ze er een gloeiende hekel aan gehad haar naam te moeten uitspreken, behalve als ze bad om gespaard te blijven. Het was een achterlijke, foutieve spelling van een bestaand woord. Als ze door andere kinderen met haar naam gepest werd, was ze nooit in staat geweest zich te verweren. Als je dan naging dat haar moeder gewoon Anne heette, zo’n lekker eenvoudige naam, was een kind ‘Chyna’ noemen niet alleen achterlijk, maar ook roekeloos en zelfs gemeen. Tijdens het grootste deel van haar zwangerschap had Anne in een commune van radicale Groenen doorgebracht, onderdeel van de beruchte ‘Earth Army’; het waren lui die geloofden dat een zekere mate van geweld geoorloofd was ter verdediging van de natuur. Ze sloegen spijkers in bomen, in de hoop dat boswerkers hun handen zouden kwijtraken als hun kettingzagen erin bleven steken. Ze hadden twee vleesverwerkende fabrieken in de as gelegd, waarbij een onfortuinlijke nachtwaker om het leven was gekomen. Ze saboteerden bouwmachines voor nieuwe huizen die naar hun zin te dicht bij natuurbegroeiing kwamen, en ze vermoordden een laborant in Stanford omdat ze zijn experimenten met proefdieren afkeurden. Onder invloed van deze natuurvrienden had Anne Shepherd allerlei namen zitten bedenken voor het geval de baby een meisje zou worden: Hyacinth, Meadow, Ocean, Sky, Rain, Leaf, Butterfly … Maar na de bevalling had ze de commune verlaten en haar dochtertje Chyna naar China genoemd. Ze had een keer uitgelegd: ‘Schatje, ik besefte opeens dat China de enige rechtvaardige maatschappij op aarde is, en ik vind het een mooie naam.’ Anne had zich nooit kunnen herinneren waarom ze de ‘i’ in een ‘y’ had veranderd; misschien kwam het omdat ze toen medewerkster van een amfetamine-lab was, waar ze het verdovende spul in betaalbare strips van vijf dollar per stuk verpakte en er zelf genoeg van scoorde om grote gaten in haar geheugen te slaan. Alleen bij het bidden om redding had Chyna haar naam wel goed gevonden, want ze rekende erop dat God die naam beter zou kunnen onthouden en niet in de war zou raken met al die miljoenen Mary’s en Carolines en Linda’s en Heathers en Tracy’s en Janes.

Ze had nu geen afkeer meer van haar naam, al was ze er ook niet blij mee. Het was gewoon een naam zoals iedere andere naam.

Ze had geleerd dat wie ze was, de méns die ze was, niets met haar naam te maken had en bitter weinig met het leven dat ze zestien jaar lang met haar moeder had geleid. Ze droeg geen enkele schuld aan de vreselijke haat en wellust die ze had gezien, de obsceniteiten die ze had gehoord, de misdrijven waarvan ze getuige was geweest, of aan de dingen die sommige mannen uit haar moeders vriendenkring met haar hadden willen uithalen. Ze kon niet worden gedefinieerd aan de hand van een naam of een beschamende gebeurtenis; in plaats daarvan had ze zich gevormd door toekomstdromen en doelstellingen, door eerzucht, zelfrespect en volharding. Ze wilde geen was in handen van anderen zijn; ze was een rots en met haar eigen doelgerichte handen kon ze zich vormen tot de mens die ze wilde zijn.

Ze had dit pas een jaar geleden beseft, toen ze vijfentwintig werd. De wijsheid was haar niet komen aanwaaien, maar het proces had zich langzaam voltrokken, zoals de aarde van een kaal veld na de winter op een goede dag opeens verandert in een smaragdgroene weide vol sprietjes en bloemknoppen. Waardevolle kennis opdoen leek altijd moeizaam te gaan als je ermee bezig was, maar bij terugblik leek het gemakkelijk te zijn gegaan.

De oude camper rammelde voort door de nacht naar de ochtend, krakend als een deur die lang afgesloten is geweest, en onregelmatig tikkend als een oude klok die te verroest is geraakt om elke seconde nog nauwkeurig te kunnen bijhouden.

Het was waanzin, pure waanzin, deze rit.

Maar ze kon nergens anders heen.

Dit was waar haar hele leven heen had geleid. Roekeloze moed was niet alleen beperkt tot het slagveld, of tot mannen.

Ze was nat van de regen, door en door koud en bang. En toch: vreemd genoeg had ze voor het eerst in haar leven vrede met zichzelf gevonden.

‘Ariel,’ zei Chyna zacht. De ene jonge vrouw in het donker sprak geruststellend tegen de andere.

6

Edgler Vess rijdt uit het redwoodbos een druilerige ochtendschemer in. Langzaam wordt de lucht van ijzergrijs een beetje lichter. De weidegronden langs de kust hebben dezelfde naargeestige metaaltinten als het wolkendek. Terug op de 101 komt hij weer in een bos, sparren en dennen nu, het overgangsgebied van Humboldt County naar Del Norte County – een nog veel afgelegener gebied – waar hij uiteindelijk een afslag in noordoostelijke richting neemt.

Op het eerste stuk van de weg naar huis kijkt hij telkens in de binnenspiegel, maar de slaapkamerdeur blijft dicht. De vrouw schijnt zich niet aan de twee lijken te storen, of ze heeft er geen weet van. Het raam is daar met triplex dichtgemaakt en het schemerlicht kan er niet binnendringen.

Vess is een voortreffelijk chauffeur en ook het slechtste weer vertraagt zijn tempo niet. De dingen waar we genoegen aan ontlenen doen we altijd het best; dat is de reden waarom Edgler Vess zo’n groot succes is als moordenaar en het enthousiasme hiervoor liever combineert met zijn plezier in langdurig autorijden dan dat hij het doden van zijn prooien tot een geringe radius van zijn huis beperkt.

Op de buitenweg, in het steeds wisselende landschap, krijgt Edgler Vess een onophoudelijke instroming van nieuwe visuele impressies. En het spreekt vanzelf voor iemand met zulke verfijnde zintuigen zoals hij – en het vermogen ze holografisch te gebruiken – dat de aanblik van zoveel schoonheid ook muziek is. Een door het open portierraam opgesnoven geur is niet alleen een belevenis voor zijn reukorgaan maar ook voor zijn tastzin; de zoete geur van seringen is als de warme adem van een vrouw op zijn huid. Behaaglijk genesteld in zijn stuurstoel, rijdt hij de camper door een zee die rijk is aan sensaties, hem omspoelend zoals water onophoudelijk langs de romp van een diep gedoken onderzeeboot vloeit.

Dan passeert hij de grens van de staat Oregon. De bergen komen op hem af en sleuren hem in hun snelheid omhoog. De dichter wordende boomgroepen op de steile hellingen zijn in de aanhoudende regen meer grijs dan groen; de aanblik ervan ervaart hij als bijten op een stuk ijs: hard tussen zijn tanden, een lichte maar aangename metaalsmaak en een verpletterende koude op zijn lippen.

Hij kijkt nu nauwelijks meer in de spiegel. De vrouw is een mysterie voor hem en mysteries van deze aard kunnen niet worden opgelost met alleen maar de wil tot oplossen. Uiteindelijk moet ze zich toch aan hem vertonen en hoe intensief die ervaring is, hangt af van het oogmerk dat ze heeft en welke geheimen ze met zich meedraagt.

Het afwachten is een genot.

Tijdens de laatste uren van de reis laat Vess de radio uit, al is hij niet bang dat de muziek de geluiden van de door de camper sluipende vrouw zal smoren. Eigenlijk luistert hij onder het rijden haast nooit naar de radio. In zijn geheugen ligt een uitgebreide discotheek opgeslagen van de muziek die hij het liefst hoort: het gegil en geschreeuw van zijn slachtoffers, hun gebedachtige gefluister, de kreten zo dun als reepjes papier, het bevende gesnik om genade en de erotische prikkel van de laatste wanhoop.

Toen hij van de snelweg op de secundaire weg kwam, had hij vooral aan Sarah Templeton in haar douchecel gedacht, aan haar geschreeuw en hevige gekokhals, gesmoord door de groene afwasspons die hij in haar mond had gepropt en de twee stukken plakband over haar lippen. Geen enkele muziek op de radio, van Elton John tot Garth Brooks, van Pearl Jam tot Sheryl Crow, of zelfs van Mozart en Beethoven, kan tippen aan dit innerlijke klankgenot.

In de regen volgt hij de tweebaansweg naar de oprit van zijn huis. Het hek is stevig afgesloten en wordt geflankeerd door groepjes naaldbomen en kreupelhout met braamstruiken.

Het hek bestaat uit stalen buizen en prikkeldraad dat vastzit tussen twee roestvrijstalen palen in betonblokken. Er zit een mechanisme in om het hek elektronisch te openen en te sluiten. Vess drukt op een knop van de afstandsbediening die hij uit het dashboardvak haalt. Op een hem aangename statige wijze zwaait het hek links naar binnen open.

Hij manoeuvreert de camper het pad op en remt weer om het portierraam helemaal open te draaien en de afstandsbediening in zijn linkerhand omgekeerd naar buiten te steken. Hij drukt op de knop en ziet het hek in zijn zijspiegel dichtzwaaien.

De oprit is bijna zo lang als die van het huis van de Templetons tussen de wijngaarden. Zijn stuk grond van twintig hectare grenst aan een stuk wildernis, een overheidsdomein dat vele kilometers lang is. Vess zit er niet zo warmpjes bij als de Templetons, maar de grond is hier veel goedkoper dan in de Napa Valley.

Hoewel de oprit niet geplaveid is, ligt er nauwelijks modder en bestaat er geen gevaar dat de camper in de prut kan wegzakken. De bovenlaag is dun; het pad is ooit afgegraven tot het onderliggende leisteen. Het is wel wat hobbelig, maar we zijn hier nu eenmaal niet in de grote stad.

Vess rijdt een licht stijgende helling op tussen overhangende takken van hoge sparren met hier en daar dennen ertussen, waarna de bomenrijen iets terugwijken. Hij rijdt over de kale heuveltop en maakt een soepele afdaling door een sierlijke bocht een klein dal in, waar zijn huis aan het eind staat en de hogere heuvels erachter in de regenvlagen en ochtendnevels verrijzen.

Zijn hart zwelt van trots bij het zien van zijn huis. In het huis wacht zijn Ariel geduldig op hem.

Het huis heeft een bovenverdieping. Het is wel klein, maar stevig gebouwd van houtblokken en balken die met goede specie zijn gemetseld. Het oude hout is bijna zwart door laagjes teer en de tijd heeft de mortel tot tabaksbruin verkleurd, behalve de geelbruine en grijze stukjes van recente reparaties.

Het huis is aan het eind van de jaren twintig gebouwd door de baas van een houthandel, een familiebedrijf, lang voordat dergelijke kleine ondernemers door nieuwe voorschriften werden uitgeschakeld en de overheid de omringende openbare gronden tot verboden terrein voor houtkappers verklaarde. Pas in de jaren veertig werd er elektriciteit aangelegd.

Edgler Vess is nu zes jaar eigenaar van het huis. Na de aankoop heeft hij nieuwe bedrading aangebracht, de waterleiding verbeterd en de badkamer boven vergroot. En – natuurlijk helemaal in zijn eentje – heeft hij de kelder in het geheim uitgebreid en omgebouwd.

Sommige mensen vinden het huis erg afgelegen, niet wat je noemt om de hoek van een supermarkt en een megabioscoop. Maar voor Edgler Vess, wiens genoegens door de meeste mensen in de buurt nooit begrepen zullen worden, vormt de betrekkelijke afgelegenheid bij het zoeken van een huis altijd dé essentie.

Wie echter op een zomerse avond in een schommelstoel voor het huis zit en uitkijkt over de uitgestrekte tuin en de veldbloemen op de grote akkers die nog door de houthandelaar en zijn zoons van bomen zijn ontdaan, of ’s nachts naar het met sterren bezaaide uitspansel staart, zal moeten toegeven dat de afgelegenheid aantrekkelijke kanten heeft, ook al is men nog zo’n stadsmens en niet gewend aan rust en stilte.

Bij goed weer nuttigt Vess zijn maaltijd en een paar biertjes op de veranda. Wanneer de stilte van het omringende bergland hem verveelt, amuseert hij zich met het luisteren naar de stemmen van degenen die hij op het veld heeft begraven, hun smeekbeden en geweeklaag. Die muziek hoort hij veel liever dan wat op de radio wordt uitgezonden.

Aan het huis grenst een kleine schuur, niet omdat de oorspronkelijke eigenaar het veld bewerkte, maar omdat hij paardenliefhebber is geweest. De schuur is in traditionele stijl gebouwd: een houten skelet, een betonnen onderstuk en muren met een kern van natuursteen. De elementen hebben al lang geleden een zilveren glans op het harde cederhout aangebracht, een aanblik die Vess prachtig vindt. Omdat hij geen paarden heeft, gebruikt hij de schuur als garage.

Maar nu stopt hij voor het huis en rijdt niet door naar de schuur. De vrouw zit in de camper en hij wil zo gauw mogelijk weten hoe hij haar moet aanpakken. Hij parkeert liever hier, waar hij haar vanuit het huis in de gaten kan houden om af te wachten wat er gaat gebeuren.

Hij kijkt in de spiegel.

Nog steeds geen teken van leven.

Hij zet de motor maar niet de ruitenwissers af, en wacht op zijn waakhonden. De ochtend aan het eind van maart wordt verlevendigd door schuine regenvlagen en dingen die in de wind schudden, maar niets beweegt nog uit eigen beweging.

Ze zijn erop getraind naderende voertuigen niet naar willekeur aan te vallen, en zijn zelfs geduldig met voetgangers, zodat ze die naar een gedeelte kunnen lokken waar ontkomen niet meer mogelijk is. Zijn bewakers weten dat geruisloze besluiping minstens zo effectief is als verwoed aanvallen, omdat het beste resultaat met een berekende stilte vooraf wordt bereikt, om bij de prooi een bedrieglijk vertrouwen te wekken.

Daar verschijnt eindelijk de eerste zwarte kop om de verste hoek van het huis, slank als een kogel op de gespitste oren na, de neus laag gehouden. De hond aarzelt of hij de rest van zijn lijf zal vertonen. Hij neemt de situatie eerst in ogenschouw, om er zeker van te zijn dat hij zich niet vergist.

‘Hij is braaf,’ fluistert Vess.

Bij de dichtstbijzijnde hoek van de schuur, tussen de cederhouten zijwand en de stam van een kale esdoorn, verschijnt een tweede hond, niet meer dan een schaduw van een schaduw in de regen. Vess zou deze bewakers niet eens hebben opgemerkt als hij niet had geweten waar hij ze kon verwachten. De zelfbeheersing van de honden is opmerkelijk, een overtuigend bewijs van zijn kwaliteiten als africhter.

Ergens moeten zich nog twee honden schuilhouden. Misschien zitten ze achter de camper, of kruipen ze op hun buik door het struikgewas waar hij ze nog niet kan zien. Het zijn allemaal dobermanns, vijf tot zes jaar oud, in de kracht van hun leven. Vess heeft hun oren en staart niet gecoupeerd, zoals meestal bij dobermanns wordt gedaan, want hij heeft affiniteit met roofdieren. Tot op zekere hoogte kan hij de wereld om zich heen waarnemen zoals deze honden volgens hem ook doen: de elementaire aard van wat ze zien, hun natuurlijke driften en het belang van rauwe sensaties. Ze zijn aan elkaar verwant.

De hond bij de hoek van het huis sluipt nu helemaal te voorschijn, terwijl de hond bij de schuur van achter de zwarte, vertakte esdoorn vandaan komt. Een derde dobermann staat op achter de massieve en halfversteende stronk van een allang verdwenen ceder aan de zijkant van de tuin, waar een warrige massa hulst omheen is gegroeid.

Ze kennen de camper. Hoewel hun gezichtsvermogen niet hun beste zintuig is, kunnen ze hun baas waarschijnlijk wel door de voorruit zien zitten. Met een reukvermogen dat twintigduizend maal scherper is dan dat van de gemiddelde mens, kunnen ze hem zelfs door de regen heen ruiken, ook al zit hij in de cabine. Toch kwispelen ze niet en tonen op geen enkele wijze vreugde, omdat ze nog bewakingsdienst doen.

Hond nummer vier houdt zich nog schuil, maar het drietal komt waakzaam door de regen en de nevels op hem af. Ze heffen hun koppen en steken hun gespitste oren naar voren.

In hun afgerichte geluidloosheid en onverschilligheid voor de regen, doen ze hem denken aan de herten tussen de redwoods waar hij vannacht was, zoals ze daar griezelig intens naar hem staarden. Het grote verschil is natuurlijk dat deze honden – indien geconfronteerd met een ander iemand dan hun beminde meester – niet schuw als reeën reageren, maar hem dadelijk de keel uitrukken.

Hoewel Chyna het niet voor mogelijk had gehouden dat het haar kon overkomen, was ze toch door het monotone gegons van de banden en de bewegingen van de camper in slaap gevallen. Ze had gedroomd van een vreemd huis met een telkens wisselende en bizarre geometrie van de kamers; tussen de muren woonde iets begerigs en hongerigs dat haar ’s nachts door luchtroosters en stopcontacten zijn verlangens influisterde.

Ze was wakker geworden door remmen en optrekken; het drong dadelijk tot haar door dat de camper twee keer kort achtereen tot volledige stilstand was gekomen. De eerste keer had ze erdoorheen gedommeld, uit haar slaap gehaald maar nog niet helemaal wakker. Hoewel de camper ook na de tweede keer stoppen doorreed en de moordenaar dus kennelijk weer aan het stuur zat, griste Chyna de revolver van de vloer naast haar, sprong op en drukte zich met haar rug tegen de wand, klaarwakker en op haar hoede.

Door de hellende stand van de vloer en het zwoegende geluid van de motor begreep ze dat de camper tegen een heuvel opreed. De wagen bereikte de top en daalde. Daarna stopte de camper voor de derde keer en eindelijk werd de motor afgezet. Chyna hoorde alleen de regen.

Ze wachtte op voetstappen.

Hoewel ze wist dat ze wakker was, leek ze als in een droomtoestand te verkeren, verstard in het donker en met het gefluister van de regen in de wanden om haar heen.

Vess neemt alle tijd om zijn regenjas aan te trekken en de Heckler & Koch P7 in een zak te laten glijden. Hij neemt de Mossberg-buks uit het keukenkastje mee, voor het geval de vrouw de camper doorzoekt wanneer hij is uitgestapt. Hij doet de verlichting uit.

De koude regen negerend, komen de drie honden op hem af zodra hij is uitgestapt. Daar verschijnt ook de vierde vanachter de camper vandaan. Ze huiveren allemaal van opwinding door zijn thuiskomst, maar houden zich nog in, omdat ze niet willen dat hij denkt dat ze hun plicht verzaken.

Kort voor zijn vertrek voor deze onderneming had Vess de dobermanns in de attaque-toestand gebracht door de naam Nietzsche uit te spreken. Dan blijven ze erop gericht om iedereen te doden die op zijn terrein komt, tot hij de naam Seuss uitspreekt, waarna ze weer zo minzaam zijn als iedere andere gezelschapshond, behalve natuurlijk wanneer iemand zo onverstandig zou zijn hun meester aan te vallen.

Nadat Vess de buks tegen de zijkant van de camper heeft gezet, steekt hij zijn handen naar de dieren uit. Gretig drommen ze om hem heen en ruiken aan zijn vingers. Ze snuffelen, hijgen en likken. Ja, ja, ze hebben hem allemaal heel erg gemist.

Hij hurkt tot hun hoogte neer en nu is hun genoegen niet meer in te tomen. Ze draaien met hun oren, en huiveringen van puur plezier lopen zichtbaar langs hun slanke flanken. Ze piepen zacht van vreugde en verdringen elkaar jaloers om aangeraakt, beklopt en gekrieuweld te worden.

De honden hebben een heel grote kennel tegen de achterkant van de schuur, waar ze naar believen in- en uitlopen. Bij koud weer wordt de kennel elektrisch verwarmd om het de honden zo behaaglijk mogelijk te maken en ervoor te zorgen dat ze niet ziek worden.

‘Hallo, Münster! Hoe gaat het met jou, Liederkranz? En Tilsiter, ouwe reus, wat zie je er toch als een echte gemene rotzak uit. Hé, Limburger, is-ie braaf? Is-ie m’n brave jongen?’

Bij het noemen van zijn naam raakt elk van de vier honden zo opgetogen dat hij zich wel op zijn rug zou willen gooien om zijn buik bloot te geven, met zijn poten in de lucht te graaien en zich grijnzend aan zijn genade over te geven – ware het niet dat hij daarmee zijn bewakingsplicht zou verzaken. Voor Vess maakt het een groot deel van de pret uit om de tweestrijd tussen hun africhting en hun natuurlijke geaardheid te zien, een zoete pijn die twee van de honden doet plassen van nerveuze frustratie.

In de kennel heeft Vess een elektrisch bediende voedselautomaat aangebracht die tijdens zijn afwezigheid op gezette tijden afgemeten porties voor de honden verdeelt. Mocht de stroom uitvallen, hoe kort ook, dan gaat de klok van het systeem op een accu over. Raakt bij langdurige stroomuitval ook de accu leeg, dan kunnen de honden altijd naar vers voedsel op jacht gaan; het wemelt in de omringende velden van de muizen, hazen en grondeekhoorns, en de dobermanns zijn felle jagers. Hun waterbak wordt bijgevuld door een druppelende kraan, maar mocht de waterleiding het begeven, dan weten de honden hun weg wel te vinden naar een nabijgelegen bron op zijn grondgebied.

De meeste tochten van Edgler Vess vinden plaats van vrijdag tot zondagavond, een enkele keer duurt het wel eens vijf dagen achtereen. Afgezien van de kleine veldzoogdieren als levend voedsel, hebben de honden bij zijn afwezigheid altijd afgemeten porties voor een periode van tien dagen. De voedselvoorziening dient een efficiënt en betrouwbaar beveiligingssysteem: nooit ergens een kortsluiting, nooit een monitor die het niet doet, nooit een door roest haperend contact, en nooit vals alarm.

O, en wat houden zijn waakhonden van hem, zonder enig voorbehoud en met volle loyaliteit. Geen geheugenchip of draadversperring of camera of warmtesensor met infrarood kan daar tegenop. De honden ruiken de bloedvlekken op zijn spijkerbroek en denim jack en duwen hun slanke koppen onder zijn open regenjas, hun oren in de nek, gretig snuffelend. Niet alleen bespeuren ze het mensenbloed, maar ook de nog aan hem klevende lucht van doodsangst van de slachtoffers in zijn handen, hun pijn en hulpeloosheid, de seks die hij heeft gehad met die jonge vrouw Laura. Het mengsel sterke geuren windt de honden op en verstevigt het respect dat ze hem toedragen.

De honden hebben van hem geleerd dat ze niet moeten nalaten te doden bij zelfverdediging en jacht in het veld; hij heeft de dobermanns bijgebracht dat ze binnen het kader van een zekere ijzeren zelfdiscipline moeten doden om het pure genot van het doden zélf, om hun meester te behagen. Met het opsnuiven van de geuren raken ze er diep van doordrongen dat hij hun wreedheid kan evenaren. Maar in tegenstelling tot de honden heeft hun meester het nooit hoeven leren. Het grote respect dat ze Edgler Vess toedragen stijgt naar een climax; ze janken piepend, huiveren en slaan hun gevoelvolle blikken vol bewonderend ontzag naar hem op.

Vess gaat staan, grijpt de buks en slaat het portier van de cabine dicht. De honden springen op en verdringen elkaar om maar zo dicht mogelijk bij hem te zijn, terwijl ze in de regen oplettend rondloeren of er voor hun meester geen gevaar dreigt.

Heel zacht, zodat de vrouw in de camper het niet kan horen, zegt Vess: ‘Seuss.’

De honden staan als aan de grond genageld stil en kijken hem met schuin gehouden kop naar de ogen.

‘Seuss,’ herhaalt hij.

De vier dobermanns raken uit hun attaque-toestand, waardoor ze niet meer automatisch overgaan tot het verscheuren van iedere willekeurige persoon die het terrein betreedt. Ze schudden zich alsof ze hun spanning afwerpen, dribbelen ietwat aangeslagen rond en snuffelen in het gras en aan de voorbanden van de camper.

Ze doen denken aan huurmoordenaars van de maffia die, om hun praktijken te verdoezelen, de ongeloofwaardige houding van eerzame ambtenaren aannemen.

Mocht iemand echter een poging wagen hun meester aan te vallen, dan snellen ze hem natuurlijk te hulp, of hij al dan niet tijd heeft gehad het woord Nietzsche te bevelen. Het resultaat is voor de betrokkene niet zo plezierig.

Ze zijn erop afgericht om eerst de keel open te scheuren. Daarna bijten ze in het gezicht om zoveel mogelijk doodsangst en pijn te wekken: ze gaan af op ogen, neus en lippen. Dan het kruis. Dan de buikstreek. Het is niet zo dat ze meteen ter plekke doden en zich afwenden; nadat ze hun prooi hebben omgeworpen houden ze zich een tijdlang met hem bezig, tot er geen twijfel meer over bestaat dat ze hun werk goed hebben gedaan.

Zelfs iemand met een geweer kan de honden niet alle vier doodschieten voordat tenminste één dobermann zijn strot te pakken heeft. Geknal van schoten verjaagt de honden niet en ze deinzen er zelfs geen millimeter voor terug. Het meest waarschijnlijk is dat iemand met een geweer maar twee van de dobermanns raakt voordat de twee andere honden hem hebben overmeesterd.

‘Hok,’ zegt Vess.

Met dat ene woord gebiedt hij de dobermanns naar de kennel te gaan. Gevieren rennen ze als één hond naar de schuur. Toch blaffen ze niet, want hij heeft ze getraind altijd zo stil mogelijk te zijn.

Gewoonlijk houdt hij de honden dicht in zijn buurt en geniet hij van hun gezelschap. Ze mogen zelfs in huis komen, waar ze als een zwart-bruine lappendeken op elkaar gestapeld bij hem liggen als hij ’s middags slaapt. Dan haalt hij ze aan en spreekt ze toe in zoete bewoordingen, want per slot van rekening zijn ze allemaal even braaf. Ze verdienen hun beloning.

Maar de vrouw met de rode sweater verhindert dat Vess de honden op de gebruikelijke wijze kan belonen. Als de vrouw weet dat de honden er zijn, belemmert haar dat en blijft ze zich misschien angstig in de camper schuilhouden, te benauwd voor de honden om uit te stappen.

Hij moet haar vrijheid van handelen geven. Althans de illusie van vrijheid.

Hij is heel benieuwd naar wat ze van plan is.

Ze moet een of ander doel hebben, een motief voor de vreemde dingen die ze tot dusver heeft gedaan. Iedereen heeft een doel. Het doel van Edgler Vess is om zich aan alles wat maar aangenaam is tegoed te doen, nog intensievere prikkels te ondergaan, zich nog dieper in sensationeel genot te dompelen.

Wat die vrouw ook denkt te bereiken – Vess weet dat haar uiteindelijke doel volledige onderworpenheid aan hem is. Ze vormt een glorieus pakket in vrouwenhuid, boordevol allerlei sterke en uitgelezen prikkels, uitsluitend voor zijn genoegen verpakt, zoals een Hershey-reep in zijn bruin-zilveren wikkel of een Jim Slim-worstje dat zo lekker strak in zijn plastic huisje zit.

De laatste dobermann verdwijnt om de hoek van de schuur naar de kennel.

Vess loopt door het kletsnatte gras naar de oude blokhut en beklimt de natuurstenen treden naar de voordeur. Hoewel hij de Mossberg-buks met de pistoolgreep in zijn hand houdt, doet hij zo nonchalant mogelijk, voor het geval de vrouw door de camper naar de cabine is gelopen om te kijken wat hij doet.

Zijn schommelstoel op de veranda is opgeborgen tot het komend voorjaar.

Hij ziet zilverkleurige slijmstrepen op de natte houten vloer van de veranda. Verschillende slakken, vroeg voor de tijd van het jaar, tasten de lucht af met hun bijna doorschijnende, gelatineachtige voelsprieten. De spiraalvormige huisjes op hun rug gaan mee op hun wonderlijke speurtocht. Edgler Vess stapt voorzichtig om de slakken heen.

Op een hoek van de veranda, aan de sierplank langs de rand van de dakspanten, hangt een mobile die uit achtentwintig kleine witte zeeschelpjes bestaat. Sommige schelpjes hebben een fraaie roze binnenkant; het merendeel is spiraalvormig en ze zijn stuk voor stuk uit tamelijk exotische streken afkomstig.

Als klingel op de wind is deze mobile niet zo goed geslaagd, aangezien de meeste tonen dof klinken. Vess wordt verwelkomd door een wilde warreling atonale klanken. Toch glimlacht hij, omdat de mobile een bepaalde … tja, niet echt een sentimentele, maar toch een nostalgische waarde voor hem heeft.

Dit fraaie stukje volkskunst was ooit eigendom van een jonge vrouw, een juriste uit een nette buitenwijk van Seattle in de staat Washington. Ze was ongeveer tweeëndertig en zat al ruim genoeg in haar financiële middelen om zich een eigen huis in een beter gesitueerde buurt te kunnen permitteren, waar ze zelfstandig woonde. Voor een vrouw die sterk genoeg in haar schoenen stond om zich in de juridische wereld, waar men elkaar het licht in de ogen niet gunt, te kunnen handhaven, had ze een verbazingwekkend meisjesachtige slaapkamer: een hemelbed met een roze baldakijn, afgezet met kant en franje; een sprei met een roze patroon en gesteven stofstrookjes langs de randen; een grote verzameling teddyberen; schilderwerkjes van Engelse cottages met klimop langs de muren en omgeven door weelderige primula-tuintjes en tenslotte een heleboel mobiles.

In die slaapkamer had hij opwindende dingen met haar uitgehaald. Daarna had hij haar in de camper meegenomen om op afgelegen plaatsen andere, nog veel opwindendere dingen met haar te doen. Waarom? had ze gevraagd. Omdat dit nu eenmaal is wat ik doe, had hij geantwoord. Dat was de eenvoudige waarheid en voor hem de enige beweegreden.

Edgler Vess weet haar naam niet meer, al kan hij zich met grote waardering nog veel bijzonderheden van haar herinneren. Bepaalde lichaamsdelen waren zo roze en glad en lieflijk als de binnenzijden van sommige van de bungelende zeeschelpjes. Hij koestert vooral een levendige herinnering aan haar kleine handen, bijna zo slank en verfijnd als die van een kind.

Haar handen hadden hem gefascineerd en verrukt. Nooit had hij iemands kwetsbaarheid zo intens ondergaan als de hare, toen hij haar kleine, trillende maar toch sterke handen in de zijne had genomen. O ja, haar handen hadden een van verliefdheid in vervoering rakende schooljongen van hem gemaakt.

Toen hij de mobile ter herinnering aan de juriste op de veranda hing, had hij er één voorwerp aan toegevoegd. Het bungelt nu aan een groen draadje: haar slanke wijsvinger, gereduceerd tot het kale bot, hoewel nog onmiskenbaar elegant. De drie kootjes, van de top tot de basis, klingelen tegen de ronde schelpjes, de tweekleppige miniatuurwaaiertjes, de trompetvormpjes en de spiraaltjes die op de windingen van slakkenhuisjes lijken.

Kling-kling.

Kling-kling.

Hij opent de voordeur en betreedt het huis. Hij doet de deur niet achter zich op slot, om de vrouw binnen te laten komen wanneer ze dat wil.

Wie weet wat ze van plan is.

Haar gedrag is toch al zo verbazingwekkend en geheimzinnig. Ze windt hem op.

In de halfdonkere kamer loopt hij regelrecht naar de smalle trap, direct aan zijn linkerhand. Hij beklimt de trap snel met twee treden tegelijk, een hand op de eikenhouten leuning. Op de bovenverdieping leidt een korte gang naar twee slaapkamers en een badkamer. Zijn slaapkamer bevindt zich links.

In de kamer gooit hij de Mossberg op het bed en loopt naar het raam dat op het zuiden uitkijkt. De blauwe, zwartgevoerde gordijnen zijn gesloten. Hij hoeft ze niet open te schuiven om de camper onder hem op het inrijpad te zien. De twee geplooide gordijnen zijn niet helemaal dichtgeschoven; hij loert met een oog door de vijf centimeter brede kier en ziet de gehele camper duidelijk.

Tenzij de vrouw dadelijk na hem is uitgestapt, wat te betwijfelen valt, zit ze nog binnen. Schuins omlaag kan hij door de voorruit de stoelen in de cabine zien. Daar is ze ook niet.

Vess haalt het pistool uit zijn jaszak en legt het op de toilettafel. Hij schudt zijn regenjas af en gooit hem op de fluwelen sprei over het keurig opgemaakte bed.

Hij tuurt weer door de opening tussen de gordijnen. Nog steeds geen enkel teken van de geheimzinnige vrouw bij de camper onder het raam.

Snel loopt hij door het gangetje naar de badkamer. Witte betegeling, wit schilderwerk, witte badkuip, witte wastafel, wit toilet, glimmende koperen kranen met knoppen van wit porselein. Alles glanst. Geen smetje ontsiert de spiegel.

Vess houdt van een blinkende, brandschone badkamer. Lang geleden woonde hij een poos bij zijn grootmoeder in Chicago. Ze hield de badkamer niet schoon genoeg naar zijn zin. Uiteindelijk, tot het uiterste getergd, had hij het ouwe kreng vermoord. Hij was elf toen hij haar aan het mes reeg.

Edgler Vess steekt zijn hand achter het douchegordijn en draait de koude kraan helemaal open. Hij is nog niet van plan om een douche te nemen, dus waarom zou hij warm water verspillen? Hij zet de sproeierkop op maximum. Het water spuit heel hard in de kuip van fiberglas; in de badkamer geeft het een donderend geluid. Uit ervaring weet hij dat het geluid overal in het kleine huis te horen is; zelfs nu de regen op het dak klettert, is het geluid in de kuip veel harder dan het geruis in de doucheruimte van mevrouw Templeton. Beneden kun je het heel goed horen.

Op een plankje boven het toilet staat een klokradio. Hij zet de radio aan en draait het volume op. Hij heeft het toestel afgestemd op een zender in Portland die vierentwintig uur per dag het laatste nieuws bijhoudt. Als hij een bad neemt en zijn toilet verzorgt, luistert Vess graag naar de bulletins, niet omdat hij belangstelling heeft voor de politieke en culturele ontwikkelingen, maar omdat het tegenwoordig heel veel gaat over mensen die elkaar verwonden en doden: oorlogen, terrorisme, verkrachtingen, aanslagen, allerlei moordpartijen, ga maar door. En alsof dat niet genoeg is om die radioreporters druk bezig te houden, heeft de natuur altijd wel een orkaantje, een flinke aardbeving of een epidemie van vleesetende bacteriën achter de hand om van de dag toch nog iets moois te maken.

Soms, als hij naar de zender luistert en de berichten aangename herinneringen bij hem oproepen aan zijn eigen moordlustige ondernemingen, begrijpt hij dat ook hij eigenlijk een natuurkracht is, een orkaan, een overstroming, een door de ruimte suizende asteroïde die planeten kan verpletteren – het destillaat van alle menselijke wreedheid in één lichaam bijeen. Elementaire kracht. Die gedachte bevalt hem.

Maar om de vrouw te misleiden moet hij geen nieuwsuitzending hebben. Haastig draait hij aan de afstemknop tot hij een zender met muziek heeft gevonden. Take the ‘A’ Train door Duke Ellington and his Orchestra.

Perfect.

Het geluid van de big band tovert beelden voor zijn geestesoog van fonkelend licht dat van geslepen kristal terugkaatst, van lichtgevende belletjes die in een glas champagne opstijgen. De muziek herinnert hem ook aan de geur van versgesneden limoenen en citroenen. Hij vóelt de tonen in de lucht; sommige klanken barsten glanzend als belletjes uiteen, andere kaatsen op hem af als honderden piepkleine gummiballetjes en weer andere als broze herfstbladeren, voortgeblazen op de wind; het is heel tastbare muziek, geestdriftig en stimulerend.

Door de swingende beat kan hij de vrouw subtiel op een dwaalspoor brengen. Ze kan zich niet indenken, niet echt geloven, dat haar met zulke muziek op de achtergrond iets akeligs zou kunnen overkomen.

Perfect.

Hij haast, zich weer naar het slaapkamerraam. Langer dan een minuut is hij niet weggeweest.

Regen klettert tegen het raam en stroomt langs het glas.

Op het pad onder hem is de situatie niet veranderd.

De vrouw moet nog in de camper zijn. Het ligt niet voor de hand dat ze hals over kop uit het voertuig wegrent; veel waarschijnlijker is dat ze op haar hoede naar buiten sluipt en daar aarzelend blijft staan. Hoewel ze de kans heeft gehad om naar buiten te komen toen hij in de badkamer was, is het veel logischer dat ze zich achter het geopende portier ineengedoken verscholen houdt om de situatie te verkennen en in te schatten wat ze moet doen. Vanuit zijn hooggelegen uitkijkpost kan hij vrijwel helemaal om de camper heen kijken, met uitzondering van een paar blinde hoeken aan de linkerkant en helemaal achteraan. Hij ziet haar niet.

‘Ready when you are, Miss Desmond,’ zegt hij, verwijzend naar de filmklassieker ‘Sunset Boulevard’ met Gloria Swanson in de hoofdrol als Norma Desmond.

‘Sunset Boulevard’ heeft diepe indruk op Vess gemaakt toen hij de film voor het eerst op de televisie zag. Hij was dertien, een jaar na het juridisch beraad over de moord op zijn grootmoeder. Hoewel de jonge Vess duidelijk genoeg begreep dat Norma Desmond de slechte vrouw in de tragedie was, dat de schrijver en de regisseur gewild en bedoeld hadden dat ze zo moest zijn, had hij haar bewonderd, intens van haar gehouden. Haar egocentrie was opwindend en hij had de wijze waarop ze volledig in zichzelf opging heroïsch gevonden. Ze was het meest oprechte personage dat hij ooit in een film had gezien. Zó waren mensen echt, onder al die huichelarij en hypocrisie, onder al dat geklets over liefde, mededogen en altruïsme; ze waren allemaal zoals Norma Desmond, al zouden ze dat nooit toegeven. Norma gaf gewoon geen reet om de hele wereld en ze onderwierp iedereen aan haar ijzeren wil, ook nadat ze niet zo jong en mooi en beroemd meer was, en toen ze de man die door William Holden werd gespeeld niet naar haar hand had kunnen zetten zoals ze het wilde, nam ze ijskoud een pistool en schoot hem in koelen bloede dood, en dat was zó sterk, zó doortastend dat de jonge Edgler te opgewonden was geweest om die nacht te kunnen slapen. Klaarwakker had hij zich liggen afvragen hoe het zou zijn om een zo superieure en oprechte vrouw als Norma Desmond te leren kennen – en haar dan te breken en te doden, om alle kracht van haar egoïsme in zich te kunnen opnemen.

Misschien lijkt de geheimzinnige vrouw daarbuiten wel een beetje op Norma Desmond. Lef heeft ze genoeg, dat is zeker. Hij snapt maar niet wat ze toch voor de donder uitvoert, wat ze precies wil; mocht hij haar motivering eenmaal begrijpen, dan is ze misschien helemaal niet zo iemand als Norma Desmond. Maar ze is inmiddels naar zijn ervaring al iets nieuws en interessants geworden.

De regen.

De wind.

De camper.

Take the ‘A ’ Train wordt gevolgd door String of Pearls.

Tegen de blauwe gordijnen fluistert Edgler Vess: ‘Ready when you are. ’

Nadat de moordenaar uit de camper was gestapt en het portier had dichtgeslagen, bleef Chyna lang in de donkere slaapkamer naar het eentonige lied van de regen luisteren.

Ze had zich voorgenomen heel omzichtig te werk te gaan. Luisteren. Afwachten. Zekerheid hebben. Volstrekte zekerheid.

Maar ze had moeten toegeven dat ze haar zelfbeheersing begon te verliezen. Hoewel haar kleren tijdens de lange rit vanaf Humboldt County bijna helemaal droog waren geworden, had ze het nog steeds koud en de oorzaak van haar rillingen was het ijs van de twijfel in haar binnenste.

De spinvreter was wel uitgestapt en weggelopen, maar voor Chyna was het veel verstandiger om in het donker bij de twee lijken te blijven dan het risico te nemen hem buiten tegen het lijf te lopen. Ze wist dat hij zou terugkeren en dat dit slaapkamertje helemaal geen veilige schuilplaats bood, maar geruime tijd werd wat ze wist overheerst door wat ze vóelde.

Toen haar gevoel van verlamming eindelijk wegebde, kwam ze met een roekeloze nonchalance in actie, alsof nog langer aarzelen tot een veel ergere verlamming zou leiden die ze niet meer de baas zou kunnen worden. Ze rukte de slaapkamerdeur open, dook het gangetje in met de revolver in haar geheven hand voor zich uit gestrekt voor het geval dat die rotschoft toch nog in de camper was, en rende langs de badkamer en door de eethoek helemaal naar voren, waar ze in het salongedeelte op een meter afstand van de stuurstoel bleef staan.

Het enige licht, een somber grauwe mistigheid, viel door het dakraampje in het gangetje achter haar en door de voorruit. Toch was het genoeg om te zien dat de moordenaar er niet was. Ze bevond zich alleen in de camper.

Buiten, pal voor de camper, lag een doorweekte tuin met een paar druipende bomen en een ruw looppad dat naar een verweerde schuur leidde.

Chyna liep naar een zijraam aan de linkerkant, schoof heel omzichtig een hoekje van het vettige gordijntje opzij en zag een uit balken en natuursteen opgetrokken huis, op een meter of zes van haar af. Een ‘log house’, gevlekt door de tijd en vele laagjes creosoot, druipend van het regenwater en met muren die als donkere slangenhuid glansden.

Hoewel ze er nog niet zeker van was, nam ze aan dat de moordenaar hier woonde. Hij had tegen de twee bedienden van het tankstation gezegd dat hij na zijn ‘jachtpartij’ op weg naar huis was: alles wat hij daar had staan vertellen had Chyna heel waarheidsgetrouw in de oren geklonken, inclusief en vooral wat hij over het jonge meisje Ariel had gezegd.

De moordenaar was ongetwijfeld zijn huis ingegaan.

Ze liep weer naar voren en boog zich over de bestuurdersstoel. Er zaten geen sleutels in het contact; ze lagen ook niet in een van de dashboardvakjes.

Chyna kroop naar de passagiersstoel rechts, waar ze zich ervan bewust was dat ze daar erg in het zicht zat, hoewel de stromende regen een gordijn van water over de ramen legde. Noch in de opbergruimte tussen de stoelen of in het ondiepe handschoenenvak, noch onder de stoelen of in de sleuven van de portieren voor wegenkaarten, kon ze een aanwijzing over de eigenaar vinden – geen naam, geen adres, niets.

Het zat erin dat hij gauw terugkwam. Om een of andere krankzinnige reden had de man al die moeite en risico’s genomen om de twee lijken naar zijn huis te vervoeren; het zat erin dat hij ze niet lang in de camper zou laten.

De stromende regen tegen de ramen vertroebelde haar uitzicht, zodat ze het niet goed kon zien, maar ze meende dat de gordijnen van de benedenverdieping aan de voorzijde gesloten waren. De moordenaar kon haar dus niet met een terloopse blik naar buiten toevallig uit de camper zien stappen. De vensters op de bovenverdieping kon ze nog moeilijker onderscheiden dan die beneden, maar ze nam aan dat de gordijnen daar ook wel dicht zouden zijn.

Ze deed het portier een eindje open. Een windvlaag door de opening stak als een koud mes op haar in. Zo snel als ze kon stapte ze uit en sloot het portier.

Het lage wolkendek woelde onstuimig.

Achter het huis verhieven zich beboste heuvels, rij na rij, tot ze in de parelmoeren mist uit het zicht verdwenen. Chyna vermoedde dat er achter de heuvels bergtoppen waren die tot in de bewolking reikten; in deze tijd van het jaar zouden ze wel met sneeuw bedekt zijn.

Ze haastte zich de natuurstenen treden op naar de veranda om gauw uit de regen weg te komen, maar het viel met zulke bakken neer dat ze in een oogwenk doornat was. Bij de voordeur ging ze met haar rug tegen de ruwe muur staan.

Twee vensters van de woonkamer flankeerden de voordeur. Ze zag dat het gordijn voor het raam naast haar was dichtgeschoven.

Binnen klonk muziek.

Swingmuziek.

Chyna staarde naar de velden langs de smalle weg die van het huis naar een heuveltop leidde, en achter de heuvel uit haar zicht verdween. Misschien stonden daar verderop nog andere huizen aan de ongeplaveide weg en kon ze daar misschien mensen bereiken die haar wilden helpen.

Maar wie had haar in al die jaren ooit geholpen?

Het schoot haar te binnen dat ze wakker was geworden omdat de camper twee keer kort achtereen was gestopt. Ze vermoedde dat de moordenaar de camper door een hek had moeten manoeuvreren. Maar ook als het een privéweg was, zou die weg toch ergens op een openbare weg uitkomen, waar ze hulp kon vragen aan bewoners of aan iemand in een aangehouden auto.

De top van de heuvel lag ongeveer vierhonderd meter van het huis af. Ze zou een heel eind door open terrein moeten voordat ze achter de heuvel uit het zicht was. Als hij haar in de gaten kreeg, zou hij haar waarschijnlijk achterna komen en grijpen voordat ze zich in veiligheid had kunnen stellen.

En ze wist nog steeds niet of dit wel zijn huis was. En zelfs al wás het zo, dan had ze nog geen zekerheid dat hij Ariel hier verborgen hield. Stel dat ze hier met de politie terugkwam en Ariel was er niet, dan kon hij weigeren te zeggen waar de politie het meisje zou kunnen vinden.

Ze moest zeker weten dat Ariel in de kelder zat.

Maar in dat geval kon de moordenaar zich in zijn huis barricaderen als Chyna met de politie terugkwam. Het vereiste misschien een antiterreureenheid om bij hem te komen en tegen die tijd kon hij Ariel misschien hebben gedood en zelfmoord hebben gepleegd.

In ieder geval was het zo goed als zeker dat hij zich, zodra er politie opdaagde, met hand en tand zou verzetten. Dan begreep hij wel dat hij in de val zat en dat zijn spel uit was – dat hij nooit meer aan zijn sadistische trekken zou komen en dat hem niet meer restte dan een apocalyptisch einde van zijn waanzinnige daad.

Chyna kon de gedachte niet verdragen dat ze het in levensgevaar verkerende meisje in de steek zou moeten laten. Niet zó kort na het verlies van Laura die ze niet had kunnen redden. Een onverdraaglijke gedachte. Ze kon mensen niet aan hun lot overlaten zoals andere mensen haar altijd in de steek hadden gelaten. Iets voor iemand betekenen leerde je niet uit een studieboek of in de collegebanken, maar met liefde, in moeizame opoffering, door geloof in elkaar en door iets voor iemand te dóén. Ze wilde geen enkel risico nemen. Ze wilde leven – maar voor iemand anders. Ze had nu tenminste een revolver.

En het voordeel van het verrassingselement.

Vannacht, bij de Templetons en in de camper en daarna in het tankstation, had ze ook wel het voordeel van de verrassing aan haar kant gehad, maar toen had ze de revolver nog niet.

Ze besefte opeens dat ze bezig was zich te dwingen tot de uiterst riskante actie die voor haar lag, dat ze redenen zocht om naar binnen te gaan. Het huis ingaan was natuurlijk een volslagen krankzinnig plan – godallemachtig, dat was het zeker. Maar ze probeerde er een goede reden voor te vinden, terwijl ze al wist dat er voor haar geen weg terug meer was.

Bij het uitstappen houdt de vrouw een revolver in haar rechterhand. Het zou een .38 kunnen zijn, misschien een Chief’s Special. Dat is een populair wapen onder politiepersoneel. Maar deze vrouw gedraagt zich niet alsof ze tot een politiekorps behoort en ze houdt het wapen niet vast zoals iemand met een politieopleiding zou doen, hoewel het hem wel duidelijk is dat ze ermee kan omgaan.

Nee, ze is in geen geval in politiedienst. Iets heel anders. Iets geheimzinnigs.

Vess is nooit zo door iemand geïntrigeerd geweest als door deze doortastende tante, deze mysterieuze avonturierster. Het is een waar genoegen haar bezig te zien.

Zodra ze van de camper naar het huis rent, loopt Vess naar het zijraam van zijn slaapkamer. Ook voor dit raam hangen twee blauwe gordijnen. Hij schuift ze een eindje open.

Hij ziet haar niet.

Vess wacht af met ingehouden adem, maar ze rent niet langs de camper naar de heuvel. Na ongeveer een halve minuut weet hij dat ze er niet vandoor wil.

Als ze was weggerend, zou ze hem diep teleurgesteld hebben. Hij beschouwt haar niet als iemand die gauw de benen neemt. Ze is dapper. Hij wil graag dat ze dapper is.

Hij zou de honden op haar hebben afgestuurd als ze ervandoor was gegaan. Niet met het bevel haar te doden, maar om haar tegen te houden. Dan zou hij haar op zijn gemak zijn gaan halen om haar te ondervragen.

Maar nee, ze komt naar hém toe! Om een reden die hij zich met geen mogelijkheid kan voorstellen, wil ze hem naar binnen volgen. Met haar revolver.

Hij moet op zijn hoede zijn. Maar o, wat heeft hij een plezier. Haar revolver maakt de pret nog intenser.

De voordeur ligt pal onder het raam waar hij naar buiten kijkt, maar door het afdak kan hij haar niet zien. De geheimzinnige vrouw is ergens op de veranda. Hij vóelt haar nabijheid, misschien direct onder hem.

Hij grijpt het pistool van de toilettafel en sluipt geluidloos over de kamerbrede vloerbedekking naar de openstaande deur. Snel loopt hij de gang door tot bovenaan de trap, waar hij blijft staan. Door de overkapping van de trap ziet hij alleen het portaal beneden, niet de kamer. Maar hij luistert.

Als ze de voordeur openduwt, weet hij dat meteen, want een van de scharnieren maakt een droog knarsend geluid. Niet hard, maar goed hoorbaar. Omdat hij zijn gehoor uitsluitend op dat geluid richt, kunnen het getrommel van de regen op het dak, het gedreun van de douchestraal in de badkuip en In the Mood op de radio het geknars niet maskeren.

Pure waanzin, dat was het. Maar Chyna wilde doorzetten. Voor Ariel. Voor Laura. En ook voor zichzelf. Misschien wel het meest voor zichzelf.

Na al die jaren wegkruipen onder bedden, in kasten en op donkere zolders, was het daarmee nu voor eens en voor altijd afgelopen. Na al die jaren met neergeslagen ogen door het leven te zijn gegaan om geen aandacht op zichzelf te vestigen, moest ze opeens een daad stellen om niet van ellende uit elkaar te barsten. Vanaf haar geboorte had ze in een gevangenis geleefd, ook nadat ze bij haar moeder was weggegaan, een gevangenis van angst en schaamte, zonder een sprankje hoop op verbetering; ze was zo gewend geraakt aan haar ingeperkte levenswijze dat ze de tralies niet eens had opgemerkt. Nu maakte gerechtvaardigde woede haar banden los en werd ze bijna dol van het vrijheidsgevoel. De ijzige wind nam toe en regenflarden sloegen onder het afdak van de veranda.

Een uit zeeschelpjes vervaardigde mobile op de veranda tinkelde op de wind, een irritante werveling doffe klanken.

Chyna sloop langs het raam. Zorgvuldig vermeed ze de rondkruipende slakken op de planken vloer van de veranda. De gordijnen bleven dicht.

Hij had de voordeur niet op slot gedaan. Ze duwde de deur zo geluidloos mogelijk naar binnen open. Een scharnier knarste. Het nummer van de band eindigde in een swingende climax en direct daarna hoorde ze twee stemmen ergens in het huis. Chyna bleef stokstijf op de drempel staan, tot ze begreep dat het een reclamespot was. De muziek was uit een radio gekomen.

Het kon zijn dat er behalve Ariel nog iemand in huis was, een ander iemand dan de stoet levende of dode slachtoffers die de moordenaar op zijn tochten mee naar huis had genomen. Chyna kon zich nauwelijks indenken dat deze man een vrouw en kinderen zou hebben, een Addams Family die op hem had zitten wachten; toch waren er enkele gevallen bekend van moordzuchtige psychoten die nauw samenwerkten, zoals de twee mannen die een paar decennia geleden in Los Angeles samen de ‘Hill-side-wurger’ hadden gevormd.

Stemmen op de radio waren geen bedreiging.

Ze strekte haar hand met de revolver voor zich uit en ging naar binnen. Een windvlaag gierde het huis in en liet een loszittende lampenkap rammelen. Dat geluid kon haar verraden, zodat ze de deur snel achter zich sloot.

De stemmen van de radioreclame kwamen van boven, door een overkapte trap links van haar. Er zat geen deur in de overkapping en ze bleef de opening in de gaten houden, voor het geval er nóg iets naar beneden mocht komen.

De voorkamer op de benedenverdieping besloeg de gehele breedte van het kleine huis. Hoewel er slechts een grauw ochtendlicht naar binnen viel, zag het er heel anders uit dan Chyna had verwacht. Er stonden fauteuils van jagersgroen leer met voetenbankjes ervoor, een Schotsgeruite divan op grote balpoten, en bijzettafeltjes van rustiek eikenhout. Ze zag een deel van een boekenkast die misschien wel driehonderd boeken bevatte. Bij de grote, natuurstenen open haard glommen koperen tangen en poken. Op de schoorsteenmantel stond een antieke klok, gedragen door twee bronzen mannetjesherten die zich op de achterpoten verhieven. De sfeer was er typisch manlijk, hoewel niet agressief van aard – geen glazig starende herten- of berenkoppen aan de muur, geen afbeeldingen van jachttaferelen, geen uitgestalde vuurwapens. Het was er gewoon gezellig en behaaglijk. Waar ze een afstotende rotzooi had verwacht als een duidelijke aanwijzing van een zwaar gestoorde geest, was het er daarentegen keurig netjes. Geen vuil en stof, maar reinheid alom. Ook in de diepere schaduwen zag Chyna dat hij er goed gestofzuigd en gepoetst had. Het huis was niet vergeven van de stank van de dood; het rook er lekker naar boenwas op citroenoliebasis en een subtiel dennengeurtje uit een spuitbus; ook hing er nog de aangename lichte nawalm van houtskool uit de open haard.

Van boven galmden de enthousiaste stemmen ter aanbeveling van een belastingconsultatiebureau, en vervolgens ter meerdere glorie van een merk donuts, door de overkapping van de trap. De moordenaar had het volume heel hard gezet; Chyna vond het niet normaal, alsof hij andere geluiden wilde verhullen.

En ja, er was een ander geluid. Het klonk als de regen buiten en toch een beetje anders. Het duurde niet lang voor ze wist wat het was. Een douche.

Dus daarom had hij de radio zo hard aan. Hij stond onder de douche naar de radio te luisteren.

Had ze even geluk! Zolang de moordenaar onder de douche stond, kon ze naar Ariel op zoek gaan zonder het risico te lopen dat hij haar aanwezigheid opmerkte.

Chyna haastte zich de kamer door naar een halfopenstaande deur, waardoor ze in de keuken uitkwam. Kanariegele betegeling en kasten van knoestig grenenhout. Grijze vloertegels van vinyl, met gele, groene en rode spikkeltjes. Goed geboend. Alles op zijn vaste plaats.

Ze was zo doorweekt dat er regenwater uit haar haar droop en van haar broekspijpen op de reine vloer sijpelde.

Aan de zijkant van de koelkast zat een kalender geplakt die al op de maand april was opengeslagen. De kleurenfoto toonde een wit en een zwart poesje, die haar met felle groene oogjes vanuit een grote bos lelies aanstaarden.

De normaalheid van het huis beangstigde haar: de glanzende oppervlakten, de reinheid, de huiselijke accenten … het gevoel dat hier een man woonde die overdag op straat kon lopen en voor een normaal iemand kon doorgaan, zonder dat men wist welke verschrikkingen hij had aangericht.

Sta er niet bij stil.

Blijf in beweging. Dat is de garantie voor je veiligheid.

Ze liep naar de achterdeur. Door de vier glaspaneeltjes in de bovenste helft zag ze een trap vanaf de veranda naar een groene tuin, een paar grote bomen en de schuur.

Zonder enige afscheiding kwam de keuken uit op de eetkamer. Keuken en eetkamer besloegen samen ongeveer tweederde van de breedte van het huis. De kleine ronde eettafel had een blad van donker grenen dat niet op vier poten maar op een dikke trommelvorm in het midden rustte. De vier zware houten stoelen met spijlen in de rugleuningen hadden vastgestrikte ruggensteunen en kussentjes op de zittingen.

Boven klonk weer muziek, hier in de keuken minder goed te horen dan in de kamer. Maar als ze wat meer van big bands had geweten, had ze toch kunnen horen welk nummer er werd ingezet.

Hier in de keuken hoorde ze het geluid van de lopende douche ook veel duidelijker dan in de kamer. Dat kwam doordat de buizen van de waterleiding door de muur aan de achterkant van het oude huis liepen. Het naar de badkamer gestuwde leidingwater gaf een doordringend geruis in het holle koper. Bovendien zat de leiding niet stevig vast en was ook niet meer zo best geïsoleerd; hier en daar trilde de leiding tegen een bout in de muur, een snel gerammel achter het pleisterwerk: ra-ta-ta-ta-ta-ta-ta.

Als dat gerammel ophield, wist ze meteen dat het met haar veiligheid gedaan was. Dan had ze in de daaropvolgende stilte hooguit een paar minuten speling waarin hij zich stond af te drogen. Daarna kon hij overal in huis opduiken.

Chyna zocht naar een telefoon. Ze zag alleen een contact in de muur om een toestel op aan te sluiten. Als ze ergens een toestel had gezien, zou ze het alarmnummer 911 van de politie hebben gebeld, althans aangenomen dat er – ja, waar waren ze hier eigenlijk? – een 911-service in deze negorij was. Als ze wist dat de politie eraan kwam, zou dat de rest van haar speurtocht minder zenuwslopend maken.

Aan de andere kant van de eetkamer zag ze weer een deur. Hoewel de moordenaar zich nog boven stond te douchen, draaide ze de knop zo zacht mogelijk om en stapte heel behoedzaam over de drempel. Ze kwam in een gecombineerde was- en opbergruimte. Een wasmachine. Een centrifuge. Doosjes en flesjes met wasmiddelen stonden in keurige rijtjes op twee losse planken. Het rook er naar waspoeder en bleekmiddel.

Het geruis van het water en het gerammel van de leiding waren hier nog duidelijker hoorbaar dan in de keuken.

Links van haar, voorbij de wasautomaat en de centrifuge, zag ze nog een deur van ruw, geelgroen geverfd grenenhout. Ze opende de deur. Aan haar voeten lag een trap naar een donkere kelder. Haar hart begon sneller te slaan.

‘Ariel,’ zei ze zacht. Geen antwoord. Chyna had meer in zichzelf dan tegen het meisje gesproken.

Daar beneden tekende zich geen enkel raam af. Geen sprankje morgenlicht, grauw door de regen, viel door smalle kelderraampjes of luchtroosters naar binnen. Donker als in een kerker. Maar als die schoft beneden een meisje gevangen hield, was het wel merkwaardig dat hij de deur naar de keldertrap niet potdicht had afgesloten. Er zat alleen een draaislotje op, heel simpel te openen door gewoon de knop om te draaien; niet wat je een echt slót zou noemen.

Het door hem gevangen gehouden meisje kon in een dieper gelegen ruimte opgesloten zitten, ja zelfs geboeid zijn. In dat geval kon Ariel het wel vergeten om bij deze trap naar de bijkeuken te komen, ook wanneer hij haar dagenlang in haar kooi alleen liet; dat verklaarde waarom de moordenaar er alle vertrouwen in had dat de deur bovenaan de trap zo wel voldoende was afgesloten wanneer hij een paar dagen wegging.

Toch was het merkwaardig dat hij er zich kennelijk totaal niet om bekommerde dat een inbreker tijdens zijn afwezigheid de trap naar de kelder kon afdalen om daar bij toeval het opgesloten meisje te ontdekken. De kennelijke ouderdom en de landelijke afgelegenheid van het pand in aanmerking genomen, evenals het ontbreken van enig automatisch waarschuwingssignaal, waren voor Chyna redenen om aan te nemen dat het huis geen beveiligingssysteem had. De moordenaar, met al zijn geheimen, zou logischerwijs een stalen deur naar de kelder geïnstalleerd hebben, met sloten die even moeilijk open te krijgen waren als die van een bankkluis.

De afwezigheid van bijzondere voorzorgsmaatregelen zou kunnen betekenen dat de moordenaar het meisje Ariel niet hier beneden gevangen hield. Maar Chyna wilde die mogelijkheid niet eens in overweging nemen. Ze móést en zou Ariel vinden.

Ze boog zich op de drempel naar binnen, tastte de muur af tot ze de schakelaar voelde en deed het licht aan. Zowel bovenaan de trap als in de kelderruimte beneden brandde een lamp.

De enkele trap van kale betonnen treden was steil. Het kwam haar voor dat de trap van veel recenter datum was dan het huis, dat hij misschien pas een paar jaar geleden was aangebracht. De snelle stroming van het water door de koperen leiding en het gerammel in de muur maakten haar duidelijk dat de moordenaar nog onder de douche stond om alle sporen van zijn misdrijven weg te wassen. Ra-ta-ta-ta-ta-ta-ta …

Luider dan de eerste keer, maar nog steeds fluisterend, zei ze: ‘Ariel.’

Geen antwoord uit de stille lucht onder haar.

Luider. ‘Ariel!’

Geen enkele reactie.

Chyna wilde niet in die raamloze kerker afdalen waar ze geen andere uitweg dan de betonnen trap had, zelfs niet met een openstaande deur. Maar ze kon geen andere manier bedenken om die trap te vermijden, niet als ze zeker wilde weten of Ariel al dan niet beneden zat.

Ra-ta-ta-ta-ta-ta-ta …

Zo ging het nu altijd, hoewel haar kinderjaren al lang voorbij waren en ze als volwassen vrouw geacht werd alles goed onder controle te hebben. Alles in eigen hand, ja, en toch kwam het altijd weer op hetzelfde neer: zonder enige steun, duizelig van angst, eenzaam in een sombere en donkere en benarde schuilplaats, zonder uitwegen, slechts steunend op een zinloze hoop op verbetering, met een onverschillige wereld om zich heen, zonder dat iemand zich ook maar iets van haar aantrok of zich afvroeg waar ze kon zijn.

Terwijl ze gespannen luisterde naar de minste wijziging van het geluid van het stromende water en de rammelende leiding, liep Chyna tree voor tree de trap af, met haar linkerhand op de ijzeren leuning. Ze bleef de revolver in haar gestrekte rechterhand houden en ze omklemde de kolf zo hard dat haar knokkels er pijn van deden.

‘Chyna Shepherd, onberoerd en in leven,’ zei ze bevend. ‘Chyna Shepherd, onberoerd en in leven.’

Halverwege de trap keek ze om. Aan het eind van haar natte schoenafdrukken leek de deur wel een paar honderd meter boven haar, even ver van haar af als de top van de heuvel die ze vanaf de veranda had gezien.

Alice in het konijnenhol naar een gek geworden wereld zonder tea-party’s.

Bij de open deur tussen de eetkamer en de bijkeuken hoort Edgler Vess de geheimzinnige vrouw naar Ariel roepen. Ze is niet ver van hem vandaan, pal om de hoek langs de wasmachine en de centrifuge, dus hij hoort heel goed welke naam ze heeft gezegd.

Ariel.

Verbijsterd staat hij met open mond met zijn oogleden te knipperen in de geur van waspoeder en het door de muur gesmoorde gerammel van de koperen waterleiding, terwijl haar stem in zijn gedachten nagalmt.

Het is niet mogelijk dat ze Ariel kent.

Toch zegt ze de naam van het meisje weer, luider dan eerst. Vess voelt zich opeens heel erg geschokt, terneergeslagen en betrapt. Hij kijkt om naar de ramen van de eetkamer, niet anders verwachtend dan daar onbekenden te zien die hem verwijtend aankijken en hun stralende gezichten tegen het glas drukken. Hij ziet alleen de regen en het daarin verdrinkende grauwe licht, maar hij is nog steeds pijnlijk verontrust.

Dit is niet leuk meer. Helemaal niet leuk.

Het mysterie gaat hem te diep. Het is te verontrustend.

Het lijkt alsof die vrouw niet uit de Honda is gekomen, maar vanuit een onzichtbare dimensie is verschenen, uit een wereld die achter deze ligt, waar ze hem heimelijk heeft gadegeslagen. De smaak is volstrekt bovennatuurlijk, de structuur bovenwerelds. Het wasmiddel ruikt als brandende wierook, en de oververzadigde lucht schijnt vervuld van onzichtbare wezens.

Beangstigd en geplaagd door twijfel, niet gewend aan die emoties, stapt Vess de bijkeuken met de wasmachines in en heft zijn Heckler & Koch P7. Hij kromt zijn vinger om de trekker en wil al bijna schieten.

De kelderdeur staat open. Het licht op de trap brandt.

Hij kan de vrouw niet zien.

Hij ontspant zijn gekromde vinger en vuurt niet.

Bij de weinig voorkomende keren dat hij mensen ontvangt om te komen eten, of voor een zakelijke aangelegenheid, laat hij altijd een van de dobermanns in de bijkeuken waar hij zijn was doet. Dan ligt de hond er rustig een tukje te doen. Maar zodra iemand anders dan Vess binnenkomt, slaat de hond grommend aan en verjaagt hij het ongewenst bezoek.

Wanneer hun meester op pad is, bewaken de dobermanns nauwgezet het hele terrein. Niemand maakt ook maar de geringste kans om in huis, laat staan in de kelder, te komen.

Vess heeft nooit een veerslot op de deur gezet dat niet aan de binnenkant kan worden geopend, uit angst dat de deur zou kunnen dichtvallen en hem insluiten als hij beneden zijn spelletjes doet en even niet oplet. Met een eenvoudig grendelslot is dat probleem verholpen en overkomt hem zo’n ramp niet. Hij kan zich tenminste niet voorstellen hoe zo’n mechanisme het zou kunnen begeven, maar hij is veel te benauwd voor het idee te worden ingesloten om het risico te nemen.

In de loop der jaren heeft Vess meer dan eens een toevallige samenloop van omstandigheden gezien, waardoor mensen het leven lieten. Op een namiddag, eind juni, tegen zonsondergang, reed hij eens op de Interstate 80 naar Reno in Nevada, toen hij in de camper werd ingehaald door een jonge blonde vrouw in een Mustang met open kap. Ze droeg een wit shortje en een witte blouse en haar lange rossig-gouden haar wapperde in de avondwind. Dadelijk vervuld door de sterke aandrang om haar knappe gezicht kapot te maken, had hij de camper tot de hoogste snelheid opgevoerd om de snellere Mustang in zicht te blijven houden, maar zijn jacht op haar leek tot niets te leiden. Toen de snelweg naar het hogere bergland steeg, viel de snelheid van de camper terug en liep de Mustang op hem uit. Maar ook als hij dicht bij de vrouw had kunnen komen, was het verkeer te druk naar zijn zin – te veel getuigen – om de stoutmoedigheid te kunnen opbrengen haar van de weg te duwen. Toen kreeg de Mustang een klapband. Door de hoge snelheid verloor ze bijna de macht over het stuur, maar sloeg net niet over de kop en slingerde over de hele wegbreedte heen en weer, waarbij blauwe rook van de banden sloeg. Maar ze kreeg de situatie toch in de hand en manoeuvreerde de wagen de berm in. Vess was gestopt om haar te helpen. Ze was dankbaar voor zijn aanbod. Ze had plezierig verlegen geglimlacht; een aardig meisje met een gouden kruisje van een paar centimeter aan een kettinkje om haar hals. Later had ze zo bitter gehuild en zich opwindend verzet tegen het verminken van haar schoonheid, waarbij ze tevergeefs had geprobeerd haar gezicht van zijn scherpe instrumenten weg te draaien. Zo’n vurige jonge vrouw vol levenslust op weg naar Reno – tot het toeval haar aan hem schonk.

En als een autoband kon klappen, waarom zou een slot dan niet defect kunnen raken?

Als het toeval kan geven, kan het ook nemen.

Vess leeft met grote intensiteit, maar niet zonder zijn voorzorgsmaatregelen.

Nu is deze vrouw, zij die om Ariel roept, als het ware een klapband die in zijn leven komt; opeens weet hij niet zeker of zij een geschenk aan hém of dat hij een geschenk aan haar is.

Hij denkt aan haar revolver en zou graag willen dat de dobermanns er waren. Hij sluipt langs de wasmachine en de centrifuge naar de kelderdeur.

De stem van de vrouw klinkt onder aan de trap: ‘China Shepherd, onberoerd en in leven!’

Het zijn zulke wonderlijke woorden, en de betekenis ervan is zo mysterieus, dat ze hem als een toverformule voorkomen, als ondoorgrondelijke geheimtaal.

Ter bevestiging van die indruk herhaalt de vrouw wat ze gezegd heeft alsof ze zingt: ‘China Shepherd onberoerd en in leven.’

Hoewel Vess gewoonlijk niet aan bijgeloof hecht, ondergaat hij een verhevigd gevoel van het bovennatuurlijke, anders dan alles wat hij tot dusver heeft ondergaan. Zijn hoofdhuid prikkelt, hij voelt kippenvel in zijn nek en hij klemt het pistool vaster in zijn hand.

Na een korte aarzeling buigt hij zich over de drempel en kijkt naar beneden.

De vrouw is nog maar een paar treden van de vloer af. Ze houdt de leuning met een hand vast en in haar andere hand houdt ze de revolver gestrekt voor zich uit.

Geen politievrouw. Een amateurspeurneus.

Toch zou ze zijn klapband kunnen zijn, en hij is nerveus en gespannen, hoewel heel nieuwsgierig naar haar en tegelijk op zijn hoede om zijn veiligheid boven zijn nieuwsgierigheid te stellen. Hij sluipt over de drempel tot bovenaan de trap.

Hoe dichtbij de vrouw ook is, ze hoort hem niet want de kelder bestaat geheel uit beton en er kraakt hier niets.

Hij richt zijn pistool op het midden van haar rug. Als hij het eerste schot zou lossen, wordt ze ondersteboven gegooid en valt ze met gespreide armen plat op de vloer onder haar; met het tweede schot kan hij haar in haar val raken. Als hij daarna de trap afrent, zou hij haar misschien met het derde en vierde schot in haar benen kunnen treffen. Vervolgens zou hij zich op haar moeten werpen om de loop van het pistool tegen haar achterhoofd te drukken en dan … en dan, als hij haar volkomen in zijn macht heeft, haar domineert, kan hij bepalen of ze nog een bedreiging voor hem vormt, of hij het kan riskeren haar te ondervragen, of dat ze zo gevaarlijk is dat hij niets anders kan doen dan een paar kogels door haar hoofd jagen.

Terwijl de vrouw onder de lamp beneden aan de trap komt, kan Vess haar revolver beter zien. Het is inderdaad een Smith & Wesson .38 Chief’s Special, zoals hij al eerder had gedacht toen hij haar vanuit zijn slaapkamerraam bespiedde, maar opeens krijgen het merk en het model een schokkende betekenis voor hem. Hij ruikt een Slim Jim-worstje. Hij denkt aan twee ogen als een vochtige nacht die zich in hevige schrik, doodsangst en wanhoop opensperren.

Hij heeft in de afgelopen uren twee van deze revolvers gezien. De eerste behoorde toe aan de jonge Aziatische heer van het tankstation; hij had het in zelfverdediging onder de toonbank vandaan gegrist maar niet de kans gekregen te schieten.

Hoewel de Chief’s Special een populair wapen is, wordt het toch niet zo algemeen gewaardeerd dat je het overal ziet. Edgler Vess weet met de zekerheid van een vos die een konijn in het hoge gras ruikt, dat het om hetzelfde wapen gaat.

Hoewel er nog heel wat geheimzinnigheid rond de vrouw onderaan de trap zweeft, hoewel haar aanwezigheid nu minder verbazingwekkend is geworden, is er niets bovennatuurlijks aan haar. Ze kent de naam Ariel niet omdat ze hem vanaf een andere wereld heeft gadegeslagen, niet omdat ze onder het gezag van een hogere macht valt, maar eenvoudig omdat ze erbij was, daar in het tankstation, toen Vess met de twee bedienden stond te babbelen en de mannen even later doodschoot.

Waar ze zich verstopt had, hoe hij haar over het hoofd heeft kunnen zien, waarom ze de noodzaak voelde hem te achtervolgen, waar ze de moed vandaan heeft gehaald voor dit roekeloze avontuur, het zijn allemaal vragen die hij niet uitsluitend op zijn intuïtie kan beantwoorden. Maar nu krijgt hij gelegenheid haar te ondervragen.

Hij laat zijn pistool zakken en doet een paar stappen terug om te vermijden dat ze hem ziet als ze omhoog kijkt.

Zijn angst, zo ongewoon voor zijn doen, en zijn beklemmende waarneming van drukkende bovennatuurlijke krachten, wijken van hem als nevels en hij is verbaasd over zijn kleine aanval van lichtgelovigheid. Hij, die nooit enige illusie over de ware aard van het bestaan heeft gehad! Hij, die alles zo glashelder doorziet. Hij, die de pure sensatie altijd op de eerste plaats stelt. Zelfs hij, de rationeelste van alle mensen, is een ogenblik door spookbeelden in paniek geraakt.

Hij lacht bijna om zijn eigen dwaasheid – en bant het dadelijk uit zijn gedachten.

De vrouw moet nu onderaan de trap staan.

Hij staat haar toe op verder onderzoek te gaan. Uit welk bizar motief dan ook, dit is per slot van rekening de reden waarom ze hier is, en Vess is nieuwsgierig naar haar reactie op de dingen die ze gaat ontdekken.

Vess heeft er weer plezier in.

Het spel is weer begonnen.

Chyna was onder aan de trap gekomen.

Rechts zag ze de buitenmuur van gemetselde natuursteen. Die kant kon ze niet op.

Links van haar bevond zich een kelderruimte die de hele breedte van het huis besloeg en ongeveer drie meter diep was. Ze liep van de trap deze nog te onderzoeken ruimte in.

Achter stonden een stookketel die op olie brandde en een grote elektrische boiler. Daar tegenover zag ze hoge metalen opbergkasten met luchtsleuven in de deuren, een werkbank en een gereedschapskist op wieltjes.

Recht voor haar, in een muur van betonblokken, wachtte haar een vreemde deur.

Klik-woesj!

Chyna draaide zich snel om naar rechts. Het scheelde weinig of ze had de trekker overgehaald. Op het allerlaatste moment begreep ze dat het geluid door de stookketel werd veroorzaakt: de elektrische ontsteking vonkte en de verdeler floepte aan.

Boven het gesuis van de olievlam in de ketel uit hoorde ze nog steeds het gerammel van de waterleidingbuis. Ra-ta-ta-ta-ta. Het geluid was hier zwakker dan op de trap, maar toch nog duidelijk genoeg. De muziek in de badkamer boven kon ze daarentegen nauwelijks meer horen: een melodielijn van ongelijke sterkte, voornamelijk doorklinkend in de harde koperpassages en het penetrante ‘wailen’ van de klarinet.

De deur in de achterste muur was gecapitonneerd, met de duidelijke bedoeling hier geen enkel geluid te laten doordringen, zoals een deur in een theaterzaal: uitgevoerd in een soort donkerbruin vinyl met de structuur van korrelig leer. De oppervlakte was door acht meubelstofspijkers met grote koppen, bekleed met vinyl in dezelfde kleur, in quiltachtige vierkanten onderverdeeld. Ook de deurpost was gecapitonneerd.

De deur was niet afgesloten. Nog geen eenvoudig veerslot verhinderde haar naar binnen te gaan.

Chyna legde haar hand op het vinyl en voelde dat de vulling nog zachter was dan op het eerste gezicht leek. Er zat een laag van zeker vijf centimeter dik schuimplastic op het houtwerk.

Ze omklemde de lange, U-vormige handgreep van roestvrijstaal en trok eraan. De met vinyl beklede deur ging met een zacht schrapend geluid open en schoof piepend langs de bekleding van de deurpost. De aansluiting was precies pas gemaakt: zodra de deur helemaal los kwam van de beklede stijl en de verzegeling werd verbroken, klonk een zoevend geluidje dat haar deed denken aan het openen van een pot vacuümverpakte oploskoffie.

De deur was ook aan de binnenzijde bekleed. De gemiddelde dikte bedroeg hier minstens tien centimeter.

Achter de drempel lag een doorgang met een oppervlakte van een meter tachtig in het vierkant en een lage zoldering. De ruimte deed Chyna denken aan een lift, zij het dat alle oppervlakten, behalve de vloer, bekleed waren. Op de vloer lag een rubbermat, van een soort zoals in veel restaurants wordt gebruikt ten gerieve van het keukenpersoneel dat uren achtereen op de been moet zijn. In het gedempte licht van een in het plafond verwerkte lamp zag ze dat de bekleding hier niet van vinyl was, maar uit een grijze katoenen stof van een hobbelige structuur bestond.

De eigenaardige sfeer van de ruimte wakkerde haar angst aan, maar anderzijds wist ze zo zeker wat de bedoeling van deze beklede vestibule moest zijn dat ze er een licht misselijk gevoel van in haar maag kreeg.

Recht tegenover de deur die Chyna nog openhield zag ze een eveneens gecapitonneerde deur, ook al in een dik beklede lijst. En hier waren dan eindelijk: sloten. De grijze bekleding puilde rond twee zware anti-inbraakcilindersloten van koper. Zonder de sleutels kon ze geen stap verder.

Toen zag ze, op ooghoogte, een bekleed schuifpaneeltje dat iets buiten de capitonnering uitstak, van ongeveer vijftien bij vijfentwintig centimeter. Er zat een knopje aan. Het paneeltje had iets weg van de schuif over het kijkglaasje in de zware deur van een gevangeniscel voor langgestraften.

Ra-ta-ta-ta-ta …

Het kwam Chyna voor dat de moordenaar wel érg lang de tijd voor zijn douche nam. Maar welbeschouwd was ze pas drie minuten in het huis; het léék alleen langer. Als hij zich een grondige boenbeurt gaf, kon het misschien wel dubbel zo lang duren.

Ra-ta-ta-ta …

Ze wilde dat ze de gecapitonneerde deur kon openhouden terwijl ze door de vestibule naar de deur met het kijkglas sloop, maar helaas, de afstand tussen beide deuren was te groot. Ze moest de eerste deur laten dichtvallen.

Zodra de buitenste deur met een ruisend piepje van zachtschurend vinyl-op-vinyl tegen de deurlijst viel, hoorde Chyna de rammelende waterleidingbuis niet meer. De abrupte stilte was zo diep dat ze zelfs haar onregelmatig gehijg nauwelijks hoorde. Onder de bekleding was op de muren waarschijnlijk een laag geluidsabsorberend isolatiemateriaal aangebracht.

Maar het kon ook zijn dat de moordenaar de kranen van de douche precies op het moment waarop de deur dichtviel had dichtgedraaid en dat hij zich nu stond af te drogen. Of dat hij zonder die moeite te nemen een badjas aantrok. Of dat hij al de trap afliep.

Angstig, nauwelijks in staat adem te halen, opende ze de deur weer.

Ra-ta-ta-ta-ta en het geruis van water dat onder hoge druk naar boven werd gestuwd.

Chyna slaakte een diepe, luide zucht van opluchting.

De kust was nog steeds veilig.

Oké, oké, hou je rustig, blijf in actie, kijk of het meisje hier is en doe dan wat je moet doen.

Met tegenzin liet ze de deur weer dichtvallen. Ze hoorde het gerammel van de buis niet meer.

Ze kreeg het gevoel alsof ze stikte. Misschien was er niet genoeg ventilatie in de kleine ruimte, maar het leek toch voornamelijk te wijten aan het geluiddempende effect van de beklede muren waardoor de sfeer zo verstikkend als rook werd en haar ademhaling afgesneden leek te worden.

Chyna schoof het beklede paneel op de binnendeur opzij.

Er scheen rozekleurig licht.

De opening was aan de andere kant voorzien van stevig gaas, om de kijker te beveiligen tegen wie of wat daar binnen was. Chyna drukte haar gezicht tegen de opening. Ze zag een groot vertrek, bijna zo groot als de woonkamer erboven. Sommige hoeken lagen in diepe schaduwen; het enige licht kwam van drie roze lampen van ongeveer 40 watt, onder kapjes van een stof met veel franje eraan.

Op twee plaatsen aan de muur aan de andere kant hingen doeken van rood en goud brokaat aan koperen roeden. Het leek alsof ze vensters afdekten, maar hier onder de grond waren geen ramen; het brokaat diende alleen om het vertrek meer sfeer te verlenen. Aan de linkermuur, waar nauwelijks enig licht op viel, hing een groot, enigszins gehavend wandtapijt, voorstellende enkele dames in lange jurken en met luifelhoeden die te paard in amazonezit langs een groen bos door hoog gras en voorjaarsbloemen reden.

De meubilering bestond uit een zware fauteuil voorzien van antimakassars; een tweepersoonsbed dat een witte plank als hoofdeinde had, beschilderd met een afbeelding die Chyna in het roze licht niet kon onderscheiden; boekenkasten versierd met acanthusbladmotieven; dressoirs met getraliede deurtjes; een kleine eettafel met zwaar handgesneden blad; links en rechts van de tafel een stoel in eind-achttiende-eeuwse Franse stijl met een overtrek in bloemmotieven; en een koelkast. Een heel grote spiegelkast vol donkere vlekken, met op alle deurpaneeltjes craquelé-glazuren bloemappliqués, was oud, hoewel zo te zien niet origineel antiek, beschadigd maar mooi. Voor een kaptafel met een driedelige uitklapbare spiegel in een vergulde waaiervormige omlijsting, stond een bankje met een zachte zitting. Achterin zag Chyna een toilet en een wastafel.

Hoe wonderlijk de onderaardse kamer op zichzelf al was, als een opslagkelder van het meubilair voor een toneeluitvoering van Arsenicum en Oude Kant, de poppenverzameling erin was verreweg het merkwaardigst. ‘Kewpie’-poppen, ‘Cabbage Patch Kids’, ‘Raggedy Ann’ en tal van andere merken, oude zowel als nieuwe, sommige poppen welhaast een meter lang, andere kleiner dan een pak melk, droegen luiers, sneeuwkleding, weelderige trouwjurken, geruite kruippakjes, cowboy-uitrustingen, tennisplunje, pyjama’s, hoelarokjes, kimono’s, clownskostuums, overalls, nachthemdjes en matrozenpakjes. Ze zaten op boekenplanken, koekeloerden door de ruitjes van diverse kasten, balanceerden op de spiegelkast, waren op de koelkast geklauterd en stonden of zaten op de grond langs de muren. Weer andere poppen lagen op een hoop in een hoek en onderaan het bed, waarbij beentjes en armpjes in vreemde verstijfde houdingen uit de wirwar staken, of ze hadden scheefstaande kopjes alsof ze hun nekjes hadden gebroken, als stapels vrolijk aangeklede lijken die op transport naar een crematorium wachtten. Tweehonderd, misschien wel driehonderd of nog meer gezichtjes glansden in het zachte licht of waren doodsbleek in de schaduwen, sommige van geglazuurde steen, andere van porselein en weer andere van stof, maar ook diverse van hout of plastic. Hun oogjes van glas, tin, knoopjes, stof en beschilderd keramiek weerkaatsten het licht, blonken helder waar de poppen in de buurt van een van de drie lampen waren neergezet, of gloeiden somber als nasmeulende kolen waar ze naar een donkere hoek waren verbannen.

Chyna was er een moment bijna van overtuigd dat al die poppen konden zien, behalve de enkele die blind leken achter een waas roze staar in het lamplicht, en het besef daarvan glom in hun angstaanjagende oogjes. Hoewel ze geen van alle bewogen – of ook maar een blik op iets anders richtten – hing er een fluïdum van leven om hen heen. De geestkracht die ze uitstraalden was griezelig, alsof de moordenaar ook een tovenaar was die de zielen van zijn slachtoffers had gestolen om ze in deze gestalten te kunnen opsluiten.

Toen bewoog er iets in de kamer, een stille schaduw die uit het halfduister te voorschijn kwam. Het was het gevangengezette meisje en zodra ze in het licht trad, verloren de poppen hun griezelige magie. Ze was het mooiste meisje dat Chyna ooit had gezien, mooier nog dan op de polaroidfoto, met steil neerhangend glanzend haar dat in het roze licht van een betoverende nuance roodbruin leek, maar in werkelijkheid platinablond was. Met haar verfijnde botstructuur, haar slankheid en gratie bezat ze een etherische, engelachtige schoonheid; ze leek geen meisje van vlees en bloed, maar een verschijning die een verkondiging bracht over verlossing, een kribbe, hoop en een leidende ster.

Ze droeg lage zwarte instapschoenen, witte kniekousen, een blauwe of zwarte rok en een witte blouse met korte mouwtjes en donkere biesjes op de kraag en op de sluiting van het borstzakje, alsof ze in het uniform van een meisjeskostschool was gestoken.

Ongetwijfeld had de moordenaar de kleren gekocht die hij haar wilde laten dragen. Chyna begreep dadelijk waarom hij haar graag in een dergelijke uitmonstering zag. Lichamelijk was ze zestien, daar viel niet aan te twijfelen, maar aldus uitgedost leek ze veel jonger: met haar slanke armen, haar verfijnde polsen en handen, leek ze in het zedige schooluniform bij dit blozende licht een verlegen, naïef en onschuldig kind van elf.

Seksueel gestoorde psychopaten zoals hij werden door schoonheid en onschuld aangetrokken, omdat ze de innerlijke dwang voelden deze eigenschappen te bezoedelen, af te breken. Als de onschuld werd weggerukt en de schoonheid kapotgesneden en vertrapt, kon het geestelijk misvormde monster zich superieur voelen aan het menselijk wezen dat hij begeerde. Zodra de onschuld en schoonheid dood en rottend waren overgebleven, was de wereld in zekere zin meer overeenkomst gaan vertonen met de geestelijke leegte van de moordenaar.

Het meisje ging in de fauteuil zitten.

Ze hield een boek in haar hand. Ze opende het, sloeg een paar bladzijden om en begon ogenschijnlijk te lezen.

Hoewel ze gemerkt moest hebben dat Chyna het schuifpaneeltje had geopend, keek ze er niet naar. Kennelijk nam ze aan dat haar bezoeker, zoals gewoonlijk, de spinvretende moordenaar was.

In een golf emotie die haar hart deed samenkrimpen en haar door de intensiteit overrompelde, zei Chyna: ‘Ariel.’

De naam tuimelde het kijkgat in als was het een luchtledige ruimte, overbrugde geen enkele afstand, liet geen echo na.

De cel van het meisje was kennelijk bekleed met talloze lagen geluidsabsorberend materiaal, mogelijk nog dikker dan de wanden van de vestibule; dat de moordenaar er zo’n werk van had gemaakt om haar gegil en geschreeuw te smoren, kon erop wijzen dat hij nu en dan visite ontving. Misschien gasten die bleven eten. Of mensen die onder het genot van een biertje naar een rugbywedstrijd op de televisie kwamen kijken. Dat hij voor zulke dingen het lef had, was andermaal een bewijs van zijn uitzonderlijke brutaliteit.

De gedachte alleen al dat hij vrienden had, bezorgde Chyna koude rillingen; vrienden die niet zoals hij geestelijk gestoord waren, die volkomen onthutst zouden raken bij de ontdekking van het meisje in de kelder en verbijsterd als ze zouden horen dat hun gastheer hele gezinnen voor zijn plezier had uitgemoord. In het dagelijks leven ging hij door voor een normaal iemand. Mensen lachten om zijn grapjes. Vroegen hem om raad. Deelden hun vreugden en verdriet met hem. Misschien ging hij wel naar de kerk. En zou hij op een vrije zaterdagavond wel eens een dansje wagen, vlot door de zaal zwierend met een glimlachende vrouw in zijn armen, op de maat van dezelfde muziek die iedereen hoorde?

Chyna verhief haar stem: ‘Ariel.’

Het meisje keek niet op.

Nog harder, bijna schreeuwend door het met gaas beveiligde kijkgat in de gecapitonneerde deur: ‘Ariel!’

Haar knieën preuts tegen elkaar gedrukt, het boek op haar schoot, haar hoofd over de bladzij gebogen en haar gezicht grotendeels schuilgaand achter welige slagen van haar haar, bleef Ariel als stokdoof in de fauteuil zitten – of als een jong meisje dat zich, verscholen in een kast, afsloot voor het schreeuwend gekrakeel tussen de bezopen en door drugs benevelde volwassenen, zo diep in zichzelf gekeerd tot ze onaanraakbaar was geworden in haar eigen wereld van peilloze stilte.

Chyna wist nog dat het haar in die tijd meer dan eens helemaal geen veilig gevoel had gegeven, als ze niet meer deed dan alleen maar voor haar moeder en die gevaarlijke vriendenclub in een kast of onder een bed wegduiken. Soms werden die ruzies, die feesten of wat ook veel te heftig en te luidruchtig; de chaos van de herrie, dat uitzinnig gelach en al dat getier en gevloek bleef in zo’n geval als een wervelwind om haar heen tollen, waar ze zich ook maar probeerde te verstoppen, tot ze het gevoel kreeg dat haar hart het zou begeven of haar hoofd zou barsten. Dan vluchtte ze in haar fantasie naar oorden waar ze welkom was, door de achterkant van de oude kast heen naar het land van Nardia, waarover ze in de heerlijke boeken van C.S. Lewis had gelezen, of een bezoek brengen aan ‘Toad Hall’ en het ‘Wild Wood’ uit The Wind in the Willows van Kenneth Grahame, of aan de gebieden van haar eigen droomwereld.

Ze had altijd uit die ontsnappingen met haar beide benen op de grond kunnen terugkeren, maar soms had ze wel eens gedacht hoe heerlijk het zou zijn om voorgoed in die droomwereld te blijven, daar waar haar moeder en haar moeders soortgenoten haar nooit zouden kunnen vinden, hoe ze ook hun best deden. In die exotische oorden dreigde dikwijls gevaar, maar ze had er altijd goede en trouwe vrienden die aan de binnenkant van de magische kasten niet te vinden waren.

Nu ze door het gaas van het kijkgat naar het meisje in de stoel stond te kijken, was Chyna er zeker van dat Ariel ook troost in een fantasiewereld had gezocht en zich op alle denkbare manieren van deze ellendige wereld had losgemaakt. Na een jaar in dit vreselijke hok, waar ze zich nu en dan de attenties van die krankzinnige onder de douche moest laten welgevallen, was ze waarschijnlijk al zo diep in haar fantasiewereld verdoold geraakt dat ze niet gemakkelijk op haar zwerfpad zou kunnen terugkeren; misschien wel nooit meer.

En inderdaad: het meisje sloeg haar ogen op van het boek en staarde niet naar Chyna’s gezicht aan de andere kant van de deur, ook niet naar een of ander voorwerp in de kamer, maar naar iets in een wereld dat ver van de realiteit om haar heen verwijderd lag. Zelfs in het ontoereikende roze licht kon Chyna zien dat Ariels blik wazig was en al even wezenloos leek als de ogen van al die poppen om haar heen.

De moordenaar had tegen de bedienden van het benzinestation gezegd dat hij Ariel niet ‘op die manier’ had aangeraakt. Chyna geloofde hem, omdat hij, zodra hij haar had ontmaagd, de onweerstaanbare drang zou krijgen haar schoonheid te vernietigen, om haar vervolgens te doden. Het feit dat ze nog leefde was het bewijs dat hij haar tot dusver onaangeroerd had gelaten. Niettemin had Ariel van dag tot dag, van de ene vreselijke maand in de andere, in een slopende angst moeten leven, wachtend tot de ellendige schoft vond dat ze ‘rijp’ was geworden, wachtend op zijn brute verkrachting, zijn gore adem op haar gezicht, zijn begerige en opdringerige handen, zijn vreselijke en onontkoombare lichaamsgewicht, alle denkbare onwaardigheden en vernederingen. In deze kamer als een cel kon ze zich nergens verstoppen, niet naar het dak vluchten, niet naar het strand, niet naar de zolder of in de kruipruimte onder het huis, niet op een hoge tak van de boom in de achtertuin.

‘Ariel.’

De veilige haven waarin ze haar toevlucht had gezocht lag misschien in de bladzijden van het boek dat ze in haar handen hield. Hier in deze wereld functioneerde ze wel, ze verzorgde zich goed, at en dronk, ging in bad en kleedde zich aan, maar léven, dat deed ze in een andere dimensie.

Chyna voelde haar hart deinen op een zee van verdriet in een orkaan van woede, en door het kijkgat in de gecapitonneerde deur zei ze: ‘Ik ben hier, Ariel. Hier ben ik. Je bent niet langer alleen.’ Ariels doffe blik maakte zich niet los uit haar droomwereld; ze bleef zo onbewogen als de poppen om haar heen.

‘Ik ben je beschermengel, Ariel. Ik kom je helpen.’

Terwijl het meisje in haar geest de lange kronkelweg volgde die haar dieper en dieper in haar eigen Eldersland voerde, verslapte haar greep op het boek. Het ontglipte haar vingers en viel eerst op de rand van haar stoel en daarna op de grond. Het geluid werd op een nauwelijks waarneembaar plofje na door de geïsoleerde muren en het plafond geabsorbeerd. Ariel had niet gemerkt dat ze het boek had laten vallen en bleef volstrekt onbeweeglijk zitten.

‘Ik ben je beschermengel,’ herhaalde Chyna, hoewel ze zich minder zeker van haar woorden begon te voelen.

Ze had meer angst gekregen om Ariel dan om haar eigen lijfsbehoud en haar hart bonkte sneller dan tevoren.

‘Je beschermengel.’

Hete tranen vertroebelden haar ogen, hinderlijke tranen, een luxe die ze zich niet kon permitteren. Ze knipperde heftig met haar oogleden tot haar ogen droog waren en ze weer helder kon zien. Ze keerde de afgesloten deur de rug toe en duwde de andere deur nijdig open.

Ra-ta-ta-ta-ta-ta …

Terwijl ze uit de zwaar geïsoleerde vestibule terugliep naar het voorste gedeelte van de kelder, leek het geratel van de pijp luider te klinken dan ze zich van de eerste keer herinnerde.

Ra-ta-ta-ta-ta-ta-ta …

Vanaf het moment waarop ze het paneeltje voor het kijkgat had opengeschoven was er hooguit een minuut verstreken.

Dat schofterige monster stond nog onder de douche, naakt en ongewapend. Nu Chyna wist waar Ariel zich bevond, hoefde ze zich geen zorg meer te maken dat de politie hem nodig had om het meisje te vinden.

Het wapen in haar hand gaf haar een prettig gevoel.

Het gaf haar een heerlijk veilig gevoel.

Als ze Ariel had kunnen bevrijden en haar naar buiten had kunnen krijgen, zou ze dat liever hebben gedaan dan voor de gewelddadige kant te kiezen. Maar ze had geen sleutel en de binnendeur was niet zo gemakkelijk te forceren.

Ra-ta-ta-ta-ta-ta …

Ze had maar één alternatief. Ze liep naar de keldertrap.

Blauw staal glom in haar hand.

Zelfs als hij op dat moment al klaar was met douchen en de kranen dichtdraaide voordat Chyna bij hem kon zijn, stond hij zich nog naakt en ongewapend af te drogen, dus ze kon naar hem toegaan, de badkamer in, en het vuur recht voor zijn raap op hem openen, de revolver op hem leegschieten. Het eerste schot recht door zijn vervloekte hart en daarna nog minstens één kogel in zijn gezicht knallen, om er zeker van te zijn dat hij morsdood was. Geen enkel risico nemen. Alle kogels afvuren, de trekker blijven overhalen tot de haan alleen nog op verschoten patronen in de cilinder viel. Ze kon het. Ze moest die krankzinnige schoft doden, net zo vaak op hem schieten dat hij voor eens en voor altijd morsdood was. Ze kon het en ze zou het doen ook.

Ze beklom de trap, stappend op de natte voetafdrukken die ze bij haar afdaling had achtergelaten: Chyna Shepherd hield zich niet meer verscholen, Chyna Shepherd kwam onaangeraakt en levend uit het hol en verrees voor altijd uit haar Nardia.

Ra-ta-ta-ta-ta-ta …

Op de trap overwoog ze de vraag of ze hem dwars door het gordijn van de douchecel moest doodschieten, als ze ervan uitging dat hij een gordijn in plaats van een glazen schuifdeur had. Want als ze hem niet meteen door het gordijn zou doodschieten, was ze genoodzaakt de revolver in haar ene hand te houden, terwijl ze met haar andere het gordijn of de deur openrukte. Dat kon wel eens heel riskant worden, omdat ze een rare en akelige zwakte in haar vingers en polsen voelde sluipen. Haar armen trilden zo hevig dat ze het wapen nu al met beide handen moest omklemmen om het niet te laten vallen.

Haar hart ging tekeer als de koperen leiding, zo bang was ze voor de komende confrontatie, zelfs als die krankzinnige rotzak naakt en ongewapend was. Ze bereikte de kelderdeur en sloop de bijkeuken in.

Nee, ze kon niet door een dicht douchegordijn op hem schieten, omdat ze dan niet zeker wist dat ze hem zou raken. Met een gordijn kon ze niet anders dan in het wilde weg knallen, zonder op zijn borst of hoofd te kunnen richten.

Langs de centrifuge en de wasmachine, in de geur van waspoeder, kwam Chyna bij de openstaande keukendeur. Terwijl ze een stap over de drempel deed, drong té laat de volle betekenis tot haar door van de voetsporen die ze een paar tellen geleden bovenaan de keldertrap had gezien: natte schoenafdrukken, van een grotere maat dan de hare, over haar eigen afdrukken heen, op het punt waar ze een ogenblik bij de kelderdeur was blijven staan. Ze had net iets te veel vaart om haar pas te kunnen inhouden en rende weer terug naar de keuken toen de moordenaar haar van rechts langs de eethoek aanviel. Hij was groot en sterk, een reus, en helemaal niet naakt en zonder verweer. Het geluid van de douche was de hele tijd een list geweest.

Hij was snel. Maar Chyna was net iets sneller. Hij probeerde haar terug te jagen en tegen de kast aan te gooien, maar ze ontglipte hem, hief de revolver, de loop een meter van zijn gezicht af, en haalde de trekker over. De haan viel met een droge tik, een geluid als van een knappende tak, op een lege patroonkamer.

Ze stootte hard met haar rug tegen de zijkant van de koelkast, waardoor de kalender met de poesjes en lelies voor haar voeten op de grond kletterde.

De moordenaar bleef op haar afkomen.

Chyna haalde de trekker over en weer klikte de haan op een lege cilinder, wat – shit! – toch helemaal niet kón, want die bediende van het benzinestation was al door de moordenaar met de buks doodgeschoten voordat hij een schijn van kans had gehad om zijn wapen af te vuren. Er kónden geen verschoten patronen in de revolver zitten!

Het was voor het eerst dat ze het gezicht van de moordenaar zag. Tot dusver had ze nu en dan wel een glimp van zijn achterhoofd en van zijn kruin opgevangen, of van de zijkant, maar altijd op enige afstand. Hij zag er heel anders uit dan ze had verwacht, geen vollemaanshoofd met bleke lippen en een zware onderkaak. Hij was knap, met blauwe ogen die een fraai contrast met zijn donkere haar vormden – in zijn heldere blik was geen waanzin te bekennen – en een plezierige glimlach op zijn krachtige en welgevormde gezicht.

Glimlachend kwam hij recht op haar af terwijl ze de trekker voor de derde keer overhaalde. Weer viel de haan op een lege cilinder. Zijn glimlach verdween niet toen hij de revolver uit haar hand rukte, wat hij met zo’n kracht deed dat ze het gevoel had dat hij haar wijsvinger had gebroken voordat de top uit de trekkerbeugel was gegleden, en ze slaakte een gil van pijn.

Met het wapen deed de moordenaar een stap achteruit. Zijn ogen fonkelden van opwinding. ‘Wat een kick was dat!’

Chyna kromp ineen tegen de zijkant van de koelkast. Ze trapte op de poezenkopjeskalender.

‘Ik wist wel dat dit hetzelfde wapen was,’ zei hij. ‘Maar stel nou eens dat ik me had vergist? Dan zou ik nu een groot gat in mijn gezicht hebben gehad, toch, juffie?’

Slap en duizelig van angst keek ze wanhopig rond naar iets wat ze als een wapen zou kunnen gebruiken, maar er lag niets dergelijks binnen haar handbereik.

‘Een groot gat in mijn gezicht!’ herhaalde hij, alsof hij die gedachte amusant vond.

In een van die kasten daar zouden wel messen liggen, maar ze wist niet in welke la.

‘Heel intens,’ zei hij, glimlachend naar de revolver in zijn hand. Op het aanrecht in de keuken, bij de gootsteen, zag ze een pistool liggen. Ze kon er niet bij. De afstand was te groot. Chyna kon het nauwelijks geloven: hij had zelf een wapen in zijn hand gehad zonder er gebruik van te maken! Hij had het pistool opzij gelegd en was met zijn blote handen op haar afgekomen.

‘Je bent een aantrekkelijke vrouw.’

Ze wendde haar blik af van het pistool, in de hoop dat hij niet had opgemerkt dat ze ernaar had gekeken. Maar ze wist dat ze zichzelf voor de gek hield, want hij zag alles. Alles.

Hij richtte de revolver op haar. ‘Jij was vannacht in het benzinestation.’

Ze stond naar adem te snakken. Het leek alsof ze helemaal geen lucht meer kon krijgen. Ze ademde te snel en te oppervlakkig, uit angst voor hyperventilatie, woedend op zichzelf, razend, omdat hij zo kalm bleef.

‘Ik weet dat jij daar ergens verscholen zat,’ zei hij. ‘En ik weet ook dat je deze Chief’s Special hebt gepakt toen ik wegging. Maar ik snap er geen donder van waarom je hier bent.’

Misschien kon ze het pistool grijpen voordat hij haar kon tegenhouden. Het was een kansje van één op een miljoen. Twee miljoen. Drie. Zie het verdomme onder ogen: onmogelijk.

Op anderhalve meter afstand richtte hij de revolver op de brug van haar neus en zijn stem leek te bruisen van plezier toen hij zei: ‘Maar ook al is dit de blaffer van die Aziaat, ik liep toch in de bek van de draak. Ik heb geluk gehad. Denk je dat jij dat ook zult hebben?’

Hoewel het grijpen van het pistool waarschijnlijk onmogelijk was, had ze geen alternatief. Een verloren zaak.

Met een ondertoon van ongeduld zei hij: ‘Schatje, luister nou eens naar me. Ik vroeg je wat. Denk je dat je nu geluk zult hebben? Net zoveel als ik?’

Ze probeerde niet naar het pistool op het aanrecht te kijken en vermeed zijn al-te-normale blik; ze staarde naar de loop van de revolver en bracht met moeite ‘nee’ uit, er bijna van overtuigd dat ze het woordje uit de loop naar zich hoorde weerkaatsen: nee.

‘Laten we eens zien of jij dat geluk ook hebt.’

‘Nee.’

‘Kom nou, durf eens op het avontuurlijke pad te gaan, schatje! Eens kijken of je geluk hebt,’ zei hij en haalde de trekker over. Hoewel de revolver tot drie keer toe dienst had geweigerd, verwachtte ze niet anders dan dat het wapen in haar gezicht vuur zou spuwen, want zo leek het geluk haar gezind, en ze kromp ineen.

Klik.

‘Heb jij even geluk! Nog meer dan ik.’

Chyna wist niet waarover hij het had. Ze kon haar gedachten op niets anders dan het pistool bij de gootsteen richten, haar laatste kans op een wonder.

‘Toen Fuji dit wapen op me wilde richten,’ zei de moordenaar, ‘heb je toen niet gehoord wat ik hem beloofde?’

Al dat geklets en de kalme manier van doen van de schoft brachten Chyna nog meer van streek. Ze rekende erop dat hij op haar zou schieten, haar in stukken zou snijden of verrot zou slaan, haar waarschijnlijk ook zou verkrachten, en haar daarvoor of daarna door marteling antwoorden zou afdwingen, maar het laatste wat ze had verwacht was dat hij op gemoedelijke toon met haar zou babbelen, alsof wat er gebeurd was niet meer dan een leuk reisje was geweest, een gezamenlijk uitje dat een paar interessante wendingen had genomen.

Terwijl hij de revolver op haar gericht bleef houden, zei hij: ‘Wat ik tegen Fuji heb gezegd, was: “Niet doen, anders stop ik de kogels in je reet.” Ik hou me altijd aan mijn beloften. Jij toch ook, hè?’

Eindelijk nam wat hij zei haar onverdeelde aandacht in beslag. ‘In dat slechte licht en met al dat bloed om je heen, een beetje misselijk van alles en niet goed durven kijken … toen heb je waarschijnlijk niet gezien dat Fuji’s broek was afgestroopt.’

Hij had gelijk. Nadat ze met een snelle blik had vastgesteld dat beide bedienden dood waren, had ze haar ogen afgewend en was ze om hun lijken heengestapt.

‘Ik heb vier patronen in hem kunnen duwen,’ zei hij.

Nu sloot ze haar ogen. En deed ze meteen weer open. Ze wilde hem niet boven zich uit zien torenen, knap met zijn vriendelijke glimlach, opgedroogde bloedvlekken op zijn kleren en niets verontrustends in zijn blik. Maar ze durfde niet opzij te kijken.

Chyna Shepherd, onaangeraakt en in leven.

‘Vier patronen kreeg ik erin,’ vervolgde hij. ‘Maar ze wipten er al gauw weer uit. Een beetje ontsnappend gas nadat hij dood was. Het was lachwekkend en eigenlijk heel grappig, maar ik had haast, zoals je zult begrijpen, en uiteindelijk was het me te veel moeite om de vijfde erin te stoppen.’

Misschien was het wel beter zo. Nog maar een rondje Russische roulette en daarna misschien eindelijk rust en vrede, dan hoefde ze ook al die moeite niet meer te doen om te begrijpen waarom er zoveel wreedheid in de wereld bestond, waar vriendelijkheid toch zo’n veel gemakkelijker keuze was.

Hij zei: ‘Er gaan vijf patronen in dit wapen.’

De lege oogkas van de loop staarde haar blind aan en ze vroeg zich af of ze de vlam nog zou zien en de knal nog zou horen, of dat het zwart van de loop haar eigen totale duisternis zou worden zonder iets van het intreden van de dood te bespeuren. Toen wendde de moordenaar de revolver van haar af en haalde de trekker over. De knal deed de ramen rammelen en de kogel sloeg door de deur van een kast tegen de muur naast haar. Splinters van het grenenhout vlogen rond en borden in de kast verbrijzelden.

De splinters waren nog niet allemaal op de grond gevallen toen Chyna een la uit de kast rukte. De inhoud was zo zwaar dat de la bijna uit haar hand vloog, maar haar wanhoop gaf haar berenkracht en ze slingerde de moordenaar de la naar zijn kop. In de hoge worpboog naar zijn voorhoofd viel de inhoud uit de la.

Lepels, vorken en botermesjes duelleerden in de lucht, vonkend van koud-fluorescerende weerspiegelingen, en vielen rinkelend op hem en de betegelde vloer. Geschrokken deinsde hij terug tegen de eettafel.

Terwijl de moordenaar onthutst achteruit struikelde, rende Chyna naar het aanrecht. Een tel nadat ze de lege la ergens tegenaan hoorde kwakken, had ze haar hand om de greep van het pistool. Ze zag een rood puntje op het staal van de loop, een teken dat waarschijnlijk aangaf dat de veiligheidspal los was geschoven, zoals op andere pistolen die ze als kind in handen had gehad, en ze hoefde zich geen zorgen te maken over een cilinder zonder patronen, zoals met de revolver, want als er maar één patroon in het magazijn van het pistool zat, ééntje maar, zou die schietklaar voor de haan zitten en op deze korte afstand was één kogel hopelijk genoeg.

Maar haar wijsvinger verstijfde al en zwol bovendien. Toen ze die vinger door de trekkerbeugel wilde steken, viel ze bijna flauw van de pijn. Zwaaiend op haar benen deinde ze op een zwarte golf misselijkheid en frunnikte haar middelvinger in de beugel. Als schaatsend over de met scherven bezaaide vloer, door koud, broos gekletter van verspreid tafelbestek, was de moordenaar al bij Chyna voordat ze het pistool kon heffen en zich naar hem had kunnen omdraaien. Hij ramde zijn arm op de hare en sloeg haar hand klem op het aanrechtblad.

In een reflex haalde haar middelvinger de trekker over. Een kogel verbrijzelde de betegelde spatrand van het aanrecht. Scherfjes gele keramiektegel vlogen in haar gezicht en hadden haar kunnen verblinden als ze niet net op tijd haar ogen had dichtgeknepen.

Hij sloeg de zijkant van zijn hand tegen haar slaap. Achter haar ogen spatte een nevel duisternis op, als splintertjes exploderend zwart glas, waarna hij zijn vuist achterin haar nek ramde. Zonder het besef dat ze was gevallen, lag Chyna op de keukenvloer, met het gezichtspunt van een kruipend beest op de vinyltegels, starend door een bende rondslingerend tafelgerei. Interessant. Lepels waren zo groot als spaden, eetvorken als hooivorken, messen waren speren.

De laarzen van de moordenaar. Zwarte laarzen. Ze liepen rond. Ze raakte even in de war, in de veronderstelling dat ze bij de Templetons thuis in de Napa Valley was, verscholen onder het bed in de logeerkamer. Maar daar had geen eetgerei op de grond gelegen. Zodra ze het roestvrijstalen bestek scherper begon te zien, werden ook haar gedachten wat helderder.

‘Nu moet ik alles gaan afwassen,’ zei de moordenaar, ‘voor ik de hele reut weer opberg.’

Hij liep rond door de keuken, raapte het tafelgerei op en deed heel nauwkeurig lepels bij lepels, messen bij messen.

Chyna was verbaasd dat ze haar arm nog kon bewegen, zwaar als een grote tak van een boom die eens had geleefd en nu versteend was. Toch slaagde ze erin op de moordenaar te richten en zelfs haar kloppende wijsvinger om de trekker te krommen. Ze verbeet haar pijn en de bittere smaak die er deel van uitmaakte. Het pistool ging niet af.

Weer haalde ze de trekker over en weer volgde er geen knal. Toen pas besefte ze dat ze niets in haar hand hield. Het pistool was weg.

Vreemd.

Bij haar hand lag een tafelmes. Het lemmet had een fijn gekartelde rand, geschikt om boter mee te smeren of goed gare kip in plakjes of sperziebonen in hapklare stukjes te snijden, maar niet ideaal om iemand mee dood te steken. Maar een mes was een mes en beter dan helemaal geen wapen. Langzaam sloot ze haar hand om het heft.

Ze hoefde nu alleen nog maar de kracht te hebben om overeind te kunnen komen. Gek genoeg kon ze niet eens haar hoofd oplichten. Ze had zich nooit zo vreselijk móe gevoeld.

Hij had haar hard achterin haar nek geraakt. Zou haar ruggengraat beschadigd zijn?

Ze wilde niet huilen. Ze had het mes.

De moordenaar liep naar haar toe, bukte zich en trok het mes uit haar hand. Ze was verbaasd hoe gemakkelijk het mes uit haar vingers gleed – hoe fel ze het ook omklemde – alsof het geen mes maar een smeltende ijspegel was.

‘Stoute meid,’ zei hij en tikte met de vlakke kant van het mes op het puntje van haar hoofd.

Hij ging door met opruimen.

Terwijl ze probeerde niet aan wervelbeschadigingen te denken, wist ze haar hand om de steel van een vork te slaan.

Hij kwam terug en nam haar ook de vork af. ‘Nee,’ zei hij, alsof hij een weerspannig jong hondje trainde. ‘Néé.’

‘Rotschoft,’ zei ze, met schrik constaterend dat ze heel moeizaam kon spreken.

‘Wat je zegt ben je zelf.’

‘Vervloekte klootzak.’

‘O, o! Fraai is dat!’ spotte hij.

‘Stuk stront.’

‘Ik zou je mondje met zeep moeten spoelen.’

‘Tyfuslijer.’

‘Je moeder heeft je zulke woorden vast niet geleerd.’

‘Je kent mijn moeder niet,’ zei ze met dikke tong.

Hij sloeg haar weer, ditmaal was het een harde stomp tegen de zijkant van haar nek.

Chyna lag in duisternis, bezorgd luisterend naar het verre vrolijke gelach van haar moeder en de stemmen van vreemde mannen. Glas verbrijzelde. Gevloek. Onweer en wind. Zwiepende palmbomen in nachtelijk Key West. De toon van het gelach veranderde. Spottend, nu. Harde dreunen die niet van het onweer kwamen. En de snelle kietelende koolpalmkever op haar blote benen en over haar rug. Andere tijden, andere plaatsen. In het wazige land der dromen, de ijzeren vuist van de herinnering.

7

Kort na negen uur ’s morgens, als hij de vrouw bewusteloos heeft geslagen en het tafelgerei heeft afgewassen, laat Vess de honden los.

Bij de keukendeur, bij de voordeur en in zijn slaapkamer zitten knopjes die, als hij erop drukt, een zachte zoemer in de kennel achter de schuur laten klinken. Wanneer de dobermanns op het bevel ‘hok’ naar de kennel zijn gestuurd – zoals hij vanmorgen heeft gedaan – is de zoemer een commando dat ze weer voor hun bewakingsdienst in actie moeten komen.

Hij gebruikt het knopje bij de keukendeur en loopt naar het grote raam van de eethoek, waar hij in de achtertuin kan kijken. Het lage wolkendek is grauw en houdt de Siskiyou Mountains nog in nevels gehuld, maar het regent niet meer. De afhangende takken van de naaldbomen druipen gestaag. De bast van de loofbomen is zwart doorweekt; hun takken – hier en daar zitten al tere groene voorjaarsknopjes, andere takken zijn nog helemaal kaal – zijn zo koolzwart dat het lijkt alsof ze door vuur geblakerd zijn.

Nu het onweer voorbij is en het niet meer bliksemt, zou men misschien kunnen denken dat de natuur in een passieve toestand verkeert, maar Edgler Vess weet dat een zwaar onweer na het uitwoeden nog minstens zoveel kracht bezit. Hij voelt zich in harmonie met deze nieuwe kracht – de vredige groeikracht die door het water aan het land is geschonken.

De dobermanns komen achter de schuur vandaan. Ze lopen eerst een eindje dicht naast elkaar, maar dan verspreiden ze zich en kiest iedere hond zijn eigen richting.

Ze zijn niet in het attaqueerstadium gebracht. Een indringer wordt wel opgespoord en vastgehouden, maar doden doen de honden hem niet. Om ze tot bloedens te laten doorbijten moet Vess de naam Nietzsche uitspreken.

Een van de honden, Liederkranz, springt op de veranda aan de achterzijde, waar hij naar het raam kijkt om zijn meester te bewonderen. Hij kwispelt met zijn staart, daarna nog een keer, maar hij vervult zijn bewakingsplicht en meer dan deze korte en afgemeten blijk van aanhankelijkheid gunt hij zich niet. Liederkranz keert terug naar de tuin. Daar blijft hij staan, groot en waakzaam. Hij spiedt eerst naar het zuiden, dan naar het oosten en het westen. Hij laat zijn kop zakken, snuffelt aan het natte gras en loopt eindelijk door over het gazon. Hij blijft ijverig snuffelen en legt zijn oren plat tegen zijn kop in zijn concentratie op een bepaalde geur, om iets op te sporen dat naar zijn mening een bedreiging voor zijn meester zou kunnen zijn.

Bij wijze van beloning voor de dobermanns en om ze in topvorm te houden, laat Vess nu en dan een gevangen gehouden vrouw los. Dan mogen de honden haar van hem besluipen, als voorspel tot het genoegen dat hij beleeft wanneer hij haar eigenhandig doodt. Het is een onderhoudend schouwspel.

Veilig achter de bescherming van zijn vierpotige lijfwachten loopt Vess de trap op naar de badkamer, waar hij de mengkraan in de doucheruimte bijstelt tot het water heerlijk warm is. Hij laat het swingmuziekprogramma op de radio aanstaan, maar zet het volume wat zachter.

Terwijl hij zijn doorweekte kleren uittrekt, stijgen wolken warme damp boven het douchegordijn uit en vullen de badkamer. De vochtige lucht versterkt de geur van de donkere vlekken op zijn kleren. Naakt staat hij een paar minuten met zijn spijkerbroek tegen zijn gezicht gedrukt, dan met het T-shirt en het denim jasje. Eerst ademt hij heel diep in, maar vervolgens snuift hij aandachtig de ene heerlijke geurnuance na de andere op. Wat zou hij graag willen dat zijn reukvermogen even sterk ontwikkeld als dat van een dobermann was!

Toch brengen de geuren hem de gebeurtenissen van de afgelopen nacht weer helder voor de geest. Hij hoort weer de zachte plofgeluiden van de gedempte schoten, de gesmoorde angstkreten en de ijle smeekbeden om genade in de nachtelijke stilte in het huis van de Templetons. Weer ruikt hij het viooltjesparfum van mevrouw Templetons bodylotion dat ze voor het naar bed gaan op haar huid had aangebracht, en het geurzakje tussen de lingerie van de dochter in de la van haar kast. In gedachten proeft hij ook de spin.

Met een gevoel van spijt legt hij de kleren opzij om ze te wassen, want vanavond moet hij weer voor de gewone man doorgaan die hij niet is, en het kost de nodige tijd om die gedaanteverandering overtuigend te laten zijn.

Terwijl de Benny Goodman Band One O’Clock Jump speelt, duikt Edgler Vess onder de warme douche, op het randje van pijnlijk heet, en wast zich grondig met een washandje. Hij zeept zich overvloedig in met een stuk Irish Spring-zeep om de sterke geuren van seks en dood weg te boenen, want die luchtjes kunnen de schaapjes schrik aanjagen. Ze mogen nooit vermoeden dat hun herder onder zijn voorkomen van gewoon mens een scherpgetande snuit en een wolvenstaart verbergt. Hij neemt ruimschoots de tijd voor zijn douche, zingt woordeloos swingnummer na swingnummer mee, shampoot zijn dikke haar tweemaal en wrijft er een sterke conditioner in. Hij gebruikt een borsteltje om het vuil onder zijn nagels te verwijderen. Zijn slanke maar gespierde lijf is perfect geproportioneerd. Zoals altijd schept hij er veel behagen in om zich in te zepen; hij geniet van de welgevormde omtrekken van zijn lichaam onder zijn gladde handen en hij voelt zich zoals de muziek klinkt, zoals de zeep geurt, als de smaak van zoete slagroom.

Het leven is. Edgler Vess leeft.

Chyna kwam bij uit het donker van Key West, waar een tropisch onweer heerste, in de glans van een TL-buis waarvan het licht in haar ogen stak. Ze meende dat haar hart zo zwaar bonkte uit angst voor Jim Woltz, de vriend van haar moeder, en dat ze met haar gezicht op de grond gedrukt onder een bed in zijn vakantiehuisje aan zee lag. Toen werd ze zich weer bewust van haar situatie met de moordenaar en het door hem gevangen gehouden meisje.

Ze zat voorovergebogen op een stoel, leunend op de ronde tafel in de eethoek, niet ver van de in knoestig grenenhout uitgevoerde keuken. Haar hoofd was naar rechts gedraaid en ze keek, door een raam aan de achterkant van het huis, over de tuin uit. De moordenaar had een zitkussen van een van de andere stoelen onder haar hoofd gelegd, zodat haar gezicht niet ongemakkelijk op het hout van de tafel rustte. Ze huiverde bij de gedachte aan zijn bezorgdheid.

Toen ze haar hoofd wilde heffen joeg een pijnscheut door de achterkant van haar hals en klopte in de rechterhelft van haar gezicht. Ze viel bijna flauw en besloot er maar geen haast mee te maken om haar rug te strekken.

Zodra ze haar achterste op de stoel verschoof, maakte het gerammel van kettingen haar duidelijk dat de vraag of ze zich nu of later wilde oprichten, van geen betekenis was. Haar handen lagen in haar schoot; toen ze een hand probeerde te heffen, gingen haar beide handen omhoog, want ze waren geboeid.

Ze probeerde haar voeten een eindje uiteen te schuiven, en voelde dat haar enkels eveneens geboeid waren. Te oordelen aan het harde geratel en getinkel van metaal op metaal dat haar geringe bewegingen teweegbrachten, moesten er nog meer belemmeringen zijn.

Buiten sprong iets zo zwart als roet over het gazon, beklom het trapje en liep over de veranda. Het zwarte ding sprong tegen het raam op, legde zijn poten op de vensterbank en staarde naar haar. Een dobermann pincher.

Ariel houdt een geopend boek als een schild voor haar borst; haar handen liggen plat op het omslag. Ze zit in de enorm grote fauteuil, met haar opgetrokken benen naast haar, als de enige perfecte pop tussen al die andere poppen in de kamer. Edgler Vess zet een krukje voor haar neer.

Hij heeft zijn best gedaan om er goed uit te zien: gedoucht, geschoren, zijn haar gewassen en gekamd. Hij kan in ieder gezelschap voor den dag komen en is voor iedere moeder dé ideale schoonzoon. Hij draagt instappers zonder sokken, een beige katoenen broek, een riem van gevlochten leer en een lichtgroen katoenen overhemd.

Ook Ariel ziet er in haar schoolmeisjesuniform mooi uit. Het doet Vess genoegen dat ze zich tijdens zijn afwezigheid goed verzorgd heeft, zoals hij haar heeft opgedragen. Gemakkelijk valt haar dat niet, omdat ze zich hier alleen kan afsponzen en haar prachtige haardos onder de kraan moet wassen.

Ooit bouwde hij deze kamer voor andere vrouwen, maar geen van hen verbleef hier langer dan twee maanden. Tot hij zijn Ariel leerde kennen en inzag wat een fascinerende onafhankelijke geest ze bezat, heeft hij zich niet kunnen indenken dat er ooit een jongedame zou komen die hij zo lang als zijn Ariel wilde bewaren. Daarom heeft hij het destijds niet nodig gevonden hier een douche te installeren.

Vess heeft het meisje voor het eerst op een foto in de krant gezien. Hoewel ze toen pas vijftien was, blonk ze op haar school in van alles uit en ze had het sportteam van haar Sacramento High School naar de overwinning geleid in een tienkamp voor middelbare scholieren in heel Californië. Ze had er zo rank en kwetsbaar uitgezien. De krant trilde in zijn handen toen hij de foto goed bekeek en hij had meteen geweten dat hij met de camper naar Sacramento moest om haar nader te leren kennen. De vader schoot hij dood. Haar moeder bezat een geweldige verzameling poppen en de vrouw maakte ze ook zelf als liefhebberij. Vess sloeg haar dood met een buiksprekerspop die een grote, uit esdoornhout gesneden kop had – zo effectief als een honkbalknuppel.

‘Je bent mooier dan ooit,’ zegt hij tegen Ariel. Zijn stem wordt gesmoord door de geluiddempende muren, alsof hij uit een doodkist spreekt waarin hij levend begraven is.

Ze reageert niet en doet alsof ze zijn aanwezigheid helemaal niet opmerkt. Ze verkeert in haar zwijgzame stemming, zoals ze zonder onderbreking al meer dan zes maanden is.

‘Ik heb je gemist.’

Tegenwoordig kijkt ze hem nooit aan, maar staart naar een punt boven zijn hoofd, ergens naar opzij. Als hij van het krukje zou opstaan en in haar gezichtslijn zou komen, zou ze toch nog over zijn hoofd heen naar een kant kijken zonder dat hij zou kunnen zien dat ze zijn blik vermijdt.

ik heb een paar dingen meegebracht om je te laten zien.’

Uit een schoenendoos op de grond naast het krukje haalt hij twee polaroidfoto’s. Ze pakt ze niet aan en ze gunt ze geen blik waardig, maar Vess weet dat ze deze souvenirs gaat bekijken zodra hij weg is.

In deze omgeving is ze lang niet zo eenzaam en verlaten als ze zich voordoet. Ze spelen een ingewikkeld spel met hoge inzetten en ze beheerst het spel goed.

‘Deze eerste foto is van een dame die Sarah Templeton heette, zoals ze eruitzag voor ik haar te pakken nam. Ze was midden veertig maar heel aantrekkelijk. Een mooie vrouw.’

De fauteuil is zo diep dat voor het kussen waar Ariel op zit een rand van de zitting wordt uitgespaard, waar Vess de foto neerlegt.

‘Een mooie vrouw,’ herhaalt hij.

Ariel knipt niet eens met haar ogen. Ze kan verbazingwekkend lang achtereen zonder te knipperen strak naar één punt staren. Soms is Vess bezorgd dat ze daarmee haar prachtige blauwe ogen zou kunnen beschadigen; hoornvliezen moeten steeds vochtig worden gehouden. Maar het is natuurlijk wel zo dat de irritatie onwillekeurig verschijnende tranen opwekt als ze te lang achtereen niet knippert en haar ogen gevaarlijk droog worden.

‘En hier nog een foto van Sarah Templeton, nadat ik haar onder handen had genomen,’ zegt Vess. Hij legt ook deze foto op de rand van de zitting. ‘Zoals je ziet, als je zou willen kijken, geldt het woord “mooi” niet meer voor haar. Schoonheid duurt nooit lang. Maar de dingen veranderen nu eenmaal.’

Weer haalt hij twee foto’s uit de schoenendoos.

‘Dit is Laura, de dochter van Sarah. Voor. En na. Je ziet wel dat ze een schoonheid was. Als een vlinder. Maar in elke vlinder zit een rups, weet je.’

Hij legt de foto’s op de stoel en steekt zijn hand weer in de doos. ‘Dit was Laura’s vader. O, en dit was haar broer … en de vrouw van die broer. Maar dat waren toevallige bijkomstigheden.’

Dan haalt hij de drie polaroidfoto’s van de Aziatische jongeman en het afgebeten Slim Jim-worstje uit de doos.

‘Hij heet Fuji. Zoals de berg in Japan.’

Vess legt de drie foto’s op de stoel.

‘Ik neem er zelf een. Om op te eten. Dan ben ik Fuji, met de kracht van het Oosten en van die van de berg in me, en als de tijd eenmaal daar is dat ik jou ga nemen, voel je zowel die jongen als de berg in mij, en ook nog een heleboel anderen met al hun kracht. Dat moet heel erg opwindend voor je zijn, Ariel, zo geweldig opwindend dat als het voorbij is, het je gewoon niks meer kan schelen dat je dood bent.’

Voor zijn doen is het een lange toespraak. Over het algemeen is hij niet zo’n babbelaar. Maar de schoonheid van het meisje inspireert hem soms haar toe te spreken.

Hij houdt het Slim Jim-worstje omhoog.

‘Fuji heeft het ontbrekende stukje afgebeten, vlak voor ik hem gedood heb. Zijn speeksel zal nu wel op de worst gedroogd zijn. Je kunt een beetje van zijn stille kracht proeven, en van zijn ondoorgrondelijke karakter.’

Vess legt het verpakte worstje op de rand van de stoel. ‘Vanavond na twaalven ben ik weer terug,’ belooft hij haar. ‘Dan gaan we naar de camper en daar kun je Laura zien, de échte, niet alleen op een foto. Ik heb haar meegenomen, zodat je kunt zien wat er van alle mooie dingen overblijft. En er is ook nog een jongen in de camper, een lifter die ik onderweg heb opgepikt. Ik liet hem een foto van jou zien en het beviel me niet hoe hij ernaar keek. Hij toonde geen respect. Hij keek wellustig en toen zei hij iets wat me helemaal niet beviel, dus toen heb ik zijn ogen dichtgenaaid omdat hij zo ongepast naar je foto keek. Wat ik met hem heb gedaan zul je wel heel opwindend vinden. Je mag hem aanraken … en Laura ook.’

Vess kijkt aandachtig of ze een zenuwtrekking of een rilling vertoont, of misschien even ineenkrimpt, of met een subtiele wijziging van haar strakke blik aangeeft dat ze hoort wat hij zegt. Hij wéét dat ze hem hoort, maar het is heel knap van haar om een onbewogen gezicht te houden en net te doen alsof ze er verstard onverschillig onder blijft.

Als hij haar tot één lichte huiver, tot één nerveuze tic zou kunnen krijgen, verwoest hij haar stante pede en laat haar gillen en krijsen als de zwaarste puilogende patiënt in het diepste isolement van een krankzinnigengesticht. Zo’n volledig verval tot tierende waanzin is altijd fascinerend om te zien.

Maar dit meisje is een taaie, met een verbazingwekkend sterke innerlijke weerstand. Goed zo. De uitdaging windt hem op.

‘En van de camper gaan we met de honden naar het weiland, Ariel, en daar kun je toekijken hoe ik Laura en de lifter begraaf. Misschien is de lucht dan helder en kun je de sterren zien, en misschien schijnt de maan wel.’

Ariel zit met haar boek op schoot ineengedoken in de fauteuil, starend in de verte, haar lippen een eindje geopend, een peilloos stil meisje.

‘Hé, weet je, ik heb weer een pop voor je gekocht! Een interessant winkeltje in Napa, Californië, waar ze allerlei kunstnijverheid van mensen uit de omgeving verkopen. Het is een mooie lappenpop. Hij zal je bevallen. Je krijgt hem later.’

Vess staat op van het krukje en werpt een snelle inventariserende blik op de voorraad in de koelkast en op de inhoud van het ladekastje dat als haar provisiekast dienst doet. Er is nog genoeg voor drie dagen en morgen vult hij haar voorraad weer aan. ‘Je eet veel minder dan je zou moeten,’ berispt hij haar. ‘Dat is ondankbaar van je. Ik heb je een koelkast gegeven en een magnetron en warm en koud stromend water. Alles wat je nodig hebt om je goed te kunnen verzorgen. Je moet eten.’

Het meisje reageert al evenmin als de poppen.

‘Je bent wel een paar pond afgevallen. Het is je nog niet aan te zien, maar je kunt niet nog magerder worden.’

Ze staart in de leegte, alsof ze zit te wachten tot er aan een koordje wordt getrokken, waarna uit haar strottenhoofd een bandje met een ingesproken tekst klinkt.

‘Denk maar niet dat je kunt blijven hongeren tot je broodmager en onaantrekkelijk bent geworden. Zo kun je niet aan me ontkomen, Ariel. Ik bind je vast en dwing je tot eten als het nodig wordt. Ik laat je een gummislang inslikken en pomp je maag vol eten voor peuters. Dat zou ik eigenlijk wel leuk vinden. Hou je van fijngemaakte erwtjes? Worteltjes? Appelmoes? Maar ik denk dat het er niet toe doet, want je proeft er toch niets van. Tenzij je gaat kokhalzen.’

Hij staart naar haar zijden haar dat in het gedempte licht rosblond is. De aanblik werkt door naar al zijn uitzonderlijk scherpe zintuigen en hij koestert zich in de zinnelijke pracht van haar haar, in alle geluiden en geuren en smaken die haar verschijning op hem overbrengt. Eén enkele stimulans heeft zo veel associaties voor hem dat hij zich urenlang zou kunnen verdiepen – vooropgesteld dat hij dat zou willen – in de aandachtige beschouwing van een enkel haartje of een enkele regendruppel, omdat één zo’n nietigheid hem een hele wereld aan gevoelens openbaart. Hij loopt naar de fauteuil en buigt zich over haar heen.

Ze reageert niet en hoewel hij in haar gezichtslijn is gekomen, heeft haar starende blik zich op een of andere wijze boven zijn hoofd naar opzij verplaatst zonder dat hij het moment waarop ze dat deed heeft opgemerkt.

Ze weet hem als bij toverkracht te ontwijken.

‘Misschien zou ik een paar woorden uit je kunnen krijgen als ik je eens in brand stak. Wat dacht je daarvan, hmmmm? Een beetje aanstekerbenzine op dat gouden haar van je, en wóesj!’

Ze knipt niet met haar ogen.

‘Of ik gooi je voor de honden. Eens kijken of dat je tong zou kunnen losmaken.’

Ze krimpt niet ineen. Geen zenuwtic, geen enkele huivering. Wat een innerlijke weerstand heeft die meid.

Vess bukt zich dieper en brengt zijn gezicht vlak voor het hare, tot ze neus-aan-neus zijn.

Haar ogen zijn nu op één lijn met de zijne, en toch kijkt ze hem niet aan. Het lijkt alsof ze dwars door hem heen kijkt, alsof hij niet echt bestaat maar een kwelgeest is die ze niet goed kan zien. Het is niet hetzelfde als de bekende truc om haar blik uit focus te brengen, maar een veel sluwere list die hij volstrekt niet kan doorgronden.

Neus-aan-neus met haar fluistert Vess: ‘Na middernacht gaan we naar het weiland. Daar ga ik Laura en de lifter begraven. Misschien stop ik jou ook in de grond en gooi dan aarde over je heen, drie in één graf. Zij dood, jij levend. Zou je dan iets zeggen, Ariel? Zou je dan “alsjeblieft” zeggen?’

Geen antwoord.

Hij wacht.

Haar ademhaling is zacht en gelijkmatig. Zijn gezicht is zo dicht bij het hare dat hij haar uitademing warm en gestaag op zijn lippen voelt, als beloften van komende kussen.

Ariel moet zijn adem ook voelen.

Ze is misschien bang voor hem, en ze vindt hem misschien afstotelijk, maar hij twijfelt er niet aan dat ze hem ook aantrekkelijk vindt. Iedereen is gefascineerd door slechteriken.

‘Er zijn misschien sterren,’ zegt hij.

Wat een blauwheid in haar ogen. Wat een fonkelende diepte.

‘Of de maan schijnt,’ fluistert hij.

De stalen boeien om Chyna’s enkels zaten met een stevige ketting aan elkaar. Een tweede en veel langere ketting, met een karabijnhaak aan de eerste bevestigd, was om de zware poten van de stoel en vervolgens om de spijlen tussen de poten gewonden, liep tussen haar voeten door, zat om de grote tonvormige voet van de ronde tafel geslagen en liep vandaar weer terug naar de karabijnhaak. De kettingen boden niet genoeg speling om haar te laten opstaan. Zelfs als dat mogelijk was, zou ze de stoel op haar rug moeten dragen, met het gevolg dat de vorm en het gewicht van de stoel haar tot een houding als van een gebochelde dwerg zouden dwingen. Bovendien kon ze niet weg omdat ze aan de tafel zat vastgeketend.

Haar handen waren voor haar buik geboeid. Er liep een vastgehaakte ketting van haar rechterpols om haar heen tussen de rugleuningspijlen van de stoel en vandaar onder het vastgestrikte stoelkussentje door naar de boei om haar linkerpols. In deze ketting zat wel voldoende speling om haar onderarmen, als ze dat wilde, op de ronde tafel te laten rusten.

Met gevouwen handen staarde ze voorovergebogen naar de rode en gezwollen wijsvinger van haar rechterhand en wachtte af. De zere vinger klopte en ze had hoofdpijn, maar de pijn in haar nek was minder geworden. Ze wist dat die pijn binnen vierentwintig uur in hevigheid zou toenemen, zoals met een ernstige whiplash.

Maar als ze over vierentwintig uur nog leefde, zou die pijn natuurlijk maar een kleinigheid zijn vergeleken bij wat haar nog te wachten stond.

De dobermann keek niet meer door het raam. Ze had er twee tegelijk op het gazon zien rondlopen. De honden snuffelden aan het gras en in de lucht, bleven nu en dan staan om met gespitste oren aandachtig te luisteren en vervolgden hun gedribbel weer, kennelijk als waakhonden van het terrein.

In de afgelopen nacht had Chyna op haar woede geteerd om haar angst zoveel mogelijk te bedwingen tot ze er uiteindelijk niet meer tegenop had gekund, maar nu merkte ze dat haar vernederende situatie een veel sterker middel was om haar angst weg te drukken. Dat ze zich in ketenen geslagen niet meer kon verdedigen was niet eens de hoofdzaak van haar vernedering; het lag vooral aan de omstandigheid dat ze zich niet aan haar belofte jegens het meisje in de kelder zou kunnen houden.

Ik ben je beschermengel. Ik kom je helpen.

In gedachten keerde ze terug naar de dik beklede vestibule en het kijkgat in de deur naar Ariels gevangenis. Het meisje tussen de poppen had er geen enkele blijk van gegeven dat ze die belofte had gehoord. Maar Chyna kon er niet tegen dat ze valse hoop had gewekt, dat het meisje zich verraden en nog verlatener dan ooit zou voelen, en dat ze zich nog dieper in haar fantasiewereld, haar Eldersland, zou terugtrekken.

Ik ben je beschermengel.

Achteraf beschouwd vond Chyna haar arrogantie niet alleen verbazingwekkend, maar zelfs een blijk van ongepast zelfbedrog. Ze was nu zesentwintig en had nog nooit iemand gered, in welke betekenis dan ook. Ze was geen heldin, geen vrouwelijke detective uit een thriller die hoogstens een kleurrijk zweempje angst vertoont en het lichte vermoeden wekt dat ze wellicht een paar innemende karakterfoutjes heeft, maar voor de rest de bekwaamheden van Sherlock Holmes en James Bond combineert. Verre van dat: vechten voor haar eigen bestaan en zich bovendien in geestelijk evenwicht en emotioneel ongekwetst te houden, was al zwaar genoeg geweest. Ze was nog steeds een dolend kind, door de jaren heen blindelings tastend naar inzichten of oplossingen die er waarschijnlijk niet eens waren, en toch had ze Ariel door dat gat in de deur bevrijding beloofd.

Ik ben je beschermengel.

Chyna maakte haar gevouwen handen van elkaar los en legde ze plat op het tafelblad. Ze liet ze over het hout glijden alsof ze kreukels uit een tafellaken streek en bij die beweging rammelden haar ketenen.

Ze was allesbehalve een vechtersbaas, niemands paladijn. Ze werkte als serveerster. Daar was ze goed in en ontving veel fooien, want zestien jaar in haar moeders gewelddadige wereld had haar geleerd dat een goede manier om te overleven het tonen van dankbaarheid was. Met de klanten van het restaurant ging ze onvermoeibaar op een innemende wijze om, onwankelbaar aardig, altijd bereid het iedereen naar de zin te maken. De relatie tussen klant en serveerster was in haar ogen dé ideale verhouding, want het contact was kort en formeel, werd over het algemeen bedreven met een hoog beleefdheidsgehalte en je hoefde je gevoelens niet open en bloot te leggen.

Ik ben je beschermengel.

In haar grimmige vastberadenheid om zich koste wat kost te beschermen, was ze altijd aardig geweest tegen de andere serveersters met wie ze werkte, maar nooit vriendschappelijk. Vriendschap hield binding in, risico’s. Ze had geleerd zich niet kwetsbaar te maken voor het verdriet en het verraad dat uit een nauwe betrokkenheid kan voortkomen.

Ze had in de afgelopen jaren met niet meer dan twee mannen een intieme relatie gehad. Beide mannen hadden veel voor haar betekend en op de tweede was ze ook nog verschrikkelijk geil geweest, maar de eerste relatie had niet langer dan elf maanden en de tweede niet langer dan dertien maanden geduurd. Minnaars, als ze de moeite waard waren, verlangden meer dan alleen binding; ze wilden openheid, alles delen, emotionele intimiteit. Ze had het altijd moeilijk gevonden om veel over haar jeugd of haar moeder te vertellen, deels omdat ze haar grote hulpeloosheid in die jaren gênant vond. Belangrijker was dat ze tot het harde besef was gekomen dat haar moeder nooit echt van haar had gehouden en misschien zelfs nooit in staat was geweest om überhaupt van iemand te houden. En wat kon ze tegemoet zien van een man die wist dat haar eigen moeder niet eens van haar hield? Ze wist wel dat die instelling niet reëel was, maar het besef daarvan bevrijdde haar niet. Ze begreep dat zij niet verantwoordelijk was voor wat haar moeder haar had aangedaan, maar ondanks wat in boeken en lezingen over relatietherapie werd gezegd, leidde begrip op zichzelf niet tot herstel. Zelfs nu ze al tien jaar niet meer onder haar moeders gezag stond, was Chyna er soms nog van overtuigd dat alle duistere gebeurtenissen in die moeilijke jaren vermeden hadden kunnen worden, als ze zich maar beter en waardiger had gedragen.

Ik ben je beschermengel.

Ze vouwde haar handen weer op het tafelblad, boog zich naar voren tot haar voorhoofd op haar duimen drukte en sloot haar ogen.

De enige goede vriendin die ze ooit had gehad was Laura Templeton. Hun vriendschap was iets waar Chyna altijd naar had verlangd maar nooit doelbewust had gezocht, iets wat ze intens nodig had gehad zonder het ooit te hebben gekoesterd; het was een levensgroot bewijs van Laura’s vitale opgewektheid, aanhoudende belangstelling en onbaatzuchtigheid tegenover Chyna’s sterke terughoudendheid, het gevolg van Laura’s oprechte hartelijkheid en haar vermogen om te kunnen liefhebben. En nu was Laura dood.

Ik ben je beschermengel.

In Laura’s kamer, onder de blik van Freud, was Chyna naast haar geketende vriendin op het bed neergeknield en had gefluisterd: ik haal je hier weg. Wat deed het verschrikkelijk pijn daaraan terug te denken. Ik haal je hier weg. Haar maag kromp van zelfverachting hevig samen. Ik zoek wel een of ander wapen, had ze beloofd. Laura, tot het laatste moment niet aan haar eigen belang denkend, had met klem gezegd dat Chyna moest vluchten toen het nog kon. Sterf niet om mij. Maar Chyna had beloofd: ik kom terug.

Nu overrompelde het verdriet haar weer als de neerdalende schaduw van een grote zwarte vogel, en bijna liet ze haar hart door de vleugels omsluiten, verlangend naar de wonderlijke troost van die slaande wieken, tot ze inzag dat ze haar gevoel van vernedering door haar verdriet liet overvleugelen. Als ze verdriet had, kon ze haar zelfverachting wegdrukken.

Ik ben je beschermengel.

Hoewel de bediende van het tankstation geen schot had gelost, had ze de revolver moeten controleren. Ze had het op een of andere instinctieve wijze moeten weten. Ze mocht dan geen notie hebben gehad van wat Vess met de patronen had gedaan, ze had het moeten wéten!

Laura had meer dan eens tegen haar gezegd dat ze te hard voor zichzelf was, dat ze nooit zou genezen als ze zich in haar nooit ophoudende zelfkastijding almaar nieuwe wonden op de oude bleef toebrengen.

Maar Laura was dood.

Ik ben je beschermengel.

Chyna’s vernedering ging over in een etterende wond van schaamte.

En als vernedering een goed middel was om doodsangst te onderdrukken, was schaamte nog beter. Doortrokken van schaamte kende ze niet de minste angst meer, ook al was ze in het huis van een sadistische moordenaar in ketenen geslagen, zonder dat iemand op de hele wereld naar haar zocht. Het leek alsof ze haar gerechte straf hier niet kon ontlopen.

Toen hoorde ze voetstappen naderen.

Ze hief haar hoofd en opende haar ogen.

De moordenaar kwam uit de bijkeuken, kennelijk terugkerend van het meisje in de kelder.

Zonder iets tegen Chyna te zeggen – zonder zelfs naar haar te kijken alsof ze helemaal niet bestond – liep hij naar de koelkast, haalde er een doosje eieren uit en zette het op het aanrecht. Behendig brak hij acht eieren boven een kom en gooide de schalen in de afvalemmer. Hij zette de kom in de koelkast en begon een rode ui te pellen en te snijden.

Chyna had in meer dan twaalf uur niets gegeten; niettemin was ze diep verslagen dat ze zich plotseling uitgehongerd voelde. De uienlucht was het heerlijkste dat ze ooit had geroken en ze watertandde. Na al het bloed dat was gevloeid, nadat ze de enige echte vriendin was kwijtgeraakt die ze ooit had gehad, leek het harteloos om al zo kort na de gebeurtenissen honger te krijgen. De moordenaar deed de gesneden ui in een plastic bakje, drukte het dekseltje er stevig op en zette het naast de kom eieren in de koelkast. Daarna raspte hij een punt cheddarkaas in een tweede plastic bakje.

Hij was energiek en behendig in de keuken bezig en hij scheen het naar zijn zin te hebben. Hij hield het aanrecht schoon. Ook waste hij na elk klusje zijn handen grondig en om ze te drogen gebruikte hij een handdoek, geen theedoek.

Eindelijk liep de moordenaar naar de eettafel. Hij ging tegenover Chyna zitten, heel relaxed, vol zelfvertrouwen en in een studentikoos nonchalante houding met zijn sportieve broek, gevlochten leren riem en zacht katoenen overhemd.

Het gevoel van schaamte dat haar bijna had verteerd, was voorlopig uitgeblust. Een vreemde combinatie van nagloeiende woede en bittere wanhoop was ervoor in de plaats gekomen.

‘Zo,’ zei hij. ‘Je zult wel honger hebben, dus zodra we een babbeltje hebben gemaakt, zal ik je een kaasomelet en wat toost geven. Maar om je ontbijt te verdienen, moet je me eerst eens vertellen wie je bent, waar je je in het benzinestation had verscholen en waarom je hier bent.’

Ze staarde hem woedend aan.

Hij glimlachte en zei: ‘Denk maar niet dat je het voor me kunt verzwijgen.’

Ze beet liever haar tong af dan hem iets te vertellen.

‘Ik zal je uitleggen hoe het ervoor staat,’ zei hij. ‘Doodmaken doe ik je toch wel. Ik weet alleen nog niet hoe. Misschien voor de ogen van Ariel. Ze heeft wel meer doden gezien, maar ze is nog nooit getuige geweest van het doodgaan zélf, als de laatste schreeuw klinkt en alles drijfnat is van bloed, zweet en urine.’

Chyna probeerde hem strak te blijven aankijken, geen zwakte te tonen.

‘Maar hoe ik het ook met je ga doen,’ vervolgde hij, ‘ik kan het je in ieder geval heel wat moeilijker maken als je niet uit eigen beweging wilt praten. Er zijn bepaalde dingen die ik graag vóór je dood bent zou willen doen, maar erna kan het ook. Dus werk mee, dan doe ik het erna.’

Chyna probeerde tevergeefs enig teken van waanzin in zijn blik te zien. Ze zag alleen zijn vrolijke blauwe oogopslag.

‘Nou?’

‘Je bent een geesteszieke ellendeling.’

Hij glimlachte weer en zei: ‘Het laatste wat ik van je had verwacht was dat je een saaie trut zou zijn.’

‘Ik weet waarom je zijn ogen en mond hebt dichtgenaaid.’

‘Aha, dus je hebt hem in de kast gezien.’

‘Voordat je hem vermoordde heb je hem verkracht, of terwijl je hem vermoordde. Je hebt zijn ogen dichtgenaaid omdat hij je gezien had, en zijn mond dichtgenaaid omdat je je schaamde voor wat je gedaan hebt, en omdat je bang was dat hij het misschien zelfs na zijn dood aan iemand zou kunnen vertellen.’

Onbewogen zei hij: ‘Ik heb geen seks met hem gehad.’

‘Leugenaar.’

‘Maar als het wél was gebeurd, zou ik me er niet voor geschaamd hebben. Dacht je dat ik een achterlijke boerenlul was? We zijn allemaal biseksueel, dat weet je toch? Soms verlang ik naar een man, ja. En met sommige mannen heb ik het ook wel gedaan. Het is allemaal pure sensatie, meer niet.’

‘Stuk ongedierte.’

‘Ik weet wat je van plan bent,’ zei hij onverstoorbaar en duidelijk geamuseerd, ‘maar dat lukt je toch niet. Je hoopt dat een of andere belediging me wel uit mijn evenwicht zal brengen. Alsof ik een snel geïrriteerde psychopaat ben die meteen razend wordt als je het juiste woord zegt of het juiste knopje indrukt, weet ik veel, misschien mijn moeder beledigt of lelijke dingen over de Heer zegt. Dan hoop je dat ik je in woede afmaak en dat je er dan voorgoed vanaf bent.’

Chyna zag in dat hij gelijk had, al was ze zich niet van haar oogmerk bewust geweest. Haar verijdelde plan, haar schaamte om het feit dat ze hier hulpeloos vastgeketend zat, hadden haar in een wanhoop gebracht waar ze liever niet bij stilstond. Ze voelde zich ellendiger door haar eigen stomme toedoen dan door hem, en ze vroeg zich af of ze – net als haar moeder – iemand was die het bijltje er in haar zwakte maar bij neergooide.

‘Maar ik ben geen psychopaat,’ zei hij.

‘Wat dan wél?’

‘Tja, je zou me een moordzuchtige avonturier kunnen noemen. Of misschien iemand met de nuchterste geest die je ooit hebt gekend.’

‘Ik vind “stuk ongedierte” beter.’

Hij boog zich naar haar toe. ‘Laten we dan maar beginnen. Je vertelt me alles over jezelf, alles wat ik wil weten, of ik bewerk je gezicht met een mes terwijl je daar zit. Voor elke vraag waarop je geen antwoord wilt geven, snij ik een stukje van je af: een oorlelletje, de punt van je mooie neusje. Ik kerf je als een houten masker.’

Hij zei het niet dreigend maar heel zakelijk. Ze wist dat hij ertoe in staat was zonder een spier te vertrekken.

‘Ik neem er desnoods de hele dag de tijd voor,’ zei hij. ‘En reken maar dat je lang voordat je sterft krankzinnig bent.’

‘Goed.’

‘Wat, “goed”? Praten of kerven?’

‘Praten.’

‘Grote meid.’

Ze was bereid te sterven als het moment daar was, maar ze zag er de noodzaak niet van in om onnodig pijn te moeten lijden. ‘Hoe heet je?’ vroeg hij.

‘Shepherd. Chyna Shepherd. C-h-y-n-a.’

‘Aha, dus toch geen mysterieus bezweringsgezang.’

‘Wat?’

‘Rare naam.’

‘O ja?’

‘Geen gekibbel, Chyna. Ga door.’

‘Goed. Maar mag ik eerst wat drinken? Ik ben uitgedroogd.’

Aan de kraan vulde hij een glas water. Hij deed er drie blokjes ijs in. Hij wilde met het glas naar haar toelopen en bleef staan. ‘Ik kan er een schijfje citroen bij doen,’ zei hij.

Ze wist dat hij het ernstig meende. Weer thuis van de jacht was hij bezig zijn rol van bloeddorstige besluiper van zich af te schudden en weer boekhouder, winkelbediende, makelaar of automonteur te worden, of wat hij ook deed als hij voor een normaal iemand moest doorgaan. Sommige psychopaten konden een valse persoonlijkheid aannemen die veel overtuigender was dan de beste toneelprestaties van de grootste acteurs die ooit bestaan hadden; deze man was waarschijnlijk zo iemand, hoewel hij na het zwelgen in zijn wellustige slachtpartij enige aanpassingstijd nodig had om weer te wennen aan de wellevende manieren en hoffelijkheden van beschaafde mensen.

‘Nee, bedankt,’ zei ze op zijn aanbod.

‘Geen enkele moeite,’ verzekerde hij haar hoffelijk.

‘Alleen water, graag.’

Toen hij haar het glas bracht, legde hij eerst een stenen onderzettertje met een randje van kurk voor het glas neer. Daarna ging hij weer tegenover haar zitten.

Chyna voelde weerzin om uit een glas te drinken dat hij had aangeraakt, maar haar dorst was te hevig. Haar mond was gortdroog en haar keel deed enigszins pijn.

Ze nam het glas, gehinderd door de boeien, in haar beide handen.

Ze wist dat hij keek of ze tekenen van angst toonde.

Het water klotste niet in of over het glas en haar tanden klapperden niet tegen de rand.

Op dat moment was ze inderdaad niet bang voor hem, maar dat kon later nog komen. In ieder geval later. Nu voelde ze zich geestelijk als een woestijn onder een grauwe hemel: een verdovende verlatenheid met een nijdig bliksemgeflakker aan een verre horizon.

Ze dronk de helft van het glas leeg en zette het neer.

‘Toen ik vijf minuten geleden binnenkwam,’ zei de moordenaar, ‘zat je met je handen gevouwen en je hoofd op je handen. Zat je te bidden?’

Ze dacht er even aan terug. ‘Nee.’

‘Het heeft geen zin tegen me te liegen.’

‘Ik lieg niet. Ik zat op dat moment niet te bidden.’

‘Maar bid je wel eens?’

‘Soms.’

‘God fears me,’ zei hij.

Ze zweeg.

‘Dat zijn woorden die je uit de letters van mijn naam kunt maken. God fears me.’

‘Juist, ja.’

‘Dragon seed.’

‘Uit de letters van je naam,’ begreep ze.

‘Ja. En ook: forge of rage.’

‘Een interessant spelletje.’

‘Namen zijn interessant. De jouwe is passief. De naam van een land als voornaam. En “Shepherd”, dat is landelijk, vaag christelijk. Als ik aan jouw naam denk, zie ik een Aziatische boer voor me op een heuvel met schapen … of een scheefogige Christus die heidenen bekeert.’ Hij glimlachte, geamuseerd door zijn scherts. ‘Maar het is wel duidelijk dat jouw naam niet goed bij je past. Je bent geen passief mens.’

‘Wel geweest,’ zei ze. ‘Het grootste deel van mijn leven.’

‘O ja? Nou, vannacht was je anders niet zo passief.’

‘Nee, vannacht niet,’ gaf ze toe. ‘Wel tot gisteren.’

‘Mijn naam is daarentegen een krachtnaam. Edgler Foreman Vess.’ Hij spelde de naam voor haar. ‘Niet Edgar. Edg-ler. Zoals je “edge” uitspreekt. En Vess … als je dat lang rekt, is het net of er een slang sist.’

‘Demon.’

‘Ja, inderdaad. Dat zit ook in mijn naam – demon.’

‘En anger.’

Haar bereidheid om het woordspelletje mee te spelen, leek hem genoegen te doen. ‘Je bent er goed in, zeg! Vooral in aanmerking nemend dat je geen pen en papier hebt.’

‘Vessel,’ zei ze. ‘Dat woord zit ook in je naam.’

‘Da’s een makkelijke. Maar ook semen. “Vessel” en “semen”, vrouwelijk en mannelijk. Kun je ook een belediging uit de letters maken, Chyna?’

In plaats van antwoord te geven, nam ze het glas en dronk de rest van het water op. De blokjes ijs tegen haar tanden waren heel koud.

‘Nu je je keel hebt gesmeerd,’ zei Vess, ‘wil ik alles over je weten. Denk eraan: het mes.’

Chyna vertelde hem alles, te beginnen bij het moment waarop ze een schreeuw in het huis van de Templetons had gehoord toen ze in de logeerkamer uit het raam had zitten kijken. Ze deed haar relaas op een volkomen vlakke toon; niet opzettelijk, maar omdat ze het opeens niet anders kon. Ze probeerde wel wat stembuigingen in haar monotone relaas te leggen, wat leven in haar woorden te brengen, maar het lukte niet.

Het stemgeluid waarmee ze de gebeurtenissen van de afgelopen nacht opdreunde, maakte haar bang, terwijl Edgler Vess haar op dat moment geen angst aanjoeg. Haar eigen relaas klonk haar in de oren alsof ze naar iemand anders luisterde, en het was de stem van een verloren en verslagen vrouw.

Ze hield zich voor dat ze nog lang niet verslagen was, dat ze nog hoop kon koesteren, dat ze deze moorddadige schoft op de een of andere manier te grazen zou nemen. Maar het ontbrak haar innerlijke stem aan alle overtuigingskracht.

Ondanks de geesteloosheid van haar relaas luisterde Vess met onverdeelde aandacht. Hij begon in een ontspannen houding, achteroverleunend op zijn stoel, maar tegen het slot van haar verhaal had hij zich naar haar toe gebogen en leunde hij met zijn armen op tafel.

Een paar maal onderbrak hij haar om een vraag te stellen. Aan het eind zat hij enige tijd zwijgend na te denken.

Ze kon het niet verdragen hem aan te kijken. Ze vouwde haar handen op de tafel, sloot haar ogen en drukte haar voorhoofd tegen de knokkels van haar gestrekte duimen, zoals ze had gezeten toen Vess uit de bijkeuken was gekomen.

Ze bad nu ook niet. Het ontbrak haar aan de hoop die voor een gebed nodig is.

Na een paar minuten hoorde ze dat Vess zijn stoel van de tafel wegschoof. Hij stond op. Ze hoorde hem in de keuken rondlopen, gevolgd door de bekende geluiden van iemand die met potten en pannen in de weer gaat.

Ze rook smeltende boter in een warm wordende pan, daarna gebakken uien.

Tijdens haar relaas had Chyna geen honger meer gehad, maar door de geur van de uien kreeg ze toch weer trek.

Eindelijk zei Vess: ‘Vreemd dat ik je in het huis van de Templetons niet meteen geroken heb.’

‘Kun je dat?’ vroeg ze, zonder haar hoofd van haar handen op te heffen. ‘Kun je mensen ruiken, alsof je een stomme hond bent?’

‘Meestal wel,’ zei hij, zonder zich aan haar belediging te storen en kennelijk in volkomen ernst. ‘En je moet in de loop van de nacht toch ook wel een paar geluiden hebben gemaakt. Zó stil kun je niet geweest zijn. Zelfs je ademhaling had ik moeten horen.’

Daar klonk het geluid van het krachtig met de hand kloppen van eieren in een schaal.

Ze rook geroosterd brood.

‘In een stil huis, waar iedereen dood is, hadden je bewegingen luchtverplaatsingen moeten veroorzaken, zoals een koel briesje achterin mijn nek, of het laten trillen van de fijne haartjes op mijn handen. Iédere beweging van je had een andere weefselstructuur op mijn netvliezen moeten achterlaten. En als ik door een kamer had gelopen waar je net geweest was, zou ik de luchtverplaatsing die je door je lopen had veroorzaakt, bespeurd moeten hebben.’

Hij was volslagen gestoord. Heel charmant met zijn katoenen overhemd, zijn mooie blauwe ogen en zijn volle zwarte haar, van zijn voorhoofd recht achterover gekamd, en dat kuiltje in zijn linkerwang – maar van binnen door en door verrot en verkankerd. ‘Mijn zintuigen zijn ongewoon scherp, moet je weten.’

Hij draaide de kraan open. Zonder te kijken wist ze dat hij de klopper afspoelde. Hij zou geen vuile vaat laten staan.

Hij zei: ‘Mijn zintuigen zijn zo scherp omdat ik van sterke gewaarwordingen hou. Sensatie. Sensatie is mijn religie, zou je kunnen zeggen.’

Er klonk weer gesis, harder dan het bakken van de uien, gevolgd door een andere geur.

‘Maar je was onzichtbaar voor me,’ zei hij. ‘Als een geest. Hoe komt het dat je zo bijzonder bent?’

Verbitterd mompelde ze met haar mond tegen het tafelblad: ‘Als ik zo bijzonder was, zou ik dan hier geketend zitten?’

Hoewel Chyna niet in zijn richting had gesproken, en ze het nauwelijks mogelijk achtte dat hij haar boven het gesis en gesputter van de bakkende eieren kon hebben gehoord, zei Vess: ‘Ja, daar heb je gelijk in, geloof ik.’

Toen hij in de keuken klaar was en de borden op de tafel zette, hief ze haar hoofd en bewoog haar handen.

‘Om je niet met je handen te laten eten zal ik je een vork geven,’ zei hij, ‘want ik mag aannemen dat je de zinloosheid inziet om te proberen die vork naar me toe te gooien en me in een oog te raken.’

Ze knikte.

‘Grote meid.’

Op haar bord prijkte een dikke omelet van vier eieren waar de gesmolten kaas van afdroop, gespikkeld met gebakken stukjes ui, en daar bovenop drie met gehakte peterselie bestrooide schijfjes vleestomaat. Aan weerskanten van de rand van haar bord lag een geroosterde en besmeerde witte boterham, keurig schuin in tweeën gesneden.

Hij vulde haar glas water opnieuw tot de rand en deed er weer twee blokjes ijs bij.

Hoewel ze een geweldige trek had gehad, kon Chyna de aanblik van de grote omelet nauwelijks verdragen. Ze wist dat ze moest eten, dus ze stak een hapje omelet in haar mond en knabbelde op een stukje toost. Maar ze kon alles wat hij haar had opgediend onmogelijk opeten.

Vess at met smaak, maar smakken of morsen was er niet bij. Zijn tafelmanieren waren onberispelijk en hij depte zijn lippen veelvuldig met zijn servet.

Chyna voelde zich dieper wegzinken in de grauwheid van haar ellende en hoe meer Vess zo te zien van zijn ontbijt genoot, hoe meer haar omelet haar als modder ging tegenstaan.

‘Je zag er heel aantrekkelijk uit toen je zo verfomfaaid en bezweet was, met je gezicht onder het vuil en je haar helemaal in de war van de regen. Heel aantrekkelijk, vond ik. Onweerstaanbaar onder al die viezigheid. Misschien stop ik je later wel in bad.’

Chyna Shepherd, onberoerd en in leven.

Tot haar schrik zei Edgler Vess na een volgende stilte opeens: ‘Onberoerd en in leven.’

Ze was er zeker van dat ze dit gebed niet hardop had gezegd.

‘Onberoerd en in leven,’ herhaalde hij. ‘Was dat wat je op de trap zei … toen je naar Ariel toeging?’

Ze staarde hem sprakeloos aan.

‘Nou?’

‘Ja,’ bracht ze eindelijk uit.

‘Ik heb me afgevraagd wat dat betekende. Je naam, en dan die woorden. Ik begreep er niets van toen ik nog niet wist dat je Chyna heette.’

Ze wendde haar blik van hem af en keek naar het raam. In de tuin liep een dobermann rond.

‘Was het een gebed?’ vroeg Vess.

In haar wanhoop had Chyna gemeend dat hij haar geen angst meer kon aanjagen. Ze had zich vergist. Zijn intuïtie was beangstigend – en niet alleen om redenen die ze kon begrijpen.

Ze wendde haar blik van de dobermann af en keek Vess aan. Heel even zag ze de hond nog op haar netvlies, als een donker en wreed beeld.

‘Was het een gebed?’ vroeg hij weer.

‘Ja.’

‘Geloof je dan nog echt, Chyna, diep in je hart, dat er een God bestaat? Wees eens eerlijk, niet tegen mij, maar tegen jezelf.’

Niet zo lang geleden had ze nog net dat tikkeltje vertrouwen gehad in wat ze geloofde om ‘ja’ te antwoorden. Nu zweeg ze.

‘Ook al zou God bestaan,’ zei Vess, ‘weet hij dan dat jij bestaat?’

Ze nam weer een hapje omelet. Het leek nog kleffer dan bij de eerste hap. Het ei, de boter en de kaas, te vet allemaal, kleefden aan haar gehemelte en ze kon nauwelijks slikken.

Ze legde haar vork neer. Ze kon geen hap meer door haar keel krijgen. Ze had nauwelijks een derde van de omelet gegeten. Vess nam zijn laatste hapje en spoelde het weg met koffie. Hij bood haar geen kopje aan, ongetwijfeld omdat hij meende dat ze zou proberen de hete koffie in zijn gezicht te gooien.

‘Je kijkt zo somber,’ zei Vess.

Ze gaf geen antwoord.

‘Je voelt je een volslagen mislukkeling, hè? Je bent tekortgeschoten jegens Ariel, jegens jezelf en ook jegens God, als Hij bestaat.’

‘Wat wil je van me?’ vroeg Chyna. Ze bedoelde: waarom dit verhoor, waarom maak je me niet meteen dood?

‘Dat weet ik eigenlijk nog niet,’ zei Vess. ‘Wat ik met je ga doen moet iets heel bijzonders worden. Ik weet zeker dat je heel bijzonder bent, of je dat nou zelf vindt of niet, en wat we samen gaan doen moet heel … intens zijn.’

Ze sloot haar ogen en vroeg zich af of ze haar Nardia, het fantasieland van haar kinderdromen, na al die jaren weer zou kunnen terugvinden.

Hij zei: ‘Ik kan je vraag niet beantwoorden wat betreft de plannen die ik met jou heb, maar ik weet wel wat ik met Ariel ga doen. Wil je horen wat ik met haar van plan ben?’

Waarschijnlijk was ze al te oud geworden om ergens in te kunnen geloven, al was het maar wegdromen in een magische kast. De stem van Vess leek niet alleen uit de buitenwereld, maar ook uit haar grauwe innerlijk te komen, alsof hij zich daar had genesteld: ‘Ik vroeg je wat, Chyna. Vergeet onze afspraak niet. Je geeft me antwoord, of ik snij een stukje van je gezicht af. Wil je horen wat ik met Ariel van plan ben?’

‘Ik denk dat ik dat wel weet.’

‘O ja, deels wel. Seks, dat is duidelijk. Ariel is een geweldig mooi stuk. Ik heb haar nog niet aangeraakt, maar dat komt. En ik denk dat ze maagd is. Dat zei ze tenminste in de tijd toen ze nog sprak, en ze leek me geen meisje dat tegen me zou liegen.’

En dan was er altijd nog het Wilde Woud aan de overkant van de rivier met Ratje en Mol en meneer Das, zwaar neerhangende groene takken in de zomerzon en Pan die onder de bomen in de koele schaduw op zijn fluit speelt.

‘En ik wil haar horen huilen. Als een verlorene horen jammeren. Ik wil de zuiverheid van haar tranen proeven. Ik wil het fraaie weefsel van haar gegil voelen, de pure geur ervan, de smaak van haar angst. Die is er altijd. Altijd.’

De trage rivier wilde niet verschijnen en het Wilde Woud evenmin, hoe Chyna zich ook inspande. Ratje, Mol, meneer Das en meneer Pad waren voor eeuwig verdwenen in de weerzinwekkende dood die alles opslokt. De treurigheid ervan was op hun schaal even groot als de tragiek van wat Laura was overkomen en wat Chyna eveneens spoedig te wachten stond.

‘Nu en dan,’ zei Vess, ‘neem ik er een mee naar het verblijf in de kelder, en altijd met hetzelfde doel.’

Ze wilde het niet horen. De boeien aan haar polsen maakten het haar moeilijk haar handen op haar oren te drukken. En als ze het toch probeerde, zou hij haar polsen aan haar enkels ketenen. Ze moest en zou naar hem luisteren.

‘De meest intense gebeurtenissen die ik in mijn leven heb meegemaakt, vonden altijd daar beneden plaats, Chyna. Niet de seks. Niet het slaan of het snijden. Dat komt allemaal later, en dat zijn maar bijkomstigheden. Eerst breek ik hun geest en dan begint het pas lekker intens te worden.’

Ze voelde een grote beklemming om haar borst en ze kon alleen oppervlakkig ademhalen.

‘De eerste paar dagen,’ vervolgde hij, ‘denken ze allemaal dat ze gek worden van angst. Daar vergissen ze zich in. Het duurt langer dan een paar dagen om iemand krankzinnig te maken, volkomen en onherroepelijk krankzinnig. Ariel is mijn zevende gevangene en de anderen hielden het wekenlang vol om bij hun verstand te blijven. Ééntje ging op de achttiende dag door het lint, maar drie hielden het twee maanden achtereen uit.’

Chyna liet haar hoop op het Wilde Woud varen en keek hem over de tafel heen strak aan.

‘Psychische kwelling is veel interessanter en ook moeilijker uitvoerbaar dan de fysieke variant, hoewel niet te ontkennen valt dat lichamelijke marteling ook heel opwindend kan zijn,’ zei Vess. ‘Maar de geest heeft veel meer weerstand dan het lichaam en is als sterkere tegenstander derhalve een grotere uitdaging. En wanneer de geest het eenmaal begeeft … ik zweer je dat ik het breken kan hóren, veel harder dan een splijtend bot. En oh! wat geeft dat een geweldige nagalm!’

Ze probeerde zijn roofdiergeest in zijn ogen te lezen. Iets daarvan had ze al eerder op een onverwacht moment waargenomen. Ze móest het nogmaals zien.

‘Zodra hun geest het begeeft, kronkelen sommigen zich over de grond, slaan met hun armen en benen, en verscheuren hun kleren. Ze rukken aan hun haar, Chyna, klauwen zich in hun gezicht en soms zo hard dat er bloed vloeit. Ze verminken zich op allerlei vernuftige manieren. Ze snikken en snikken; daar kunnen ze uren achtereen en soms nachten lang mee doorgaan, ook in hun slaap. Ze blaffen als honden, Chyna, ze tieren en schreeuwen en slaan met hun armen alsof ze denken dat ze kunnen vliegen. Ze hallucineren en zien dingen die veel beangstigender voor hen zijn dan ik. Sommigen gaan wartaal uitslaan. Dat noemen ze “glossolalie”, wist je dat? Heel fascinerend om te horen. Het klinkt heel overtuigend als een echte taal, maar veel betekenis heeft het niet. Het is alleen maar een wezenloos geleuter of een smekend gebazel. Sommigen raken de beheersing over hun lichaamsfuncties kwijt en wentelen zich in hun eigen vuil. Smerig, maar boeiend om naar te kijken – de essentiële en fundamentele staat van de mensheid, waaraan de meesten alleen maar in een staat van krankzinnigheid toegeven.’

Hoe Chyna het ook probeerde, ze kon geen dierlijkheid in zijn ogen bespeuren, alleen die kalme blauwe irissen en het waakzame donker van de pupillen, en ze wist niet eens meer zeker of ze het al eerder had gezien. Hij was geen half mens, half wolf, geen wezen dat in het licht van de volle maan op vier poten loopt. Erger nog: hij was een gewone man, en hoewel levend aan een uiterste rand van het scala van de menselijke wreedheid, ogenschijnlijk toch een gewoon mens.

‘Anderen vluchten in een catatonisch stilzwijgen,’ vervolgde Vess, ‘zoals Ariel. Maar ik weet hun zwijgen altijd wel te verbreken. Ariel is verreweg de koppigste, maar dat maakt haar alleen maar interessanter. Ik ga ook Ariel breken, en als haar breekpunt eenmaal komt, Chyna, is het met niets te vergelijken. Glorieus. Intens.’

‘De intensiefste belevenis die ik ken is medeleven betonen,’ zei Chyna. Ze wist niet waar ze die woorden opeens vandaan haalde en ze wilde niet dat hij zou denken dat ze om haar leven smeekte. Zelfs in haar diepste wanhoop zou ze zich niet tot zo’n vernedering verlagen.

Vess glimlachte opeens en hij leek bijna een schooljongen die gek is op grappen en grollen, een verzamelaar van plaatjes met sporthelden, een berijder van mountainbikes, een toegewijd bouwer van modelvliegtuigen, of iemand die in het weekend in de juniorenploeg van de plaatselijke voetbalclub speelt. Ze meende nog dat hij glimlachte om wat ze zei, geamuseerd door haar naïveteit, maar dat was niet het geval, zoals haar al gauw bleek.

‘Wat ik misschien … van je zou willen,’ zei Vess, ‘is dat je er getuige van bent wanneer ik Ariels geest breek. In plaats van jou onder haar ogen te doden om haar over de rand van de waanzin te jagen, wil ik het op een andere manier doen. En jij mag toekijken.’

O, nee!

‘Je bent per slot van rekening studente psychologie, en je hebt bijna je doctoraal in dat vak, toch? Nu je zo’n streng oordeel over me zit te vellen en je er zo zeker van bent dat mijn geest “afwijkend” is en je precies weet hoe ik denk – zou het dan niet interessant voor je zijn om eens te kijken of al die moderne theorieën over het functioneren van de geest na dit experimentje kloppen? Dat lijkt je toch wel wat, hè? Nadat ik Ariels geest heb gebroken, kun je er een scriptie over maken, Chyna, alleen voor mij bestemd. Ik zou je weloverwogen observaties graag willen lezen.’

O nee! Zo ver zou het niet komen. Van zoiets kon ze absoluut geen getuige zijn. Ook al was ze geboeid, ze zou wel een manier vinden om zich van kant te maken voordat hij haar meenam naar de kelder om dat bekoorlijke meisje daar te zien … ontbinden. Chyna zou haar polsen openbijten, haar tong inslikken, het zo aanleggen dat ze van de keldertrap viel en haar nek brak, iets dergelijks. Iets dergelijks, ja.

Vess had kennelijk gezien dat hij haar vanuit haar diepste wanhoop met een schok tot puur afgrijzen had gebracht. Hij glimlachte weer en keek naar haar ontbijt. ‘Moet je de rest niet opeten?’

‘Nee.’

‘Geef dan maar aan mij.’

Hij schoof zijn lege bord weg en trok het hare naar zich toe. Hij gebruikte haar vork. Daarmee sneed hij een hapklaar stuk van de koude omelet af, stak het in zijn mond en kreunde zachtjes van genot. Langzaam en sensueel trok Vess de tanden van de vork uit zijn gesloten mond, perste zijn lippen er bij het doorglijden stevig omheen en stak zijn tong uit voor een laatste likje. Nadat hij de hap omelet had doorgeslikt, zei hij: ‘Ik kon je aan de vork proeven. Je speeksel heeft een heerlijke smaak, afgezien van een lichte bitterheid. Maar dat is ongetwijfeld geen vast bestanddeel, niet meer dan het gevolg van brandend maagzuur.’

Ze kon niet aan hem ontkomen door haar ogen dicht te doen, dus ze bleef naar hem kijken terwijl hij de rest van haar ontbijt verslond.

Toen hij het bord leeg had, stelde ze hem op haar beurt een vraag. ‘Waarom heb je vannacht … die spin opgegeten?’

‘Waarom niet?’

‘Dat is geen antwoord.’

‘Het beste antwoord op iedere vraag.’

‘Geef dan maar het op een na beste antwoord.’

‘Vond je het walgelijk?’

‘Ik ben er alleen nieuwsgierig naar.’

‘Jij ziet het beslist als een negatieve ervaring om zo’n enge wriemelende spin op te eten.’

‘Beslist.’

‘Maar er bestaan geen negatieve ervaringen, Chyna. Alleen maar sterke gewaarwordingen, sensaties. Aan pure sensatie kun je geen waardeoordeel verbinden.’

‘Natuurlijk wel.’

‘Als je dat vindt, leef je in de verkeerde eeuw. Maar in ieder geval had die spin een interessante smaak, en nu ik er eentje in me heb opgenomen, begrijp ik spinnen beter. Heb je wel eens gehoord van de kennis van platwormen?’

‘Platwormen?’

‘Dat moet je op de basisschool met biologie toch gehad hebben, lang voordat je zo’n hoogontwikkelde vrouw werd. Kijk, bepaalde platwormen kunnen geleidelijk leren de weg te vinden in een doolhof van gangetjes …’

Ze wist het weer en viel hem in de rede. ‘En als je ze dan tot gehakt maalt en aan een andere groep platwormen voert, kan de tweede groep al bij de eerste keer in de doolhof de juiste weg vinden.’

‘Juist.’ Vess knikte tevreden. ‘De tweede groep neemt de kennis op via het vlees van de eerste groep.’

Ze hoefde haar volgende vraag niet zorgvuldig te formuleren, want Vess viel niet te beledigen of te vleien. ‘Jezus, je gelooft toch zeker niet dat je weet wat het is om een spin te zijn, alle kennis van een spin te hebben, door er eentje op te vreten?’

‘Natuurlijk niet, Chyna. Als ik alles zo letterlijk nam, dan zou ik toch volslagen gek zijn? Toch? Dan zat ik nu ergens in een inrichting tegen een stel niet-bestaande vrienden te kletsen. Maar vanwege mijn scherpe zintuigen heb ik van die spin toevallig wél een ondefinieerbare eigenschap van spinheid in me opgenomen, iets dat jij nooit zult kunnen begrijpen. Ik versterkte mijn zintuiglijke waarnemingsvermogen met de spin, een wonderbaarlijk knap geconstrueerd jagertje, een wezentje dat macht bezit. Spider is een krachtwoord, weet je, hoewel het niet uit de letters van mijn naam kan worden samengesteld.’ Hij aarzelde even voor hij eraan toevoegde: ‘Maar wél uit de letters van jouw naam.’

Ze nam maar niet de moeite hem te wijzen op de precieze manier waarop haar moeder haar naam had gespeld. Uit ‘Chyna Shepherd’ kon je alleen spyder samenstellen.

‘En het was nog behoorlijk riskant ook om een spin in dat huis op te vreten, maar dat maakte de attractie des te groter,’ vervolgde Vess. ‘Tenzij je iets van entomologie afweet, ben je er nooit zeker van of een bepaalde soort spin giftig is of niet. Sommige soorten, zoals de “bruine kluizenaar”, zijn heel giftig. Een beet in je hand is zo gebeurd … maar om zeker te zijn dat ik sneller was dan die spin heb ik hem tegen mijn verhemelte geplet voor hij de kans kreeg in mijn tong te bijten.’

‘Je neemt graag risico’s.’

Hij haalde de schouders op. ‘Zo ben ik nu eenmaal.’

‘On edge.’

‘Woorden die je in mijn naam vindt,’ bevestigde hij.

‘En als die spin je in je tong had gebeten?’

‘Pijn is hetzelfde als genot, alleen anders. Leer ervan te genieten, dan haal je meer uit het leven.’

‘Heeft pijn ook een neutrale waarde?’

‘Jazeker. Niet meer dan lustbeleving, sensatie. Het rif van de ziel wordt erdoor vergroot – als er een ziel bestaat.’

Chyna had geen idee waar hij het in godsnaam nu weer over had. Het rif van de ziel? Ze vroeg er maar niet naar. Ze werd er doodmoe van. Moe van haar angst voor hem, zelfs te moe om hem nog te kunnen haten. Met haar vragen had ze geprobeerd iets van hem te doorgronden, zoals ze haar hele leven naar antwoorden had gezocht, maar haar vragen naar de zin van zijn opvattingen putten haar uit. Ze zou wel nooit begrijpen waarom sommige mensen talloze wreedheden begingen, kleinere en grotere, en alle moeite om er de zin van in te zien matte haar alleen maar af en gaf haar van binnen een leeg, koud en grauw gevoel.

Hij wees naar haar rode en gezwollen vinger. ‘Dat zal wel zeer doen. En je nek ook.’

‘Mijn hoofdpijn is het ergst. En niets van al die pijn voelt echt lekker aan.’

‘Tja, ik kan je heel gemakkelijk de weg naar het juiste inzicht wijzen en aantonen dat je ongelijk hebt. Dat kost tijd. Maar ik weet een lesje dat minder lang duurt. Je leert het zo …’

Hij stond op en liep naar een kruidenrek naast de keukenkastjes. Tussen de potjes en blikjes tijm, kruidnagels, dille, nootmuskaat, rode peper, gember, marjolein en kaneel stond een flesje aspirine.

‘Zelf slik ik ze nooit tegen hoofdpijn, want ik geniet ervan als ik het heb. Maar ik hou altijd aspirine bij de hand, omdat ik er nu en dan graag op kauw, voor de smaak.’

‘Ze smaken vies.’

‘Alleen bitter. Iets bitters kan net zo lekker zijn als zoetigheid, als je maar leert dat iedere gewaarwording, iedere prikkeling de moeite waard is.’

Hij keerde met het flesje tabletten naar de tafel terug. Hij zette het voor haar neer en … nam haar glas water weg.

‘Nee, dank je wel,’ zei ze.

‘Bitter hoort erbij.’

Ze negeerde het flesje.

‘Ga je gang,’ zei Vess. Hij begon de tafel af te ruimen.

Hoewel Chyna verlichting van de pijn in haar hoofd, haar hals en wijsvinger nodig had, wilde ze geen aspirine innemen. Het sloeg misschien nergens op, maar ze had toch het sterke gevoel dat ze door het slikken van een paar tabletten, ook al zou ze het alleen om de heilzame uitwerking doen, in de bizarre wereld van zijn waanzin zou treden. Het was een drempel die ze voor geen enkel noodzakelijk doel wilde overschrijden, zelfs al bleef ze met een voet stevig op de grond van de reële wereld.

Vess deed de vaat met de hand – de ontbijtborden, de schalen, de pannen en het bestek. Hij ging efficiënt en nauwkeurig te werk, gebruikte dampend heet water en veel vloeibaar afwasmiddel met citroengeur.

Chyna wilde hem nog een vraag stellen die niet onbeantwoord kon blijven. Eindelijk zei ze: ‘Waarom de Templetons? Waarom uitgerekend die familie? Je hebt die mensen toch niet willekeurig genomen, hè, het was toch niet zomaar een huis waar je vannacht toevallig stopte?’

‘Nee, niet willekeurig,’ gaf hij toe. Hij reinigde de omeletpan met een plastic schuurlapje. ‘Een paar weken geleden was Paul Templeton hier in de buurt voor zaken, en …’

‘Kénde je hem dan?’

‘Toen nog niet. Zoals ik al zei was hij voor zaken in de stad, het centrum van de streek hier, en hij haalde zijn portefeuille voor de dag om me iets te laten zien, en toen viel er zo’n doorschijnend plastic mapje uit, je weet wel, voor foto’s van zakformaat, en ik raapte het voor hem op. Een van de foto’s was van zijn vrouw en een andere van Laura. Ze zag er zo … fris, zo onbedorven uit. Ik zei iets in de geest van “dat is een mooi meisje” en Templeton barstte meteen los, helemaal de trotse pa. Hij vertelde dat ze voor haar doctoraal psychologie zat, dat ze een van de beste studenten was en ga maar door. Hij zei dat hij haar heel erg miste nu ze studeerde, zelfs al was hij er na zes jaar aan gewend geraakt, en dat hij haast niet kon wachten tot het eind van de maand, want dan zou ze voor een lang weekend naar huis komen. Hij vertelde er niet bij dat ze een vriendin te logeren zou meenemen.’

Een toeval. Foto’s die op de grond vielen. Een terloops gesprekje, niet meer dan een losse babbel.

De gedachte aan het pure toeval van de ontmoeting snoerde Chyna de keel en was voor haar bijna onverdraaglijk.

Kijkend naar Vess die zijn aanrecht zo grondig stond schoon te maken en de pan schuurde en de gootsteen schrobde, besefte ze opeens dat de ramp die de familie Templeton had getroffen, veel omvangrijker was dan alleen als het gevolg van een toevallige ontmoeting. Al die gewelddadigheid en moord leek te zijn voorbestemd, een onverbiddelijk dalende spiraal naar het eeuwig duister, alsof ze uitsluitend voor Edgler Vess ter wereld waren gekomen en geleefd hadden.

Het kwam haar voor dat ze zelf ook met geen ander doel geboren was, zich tot hier en niet verder door het leven had geslagen, dan dit zielloze roofdier een ogenblik krankzinnige bevrediging te schenken.

Het afschuwelijkst van zijn geesteszieke gedrag was niet de pijn en de angst die hij veroorzaakte, niet het bloed en de verminkte lijken. De pijn en de angst duurden maar betrekkelijk kort, de pijn en zorgen van het dagelijks leven in aanmerking genomen. Het bloed en de lijken waren niet meer dan een kwalijk gevolg. Het afschuwelijkst was dat hij de zin van het afgebroken bestaan van de door hem vermoorde mensen wegnam, dat hij zichzélf tot het belangrijkste doel van hun bestaan maakte. Hij beroofde zijn slachtoffers niet van hun tijd, maar van hun levensdoel.

Zijn essentiële zonden waren jaloezie – op hun schoonheid, op hun geluk – en trots, om de hele wereld volgens zijn opvatting van de schepping naar zijn hand te zetten. Het waren de zwaarste zonden tegen de mensheid, dezelfde schanddaden die de duivel zelf, eens een aartsengel, had begaan voordat hij peilloos diep was gevallen.

Zoals hij daar de borden, de pannen en het bestek uit het afdruiprek stond af te drogen en alles keurig op zijn vaste plaats opborg, zag Edgler Vess er zo fris uit als een baby die net in zijn badje is geweest, en zo onschuldig als een pasgeboren kind. Hij rook naar zeep, naar een goede en pittige aftershave en naar afwasmiddel met citroengeur. Bijgelovig als ze toch wel was, meende Chyna desondanks een zweempje zwavel te bespeuren. Ieder mens ervaart in zijn leven nu en dan een helder inzicht dat zich plotseling kan openbaren – vooral als een bepaalde omstandigheid daartoe aanleiding geeft – en Chyna werd abrupt overrompeld door weer een beklemmende pijn om haar hart toen ze nadacht over dit grimmig aspect van de zo wreed beëindigde levens van de Templetons. De hartelijkheden die ze andere mensen nog hadden kunnen betonen. De liefde die ze hadden kunnen schenken. De dingen die bij anderen tot meer begrip hadden kunnen leiden.

Vess was klaar met de afwas en keerde naar de tafel terug. ‘Ik moet boven en buiten een paar dingen doen,’ zei hij, ‘en daarna ga ik als het kan een uurtje of vier, vijf slapen. Ik moet vanavond werken. Ik heb mijn slaap nodig.’

Ze was benieuwd wat voor soort werk hij deed, maar ze vroeg hem er niet naar. Hij kon gaan uitweiden over zijn werk, dat wel, maar het kon ook zijn dat hij weer begon over zijn voorgenomen langdurige attaque op Ariel om het meisje van haar verstand te beroven. In dat geval wilde Chyna niet weten wat haar te wachten stond.

‘Als je op je stoel gaat zitten schuiven, doe dat dan een beetje voorzichtig, ja? Als je niet uitkijkt kunnen die kettingen het hout krassen.’

‘Ik zou je meubilair niet graag beschadigen,’ zei ze.

Hij staarde haar minstens een halve minuut lang aan en zei toen: ‘Mocht je zo stom zijn om te denken dat je kunt loskomen, dan hoor ik de kettingen rammelen en moet ik terugkomen om je tot rust te brengen. Mocht dat nodig zijn, dan zul je wat ik dan doe niet zo prettig vinden.’

Ze zweeg. Ze zat hopeloos gekluisterd en vastgeketend. Ze kon met geen mogelijkheid loskomen.

‘Ook al zou je je op een of andere wijze van de tafel en de stoel loswurmen, dan kun je je toch niet snel verplaatsen. En er lopen waakhonden rond het huis.’

‘Ik heb ze gezien,’ verzekerde ze hem.

‘Ook als je niet geboeid bent, sleuren de honden je tegen de grond en verscheuren ze je voor je tien stappen buiten de deur hebt gezet.’

Ze geloofde hem, al begreep ze niet waarom hij er zo nadrukkelijk over door bleef gaan.

‘Ik heb eens een jongeman in de tuin losgelaten,’ zei Vess. ‘Hij rende naar de dichtstbijzijnde boom en klom buiten bereik van de honden, met maar één flinke beet in zijn rechterkuit en een lichtere knauw in zijn linkerenkel. Hij klemde zich aan de takken vast en dacht dat hij wel een tijdje veilig zou zijn voor de honden die om de boom heenliepen en hem in de gaten hielden, maar ik haalde een .22-geweer en schoot hem vanaf de veranda in de achterkant van zijn been. Hij viel uit de boom en toen was het in hoogstens een minuut gebeurd.’

Chyna bleef zwijgen. Er waren momenten dat een gesprek met dit weerzinwekkende monster even onmogelijk leek als met een haai de merites van Mozart bediscussiëren. Dit was zo’n moment.

‘Gisteravond was je onzichtbaar voor me,’ zei hij.

Ze wachtte af.

Aandachtig nam hij haar van top tot teen op. Hij leek op het oog te controleren of er ergens een losse verbinding tussen de kettingen zat, of dat hij een boei niet goed had dichtgeklikt en die fout tot dusver niet had opgemerkt. ‘Als een geest.’

Chyna meende dat het haar wel nooit zou lukken om de gedachtegangen van dit monster precies te volgen, maar verdomd, op dat moment leek het haar volkomen duidelijk dat hij het niet zo leuk vond om haar alleen te moeten laten. Ze kon zich met geen mogelijkheid indenken waaróm.

‘Hou je je rustig?’ vroeg hij.

Ze knikte.

‘Grote meid.’

Hij liep naar de deur tussen de keuken en de zitkamer.

Ze besefte dat ze nog een onderwerp met hem moest bespreken. ‘O, voordat je gaat …’

Hij keerde zich om en keek haar vragend aan.

‘Zou je me naar het toilet kunnen brengen?’

‘Het is te veel moeite om je op dit moment los te maken,’ zei hij. ‘Pis maar gewoon in je broek als je moet. Ik ga je later toch helemaal wassen. En ik koop wel een nieuw stoelkussen.’

Hij opende de deur naar de kamer en verdween.

Chyna wilde niet de vernedering ondergaan om met een natte broek aan te moeten zitten. Ze voelde wel een lichte aandrang, maar het was nog om uit te houden. Later zou het ongetwijfeld een probleem worden.

Vreemd eigenlijk, dat het haar nog iets kon schelen een volgende vernedering te moeten ondergaan, en dat ze zelfs aan de toekomst dacht.

Midden in de kamer blijft Vess staan en luistert naar de vrouw in de keuken. Hij hoort geen gerammel van kettingen. Hij wacht af. Nog steeds geen geluid. De stilte zit hem dwars.

Hij weet niet goed wat hij van haar moet denken. Hij weet al heel veel van haar en toch blijft ze mysteries verborgen houden. Nu ze in de boeien is geslagen en hij haar volkomen in zijn macht heeft, kan ze geen klapband meer voor hem betekenen. Ze ruikt naar wanhoop en overgave. In de verslagen toon van haar stem ziet hij het grauw van as en voelt hij de structuur van een lijkkleed. Ze is zo goed als dood en ze heeft zich bij haar lot neergelegd. En toch …

In de keuken klinkt nu het gerammel van kettingen. Niet hard, geen poging van haar om zich van haar boeien te bevrijden. Niet meer dan een zacht gerinkel, omdat ze een andere houding aanneemt. Misschien klemt ze haar dijen tegen elkaar om de aandrang om te plassen te onderdrukken.

Edgler Vess glimlacht.

Hij loopt de trap op naar zijn kamer. Van de bovenste plank in zijn grote klerenkast neemt hij een telefoontoestel. In de slaapkamer sluit hij het toestel aan op een contact in de muur en voert twee gesprekken, om bepaalde mensen te laten weten dat hij terug is van zijn driedaagse uitje en dat hij vanavond weer het harnas aangordt.

Hoewel hij zeker weet dat de honden tijdens zijn afwezigheid niemand in huis toelaten, heeft Vess maar twee telefoontoestellen en hij verstopt ze in kasten als hij de deur uitgaat. In het hoogst onwaarschijnlijke geval dat een indringer hard genoeg zou kunnen lopen om de honden voor te blijven en levend in het huis te komen, kan de indringer niet om hulp bellen.

Het gevaar van portofoons heeft hij de laatste tijd goed tot zich laten doordringen. Hij kan zich nauwelijks voorstellen dat iemand die wil inbreken met een zaktelefoon rondloopt om de politie om hulp te bellen vanuit een door verscheurende honden bewaakt huis, maar hij heeft wel vreemdere dingen meegemaakt. Stel dat Chyna Shepherd vannacht een autotelefoon in de Honda van de Aziaat had aangetroffen, dan zou ze nu niet in boeien geslagen zitten kniezen.

De technische revolutie aan het eind van dit millennium biedt de mens tal van gemakken en geweldige mogelijkheden, maar er zitten ook gevaarlijke kanten aan. Hij heeft het aan zijn deskundig gebruik van de computer te danken dat hij zijn vingerafdrukken in de archieven van verschillende instanties behendig heeft kunnen wijzigen, zodat hij zonder handschoenen te hoeven dragen naar huizen zoals dat van de Templetons kan gaan, om daar de volle lustbeleving van zijn daden te kunnen genieten, zonder angst voor arrestatie. Maar één draagbare telefoon op het verkeerde moment in verkeerde handen kan onverhoeds tot de meest intense ervaring van zijn leven leiden – en tevens tot zijn laatste. Soms kan hij verlangen naar de tijd van Jack the Ripper, toen alles nog zo simpel was, of naar de dagen van de grandioze Ed Gein, die model stond voor de vrouwenmoordenaar in Psycho en Richard Speek inspireerde. Met weemoed kan hij dagdromen over de minder gecompliceerde dagen van weleer, toen de slagvelden veel minder platgetreden waren dan tegenwoordig.

Door het koortsachtig mikken op hoge kijkcijfers, door iedere thriller overvloedig in bloed te drenken, door van moordenaars beroemdheden te maken en ze als helden te vereren, hebben de elektronische media waarschijnlijk wel meer moordenaars van zijn helderdenkende soort geïnspireerd. Enerzijds is dat verheugend, maar aan de andere kant hebben ze de schaapjes ook te veel schrik aangejaagd. Heel wat schaapjes zijn tegenwoordig zo op hun hoede dat ze er puilogen van krijgen en er bij het eerste teken van gevaar al vandoor gaan.

Toch weet Vess nog goed aan zijn trekken te komen.

Nadat hij zijn telefoongesprekken heeft gevoerd, loopt hij naar de camper buiten. De kentekenplaten, de schroeven met vlakke kop, de moeren om ze aan het voertuig vast te schroeven en de schroevendraaier liggen in de la van de kitchenette.

Op verschillende manieren, meestal twee of drie weken voor hij weer op pad gaat, kiest Vess zorgvuldig zijn belangrijkste slachtoffers uit, zoals de familie Templeton. En hoewel hij soms een levende jachtbuit voor de kelderruimte meeneemt, rijdt hij altijd een heel eind over de grens van Oregon om het risico tot een minimum te beperken dat zijn dubbelleven – het ene als oppassend burger, het andere als moordlustig avonturier – op het meest ongelegen moment in de knoop zou kunnen raken.

Vess heeft ontdekt dat, om op het spoor van aantrekkelijke vrouwen te komen – hoewel hij die methode niet heeft toegepast om Laura Templeton te vinden – het een gegarandeerd goede werkwijze is om nu en dan een stiekem kijkje te nemen in de enorme computerbestanden van de afdeling Registratie Motorvoertuigen van het aangrenzende Californië. De pasfoto’s van de rijbewijshouders – met daarop alleen het hoofd – zijn tegenwoordig ook in de computerbestanden opgenomen. Bij de foto staan persoonlijke gegevens vermeld: leeftijd, lengte, gewicht en dergelijke van de rijbewijshouder, zodat Vess als het om vrouwen gaat ongeschikte kandidates kan schrappen, bijvoorbeeld jeugdig uitziende oma’s, of dikke vrouwen met een naar verhouding smal gezicht. Sommigen hebben alleen een postbusnummer, maar er zijn genoeg vrouwen bij van wie het volledig adres wordt vermeld. Daarna heeft Vess alleen maar een paar goede wegenkaarten of stadsplattegronden nodig.

Zodra hij het eind van zijn rit nadert – zeg nog zo’n tachtig kilometer naar het huis waar zijn beoogde slachtoffer woont – verwijdert hij de kentekenplaten van de camper. Omdat hij er altijd voor zorgt dat hij tegen de tijd dat iemand iets van de gevolgen ontdekt, al een heel eind verwijderd is van het huis waar hij zijn lusten heeft botgevierd, zou hij alleen nog kunnen worden opgespoord als er iemand uit de buurt van het slachtoffer, bij toeval naar het nummer van de overigens onschuldig uitziende camper had gekeken – die verdomde klapband weer – en die nóg toevalliger een fotografisch geheugen heeft. Daarom schroeft hij de kentekenplaten altijd van de camper tot hij weer veilig in Oregon terug is.

Mocht hij door een verkeersagent wegens te hard rijden of een andere overtreding worden aangehouden, dan zou hij verbazing voorwenden dat zijn kentekenplaten ontbreken en zeggen dat ze zijn gestolen. Hij is een goed acteurtje en kan zijn stomme verbazing mooi spelen. Mocht hij de kans krijgen om de agent dood te schieten zonder daardoor zelf in moeilijkheden te komen, dan zou hij niet aarzelen. En mocht dat niet lukken, dan kan hij altijd als laatste uitvlucht van het probleem een beroep doen op collegiale hoffelijkheid.

Nu hurkt Vess neer om een kentekenplaat in de daarvoor bestemde uitsparing boven de bumper aan de voorkant te bevestigen.

Een dobermann komt naar hem toe en snuffelt aan zijn handen en kleren, misschien teleurgesteld dat Vess alleen maar naar aftershave en afwasmiddel ruikt. Ze hunkeren naar zijn aandacht, maar ze hebben bewakingsdienst. Geen van de honden blijft lang bij hem en keert meteen terug naar zijn taak na een klopje op de kop, een krabbel achter de oren en een aanhankelijk woord. ‘Braaf,’ zegt Vess tegen elke hond. ‘Hij is braaf.’

Na het bevestigen van de kentekenplaat aan de voorkant gaat Vess rechtop staan, rekt zich uit en kijkt geeuwend uit over zijn domein.

Laag bij de grond is de wind in ieder geval gaan liggen. De lucht is stil en vochtig, en ruikt naar nat gras, aarde, schimmelende dode bladeren en naaldbomen.

Nu het niet meer regent, vervluchtigt de mist in de lagere heuvels en op de onderste flanken van de bergen achter het huis. De toppen van de westelijke bergketen kan hij nog niet zien, net zo min als het sneeuwdek dat hogerop is blijven liggen. Maar pal boven hem, landinwaarts, waar de mist geen kans meer krijgt, zijn de wolken bijna zo grauw als het zwart van donderkoppen, een zacht mollenvelgrijs, en ze drijven snel op een harde hoge wind van hem af. Zoals hij Ariel heeft beloofd schijnen er rond middernacht misschien sterren en wie weet ook een volle maan op het hoge gras van het weiland, en dan weerspiegelt het licht in de melkachtige dode ogen van Laura.

Vess loopt naar de achterkant van de camper om daar de tweede kentekenplaat vast te schroeven, en ontdekt vreemde sporen op het pad. Hij staart ernaar. Op zijn voorhoofd vormt zich een diepe frons.

Het laagje aarde op het pad is op zichzelf niet dik, maar als het hard regent spoelt er modder overheen uit de tuin. Hier en daar vormt de modder een flinke laag op de stenen ondergrond: geen slappe brij maar stevig en donker.

Hij ziet hoefafdrukken in die dikke modderlaag, misschien van een hert. Een flink groot hert. Het dier is het pad een paar keer overgestoken.

Hij ziet een punt waar het dier even heeft stilgestaan en met zijn voorpoten over de grond heeft gekrabd.

Er zijn geen bandensporen in de modder te bespeuren – ze zijn uitgewist door de regen die na zijn thuiskomst is gevallen. Kennelijk werd het hertenspoor na de regenbui gemaakt.

Hij buigt zich over de sporen en steekt zijn vingers in de koude modder. Hij voelt de hardheid en gladheid van de hoeven die de sporen hebben gevormd.

In het nabijgelegen lage en ook hogere bergland gedijt een aantal kudden herten. Maar ze wagen zich zelden op het terrein van Edgler Vess, omdat ze bang zijn voor de dobermanns.

Dat is het opmerkelijkst: tussen de hertensporen zijn geen pootafdrukken van de honden te zien.

De dobermanns zijn afgericht om menselijke indringers op te sporen en tegen te houden; wilde dieren op het terrein moeten ze zoveel mogelijk ontzien, omdat ze anders op een kritiek moment voor de veiligheid van hun meester afgeleid kunnen worden. Ze vallen nooit hazen, konijnen, grondeekhoorns, opossums of herten aan, tenzij hevige honger de honden ertoe drijft. Dan maken ze zonder speels opjagen korte metten met hun prooi. Niettemin letten de honden wel degelijk op andere dieren die hun pad kruisen. Binnen de grenzen van hun training is nieuwsgierigheid voor rondlopende wilde dieren toegestaan.

In dit geval zouden ze het hert hebben beslopen om het steeds nauwer in te sluiten, waardoor het hert als verlamd van schrik was blijven staan of de vlucht had genomen. En daarna zouden ze heen en weer hebben gedribbeld om aan het spoor te snuffelen dat het hert op het modderige pad had achtergelaten.

Maar tussen de hoefafdrukken ziet hij niet één pootafdruk van de dobermanns.

Vess wrijft zijn bemodderde vingertoppen tegen elkaar, richt zich in zijn volle lengte op en maakt langzaam een hele ronde om zijn as. Aandachtig neemt hij het terrein in ogenschouw. Eerst de weiden aan de noordkant van het huis, met de naaldbossen in de verte daarachter. Dan de weg rechts van hem, van de voordeur naar de kale heuvel. Vervolgens de tuin, met daarachter meer weiden en bossen. Tenslotte het gazon links, langs de schuur naar de uitlopers van het bergland. Het hert – als het tenminste een hert was – is verdwenen.

Edgler Vess staat onbeweeglijk. Hij luistert aandachtig en inhaleert de lucht heel diep, speurend naar geuren. Daarna ademt hij enige tijd door zijn open mond, om wat hij kan op zijn tong te vangen. Hij voelt de vochtige lucht als de klamme huid van een lijk op zijn gezicht. Al zijn zintuigen staan tot het maximum wijdopen, en de frisgewassen wereld stroomt erin.

Maar hij kan geen gevaar in de morgen bespeuren.

Terwijl Vess de tweede kentekenplaat aan de achterkant van de camper bevestigt, sluipt Tilsiter naar hem toe. De hond snuffelt aan de nek van zijn meester.

Vess gebiedt de dobermann te blijven. Nadat hij de plaat heeft bevestigd, wijst hij Tilsiter op het hertenspoor bij de camper. Tilsiter maakt een verwarde indruk, zodat Vess zijn hand op de kop van de hond legt en Tilsiters neus op een spoor drukt. Eindelijk ruikt de dobermann iets, snuffelt ijverig en piept van opwinding, om vervolgens tot het besluit te komen dat hem niet bevalt wat hij ruikt. Hij wringt zich onder de hand van zijn meester vandaan en deinst met een bedremmelde blik achteruit.

‘Wat is er?’ vraagt Vess.

De hond likt zijn bek. Hij wendt zijn blik van Vess af en kijkt naar de weiden, naar de weg, naar de tuin. Dan kijkt hij weer naar Vess en gaat er snel vandoor naar het gazon om zich aan zijn bewakingstaak te wijden.

De bomen druipen na. De mist trekt op. Wolkenflarden jagen op de wind naar het zuidoosten.

Vess besluit Chyna Shepherd onmiddellijk te doden.

Hij wil haar het gazon opslepen, met haar gezicht naar beneden in het gras duwen en een paar kogels in haar achterhoofd schieten. Hij moet vanavond werken en voor zijn vertrek wat slapen, zodat hij geen tijd heeft om te kunnen genieten van haar langzame dood.

Als hij vannacht thuiskomt, kan hij haar in het weiland begraven terwijl de vier honden toekijken, de insecten in het hoge gras tjirpen en elkaar opvreten, en Ariel alle lijken moet kussen voordat ze voor eeuwig de grond in gaan – en dat alles hopelijk bij maanlicht.

Doe het snel. Maak haar af en ga slapen.

Terwijl hij naar het huis loopt, voelt hij dat hij de schroevendraaier nog in zijn hand houdt. Daarmee kan het veel interessanter worden dan met het pistool – en meer tijd kost het niet. Via het tegelpad naar de voordeur op de veranda, waar de vinger van de advocate uit Seattle in de koele windloze lucht stil tussen de zeeschelpjes hangt.

Hij neemt niet eens de moeite zijn voeten te vegen, een hoogst zeldzame afwijking van zijn vaste gewoonte.

Het knarsen van het scharnier valt samen met zijn onregelmatige ademhaling als hij de deur opent en naar binnen gaat. Bij het sluiten van de deur schrikt hij van het bonken van zijn gejaagde hartslag.

Hij is nooit bang. Nooit. Maar met deze vrouw is hij al herhaalde malen uit zijn evenwicht geraakt en onzeker geworden. Na een paar passen blijft hij in de kamer staan en bedwingt zich. Eenmaal binnen begrijpt hij niet waarom het opeens zo’n dringende noodzaak leek om haar snel af te maken.

Intuïtie.

Maar zijn intuïtie heeft nooit zulke hevig botsende tegenstrijdigheden bij hem opgeroepen. De vrouw is heel bijzonder en hij wil graag op een bijzondere wijze gebruik van haar maken. Domweg twee kogels in haar achterhoofd pompen, of de schroevendraaier een paar maal in haar rammen … nee, dat zou een zinloze verkwisting van haar mogelijkheden zijn.

Hij is nooit bang. Nooit.

Zelfs de harde tweestrijd waarin hij nu verkeert kan zijn hoge eigendunk nauwelijks schokken. Sylvia Plath, de dichteres die soms meer tegenstrijdige gevoelens bij hem opwekt dan hij wil toegeven, heeft eens geschreven dat de wereld door paniek wordt geregeerd: ‘Paniek met een hondenkop, een duivelskop, een heksenkop, een hoerenkop, paniek in hoofdletters zonder kop; dezelfde Pietje Paniek, klaarwakker of slapend.’ Maar Pietje Paniek kan Edgler Vess niet in zijn macht krijgen, nu niet en nooit, want Vess koestert geen illusies omtrent de aard van het bestaan, hij twijfelt niet aan het doel van het leven, en als hij eens de tijd neemt om grondig na te denken vindt hij niet dat hij iets in zijn leven zou moeten veranderen.

Sensatie. Intense beleving van sterke prikkels.

Hij kan niet met volle intensiteit leven als hij bang is, want Pietje Paniek hindert spontaniteit en improvisatie. Daarom wil hij niet dat deze vrouw vol mysteries hem in paniek zou kunnen brengen. Nadat zijn ademhaling en hartslag weer een normaal tempo hebben aangenomen, draait hij de schroevendraaier met de geïsoleerde handgreep om en om in zijn hand en staart naar de korte platte punt aan het eind van de lange stalen steel.

Zodra Vess de keuken binnenkwam, zelfs voordat hij iets zei, bespeurde Chyna al dat er een verandering over hem was gekomen. Hij verkeerde in een heel andere stemming dan even tevoren, hoewel het verschil zo subtiel was dat ze het niet nauwkeurig had kunnen aangeven.

Hij liep naar de tafel alsof hij wilde gaan zitten, maar bleef bij zijn stoel staan. Fronsend staarde hij op haar neer.

In zijn rechterhand hield hij een schroevendraaier. Hij rolde de handgreep onophoudelijk tussen zijn vingers, alsof hij een schroef vastdraaide die er niet was.

Op de vloer achter hem verkruimelden stukjes aarde uit de tuin. Hij had bij het binnenkomen zijn voeten niet geveegd.

Chyna voelde aan dat het beter was niet als eerste iets te zeggen. Hij was met haar op een kritiek stadium aangeland en daarin konden woorden een heel andere betekenis krijgen dan ze eerst hadden; nu kon de onnozelste mededeling een gewelddadige reactie oproepen.

Pas geleden nog had ze min of meer gewild dat hij haar zo snel mogelijk afmaakte; ze had geprobeerd een moorddadige reactie bij hem op te wekken. Ook had ze overwogen hoe ze zich met haar boeien aan zelf van kant zou kunnen maken. En nu hield ze haar mond, om hem niet in een reflex tot razernij te brengen. Kennelijk bleef ze in haar uitzichtloosheid toch een klein maar aanhoudend sprankje hoop koesteren, diep verscholen in een grauwheid waar ze het sprankje niet meer had kunnen zien. Het was een zinloze hoop op een laatste kans. Hoop was haar altijd als iets nobels en verheffends voorgekomen, maar nu leek de hoop op overleven haar even ontaard als koortsige hebzucht en smerige moordlust – als een hongerig roofdier dat koste wat kost naar andere levens dorst.

Ze voelde zich in een peilloos diep duister.

Eindelijk zei Vess: ‘Vanochtend vroeg.’

Ze wachtte af.

‘In de redwoods.’

‘Ja?’

‘Heb je toen iets gezien?’ vroeg hij.

‘Wat zou ik daar gezien hebben?’

‘Iets vreemds.’

‘Nee.’

‘Maar dat kan niet anders.’

Ze schudde haar hoofd.

‘De hinden,’ zei hij.

‘O, ja. De hinden.’

‘Een hele kudde.’

‘Ja.’

‘Vond je dat niet vreemd?’

‘Het zijn herten die zich in die kuststreek thuisvoelen.’

‘Ze leken zo mak.’

‘Misschien omdat er veel toeristen door het bos rijden.’

Terwijl hij de schroevendraaier langzaam tussen zijn vingers liet ronddraaien, dacht hij over haar uitleg na. ‘Misschien.’

Chyna zag dat de vingers van zijn rechterhand met een dun laagje droge modder bedekt waren.

Hij zei: ‘Ik kan hun muskusgeur ruiken, het weefsel van hun ogen voelen, de groenheid horen van de varens die om hen heen wuiven, en het is als een donkere koude olie in mijn bloed.’

Hierop was geen zinnig antwoord mogelijk en ze probeerde het ook niet.

Vess liet zijn strakke blik van haar ogen naar het draaipunt van de schroevendraaier zakken, en vervolgens naar zijn schoenen. Hij keek om naar de modder op de grond.

‘Dit kan zo niet,’ zei hij.

Hij legde de schroevendraaier op het aanrecht.

Hij trok zijn schoenen uit en zette ze in de bijkeuken om ze later schoon te maken.

Op blote voeten keerde hij terug. Met een paar stukjes keukenrol en een poetsmiddeltje uit een flesje verwijderde hij alle modder tot de tegelvloer brandschoon was. Daarna nam hij de stofzuiger om het vloerkleed in de kamer van moddersporen te ontdoen.

Met die klusjes was hij bijna een kwartier in de weer; tegen de tijd dat hij ermee klaar was, verkeerde hij niet meer in de stemming die hem in de greep had gehad toen hij de keuken binnenkwam. Het huishoudelijke werk had zijn sombere onzekerheid weggepoetst.

‘Ik ga nu naar boven om wat te slapen,’ zei hij. ‘Hou je rustig en rammel niet te veel met je kettingen.’

Ze zweeg.

‘Je houdt je rustig, of ik kom naar beneden en stop anderhalve meter ketting in je reet.’

Ze knikte.

‘Grote meid.’

Hij liep naar de trap.

Het verschil tussen zijn gewone manier van doen en de wijze waarop hij zich bij het binnenkomen van de keuken had gedragen, was Chyna niet ontgaan. Een paar minuten had het hem aan zijn gewone zelfvertrouwen ontbroken. Nu had hij het weer terug.

Edgler Vess slaapt altijd naakt; dat maakt het hem gemakkelijker in zijn dromen.

In dromenland zijn alle mensen die hij tegenkomt naakt, of ze nu onder hem in glorieuze vochtigheid in stukken worden gescheurd, of in een groep met hem meerennen door diepbeschaduwde plekken naar het maanlicht. Er heerst een warmte in zijn dromen die kleren niet alleen overbodig maakt, maar zelfs de gedachte aan kleren van hem afbrandt, dus is naaktheid in dromenland veel natuurlijker dan in de realiteit.

Hij heeft nooit last van nachtmerries. Dat komt doordat hij in het dagelijks leven altijd de oorzaak van zijn spanning opzoekt en op de juiste wijze aanpakt. Hij wordt nooit door schuldgevoelens gekweld. Hij oordeelt nooit over anderen en het deert hem niet wat ze van hem denken. Hij weet dat als iets wat hij graag wil goed vóelt, het ook goed is. Hij neemt altijd een voorbeeld aan iemand die boven hem staat, want om succes te hebben, moet men allereerst van zichzelf houden. Daardoor gaat hij altijd slapen met een heldere geest en een onbezwaard hart. Binnen enkele seconden nadat hij zijn hoofd op het kussen heeft gelegd, is Vess in diepe slaap. Nu en dan fietsen zijn benen nog onder het dekbed, alsof hij achter iets aanrent.

In zijn slaap zegt hij eenmaal ‘vader’, bijna met eerbied, en het woord hangt als een ballonnetje in de lucht. Dat is vreemd, want toen Edgler Vess negen jaar was, bracht hij zijn vader door verbranding om het leven.

Met rammelende kettingen boog Chyna zich opzij en raapte het tweede kussen op dat naast haar stoel was gevallen. Ze legde het op de tafel, zakte naar voren en liet haar hoofd op het kussen rusten.

Volgens de klok in de keuken was het kwart voor twaalf. Ze was al meer dan vierentwintig uur achtereen wakker, afgezien van het korte tukje in de camper en de tijd dat ze bewusteloos aan de tafel had gezeten nadat Vess haar had neergeslagen.

Hoewel ze zich uitgeput en dof van wanhoop voelde, geloofde ze niet dat ze zou kunnen slapen. Maar als ze haar ogen sloot en aan prettige dingen dacht, zou ze misschien minder last hebben van de zachte maar toenemende aandrang om te plassen en van de pijn in haar nek en haar wijsvinger.

Ze hief haar hoofd en strekte haar rug. Het scherpe licht van de TL-buis stak in haar ogen.

Edgler Vess stond bij het aanrecht een grote zak chips open te knippen.

‘Ah,’ zei hij. ‘Je bent wakker, slaapkop.’

Chyna keek op de klok. Tien over halfvijf.

‘Ik dacht dat er een fanfare voor nodig was om je wakker te krijgen,’ zei hij.

Ze had bijna vijf uur geslapen. Ze had harde korreltjes in haar ogen en een vieze zure smaak in haar mond. Ze rook haar lichaamsgeur en voelde zich smerig.

Toch had ze het in haar slaap niet in haar broek gedaan en dat gaf haar even een gevoel van triomf: ze was niet tot de diepste vernedering teruggevallen. Maar toen ze eenmaal besefte hoe beklagenswaardig ze was door zichzelf met haar continentie te feliciteren, voelde ze zich weer een beetje grauwer en somberder. Vess droeg zwarte laarzen, een kaki broek, een zwarte riem en een wit T-shirt.

Zijn armen waren kolossaal gespierd. Tegen zulke armen zou ze toch niet op kunnen.

Hij zette een bord op tafel en maakte een boterham voor haar klaar. ‘Ham en kaas met mosterd.’

Over de rand van de boterham stak een blaadje sla en ernaast lagen de helften van een in de lengte doorgesneden augurk. Vess zette de zak chips op tafel. ‘Ik niet,’ zei ze.

‘Je moet eten,’ zei hij.

Ze staarde uit het raam naar de diepe achtertuin in het namiddaglicht.

‘Als je niet eet,’ zei hij, moet ik je er uiteindelijk toe dwingen.’ Hij nam het flesje aspirinetabletten en rammelde ermee voor haar neus. ‘Waren ze lekker?’

‘Ik heb er niet van genomen,’ zei ze.

‘Aha, dus je leert al van de pijn te genieten!’

Hoe ze het ook wendde of keerde, hij wist haar telkens weer af te troeven.

Hij nam het flesje tabletten mee naar de keuken en keerde met een glas water terug. ‘Je moet je nieren goed laten functioneren,’ glimlachte hij. ‘Anders krijg je atrofie.’

Terwijl Vess het aanrecht schoonmaakte waarop hij de boterham had klaargemaakt, vroeg Chyna: ‘Ben je in je kinderjaren misbruikt?’ Ze had er onmiddellijk spijt van dat ze die vraag had gesteld, want ze blééf proberen het te begrijpen.

Vess lachte en schudde zijn hoofd. ‘Dit is geen studieboek, Chyna. Dit is het echte leven, de harde realiteit.’

‘Maar ben je ooit misbruikt?’

‘Nee. Mijn vader was boekhouder in Chicago, en mijn moeder verkoopster op de afdeling dameskleding van een warenhuis. Ze waren dol op me. Ze gaven me heel veel speelgoed, veel meer dan ik kon gebruiken, vooral omdat ik liever met … andere dingen speelde.’

‘Dieren,’ zei ze.

‘Inderdaad.’

‘En voordat je op die dieren overging … eerst insecten of kleinere beestjes zoals goudvissen en schildpadjes.’

‘Staat dat in je studieboeken?’

‘Het is het vroegste en kwalijkste signaal. Dieren kwellen.’

Hij haalde de schouders op. ‘Het was gewoon lollig om zo’n stom beest in zijn eigen schild over het vuur te zien kruipen. Heus, Chyna, je moet nu toch eens leren je boven die bekrompen waardeoordelen te verheffen.’

Ze sloot haar ogen en wilde dat hij naar zijn werk ging.

‘In ieder geval, pa en ma waren gek op me, helemaal verstrikt in die illusie. Toen ik negen was, heb ik brand gesticht. Aanstekerbenzine in hun bed toen ze sliepen, daarna een brandende sigaret erin.’

‘Jezus.’

‘Daar gaan we weer.’

‘Waaróm?’

‘Waarom niet?’ spotte hij.

‘Jezus!’

‘Wil je het op een na beste antwoord?’

‘Ja.’

‘Kijk me dan aan als ik tegen je spreek.’

Ze deed haar ogen open.

Zijn blik leek door haar heen te klieven. ‘Ik heb ze in de fik gestoken omdat ik dacht dat ze misschien iets door begonnen te krijgen.’

‘Van wat?’

‘Van het feit dat ik iets bijzonders was.’

‘Ze betrapten je met de schildpad,’ gokte Chyna.

‘Nee. Met een kat van de buren. We woonden daar in een aardige buurt. Het barstte er van de huisdieren. In ieder geval, toen ze me met die kat hadden betrapt, was er meteen sprake van psychiatrische behandeling. Hoewel ik pas negen jaar was, wist ik dat me dat niet mocht overkomen. Artsen kon ik misschien niet zo gemakkelijk voor de gek houden. Dus toen kregen we die brand.’

‘En hebben ze je niet gepakt?’

Hij was klaar met schoonmaken en ging aan de tafel zitten. ‘Niemand verdacht me. Pa had in bed gerookt, zei de brandweer. Dat gebeurt nogal eens. Het hele huis ging in vlammen op. Ik kwam er zelf op het nippertje levend vanaf en mijn moeder schreeuwde zo, ik kon niet bij haar komen, ik kon mijn mammie niet helpen en ik was zó bang …’ Hij gaf haar een knipoog. ‘En daarna kwam ik bij mijn grootmoeder in huis. Ze was een vervelende ouwe tang, met allemaal regeltjes en voorschriften en omgangsvormen en goede manieren en beleefdheden die ik moest leren. Maar het huis schoonhouden kon ze niet. Haar badkamer was gewoon walgelijk. Ze bracht me tot mijn tweede en laatste fout. Ik vermoordde haar toen ze in de keuken stond om, net zoals ik daarnet, iets te eten klaar te maken. Het ging volkomen impulsief, twee keer in elke nier een messteek.’

‘Hoe … hoe oud?’

‘Mijn oma, of ikke?’ vroeg hij olijk, zijn spelletje met haar hervattend.

‘Jij.’

‘Elf. Te jong om te kunnen worden berecht. Geen mens wilde geloven dat ik op die leeftijd besefte wat ik had gedaan.’

‘Maar ze moesten toch iéts met je?’

‘Veertien maanden in een tehuis voor jongerenopvang. Oneindig veel therapie, oneindig veel goede raad en nog veel meer aandacht en knuffels. Want, moet je weten, ik had die arme oma van me over de kling gejaagd vanwege mijn onverwerkte verdriet over de rampzalige dood van mijn ouders in die vreselijke, vreselijke brand. En op zekere dag begon volledig tot me door te dringen wat ze me aan mijn verstand probeerden te brengen, en ik kreeg een heel erge inzinking en ik huilde en huilde maar. O, Chyna, wat heb ik toen gehuild en me over de grond gerold van spijt om die arme oma van me. De therapeuten en maatschappelijk werksters waren vooral onder de indruk van het radeloos over de grond rollen.’

‘En na dat tehuis? Waar ging je toen heen?’

‘Ik werd geadopteerd.’

Ze staarde hem sprakeloos aan.

‘Ik weet wat je denkt,’ zei hij. ‘Er worden niet veel wezen van twaalf jaar geadopteerd. Meestal zoeken echtparen een baby of kleuter om naar hun eigen beeld te vormen. Maar ik was zo’n móóie jongen, Chyna, bijna engelachtig. Kun je je dat voorstellen?’

‘Ja.’

‘Mensen willen mooie kinderen. Mooie kinderen met innemende lachjes. Ik was zachtaardig en beminnelijk. Maar ik had toen al geleerd om me beter aan jullie hypocrieten aan te passen. Ik wilde nooit meer betrapt worden met een bloederige kat of een dode grootmoeder.’

‘Maar wie … wie wilde je adopteren na wat je had gedaan?’

‘Wat ik had gedaan werd natuurlijk uit mijn dossier geschrapt. Ik was toch nog maar een kleine jongen, Chyna. Mijn hele leven kon toch niet verwoest worden door één fout die ik had begaan? De psychiaters en sociaal werkers bevorderden mijn adoptie en ik zal ze altijd dankbaar blijven voor hun betoonde meelevende en ernstige wil om in me te geloven.’

‘Wisten je nieuwe pleegouders dan nergens van?’

‘Ze wisten dat ik getraumatiseerd was door de dood van mijn ouders als gevolg van een brand, dat het trauma tot deskundig overleg had geleid en dat ze op tekenen van depressiviteit bij me moesten letten. Ze wilden niets liever dan het leven aangenaam voor me maken en ervoor zorgen dat ik nooit meer last van depressiviteit zou krijgen.’

‘Wat is er met die mensen gebeurd?’

‘Eerst woonden we nog een jaar of twee in Chicago en daarna verhuisden we hierheen, naar Oregon. Ik heb ze toch nog een hele tijd in leven gelaten en ik liet ze doen alsof ze als een vader en moeder van me hielden. Waarom niet? Ze genoten toch zó van hun zelfbedrog. Maar toen ik van school kwam, was ik twintig en ik had meer geld nodig dan waarover ik beschikte, dus toen volgde andermaal een vreselijk ongeval, weer een brand midden in de nacht. Maar het was inmiddels elf jaar geleden dat mijn echte vader en moeder bij een brand om het leven waren gekomen, en bovendien lag er een enorme afstand tussen. Ik had in al die jaren geen maatschappelijk werker gezien en er was niets vastgelegd over de vreselijke fout die ik in mijn drift met mijn oma had begaan, dus er werd geen enkel verband gelegd.’

Ze zaten enige tijd zwijgend tegenover elkaar.

Hij tikte tegen haar bord. ‘Eét wat,’ probeerde hij haar te overreden. ‘Ik ga straks naar een restaurant en tot mijn spijt kan ik je geen gezelschap houden.’

‘Ik geloof je,’ zei ze.

‘Wat?’

‘Dat je als kind nooit misbruikt bent.’

‘Hoewel dat tegen alles indruist wat je geleerd hebt, hè? Grote meid, Chyna. Je herkent de waarheid, als je die hoort. Misschien is er toch nog hoop voor je.’

‘Iemand zoals jij valt stomweg niet te begrijpen,’ zei ze, meer tegen zichzelf dan tegen hem.

‘Natuurlijk wel! Ik sta slechts in contact met het reptiel in me, Chyna. Die geaardheid zit in ons allemaal. We hebben ons ontwikkeld uit dat slijkvisje op pootjes dat als eerste uit de zee het land opkrabbelde. Het reptielbewustzijn … zit nog in ons allemaal, maar de meesten van jullie doen hun uiterste best om het te verbergen en jullie proberen je ervan te overtuigen dat je iets veel reiners en beters bent dan wat je in werkelijkheid voorstelt. De ironie is dat als je je reptielenaard eens zou durven onderkennen, je juist alle vrijheid en geluk zou vinden die jullie allemaal zo driftig nastreven maar nooit bereiken.’

Hij tikte weer tegen de rand van haar bord en tegen het glas water. Daarna stond hij op en schoof zijn stoel aan.

‘Dit gesprek is niet verlopen zoals je had verwacht, hè, Chyna?’

‘Nee.’

‘Je had gedacht dat ik om de kern van de zaak heen zou draaien, dat ik in gejammer zou uitbarsten dat ik een zielig slachtoffer ben, dat ik zou gaan uitweiden over allerlei ingewikkelde waanvoorstellingen, of een verhaal over gruwelijke incest zou ophangen. Je wilde graag dat je slimme ondervraging een of ander geheim religieus fanatisme aan het licht zou brengen, dat ik goddelijke stemmen in mijn hoofd hoorde. Je had niet gedacht dat ik zo recht door zee zou zijn. Zo onomwonden.’

Hij liep naar de deur tussen de keuken en de kamer, waar hij bleef staan en zich naar haar omkeerde. ‘Ik ben niet uniek, Chyna. Er lopen er genoeg rond zoals ik. Alleen hebben de meesten minder vrijheid dan ik. Weet je waar volgens mij een heleboel mensen van mijn type terechtkomen?’

Of ze wilde of niet, vroeg ze: ‘Waar dan?’

‘In de politiek! Denk je eens even in dat je de mácht hebt om een óórlog te ontketenen, Chyna! Is dat niet geweldig bevredigend? Het is natuurlijk wel zo dat je als politicus in het dagelijks leven niet in de gelegenheid bent om het genoegen te smaken heel diep in de sappen te kunnen tasten, om behoorlijk vuile handen van al die verrukkelijke sappen te krijgen. Je moet je tevredenstellen met de kick om duizenden de dood in te jagen. Vernietiging op afstand! Maar ik denk dat ik daaraan wel zou kunnen wennen. Bovendien zijn er altijd foto’s van het front, de verslagen, zo nauwkeurig als je ze maar hebben wilt. En nooit het risico dat ze je arresteren! Sterker nog – ze richten monumenten voor je op! Je kunt een klein land met bommen van de kaart vegen en voilà: het ene vorstelijke diner te jouwer ere na het andere. Je kunt als een leider van een religieuze commune vierendertig kinderen vermoorden, met tanks vermorzelen, levend verbranden en beweren dat ze gevaarlijke sekteleden waren … en dan op je gemak het applaus in ontvangst nemen. Wat een macht. Wat een intensiteit!’

Hij keek op de klok.

Een paar minuten over vijf.

‘Ik ga me verder aankleden en dan moet ik ervandoor,’ zei hij. ‘Ik kom zo kort mogelijk na twaalf uur vannacht terug.’ Hij schudde zijn hoofd alsof haar aanblik hem verdriet deed. ‘Onberoerd en in leven … Wat een raar bestaan is dat, Chyna. De moeite niet waard. Treed in contact met het reptiel in je. Omhels de koude en de duisternis. Want dat zijn we.’

Hij liet haar geboeid zitten, terwijl het daglicht minderde en de schemering zich van de omgeving meester maakte.

8

Edgler Vess stapt de veranda op, sluit de voordeur en fluit de honden.

Met het verstrijken van de dag is het koeler geworden en de lucht is zelfs fris. Hij sluit de ritssluiting van zijn jack.

Uit verschillende windrichtingen komen de vier dobermanns in de avondschemering aangerend. Ze springen de veranda op naar Vess. Onder het springen verdringen ze elkaar om maar zo dicht mogelijk bij hem te kunnen zijn; hun zware poten bonken op de planken in een opgewonden honden-fandango.

Hij knielt tussen de dobermanns en deelt weer ruimschoots aanhalige klopjes uit.

Net als mensen schijnen deze honden vreemd genoeg ook niet te merken dat zijn betuigingen van aanhankelijkheid niet oprecht zijn. De dobermanns zijn voor hem slechts middelen, geen geliefkoosde troeteldieren; de aandacht die hij de honden schenkt heeft niet meer om het lijf dan de functie van de smeerolie die hij nu en dan gebruikt voor zijn elektrische boor, zijn handschuurmachine en zijn kettingzaag. In films is het altijd de hond die met een grom en een grauw doorheeft dat er een weerwolf in de maanvrezende man schuilt; altijd is het een hond die terugdeinst voor mensen met een buitenaardse parasiet in hun lijf. Maar het echte leven is geen film.

Ongetwijfeld houden de dobermanns hem net zo voor de gek als hij de honden. De aanhankelijkheid van de dobermanns is niet meer dan respect – of gesublimeerde angst – voor hem.

Hij gaat staan en de waakhonden kijken verwachtingsvol naar hem op. Vess heeft ze al eerder met de zoemer uit de kennel laten komen; ze verkeren nu alleen nog in hun stadium van een prooi grijpen-en-vasthouden.

‘Nietzsche,’ zegt hij.

De vier dobermanns richten zich op hetzelfde moment hoog op en staan stokstijf. Alle oren spitsen zich bij het horen van het commando, maar dan leggen ze hun oren weer plat.

Hun zwarte ogen blinken in het schemerlicht.

Door Vess tot het attaqueerstadium geactiveerd, rennen de honden de tuin in en verspreiden zich over het grondgebied.

Vess zet zijn pet op en loopt naar de schuur. Daar staat zijn auto.

De camper laat hij naast het huis geparkeerd staan. Om de afstand te verkleinen die hij vannacht met de twee lijken moet lopen, wil hij de camper later een eind verder achteruit, dichter bij het veld met de niet-aangegeven graven, manoeuvreren.

Onder het lopen haalt Vess langzaam en diep adem om zijn geest te verhelderen en zich voor te bereiden op zijn terugkeer in de wereld van alledag.

Hij heeft plezier om de uiterlijke schijn van zijn andere leven, waarin hij doorgaat voor een van de talloze onderdrukten en bedrogenen die de aarde in ontelbare aantallen met leugens overheersen en hun levensdagen in zelfverloochening, angst en hypocrisie plegen te slijten. Hij voelt zich als een vos in een ren vol geestelijk gestoorde kippen die het verschil niet weten tussen een rover en een soortgenoot, en dat is een prachtig spelletje voor een vos met gevoel voor humor.

Iedere dag, van ’s ochtends tot ’s avonds, taxeert Vess andere mensen op het oog; hij test hun standvastigheid stilletjes met een vriendschappelijke aanraking, ademt hun verleidelijke lichaamsgeuren in en bepaalt zijn keus alsof hij een kip op de markt uitzoekt. In zijn dagelijks werk komt het maar zelden voor dat hij iemand vermoordt die hij is tegengekomen – alleen als hij er volstrekt zeker van is dat hij er onopgemerkt mee wegkomt en als de kip in kwestie bijzonder mals en smakelijk is.

Indien Chyna Shepherd zijn vaste dagelijkse gang van zaken niet had onderbroken, zou Vess meer tijd hebben uitgetrokken om zich nog beter op zijn rol van gewone man te kunnen instellen. Dan zou hij een beetje televisie hebben gekeken, een paar hoofdstukken hebben gelezen uit een roman van Robert James Waller, en natuurlijk een nummer van People hebben doorgebladerd, om zich goed in te leven in de mentaliteit van het radeloze klootjesvolk dat zich daarmee bedwelmt om niet te hoeven denken aan de ware dierlijke geaardheid van de mens en aan de onafwendbaarheid van de dood. Ook zou hij dan misschien een tijd voor de spiegel hebben gestaan om flink op zijn innemende glimlach te oefenen en zijn oogopslag te bestuderen.

Bij de schuur van zilverkleurig cederhout heeft Vess er niettemin het volste vertrouwen in dat hij volkomen naadloos in zijn andere leven kan overstappen, en dat mensen die hem in de ogen kijken daarin niets verontrustends zullen zien. Veel mensen steken zoveel tijd in het wegdrukken van hun eigen roofdierenaard dat ze het niet zo gemakkelijk meer in anderen herkennen.

Hij opent de manshoge deur naast de nog grotere roldeur, blijft staan en kijkt naar de achterkant van het huis. Hij heeft de vrouw in het donker laten zitten, zodat hij haar omtrekken door het raam in de verte nauwelijks kan onderscheiden.

Maar in de zonloze, sombere schemering is het nog licht genoeg voor juffrouw Shepherd, de eminente psychologe, om hem te zien toen hij van de veranda naar de schuur liep. Misschien kijkt ze nu ook wel naar hem.

Vess is benieuwd wat ze van hem in zijn verbazingwekkende nieuwe vermomming vindt. Het moet een schok voor haar zijn. Andermaal een illusie verbrijzeld. Als ze hem op weg naar zijn andere leven ziet, beseffend dat hij inderdaad voor een keurig en onberispelijk iemand kan doorgaan, moet ze tot een nog diepere wanhoop vervallen dan waarin ze al verkeert.

Hij heeft zijn eigen stijl van omgang met vrouwen.

Nadat Vess het licht had uitgedaan en uit haar nabijheid weg was, boog Chyna zich achterover tegen de rugleuning van de grenenhouten armstoel, weg van de tafel, want ze werd misselijk van de lucht van de ham op het brood. De ham was niet bedorven en rook gewoon zoals ham op een stuk brood hoort te ruiken. Maar het idee alleen al dat het iets om te éten was, maakte haar onpasselijk.

Zo’n vierentwintig uur geleden, bij de Templetons thuis, had ze haar laatste volledige maaltijd genoten – die paar hapjes kaas-omelet als ontbijt kon je niet echt substantieel noemen, zeker niet na alle fysieke inspanningen die ze zich de vorige nacht had getroost. Eigenlijk zou ze uitgehongerd moeten zijn.

Iets eten zou evenwel ook kunnen betekenen dat ze nog iets van de toekomst verwachtte, maar nee – ze kon geen enkele hoop meer koesteren. Haar hele leven had ze al niets anders gedaan dan hopen dat het allemaal ooit beter zou worden, de opvatting van een dwaas die bedwelmd raakt door optimistische verwachtingen. Maar ieder sprankje hoop was toch een zeepbel gebleken, elke droom een gebarsten ballon.

Tot de vorige avond had ze gedacht dat ze nu wel ver genoeg uit de ellende van haar kinderjaren omhoog was geklauterd, een ingezeepte ladder naar een geweldig hoog niveau van inzicht en begrip, en ze was heimelijk trots op haar prestaties geweest. Nu leek het alsof ze geen sport van die ladder had beklommen, dat de hele klim een illusie was geweest en dat haar voeten jaar na jaar op dezelfde ingesmeerde sporten waren uitgegleden, alsof ze in een machine voor sportbeoefening had gelopen, een StairMaster die enorm veel energie opslorpte zonder dat je een stap verder kwam. Haar lange jaren als serveerster, de zere benen en de aanhoudende pijn onderaan haar rug door het urenlang achtereen op de been zijn, de zwaarste colleges aan de universiteit van Californië volgen en tot diep in de nacht op haar kamer studeren, de ontelbare opofferingen, de eenzaamheid, het onophoudelijk knokken om het beter te krijgen … het had allemaal tot dit geleid, tot dit afschuwelijke afgelegen oord, tot deze ketenen in een zich verdiepend schemerlicht.

Ze had de hoop gekoesterd dat ze op een goede dag begrip voor haar moeder zou kunnen krijgen, dat ze een goede reden zou kunnen vinden om haar moeder te vergeven. Ze had zelfs heimelijk de hoop gekoesterd dat ze tot een bestand zouden kunnen komen. Een gezonde moeder-dochterverhouding had er nooit ingezeten en vriendinnen zouden ze wel nooit geworden zijn, maar het had toch op z’n minst een keer mogelijk moeten zijn dat ze met haar moeder Anne op een goede dag in een restaurant met uitzicht op zee, op een patio met muurschilderingen onder een grote parasol, samen had kunnen lunchen zonder een moment over het verleden te praten, maar in plaats daarvan aangenaam te babbelen over een film, het weer, de wijze waarop de zeemeeuwen door de saffieren lucht zwierden, zonder heilzame toenadering maar toch ook zonder bittere gevoelens. Al zou ze op een wonderbaarlijke wijze aan deze gevangenschap ontsnappen, nooit zou het tot die gewenste toenadering tussen haar en haar moeder komen.

Menselijke wreedheid en verraad gingen alle begrip te boven. Er waren geen antwoorden. Alleen verontschuldigingen.

Chyna voelde zich volkomen verloren, alsof ze zich in een veel vreemdere omgeving dan de keuken van Edgler Vess en in een veel angstaanjagender duister bevond.

Nooit had ze zich zo verloren gevoeld, zo volstrekt en totaal verloren. Bang was ze vaak geweest, ja. Soms verward en terneergeslagen. Maar ze had altijd een vast plan in haar hoofd gehad met een min of meer gemarkeerde route, en ze had altijd geloofd dat haar hart als een kompas diende dat haar nooit in de steek zou laten. Ze was menigmaal op een verkeerde plaats uitgekomen, maar ze was er altijd zeker van geweest dat ze het wel weer zou redden, zoals er in een zaal met bedriegende spiegels altijd een uitweg is tussen de talloze beelden van jezelf, tussen nog meer angstaanjagende weerspiegelingen, tussen alle raadselachtige zilveren schaduwen.

Maar ditmaal had ze geen plan.

En geen kompas.

Het leven zelf was een spiegeldoolhof in optima forma geworden en ze voelde zich erin verloren zonder dat ze zich naar iemand om troost kon wenden, zonder dat ze iemands hand kon vasthouden.

Er viel niet aan te ontkomen dat ze vanaf haar geboorte in feite moederloos was geweest en altijd moederloos zou blijven, en dat de enige vriendin die ze ooit had gehad dood in de camper van Edgler Vess lag. Chyna wilde dat ze in ieder geval de naam van haar vader had gekend of ooit eens zijn gezicht had gezien. De meisjesnaam van haar moeder was Shepherd geweest en haar moeder was nooit getrouwd. ‘Wees blij dat je een buitenechtelijk kind bent,’ had Anne eens gezegd, ‘want dat betekent dat je echt vrij bent. Onechte kinderen hebben niet zoveel familieleden die als geestelijke bloedzuigers aan je hangen en je ziel leegzuigen.’

In de loop der jaren, toen Chyna naar haar vader was gaan vragen, had Anne alleen opgemerkt dat hij dood was en ze had het met droge ogen gezegd, zelfs een beetje vrolijk. Niets had ze willen vertellen over zijn uiterlijk, of over zijn werk of waar hij had gewoond, of zelfs maar dat hij een naam had gehad. ‘Toen ik zwanger van je was,’ had Anne gezegd, ‘wilde ik hem niet meer zien. Hij was verleden tijd. Ik heb hem nooit over jou verteld. Hij heeft het nooit geweten.’

Soms wilde Chyna over hem dagdromen. Ze stelde zich voor dat haar moeder over hem had gelogen, zoals ze over zoveel dingen loog, en dat haar vader leefde. Hij leek vast veel op Gregory Peck in To Kill a Mockingbird, een lange man met tedere ogen en een zachte stem, vriendelijk en een beetje ingehouden ironisch, met een scherp gevoel voor rechtvaardigheid, en zelfbewust. Hij moest een man zijn die door anderen bewonderd en gerespecteerd werd, maar die zichzelf niet beter of bijzonderder dan anderen vond. En hij hield veel van zijn dochter.

Als ze zijn naam had gekend, zou ze die nu hardop hebben uitgesproken. De klank van de naam van haar vader zou haar getroost hebben.

Ze huilde. In de vele uren die ze al in de slavernij van Edgler Vess verkeerde, had ze meerdere malen tranen voelen opkomen, en ze had ze tot dusver weten in te houden. Maar nu liet ze haar hete tranen de vrije loop. Ze minachtte zich erom, maar dat duurde niet lang. Haar bittere tranen waren de welkome erkenning dat er voor haar geen enkele hoop meer was. Ze wisten het laatste sprankje weg en dat wilde ze ook, omdat hoop alleen maar tot teleurstelling en pijn leidde. Haar hele verstoorde leven, minstens vanaf haar achtste verjaardag, had ze haar tranen nooit de vrije loop willen laten. Sterk zijn, niet huilen, dat was de enige manier om enig respect af te dwingen van die mensen die bij het zien van de minste zwakheid een vreselijk dof licht in hun ogen kregen, als jakhalzen die een gazelle met een gebroken poot insloten. Maar met het inhouden van haar tranen hield ze zich de jakhals niet van het lijf die beloofd had na middernacht terug te keren. Jarenlang opgekropt verdriet barstte los. Hevige natte snikken schudden haar zo door elkaar dat haar borst er meer pijn van deed dan haar hals of haar verstuikte vinger. Haar keel voelde al gauw rauw en gloeiend aan. Ze liet zich aan haar rammelende ketenen ineenzakken in de stoel die haar gevangenis was. Haar kaken waren opeengeklemd en haar gezicht was nat van hete tranen, haar maag samengetrokken en koud. Ze had een zoute smaak in haar mond, snakte naar adem, kreunde van wanhoop, bijna stikkend in het smorende besef van haar verschrikkelijke eenzaamheid. Ze huiverde onbeheerst en haar handen trokken tot zwakke vuistjes samen, maar openden zich toen en klauwden in de lucht om haar hoofd alsof haar hevige zielenpijn een kap was die ze kon afnemen en wegsmijten. In absolute eenzaamheid, onbemind en verloren, gleed ze weg in een peilloos duister zonder zelfs de troost van haar vaders naam te hebben.

Na enige tijd hoorde ze het gegrom van een aanslaande automotor, gevolgd door een trompetachtig getoeter: twee korte stoten, even stilte, en dan weer twee.

Chyna hief haar hoofd. Ze keek uit het raam naast haar en zag de koplampen van een personenwagen uit de schuur komen. Tranen hinderden haar gezichtsveld. De auto die in de grijze schemering langs het huis reed kon ze niet zien, maar het was natuurlijk Vess die erin zat. Daarna verdween de auto.

Het jolige getoeter was bedoeld om haar te pesten, maar het was niet genoeg om haar woede weer op te wekken.

Ze staarde naar buiten in het avondlicht en het kon haar weinig schelen dat het misschien de laatste schemering was die ze ooit nog zou zien. Wat haar wel speet was dat ze veel te veel tijd van haar leven in eenzaamheid had doorgebracht, zonder iemand aan haar zijde om met haar naar de zonsondergang te kijken, naar de sterrenhemel, naar de woeste schoonheid van onweerswolken. Ze wilde dat ze zich meer voor andere mensen had opengesteld in plaats van zich zo dikwijls naar binnen te richten; ze had van haar hart geen ruimte moeten maken om zich in te verstoppen. Nu niets er meer toe deed, nu geen enkel inzicht nog iets ten goede voor haar kon betekenen, drong het tot haar door dat ze in haar eentje minder hoop op overleven had dan met anderen. Ze was zich er scherp van bewust dat doodsangst, verraad en wreedheid een menselijk gezicht hadden, maar ze was er niet genoeg van doordrongen geweest dat moed, vriendelijkheid en liefde eveneens een menselijk gezicht toonden. Hoop was geen huisvlijtindustrie; het was geen product dat je kon maken zoals een geborduurd kussen, of een substantie die je in welbewuste eenzaamheid kon afscheiden, zoals een ahorn stroop produceert. Hoop was te vinden bij andere mensen, door je voor hen open te stellen, door risico’s te nemen, door de poorten van het fort van je hart te ontsluiten.

Dit inzicht leek zo vanzelfsprekend als de eenvoudigste wijsheid en toch was ze niet eerder dan op het allerlaatste moment tot die conclusie gekomen.

En de kans om ernaar te handelen was allang verstreken. Ze ging sterven zoals ze geleefd had – in eenzaamheid. Door dit besef had ze nog harder moeten gaan huilen, maar het voerde haar naar een nog triester oord dan waar ze al geweest was, een innerlijk dat slechts uit steen en as bestond.

Toen, terwijl ze nog uit het raam staarde, zag ze iets in het laatste schemerlicht bewegen. Hoewel de tranen in haar ogen haar blik nog vertroebelden, had ze wel gezien dat het beeld te groot was voor een dobermann.

Maar als Vess weg was, hoe zou het dan een mens kunnen zijn? Chyna veegde haar ogen aan de mouw van haar trui af en bleef net zo lang met haar oogleden knipperen tot de geheimzinnige gestalte uit tranen en schemerlicht duidelijker werd. Het was een hert. Een hinde, zonder gewei.

Het dier wandelde door de achtertuin, van het bos onderaan de berg naar het westen, en bleef een paar keer staan om een hap van het malse gras te nemen. Chyna wist van haar maandenlange verblijf op de boerderij in Mendocino County, jaren geleden alweer, dat deze dieren zich gemakkelijk aanpasten en altijd in kudden rondtrokken, maar deze hinde leek alleen te zijn.

De dobermanns hadden de indringster met geblaf en gegrom moeten aanvallen, opgewonden bij het vooruitzicht van vers bloed. De honden hadden het hert vanuit de verste hoeken van het grondgebied moeten verjagen. Toch waren er geen dobermanns om het huis te bekennen.

Het hert had de geur van de honden moeten herkennen en er in draf vandoor moeten gaan, snuivend en met van angst opengesperde ogen. Volgens de wetten der natuur was ze de prooi van bergleeuwen en troepen wolven en coyotes; als kant-en-klare maaltijd op hoeven voor tal van roofdieren was zo’n hert altijd op haar hoede en klaar om te vluchten.

Maar dit exemplaar leek zich er niets van aan te trekken dat er verscheurende honden in de onmiddellijke nabijheid waren. Afgezien van twee korte onderbrekingen om even op het weelderige gras te grazen, liep het dier regelrecht naar de veranda aan de achterkant van het huis, zonder enig teken van schichtigheid. Hoewel Chyna niet méér van de flora en fauna van haar geboorteland Amerika wist dan ze op school had geleerd, begreep ze dat deze hinde tot dezelfde hertensoort behoorde die ze in het redwoodbos op de grens van Californië en Oregon had gezien. De vacht van het dier was grijsbruin en het had de bekende witte en zwarte aftekeningen op het lijf en de kop.

Toch was ze er zeker van dat het huis van Vess veel te ver van de kust aflag om de ideale plantengroei voor het benodigde voedsel van deze soort te bieden. Toen ze uit de camper was gestapt, had ze de indruk gekregen dat ze zich midden in het bergland had bevonden. Nu het niet meer regende, de nevels waren opgetrokken en de laatste restjes daglicht snel oplosten, drukten de zwarte silhouetten van hoge bergtoppen tegen uiteengescheurde wolken en een elektrisch-purperen lucht. Met een bergketen van een zo formidabele omvang tussen dit huis en de Stille Oceaan konden deze aan de kuststreek gebonden dieren niet zo ver landinwaarts komen, want als bewoners van lage weide- en bosgronden waren ze voor hun voedsel aan vlakten en licht-golvend landschap gebonden. Dit zou dus een andere soort moeten zijn, hoewel de tekening van de vacht een opmerkelijke overeenkomst vertoonde met de hinden die ze in het redwoodbos had gezien.

Het imposante dier stond bij de houten balustrade van de smalle veranda en staarde op minder dan drie meter afstand recht naar het raam. Naar Chyna.

Ze kon nauwelijks geloven dat de hinde haar kon zien. Het licht in de keuken was uit en naar verhouding was het binnen donkerder dan in de schemer waar het dier stond te kijken. Vanuit het perspectief van de hinde moest het hele huis van binnen stikdonker zijn.

Toch kon Chyna niet ontkennen dat de hinde haar aankeek. De grote donkere ogen glansden zacht.

Het schoot haar te binnen dat Vess vanmorgen plotseling naar de keuken was teruggekeerd. Op een onverklaarbare wijze was hij heel gespannen geweest en er had een eigenaardige gloed in zijn ogen geblonken toen hij met een schroevendraaier tussen zijn vingers had staan spelen. En hij had haar allerlei vragen over de herten in het bos gesteld.

Chyna begreep niet wat de dieren voor Vess te betekenen hadden en ze wist ook geen antwoord op de vraag waarom dit exemplaar ongehinderd door de honden naar haar stond te kijken. Ze maakte zich maar niet te druk om het mysterie. Ze verkeerde in een stemming om als vanzelfsprekend te aanvaarden dat het niet altijd mogelijk was om iets te begrijpen.

Terwijl de kleur van de avondhemel van donkerpaars naar indigo overging, werden de ogen van de hinde geleidelijk helderder, stralender. Ze waren niet rood, zoals de ogen van veel dieren na zonsondergang, maar goudkleurig.

Witte pluimen ademdamp stroomden ritmisch uit de natte zwarte neusgaten.

Zonder het oogcontact met het dier te verbreken, drukte Chyna de binnenzijden van haar geboeide polsen zo goed mogelijk tegen elkaar. De stalen kettingen rammelden: het stuk tussen haar en de stoel waarop ze zat, de verbinding tussen haar en de tafel, en tussen haar en het verleden.

Ze dacht aan de plechtige gelofte die ze zich vanmorgen had gedaan om liever een eind aan haar leven te maken dan getuige te moeten zijn van de totale geestelijke vernietiging van het meisje in de kelder. Ze had gedacht dat ze de moed wel zou kunnen opbrengen om haar polsslagaders open te bijten en zich te laten doodbloeden. De pijn zou fel maar betrekkelijk kort zijn … en daarna zou ze, steeds slaperiger wordend, van het ene duister in het andere overgaan, en die laatste duisternis was voor eeuwig. Ze huilde niet meer. Haar ogen waren droog.

Haar hart sloeg verbazingwekkend traag, als van iemand in een droomloze slaap, veroorzaakt door een sterk slaapmiddel.

Ze hief haar handen voor haar gezicht, boog ze zo ver mogelijk achterwaarts en spreidde haar vingers wijd, zodat ze nog naar de ogen van de hinde kon kijken.

Ze bracht haar mond naar de plek op haar linkerpols waar ze moest bijten. Haar adem voelde warm op haar koele huid.

Het licht was geheel uit de dag verdwenen. De bergen en de hemelboog leken gezamenlijk een reusachtige zwarte golf op een nachtelijke zee, een verpletterend neerkomend gewicht.

Op de afstand van bijna drie meter kon ze de hartvormige snoet van de hinde bijna niet meer zien, maar de ogen glansden. Chyna drukte haar lippen op haar linkerpols. In die kus voelde ze haar gevaarlijk gestage hartslag.

In de duisternis keken Chyna en de haar bewakende hinde naar elkaar en ze wist niet of het dier haar hypnotiseerde, of dat het andersom was.

Daarna drukte Chyna haar lippen op haar rechterpols. Dezelfde koele huid, dezelfde gestage hartslag.

Ze opende haar lippen en nam de huid van haar pols tussen haar tanden. Ze had genoeg weefsel tussen haar voortanden genomen om de slagader in een dodelijke beet te kunnen openscheuren. Na een paar keer bijten moest het lukken.

Op het punt van toebijten besefte ze opeens dat er geen enkele moed voor nodig was. Precies het tegenovergestelde was het geval: niet bijten was juist het bewijs van moed.

Maar wat gaf ze nog om moed. Het kon haar geen donder schelen. Niets kon haar meer schelen. Het enige wat haar nog interesseerde was een eind maken aan haar eenzaamheid, de pijn, het smartelijk lege gevoel van zinloosheid.

En het meisje. Ja, daar gaf ze om. Ariel. Daar beneden in die gruwelijke stilte.

Ze bleef even in de houding voor de dodelijke beet zitten. Tussen de plechtig afgemeten slagen van haar hart voelde ze zich vervuld van de stilte van een diep water.

Toen, zonder te beseffen dat ze de huidplooi van haar pols tussen haar tanden had losgelaten, voelde ze dat ze alleen haar lippen op haar onbeschadigd gebleven pols drukte. Ze bespeurde de langzame hartslag van deze levenskus.

De hinde was verdwenen.

Geen spoor meer.

Chyna was verbaasd dat ze slechts duisternis zag waar de hinde had gestaan. Ze kon niet geloven dat ze haar ogen gesloten had gehouden, of zelfs maar met haar oogleden had geknipperd. Toch moest ze in een verblindende trance zijn geweest, want het statige dier was op al even geheimzinnige wijze verdwenen als een assistente van een goochelaar onder een kunstig gedrapeerde zwarte lijkwade op slag in het niets lijkt opgegaan.

Opeens begon haar hart fel en snel te bonken.

‘Nee,’ fluisterde ze in de keuken. Het woord was zowel een belofte als een gebed.

Haar hart was als een razendsnel ronddraaiend wiel en joeg haar uit de innerlijke grauwheid waarin ze verloren was geraakt naar een helderder perspectief.

‘Nee.’ Er klonk nu opstandigheid in haar stem en ze fluisterde niet meer. ‘Nee!’

Ze schudde haar ketenen als een vurig wordend paard dat zijn leidsels wil afwerpen.

‘Nee, verdomme, nee, nee, néé.’ Ze verhief haar stem zo driftig dat haar stem tegen de metalen zijkant van de koelkast, het glas van de ovendeur en de betegelde wand van het aanrecht weerkaatste.

Ze probeerde zich van de tafel los te trekken en op te staan. Maar een lus in de ketting hield haar stoel onwrikbaar vast aan de ton die het tafelblad steunde en beperkte al haar bewegingen. Als ze haar hakken schrap tegen de vinyltegelvloer zou zetten om te proberen met een ruk achteruit te schuiven, zou ze zich waarschijnlijk helemaal niet meer kunnen bewegen. Op z’n best kon ze de zware tafel door hard trekken stukje voor stukje naar zich toehalen; al probeerde ze het nog zo hard, ze kon niet genoeg spanning op de ketting zetten om hem te breken.

Maar ze bleef volharden in haar weerstand om het zonder meer op te geven. ‘Nee, verdomme, nee, beslist niet, nee!’ perste ze de woorden door haar opeengeklemde tanden.

Ze boog zich naar voren en trok de ketting strak die om haar rug was geslagen en van de linker- naar de rechterhandboei leidde. Deze ketting liep tussen de spijlen van de stoelrugleuning door, achter het vastgebonden kussen langs. Ze spande zich tot het uiterste in, hopend het kraken van droog hout te horen. Ze trok harder en harder tot een scherpe pijn als een gloeiende naald in haar hals stak; de napijn van de klap de ze van Vess had gekregen vlamde weer op in haar hals en aan de rechterkant van haar gezicht, maar daardoor liet ze zich niet tegenhouden. Ze rukte en trok nog harder, waarbij ze het fraaie meubelstuk ongetwijfeld beschadigde. Nogmaals trekken, trekken, trekken! Ze hield de stoel met haar lichaam op zijn plaats, terwijl ze de stoel gelijktijdig een eindje van de vloer lichtte om zo hard mogelijk aan de spijlen te kunnen rukken tot haar biceps trilden. Nogmaals trekken, trekken! Ze gromde van inspanning en frustratie, en gloeiende naalden staken achterin haar hals, schouders en armen. Trekken! Ze zette nu alles op alles en spande zich zo mogelijk nog heviger in, haar tanden zo hard opeenklemmend dat haar kaakspieren ervan beefden. Ze trok en trok tot ze de slagaderen in haar slapen voelde bonken en rode en zilveren vuurraderen achter haar oogleden zag ronddraaien. Maar ze werd niet beloond met krakende geluiden. De stoel was stevig, de spijlen waren dik en alle verbindingen zaten hecht in elkaar.

Haar bonkende hart barstte bijna, niet alleen door haar strijd tegen de spijlen maar vooral door haar overweldigende gevoel van bevrijding. Wat volslagen idioot was, omdat ze nog steeds in de boeien gekluisterd zat en nog geen haartje dichter bij het verbreken van haar ketenen gekomen was dan toen ze in de stoel uit haar bewusteloosheid was bijgekomen. Toch had ze het gevoel dat ze al los was en slechts hoefde te wachten tot de realiteit haar wil om haar ketenen af te werpen had ingehaald. Hijgend, naar adem snakkend, dacht ze na.

Zweet glom op haar voorhoofd.

Ze kon de stoel nu niet attaqueren. Om er los van te raken, moest ze kunnen opstaan en in beweging komen. Ze kon het gevecht met de stoel niet aangaan als ze zich niet van de tafel had bevrijd.

Ze kon niet ver genoeg bukken om de karabijnsluiting los te schroeven die de korte ketting tussen haar enkels verbond met de langere ketting die om de stoel en de tafel geslagen zat. Als ze wel bij de sluiting had kunnen komen, dan had ze haar benen gemakkelijk van zowel de tafel als de stoel kunnen bevrijden.

Maar als ze de tafel omver zou kunnen gooien, zou de lus van de ketting om het tonvormige voetstuk naar de boeien aan haar voeten losschieten zodra de onderkant van de ton schuin los van de vloer kwam. Dat kon toch niet anders? In het donker kon ze zich de mechanica van wat ze wilde bewerkstelligen niet precies voor de geest halen, al was ze er bijna van overtuigd dat het op zijn kant omgooien van de tafel het probleem zou oplossen. Helaas was de stoel aan de tafel tegenover haar, waar Vess had gezeten, een obstakel dat het omvallen van de tafel waarschijnlijk zou verhinderen. Die stoel moest ze kwijt, die moest uit de weg. Maar met haar boeien aan en het tonvormige voetstuk tussen haar en de stoel van Vess kon ze haar benen niet ver genoeg strekken om de stoel opzij te schoppen. Gekluisterd en in haar bewegingen beperkt kon ze ook niet overeind komen om zich over de tafel te buigen en de hindernis eenvoudig uit de weg te duwen.

Eindelijk schoof ze haar stoel met een ruk achteruit, in de hoop de tafel mee te sleuren, weg van de andere stoel. De ketting om de ton kwam strak te staan. Ze zette haar hakken schrap tegen de grond en duwde zich zo ver mogelijk achteruit, maar het leek dat de ton te zwaar was om versleept te kunnen worden, misschien omdat er een zak zand in zat om wiebelen van de tafel te voorkomen. Maar toen schuurde de ton hortend een centimeter of vijf over de vinyltegels. Het ontbijtbord en het glas water op het blad rammelden.

Het was harder werken dan ze had verwacht. Ze kreeg het gevoel alsof ze meedeed aan een wedstrijd op de televisie voor stunters die stompzinnige uitdagingen van het fysiek vermogen aangingen, zoals een treinwagon voortzeulen. Een volgeladen treinwagon. Maar hoe dan ook, de tafel verschoof knarsend. Na een paar minuten, waarin ze tweemaal stopte om op adem te komen, hield ze ermee op, omdat ze bang was dat ze met haar rug tegen de muur tussen de keuken en de bijkeuken zou rammen – ze moest wat manoeuvreerruimte overhouden. Hoewel het in het donker moeilijk was de afstand te schatten, meende ze dat ze de tafel ongeveer een meter had versleept, ver genoeg van de stoel van Vess af.

In de hoop haar verstuikte vinger zo veel mogelijk te ontzien, duwde ze het tafelblad met haar geboeide handen omhoog. De tafel was aanzienlijk zwaarder dan zijzelf – het grenenhouten blad van vijf centimeter dik, de massieve stangen van de ondersteunende ton, de zwarte ijzeren ringen om de stangen en misschien een zak zand in de ton – en veel hefkracht kon ze in haar gedwongen zittende houding niet opbrengen. De onderkant van de ton ging vijf centimeter omhoog, daarna tien … het glas viel om, het water stroomde eruit en het glas zelf viel aan scherven. Het gerinkel gaf haar de overtuiging dat haar plan succes had. Ze hijgde: ‘Ja!’ Maar omdat ze zowel het gewicht van de tafel als de moeite die het kostte om de tafel op te tillen had onderschat, moest ze loslaten en de ton sloeg hard op de vloer terug. Chyna boog haar spieren, haalde diep adem en begon weer aan haar taak. Nu plantte ze haar voeten zo ver uiteen als de boeien om haar enkels toelieten. Ze legde haar handpalmen plat tegen de onderkant van het tafelblad en sloeg haar duimen met de knokkels naar haar toe om de gladde geronde rand. Ze spande nu ook haar beenspieren en bij het oplichten van het tafelblad zette ze haar benen schrap, waarbij ze zich centimeter na centimeter van de stoelzitting verhief, een zwaar bevochten eindje met iedere centimeter die de tafel schuin omhoog kwam. Er zat niet voldoende speling in de kettingen om rechtop te kunnen staan, zelfs niet met gebogen knieën, zodat ze zich hortend en stotend tot een verkrampte en onnatuurlijke hurkhouding verhief, verstard onder het gewicht van de tafel. Hijgend en trillend moest ze haar knieën en dijbenen tot het uiterste inspannen, maar ze hield vol, omdat haar hefkracht bij iedere kostbare centimeter winst op de tafel toenam en ze bleef haar hele lichaam inzetten om te tillen, te tillen, te tillen.

Het ontbijtbordje en de zak chips gleden van de tafel. Chyna hield vol en opeens vielen alle chips op de grond met een geluid als schichtig wegvluchtende ratten.

De pijn in haar hals was moordend, alsof iemand een kurketrekker in haar rechter sleutelbeen schroefde. Maar de pijn weerhield haar niet. De pijn motiveerde haar. Hoe heviger de pijn, hoe meer ze zich kon identificeren met Laura en alle andere leden van de familie Templeton, met de jongen die in de kast van de camper hing, met de bedienden van het benzinestation en met al zijn slachtoffers die hij al in het weiland had begraven; hoe meer ze zich één met hen voelde, hoe sterker ze Edgler Vess een hel van pijn wilde laten ondergaan. Ze verkeerde in een wraakzuchtige stemming en ‘de andere wang toekeren’ was er niet bij. Ze wilde Vess op de pijnbank horen schreeuwen, hem zo ver uitrekken dat zijn gewrichten losschoten en zijn pezen scheurden. Ze wilde hem niet de kans geven in een inrichting voor criminele krankzinnigen terecht te komen, waar hij geanalyseerd en bevoogd en geïnstrueerd werd hoe hij zijn zelfrespect het beste kon opvijzelen, onder een heel arsenaal antipsychotische drugs, in een privévertrek met televisie, door de verplegers ingedeeld in een kaarttoernooi met zijn medepatiënten, met Kerstmis onthaald op kalkoen. Chyna wilde hem niet aan de genade van psychiaters en maatschappelijk werkers overlaten – liever in de bekwame handen van een beul, en dan eens kijken hoelang die vervloekte gestoorde schoft trouw zou blijven aan zijn waanideeën over de neutrale waarde van alle ervaringen, dat alle ondergane gevoelens dezelfde geladenheid zouden hebben. Dit vurig verlangen van haar, aangescherpt door haar pijn, was niet bepaald edelmoedig te noemen, maar vormde een zuivere brandstof met een hoog octaangehalte die haar met een intense hitte actief hield.

Ze had de tonvormige voet aan haar kant misschien tien centimeter van de vloer gelicht – ze kon in het donker alleen maar gissen – en dat was ongeveer zo hoog als de eerste keer, maar ze had nog energie over. In een omgekeerde Z-houding, ineengedoken als de klokkenluider van de Notre Dame, duwde ze de tafel met al haar kracht omhoog; haar knieën gloeiden, haar dijen trilden van de inspanning en ze kneep haar bilspieren strakker samen dan een politicus die zijn eerste smeergeld incasseert. Ze moedigde zich aan door tegen de tafel te praten alsof het een levend wezen was: ‘toe dan, toe dan, vooruit, omhoog jij, vooruit, rotzak, hoger zeg ik, hoger, hóger verdomme, toe dan!’

Er kwam haar een lachwekkend beeld van zichzelf voor de geest: ze had iets weg van de bedrogen cowboy in een western die inziet dat hij belazerd is en de pokertafel omwerpt naar de rondreizende zwendelaar – met dit verschil dat haar omwerpactie in slow-motion verliep, als een onder water gefilmde scène. Aanvankelijk was de stoel op zijn plaats blijven staan toen ze haar achterste een eindje van de zitting had gelicht, maar nadat ze haar armen hoger hief en verder voor zich uitstrekte, kwam de zware stoel los van de vloer, door de strakke ketting die van haar geboeide polsen tussen de verticale spijlen van de rugleuning achter het vastgebonden kussentje doorliep. Nu tilde ze zowel de tafel voor haar als de stoel achter zich op. De harde rand van de zitting stootte tegen de achterkanten van haar dijbenen en het gebogen houten bovenstuk van de rugleuning drukte pijnlijk onder haar schouderbladen toen de stoel de functie van een Z-vormige klamp aannam, waardoor ze niet verder omhoog kon komen.

Niettemin bleef Chyna tegen het omhoogkomende tafelblad duwen, waarbij ze zich ver genoeg uit de aan haar geketende stoel kon verheffen om haar gebogen houding weer een paar centimeter, en daarna nog een paar, te strekken. Op de uiterste grens van haar krachten en uithoudingsvermogen gromde ze luid en ritmisch: ‘Uh! Uh! Uh! Uh!’ Zweet liep tappelings over haar gezicht en stak in haar ogen, maar er was toch geen licht in de keuken, dus ze hoefde niet te kijken of wat ze deed wel naar wens verliep. Haar brandende ogen deerden haar niet; dat was slechts een onbeduidende pijn; maar ze had het gevoel alsof er van de inspanning een ader zou springen, of dat een stolsel van een slagaderwand losliet om tot diep in haar hersenen door te dringen.

Ze raakte bovendien in de greep van de angst, voor het eerst sinds uren, want ze moest er niet aan denken wat Vess met haar zou doen als hij thuiskwam en haar verdwaasd en onsamenhangend mompelend van een beroerte op de grond zou aantreffen. Als haar hersenen tot een slappe pudding gereduceerd waren, zou ze niet meer het intelligente en verfijnde stuk speelgoed voor hem zijn zoals hij haar had gekend; dan zou ze niet bevredigend reageren om hem de gewenste kicks te geven als hij haar zou martelen. Misschien zou Vess dan terugvallen op de wrede spelletjes met schildpadjes uit zijn jeugd. Misschien zou hij haar de tuin insleuren en in brand steken, om de lol te hebben haar op kreupele, brandende ledematen schokkend in kringen te zien rondkruipen.

De tafel viel zo hard op zijn kant dat de borden in de kasten ervan rammelden, evenals een loszittend raam.

Hoewel ze uit alle macht heel precies naar dit doel had gestreefd, was ze zo verbijsterd door haar abrupte succes dat ze niet eens een triomfkreet slaakte. Ze leunde op de ronde rand van de omgevallen tafel en snakte naar adem.

Toen ze zich een halve minuut later wilde losmaken, merkte ze dat de ketting nog strak om de tonvormige voet zat en dat ze nog steeds geen kant op kon.

Ze probeerde de ketting los te trekken. Tevergeefs.

Ze liet zich met de stoel op haar rug op haar handen en knieën zakken en tastte onder de omgevallen tafel, alsof ze op het strand schaduw zocht onder een grote parasol. In het donker voelde ze aan de onderkant van de tonvormige voet. Ze begreep dat dit deel van het karwei nog niet geklaard was.

De tafel lag op zijn kant als een paddenstoel met een grote hoed, waarvan de steel een schuine hoek met de vloer maakte. In de positie waarin ze zich bevond kon ze de tafel niet helemaal ondersteboven gooien om de voet rechtop te laten staan. De onderkant van de tonvoet – vastgezet in een hoepel van metalen steunen – lag nu helemaal los, maar de ketting die al haar bewegingen belemmerde, zat muurvast ingeklemd tussen de vloer en de zijkant van de ronde voet.

Chyna worstelde zich overeind. Omdat ze de stoel op haar rug mee moest optillen, kwam ze niet verder dan een gebochelde houding. Ze strekte haar beide handen naar de ton uit en sloeg haar vingers om de metalen steunhoepel. Ze rustte even om al haar krachten te verzamelen en trok de hoepel omhoog.

Omdat ze haar verstuikte wijsvinger probeerde te sparen, kon ze niet verhinderen dat haar bezwete handen van de ijzeren hoepel afgleden. De vingertoppen van haar rechterhand stootten hard tegen de ruwe onderkant van de tonvoet en er schoot zo’n felle pijn door haar gezwollen vinger dat ze een kreet van schrik en verbijstering slaakte.

Ze bleef voorovergebogen staan en drukte haar gewonde hand beschermend tegen haar borst, wachtend tot de pijn afnam. Uiteindelijk minderde de pijn enigszins.

Ze veegde het zweet van haar handen af aan haar jeans en haakte haar vingers weer om de hoepel. Na een korte aarzeling trok ze de hoepel omhoog en de tonvoet kwam een centimeter van de grond en daarna nog een. Met haar linkervoet schraapte ze de kettinglus onder de tonvoet naar zich toe, tot ze meende dat de lus onder de voet was doorgeschoven. Ze liet de tonvoet weer op de vloer vallen.

Ze schoot in haar stoel achteruit en ditmaal werd ze in die beweging niet beperkt. De lus van de ketting verankerde haar niet meer aan de tafel en ratelde over de vloer.

Haar stoel bonkte tegen de muur tussen de keuken en de bijkeuken. Ze schoof opzij, weg van de tafel naar het raam dat slechts een vage grijze rechthoek vormde tussen het pikdonker van de keuken en de iets minder diepe duisternis buiten. Hoewel Chyna zich nog lang niet van haar ketenen had bevrijd, en nog heel ver van haar veiligheid verwijderd was, voelde ze zich opgetogen, omdat ze in ieder geval iets positiefs had gedaan.

Als een eindeloos instromend getij bonkten golven pijn door haar voorhoofd en langs haar rechterslaap, en de pijn in haar hals was bijna ondraaglijk. Haar gezwollen wijsvinger alleen al vormde een bron van ellende. Ondanks haar dikke sokken had ze het gevoel dat de boeien haar enkels gekneusd en geschaafd hadden en haar linkerpols gloeide van de ontvelling die ze had opgelopen toen ze had geprobeerd de spijlen uit de rugleuning van de stoel te rukken. Haar gewrichten en spieren gloeiden van de zware tol die ze ervan had geëist en ze had een steek in haar linkerzij die erdoorheen priemde als een naald met een gloeiende draad, maar niettemin grinnikte ze uitgelaten.

Bij het raam liet ze de poten van de stoel op de grond zakken en ging zitten.

Eindelijk bedaarde het verwoede bonken van haar hartslag. Zwaar nahijgend drukte Chyna haar rug tegen het kussen … en verbaasde zich om haar vrolijkheid. Abrupt barstte ze uit in een muzikaal hoog meisjesgelach, een verbazingwekkend gegiechel, deels uit vreugde, deels uit nerveuze opluchting.

Ze veegde haar ogen, pijnlijk van bijtend zweet, met de beide mouwen van haar katoenen sweater af. Vervolgens streek ze, zo goed en zo kwaad als het ging, met haar geboeide handen een paar vochtige korte haarlokken van haar voorhoofd.

Een tweede lachbui, zachter nu en meer ingehouden, steeg als champagnebelletjes uit haar op, toen ze opeens uit haar rechterooghoek een beweging buiten waarnam. Chyna keek verheugd naar het raam en dacht: de hinde!

Een dobermann staarde naar haar.

Tussen de wolkenflarden door flonkerden wel een paar sterren, maar de maan scheen nog niet. De hond was zo zwart als olie. Toch kon ze het beest heel goed zien, want zijn puntige snuit bevond zich hoogstens tien centimeter van haar af, slechts van haar gescheiden door het vensterglas. De inktzwarte ogen waren koud en meedogenloos, haaiachtig in hun starre en glazige concentratie. Onderzoekend drukte de hond zijn natte neus tegen het glas. De dobermann slaakte een ijl gejank. Ze kon het door het raam heen horen. Het was geen gejammer van angst of een gesmeek om aandacht, maar een hunkerende belustheid die perfect paste bij de kille moorddadigheid in zijn ogen.

Het lachen verging Chyna.

De hond liet zijn voorpoten van het raamkozijn op de grond zakken en verdween uit haar zicht.

Ze hoorde zijn poten hol op de verandaplanken roffelen. Het beest draafde opgewonden heen en weer. Tussen zijn dringende jankgeluiden door slaakte hij een diep, strijdlustig gegrom.

Daar sprong de hond weer te voorschijn, plantte zijn zware voorpoten op de vensterbank en kwam andermaal oog in oog met Chyna. Geagiteerd ontblootte hij zijn tanden dreigend, hoewel hij niet blafte of gromde.

Misschien was deze dobermann in de tuin zo dicht in de buurt geweest dat hij het breken van het op de grond gevallen glas of de klap van de gekantelde tafel had gehoord. Waarschijnlijk had hij daarna onder de vensterbank naar Chyna staan luisteren toen ze haar boeien had vervloekt en zichzelf had aangemoedigd in haar gevecht om van de tafel los te komen; in ieder geval moest de hond haar gelach hebben gehoord. Honden hadden een slecht gezichtsvermogen en deze dobermann had vermoedelijk alleen haar gezicht kunnen zien en niets van de ravage. Daarentegen bezaten dergelijke honden een fenomenaal reukvermogen en het beest had haar plotselinge uitbarsting van vreugde waarschijnlijk door het raam heen geroken en was daardoor gealarmeerd geraakt.

Het raam was ongeveer een meter tachtig breed en een meter twintig hoog, verdeeld in twee verschuifbare panelen. Deze constructie kon niet uit de tijd van de oorspronkelijke bouw van het huis stammen en was kennelijk in een betrekkelijk recent verleden bij een verbouwing aangebracht. Als er verschillende kleinere ramen in de muur hadden gezeten, ruim van elkaar gescheiden door stevige houten middenstijlen, zou Chyna heel wat geruster zijn geweest. Maar gelukkig waren de twee schuifpanelen niet groot genoeg om de opgewonden dobermann door te laten als het beest haar dwars door het glas heen wilde bespringen.

Dat zou in geen geval gebeuren. De honden waren afgericht om het terrein te bewaken, niet om het huis te bestormen.

De ontblote tanden hadden een vaag lichtende parelglans, grijswit in het donker: een brede, humorloze grijns.

Om geen onverwacht provocerende bewegingen te maken, hield Chyna zich stil tot de dobermann zijn voorpoten weer van de vensterbank op de grond liet zakken. Daarna raapte ze de losliggende kettinglus van de grond om er niet over te struikelen. Terwijl ze naar de dravende hond op de veranda luisterde, verhief ze zich weer tot de gebochelde houding waarin de stoel op haar rug haar dwong. Zo scharrelde ze dicht langs de muren en kasten door de keuken, zich geboeid een weg tastend met het losse stuk ketting in een hand. Ze schuifelde meer dan de boeien aan haar enkels noodzakelijk maakten, om niet op de scherven van het glas en het ontbijtbord te trappen maar ze opzij te kunnen schuiven.

Bij de deur tussen de keuken en de zitkamer voelde ze de lichtschakelaars, maar ze aarzelde om het licht aan te doen. Omkijkend zag ze de dobermann weer met zijn snuit tegen het raam en ze wilde de keuken liever in donker gehuld laten.

Maar ze moest de kastladen doorzoeken en ze deed toch het licht in het plafond aan. De dobermann bij het raam wiebelde heen en weer, legde zijn oren plat tegen zijn kop, spitste ze weer, zag haar en fixeerde haar met zijn blik.

Chyna negeerde de hond, boog zich zo ver mogelijk naar voren en hees de stoel hoger op haar rug. Ze probeerde bij de sluiting te komen die de korte ketting tussen haar voeten met die van de langere ketting door de rugspijlen van de stoel verbond, maar ze werd nog zo in haar bewegingen belemmerd dat ze haar vingers niet om de karabijnsluiting kon leggen.

Ze keerde terug op haar weg langs de kasten. Ze opende de ene la na de andere en bekeek de inhoud aandachtig.

Toen ze langs het contact in de muur van de niet aanwezige telefoon liep, staarde ze er gefrustreerd naar. Als Edgler Vess behalve ‘moordlustig avonturier’ een bestaan leidde met een baan en een maatschappelijk leven, of wat hij ook als dekmantel van zijn ware aard voorwendde, moest hij toch een telefoonaansluiting hebben; het was niet aannemelijk dat het een lang opgeheven aansluiting van de vorige bewoners was. Dus ergens had hij een toestel verstopt.

Voor een psychotische moordenaar die op een bepaald niveau alle beheersing over zijn moorddadige instinct kwijtraakte, was hij verbazingwekkend nauwkeurig en methodisch als het erop aankwam alle aanwijzingen uit te wissen die in zijn richting konden leiden. Als aanstichter van chaos, een man die niet anders dan de verschrikkelijkste rampen in het leven van andere mensen veroorzaakte, hield hij zijn eigen zaakjes niettemin keurig op orde en vermeed hij zorgvuldig fouten te maken.

Chyna deed een paar kastdeuren open en keek wat er in de kasten zat, maar ze vond alleen potten, pannen, borden en glazen. Ze gaf haar poging om een telefoontoestel te vinden al gauw op, want ze begreep dat Vess, na het weghalen van het toestel uit de keuken, er een plek voor had die ze toch niet kon vinden, ook al zou ze uren besteden om ernaar te zoeken.

Ze ging door met het openen van laden. In de vierde la vond ze in een hoek een plastic bakje met een aantal huishoudelijke gebruiksvoorwerpen.

Ze plaatste de stoel naast de open la en ging zitten.

Buiten was de dobermann weer op en neer gaan draven. Zijn poten bonkten nu nog harder op de planken, omdat het beest bijna over de veranda rénde, almaar heen en weer, en hij jankte er ook harder bij. Chyna begreep niet waarom de hond zo opgewonden bleef. Ze brak geen borden en gooide geen meubels meer om. Ze zat rustig in laden te kijken en beperkte het rammelen van haar kettingen tot het minimum, dus ze deed eigenlijk niets wat de hond in zo’n staat van verscherpte waakzaamheid zou kunnen brengen. Misschien dacht de dobermann dat ze wilde ontsnappen, maar dat was onmogelijk – hij was immers maar een hond die de complexe situatie waarin ze verkeerde niet kon bevatten. Het was maar een hond … en toch rende de dobermann argwanend de hele veranda op en neer, sprong tegen het raam op om naar binnen te turen, fixeerde haar met zijn felle zwarte ogen en leek te willen zeggen: donder op bij die la, rotmens!

Ze haalde een kurketrekker met een houten handgreep uit de la en bekeek de spiraalpunt aandachtig. Nee, weg ermee. Een flesopener. Ook niet. Aardappelmesje. Citroenschiller. Nee. Een twintig centimeter lange stevige veertang die Vess waarschijnlijk gebruikte om olijven, augurken en dergelijke uit volle glazen potten te vissen. De uiteinden van de poten waren te breed om in de smalle sleutelgaten van haar handboeien te steken, zodat ze ook de tang opzij legde.

Toen vond ze precies wat ze zocht, hét ideale middel: een twaalf centimeter lange stalen pen die, als ze het goed onthouden had, een ovenspies werd genoemd. Er lag een dozijn van die pennen met een strak elastiekje erom in de la. Ze trok er een uit het bundeltje. De spies van anderhalve millimeter doorsnee was onbuigzaam, liep van onderen uit in een punt en had van boven een oogje van ongeveer anderhalve centimeter breed. Er bestonden spiesen van kleiner formaat om braadkippen mee dicht te prikken, maar deze grotere was voor kalkoen.

De gedachte aan een sappig gebraden stuk kalkoen bracht haar dadelijk de geur in herinnering. Ze watertandde ervan en haar maag rommelde, zodat ze het jammer vond dat ze de sandwich met ham en kaas die Vess voor haar had klaargemaakt, niet had opgegeten.

Chyna hield de spies tussen de duim en middelvinger van haar rechterhand om haar gezwollen wijsvinger te ontzien. Ze stak de punt in het sleutelgat van de linkerhandboei. Terwijl ze de binnenkant met de punt onderzoekend aftastte, hoorde ze een heleboel tikkende en schrapende geluidjes bij haar poging om het slotmechanisme in de opening van de boei te vinden.

Ze herinnerde zich een verfilmde thriller, waarin de gevaarlijkste psychotische moordenaar en het grootste criminele genie van zijn tijd in zijn cel een handboeisleutel maakt van het metalen inktbuisje van een balpen en een gewone paperclip. Hij opent zijn beide handboeien in vijftien, misschien tien seconden, waarna hij zijn beide bewakers overmeestert en doodt, en vervolgens het gezicht van een van de mannen afsnijdt om als vermomming te dienen, hoewel hij voor die operatie een pennenmes gebruikt, niet de zelfgemaakte handboeisleutel. In de afgelopen jaren had ze meer films gezien waarin gevangenen hun hand- en voetboeien open peuterden – en geen van hen had er meer ervaring in dan Chyna.

Tien minuten later, toen de linkerhandboei nog steeds stevig op slot zat, zei Chyna: ‘Films – allemaal flauwekul!’

Ze raakte zo gefrustreerd dat haar hand beefde en ze de pen niet meer onder controle kon houden. De punt roerde zich nutteloos in het kleine sleutelgat.

Op de veranda rende de hond niet meer zo snel heen en weer als hij tot dusver had gedaan, maar het dier was nog steeds verontrust. Tweemaal klauwde hij met zijn nagels aan de achterdeur, een keer met grote volharding, alsof het beest meende door het hout heen te kunnen krabben.

Chyna nam de pen in haar linkerhand en probeerde enige tijd de rechterboei open te krijgen. Getik, geklik, geschraap, gepiep. Ze concentreerde zich zo intens op het peuteren in het gaatje dat ze even overvloedig ging zweten als bij haar worsteling om de tafel ondersteboven te gooien.

Eindelijk smeet ze de kalkoenspies op de grond, waar de pen ping-ping-ping op de tegels sprong, dwars over een bordscherf ging en tegen een stuk van het gebroken glas ketste.

Misschien had ze zich in een ommezien kunnen losmaken als ze de gevaarlijkste psychotische moordenaar en het grootste criminele genie van haar tijd was geweest. Maar ze was maar een gewone serveerster en psychologiestudente.

Zelfs zo ongewoon normaal van verstand en gezagsgetrouw als ze was, zou ze zich wel van haar handboeien en de grotere klampen om haar enkels met een beter werktuig dan de kalkoenspies kunnen bevrijden, maar dat karwei zou haar waarschijnlijk uren kosten. Ze kon die kostbare tijd niet uitsluitend besteden aan de taak om zich van de stoel en haar ketenen los te maken, want eenmaal daarvan bevrijd, lagen er nog veel meer dringende taken in het verschiet voordat Vess naar huis terugkeerde.

Chyna smeet de la dicht. Ze hield het stuk van de ketting uit de weg en ging staan met de stoel op haar rug.

Rammelend als de geest van Marley in A Christmas Carol, schuifelde Chyna naar de deur tussen de keuken en de woonkamer. Achter haar, bij het raam van de eethoek, hoorde ze een door merg en been gaand gepiep. Ze keek om en zag dat de grote dobermann verwoed met zijn voorpoten aan het raam krabbelde. Zijn klauwen maakten een al even zenuwslopend geluid als nagels over een schoolbord.

Ze was van plan geweest om bij het licht uit de keuken de kamer in te gaan, maar de hond joeg haar te veel schrik aan. Toen ze aan de boeien had zitten peuteren, was de dobermann wat rustiger geworden, maar nu raakte hij weer hevig opgewonden. Ze hoopte het beest te kunnen kalmeren voor het dier besloot dwars door het raam te springen, en ze deed het TL-licht uit.

Piep-piep-piep.

Klauwnagels, glas.

Piep-piep.

Ze schuifelde de keuken uit en deed de deur achter zich dicht, zodat ze het gepiep niet meer hoorde. Die vervloekte hond was ze nu ook kwijt, voor het geval het beest dol genoeg was om dwars door het raam te springen.

Ze tastte de muur af. Kennelijk zaten de schakelaars aan de andere kant, bij de voordeur.

Het leek in de kamer nog donkerder dan in de keuken. Het gordijn voor een van de twee grote ramen die op de veranda aan de voorkant uitkeken, waren gesloten. Het andere raam was een nauwelijks herkenbare, grijze rechthoek die niet meer licht doorliet dan het dubbele raam in de keuken.

Chyna bleef heel stil staan om de tijd te nemen zich te oriënteren en na te denken hoe het meubilair stond. Ze was maar één keer, en dan nog heel kort, in de kamer geweest en het vertrek lag in diepe schaduwen. Toen ze vanmorgen door de voordeur was binnengekomen, had ze de keukendeur een beetje links van haar in de achterste muur gezien. De mooie zitbank met de balpoten en een geruite deken erover had ze aan haar rechterkant gehad, dus nu ze met haar neus naar de voorkant van het huis stond, was het links. Om de grote zitbank had ze rustieke bijzettafeltjes gezien en op een daarvan stond een lamp.

Ze probeerde zich de inrichting van de kamer goed voor de geest te halen. Behoedzaam hobbelde ze door het donkere vertrek, bang om over een stoel, een voetenbankje of een tijdschriftenrek te struikelen. Geketend als ze was en met de stoel op haar rug kon ze een val niet op een natuurlijke wijze verhinderen en de boeien konden haar zo dwarszitten dat ze een enkel of zelfs een been zou kunnen breken.

Bovendien zou Edgler Vess bij zijn thuiskomst woedend kunnen worden om de rotzooi die ze had gemaakt, en zich teleurgesteld voelen omdat ze zichzelf had verwond voordat hij de kans had gekregen zijn spelletjes met haar te doen. Dan werd het voor haar de schildpadbehandeling, of hij zou wat met haar gebroken been experimenteren om haar te leren van pijn te genieten. Al gauw botste ze tegen de zitbank op, maar ze viel niet. Ze liet haar hand over de dikbeklede rugleuning glijden en schuifelde door naar links, tot ze bij het tafeltje aanlandde. Ze stak haar handen uit en voelde de lampenkap, draadribben onder strakgespannen stof.

Ze betastte de fitting en de voet van de lamp. Toen haar vingers zich eindelijk om de ronde schakelaar sloten, was ze er opeens van overtuigd dat er uit het donker een sterke hand zou komen die de hare greep, dat Vess inmiddels het huis was ingeslopen en geen tien centimeter van haar af rustig op de bank zat. Geamuseerd had hij naar haar geworstel zitten luisteren als een dikke, geduldige spin in zijn web van ruitjesstof, genietend van het vooruitzicht dat hij al haar hoop de bodem in zou slaan nu ze al tot hier was gehobbeld. Als de lamp aanging, zou Vess glimlachend op de bank naar haar knipogen en zeggen: intensiteit.

De schakelaar voelde aan als een stuk ijs tussen haar duim en middelvinger. Aan haar huid gevroren.

Haar hart bonkte als de verwoede vleugelslag van een geketende vogel, zo hevig dat haar longen niet verder konden uitzetten en haar keel zo opzwol dat ze er niet van kon slikken. Toen verbrak Chyna haar als verlamde houding en knipte de schakelaar aan. Zacht licht verspreidde zich. Edgler Vess zat niet op de bank. Ook niet in een fauteuil. Hij was nergens in de kamer te bekennen. Ze slaakte een diepe, luide zucht en er ging een huivering door haar heen waarvan haar ketenen rammelden. Ze leunde op de bank tot haar felle hartslag geleidelijk minderde. Na al die grauwe en deprimerende uren waarin ze emotioneel dood was geweest, voelde ze nieuwe energie door deze overwinning op haar doodsangst opkomen. Mocht ze ooit een hartaanval krijgen die haar met de dood bedreigde, dan zou de gedachte aan Vess voor haar heel wat effectiever zijn dan de elektrische schokklemmen van een reanimatietoestel. Haar angst had bewezen dat er weer leven in haar was teruggekeerd en dat ze het weer waagde hoop te koesteren.

Ze scharrelde naar de open haard van grijze natuursteen die van vloer tot zoldering een hele muur in beslag nam. De diepe stookplaats in het midden was niet verhoogd, wat haar plan minder moeilijk uitvoerbaar maakte.

Ze had in de keuken overwogen naar de kelder te gaan waar ze vanmorgen een werkbank had gezien, om de zagen te bekijken die Vess daar ongetwijfeld bij zijn gereedschap had. Maar ze had dat voornemen snel laten varen.

Geboeid de keldertrap af schuifelen, met een zware stoel op haar rug, was misschien niet zo’n roekeloze stunt als op een motorfiets een sprong over het ravijn van Snake River wagen, maar riskant was het ongetwijfeld. Ze had er een redelijk vertrouwen in dat ze de hele traplengte kon halen zonder halverwege voorover te donderen en haar hersenpan als een eierschaal te kraken, of een been op zesendertig plaatsen te breken, maar helemaal overtuigd was ze er niet van. Haar krachten waren aan het afnemen omdat ze gisteren om deze tijd haar laatste behoorlijke maaltijd had gehad, en ze had al heel wat uitputtende fysieke inspanning doorstaan. Bovendien ondermijnden alle zere plekken die ze had opgelopen haar uithoudingsvermogen. Die trap af naar de kelder leek eenvoudig genoeg, maar onder haar omstandigheden viel het te vergelijken met een koorddanser die eerst vier flinke borrels achterover slaat voordat hij zich op de hoge kabel waagt.

En stel dat ze in de kelder een scherpgetande zaag zou vinden die klein genoeg was om gemakkelijk te hanteren, dan kon ze niet de goede stand aannemen om met voldoende kracht te zagen. Om de onderste ketting van de stoel te verwijderen, moest ze door drie horizontale spijlen tussen de poten heen, allemaal minstens drie centimeter dik, waar de schakels omheen waren gewonden. Om dat voor elkaar te krijgen, moest ze gaan zitten, zich voorover buigen én de zaag onder de stoel ondersteboven houden. Zelfs als de bovenste ketting haar voldoende speling bood om voor die opgave ver genoeg te bukken, wat ze betwijfelde, kon ze alleen maar oppervlakkig aan het hout schrapen. Als het een beetje meezat, zou ze in mei door de derde spijl heen zijn. En daarna moest ze nog door de vijf stevige spijlen van de rugleuning om de bovenste ketting los te krijgen, en zelfs een geoefend slangenmens kon daar niet doorheen komen als ze zo geboeid was als Chyna.

Door het staal van de kettingen heen hakken was onmogelijk. Wel kon ze om dat te proberen een gemakkelijker houding aannemen dan het doorzagen van de spijlen tussen de stoelpoten. Maar Vess had waarschijnlijk geen ijzerzaag die door dit dikke staal heen kwam, en Chyna kon er ook de kracht niet meer voor opbrengen.

Ze moest primitievere middelen toepassen dan zagen. En ze maakte zich zorgen over de grote kans die ze liep om daarbij gewond te raken en hoe pijnlijk haar bevrijdingsactie nog kon worden.

Op de schoorsteenmantel sprongen de hertenbokken onbeweeglijk tegen elkaar op, gewei tegen gewei, boven de ronde witte wijzerplaat van de klok.

Acht minuten over zeven.

Ze had nog bijna vijf uur voordat Vess terugkeerde.

Of misschien niet.

Hij had gezegd dat hij zo gauw mogelijk na middernacht naar huis zou komen, maar Chyna had geen reden om aan te nemen dat hij de waarheid had gezegd. Hij kon om tien uur terugkeren. Of om acht uur. Of over tien minuten.

Ze schuifelde naar de stenen haard en vervolgens naar rechts, langs de kist met brandhout, het koperen vuurscherm en de brede schoorsteenmantel. De muur rondom de haard bestond geheel uit grijze natuursteen – precies het oppervlak dat ze nodig had.

Chyna ging zo staan dat ze de stenen muur aan haar linkerhand had. Ze boog haar bovenlijf zo ver mogelijk naar links zonder haar voeten te verplaatsen, op de wijze waarop een atleet een discus gaat werpen, en zwaaide haar lijf met een krachtige ruk naar rechts. Door deze manoeuvre werd de stoel op haar rug in de tegenovergestelde richting gezwiept en ramde tegen de muur. De knal van het hout op de stenen muur, gepaard met veel gerinkel van de kettingen, kwam zo hard aan dat ze haar schouder, ribben en heup pijn deed. Ze probeerde het nogmaals, nu met nog meer kracht, maar afgaand op het geluid kon ze daarna wel de conclusie trekken dat ze op zijn best niet meer dan een paar splinters van de grenenhouten stoel kon afslaan. Een paar honderd van dergelijke tamme klappen tegen de muur zou de stoel uiteindelijk wel tot brandhout reduceren, maar voordat het zo ver was zou ze door de voortdurende terugslag van het vele rammen tegen de muur een gekneusde en bloederige puinhoop zijn met verbrijzelde botten en gewrichten die als de kralen van een gebroken ketting uit elkaar sprongen.

Door de stoel op haar rug als een kwispelstaartende hond heen en weer te zwiepen, kon ze er niet voldoende kracht achter zetten. Daar was ze al bang voor geweest. Voor zover ze kon beoordelen was er maar één andere mogelijkheid die succes zou kunnen hebben – en die beviel haar niet.

Chyna keek op de klok. Er waren nog maar twee minuten verstreken na haar eerste poging om de stoel kwijt te raken.

Twee minuten betekenden niets als ze tot middernacht de tijd had, maar het zou een rampzalige tijdverspilling zijn als Vess inmiddels naar huis was teruggekeerd. Misschien reed hij op dit moment al door het hek zijn lange oprijlaan op, terwijl die smerige leugenaar haar had wijsgemaakt dat hij pas na twaalf uur terug zou keren, maar intussen was hij stiekem …

Ze voelde weer een golf paniek opkomen en als ze niet oppaste, zou ze erin kunnen blijven. Dat risico kon ze niet nemen. Paniek gaf verlies van tijd en energie.

Ze moest zich beheersen.

Om zich van de stoel te bevrijden, diende ze haar lichaam als stormram te gebruiken, wat betekende dat ze ernstige pijn moest doorstaan. Ze had al pijn genoeg, maar wat haar te wachten stond was veel erger, verschrikkelijk zelfs, en dat joeg haar grote angst aan.

Er moest een andere mogelijkheid zijn!

Ze stond stil en luisterde naar haar hartslag en het holle tikken van de klok op de schoorsteenmantel.

Als ze eerst naar boven ging, kon ze daar misschien zijn telefoon vinden om de politie te bellen. Die agenten wisten wel raad met de dobermanns. Ook hadden ze sleutels om haar boeien los te maken. En Ariel zou dan eveneens worden bevrijd. Met dat ene telefonische verzoek om hulp zouden al haar zorgen voorbij zijn.

Maar diep vanbinnen wist ze – goeie ouwe intuïtie – dat ze boven geen enkel telefoontoestel zou vinden. Edgler Vess ging onfeilbaar grondig te werk. Als hij thuis zat, ja, dan had hij natuurlijk een toestel aangesloten, maar niet als hij de hort op was. Ze kon zelfs niet uitsluiten dat hij zijn toestel meenam als hij de deur uitging.

Ze riskeerde een fnuikende val als ze de trap beklom, geboeid en uit haar evenwicht door de stoel als ze was en dus gevaarlijk in al haar bewegingen beperkt. En als ze boven geen telefoon kon vinden, was het risico nog groter bij het afdalen van de trap. Bovendien kostte die hele gang van zaken haar te veel kostbare tijd.

Ze ging met haar rug naar de stenen muur staan, schuifelde twee meter naar voren en bleef staan. Haar ogen sluitend, verzamelde ze al haar moed.

Stel dat een van de rugspijlen brak en dat de gebroken punten naar binnen bogen. Een versplinterde punt zou door het vastgebonden kussen kunnen dringen en haar van achteren naar voren dwars doorboren.

Waarschijnlijk was ook dat ze een wervelbeschadiging kon oplopen. Met alle kracht van de klap die door de onderste helft van de stoel werd opgevangen, konden de poten van de stoel tegen haar benen rammen; hierdoor zou de bovenste helft eerst terugslaan en vervolgens hard tegen haar hals of het bovenste deel van haar rug stoten. De spijlen zaten vast tussen de zitting en het brede, straalvormig gesneden stuk dat als hoofdsteun diende, en de houten hoofdsteun was zo stevig dat er grote schade kon ontstaan als het hout hard genoeg tegen haar halswervels sloeg. Van haar nek tot haar onderlijf verlamd, kon ze onder de stoel en de kettingen op de grond voor de haard belanden. Soms tobde Chyna te veel over alle kanten van een bepaalde kwestie en overdacht ze de talloze manieren waarop een situatie of een relatie volledig zou kunnen mislopen. Ook dat was een gevolg van het feit dat ze zich vroeger zo dikwijls onder een bed had moeten verstoppen, wachtend tot het geruzie of het luidruchtige feestvieren van de volwassenen ophield.

Toen Chyna zeven jaar was, had ze een tijdlang met haar moeder bij een man die Zack en een vrouw die Memphis heette gewoond in een bouwvallige oude boerderij in de buurt van New Orleans. Op een avond kwamen daar twee mannen op bezoek die een koelemmer van piepschuim bij zich hadden. Binnen vijf minuten na hun aankomst had Memphis het tweetal gedood. De bezoekers hadden aan de keukentafel gezeten. Een van de mannen had met Chyna zitten praten en de ander opende een flesje bier, toen Memphis opeens een revolver uit de koelkast haalde en ze allebei door het hoofd schoot. Het ging zo snel dat de tweede man na het eerste schot niet eens de tijd kreeg om weg te duiken. Snel en aalglad ging Chyna ervandoor, in de overtuiging dat Memphis gek was geworden en iedereen in huis wilde doodschieten. Ze verstopte zich op zolder in het hooi. In het uur waarin de volwassenen haar zochten, zag Chyna haar eigen gezicht zo dikwijls door een kogel wegslaan dat alle andere beelden die ze voor haar geestesoog had gezien – zelfs flitsen van het Wilde Woud waarheen ze niet kon ontsnappen – in tinten nat rood waren gehuld.

Maar ze had die nacht overleefd.

Ze had al heel wat jaren overleefd. Een eeuwigheid, alles bij elkaar. En dit zou ze ook overleven – of omkomen bij haar uiterste inspanning om zich eruit te knokken.

Zonder haar ogen te openen en ondanks haar angst, rende Chyna zo snel als haar geboeide voeten toestonden achteruit. Ze vond dat ze objectief gezien een komische aanblik moest bieden, omdat ze, om op snelheid te komen, verwoed achterwaarts moest schuifelen en het risico nemen zich met haar snelle korte dribbelstapjes een wervelbeschadiging aan te doen. Maar toen ramde ze tegen de stenen muur en het effect daarvan had helemaal niets komisch.

Ze had zich iets naar voren gebogen om ervoor te zorgen dat de geheven stoelpoten op haar rug de eerste harde klap opvingen. Door haar volle gewicht achter de ram tegen de muur te gooien, klonk er tot haar grimmige tevredenheid een splinterend gekraak, waarna de poten pijnlijk tegen de achterkanten van haar benen sloegen. Ze struikelde naar voren en het bovenste deel van de rugleuning gaf haar een slag in haar nek, zoals ze had verwacht. Chyna werd uit haar evenwicht gegooid. Ze viel op haar knieën voor de stenen haard en duikelde naar voren met de stoel nog op haar rug. Ze had zich op zo veel plekken bezeerd dat ze maar niet de moeite nam ze allemaal te tellen.

In haar gekluisterde houding kon ze niet overeind komen tenzij ze iets vastgreep. Ze kroop naar een fauteuil en trok zich kreunend van pijn en inspanning op.

De pijn die haar volgens de sadist Vess zo’n intens genot zou geven, was aan haar niet besteed, maar Chyna wilde er ook niet lijdzaam om janken. In ieder geval kon ze nog kruipen en staan. Geen wervelbeschadiging. Je kon beter pijn dan helemaal niets voelen.

De poten van de stoel en de spijlen tussen de poten leken door de klap onbeschadigd te zijn gebleven. Maar te oordelen aan het gekraak van de klap had ze de constructie wel verzwakt.

Ditmaal ging ze op een afstand van bijna drie meter van de muur af staan. Zo snel als ze kon schuifelde ze achteruit en probeerde de poten van de stoel weer in dezelfde hoek tegen de muur te rammen. Ze werd beloond met een heel duidelijk krááák: het geluid van versplinterend hout – al voelde het aan alsof ze haar botten kraakte.

Een dam van pijn brak in haar door. Koude vloedgolven trokken haar onder, maar ze vocht tegen de onderstroom met de wanhopige vastberadenheid van een zwemmer de zich aan een duistere verdrinkingsdood ontworstelt.

Ze was dit keer niet ondersteboven gestoten. Ze schuifelde naar voren. Zonder te stoppen om op adem te komen, nog steeds ver naar voren gebogen om ervoor te zorgen dat de poten de volle klap opvingen, stormde ze weer achteruit tegen de stenen muur.

Chyna kwam vooroverliggend voor de haard tot haar positieven. Ze had het idee dat ze een minuut of twee buiten bewustzijn was geweest.

Het vloerkleed was zo koud en golvend als stromend water. Ze dreef er niet in, maar gleed over het roerig oppervlak, alsof ze uit glanzende stralen zonlicht bestond, of de donkere reflectie van een wolk was.

De ergste pijn voelde ze in haar achterhoofd. Ze moest ergens tegenaan zijn geslagen.

Ze voelde zich aanzienlijk beter als ze de gedachten aan haar pijn en problemen maar van zich afzette, als ze het simpele feit accepteerde dat ze niet meer was dan de schaduw van een wolk op het spiegelend oppervlak van een stromende rivier, zo substantieloos als de kringelende patronen van het voortglijdende water, vloeibaar en koel, verder en verder.

Ariel. In de kelder. Tussen de starende poppen.

Ik ben mijn zusters hoedster.

Hoe wist ze niet, maar ze wist op handen en knieën te komen. Ze hoorde het holle bonken van de poten tegen de voordeur.

Ze worstelde zich met het gewicht van de stoel overeind en keek naar het raam waarvan het gordijn niet gesloten was. Twee dobermanns stonden met hun voorpoten op de vensterbank naar haar te staren. Hun ogen gloeiden geel door de weerschijn van het zachte barnstenen licht van de lamp op het tafeltje. Onderaan de stenen muur lag een achterste poot van de stoel. Het stuk ondersteboven liggend hout was bovenaan helemaal versplinterd en dat was het deel dat aan de onderkant van de zitting had vastgezeten. De versplinterde dikke spijl stak in een hoek van negentig graden uit de zijkant van de poot, de spijl die met de andere poot verbonden was geweest.

De onderste ketting was al meer dan voor de helft los.

Een hond rende de veranda op en neer. De andere hond bleef nog strak naar Chyna staan kijken.

Ze schoof de bovenste ketting door de spijlen op haar rug naar links en stak haar rechterhand achter haar hoofd om zoveel mogelijk speling voor haar linkerhand te krijgen. Ze tastte links onder de armleuning en de dikke zitting door naar de stoelpoten. De poot linksachter was weg – kennelijk het stuk hout dat op de grond voor de haard lag. De zijspijlen staken nog uit de linkervoorpoot, maar zaten niet meer aan de achterpoot vast. De ketting was van de spijlen gegleden.

Terwijl ze de bovenste ketting naar rechts terugschoof, om met die hand onder de zitting te tasten, voelde ze dat de rechterachterpoot een beetje los zat. Ze trok, wrong en duwde om de poot los te wrikken. Maar in haar houding kon ze niet voldoende kracht zetten, en de poot zat nog te stevig vast om onder haar verwoede gewrik te bezwijken.

Tussen de twee voorpoten hadden geen verbindingsspijlen gezeten. De onderste ketting werd alleen nog verhinderd om los te komen door de spijlen van de poten aan de rechterkant.

Weer ramde ze de stoel op haar rug hard tegen de stenen muur. Gloeiende pijn joeg door haar hele lichaam en ze werd weer bijna tegen de grond gesmakt. Toen de rechterachterpoot na die actie nog niet losbrak, gromde ze: ‘Verdomme, néé!’ om niet toe te geven aan de pijn, de uitputting, nergens aan, en ze hobbelde weer naar voren om de stoel nog een keer tegen de muur te rammen. Hout spleet met een droog gekraak, gebroken stukken stoel kletterden na de klap van de muur, en met een helder rinkelend geluid viel de onderste ketting los van de poten. Duizelig, als door een wervelend duister omringd, boog ze zich hevig bevend naar voren. Met beide handen steunde ze op de rugleuning van de zware leren fauteuil. Ze voelde zich half misselijk van pijn en angst om de verwondingen die ze zichzelf kon hebben toegebracht. Een wervelfractuur? Interne bloedingen?

Piep-piep-piep.

Een van de honden klauwde aan het vensterglas.

Piep-piep.

Chyna was nog niet helemaal los. Ze zat nog aan de bovenste helft van de stoel vastgeketend.

De vier spijlen tussen de hoofdsteun en de zitting van de rugleuning waren dunner dan die tussen de stoelpoten. Het zag ernaar uit dat deze spijlen gemakkelijker konden worden gebroken. Ze had niet kunnen verhinderen dat de stoelpoten genadeloos tegen de achterkanten van haar knieën en dijbenen hadden gehamerd, maar het vastgebonden zittingskussen van schuimrubber tussen haar en de rugleuningspijlen bood haar voor dit deel van de bevrijdingsactie wat meer bescherming.

Twee stenen zuiltjes flankeerden de haard en steunden de vijftien centimeter dikke plaat van gelamineerd esdoornhout die als schoorsteenmantel diende. Ze waren rond en het kwam Chyna voor dat het gebogen oppervlak ervan behulpzaam kon zijn om de stoot op een of twee spijlen terecht te laten komen, in plaats van de klap over vier spijlen te moeten verdelen.

Ze schoof het zware vuurscherm opzij, evenals een koperen rek voor poken en tangen. Het tillen en verschuiven maakte haar duizelig en gaf haar een brandend gevoel in haar maag, terwijl ze door talloze pijnscheuten werd gekweld.

Ze wilde over haar handelingen niet langer nadenken. Ze deed het gewoon, het had niets met moed te maken. Ze deed het zonder overweging en berekening, gedreven door een blinde dierlijke vastberadenheid om zich te bevrijden.

Ditmaal boog ze zich niet naar voren. Ze strekte haar rug zo ver mogelijk en ramde hard tegen een ronde zuil. Het zitkussen beschermde haar wel, maar niet voldoende. Ze had al zo veel kneuzingen, spierkwetsuren en zere botten opgelopen dat de harde klap zelfs te hevig zou zijn aangekomen als het kussen tweemaal zo dik zou zijn geweest. Het gaf een gevoel als de tik van een tandarts met zijn hamertje op een kies waarvan de wortel ontstoken is. Op dat moment leek elke zere plek van haar lichaam een rotte kies. Ze nam geen adempauze, omdat ze bang was dat al die pijn haar in een golf tegen de grond zou gooien en haar zo hevig zou teisteren dat ze niet meer in staat zou zijn om op te staan. Haar reservekrachten raakten snel uitgeput en met een dreigende zwarte rand op de grens van haar gezichtsveld begon ze ook in tijdnood te komen. Huilend en schreeuwend om het vooruitzicht van de volgende pijnschok wierp ze zich achterwaarts en gilde het uit toen de klap al haar botten door elkaar leek te schudden. De pijn was verschrikkelijk, en toch wierp ze zich met rammelende kettingen weer tegen de zuil, en nog een keer en nog eens, onafgebroken schreeuwend. Ze kón niet eens meer ophouden met schreeuwen, een gegil dat haarzelf angst aanjoeg, terwijl de honden buiten dat doordringende gejank slaakten. En toch nog een keer achteruit, zich tegen het steen hamerend.

Toen lag ze weer voorover op de grond, zonder dat ze wist hoe ze daar terecht was gekomen, getergd door droge oprispingen omdat er niets in haar maag zat om uit te kotsen, bijna stikkend in een smerige galsmaak achterin haar keel, haar vuisten gebald door de onverdraaglijke gedachte de strijd te moeten opgeven. Bevend en huiverend voelde ze zich klein, zwak en beklagenswaardig.

Maar haar huiveringen namen geleidelijk af en het kleed begon aangenaam koel onder haar te golven. Ze was weer de schaduw van een wolk op snelvliedend water. De zonomglansde schaduw en het diepe water bewogen zich in dezelfde richting, steeds voorwaarts, snel en zijdeachtig stromend naar de rand van de wereld, en vervolgens steeds voortstromend, een donkere leegte in.

9

Niet anders verwachtend dan dat de dobermanns haar naar de strot zouden vliegen, kwam Chyna bij uit bloedgekleurde dromen over revolvers in koelkasten en uiteenspattende hoofden, maar de honden waren er niet. Ze bevond zich alleen in de kamer en alles was heel rustig. De dobermanns draafden niet meer op de veranda heen en weer en zodra ze haar hoofd kon oplichten zag ze de honden ook niet voor het raam met het opengeschoven gordijn.

Maar de honden waren wel buiten, kalmer nu, omdat ze wisten dat hun kans nog wel zou komen. Ze bewaakten de deur en de ramen. Ze wachtten tot ze haar gezicht liet zien, gespitst op de klik van een slot, het piepen van een scharnier.

Chyna had zo’n pijn dat het haar verbaasde dat ze bij bewustzijn was gekomen. Het verbaasde haar nog meer dat ze normaal kon denken.

Eén pijnlijk gevoel was hinderlijker dan de pijn van alle andere kwetsuren, en had niets met verwondingen te maken. In tegenstelling tot al die hels zere botten en spieren kon ze de pijnlijke druk die ze in haar onderbuik voelde gemakkelijk kwijtraken, en ze hoefde niet eens de ellendige kwelling te ondergaan om zich op de plek waar ze lag te moeten verroeren.

‘Verdomme, néé,’ mompelde ze. Langzaam ging ze zitten. Terwijl ze overeind krabbelde, activeerde ze de diepe pijn die ze niet had gevoeld toen ze op de grond had gelegen. Nu beet de pijn in haar botten en doorstak haar spieren. Bij haar eerste bewegingen waren sommige scheuten en steken zo hevig dat ze er ijskoud van werd en naar adem snakte, maar toen ze eenmaal rechtop stond wist ze dat de pijn haar niet kon verlammen, en hoewel de intensiteit ervan een zware last voor haar betekende, was ze in staat alle pijn te verdragen.

Ze hoefde de zware stoel niet meer op haar rug mee te slepen. Het meubelstuk lag in stukken en brokken versplinterd op de grond en er zaten geen kettingen meer omheen.

De klok op de schoorsteenmantel stond op drie minuten voor acht, wat haar weer schrik aanjoeg. Toen ze de laatste keer had gekeken was het tien over zeven geweest. Ze wist niet precies hoelang ze nodig had gehad om zich van de stoel te bevrijden, maar ze vermoedde dat ze wel een halfuur bewusteloos had gelegen, misschien nog langer. Het zweet was op haar lijf gedroogd en haar haar was achterin haar hals niet erg vochtig meer, dus een halfuur moest het waarschijnlijk wel geweest zijn. Dat besef maakte haar weer slap en onzeker.

Als ze Vess mocht geloven, had Chyna vier uur de tijd voordat hij thuiskwam. Maar er stond haar nog zó veel te doen dat vier uur misschien te kort was.

Chyna ging op de rand van de bank zitten. Bevrijd van de zware eettafelstoel kon ze nu in ieder geval bij de karabijnsluiting tussen haar enkels komen. De stalen sluiting verbond de korte ketting met de lange die om de ronde tafelvoet en de stoel gewonden had gezeten. Ze schroefde het metalen huisje om de karabijnsluiting open en maakte de lange ketting los.

Haar enkels zaten nog aan elkaar geboeid, zodat ze de trap naar de bovenverdieping alleen in een schuifelpas kon nemen.

Ze deed het licht op de trap aan. Moeizaam klom ze omhoog door afwisselend eerst haar linker- en dan haar rechtervoet op dezelfde tree te zetten. Het stukje strakke ketting tussen de boeien verhinderde dat ze haar voeten op normale wijze tree na tree kon verplaatsen en haar tempo werd daardoor sterk vertraagd. Ze hield zich met beide handen aan de leuning vast. Nu ze de last van de zware stoel op haar rug had afgestoten, was ze niet langer gevaarlijk uit haar natuurlijke evenwicht, maar ze moest wel goed opletten dat ze niet over haar boeien struikelde.

De trap bestond uit twee delen met een overloop. Eenmaal op het tweede gedeelte deed de combinatie van alle pijn, de angst om te vallen en de hevige druk op haar blaas haar ineenkrimpen. Ze leunde tegen de wand van het trappenhuis en klemde zich aan de leuning vast, opeens badend in wrang zweet, zacht en woordeloos kreunend van ellende. Ze was er bijna zeker van dat ze flauw ging vallen, achterover zou slaan en haar nek zou breken.

Maar de kramp ging over en ze klom verder. Daarna duurde het niet lang voor ze op de bovenverdieping was aangeland.

Ze deed het licht in de gang aan en zag drie deuren. De deuren links en rechts van haar waren gesloten, maar de deur aan het eind stond open. De badkamer.

Hoewel haar handen geboeid waren en hevig trilden, wist ze in de badkamer haar broekriem los te krijgen, de knopen en de rits van haar jeans te openen, en broek en slip af te stropen. Zodra ze eenmaal zat, werd ze overvallen door een volgende golf krampen, heviger nog dan die ze op de trap had doorstaan. Ze had geweigerd het in haar broek te doen, zoals Vess het had gewild, geweigerd om zich tot dat niveau van hulpeloosheid te verlagen. Maar het vreemde was dat er niets kwam, hoewel ze het wanhopig wilde omdat het nódig was aan die krampen een eind te maken. Had ze het zo lang opgehouden dat er een soort blokkerende kramp was ontstaan? Zoiets was mogelijk en ze kreeg abrupt nog veel meer kramp, alsof haar diagnose werd bevestigd. Ze voelde zich alsof haar ingewanden door een wringer werden gehaald en opeens hielden de krampen op en kwam alles los.

Met de plotselinge stroom hoorde ze zich tot haar eigen verbazing zeggen: ‘Chyna Shepherd, onberoerd en in leven en in staat om naar het toilet te gaan.’ Ze lachte en huilde tegelijk, niet alleen van opluchting maar ook van een wonderlijk gevoel van triomf.

Dat ze zich had bevrijd van de tafel, de stoel had gebroken en afgeschud en het daarbij niet in haar broek had gedaan, leek alles bij elkaar een daad van uithoudingsvermogen en moed die te vergelijken was met de eerste stappen op de maan van Armstrong en Aldrin, met de worsteling door verblindende sneeuwstormen naar de Noordpool van de mannen onder leiding van admiraal Peary, of de bestorming van de Normandische kusten door het geallieerde invasieleger met een sterke Duitse tegenstand. Ze lachte om zichzelf tot de tranen haar over de wangen liepen, al was het maar een kleine triomf. Ze wist heus wel hoe gering, zelfs aandoenlijk onbetekenend, haar triomf was, maar toch voelde ze het als een grote zege.

‘Verrek in de hel, jij,’ zei ze, bedoeld voor Edgler Vess, en ze hoopte dat ze het ooit in zijn gezicht zou kunnen zeggen voordat ze de trekker overhaalde om hem naar de andere wereld te helpen.

Ze had nog zo veel pijn in haar rug van de dreunen die ze daar had moeten doorstaan, vooral in de buurt van haar nieren, dat ze in de toiletpot keek of ze bloed had geplast. Tot haar grote opluchting was dat niet het geval.

Maar toen ze in de spiegel boven de wastafel keek, schrok ze zich rot van haar uiterlijk. Haar korte haar zat in de war en piekte naar alle kanten van het zweet. De rechterkant van haar gezicht leek langs de kaaklijn ingesmeerd met paarse inkt. Ze betastte de plek en voelde dat het maar een randje was van een grote kneuzing die de hele zijkant van haar hals verkleurde. Waar haar huid niet verkleurd of door vuil besmeurd was, zag het er grauw en korrelig uit, alsof ze een langdurige ernstige ziekte achter de rug had. Haar rechteroog was bloeddoorlopen; er was geen wit meer te bekennen; alleen de donkere iris en de nog donkerder pupil die in een ovaal vijvertje bloed dreven. Het bloeddoorlopen oog en het heldere linkeroog staarden haar met een spookachtige uitdrukking aan. Het spiegelbeeld joeg haar zo’n angst aan dat ze zich verward en geschrokken afwendde.

Het gezicht in de spiegel was dat van een vrouw die de strijd had opgegeven. Niet het gezicht van een overwinnaar.

Chyna probeerde die ontmoedigende gedachte meteen van zich af te zetten. Wat ze had gezien was het gezicht van iemand die kon vechten, niet zomaar iemand die kon overleven, maar iemand die wist wat vechten was. Wie voor zijn leven vocht, liep nu eenmaal klappen op, fysieke zowel als emotionele. Zonder pijn bestond er geen hoop op overwinning.

Ze schuifelde van de badkamer naar de deur in de gang rechts. De deur van Vess’ slaapkamer. Eenvoudig meubilair, tot het minimum beperkt. Een strak opgemaakt bed met een sprei van beige chenille. Geen schilderijen. Geen snuisterijen of andere versierselen. Geen boek of tijdschrift te bekennen, geen op de puzzelpagina opengevouwen krant. Het was niet meer dan een plaats om te slapen, geen kamer waar hij graag ter ontspanning verbleef of woonde.

Waar hij zich het liefst ophield was in de pijn van anderen, in een orkaan van de dood, in het stille oog van de wervelstorm waar alles ordelijk was, maar waar de wind aan alle kanten omheen raasde.

Chyna zocht in alle laden naar een vuurwapen. Niets. Ook geen telefoontoestel.

De grote inloopkast was drie meter diep en zo breed als de slaapkamer. Een kamertje op zichzelf. Op het eerste gezicht bevatte de kast niets wat ze zou kunnen gebruiken. Ze was ervan overtuigd dat ze al zoekend toch wel iets nuttigs zou vinden, misschien een goed verstopt vuurwapen. Maar er waren ingebouwde kastjes, volgestouwde planken, tot de rand gevulde laden en dozen op dozen gestapeld – het zou uren in beslag nemen om alles grondig te doorzoeken. Er wachtten haar dringender taken. Ze keerde een paar laden op de grond om. Er zaten alleen sokken, ondergoed, truien en sweaters in, en een paar opgerolde broekriemen. Geen vuurwapens.

Tegenover de slaapkamer lag een sober ingerichte werkkamer. Kale muren. Zonweringen in plaats van gordijnen. Er stonden twee computers op lange werktafels. Beide computers hadden een eigen laserprinter. Ze herkende een aantal dingen die met de computers en printers te maken hadden, maar andere voorwerpen waren haar een volkomen raadsel.

Tussen de lange tafels stond een bureaustoel op wieltjes. Er lag geen kleed op de grond; de houten vloer was gewoon kaal, kennelijk om het Vess gemakkelijker te maken om op zijn stoel tussen de computers heen en weer te kunnen rollen.

De saai uitziende, praktisch ingerichte kamer intrigeerde haar. Chyna bespeurde dat het een belangrijk vertrek was. Haar tijd was kostbaar, maar toch was hier iets dat de moeite waard leek om even bij stil te staan.

Ze ging op de stoel zitten en keek verbijsterd naar al die elektronica. Ze wist wel dat de hele wereld tegenwoordig tot in de verste uithoeken elektronisch op elkaar was aangesloten, maar ze vond het merkwaardig om dergelijke geavanceerde apparatuur in zo’n afgelegen en rustieke blokhut aan te treffen.

Chyna vermoedde dat Vess op Internet was aangesloten, maar ze zag nergens een telefoon of modem. Wel zag ze in de plint twee contacten voor telefoonaansluitingen. Zijn nauwkeurige methode om zich tegen indringers te beveiligen had weer succes: ze kon niet met de buitenwereld in contact komen.

Wat voerde hij hier uit?

Op een van de tafels lag een stapeltje van zes of acht notitieboekjes met ringbandjes en kleurige kaftjes. Ze sloeg er een open. De inhoud was in vijf secties verdeeld, ieder met de naam van een overheidsinstantie. Het eerste deel was van de Sociale Verzekering. De blaadjes stonden vol aantekeningen van Vess die hij kennelijk proefondervindelijk had uitgetest om in de computergegevens van de dienst te kunnen inbreken en te leren hoe hij ze in zijn voordeel kon manipuleren. Het tweede deel droeg het opschrift: buitenlandse zaken (paspoorten). Te oordelen aan zijn notities was Vess in de weer geweest met een onvoltooid experiment om te proberen of hij via slinkse wegen in de bestanden van de Afdeling Paspoorten kon inbreken en van de gegevens gebruik kon maken zonder dat iemand er iets van merkte. Een deel van zijn activiteiten was kennelijk bedoeld ter voorbereiding van weer zo’n dag waarop hij een ‘moorddadig avontuur’ beleefde en dus een valse identiteit nodig had.

Toch vond Chyna het niet erg aannemelijk dat Vess zich uitsluitend beperkte tot het wijzigen van zijn personalia en het verkrijgen van een valse identiteit. Ze had sterk het gevoel dat deze kamer gegevens over Vess bevatte die van vitale betekenis voor haar overlevingskansen konden zijn, als ze maar wist waar ze zou moeten zoeken.

Ze legde het aantekenboekje weg en draaide zich in de stoel om naar de tweede computer. Onder deze tafel stond een archiefkastje met twee laden. Ze trok de bovenste la open. Er hingen archiefmappen in met blauwe etiketten. Op elk etiket stond de naam van iemand, de achternaam eerst.

Elke map bevatte een dossier, op twee blaadjes papier, van een agent van politie. Na een paar minuten snuffelen had Chyna gezien dat al die agenten medewerkers waren van het bureau van de sheriff, en wel van het district waarin zich het huis van Edgler Vess bevond. De dossiers bevatten de personalia van de betreffende agent, plus gegevens over zijn familie en diens curriculum vitae. Er zat ook een kopie bij van de officiële foto van de agent in kwestie.

Zag die schurk misschien voordeel in het vergaren van gegevens over al het politiepersoneel in de wijde omgeving, als een soort garantie tegen de dag dat hij met een aantal van hen wegens zijn daden werd geconfronteerd? Al die moeite leek nogal overdreven, zelfs voor zo’n nauwkeurig iemand als Edgler Vess. Maar ja, extravagantie was nu eenmaal zijn filosofie.

De onderste la bevatte eveneens kartonnen mappen. Ook hier namen op de etiketjes, maar in dit geval alleen achternamen.

In de eerste map, met de naam almes erop, vond Chyna een vergroting op paginaformaat van een in Californië verstrekt rijbewijs, op naam van een aantrekkelijke blonde jonge vrouw die Mia Lorinda Almes heette. Afgaand op de uitzonderlijk goede scherpte van de reproductie, was het geen vergroting van het origineel, maar was het met een modem doorgegeven aan de computer en afgedrukt op een laserprinter van topkwaliteit. Aan de vergroting waren in de map zes polaroidfoto’s van Mia Lorinda Almes toegevoegd. De eerste twee waren close-ups vanuit verschillende hoeken. Ze was mooi. En doodsbang.

Deze archiefla vormde Edgler Vess’ equivalent van een plakboek. Nog vier polaroidfoto’s van Mia Almes.

Niet kijken.

De volgende twee foto’s toonden de jonge vrouw in haar volle lengte. Op beide foto’s was ze naakt. In de boeien geslagen. Chyna sloot haar ogen, maar deed ze meteen weer open. Ze voelde zich gedwongen naar de foto’s te kijken, misschien omdat ze zich had voorgenomen zich voor niets meer te verschuilen.

Op de foto’s vijf en zes was de jonge vrouw dood; op de laatste was haar knappe gezicht verdwenen, alsof het was weggeschoten of afgesneden.

Chyna liet de map en de foto’s vallen. De foto’s fladderden uit haar handen, tikten op de planken vloer, draaiden rond en lagen stil. Ze sloeg haar handen voor haar ogen.

Ze probeerde niet om het gruwelijke beeld van de laatste foto uit haar gedachten te bannen. In plaats daarvan onderdrukte ze een negentien jaar oude herinnering aan een boerderij buiten New Orleans, twee bezoekers met een koelbox van schuimplastic, een revolver uit een koelkast en de kille precisie waarmee de vrouw die Memphis heette twee kogels had afgevuurd.

Maar herinneringen lieten zich niet gemakkelijk wegduwen.

De bezoekers, die al eerder bij Zack en Memphis voor zaken waren geweest, waren gekomen om drugs te kopen. De koelbox zat vol bankbiljetten van honderd dollar. Misschien had Zack de beloofde leverantie niet, of misschien hadden hij en Memphis meer geld nodig dan ze van een deal konden krijgen; hoe dan ook, ze hadden besloten de twee kopers te doden.

Na de schietpartij had Chyna zich op de zolder verstopt, ervan overtuigd dat Memphis iedereen in huis zou doodschieten. Toen Memphis en Anne haar hadden gevonden, vocht ze verbitterd tegen de twee vrouwen. Maar ze was pas zeven jaar en tegen de volwassen vrouwen kon ze niets beginnen. Terwijl uilen op de zolder angstig krassend de vlucht namen, sleurden de vrouwen de kleine Chyna uit het hooi, waarin het krioelde van de muizen, en namen haar mee naar binnen.

Zack was toen al vertrokken om de lijken weg te werken. Memphis verwijderde het bloed uit de keuken en Anne dwong haar dochtertje een glas whisky te drinken. Chyna wilde het niet en perste haar lippen opeen, maar Anne zei: ‘Je bent een hoopje ellende, verdomme, je houdt maar niet op met janken, en één glaasje doet je geen kwaad. Je hebt het nodig, meid, vertrouw mamma nu maar, je hebt het nodig. Van een glaasje goede whisky gaat de koorts over, en wat jij hebt is een soort van koorts. Kom op, kleine dwarskop, het is verdomme geen vergif. Jezus, wat kun je af en toe toch een vervelend jankorgel wezen. Je drinkt het zelf gauw op, anders hou ik je vast en knijp ik je neus dicht, dan giet Memphis het in je mond als je moet ademhalen. Wil je dat soms, hè?’ Dus dronk Chyna de whisky op en daarna een tweede glas met wat melk erdoorheen, omdat haar moeder zei dat het moest. De whisky maakte haar duizelig en raar in haar hoofd, maar kalmeerde haar niet.

Voor haar moeder en Memphis léék het maar dat ze er zo kalm bij zat, omdat ze haar angst als een eng beest had gevangen en weggestopt waar de vrouwen hem lekker niet konden zien. Al was ze dan pas zeven jaar, ze begreep best dat angst tonen gevaarlijk was, omdat de mensen dat als een zwakheid beschouwden, en er voor slappelingen in deze wereld geen plaats was.

Later op de avond was Zack teruggekomen en ook hij had naar whisky geroken. Hij was uitgelaten en in een ruwe feeststemming geweest. Hij kwam regelrecht op Chyna af, omhelsde haar en kuste haar op haar wangen, pakte haar beide handen beet en wilde een dansje met haar maken. ‘Die smeerlap van een Bobby, toen hij hier de laatste keer was, wist ik gewoon aan de manier waarop hij naar Chyna zat te kijken dat hij op kleine meissies geilde, zo’n echte gore pedo, dus vanavond kwam hij binnen met z’n tong zowat op z’n knieën toen hij Chyna zag! Je had die gozer wel tienmaal overhoop kunnen schieten, Memphis, voordat hij iets in de smiezen had!’ Bobby was de man geweest die aan de keukentafel met Chyna had zitten praten, met zijn mooie grijze ogen intensief op haar gevestigd, alleen met haar pratend op een manier zoals maar weinig volwassenen deden, om te vragen of ze meer om jonge poesjes dan om jonge hondjes gaf, of ze een beroemde filmster wilde worden, of zuster, of dokter, of wat, toen Memphis hem doodschoot. ‘Het kwam door wat onze Chyna aanhad,’ zei Zack opgewonden. ‘Bobby zag niemand behalve haar.’ Het was een warme en klamme avond geweest, en voordat het bezoek kwam, had Anne haar dochter haar shortje en T-shirtje laten verwisselen voor een gele bikini. ‘Maar alleen het broekje, anders krijg je met dit weer last van de warmte, kind.’ Hoe jong ook, Chyna had het niet leuk gevonden om zonder bovenstukje te moeten rondlopen, al wist ze niet goed waarom. Ze had het wel gedaan toen ze kleiner was, de vorige zomer nog, en het was een vreselijk warme, klamme avond geweest. Toen Zack zei dat Bobby alleen maar oog voor haar had gehad omdat ze zo gekleed was, had Chyna niet begrepen waarom. Jaren later, toen ze het wél begreep, had ze haar moeder ermee geconfronteerd. Anne had gelachen en gezegd: ‘Kom nou, schat, je hoeft niet zo’n hoge toon tegen me aan te slaan. We moeten het nu eenmaal doen met wat we hebben en wat wij vrouwen in ieder geval wél hebben, is ons lichaam. Jij was de volmaakte afleiding. Maar die stomme ouwe Bobby heeft je toch zeker nooit aangeraakt? Hij zat alleen maar een beetje naar je te koekeloeren, dat was alles, terwijl Memphis haar revolver greep. Vergeet niet, schattebout, dat we zelf tot over onze oren in die situatie zaten en dat we er een hele tijd goed van hebben geleefd.’ Chyna had willen zeggen: maar jullie hebben me gebruikt. Jullie hebben me tegenover hem aan die tafel gezet, waar ik zijn hoofd uit elkaar zag spatten, en ik was pas zeven!

Na al die jaren, in de werkkamer van Edgler Vess, kon Chyna nog steeds de dreun van het schot horen en voor haar geestesoog zien wat er met Bobby’s hoofd gebeurde; de herinnering eraan was niet verflauwd. Ze wist niet wat voor munitie Memphis had gebruikt, maar het moesten kogels van zwaar kaliber met een holle punt zijn geweest, dumdums die bij inslag explodeerden. Het effect was meer dan verschrikkelijk.

Chyna liet haar geboeide handen zakken en staarde in de open archiefla. Vess had drie formaten mappen gebruikt met zigzagsgewijs geplaatste naamstrookjes erop. Ze kon alle namen in de la lezen. Een heel eind van het Almes-dossiertje af zag ze de naam templeton.

Ze duwde de la met haar voet dicht.

Wat ze in de kamer had gevonden was veel meer dan ze had verwacht, en toch was er niets bij waar ze iets aan had.

Ze maakte aanstalten om weer naar beneden te gaan en deed boven alle lichten uit. Mocht Vess vroeger naar huis terugkeren, voordat Chyna met Ariel kon ontsnappen, dan zou het licht op de bovenverdieping hem dadelijk waarschuwen dat er iets mis was. Maar als het huis in volkomen duisternis gehuld lag, zou hij geen argwaan koesteren en dan kreeg ze haar laatste kans om hem te doden zodra hij de deur binnenkwam.

Ze hoopte dat het niet zo ver zou komen. Ondanks haar vurige wens om hem dood te schieten, wilde Chyna liever geen volgende confrontatie met Vess aangaan, ook al zou ze een vuurwapen vinden en dat zelf kunnen laden en testen voordat hij er was. Ze wist hoe ze moest overleven en ze was een vechtertje, maar Vess was veel meer dan dat: onbereikbaar als de sterren, iets wat van een hoge duisternis neerdaalt. Ze was geen partij voor hem en ze hoefde het niet nogmaals bewezen te zien.

Tree voor tree, steunend op de leuning en zo snel als ze durfde keerde Chyna naar de woonkamer terug. Geen dobermann bij het raam meer te bekennen.

De klok op de schoorsteenmantel stond op acht minuten voor halfnegen en opeens kwam de tijd haar voor als een slee op een gladde helling die steeds sneller ging.

Ze deed de schemerlamp uit en schuifelde in het donker naar de keuken. Daar deed ze de TL-verlichting aan, om niet over de rotzooi te struikelen en zich in haar val aan gebroken glas te snijden.

Ook geen dobermanns op de veranda aan de achterkant. Aan het venster wachtte alleen het donker.

Ze ging de raamloze bijkeuken in, deed het licht in de keuken achter haar uit en sloot de deur.

De keldertrap af, naar de werkbank en de kasten die ze daar eerder had gezien.

In de hoge metalen kasten met luchtsleuven in de deuren vond ze blikken verf en lak, kwasten en stofdoeken die even nauwkeurig waren opgevouwen als fijn linnengoed. Een kast was geheel gevuld met een soort dikke stootkussens waaraan zwarte leren riemen met verchroomde gespen bungelden; ze had geen idee waar die dingen voor dienden en ze raakte ze niet aan. In de laatste kast had Vess verschillende elektrische werktuigen opgeborgen, met inbegrip van een boormachine.

In een van de vakken van de grote werkkist op wieltjes vond ze een flink aantal boorpunten in drie plastic doosjes. Bovendien zat er een veiligheidsbril van plexiglas in de kist.

In de muur achter de werkbank bevond zich een strip met acht stopcontacten, maar onderaan de muur naast de werkbank zag Chyna ook een dubbele contactdoos. Die kon ze goed gebruiken, omdat ze bij haar karweitje op de grond wilde zitten.

Op de plastic doosjes stond alleen de doorsnede van de boorpunten aangegeven, maar Chyna veronderstelde dat ze uitsluitend voor houtbewerking waren bedoeld. Als het al mogelijk was, zou het niet gemakkelijk zijn ermee door staal te boren. Maar ze hoefde niet per se door het staal van haar enkelboeien héén; wat ze wilde was het slotmechanisme van elke boei zo verstoren dat de sloten opensprongen.

Ze koos een boorpunt die ongeveer de doorsnede had van de opening in de enkelboeien, en schroefde de schacht in de boor-houder. Toen ze de boormachine in haar beide handen nam en de knop indrukte, klonk er een schril gierend geluid. De spiraalvormige kop van de slanke boorpunt draaide zo snel rond dat de punt er even glad en ongevaarlijk uitzag als de schacht. Chyna liet de knop los, legde de boormachine opzij en zette de beschermende bril op. Ze raakte even van de wijs door de gedachte dat Vess deze bril had gebruikt. Vreemd genoeg meende ze dat alles wat ze door de bril zag zou worden vervormd, alsof de moleculen van de lenzen veranderd waren door de magnetische kracht waarmee Vess alles in zijn wereld naar zich toetrok. Maar wat ze door de bril heen zag, maakte geen enkel verschil met wat ze zonder de bril waarnam, hoewel haar gezichtsveld door het beschermende montuur wel werd beperkt.

Ze nam de boor weer in haar beide handen en stak de punt in de opening van de boei om haar linkerenkel. Ze drukte de knop in. Er weerklonk een hels gesnerp van staal op staal. De punt trilde hevig op en neer, sprong uit het gat en schoot over de vijf centimeter brede boei. Vonkjes spatten op. Als ze niet snel had gereageerd, zou de rondgierende punt door haar voet zijn gegaan, maar ze liet de knop los en rukte de boor net op tijd opzij om een ramp te voorkomen.

Misschien had ze het slot beschadigd. Ze wist het niet zeker. Maar het slot sprong niet open en de boei zat nog vast.

Ze stak de punt weer in de boei en greep de boormachine nu steviger vast dan de eerste keer, harder duwend om te verhinderen dat de punt uit het gat sprong. Het staal gierde en krijste en er stegen blauwe sliertjes smerig stinkende rook uit de opening op. De meetrillende boei drukte pijnlijk in haar enkel, ondanks haar dikke sok. De boormachine schudde in haar opeens vochtig wordende handen, klam van het koude zweet door haar inspanning om de boor in bedwang te houden. Uit de opening sproeide een nevel fijne metaaldeeltjes die in haar gezicht spatten. De boorpunt brak en het losse puntje suisde langs haar hoofd, knalde zo hard tegen de betonnen muur dat er een stukje van de muur afvloog en belandde met een tinkelend geluidje als een halve kogel op de vloer.

Ze voelde een steek in haar linkerwang. Er was een splintertje staal ingedrongen, een halve centimeter lang en zo dun als een glasscherfje. Ze kon het stukje staal tussen haar nagels te pakken krijgen en lostrekken. Er kwam bloed uit het wondje; het zat op haar vingertoppen en er liepen warme druppeltjes over haar wang naar haar mondhoek.

Ze verwijderde de gebroken boorpunt uit de schroefkop, zocht er een die een beetje dikker was en draaide die muurvast.

Ze boorde weer in de opening. De boei rond haar linkerenkel sprong open. Binnen een minuut had ze ook het slot van de andere boei geforceerd.

Chyna legde de boormachine opzij en stond bevend op. Al haar beenspieren trilden. Ze beefde niet omdat ze overal pijn had, niet van honger of door het gevoel van slapte, maar omdat ze haar enkelboeien kwijt was, terwijl ze nog maar een paar uur geleden in de diepste wanhoop had verkeerd. Ze had zich bevrijd!

Maar ze had haar handboeien nog aan en het was haar niet mogelijk de boormachine met één hand te bedienen om in het slot van de boei aan haar andere hand te boren. Toch had ze zich al een idee gevormd hoe ze haar handen zou kunnen bevrijden. Hoewel haar behalve het probleem van de handboeien nog tal van andere moeilijke opgaven te wachten stonden, en hoewel een veilige ontsnapping uit het huis bij lange na niet zeker was, voelde ze zich bij het beklimmen van de keldertrap van grote vreugde vervuld. Zonder de enkelboeien hoefde ze niet meer tree voor tree omhoog te schuifelen; ze sprong de trap op, al trilden al haar spieren en voelde ze zich nog zo slap. Ze hield zelfs de leuning niet vast. Daar was de overloop en ze beende met grote stappen de bijkeuken in, langs de wasmachine en de centrifuge. Maar ze bleef abrupt staan met haar handen op de knop van de deur, want ze herinnerde zich dat ze vanmorgen op dezelfde wijze naar de keuken was gerend, gerustgesteld door het ra-ta-ta-ta-ta van de waterleidingbuis, en daar door Vess werd overrompeld.

Op de drempel bleef ze staan om op adem te komen, maar het gehamer van haar hart wilde niet kalmeren. Haar hart had gebonkt van opwinding en omdat de trap zo steil was, maar nu was het van angst voor Edgler Vess. Ze luisterde even aan de deur, hoorde niets boven het bonken in haar borst en draaide de knop zo stil mogelijk om.

De scharnieren waren goed geolied en piepten of kraakten niet.

Ze duwde de deur naar de keuken open, waar het nog steeds stikdonker was. Ze tastte naar de schakelaar, aarzelde nog even en deed resoluut het licht aan. Geen Vess te bekennen.

Zou ze, als ze dit overleefde, ooit nog een deur kunnen openen zonder van angst in elkaar te krimpen?

Uit de la waarin ze eerder een cassette met bestek had gezien, koos ze een vleesmes met een versleten heft van notenhout. Ze legde het mes op het aanrecht bij de gootsteen.

Uit een andere kast nam ze een glas, vulde het met koud water en dronk het in een paar lange teugen leeg. Niets wat ze ooit had gedronken was zo verrukkelijk als dit frisse nat.

Ze opende de koelkast en pakte een verpakte koek voor bij de koffie, met witte suikerglazuur, kaneel en walnoten. Ze scheurde de verpakking open en nam een geweldige hap. Over de gootsteen gebogen at ze gulzig, propte haar mond vol tot haar wangen er bol van stonden en likte het glazuur gretig van haar lippen. Kruimels en stukjes walnoot vielen in de gootsteen.

Ze verkeerde in een buitengewone staat van opwinding terwijl ze daar stond te schrokken: kreunend van vreugde, half stikkend van het lachen, nu eens kokhalzend en op de rand van tranen, dan weer lachend, in een storm van emoties. Maar dat deed er niet toe. Stormen gingen altijd voorbij en ze waren reinigend. Ze was al een heel eind gekomen. Maar ze had nog een lange weg voor zich. Zo was de aard van de reis nu eenmaal.

Uit het kruidenrekje nam ze het flesje aspirine. Ze schudde er twee tabletten op haar handpalm uit, maar erop kauwen wilde ze niet. Ze hield het glas weer onder de koude kraan, slikte beide tabletten met het water door en nam er nog twee.

Ze zong: ‘I did it my way!’ en voegde er als tweede regel aan toe: ‘took the fucking aspirin my way!’ Ze lachte weer en nam nog een flinke hap van de koek. Ze voelde zich even bijna gek van vreugde om wat ze voor elkaar had gekregen.

Er zijn daar honden buiten in het donker, bracht ze zich in herinnering. Dobermanns in het donker, vieze vuile nazi-honden met grote tanden en ogen zo zwart als van haaien.

Aan een sleutelplank naast het kruidenrek hingen de sleutels van de camper op een van de vier haken; de andere haken waren leeg. Vess liet de sleutel van de geluiddichte cel in de kelder niet onbewaakt achter en ongetwijfeld had hij die altijd op zak. Chyna nam het vleesmes en het laatste stuk koek mee naar de kelder en deed het licht in de keuken uit.

Bout en scharnier.

Toen ze nog maar nauwelijks kon lezen, kende Chyna deze woorden al in de betekenis die voor het openen en sluiten van een deur van belang waren. De twee bij elkaar horende woorden waren dikwijls voorgekomen in jeugdboeken die ze van deze en gene had gekregen, en als ze de betekenis van een woord niet wist, zocht ze het op in een oud zakwoordenboekje, een kostbare schat die ze overal meenam waar haar rusteloze moeder haar jaar na jaar maar heen sleepte, tot het woordenboek bijeen werd gehouden door zo veel uitgedroogd plakband dat ze de omschrijvingen van bepaalde woorden nauwelijks meer door het vergelende cellofaan heen kon lezen.

Het woord ‘bout’ had verschillende betekenissen, maar in dit geval was het de pen in de scharnier waar een deur bij het openen en sluiten omheen draaide.

De dikke deur naar de geluiddichte cel in de kelder had drie scharnieren en de bouten in de scharnieren hadden enigszins afgeronde koppen die een paar millimeter over de scharnieren heen uitstaken.

Uit de grote werkkist op wieltjes koos Chyna een hamer en een schroevendraaier.

Met de kruk van de werkbank en een stukje hout als wig zette ze eerst de gecapitonneerde buitendeur naar het halletje open. Daarna legde ze het vleesmes op de rubbermat achter de deur, waar ze er gemakkelijk bij kon.

Ze schoof het luikje voor de kijkopening in de deur naar Ariels cel opzij en zag de verzameling poppen in het roze lamplicht. Sommige poppen hadden ogen zo stralend als die van hagedissen, andere poppen hadden ogen zo duister als die van bepaalde dobermanns.

In de enorm grote fauteuil zat Ariel met opgetrokken benen op het kussen dat op de zitting lag. Haar hoofd was naar voren gebogen, haar gezicht achter haarlokken verborgen. Het leek alsof ze sliep, maar ze hield haar handen tot vuisten in haar schoot gebald. Als ze haar ogen open had, staarde ze naar haar vuisten.

‘Ik ben het maar,’ zei Chyna.

Het meisje reageerde niet.

‘Je hoeft niet bang te zijn.’

Ariel zat zo stil dat zelfs haar sluier haar niet bewoog.

‘Ik ben het maar.’ Deemoedig geworden, beweerde Chyna ditmaal niet dat ze iemands beschermengel of hoedster was.

Ze begon met het onderste scharnier. Het stuk ketting tussen haar boeien bood haar nauwelijks genoeg speling om het gereedschap goed te hanteren. Ze hield de schroevendraaier in haar linkerhand, met het platte uiteinde onder het uitstekende randje van de geronde kop van de bout. Zonder voldoende speling in de handboeiketting kon ze de hamer niet bij de steel houden, zodat ze de hamerkop in haar hand nam en ermee tegen de onderkant van de schroevendraaier sloeg, zo hard als de bewegingsbeperking van de ketting toeliet. Gelukkig was de bout goed geolied en kwam hij met iedere tik een eindje verder uit het scharnier omhoog. Vijf minuten later, hoewel ze wat weerstand van de bovenste bout ondervond, had ze ook die bout uit het scharnier getikt.

De scharnieren bestonden uit in elkaar grijpende, gebogen uitsteeksels, deels bevestigd aan de deurlijst en deels aan de deur zelf. De uitsteeksels verschoven iets door het gewicht van de deur, omdat de bouten ontbraken om ze bijeen te houden.

Nu werd de deur alleen nog op zijn plaats gehouden door de twee deursloten aan de rechterkant, maar de dikke bouten van de twee sloten werkten niet zoals de scharnieren. Chyna moest de gecapitonneerde deur aan de linkerkant openen door de delen van de hengsels uit elkaar te trekken. Aanvankelijk kon ze maar een paar centimeter van de vijftien centimeter dikke deur van de stijl lostrekken. Vinyl piepte over vinyl. Ze sloeg haar vingers om de vrijgekomen rand en trok zo hard als ze kon. Er kwam een rood waas voor haar ogen toen de pijn in haar gezwollen vinger weer opvlamde. Maar ze werd voor haar moeite beloond: ze hoorde het schrille gekners van de koperen slotbouten in de metalen sponningen, gevolgd door krakend hout toen de deurlijst door de als een breekijzer werkende slotconstructie werd geforceerd. Ritmisch rukkend spande Chyna zich nog harder in en het lukte haar de deur aan de linkerkant stukje bij beetje verder open te krijgen, tot ze zo buiten adem raakte dat ze niet eens meer van frustratie kon vloeken.

Het gewicht van de deur en de plaatsing van de twee sloten begonnen in haar voordeel te werken. De sloten zaten dicht boven elkaar, niet ver uiteen zoals de scharnieren, zodat de zware deur een wrikkende kracht op beide sloten uitoefende alsof ze één draaipunt vormden. Omdat het gedeelte van de deur boven de sloten groter was dan het deel eronder, boog het bovendeel door de zwaartekracht naar buiten. Chyna maakte gretig gebruik van dit natuurlijke krachtenspel, rukte harder en harder en gromde van voldoening toen het hout verder versplinterde. De vijftien centimeter dikke zijkant van de deur die met scharnieren had vastgezeten, draaide open. Nu de lijst niet meer in de weg zat, trok ze de deur naar links, met het gevolg dat de twee sloten uit de metalen sponningen schoven.

Los van de scharnieren en de sloten viel de deur abrupt naar Chyna toe, te zwaar voor haar om de deur langzaam uit de omlijsting te laten zakken. Snel sprong ze achteruit de kelder in en precies zoals ze had berekend sloeg de deur met een dreun op de grond van de kleine hal.

Op adem komend, wachtte Chyna even en luisterde gespannen of Vess misschien inmiddels was thuisgekomen.

Eindelijk liep ze over de platliggende deur als een brugdek de cel in.

De poppen keken onbewogen en stil toe.

Ariel zat met gebogen hoofd in de grote fauteuil, met haar handen tot vuisten in haar schoot gebald, nog net zo als toen Chyna door het luikje in de deur tegen haar had gesproken. Als ze al iets had gehoord, liet ze niet blijken dat het gehamer en het andere lawaai haar hadden verontrust.

‘Ariel?’ zei Chyna.

Het meisje reageerde niet en hief zelfs haar hoofd niet op. Chyna ging op het krukje voor de fauteuil zitten. ‘Schat, het is tijd om te gaan.’

Toen er weer geen reactie kwam, boog Chyna zich met schuingehouden hoofd naar voren en keek op naar Ariels overschaduwde gezicht. De ogen van het meisje waren open; ze staarde strak naar de witte knokkels van haar vuisten. Haar lippen bewogen, prevelend alsof ze iemand vertrouwelijke dingen vertelde, maar er kwam geen geluid uit haar.

Chyna legde haar geboeide handen onder Ariels kin en duwde het hoofd van het meisje omhoog. Ariel ontweek Chyna niet, maakte geen enkele beweging, maar toch viel de sluier haar uit haar gezicht. Hoewel ze oog in oog met elkaar zaten, keek Ariel dwars door Chyna heen, alsof alles rondom haar transparant was. In haar ogen lag een ijzige leegte, alsof het landschap van haar vluchtwereld levenloos en afschrikwekkend was.

‘We moeten gaan. Voordat hij thuiskomt.’

Misschien luisterden de poppen met hun heldere, oplettende oogjes. Ariel kennelijk niet.

Chyna omsloot een vuist van het meisje met haar geboeide handen. De knokkels van de witte hand waren puntig en de huid voelde koud aan. De hand bleef zo krampachtig gesloten alsof ze aan de rand van een afgrond hing.

Chyna probeerde Ariels vingers open te krijgen. Een gebeeldhouwde marmeren hand kon nauwelijks meer weerstand bieden. Eindelijk bracht Chyna de vuist naar haar lippen en kuste Ariels hand tederder dan ze ooit een geliefde had gekust, tederder dan ze zelf ooit gekust was, en ze zei zacht: ‘Ik wil je helpen. Ik móét je helpen, schat. Als ik je hier zou moeten achterlaten, heeft het voor mij geen zin om weg te gaan.’

Ariel reageerde niet.

‘Laat me je alsjeblieft helpen.’ Nog zachter: ‘Alsjeblieft.’

Chyna kuste Ariels hand weer en eindelijk voelde ze de vingers van het meisje bewegen. Koud en stijf gingen ze een eindje open, maar wilden zich niet helemaal ontspannen, zo star en hakerig als de vingers van een skelet waarvan de gewrichten zijn verkalkt.

Ariels wens om haar hand om hulp uit te strekken, getemperd door haar verlammende angst zich aan iemand toe te vertrouwen, was Chyna maar al te pijnlijk bekend. Het gaf haar een intens gevoel van sympathie en medelijden met het meisje, met alle eenzame en verloren meisjes, en haar keel schroefde zo stijf dicht dat ze even niet kon slikken of ademhalen.

Toen schoof ze een geboeide hand in die van Ariel, legde haar andere hand erop en stond op van het krukje. ‘Kom mee, schat. Kom met me mee. Weg van hier.’

Hoewel Ariels gezicht zo uitdrukkingloos bleef als een steen en hoewel ze met een onaardse afstandelijkheid door Chyna heen bleef staren alsof ze duizelde van een visioen, stond ze uit de fauteuil op. Maar na twee stappen in de richting van de deur bleef ze staan en wilde ondanks Chyna’s smekende aandringen niet verder. Ariel was wel in staat een imaginaire wereld om zich heen te bouwen waar ze een kwetsbare vrede kon vinden, een Wild Woud dat uitsluitend van haar was, maar ze kon zich waarschijnlijk niet meer indenken dat de werkelijke wereld zich buiten de muren van haar cel uitstrekte. En omdat ze zich daar geen voorstelling meer van kon maken, was ze geremd om een stap over de drempel te wagen.

Chyna liet Ariels hand los. Ze zocht een pop uit, eentje die er bekoorlijk uitzag, van porselein met gouden ringetjes en groen geverfde ogen, en die een wit schortje met veterbandjes op een blauw jurkje droeg. Ze drukte de pop tegen Ariels borst en moedigde haar aan de pop in haar armen te nemen. Chyna begreep niet waarom die verzameling poppen hier was, maar misschien was Ariel dol op poppen en in dat geval zou de troost van een pop het haar gemakkelijker maken om mee te gaan.

Eerst reageerde Ariel niet. Ze stond stokstijf met een nog steeds gebalde vuist langs haar zij, en de andere hand als de halfgeopende schaar van een krab. Toen, zonder haar blik van verafgelegen dingen af te wenden, greep ze de pop met beide handen bij de beentjes vast. Als de schaduw van een vogel in volle vlucht gleed een uitdrukking van woede over haar gezicht, een uitdrukking die al was verdwenen voordat Chyna er de betekenis van had begrepen. Ze keerde zich om, zwaaide de pop als een hamer omhoog en ramde de kop op het blad van de eettafel. Het ongeglazuurde porseleinen gezicht van de pop spatte uiteen.

Chyna schrok. ‘Nee, schat, nee,’ zei ze en legde haar handen op de schouder van het meisje.

Ariel wrong zich uit Chyna’s greep los en sloeg de pop nogmaals op de tafel, nu nog harder. Chyna deed een stap achteruit, niet uit angst maar uit respect voor Ariels woede. En echte woede was het, een gerechtvaardigde woede, niet slechts een autistische krampbeweging, ondanks het feit dat haar gezicht zonder enige uitdrukking bleef.

Ariel bleef de pop op het tafelblad beuken, tot de stukken van de kop alle kanten opvlogen en tegen een muur van de cel spatten, tot de gekraakte armpjes eraf vielen, tot de pop volkomen kapot was. Daarna liet ze het restant vallen en stond bevend stil, met haar armen slap langs haar zijden. Ze was weer in Eldersland en verder van Chyna af dan ze ooit geweest was.

Vanaf boekenplanken en kasten, vanuit in schaduwen liggende hoeken van de kamer keken de poppen aandachtig toe, alsof ze opgetogen raakten door haar uitbarsting en er op een wonderlijke wijze door gefascineerd waren, zoals Vess er zelf door gefascineerd zou zijn als hij er getuige van was geweest.

Chyna wilde het meisje in haar armen nemen, maar de boeien verhinderden een omhelzing. In plaats daarvan streelde ze Ariels gezicht en kuste haar op haar voorhoofd. ‘Ariel, onberoerd en in leven,’ zei ze.

Verstard en bevend week Ariel niet voor Chyna achteruit en boog zich ook niet naar haar toe. Het beven nam geleidelijk af.

‘Ik heb je hulp nodig,’ drong Chyna aan. ‘Ik heb je nodig.’

En nu, alsof ze slaapwandelde, liet Ariel zich uit de cel leiden. Ze liepen samen over de deur heen naar de werkbank in de kelder. Chyna raapte de boormachine op, stak de stekker in een contact van de strip aan de muur en legde de boor op de werkbank.

Chyna had geen tijd om op de klok te gaan kijken, maar ze was er zeker van dat het al negen uur was geweest. In het donker buiten wachtten de honden en Edgler Vess, ergens op zijn werk, genoot van de gedachte om naar zijn twee gevangenen terug te keren.

Het lukte Chyna nog steeds niet de blik van Ariel op zich gevestigd te krijgen, maar ze legde uit wat er moest gebeuren. Ze kon de camper van Vess wel met handboeien aan besturen, zij het niet zonder problemen omdat ze het stuur zou moeten loslaten om te kunnen schakelen. Met de honden afrekenen terwijl haar handen geboeid waren, zou een nog veel lastiger opgave zijn. Misschien zelfs onmogelijk. Als ze samen het meeste profijt wilden trekken van de resterende tijd tot Vess terugkeerde, dus als ze de beste kansen wilden benutten om te vluchten, moest Ariel de sloten van de handboeien kapot boren.

Het meisje gaf er geen enkele blijk van dat ze ook maar een woord had begrepen van wat Chyna had gezegd. Want nog voordat Chyna klaar was met haar verhaal, bewogen Ariels lippen weer prevelend in een geluidloze conversatie met een of andere geest; ze ‘sprak’ niet aan een stuk door, maar hield nu en dan met haar geprevel op, alsof ze luisterde naar het antwoord van een of andere denkbeeldige vriendin.

Niettemin liet Chyna haar zien hoe ze de boormachine het beste kon vasthouden en de knop moest bedienen. Ariel knipperde niet eens met haar oogleden toen de motor opeens gierde en de rondwervelende punt een hoog fluitend geluid maakte.

‘Nu jij,’ zei Chyna.

Afwezig stond Ariel met haar armen langs haar zijden, haar handen half geopend en haar vingers gekromd, zoals haar houding was geweest nadat ze de kapotte pop had laten vallen.

‘We hebben niet veel tijd meer, schat.’

In haar klokloze Eldersland betekende tijd niets voor Ariel. Chyna legde de boormachine weer op de werkbank. Ze trok Ariel naar het apparaat en legde er Ariels handen op.

Het meisje trok haar handen niet terug en liet ze er niet van afglijden, maar ze lichtte de boormachine ook niet op.

Chyna wist dat Ariel haar had gehoord en de situatie begreep, en op een nog onmachtig niveau niets liever wilde dan Chyna helpen.

‘Ons lot ligt in jouw handen, schat. Je kunt het.’

Chyna haalde de werkbankkruk die nog tegen de openstaande buitendeur naar Ariels cel stond en ging zitten. Ze legde haar handen op de werkbank en draaide de pols van haar linkerhand naar boven, zodat Ariel het slotopeningetje in de boei kon zien. Ariel staarde naar de betonblokken van de muur, leek er doorhéén te kijken, en sprak geluidloos tegen een onzichtbare vriendin achter alle muren, zich kennelijk niet bewust van de boormachine. Of misschien was het voor haar een volkomen ander voorwerp, iets dat haar met hoop of met angst vervulde, waarover ze met haar onzichtbare vriendin sprak.

Ook al zou Ariel de boor in haar handen nemen en haar aandacht op de boei richten, was de kans toch miniem dat ze het klusje goed zou kunnen klaren. Bovendien was de kans nog veel geringer dat ze niet in Chyna’s handpalm of pols zou boren. Maar al was de kans op redding uit een penibele situatie, of uit handen van een vijand, altijd gering, toch had Chyna heel wat nachten doorstaan waarin bloeddorstige gekken en andere smeerlappen om haar heen tierden. Nu was het goed doorstaan van een ellendige situatie iets anders dan redding uit handen van een sadist, maar in principe kwam het op hetzelfde neer.

In ieder geval was Chyna nu zo ver dat ze iets deed waartoe ze anders nooit echt in staat was geweest, zelfs niet met Laura Templeton: iemand vertrouwen schenken. Vertrouwen zonder enig voorbehoud. Als Ariel het wilde proberen maar mislukte door de punt in Chyna’s hand of pols te laten uitschieten, wilde Chyna haar niets verwijten. Soms was alleen het probéren al een triomf.

En ze wist dat Ariel het heel graag wilde proberen.

Ze wist het zeker.

Chyna moedigde Ariel enige tijd aan om te beginnen. Toen dat niet hielp, wachtte ze zwijgend af. Maar zwijgen deed haar gedachten afdwalen naar de springende bronzen bokken van de klok op de schoorsteenmantel en voor haar geestesoog veranderde de wijzerplaat in het gezicht van de jongen die in de camper in de kast hing met zijn dichtgenaaide oogleden en lippen, tot een stilte gebracht die nog dieper was dan die in de kelder.

Volkomen spontaan, zelf verbaasd over wat ze zei maar vertrouwend op haar instinct, begon Chyna het meisje te vertellen wat haar op die avond van haar achtste verjaardag was overkomen: het huis aan zee in Key West, het onweer, Jim Woltz, de dolle koolpalmkever onder het lage ijzeren bed …

Dronken van Dos Equis en high van een paar witte pilletjes die hij met het eerste glas bier had ingenomen, had Woltz Chyna zitten sarren dat het haar niet was gelukt alle kaarsjes op haar verjaardagstaart in een keer uit te blazen. Er was een kaarsje blijven branden. ‘Da’s een verdomd slecht teken, kind. Kolere, dat gaat ons een hoop ellende bezorgen. Als je alle kaarsjes niet in een keer uitblaast, komen er allerlei boze geesten en trollen in je leven, allemaal griezels die uit zijn op je poen en je bloed.’ Op dat moment werd het duister door wit bliksemlicht verscheurd en de schaduwen van de palmbomen sprongen door het keukenraam. Het huis schudde in de schokgolven van donderslagen die als bomexplosies dreunden, en het zware onweer barstte los. ‘Zie je wel?’ zei Woltz. ‘Als we deze toestand niet dadelijk herstellen, worden we door heel slechte kerels te grazen genomen en die hakken ons in bloederige mootjes en die doen ze in emmers en dan gaan ze de zee op om haaien te vangen en dan gebruiken ze ons als aas. Je wilt toch zeker geen haaienvoer zijn, hè, kind?’ Chyna werd doodsbang door dit verhaal, hoewel haar moeder het om te lachen vond. Die had al vanaf ’s middags wodka met citroensap zitten drinken.

Woltz stak de kaarsen weer aan en stond erop dat Chyna het nog een keer probeerde. Toen ze er weer niet in slaagde om meer dan zeven kaarsen in een keer uit te blazen, greep Woltz haar hand en likte aan haar duim en wijsvinger, zo smerig langzaam dat ze ervan walgde. Daarna dwong hij haar de kaarsvlam uit te knijpen. Hoewel haar duim en wijsvinger ervan gloeiden, had ze zich niet gebrand, maar er bleven twee zwarte vegen over die haar heel bang maakten.

Toen Chyna begon te huilen, hield Woltz haar bij een arm vast, terwijl Anne de kaarsen weer aanstak. Chyna moest het nog een keer proberen. Nu kon ze met haar stokkende ademhaling niet meer dan zes kaarsen in een keer uitblazen. Woltz wilde haar dwingen de twee overgebleven kaarsvlammen met haar vingers te doven, maar Chyna rukte zich los en rende de keuken uit met de bedoeling naar het strand te vluchten. Maar bliksems spatten als heldere spiegels rondom het huis uiteen en vlogen als scherpe zilveren scherven door de nacht, en de donder dreunde als een kanonnade van oorlogsschepen uit de Golf van Mexico, zodat ze naar haar slaapkamertje was gevlucht en onder de doorzakkende matras van haar bed was gekropen, in de geheime schaduwen waar de koolpalmkever op haar wachtte.

‘Woltz, die smerige rotzak, kwam me door het huis achterna,’ zei Chyna tegen Ariel. ‘Hij schreeuwde mijn naam, gooide meubels om, sloeg met de deuren en riep dat hij me in mootjes zou hakken en ze voor de haaien in zee zou gooien. Later pas begreep ik dat het maar een spelletje was. Hij probeerde me altijd doodsbang te maken en me aan het huilen te brengen, omdat ik nooit gemakkelijk in tranen uitbarstte …’

Chyna kon niet verder en zweeg.

Ariel staarde niet meer naar de muur. Ze had haar ogen op de boormachine gericht waar haar handen op lagen. Of ze de boor zag was de vraag, want haar blik bleef afwezig.

Misschien luisterde Ariel niet, maar toch voelde Chyna zich gedwongen de rest te vertellen wat haar op die avond in Key West was overkomen.

Behalve Laura Templeton, had Chyna nooit iemand anders in vertrouwen genomen over de dingen die ze als kind had meegemaakt. Een gevoel van schaamte had haar altijd de mond gesnoerd, wat eigenlijk niet goed te verklaren viel, omdat de ondergane vernederingen niet door haar eigen toedoen waren veroorzaakt. Ze was een klein en hulpeloos doelwit van pesterijen geweest; maar toch ging ze gebukt onder de gêne dat al haar kwelgeesten, met inbegrip van haar moeder, nooit enig gevoel van mededogen hadden gehad.

Zelfs voor Laura, haar enige echte vriendin, had ze de ergste details uit haar kinderjaren verzwegen. Meer dan eens had ze wel op het punt gestaan er met Laura over te praten, maar dan hield ze zich weer in om meer te onthullen over wat haar was overkomen en over degenen die haar dat hadden aangedaan. In plaats daarvan vertelde ze alleen waar ze als kind had gewoond: Key West, Mendocino County, New Orleans, San Francisco, Wyoming. Dan raakte ze in vervoering als het over de schoonheid van de natuur ging, het bergland, de vlakten, de bayous, hoe mooi het was om de maanverlichte branding op het strand van de Golf van Mexico te zien, maar ze voelde haar gezicht van woede vertrekken en de gêne weer opkomen zodra ze de ergste dingen wilde onthullen over de vrienden van Anne die haar jeugd hadden bevolkt.

Nu zat haar keel als dichtgeschroefd. Ze was zich wonderlijk bewust van haar bezwaarde hart, als een steen in haar borst, het gewicht van haar verleden.

Hoewel onpasselijk van gêne en woede, vond ze toch dat ze Ariel de rest moest vertellen van wat haar op die avond van de onuitgeblazen kaarsen in Florida was overkomen. De onthulling ervan kon een uitweg uit het duister betekenen.

‘Mijn god, wat haatte ik die smerige schoft, stinkend naar bier en zweet, toen hij mijn kamertje binnenstormde, dronken schreeuwend dat hij me in mootjes zou hakken, terwijl mijn moeder lachend in de deuropening kwam staan met dat schelle en gillende dronken gelach van haar, want ze vond het allemaal toch zó komisch. En het was verdomme mijn verjaardag, mijn eigen verjaardag!’ Ze had kunnen huilen als ze niet haar hele leven bezig was geweest haar tranen te onderdrukken. ‘En dan die kever over me heen, wild rennend over mijn rug en in mijn haar …’

In de klamme en smorende warmte van Key West hadden donderslagen de ramen doen trillen en de metalen veren van haar bed laten meegonzen, terwijl koude blauwe reflecties van bliksems als onwezenlijke dwaallichten over de geverfde houten vloer flakkerden. Bijna schreeuwde Chyna het uit toen de tropische kever, zo groot als haar eigen meisjeshand, zich een weg door haar lange haar baande, maar uit angst voor Woltz hield ze zich in. Ze bleef zich ook stilhouden toen de kever uit haar haar over haar schouder en langs haar slanke arm naar beneden rende. Chyna hoopte dat het rotbeest naar de kamer zou vluchten en ze waagde het niet hem van zich af te slaan, uit angst dat Woltz het zou horen, ondanks het onweer, zijn gevloek en geschreeuwde bedreigingen en zelfs ondanks haar moeders gillende gelach. Maar de kever repte zich langs haar zij naar haar blote voeten en tippelde vandaar weer omhoog langs haar enkel, kuit en dijbeen. Toen kroop hij in een pijp van haar short en met zijn trillende voelsprieten in haar bilspleet. Als verlamd van angst had ze onder het bed gelegen, wachtend tot de kwelling zou ophouden, tot de bliksem haar zou treffen, tot God haar wilde weghalen en naar een beter oord dan deze ellendige wereld zou brengen.

Lachend was haar moeder de kamer binnengekomen. ‘Jimmy, stomme lui die je bent, ze is hier niet, maar ergens buiten op het strand, zoals gewoonlijk.’ En Woltz zei: ‘Nou, als ze terugkomt snij ik haar in stukjes, dat zweer ik.’ Toen lachte hij en zei: ‘Kolere, heb je die ogen van haar gezien? Ze was als de dood!’ En haar moeder: ‘Ja, ze is een schijterig jankorgel. Ze verstopt zich daar uren achtereen. Ik weet niet of ze dat kinderachtige gedoe ooit zal ontgroeien.’ Woltz zei: ‘Dat heeft ze niet van haar moeder! Jij bent zeker volwassen geboren, niet, schatje?’ ‘Moet je goed horen, klootzak,’ zei Anne, ‘als je een dergelijk geintje met mij uithaalt, ga ik er niet vandoor zoals zij. Dan schop ik je zo hard voor je kloten dat je je in het vervolg Nancy kunt noemen.’ Woltz brulde van het lachen en vanonder het bed zag Chyna de blote voeten van haar moeder naar Woltz toe gaan, waarna Anne begon te giechelen.

De dikke vieze kever was driftig uit de broekband van Chyna’s short over haar rug naar haar hals gewandeld en ze kon de gedachte niet verdragen dat het beest weer in haar haar zou kruipen. Het kon haar niet schelen wat er ging gebeuren, maar ze stak haar hand achter haar rug en pakte het ellendige beest toen hij over haar topje rende. De grote kever wrong zich wriemelend in haar hand, maar ze liet hem niet los.

Met opzij gedraaid hoofd bleef Chyna onder het bed naar haar moeders voeten staren. Terwijl bliksems het kleine kamertje in stroboscopische lichtflitsen zetten, zag ze een kledingstuk naar de grond fladderen, zacht zwevend geel linnen om de slanke enkels van haar moeder. Haar blouse. Anne giechelde dronken toen haar short langs haar gebruinde benen gleed. Ze stapte eruit.

In Chyna’s gesloten hand wriemelden de pootjes van de kever razend. Zijn sprieten tastten onophoudelijk zoekend rond. Woltz schopte zijn sandalen uit en er zeilde er een naar het bed, tot vlak voor Chyna’s neus. Ze hoorde een ritssluiting opentrekken. Het harde, koele en olieachtig aanvoelende kopje van het insect bewoog tussen twee van haar vingers heen en weer. Met een zacht tinkend geluid van de metalen gesp viel de versleten spijkerbroek van Woltz op de grond.

Hij en Anne lieten zich op het smalle bed vallen. De metalen vering piepte en door het gewicht van het tweetal zakte de matras tot op Chyna’s rug en schouders, waardoor ze tegen de vloer werd gedrukt. Gezucht, gemompel, dringende aansporingen, gekreun, gesnak naar adem en hees dierlijk gegrom – Chyna had het in Key West en elders meer gehoord, maar altijd door de muur van aangrenzende kamers. Ze wist niet goed wat het te betekenen had, en ze wilde het ook helemaal niet weten, omdat ze begreep dat dat alleen maar tot nog meer ellende zou leiden en daar was ze niet tegen opgewassen. Wat haar moeder en Woltz boven haar hoofd deden, maakte Chyna bang en heel treurig; het had iets dreigends, niet minder bizar of machtig dan het onweer vanuit de Golf en de bliksems die vanuit de hemel naar de aarde werden geslingerd.

Chyna had haar ogen dichtgeknepen tegen het bliksemlicht en de afgeworpen kleren. Ze probeerde ook de luchtjes van het stof en de schimmel onder het bed, het bier en het zweet en haar moeders geparfumeerde zeep buiten te sluiten; ze stelde zich voor dat er propjes in haar oren zaten, zodat ze het onweer en het getrommel van de regen op het dak en de geluiden van haar moeder en Woltz niet hoorde. Al werd ze nog zo hard tegen de grond gedrukt, ze moest toch ergens kunnen wegduiken in een staat van gevoelloos afwachten, of een magische poort naar het Wilde Woud kunnen vinden.

Maar ze slaagde er maar gedeeltelijk in, omdat Woltz in het smalle bed zo hard tekeer ging dat Chyna goed moest opletten dat ze haar ademhaling aan het op en neer gaan van het bed aanpaste. Door zijn volle gewicht drukte de onderkant van het bed haar zo hard tegen de grond dat haar borst er pijn van deed en haar longen zich niet konden uitzetten. Ze kon alleen maar naar lucht happen als het bed omhoog ging en bij het neerkomen dwong hij haar tot uitademen. Het ging schijnbaar eindeloos door en toen het eindelijk voorbij was, lag Chyna bezweet en slap van angst te huiveren. Ze wilde niets liever dan zo gauw mogelijk vergeten wat ze had gehoord, verbaasd dat ze nog kon ademhalen en dat haar hart het niet had begeven. In haar hand zaten de restanten van de grote palmboomkever. Zonder het te beseffen had ze het beest doodgeknepen. Zijn vocht droop tussen haar vingers door, een walgelijk slijm dat eerst nog een beetje warm had aangevoeld en vervolgens koel werd. Ze werd misselijk van die enge viezigheid.

Na een stortvloed gefluister en zacht gelach was haar moeder uiteindelijk opgestaan en met haar opgeraapte kleren naar de badkamer gelopen. Toen ze de badkamerdeur sloot, deed Woltz het lampje naast het bed aan, schoof naar de andere kant en boog zich over de rand. Zijn gezicht verscheen ondersteboven voor dat van Chyna. Door het licht achter hem was zijn gezicht in schaduw gehuld en zag ze alleen de donkere gloed van zijn ogen. Glimlachend zei hij: ‘En? Hoe gaat het met onze kleine jarige?’ Chyna kon geen woord uitbrengen en zich niet verroeren, en ze meende dat de natte klodder in haar hand een bloederig stuk aas voor de haaien was. Ze wist zeker dat Woltz haar in mootjes zou hakken omdat ze hem met haar moeder bezig had gehoord en dat hij haar stukjes in een emmer zou doen en aan de haaien voeren. Maar nee – hij stond gewoon op en vanuit haar perspectief zag ze dat hij zijn voeten in zijn spijkerbroek wurmde, zijn sandalen aantrok en de kamer verliet.

In de kelder van Edgler Vess, achttien jaar later en vele duizenden kilometers van die avond in Key West, zag Chyna dat Ariel nu naar de boor in plaats van er dwars doorheen keek.

‘Ik weet niet meer hoe lang ik onder het bed heb gelegen,’ vervolgde Chyna. ‘Misschien een paar minuten, misschien wel een uur. Ik hoorde hem en mijn moeder naar de keuken gaan, waar hij weer bier nam en voor mijn moeder wodka met citroen inschonk. Ze zaten te praten en te lachen. Er klonk iets vals in haar gelach, een gemeen gegrinnik … Ik weet het niet zeker, maar ik kreeg het gevoel dat ze wist dat ik me onder het bed had verscholen, dat ze het wel wist maar toch niet protesteerde toen Woltz haar blouse begon open te knopen.’

Ze staarde naar haar geboeide handen op de werkbank.

Het leek alsof ze het vocht van de kever weer tussen haar vinger door voelde druipen. Toen ze het insect had doodgeknepen, had ze ook het laatste restje van haar broze onschuld vernietigd, de hoop dat ze ooit nog de dochter van haar moeder zou kunnen zijn, al had het na die avond nog jaren geduurd voor ze er de volle betekenis van had begrepen.

‘Ik weet absoluut niet meer hoe ik uit het huis ben gekomen, misschien door de voordeur, misschien door een raam, maar voor ik het besefte doolde ik in het onweer op het strand. Ik liep naar de branding en waste mijn handen. De golven sloegen niet zo hard op het strand. Dat gebeurt daar maar zelden, alleen bij een orkaan, en dit was maar een gewoon tropisch onweer, bijna windstil en met een bijna loodrecht vallende zware regen. Toch waren de golven hoger dan gewoonlijk en ik dacht erover om het zwarte water in te zwemmen tot ik een onderstroom voelde. Ik wilde mezelf wijsmaken dat ik er niks verkeerds aan deed om de zee in te zwemmen tot ik niet meer kon, omdat ik gewoon regelrecht naar God wilde.’

Het leek of Ariels handen zich om de boor klemden.

‘Maar voor het eerst van mijn leven was ik bang om de zee in te gaan. De branding klonk als een reusachtig hart en het kwam me voor dat het water achter de branding zo zwart was als het schild van de kever en zich in de verte kromde tegen een zwarte lucht zonder enige glans. Het was de eindeloosheid, de oeverloosheid van het donker die me bang maakte, de continuïteit ervan, al kende ik dat woord nog niet. Dus ik strekte me plat op mijn rug op het strand uit, terwijl de regen zo hard op me neerstroomde dat ik mijn ogen niet kon openhouden. Zelfs achter mijn oogleden kon ik de bliksems zien, de helderheid ervan, en omdat ik te bang was om naar God toe te zwemmen, wachtte ik tot God in een fel licht maar mij toe zou komen. Maar er gebeurde niets en uiteindelijk ben ik in slaap gevallen. Toen ik kort na zonsopgang wakker werd, was het onweer voorbij. De lucht was rood in het oosten en saffierkleurig in het westen, terwijl de zee er groen en vlak uitzag. Ik ging het huis in. Mijn moeder en Woltz lagen in zijn kamer te slapen. Mijn verjaardagstaart stond nog onaangeroerd op de keukentafel. Het roze en witte suikerwerk was zacht geworden en door de warmte waren er olieachtige druppels uitgelopen en de acht kaarsen stonden scheef. Niemand had er iets van gegeten en ik heb er zelf ook niets van genomen … Twee dagen later ging mijn moeder verhuizen en ze sleepte me naar Tupelo, Mississippi, of naar Santa Fe, of naar Boston. Ik weet het niet meer, maar ik was blij dat we daar weggingen, en ook bang voor de man bij wie we nu weer zouden intrekken. Ik had het alleen onderweg naar mijn zin, weg van de ene plaats en nog niet elders aangekomen. Het vredige gevoel in de auto of in de trein. Ik kon wel eindeloos zonder bestemming doorreizen.’

Boven bleef het stil in het huis van Edgler Vess.

Er schoof een sprieterige schaduw over de keldervloer.

Chyna keek op en zag een spin ijverig bezig een web te maken tussen een zolderingbalk en een van de lampen.

Misschien moest ze het met handboeien aan tegen de dobermanns opnemen. De tijd drong.

Ariel lichtte de boor op.

Chyna wilde iets ter aansporing zeggen, maar ze was bang dat het niet de juiste woorden zouden zijn en dat ze Ariel daarmee in een nog diepere trance zou brengen.

In plaats daarvan nam ze de beschermende bril. Zwijgend zette ze Ariel de bril op. Het meisje protesteerde niet.

Chyna ging weer zitten en wachtte af.

Er verscheen een frons op Ariels onbewogen gezicht. De frons week niet.

Het meisje drukte de trekker in om te zien wat er gebeurde. Het motortje gierde en de punt draaide razendsnel rond. Ariel liet de trekker los en keek naar de tot stilstand komende punt.

Chyna merkte dat ze haar adem inhield. Ze slaakte een diepe zucht en de lucht in de kelder rook aangenamer. Ze verschoof haar geboeide handen op de werkbank en hield Ariel de linkerboei voor.

Ariels blik achter het plexiglas verplaatste zich langzaam van de boorpunt naar de opening in de boei. Hoewel ze in haar afwezige houding bleef volharden, keek ze nu heel beslist naar de dingen op de werkbank.

Vertrouwen.

Chyna sloot haar ogen.

Terwijl ze afwachtte, werd het zo stil in de kelder dat ze zich inbeeldde van ver komende geluiden te horen, analoog aan het spookachtige licht dat achter haar oogleden speelde: het zachte en plechtige tikken van de klok op de schoorsteenmantel boven, het geloop van de waakzame dobermanns in het donker buiten. Er drukte iets op de linkerhandboei.

Chyna deed haar ogen open.

De boorpunt zat in de slotopening.

Ze keek niet op naar Ariel maar kneep haar ogen nog stijver dicht om ze tegen rondspattende splintertjes te beschermen. Ze draaide ook haar hoofd opzij.

Ariel drukte stevig op de boor om te voorkomen dat de punt uit de opening sprong, zoals Chyna haar had geïnstrueerd. Het staal van de boei drukte hard op Chyna’s pols.

Stilte. Een beklemmende stilte. Chyna verzamelde haar moed. Opeens gierde de boormotor. Staal snerpte op staal en het geluid werd gevolgd door de ijle, scherpe geur van gloeiend metaal. De trillingen in Chyna’s polsbotten verspreidden zich door haar hele arm en verhevigden haar spierpijn. Een ratelend geluid, gevolgd door een hard ping! De linkerboei viel open. Chyna zou zich redelijk vrij kunnen bewegen met het stel handboeien aan haar rechterpols. Misschien had het geen zin om een ernstige verwonding te riskeren voor het betrekkelijk geringe voordeel dat ze beide boeien kwijt was. Maar het ging nu niet om logica. Het ging niet om het rationeel vergelijken van risico en voordeel. Het ging om vertrouwen.

De punt van de boor ging naar de rechterboei en klikte in de slotopening. De boor gierde. Ronddraaiend staal trilde tegen stilliggend staal. Kleine splintertjes sproeiden langs Chyna’s gezicht. Het slot barstte open.

Ariel liet de trekker los en trok de boor uit de opening. Lachend van opluchting en vreugde schudde Chyna de boeien af en hief haar handen. Ze staarde er verwonderd naar. Haar beide polsen waren geschaafd, zelfs hier en daar rauw en een beetje bloedend. Maar die pijn was veel minder hevig dan de vele andere verwondingen die ze had opgelopen, en geen pijn kon haar vreugde temperen dat ze eindelijk van haar boeien was bevrijd.

Alsof ze niet zeker was wat ze nog meer voor Chyna kon doen, bleef Ariel met de boor in haar handen staan.

Chyna pakte de boor en legde het apparaat op de werkbank. ‘Bedankt, schat. Dat was fantastisch. Je hebt het werkelijk grandioos gedaan. Perfect!’

Ariel liet haar armen weer langs haar zijden bungelen. Ze hield haar verfijnde bleke handen nu niet meer als klauwen gekromd; ze waren zo ontspannen als van iemand die slaapt.

Chyna nam de bril van Ariels hoofd en ze keken elkaar aan. Het was voor het eerst dat ze echt oogcontact hadden. Chyna zag het meisje achter het bekoorlijke gezicht, de ware jonge vrouw in de veilige bescherming van haar schedel, waar Edgler Vess haar uitsluitend met de grootste moeite zou kunnen bereiken – als het hem ooit zou lukken.

Toen, als op een vingerknip, reisde Ariel uit de realiteit naar haar veilige Eldersland.

Chyna zei: ‘Néé!’ Na het zo korte contact met Ariel wilde ze haar niet onmiddellijk weer kwijtraken. Ze sloeg haar armen om Ariel heen, hield haar stevig vast en zei: ‘Kom terug, schat. Het is oké. Kom bij me terug, praat tegen me.’

Maar Ariel kwam niet terug. Nadat ze zich lang genoeg in de wereld van Edgler Vess had gewaagd om de sloten van de boeien kapot te boren, was haar moed weer verdwenen.

‘Goed, goed, ik kan het je niet kwalijk nemen. We zijn hier nog niet weg,’ zei Chyna. ‘We moeten nu alleen nog met de honden rekening houden.’

Hoewel ze geestelijk weer in een andere wereld vertoefde, liet Ariel toe dat Chyna haar bij de hand nam en naar de trap leidde.

‘Wij kunnen dat stel vervloekte honden wel aan, meid. Geloof me maar,’ zei Chyna, al geloofde ze zichzelf niet helemaal. Zonder boeien, zonder de stoel op haar rug, verzadigd door de koek en zonder aandrang om naar het toilet te gaan, hoefde Chyna nergens anders meer aan te denken dan aan de honden. Halverwege de trap naar de bijkeuken dacht ze opeens aan iets wat ze eerder had gezien zonder toen te begrijpen waar het voor diende. Nu snapte ze dat het van vitaal belang voor haar was. ‘Wacht! Wacht … hier,’ zei ze tegen Ariel en ze drukte de slapgehouden hand van het meisje op de leuning.

Ze rende de trap af naar de metalen kasten en rukte de deur open van de kast waarin ze de vreemde kussenachtige dingen met de zwarte leren riemen en de verchroomde gespen had gezien. Chyna verspreidde ze op de grond tot de kast leeg was. Het waren geen kussens. Het waren dik gewatteerde kledingstukken. Een jack met een dikke laag schuimrubber op een zware geweven stof die er heel wat sterker dan leer uitzag, vooral de laag op de mouwen. Een soort beenflappen als van een cowboybroek hadden stijf plastic onder de wattering, hard als een harnas; het plastic was in segmenten verdeeld en boog aan de knieën om de drager het lopen te vergemakkelijken. Een tweede stel flappen beschermden de achterkant van de benen, en hadden een keiharde plastic bilplaat, een koppelriem en gespen om ze aan de beenflappen aan de voorzijde te bevestigen.

Bij de kledingstukken hoorden handschoenen en een vreemd gevoerde helm met een gezichtsbeschermer van helder plexiglas. Ook vond ze een vest met het label kevlar, precies lijkend op de kogelvrije vesten die door brigades van de oproerpolitie werden gedragen.

Er zaten enkele scheurtjes in de kleding en op veel plaatsen waren grotere scheuren dichtgenaaid met zwart garen dat zo dik was als vissnoer. Chyna herkende dezelfde keurige steken als waarmee de oogleden en lippen van de jongen in de camper waren dichtgenaaid. Hier en daar zag ze niet-herstelbare gaatjes. Hondenbeten.

Het was de beschermende uitrusting die Vess droeg bij het africhten van de dobermanns.

Kennelijk had hij genoeg voering en versterkingsstukken van hard plastic aangebracht om ongeschonden door een troep leeuwen te kunnen wandelen. Voor iemand die graag een risico waagde, voor iemand die ervan hield een leven op de rand van de afgrond te leiden, kwam het Chyna voor dat Vess wel uitzonderlijk drastische voorzorgsmaatregelen nam om zijn dobermanns goed af te richten.

Die uitzonderlijke bescherming van iemand als Vess maakte Chyna meer dan duidelijk wat ze over het grote gevaar van de verscheurende honden moest weten.

1o

Geen tweeëntwintig uur na de eerste schreeuw in het huis van de Templetons in Napa. Het leek een heel leven. En nu op naar een volgend middernachtelijk uur en wat daarna in het ongewisse lag.

Er brandden twee lampen in de woonkamer. Chyna bekommerde zich er niet meer om het huis in het donker te laten. Zodra ze de voordeur zou uitgaan en met de honden werd geconfronteerd, had ze toch geen schijn van kans om Vess, mocht hij eerder thuiskomen, in de waan te laten dat alles veilig was.

De klok op de schoorsteenmantel stond op halfelf.

Ariel was in een fauteuil gaan zitten. Ze had haar armen om haar schouders geslagen en wiegde langzaam heen en weer alsof ze ergens pijn had, maar ze gaf geen kik en haar gezicht bleef zonder enige uitdrukking.

De beschermende kleding van Vess was Chyna veel te groot en ze balanceerde tussen het lacherige gevoel dat ze er idioot uitzag en de vrees dat ze door de volumineuze kleding ernstig in haar bewegingen zou worden belemmerd. Ze had de onderkanten van de beschermende beenstukken omgeslagen en vastgezet met grote veiligheidsspelden die ze in een naaidoos in de bijkeuken had gevonden. De riemen aan de beenstukken waren met ogen en gespen verstelbaar, zodat ze de voor- en achterstukken goed stevig kon aansnoeren om te voorkomen dat ze van haar benen gleden. Ook de polsstukken van de zwaar gevoerde mouwen konden worden teruggeslagen en vastgespeld. Het kogelvrije vest gaf haar bovenlijf een flinke omvang, waardoor ze niet het gevoel had in het gevoerde jack rond te zwemmen. Ze droeg een uit verschillende delen bestaande kraag van hard plastic om haar hals om te verhinderen dat de honden hun tanden in haar keel konden zetten. Als ze kernafval in een gesmolten reactor had moeten opruimen, zou ze zich niet met meer voorzorg hebben beschermd.

Toch bleef ze op enkele punten kwetsbaar, vooral aan haar voeten en enkels. Bij de kleding van Vess voor het trainen van de honden hoorde een paar leren soldatenlaarzen met stalen neuzen, maar die waren Chyna veel te groot. Ter bescherming tegen hondenbeten waren haar zachte lage schoenen net zo doeltreffend als huispantoffels. Om van de deur naar de camper te komen zonder ernstige beten op te lopen, moest Chyna zowel snel als agressief zijn.

Ze had overwogen een knuppel of zoiets mee te nemen. Maar omdat de lagen beschermende kleding het haar vrijwel onmogelijk maakten zich snel voort te bewegen, kon ze een knuppel niet afdoende gebruiken om er een dobermann mee buiten gevecht te stellen, of het beest zelfs maar op een afstand te kunnen houden. In plaats daarvan koos Chyna voor twee spuitbussen, beide met hevel, die ze uit een kast van de bijkeuken had opgediept. In de ene bus zat een middel om glazen oppervlakken mee te reinigen, in de ander een vlekkenverwijder voor vloerkleden en meubelbekleding. Ze had de twee bussen onder de warmwaterkraan uitgespoeld en eerst overwogen of ze er bleekwater in zou doen, maar ze nam toch liever zuivere ammoniak. De propere Vess, bewoner van een in brandschone staat gehouden huis, had er twee literflessen van. Chyna had er de spuitbussen mee gevuld. Ze stonden klaar bij de voordeur. Beide tuitjes konden op twee standen worden gezet: voor het sproeien van een nevel of spuiten van een rechte straal. Ze stonden op straal.

Ariel bleef haar armen om haar schouders houden en zwijgend in de fauteuil heen en weer wiegen, waarbij ze naar het vloerkleed staarde.

Hoewel het niet waarschijnlijk was dat het catatonische meisje uit haar stoel zou opstaan om op eigen gelegenheid weg te lopen, zei Chyna: ‘Blijf zitten waar je zit, schat. Niet weglopen, oké? Ik kom je zo gauw mogelijk halen.’

Ariel gaf geen antwoord.

‘Blijf daar zitten.’

De dikke lagen beschermende kleding drukten zwaar op Chyna’s gekneusde spieren en pijnlijke gewrichten. Dit ongerief vertraagde haar zowel lichamelijk als geestelijk, minuut na minuut. Ze moest in actie komen nu ze nog redelijk helder dacht en nog goed in beweging kon blijven.

Chyna zette de helm op. Ze had er een opgevouwen handdoek ingelegd, zodat de helm niet los op haar hoofd rustte, en het kinriempje hield hem eveneens op zijn plaats. De onderrand van het gebogen vizier van plexiglas zakte tot vijf centimeter onder haar kin, maar de onderkant was open om gemakkelijk lucht toe te laten, terwijl er voor extra luchttoevoer zes gaatjes in het midden zaten.

Ze keek door beide ramen naar de veranda, verlicht door de twee lampen in de kamer. Geen dobermann te bekennen.

De tuin lag in donker gehuld en op het weiland achter de tuin leek het zo duister als de achterkant van de maan. Misschien keken de honden daar naar haar silhouet achter de verlichte ramen, en wie weet lagen ze ineengedoken onder de balustrade van de veranda, klaar om haar te bespringen.

Ze keek op de klok.

Acht minuten over halfelf.

‘God, wat zie ik hier verschrikkelijk tegenop,’ mompelde ze. Merkwaardig genoeg moest ze aan de pop van een vlinder denken die ze eens had gevonden toen ze veertien of vijftien jaar geleden met haar moeder bij mensen in Pennsylvania logeerde. De cocon hing aan een berkentwijgje en was door het zonlicht erachter halfdoorschijnend, zodat ze het insect in de cocon goed kon zien. Het insect was het rupsenstadium al voorbij en had zich tot een complete vlinder ontwikkeld. Nu de metamorfose zich had voltrokken, trilde de vlinder heftig in de cocon, alsof hij zich wel wilde bevrijden, maar toch bang was voor de vijandige wereld waarin hij werd geboren. In haar dikke kleding met pantserstukken van hard plastic trilde Chyna nu zo heftig als die vlinder, al deinsde ze terug voor de donkere wereld die haar wachtte en wilde ze zich zelfs dieper in haar cocon terugtrekken. Chyna liep naar de voordeur.

Ze trok de vlekkerige leren handschoenen aan: zwaar, maar van een verbazingwekkende buigzaamheid. Ze waren haar veel te groot, maar er zaten verstelbare strips aan de polsstukken om ze op hun plaats te houden.

Met een draad had ze een koperen sleutel door het oogje in de greep aan de duim van de rechterhandschoen vastgenaaid. De tandingen van de sleutel staken buiten de punt van de duim uit, zodat ze de sleutel gemakkelijk in het sleutelgat van het portier van de camper kon steken. Ze wilde niet staan frutselen om de sleutel uit een zak op te diepen terwijl de honden haar van alle kanten aanvielen, en vooral het risico vermijden dat ze de sleutel zou laten vallen.

Het kon natuurlijk zijn dat Vess het portier niet had afgesloten. Maar ze nam geen enkel risico.

Ze greep de spuitbussen bij de deur. In iedere hand een. Ze keek goed of de tuitjes op straal stonden.

Zo zacht mogelijk draaide ze het slot van de voordeur om, luisterde of ze het holle gebonk van de hondenpoten op de planken van de veranda al hoorde en opende de deur op een kier.

Geen honden op de veranda.

Chyna deed twee stappen naar buiten en sloot de deur zo snel mogelijk achter zich. Ze had moeite het slot aan de buitenkant dicht te draaien met de spuitbussen in haar handen.

Ze haakte haar vingers om de heveltjes van de bussen. Of deze wapens enig effect sorteerden, hing af van de snelheid waarmee de honden haar konden bespringen, en of ze in zo’n korte tijdsduur goed zou kunnen richten.

In de al even donkere als windloze avond hing de mobile van zeeschelpjes roerloos. Geen blad van de boom aan het eind van de veranda bewoog.

De avond leek geluidloos. Maar door de gevoerde helm over haar oren kon ze geen zachte geluiden waarnemen.

Ze kreeg het gevoel dat de wereld om haar heen slechts een heel gedetailleerd diorama in een glazen presse-papier was.

Nu er geen zuchtje wind stond, roken de honden misschien niet dat ze naar buiten was gekomen.

Ja, en misschien kunnen varkens vliegen maar houden ze het voor ons geheim.

De natuurstenen trap naar de tuin lag aan de andere kant van de veranda. Daar stond de camper op het pad om het huis, drie meter van de trap af.

Met haar rug tegen de muur van het huis schuifelde Chyna naar rechts. Ze keek daarbij herhaaldelijk naar links en over de balustrade de tuin in die recht voor haar lag. Geen honden.

De avondlucht was zo kil dat de binnenkant van haar vizier door haar ademhaling begon te beslaan. De neerslag van elke uitademing op het plexiglas vervluchtigde wel snel, maar elke volgende uitademing deed het glas over een groter oppervlakte beslaan. Ondanks de ventilatie onder haar kin en door de zes gaten ter grootte van een stuiver in het midden van het vizier, maakte ze zich grote zorgen dat ze door haar eigen warme ademhaling uiteindelijk niets meer zou kunnen zien. Ze ademde zwaar en snel en kon het tempo van haar ademhaling al evenmin laten afnemen als het razende bonken van haar hart.

Als ze elke ademhaling naar de open onderkant van het vizier uitblies, zou ze het probleem misschien kunnen verkleinen. Het resultaat was een zwak, holklinkend gefluit, gekenmerkt door een vibrato dat de omvang van haar grote angst weergaf.

Twee kleine glijdende stappen, drie, vier. Ze schoof zijdelings langs het raam van de woonkamer. Ze voelde zich onbehaaglijk door het licht achter haar rug. Weer in silhouet.

Ze had de lampen uit moeten doen, maar ze had Ariel niet in het donker willen achterlaten. In de toestand waarin het meisje verkeerde, wist ze waarschijnlijk niet eens of het licht brandde of uit was, maar Chyna had het niet juist gevonden om Ariel in het volslagen donker te laten zitten.

Nadat ze de helft van het stuk tot het eind van de veranda zonder enige tegenstand had afgelegd, vatte Chyna meer moed. Ze schoof nu niet meer met haar rug langs de muur, maar schuifelde zo snel als de belemmerende kleding haar toestond frontaal naar de trap aan het eind.

Zo zwart als het duister waaruit hij opdook, zo stil als de wolkenvelden die hoog door het firmament zeilden, rende de eerste dobermann vanaf de voorzijde van de camper op haar af. Hij blafte noch gromde.

Bijna zag ze hem niet op tijd. Omdat ze een ogenblik vergat met overleg uit te ademen, verspreidde zich een breed waas op de binnenkant van haar vizier. De bleke film druppeltjes verdween wel snel als een zich terugtrekkende golf, maar de hond was er al en sprong met zijn oren plat tegen zijn gespitste kop, de lippen van de tanden weggetrokken, de treden naar de veranda op. Ze drukte op de hevel van de spuitbus die ze in haar rechterhand klemde. Een straal ammoniak spoot ongeveer twee meter door de stille avondlucht.

De hond was nog niet binnen bereik van de straal toen de ammoniak op de planken vloer van de veranda spatte, maar hij kwam wel snel dichterbij.

Ze voelde zich stom, als een kind met een waterpistooltje. Dit kon nooit goed lukken. Maar allejezus, het móést lukken, anders was ze hondenvoer.

Ze drukte meteen weer op de hevel. De hond was al bijna op de veranda, maar de straal viel net iets te kort om zijn kop te raken en Chyna wilde dat ze een spuitbus had met veel meer kracht achter de straal, minstens zes meter, zodat ze de hond kon tegenhouden voordat hij bij haar was, maar ze drukte de hevel weer in toen de kostbare straal nog viel en pas de volgende trof de hond op de veranda. Ze richtte op zijn ogen, maar de ammoniak raakte zijn snuit en spatte op zijn neus en ontblote tanden.

De uitwerking kwam op slag. De dobermann gleed uit en tuimelde jankend naar Chyna toe. Als ze niet opzij was gesprongen, zou hij haar met zijn volle gewicht hebben geramd.

De ammoniak brandde in dikke druppels op zijn tong en de giftige damp drong in zijn longen. Niet in staat om naar frisse lucht te happen, rolde de dobermann zich op zijn rug en klauwde verwoed met zijn voorpoten aan zijn snuit. Hij piepte en rochelde en slaakte schrille geluidjes van benauwdheid.

Chyna keerde zich van de dobermann af en liep door. Tot haar verbazing hoorde ze zich hardop in de helm foeteren. ‘Verdomme, verdomme …’

Vooruit, nu gewoon doorlopen naar de trap. Daar keek ze behoedzaam om en zag dat de grote hond weer overeind was gekrabbeld en kopschuddend rondwaggelde. Tussen zijn schelle gejank van pijn door nieste hij hevig.

De tweede hond vlóóg bijna letterlijk uit het donker op haar af. Hij viel haar op de onderste tree aan. Uit haar ooghoek bespeurde ze links van haar een beweging, draaide haar hoofd opzij en zag een springende dobermann als een mortiergranaat naar haar zij suizen. Ze kon haar linkerarm nog heffen en de spuitbus naar de hond toe zwaaien, maar ze was niet snel genoeg en voordat ze een straal ammoniak kon spuiten raakte hij haar zo hard dat ze bijna ondersteboven kegelde. Ze struikelde opzij, maar wist met meer geluk dan bekwaamheid haar evenwicht te bewaren.

De dobermann had zijn tanden in haar dikke linkermouw gezet. Hij hield haar niet zoals een politiehond zonder door te bijten vast, maar knauwde aan de mouwbekleding alsof het een stuk vlees was. Wat de hond probeerde was de mouw openscheuren en haar ernstig verwonden, dus een slagader openrijten om haar te laten doodbloeden, maar gelukkig drongen zijn tanden niet tot op haar huid door.

Nadat de hond volgens de wijze waarop hij was afgericht geluidloos op haar was toegesprongen, gaf hij nog steeds geen kik. Maar toen kwam er een zacht geluid uit zijn keel, iets tussen een gegrom en een hongerig gepiep in, een beangstigend begerig gegier dat ze ondanks haar gevoerde helm goed hoorde.

Zonder aarzelen spoot ze voor haar buik langs met haar rechterhand een straal ammoniak in de felle zwarte hondenogen.

De kaken van de hond sprongen open alsof ze deel uitmaakten van een mechaniek waarvan een veer brak. Hij viel opzij met zilverig druipende speekseldraden aan zijn zwarte lippen en jankte van pijn.

Ze dacht aan de waarschuwing die ze op het etiket van de fles ammoniak had gelezen: Kan ernstig maar tijdelijk oogletsel veroorzaken.

Kermend als een gewond kind rolde de hond door het gras, klauwde aan zijn ogen zoals de eerste hond ook had gedaan, maar veel harder en dringender.

Op het etiket van de fles werd aanbevolen om ogen die met ammoniak in aanraking waren gekomen, een kwartier lang onder de stromende koude kraan uit te spoelen. De hond had geen water, tenzij hij op de tast zijn weg zou weten te vinden naar een riviertje of vijver in de buurt. Ze was dus minstens een kwartier van hem verlost, waarschijnlijk nog langer.

De dobermann sprong op en joeg met klappende kaken zijn eigen staart achterna. Hij struikelde, rolde weer om, krabbelde overeind en schoot als een pijl uit de boog het donker in, tijdelijk verblind en met hevige pijn.

Verbijsterd en ineenkrimpend van medelijden met het arme dier, luisterde Chyna naar zijn hels gejammer en ze haastte zich verder naar de camper. De hond zou haar zonder aarzelen aan stukken hebben gescheurd als hij de kans had gekregen, maar de dobermann was nu eenmaal door zijn training een instinctief handelende moordenaar geworden, niet naar zijn geaardheid. In zekere zin waren de honden ook slachtoffers van Edgler Vess. Hij had hun natuur voor zijn doeleinden verwrongen. Als ze op haar beschermende kleding had kunnen vertrouwen, zou ze de hond zijn lijden hebben bespaard.

Hoeveel honden nog?

Vess had zo’n beetje gesuggereerd dat er meer waren. Had hij niet vier waakhonden gezegd? Hij kon natuurlijk gelogen hebben. Misschien waren er niet meer dan twee.

In beweging blijven.

Ze kwam bij de camper en wilde het rechterportier van de cabine openen. Op slot.

Geen honden meer, alsjeblieft. Geef me vijf seconden zonder dobermanns.

Ze liet de spuitbus in haar rechterhand los om de sleutel tussen duim en wijsvinger te kunnen nemen. Ze voelde het metaal nauwelijks door de dikke handschoen heen.

Haar hand beefde. Ze prikte mis en stootte de sleutel tegen de verchroomde plaat van het cilinderslot. Ze zou de sleutel hebben laten vallen als hij niet vastgenaaid had gezeten.

Net toen ze de sleutel bij haar tweede poging in het slot wilde steken, werd ze weer door een dobermann aangevallen, ditmaal van achteren. Hij sprong op haar rug en beet naar haar nek. Ze sloeg naar voren en het vizier van haar helm smakte tegen het portier.

De tanden van de hond beten door de dikke rolkraag van het beschermende jack heen en ongetwijfeld in de gesegmenteerde halsbeschermer van hard plastic onder het jack. De hond hield de kraag met zijn tanden beet en klauwde tevergeefs met zijn nagels aan haar, als een duivelse verkrachter uit een angstdroom.

Nadat ze eerst door de sprong van de hond tegen het portier was gestoten, werd ze nu weer door zijn gewicht en zijn harde gesleur achteruit getrokken. Ze tuimelde bijna achterover, maar ze begreep dat de hond in dat geval in het voordeel zou zijn.

Blijf staan. Blijf groter dan hij.

Terwijl ze zich een halve slag om haar as rondgooide om haar evenwicht te bewaren, zag ze dat de eerste dobermann niet meer op de veranda was. Verbazingwekkend genoeg moest de kleine dobermann die aan haar nek hing dezelfde hond zijn die ze op zijn snuit had gespoten. Hij was weer op adem gekomen, terug naar het front, niet afgeschrikt door haar chemisch wapentuig, alles inzettend voor Edgler Vess.

Misschien waren er toch niet meer dan twee dobermanns. Chyna hield nog een spuitbus in haar linkerhand. Ze drukte de hevel in en mikte een paar keer over haar schouder. Maar door de zware voering van de mouwen kon ze haar armen niet ver buigen en het lukte haar niet vanuit de juiste hoek een ammoniakstraal in de ogen van de hond te spuiten.

Ze wierp zich hard achteruit tegen het portier van de camper, zoals ze zich van de stoel op haar rug had bevrijd. De dobermann hing op dezelfde wijze aan haar rug als de stoel toen ze die tegen de natuurstenen muur van de schoorsteen kapot had geramd, en de hond ving de volle klap tegen het portier op.

Hij liet haar los en viel piepend opzij, een jammerend geluid waar ze beroerd van werd, maar het was ook een góéd geluid. O, ja!

Een geluid dat haar als muziek in de oren klonk.

Met tinkelende gespen en tegen elkaar flappende beenbeschermers schuifelde Chyna opzij om buiten bereik van de hond te komen, als de dood dat hij in haar enkels, haar kwetsbare enkels, zou bijten. Maar de hond leek opeens geen vechtlust meer te hebben. Hij sloop met zijn staart tussen zijn poten weg, zijn ogen draaiend om haar uit een ooghoek in de gaten te blijven houden, terwijl hij beefde en piepend hijgende geluiden slaakte alsof hij aan een long was gekwetst, en hinkte om zijn rechterachterpoot te ontzien.

Ze drukte de hevel in, maar de hond was al buiten haar bereik en de straal ammoniak plensde met een boogje in het gras. Twee honden uitgeschakeld.

Opschieten nu, opschieten.

Chyna richtte haar aandacht weer op de camper – en slaakte een gil toen een derde hond, zwaarder dan ze zelf was, haar naar de keel vloog en in haar jack beet. Wankelend door zijn kracht struikelde ze achteruit.

En ze ging neer. Verdomme! Ze lag nog niet op de grond of de dobermann sprong bovenop haar en zette zijn tanden verwoed in de kraag van het jack.

Ondanks de dikke kleding werd Chyna de adem afgesneden toen ze hard op haar achterste neerkwam. De spuitbus vloog ronddraaiend uit haar linkerhand. Ze greep ernaar, maar miste.

De hond rukte een stuk van het jack rond de kraag los en schudde zijn kop om het brok opzij te slingeren, waarbij het vizier van haar helm vol schuimend speeksel spatte. Hij attaqueerde haar weer om nog harder aan het kapotte gedeelte te rukken, dieper gravend naar haar vlees, haar bloed, zijn triomf.

Ze stompte met beide vuisten tegen zijn slanke kop en probeerde vooral zijn oren te raken, in de hoop dat ze gevoelig en kwetsbaar waren. ‘Ga godverdomme van me af! Sodemieter op!’

De dobermann hapte naar haar rechterhandschoen, miste en hapte nogmaals. En nu had hij beet. De gepunte tanden drongen niet helemaal door het taaie leer heen, maar hij schudde haar hand heftig heen en weer, alsof hij een rat te pakken had en de ruggengraat van zijn prooi wilde breken. Hoewel hij haar huid niet had beschadigd, was de knauwende druk van de beet zo pijnlijk dat Chyna het uitschreeuwde.

In een oogwenk had de hond haar hand losgelaten en stortte hij zich weer op haar keel. Door het opengereten jack heen. Zijn tanden rukten aan het kogelvrije vest.

Jammerend van pijn strekte Chyna haar rechterhand uit naar de spuitbus in het gras. Het wapen lag dertig centimeter buiten haar bereik.

Terwijl ze haar hoofd opzij draaide om naar de spuitbus te kijken, bracht ze de onderkant van het vizier van haar helm onwillekeurig een eindje omhoog, waardoor de dobermann gemakkelijker bij haar keel kon komen. Hij stak zijn snuit onder de welving van het plexiglas, boven het kogelvrije vest, en beet in de dikke bekleding aan de buitenkant van de gesegmenteerde kraag van hard plastic, haar laatste verdedigingslinie. Om die beschermende kraag los te rukken trok de hond zo hard achteruit dat Chyna’s hoofd van de grond werd gelicht. Pijn vlamde door haar hals.

Ze probeerde de dobermann van zich af te duwen. Hij was zwaar en bleef halsstarrig op haar drukken, waarbij hij verwoed met zijn nagels aan haar bleef klauwen.

Terwijl de hond aan haar plastic kraag rukte, voelde ze zijn warme adem onder haar kin. Stel dat hij zijn snuit onder de rand in een betere positie kon wrikken, dan beet hij misschien in haar kin, nee, dan zóú hij ongetwijfeld in haar kin bijten en dat kon hem ieder moment lukken.

Ze duwde en schoof uit alle macht opzij. De hond bleef vasthouden, maar ze slaagde erin een stukje dichter bij de spuitbus te komen. Ze wrikte weer opzij en nu lag de spuitbus nog maar vijftien centimeter buiten haar bereik.

Ze zag de andere dobermann naderbij hinken, bereid om weer aan de strijd deel te nemen. Ze had zijn longen blijkbaar toch niet beschadigd toen ze hem tegen de camper had geramd. Twee honden. Ze kon er geen twee tegelijk aan, zeker niet als ze beide dobermanns bovenop haar had.

In wanhoop schoof ze ruggelings verder opzij en sleepte de niet loslatende dobermann met zich mee.

Zijn warme tong likte het zweet aan de onderkant van haar kin op. Diep in zijn keel maakte hij dat angstaanjagende, bloeddorstige geluid.

Duw hem weg.

De andere hond had het punt van haar grootste kwetsbaarheid ontdekt en hinkte naar haar rechtervoet. Ze schopte naar hem en hij deinsde even achteruit, maar viel meteen weer aan. Ze schopte nogmaals en de dobermann beet de hak van haar schoen.

Door haar snelle, benarde ademhaling besloeg de binnenkant van het vizier. De aan haar hangende dobermann hield zijn snuit onder het vizier en zijn adem verdubbelde de bewaseming. Ze was zo goed als verblind.

Ze trapte met beide voeten om de hinkende hond van haar af te houden. Schoppend schoof ze door naar de spuitbus.

De tong van de andere hond slobberde aan haar kin. De stank van zijn adem. De tanden op een paar centimeter van haar keel. Die tong weer.

Chyna voelde de spuitbus. Haar vingers sloten zich eromheen. Hoewel de hondenbeet niet door haar handschoen was gedrongen, klopte haar hand zo verlammend pijnlijk dat ze bang was dat ze de spuitbus niet goed zou kunnen vasthouden om de hevel in te drukken, maar opeens spoot ze blindelings een straal ammoniak de lucht in. Zonder erbij na te denken had ze met haar gezwollen wijsvinger geknepen. De pijnscheut maakte haar duizelig. Met haar middelvinger op de hevel spoot ze voor de tweede keer.

Al schopte en trapte ze nog zo verwoed, de hinkende hond beet door haar schoen heen. Zijn tanden drongen in haar voet. Chyna richtte een lange straat ammoniak op haar voeten. En nog een. Abrupt liet de dobermann haar los. Chyna en de hond jammerden in koor. Verblind en bevend deelden ze een helse pijn.

Klappende kaken. De andere hond. Onder het vizier door kwam hij steeds dichter bij haar keel. Klap-klap-klap. En dat begerige, naar bloed hunkerende gejank.

Ze duwde de spuitbus tegen zijn kop, drukte de hevel in en trok de bus terug. De hond krabbelde kermend van haar borst af. Door de gaatjes in het midden van het vizier waren een paar druppeltjes ammoniak naar binnen gedrongen. Ze kon al niets zien door het beslagen plexiglas en de bijtende damp maakte haar het ademhalen des te moeilijker.

Naar lucht snakkend, met betraande ogen, kroop ze op handen en knieën de kant op waar de camper stond. Dat hoopte ze althans. Ze bonkte tegen de zijkant en hees zich overeind. Haar aangebeten voet voelde heel warm, misschien omdat er veel bloed in haar schoen was gelopen, maar ze kon wel op de voet staan. Drie honden. Tot dusver.

Als er drie waren, liep er vast wel een vierde rond.

De vierde hond zou onverbiddelijk komen.

De ammoniak verdampte van het vizier en minder snel van de voorzijde van het jack. De dampen minderden wel, maar niet snel genoeg. Wat wilde ze de helm graag afgooien en heel diep frisse lucht inzuigen, maar ze waagde het niet voordat ze veilig en wel in de camper was aangeland.

Ze stikte bijna in de ammoniakdamp en probeerde eraan te denken naar beneden onder het plexiglas door uit te ademen. Half verblind door haar tranende ogen tastte ze de zijkant van de camper af tot ze weer bij het portier van de cabine stond. Tot haar opluchting deed haar aangebeten voet minder pijn dan ze had gevreesd. De scheuten waren te verdragen.

De sleutel zat nog aan de rechterhandschoen. Ze nam hem stevig tussen duim en wijsvinger.

In de verte jankte een hond. Waarschijnlijk was het de eerste die ze op zijn snuit had gespoten. Dichterbij jammerde een tweede dobermann hartverscheurend. De derde slaakte piepende geluiden en nieste, kokhalzend van de ammoniakdamp.

Maar waar was de vierde?

Na blindelings tasten vond ze de verchroomde plaat met het portierslot en wurmde de sleutel er op goed geluk in. Ze opende het portier en hees zich in de bijrijdersstoel.

Nauwelijks had ze het portier dichtgeslagen of er bonkte iets heel hard tegen de buitenkant. De vierde hond.

Chyna zette de helm af en trok de handschoenen uit. Ze worstelde zich uit het gevoerde jack.

Met ontblote tanden sprong de vierde dobermann tegen het portierraam op. Zijn nagels tikten klauwend tegen het glas. Hij liet zich op het gras terugvallen en staarde woedend naar haar.

In het licht van het ganglampje lag het lijk van Laura Templeton nog steeds in een warrige massa boeien en ketenen op het bed, in een laken gewikkeld.

Chyna kreeg het benauwd van emotie en er kwam zo’n brok in haar keel dat ze nauwelijks kon slikken. Ze kon niet aanvaarden dat de dode vrouw op het bed haar vriendin Laura was. Haar geest was weg en dit was niet meer dan haar lege omhulsel, slechts een vergankelijk lichaam. Laura was in de nacht afgereisd naar een beter en menswaardiger oord, en het had geen zin om haar te huilen, want ze was de materie ontstegen.

De kastdeur zat op slot. Chyna was er zeker van dat de dode jongen er nog in hing.

Nadat Chyna veertien uur – of nog langer – niet in de kleine slaapkamer van de camper was geweest, had de bedompte lucht een vage weerzinwekkende stank van ontbinding aangenomen. Ze had erger verwacht, maar ze ademde niettemin door haar mond om de stank niet te hoeven ruiken.

Ze deed de leeslamp aan en opende de bovenste la van het kastje naast het bed. De voorwerpen die ze de vorige nacht in de la had gezien, waren nog allemaal aanwezig. Ze rammelden een beetje door de trillingen van de lopende motor in de vloer.

Ze werd zenuwachtig door het stationair draaien van de motor, want stel dat Vess eerder thuiskwam, dan kon het geluid ervan de nadering van zijn auto overstemmen. Maar ze moest licht hebben en ze wilde niet het risico lopen dat de accu leeg raakte. Uit de la nam ze het doosje gaasverbandjes, de rol verbandpleister en de schaar.

In de zitruimte achter de cockpit ging ze in een leunstoel zitten. Ze had de beschermende kleding al eerder afgedaan en nu trok ze haar rechterschoen uit. Ze verwijderde haar van bloed doordrenkte sok voorzichtig.

Uit twee wondjes van de hondentanden bovenop haar voet welde traag donker bloed. Maar het bloed sijpelde, het gutste er niet uit en van die wondjes zou ze heus niet meteen doodgaan. Snel drukte ze een dubbele laag gaasverbandjes op de sijpelende gaatjes en plakte ze goed met pleister vast. Door de verbandpleister zo strak mogelijk aan te brengen en druk op de wondjes uit te oefenen, kon ze het bloeden misschien minderen of zelfs helemaal stelpen.

Ze had de wondjes met jodium of iets dergelijks willen desinfecteren, maar er lag niets ontsmettends in de la. In ieder geval zou een eventuele ontsteking toch pas over een paar uur inzetten en tegen die tijd was ze hier allang weg en in een ziekenhuis voor afdoende behandeling. Of ze was dood als gevolg van een andere oorzaak.

De kans op hondsdolheid leek gering, zo niet nihil. Iemand als Edgler Vess keek nauwgezet toe op de gezondheid van zijn honden en ze hadden ongetwijfeld alle inentingen gehad.

Haar sok was koud en slijmerig van het stollende bloed en ze deed maar geen moeite om hem weer aan te trekken. Ze stak haar verbonden voet in haar schoen en maakte de veter losjes vast.

In een smalle ruimte tussen de keukenkastjes en de koelkast stond een metalen vouwtrapje. In het gangetje achterin de camper klapte ze het trapje open onder het dakraampje; het was een plat vlak van ondoorschijnend plastic, ongeveer een meter lang en een halve meter breed.

Ze klom op het trapje om te kijken of het open kon voor het binnenlaten van frisse lucht, of dat het aan de binnenkant aan het dak vastzat. Helaas zat het muurvast, zonder ventilatiehaak, en de montageflens zat aan de buitenkant. Van binnenuit kon ze niet bij de schroeven of bouten komen.

Onder haar beschermende kleding had ze een riem met diverse stukken gereedschap omgegord die ze in een la van de werkbank van Vess had gevonden. Ze had de riem met de beschermende kleding afgelegd. Nu lag hij op de eettafel.

Omdat ze in de kelder nog niet wist welke materialen ze eventueel nodig zou hebben, had ze maar een greep gedaan: een gewone nijptang, een gepunte tang, platte en ronde vijlen, en schroevendraaiers van verschillende formaten en breedten. Ook een hamer. Die kon ze het beste gebruiken.

Op de onderste van het uit twee treden bestaande trapje kwam haar hoofd ongeveer vijfentwintig centimeter onder het dakraampje. Ze wendde haar gezicht af, zwaaide de hamer met haar linkerhand omhoog en de vlakke kop ramde met veel geraas tegen het plastic.

Geen barst te bekennen.

Chyna trok met volle kracht van leer. Bij elke slag trilde het plastic, maar de trillingen gingen ook pijnlijk door haar oververmoeide spieren en zere botten.

De camper was minstens vijftien jaar oud en het dakraampje zag eruit als behorend bij de oorspronkelijke constructie. Het was geen plexiglas, maar veel minder sterke kunststof. In de loop der jaren hadden zonlicht, regen en vorst het plastic bros gemaakt. Toen barstte het rechthoekige paneel langs een zijkant. Chyna beukte langs de barst tot hij helemaal tot de hoek doorliep, daarna over de breedte en tenslotte over de lengte.

Ze moest herhaaldelijk op adem komen en de hamer van de ene hand in de andere nemen. Eindelijk rammelde het plastic los in de lijst en zat het alleen nog met een paar splinters langs de breuklijn en aan de nog ongebarsten vierde kant vast.

Chyna liet de hamer vallen, boog haar stijf geworden handen een paar keer en zette haar handpalmen tegen het plastic. Kreunend van inspanning duwde ze omhoog terwijl ze op de tweede tree van het trapje ging staan.

Met een droog versplinterend geluid week het plastic een paar centimeter. De hoekige randen knersten tegen elkaar. Krakend boog het plastic op de vierde rand iets naar buiten en wilde niet verder … wilde niet verder … tot ze een woedende kreet slaakte en met verdubbelde kracht nog harder drukte. Abrupt brak de vierde kant in een keer los met een knal als van een pistoolschot. Ze duwde het plastic raampje naar buiten. Het kletterde over het dak en viel op het pad.

Door de opening zag Chyna de maan plotseling door de wolken breken. Koud licht viel op haar geheven gezicht en in de bodemloze hemel blonk het pure witte vuur van sterren.

Chyna manoeuvreerde de camper van het pad af langs de voorzijde van het huis, parallel aan de veranda en zo dicht als ze er maar bij kon komen. Ze liet de lange wagen langzaam uitrollen en lette er goed op dat de banden het hoge gras niet omploegden, want zelfs na een halve dag regen kon de aarde eronder nog zacht zijn en ze wilde niet vast komen te zitten.

Zodra de camper naar haar zin geparkeerd stond, trok ze de handrem aan en zette de pook in de vrijstand, maar liet de motor lopen.

In het gangetje achterin de camper was het trapje omgevallen. Ze zette het overeind en klom erop. Ze stak haar hoofd in de avondlucht door het gat in het dakraampje.

Had het trapje maar een derde tree! Ze moest zich uit het gangetje naar buiten werken en op het trapje stond ze in een veel minder gunstige positie dan ze graag had gewild.

Ze legde haar vlakke handen op het dak, links en rechts van de korte zijden van het raampje, en duwde zich omhoog. Ze zette zoveel kracht dat er pijnscheuten door de pezen van haar hals en schouders vlamden; haar hartslag bonkte als paukenslagen in haar oren en halsslagaders, en al haar arm- en rugspieren trilden van inspanning.

Pijn en vermoeidheid speelden haar onverbiddelijk parten. Maar toen dacht ze aan Ariel die zich met haar armen om haar schouders in de leunstoel heen en weer zat te wiegen, een vér afwezige blik en haar mond als in een stille schreeuw half geopend. Dit beeld gaf Chyna extra kracht, alsof ze tot nog toe ongekende reserves aanboorde. Haar trillende armen strekten zich langzaam en haar lijf kwam centimeter voor centimeter omhoog, waarbij ze verwoed trappelde als een zwemmer die uit diep water naar de oppervlakte stijgt. Eindelijk kon ze haar ellebogen over de randen duwen en haar armen spreiden. Ze hees zich omhoog op het dak van de camper.

In de opening bleef haar sweater hier en daar aan kleine stukjes plastic haken die uit de lijst staken. Een paar scherpe puntjes drongen door de wollen stof heen en prikten in haar buik, maar ze rukte zich los.

Chyna kroop een eindje over het dak en rolde zich op haar rug. Ze hees haar sweater op om te voelen of haar buik door de scherpe puntjes gewond was. Er droop een beetje bloed uit een paar ondiepe schrammen. Geen ernstige verwondingen.

Vanuit de verte hoorde ze minstens twee dobermanns in het donker janken. In hun meelijwekkend gejammer lag zoveel angst, kwetsbaarheid, pijn en eenzaamheid dat ze het nauwelijks kon aanhoren.

Ze schoof naar de rand van het dak en keek naar de tuin aan de zijkant van het huis.

De ongekwetste dobermann draafde voor de draaiende motor van de camper heen en weer en het beest zag haar meteen. Hij kwam met ontblote tanden pal onder haar staan en staarde omhoog, niet afgeschrikt door het gejammer van zijn drie soortgenoten.

Chyna schoof weer terug naar het midden en krabbelde overeind. Het metalen dak was een beetje glad van dauw en ze was blij dat haar schoenen gummizolen hadden. Als ze uitgleed en ongewapend en zonder beschermende kleding in de tuin viel, zou de hond haar bespringen en haar keel in tien seconden openrukken.

De camper stond een centimeter of vijf onder de uitstekende rand van de overkapping van de veranda. Ze had de camper zo gemanoeuvreerd dat hij dicht langs het huis stond.

Ze stapte over de ruimte heen op het schuine verandadak. De geteerde spanen hadden een korrelige structuur, lang niet zo verraderlijk glad als het dak van de camper.

De helling van het verandadak viel ook mee en ze klom gemakkelijk naar de buitenmuur van de voorzijde van het huis. De regen van de vorige nacht en ochtend deed een teerachtige geur opstijgen uit de talloze lagen creosoot waarmee de houtblokken in de loop der jaren waren bestreken.

Het schuifraam van Vess’ slaapkamer op de bovenverdieping stond op een kier van tien centimeter, zoals ze voor het verlaten van het huis had gedaan. Ze sloeg haar pijnlijke handen onder de rand en schoof het raam kreunend omhoog. Door de regen was het hout een beetje uitgezet, maar hoewel het een paar keer bleef steken, kon ze het raam helemaal openschuiven.

Ze klom de kamer in, waar ze een lamp had laten branden.

In de gang boven keek ze naar de openstaande deur van de werkkamer tegenover de slaapkamer. Er brandde geen licht. Chyna bleef het onaangename gevoel houden dat er in die kamer iets was wat aan haar aandacht was ontsnapt, iets van vitaal belang dat ze over Edgler Vess zou moeten weten.

Maar ze had nu geen tijd meer om opnieuw te gaan speuren. Ze haastte zich naar de woonkamer beneden.

Ariel zat nog steeds ineengedoken in de fauteuil, zich wiegend met haar armen om haar schouders, eenzaam en verloren.

De klok op de schoorsteen stond op vier minuten over elf. ‘Blijf nog even zitten,’ instrueerde Chyna. ‘Een paar minuutjes nog maar, schat.’

Ze liep via de keuken naar de bijkeuken, op zoek naar een bezem. Ze vond er een, en bovendien een vloertrekker. De steel ervan was langer dan die van de bezem, dus nam ze de trekker mee.

‘Toen ze weer de kamer binnenkwam, hoorde ze een bekend en beangstigend geluid. Piep-piep. Piep-piep-piep.

Ze keek naar het dichtstbijzijnde raam en zag de vierde dobermann aan het glas krabbelen. Hij had zijn gepunte oren gespitst, maar legde ze langs zijn kop toen Chyna hem aankeek. De hond slaakte het nu welbekende begerige gejank waarvan de fijne haartjes in haar nek overeind gingen staan.

Piep-piep-piep.

Ze wendde zich af van de hond en wilde naar Ariel lopen toen haar aandacht naar het andere raam werd getrokken. Daar stond óók een dobermann met zijn voorpoten tegen de onderkant van het raam.

Het moest de dobermann zijn die ze het eerst op de veranda was tegengekomen, de hond die ze ammoniak op zijn snuit had gespoten. Hij had zich snel hersteld en in haar voet gebeten toen ze door de derde hond tegen de grond was gegooid.

Ze wist zeker dat ze de hond die als een granaat op haar uit het donker was afgevlogen, de tweede, had verblind. Evenals nummer drie. Ze had tot dusver aangenomen dat ze déze hond met de tweede straal ammoniak buiten gevecht had gesteld.

Mis.

Op dat moment was ze zelf bijna verblind geweest door het beslagen vizier – en ook in paniek omdat de derde dobermann haar plat op de grond had gehouden en likkend aan haar kin door de bescherming om haar keel had gebeten. Ze wist alleen nog dat de hond had gejammerd toen ze hem een straal ammoniak had gegeven, en dat hij niet meer in haar voet had gebeten. De straal was net als de eerste keer alleen maar op zijn snuit terecht gekomen, niet in zijn ogen.

‘Heb jij even mazzel gehad, boefie,’ fluisterde ze.

De dubbel bespoten dobermann krabbelde niet meer aan het raam. Hij staarde alleen maar naar haar. Indringend. Oren gespitst. Er ontging hem niets.

Of misschien was het dezelfde hond helemaal niet. Misschien waren er wel vijf. Of zes.

Piep-piep. Piep-piep. Aan het andere raam.

Chyna ging op haar knieën voor Ariel zitten. ‘Schat, het is zo ver. We kunnen weg.’

Het meisje wiegde zich heen en weer.

Chyna greep een van Ariels handen. Ze hoefde nu geen vingers van een steenhard gebalde vuist meer open te wringen. Op Chyna’s aandringen stond Ariel op uit haar armstoel.

Met de trekker in haar ene en Ariel aan haar andere hand liep Chyna door de kamer langs de twee grote ramen. Ze haastte zich niet en keek de honden niet recht aan, want ze was bang dat te snel lopen of een volgend moment van oogcontact de honden zou aansporen door de ruiten te springen.

Chyna en Ariel liepen naar de deurloze opening van het trappenhuis.

Achter hen begon een van de honden te blaffen.

Dat beviel Chyna niet. Het beviel haar helemaal niet. Geen van de honden had tot dusver geblaft. Hun gedisciplineerde steelsheid was al om de koude rillingen van te krijgen, maar hun geblaf was nog erger dan dat ze hun bek hielden.

Stap voor stap de trap op, Ariel meetrekkend, voelde Chyna zich honderd jaar oud, slap en uitgeput. Ze wilde zitten om op adem te komen en haar pijnlijke benen wat rust te gunnen. Om Ariel in beweging te houden, moest Chyna voortdurend aan haar arm sjorren; zo niet, dan bleef Ariel staan en mompelde geluidloos voor zich uit. Elke traptree leek hoger dan de vorige; het was net of Chyna als Alice in donker Wonderland met haar buikje vol exotische paddenstoelen achter het witte konijn de tovertrap beklom.

Toen, halverwege de trap op de overloop naar het tweede deel, klonk gerinkel van brekend glas uit de kamer. Dat geluid gaf Chyna weer jeugdige veerkracht en ze kon opeens als een gazelle de schijnbaar voor reuzen bestemde trap opspringen.

‘Snel!’ spoorde ze Ariel aan, het meisje meetrekkend.

Ariel volgde wel, maar leek nog steeds te sukkelen.

Met wanhopige sprongen naar de gang boven riep Chyna weer: ‘Snel! Toe dan!’

Vals grommend geblaf onderaan het trappenhuis.

Terwijl ze Ariel stevig bleef vasthouden, liep Chyna snel de gang in. Ze hoorde de bonkende galop van de honden op de trap nog luider dan haar eigen hart.

De deur links. De slaapkamer van Vess in.

Ze sleurde Ariel mee naar binnen en sloeg de deur dicht. De deur kon niet op slot. Alleen een knop.

Het zijn maar honden, verdomme! Doodgewoon honden, zo vals als de pest, ja, maar een dichte deur kunnen ze niet openkrijgen.

Een hond wierp zich tegen de deur. Die rammelde in de lijst, maar leek stevig genoeg.

Chyna trok Ariel mee naar het raam en zette de trekker tegen de muur.

Ze nam Ariels gezicht in haar beide handen, boog zich naar haar toe en keek hoopvol in die prachtige blauwe maar lege ogen. ‘Alsjeblieft, schat, ik heb je weer nodig. Zoals ik je nodig had voor de boormachine en de handboeien. Maar ik heb je nu nog veel méér nodig, Ariel, want we hebben geen tijd meer, helemaal geen tijd meer, en we zijn er zó dichtbij, echt waar! Zó dichtbij!’

Hoewel hun ogen geen tien centimeter van elkaar af waren, leek Ariel Chyna niet te zien.

‘Luister naar me, schat. Waar je ook bent, waar je je ook in het Wilde Woud verscholen houdt, of achter de kastdeur – zit je daar soms, schatje? – of misschien in Oz, maar waar je ook bent, luister alsjeblieft naar me en doe wat ik je zeg. We klimmen door het raam op het dak van de veranda. Het dak is niet steil, en je kunt het, maar je moet wel heel voorzichtig zijn. Ik wil dat je uit het raam klimt en dan een paar passen naar links doet. Niet naar rechts. Er is niet veel ruimte aan de rechterkant en daar kun je eraf vallen. Dus een paar passen naar links en daar blijf je staan wachten tot ik kom. Ik blijf vlak achter je, dus je wacht op me, dan breng ik je verder.’

Ze liet het gezicht van het meisje los en omhelsde haar vurig, zoals ze bij een beminde zuster zou hebben gedaan als ze die had gehad, zoals ze graag van haar moeder had willen houden. Ze beminde Ariel om wat het meisje had meegemaakt, omdat ze dat alles had doorstaan en er goed doorheen was gekomen.

‘Ik ben je beschermengel, schat. Ik ben je beschermengel. Vess zal jou nooit meer met een vinger aanraken, die krankzinnige vervloekte schoft. Hij raakt je nooit meer aan. Ik haal je weg uit dit smerige rothuis, ik haal je voor altijd bij hem weg. Maar dan moet je wel meewerken. Je moet me helpen en goed naar me luisteren en heel, héél voorzichtig zijn.’

Ze liet Ariel los en keek haar weer aan.

Ariel verkeerde nog in haar Eldersland. Geen sprankje herkenning, zoals ze in de kelder wel een fractie van een seconde had getoond nadat ze de boeien had losgeboord.

Het blaffen was opgehouden.

Van de gang klonk een ander verontrustend geluid. Niet meer het rammelen van de deur in de lijst. Een harder, ratelend geluid. Metalig.

De deurknop bewoog heen en weer. Een van de honden was vol ijver bezig eraan te klauwen.

De deur paste niet nauwkeurig in de lijst. Chyna zag dat er een ruimte van een centimeter tussen de deur en de lijst kierde. In de kier glom iets van blinkend koper; het was de klink van het eenvoudige slot. Stel dat die klink niet diep genoeg in de deurpost zat, dan kon het klauwen van de hond aan de deurknop tot gevolg hebben dat de deur opensprong.

‘Wacht,’ zei ze tegen Ariel.

Ze liep de kamer door en probeerde de klerenkast voor de deur te schuiven.

De honden merkten kennelijk dat ze dichterbij was gekomen, want ze barstten weer in geblaf uit. De oude deurknop van zwart ijzer rammelde nog heftiger.

De kast was zwaar. Maar in de kamer stond geen stoel met een rechte rug om onder de deurknop te kunnen wrikken, terwijl het kastje bij het bed niet zwaar genoeg was om te verhinderen dat de dobermanns de deur konden openduwen als het slot het zou begeven.

Hoe zwaar de kast ook was, het lukte Chyna om hem voor de helft tegen de deur aan te schuiven. Dat moest afdoende zijn.

De twee dobermanns raakten volkomen door het dolle en begonnen nog verwoeder te blaffen – alsof ze begrepen dat hun jacht op de vluchtelingen werd verijdeld.

Toen Chyna zich omkeerde, was Ariel verdwenen.

‘Néé.’

In paniek rende ze naar het raam en keek naar buiten.

Badend in helder maanlicht, met haar dat nu zilverkleurig was in plaats van blond, stond Ariel op het verandadak te wachten, precies twee stapjes naar links vanaf het raam, zoals Chyna haar had gezegd. Ze hield haar rug tegen de muur van houtblokken gedrukt en staarde naar de avondhemel, alsof ze met haar gedachten nog steeds bij iets was dat oneindig verder lag dan alleen de sterren.

Chyna zette de vloertrekker op het dak en stapte door het opgeschoven raam, terwijl de dobermanns achter haar in de gang razend van woede tekeergingen.

Er jammerden geen verblinde honden meer ellendig in de verte. Chyna strekte haar arm naar Ariel uit. De hand van het meisje was niet verkrampt en klauwachtig meer. Hij was nog steeds koud, maar voelde nu slap aan.

‘Dat heb je goed gedaan, schat. Dat was geweldig. Je hebt precies gedaan wat ik zei. Maar wacht in het vervolg op me, hè? Blijf steeds bij me.’

Ze nam de trekker in haar andere hand en bracht Ariel naar de rand van het verandadak. De ruimte tussen hen en het dak van de camper was nog geen dertig centimeter, maar hield wel gevaar in voor iemand in Ariels toestand.

‘Laten we samen op het dak van de camper stappen. Is dat oké, schat?’

Ariel staarde nog steeds naar de hemel. In haar ogen blonk een stroom maanlicht, waardoor ze het voorkomen kreeg van een lijk met melkwitte ogen.

Koud wordend alsof die dode maanlichtogen een voorteken waren, liet Chyna Ariels hand los en dwong haar zachtjes haar blik naar beneden te richten, zodat ze de afstand tussen het verandadak en de camper kon zien.

‘Samen. Kom, hou mijn hand goed vast en wees voorzichtig bij de overstap. Het is maar een klein eindje, je hoeft niet te springen. Heel gemakkelijk. Maar als je misstapt kun je op de grond terechtkomen en daar kunnen de honden je bespringen. En al zou je niet vallen, dan kunnen ze je toch kwaad doen.’

Chyna stapte op het dak van de camper, maar het meisje volgde haar niet.

Met Ariels slapgehouden hand in de hare, keerde Chyna zich om en trok zachtjes. ‘Kom maar, schat, laten we hier gauw weggaan. We waarschuwen de politie en dan kan hij je nooit meer kwaad doen, jou niet en mij niet en niemand meer.’

Na een korte aarzeling zette Ariel de grote stap naar het dak van de camper – en gleed uit op het dauwnatte metaal. Chyna liet de trekker los en greep Ariel om haar voor een val te behoeden.

‘We zijn er bijna, schat.’

Chyna raapte de trekker op en bracht Ariel naar het open dakraampje. Ze spoorde Ariel aan te knielen.

‘Ja, ja, goed zo. Nu even wachten. We zijn er bijna.’

Chyna ging op haar buik liggen, boog zich naar binnen en schoof het trapje met de trekkersteel een eind het gangetje in. Als Ariel zich op het trapje liet vallen, zou ze een been kunnen breken. En Chyna kon het evenmin wagen.

Ze waren al zó dicht bij hun bevrijding. Ze konden geen enkel risico nemen.

Chyna gooide de trekker de tuin in.

Ze boog zich naar Ariel toe, legde een hand op haar schouder en zei: ‘Oké, kom nu een beetje hierheen en steek je benen naar binnen. Kom maar, schat. Ga op de rand zitten maar let wel op die scherpe stukjes plastic daar, ja, mooi zo, laat je benen bungelen. Goed, en nu laat je je gewoon naar beneden zakken en daarna loop je naar voren. Oké? Begrijp je het? Loop door naar de cabine, schat, anders val ik bovenop je als ik naar beneden kom.’

Chyna gaf Ariel en duwtje en meer aansporing was niet nodig. Ariel liet zich vallen en belandde op haar voeten. Ze struikelde over de hamer die Chyna op de grond had laten liggen en ze moest in het gangetje steun zoeken tegen de wand om overeind te blijven.

‘Loop door naar voren,’ drong Chyna aan.

Op de bovenverdieping achter Chyna verbrijzelde een ruit en de scherven vielen op het verandadak. Het was een raam van de werkkamer van Vess. De deur van die kamer was niet gesloten geweest en de honden waren erin gerend nadat ze niet in de slaapkamer konden binnendringen.

Ze keerde zich om en zag een dobermann op het verandadak recht op haar afkomen. Hij sprong met zo’n snelheid dat hij, als ze hem niet tijdig had gehoord, tegen haar aan zou zijn gesmakt en haar van het dak van de camper de tuin in zou hebben gekegeld.

Chyna boog zich opzij. De hond was echter veel sneller dan ze dacht en het beest corrigeerde zijn richting al toen hij met zijn voorpoten op het metalen dak belandde. Maar bij het neerkomen op het vochtige dak gleed de dobermann met piepende nagels op het metaal door. Tot haar verbazing tuimelde hij langs haar heen en viel zonder haar te raken de tuin in.

De hond jankte in zijn val en slaakte piepende geluiden bij zijn smak op de grond. Hij probeerde tevergeefs overeind te krabbelen. Er was iets mis met zijn achterlijf. Hij kon niet meer rechtop staan. Misschien had hij zijn bekken gebroken. Hoewel hij hevige pijn moest hebben, was hij nog zo woedend dat hij meer aandacht voor Chyna bleef houden dan voor zichzelf. De hond bleef zittend naar haar blaffen, terwijl zijn achterpoten in een onnatuurlijke houding naar een kant waren gestrekt.

Zonder te blaffen, waakzaam loerend, was de andere dobermann eveneens door het kapotte raam op het verandadak gesprongen. Het was de hond die ze tweemaal met ammoniak had bespoten en beide keren op zijn snuit had geraakt. Nu nog schudde hij zijn kop en maakte hij snuivende geluiden alsof hij door de nawerking van de dampen werd gehinderd. De hond had geleerd haar te respecteren en hij wilde haar niet zo roekeloos aanvallen als de andere hond.

Maar op zeker moment zou hij zien dat ze de spuitbus niet meer had, dat ze zelfs niets in haar handen hield dat als wapen kon worden gebruikt. Dan zou hij zijn moed wel verzamelen.

Wat moest ze doen?

Had ze de trekker maar niet in de tuin gegooid, dan had ze bij zijn aanval met de steel naar de dobermann kunnen steken. Misschien had ze hem dan wel flink kunnen raken. Maar de trekker lag ver buiten haar bereik.

Denk na.

In plaats van haar via het verandadak te benaderen, sloop de hond met hangende schouders en laaggehouden kop langs de muur van het huis, weg van haar maar wel achterom loerend. Hij kwam bij het openstaande raam van Vess’ slaapkamer en keerde weer langzaam terug. Hij keek beurtelings neer op de in het maanlicht zilver blinkende glasscherven, waar hij zijn poten behoedzaam tussen zette, en loerde met laaggehouden kop woedend naar haar.

Chyna probeerde te bedenken of er iets in de camper was dat ze als wapen zou kunnen gebruiken. Ariel zou het haar kunnen aanreiken.

‘Ariel,’ zei ze zacht.

Op de klank van haar stem bleef de hond staan.

‘Ariel.’

Het meisje gaf geen antwoord.

Zinloos. Ze kon Ariel toch niet zo ver krijgen om haar snel hulp te bieden.

Als de dobermann uiteindelijk aanviel, kon Chyna niet meer op een meevaller rekenen. Deze hond was niet zo stom om zich van het verandadak op haar te storten en van de camper af te glijden zonder zijn tanden in haar te kunnen zetten. Als hij haar besprong, had ze ter verdediging alleen haar blote handen.

De hond bleef staan. Hij hief zijn gespitste zwarte kop en staarde hijgend en met gespitste oren naar haar.

Zo snel als ze kon overdacht Chyna de mogelijkheden. Zelden had ze zo snel en helder nagedacht.

Hoewel ze haar blik niet graag van de dobermann afwendde, wierp ze een blik door het dakraampje.

Ariel bevond zich niet in het gangetje. Ze was doorgelopen, zoals Chyna haar had gezegd. Brave meid.

De hond hijgde niet meer. Hij stond stram en waakzaam. Terwijl Chyna naar hem keek, bewoog hij zijn oren en legde ze plat tegen zijn kop.

Chyna gromde: ‘Kom maar op, jij,’ en ze liet zich door het dakraampje in de camper vallen. Pijn vlamde door haar zere voet. Het trapje dat ze met de trekker opzij had geschoven, stond tegen de gesloten slaapkamerdeur. Ze haalde het naar zich toe, weg van de opening.

Hondenpoten bonkten op het metalen dak neer.

Chyna griste de hamer van de grond en stak hem bij de steel achter de band van haar blauwe spijkerbroek. Zelfs door haar katoenen sweater heen drukte de kop koud tegen haar buik.

De hond verscheen in de opening, een roofdiersilhouet in het maanlicht.

Chyna nam het trapje, waar een buisvormige metalen greep aan zat die als ruggensteun diende als de bovenste tree werd gebruikt om te zitten. Ze schuifelde achteruit tegen de slaapkamerdeur aan, beseffend hoe smal het gangetje was. Ze had niet genoeg ruimte om het trapje als slagwapen te gebruiken, hoewel ze er toch profijt van kon hebben. Ze hield het trapje voor zich uit, op de wijze van een leeuwentemmer met een stoel.

‘Kom maar op, rotzak,’ zei de tegen de dreigende hond boven haar. Tot haar schrik hoorde ze dat haar stem beefde. ‘Kom dan!’

De hond aarzelde achterdochtig op de rand van de opening.

Ze waagde het niet zich om te keren. Als ze zich omdraaide, zou hij haar bespringen.

Ze verhief haar stem. Nijdig schold ze tegen de dobermann: ‘Kom dan! Waar wacht je nog op? Waar ben je dan zo verdomd bang voor, hè, laf rotbeest?’

De hond gromde.

‘Kom dan! Spring dan, verdomme! Kom beneden, dan krijg je je portie! Kom hier, dan kun je op je lazer krijgen!’

Grauwend sprong de dobermann de camper in. Zodra hij in het gangetje neerkwam, leek hij als een stuiterende bal op te veren om Chyna zonder aarzelen aan te vallen.

Ze nam geen verdedigende positie in. Dat zou haar dood betekenen. Ze had maar één kans. Eén kleine kans. De aanval. Hem te grazen nemen. Ze stormde dadelijk op de hond af voor de regelrechte aanval en ramde de poten van het trapje tegen hem aan alsof het vier zwaarden waren.

De kracht waarmee de springende hond het trapje raakte, ging als een schok door haar heen en stootte haar bijna ondersteboven, maar toen deinsde de hond jankend van pijn terug. Misschien had een poot van het trapje een van zijn ogen geraakt, of was hard op de punt van zijn snuit terechtgekomen. Hij tuimelde achteruit tot achterin het gangetje.

Hoewel de dobermann meteen weer opsprong, leek hij een beetje te wankelen. Chyna vloog als een furie op hem af en stootte genadeloos met de metalen poten op hem in. Ze drong de hond achteruit en hield hem uit zijn evenwicht, zodat hij niet om het trapje langs haar kon glippen, of onderdoor bij haar enkels kon komen, of over het trapje heen in haar gezicht kon bijten. Ondanks zijn verwondingen was de hond snel en sterk, verdomme, wat was dat beest onmogelijk sterk, en zo lenig als een kat. Haar armspieren gloeiden van inspanning en haar hart bokte zo hevig dat haar gezichtsvermogen bij iedere slag even dimde en dan weer verhelderde, maar ze waagde het geen seconde op te houden. Toen het trapje in elkaar begon te klappen en twee van haar vingers klemde, sloeg ze het trapje dadelijk weer open en stak weer met de poten op hem in, tot ze hem al stotend tegen de slaapkamerdeur had gedreven, waar ze hem tussen het onderste paneel en het trapje gevangen hield. Grauwend en naar het krukje bijtend wrong de dobermann zich heen en weer, klauwde aan de vloer, klauwde aan de deur, spartelde en probeerde uit alle macht te ontkomen. Maar Chyna kon haar lichaamsgewicht en spierkracht niet eeuwig zo laten drukken. Ze duwde haar volle gewicht zo hard mogelijk op het trapje tegen de hond aan, en liet een hand los om de hamer uit haar broekband te trekken. Ze kon het trapje met een hand niet zo goed als met beide handen op de hond gericht houden, zodat hij tegen de deur op wrong en boven de poten van het krukje uitkwam. Hij strekte zijn kop en beet verwoed naar haar met zijn grote tanden, waarbij speeksel van zijn kaken vloog en zijn zwarte bloeddoorlopen ogen uitpuilden van razernij. Chyna bleef met haar volle gewicht op het trapje leunen en zwaaide de grote hamer. De hamerkop kwam met een hard pok-geluid op de schedel neer en de hond jankte kermend. Chyna hief de hamer weer en sloeg nogmaals op de schedel. De hond zweeg abrupt en zakte ineen. Ze deed een stap achteruit.

Het trapje viel kletterend op de grond.

De hond ademde nog en piepte jammerlijk. Daarna probeerde hij overeind te komen.

Ze sloeg voor de derde keer. Dat was zijn eind.

Met stokkende ademhaling, druipend van het zweet, liet Chyna de hamer vallen en struikelde de kleine badkamer in. Ze gaf over in het toilet en braakte Vess’ koffiekoek uit.

Ze voelde geen triomf.

Ze had in haar leven nooit iets groters doodgemaakt dan een koolpalmkever – tot nu. Zelfverdediging rechtvaardigde het doodslaan van de hond, maar maakte het er niet gemakkelijker op.

Zich er scherp van bewust hoe weinig tijd haar en Ariel nog restte, draaide ze niettemin de koude kraan open om handenvol koud water in haar gezicht te plenzen en haar mond te spoelen. Ze schrok van haar gezicht in de spiegel. Het zag er vreselijk uit. Overal blauwe plekken en bloedige schaafwonden. Zwarte kringen om haar in de kassen verzonken ogen. Smerig en warrig haar. Ze leek wel uit een krankzinnigeninrichting weggelopen.

In zekere zin was ze ook gek. Gek van vrijheidsliefde, met een ongekend diepe hunkering. Eindelijk, eindelijk. Bevrijd van Vess, bevrijd van haar moeder. Bevrijd van haar verleden, van de noodzaak steeds te moeten begrijpen. Ze was gek van verlangen om Ariel te bevrijden en nu eens iets méér te kunnen doen dan alleen maar overleven.

Ariel zat op een bank in het gedeelte achter de cabine met haar armen om haar schouders geslagen en wiegde zich heen en weer. Voor het eerst nadat Chyna het meisje die ochtend door het luikje in de gecapitonneerde deur had gezien, maakte Ariel een geluid: een jammerend, ritmisch gekreun.

‘Het is oké, schat. Stil maar. Alles komt nu goed, dat zul je zien.’ Het meisje bleef kreunen en wilde niet getroost worden.

Chyna nam haar bij de hand, liet haar in de bijrijdersstoel zitten en deed haar de veiligheidsgordel om. ‘We gaan hier weg, schat. Het is allemaal voorbij.’

Chyna klom achter het stuur. De motor liep en was niet oververhit geraakt. Volgens de meter hadden ze genoeg benzine. Goede oliedruk. Geen rode waarschuwingslampjes.

Op het dashboard zat ook een klokje. Misschien gaf het de tijd niet goed meer aan; het was per slot van rekening een oude camper. Het klokje stond op tien minuten voor twaalf.

Chyna deed de koplampen aan, trok de handrem los en schakelde naar de eerste versnelling.

Ze dacht eraan de wielen niet snel op de strook gras van het gazon te laten draaien en vast te raken in de zachte grond. In plaats van de koppeling te laten opkomen, liet ze de lange wagen langzaam door zijn eigen gewicht van het gras afrollen, waarna ze linksaf de oprijlaan insloeg, naar de geasfalteerde buitenweg.

Ze was er niet aan gewend om zoiets groots als een camper te besturen, maar het viel erg mee. Na wat ze in het afgelopen etmaal had meegemaakt, was zelfs het besturen van de zwaarste oplegger voor haar een peulenschil geworden. Zelfs als ze alleen maar een legertank tot haar beschikking had gehad, zou ze hebben uitgedokterd hoe alles werkte en hoe ze zo’n monster moest besturen, en ze zou ermee zijn weggekomen.

In de zijspiegel zag ze het door de maan beschenen houten huis kleiner en kleiner worden. Er brandde volop licht en in de late avond leek het huis op een afstand zo gastvrij als dat van de Templetons toen ze daar was aangekomen.

Ariel was stil geworden. Ze zat in haar gordel naar voren gebogen, met haar handen in haar haar. Ze hield haar hoofd vast alsof ze bang was dat het uit elkaar zou barsten.

‘We zijn al weg,’ verzekerde Chyna haar. ‘Nu niet ver meer, niet ver.’

Het gezicht van het meisje stond niet strak en onbewogen meer, zoals het de hele dag voortdurend was geweest sinds Chyna de eerste glimp van haar in de roze verlichte cel vol poppen had opgevangen. Alle bekoorlijkheid was bovendien uit haar gezicht verdwenen en had plaats gemaakt voor een verwrongen uitdrukking van gekweldheid. Het leek alsof ze huilde, hoewel ze niet snikte en geen traan liet.

Chyna kon met geen mogelijkheid gissen welke angst of kwelling het meisje onderging. Misschien was Ariel doodsbang dat ze Edgler Vess zouden tegenkomen en op het allerlaatste moment van de ontsnapping door hem zouden worden tegengehouden. Of misschien bespeurde ze niets van de dingen om haar heen en zat ze verstrikt in een verschrikkelijk moment uit haar verleden, of reageerde ze op denkbeeldige gebeurtenissen in haar gefantaseerde Eldersland waar ze door Vess heen was gejaagd. Ze bereikten de top van de kale heuvel en reden de geleidelijk dalende helling af, waar de bomen dicht langs de weg stonden. Chyna wist heel zeker dat Vess vanmorgen vroeg aan beide kanten van een hek was gestopt om op zijn privéweg te komen. Dat hek kon niet ver meer zijn.

Vess was vanmorgen niet uitgestapt om het hek te openen. Hij moest het elektronisch hebben gedaan.

Ze hield het stuur met een hand stevig vast en opende de schuif van het vak tussen de beide stoelen. Ze betastte de verschillende voorwerpen en voelde een afstandsbediening op het moment waarop het hek in het licht van de koplampen opdoemde.

Het was een formidabele versperring. Stalen palen. Tralies van stalen buizen, in de lengte en overdwars. Prikkeldraad. Chyna hoopte vurig dat ze het hek niet hoefde te rammen, want zelfs de grote camper zou er misschien niet doorheen kunnen breken. Ze richtte de afstandsbediening door de voorruit op het hek, drukte op de knop en riep juichend: ‘Ja!’ toen het hek langzaam naar binnen openzwaaide.

Ze liet het gaspedaal los en remde, om het hek helemaal open te laten draaien voordat het tegen de neus van de camper kon stoten. Het hek bewoog zwaar en traag.

Angst joeg door haar heen als de nerveuze vleugelslag van een donkere vogel en ze was er opeens zéker van dat Vess op het moment dat het hek helemaal open was in zijn auto voor de camper zou stoppen om haar de doorgang te blokkeren.

Maar ze reed tussen de stalen palen door en kwam op een geasfalteerde tweebaansweg die zich naar links en naar rechts uitstrekte. In beide richtingen geen auto te bekennen.

Linksaf, in noordelijke richting, steeg de weg het donker in naar een donker bos, naar rafelige door koud maanlicht beschenen wolken en naar de sterren, alsof de weg een startbaan was om hen van de planeet af de diepste ruimte in te voeren.

Naar rechts daalde de weg en verdween in een bocht door velden en bossen uit het zicht. In de verte, misschien op een kilometer of acht, zag Chyna een vage gouden gloed tegen de nachthemel, als een Japanse waaier op zwart fluweel. Misschien een stadje dat daar aan de weg lag.

Chyna koos die richting en liet het hek van Edgler Vess wijdopen staan. Ze gaf gas. Dertig kilometer per uur. Veertig. Ze hield die rustige snelheid aan, maar ze kon zich heel goed indenken dat ze sneller ging dan een straaljager. In volle vlucht.

Vrij.

Hoewel ze overal pijn had en geplaagd werd door een zware vermoeidheid tot diep in haar botten, zwaarder dan ze ooit had gekend, had ze zich geestelijk nog nooit zo geweldig gevoeld. ‘Chyna Shepherd, onberoerd en in leven!’ Ze zei het nu niet als een kindergebed, maar rapporteerde het aan God.

Ze reden door een landelijke streek waar geen huis of bedrijf aan weerskanten van de weg te bekennen was, nergens licht, behalve die gloed in de verte, maar Chyna voelde zich in licht baden. Ariel liet haar hoofd niet los en er bleef een gekwelde uitdrukking op haar bekoorlijke gezicht.

‘Ariel, onberoerd en in leven,’ zei Chyna. ‘Onberoerd en in leven … In leven! Het is oké, schat. Alles komt nu goed.’ Ze keek op de teller. ‘Het ligt al vijf kilometer achter ons en de afstand wordt met elke minuut, elke seconde, groter.’

Ze reden een lage heuvel in de weg op en Chyna moest haar ogen halfdicht knijpen tegen de felle gloed van de koplampen van een naderende tegenligger.

Chyna verstarde even, want het zou Vess kunnen zijn.

Het dashboardklokje stond op drie minuten voor twaalf.

Zelfs als het Vess was – en in dat geval zou hij zijn eigen camper meteen herkennen – voelde Chyna zich niet onveilig. De camper was veel groter dan zijn eigen auto, dus hij kon haar niet van de weg rammen. Het kwam er zelfs op neer dat ze hém naar de verdommenis kon rammen als het zo ver mocht komen, en mocht hij haar inhalen, dan zou ze geen moment aarzelen om het te doen.

Maar het was Vess niet. Toen de auto dichterbij kwam, zag ze iets op het dak dat haar aan een ski-imperiaal deed denken, maar bij nader inzien was het een balk niet-brandende politielichten met een waarschuwingssirene. De vorige nacht, toen ze Vess op de Highway 101 naar het redwoodbos achterna was gereden, had ze tevergeefs naar een politiewagen uitgekeken – en nu kwam ze er een tegen.

Ze toeterde, knipperde met de koplampen en remde.

‘Politie!’ zei ze tegen Ariel. ‘Zie je wel, schat, nu komt alles goed. Daar komt een patrouillewagen van de politie aan!’

Het meisje bleef in haar gordel voorovergebogen zitten.

In reactie op haar signalen zette de agent de lampen op zijn dak aan, maar niet de sirene.

Chyna stopte langs de kant van de weg. ‘Ze kunnen Vess nog te pakken krijgen voordat hij ontdekt dat we weg zijn en hij ervandoor gaat!’

De politiewagen was haar al gepasseerd. In het voorbijgaan zag Chyna heel kort de woorden sheriff’s Department bovenaan het portier. Het waren op dat moment de mooiste woorden die ze ooit had gelezen.

In de zijspiegel zag ze de wagen een scherpe bocht naar haar weghelft maken. Even later reed hij langs haar heen en stopte tien meter voor de camper op het grind van de berm. Opgelucht opende Chyna haar portier en sprong uit de cabine. Ze liep verheugd naar de wagen toe.

Er zat maar een agent in de wagen. Hij droeg een politiehoed met brede rand. Hij maakte geen haast om uit te stappen.

De draaiende balk wierp vliedende plekken rood en blauw licht op het door de maan beschenen asfalt als in een turbulente droom, terwijl de hoge bomen langs de weg nu eens naderbij en dan weer terug leken te springen, naderbij en achteruit. Een windvlaag kwam uit het niets en joeg dode bladeren en wolkjes gruis over de weg, alsof de stroboscopische balk de stilte had verstoord.

Al halverwege de auto, waar de agent stil met zijn handen op het stuur zat te wachten, dacht Chyna opeens aan de archiefmappen in de werkkamer van Vess. De inhoud daarvan kreeg nu een heel andere betekenis voor haar dan toen ze ze voor het eerst had gezien. En dat gold ook voor de handboeien die hij had.

Chyna bleef staan.

Ze slaakte een kreet.

Ze wist het.

Chyna keerde zich snel om en rende van de zwart-witte politiewagen terug naar de camper. In de rode en blauwe lichtflitsen, neergedrukt door de volle maan, leek het alsof ze in slow motion in een droom rende, door een lucht die zo dik was als brij. Bij het portier naar de cabine keek ze opzij naar de patrouillewagen. De agent stapte uit.

Hijgend klom Chyna in de stuurstoel en sloeg het portier dicht. De agent stond naast zijn auto. Edgler Vess.

Chyna trok de handrem los.

Vess opende het vuur.

11

Sheriff Edgler Foreman Vess, de jongste sheriff in de geschiedenis van zijn district, ziet Chyna Shepherd in zijn zijspiegel langs de berm haastig naar zijn patrouillewagen lopen en hij vraagt zich af of deze vrouw per slot van rekening toch als zijn klapband dient te worden beschouwd, de vernietigster van zijn stralende toekomst. Als ze abrupt blijft staan, zich snel omkeert en in het flitslicht naar de camper terugrent, neemt zijn verontrusting nog toe.

Maar aan de andere kant is hij ook enorm van haar onder de indruk en betreurt hij het toch niet helemaal dat hij haar heeft ontmoet. Hardop zegt hij: ‘Wat ben jij een slim wijf.’

Hij stapt uit zijn patrouillewagen en trekt zijn revolver om haar in een been te schieten. Hij hoopt nog op een uitweg uit de situatie. Als hij haar buiten gevecht kan stellen en haar in de camper dumpt voordat er iemand passeert, komt alles wel in orde. Wat zal het een kick voor hem zijn als hij haar weer in de ketenen kan slaan. Ariel steekt toch geen hand uit om die vrouw te helpen, en mocht het zo zijn, dan slaat hij haar met de kolf van zijn revolver tot moes; daarmee verspeelt hij de plannen die hij met haar had, maar hij heeft een jaar lang naar haar knappe gezicht kunnen kijken, ernaar verlangend het kapot te slaan, en zelfs onder deze omstandigheden zal dat een immense bevrediging voor hem zijn.

Hoewel Vess snel uitstapt, is Chyna hem te vlug af. Als hij zijn revolver heeft gericht, zit ze al in de cabine en slaat het portier dicht.

Hij kan het risico niet meer nemen om haar alleen maar te verwonden en later zijn lol met haar te beleven. Ze moet dood. Hij lost zes schoten op de voorruit van de camper.

Toen Chyna hem de revolver zag heffen, riep ze: ‘Bukken!’ Ze duwde Ariels hoofd naar beneden en wierp zich dwars opzij naar de andere stoel. Ze beschermde het meisje zo goed mogelijk met haar lichaam, kneep haar ogen stijf dicht en riep tegen Ariel dat zij haar ogen ook moest dichtdoen.

De schoten knalden zo snel als Vess de trekker maar kon overhalen. De voorruit verbrijzelde. Stukken van het veiligheidsglas sloegen tegen de zittingen van de stoelen, vielen over Chyna en Ariel heen en achterin de camper barstten en braken allerlei dingen waar de kogels insloegen.

Chyna probeerde de schoten te tellen. Ze meende er zes te horen. Misschien waren het er maar vijf. Ze wist het niet zeker. Verduiveld. Toen drong tot het haar door dat het er niet toe deed hoeveel schoten hij had gelost, want ze had het wapen niet goed kunnen zien. Ze wist niet eens of het een revolver was. Een pistool kon meer dan zes patronen bevatten; wel tien of nog meer, véél meer als er een extra magazijn op zat.

Met het risico dat ze een kogel in haar gezicht kon krijgen, ging Chyna rechtop zitten en schudde een regen puntige scherfjes van het veiligheidsglas af. Ze keek door het gat waar de voorruit had gezeten. Ze zag Edgler Vess tien meter voor haar uit bij de politiewagen staan. Hij schudde de lege patronen uit zijn wapen: het was dus een revolver.

Ze had de handrem al los en schakelde.

Met gestrekte rug, uiterlijk kalm en zonder haast, zij het wel met geoefende snelheid, haalde Vess een snellader uit de patroontas aan zijn koppelriem.

Dank zij de criminele vriendjes van haar moeder, wist Chyna alles van snelladers. Vess had de revolver nog niet herladen toen Chyna het rempedaal losliet en vol gas gaf.

Snel, snel!

Vess stak de snellader in de revolver en draaide eraan. Bijna achteloos keek hij op toen hij de motor van de camper hoorde brullen.

Chyna stuurde de weg op alsof ze om de patrouillewagen heen de vlucht wilde nemen, maar ze was van plan de ellendige schoft op de plaats waar hij stond te rammen.

Vess liet de lege snellader vallen en sloeg de cilinder dicht.

Bang dat Ariel zich zou oprichten, riep Chyna: ‘Blijf je hoofd naar beneden houden!’ Zelf dook ze net op tijd opzij toen een kogel tegen de stijl van de voorruit ketste en ergens in de camper insloeg.

Chyna richtte zich weer op, want ze moest de rijdende camper goed kunnen manoeuvreren. Ze draaide het stuur naar rechts, op Vess bij het open portier van zijn wagen af.

Hij schoot weer en nu leek het alsof ze pal in de loop keek toen de korte vlam uit de revolver sloeg. Ze hoorde een vreemd sissend-trillend-gonzend geluid, dat haar deed denken aan de bliksemsnelle vlucht langs haar oor van een dikke hommel op een zomermiddag en ze rook iets scherps, een lucht als van geschroeid haar.

Vess zag haar aankomen en dook zijn auto in. De camper ramde tegen de linkerkant en sloeg het openstaande portier weg, en hopelijk ook een been, of beide benen, van de ellendige schoft.

De kruitdamp van verschoten patronen doet Vess altijd denken aan de lucht van seks, misschien omdat de geur warm is en er wellicht een spoor ammoniaklucht in kruitdamp zit die sterker is dan die van sperma, maar hoe het ook zij, kruitdamp windt hem op en brengt hem dadelijk tot een erectie, en als hij in zijn auto springt slaakt hij een uitgelaten kreet. Het geloei van de camper omringt hem en komt met brandende koplampen recht op hem af in een tumult alsof er een ruimteschip op hem neerdaalt. Terwijl hij zich met een snoekduik in veiligheid stelt, trekt hij zijn benen pijlsnel naar binnen, wel beseffend dat het maar een haartje heeft gescheeld, maar dat is nu juist de lól ervan. Er slaat iets hard tegen zijn rechtervoet, er jaagt een koude windvlaag om hem heen en het rechterportier wordt weggerukt. Het portier tuimelt in de lengte over het asfalt als de camper rakelings langs zijn auto giert.

Zijn voet is gevoelloos en al voelt hij nog geen pijn, hij denkt dat zijn voet misschien verbrijzeld is, of er misschien is afgerukt. Als hij rechtop gaat zitten en zijn revolver in de holster steekt, tast hij met een hand langs zijn been en verwacht niet anders dan een stomp en stromend bloed te voelen. Maar hij ontdekt dat er niets aan hem mankeert. De hak is van zijn laars gerukt. Dat is alles. Niets bijzonders. De gummihak.

Zijn voet is gevoelloos, zijn kuit tintelt tot aan de knie, maar de sheriff moet lachen. ‘Voor die schoenreparatie zul je betalen, rotwijf.’

Hij ziet de camper op een afstand van zestig meter voor hem uit, in zuidelijke richting gaan.

Omdat hij zijn motor nooit afzet als hij langs de weg stopt, hoeft hij alleen maar de handrem los te trekken en te schakelen. De banden jagen een stortvloed grind op die van onderen tegen het chassis klettert. De patrouillewagen schiet weg. Heet rubber gilt als een klein kind dat pijn heeft, bijt in het asfalt en Vess scheurt de camper achterna.

Afgeleid door zijn gevoelloze voet en zijn roekeloze geilheid om de vrouw te ‘arresteren’, beseft hij te laat dat de grote camper niet meer vooruit rijdt. De camper komt met een vaart van vijftig kilometer, misschien nog harder, achteruit op hem af.

Hij trapt met zijn volle gewicht erachter op het rempedaal, maar voordat hij naar links kan uitwijken ramt de camper hem met een verschrikkelijke klap en het is alsof hij tegen een muur opknalt. Zijn hoofd rukt achterover en vervolgens slaat hij met zo’n kracht tegen het stuur dat hem de adem wordt afgesneden, terwijl een duizelend zwart aan de randen van zijn gezichtsveld draait. De motorkap buigt en springt open. Opeens kan hij geen moer meer door de voorruit zien. Maar hij hoort zijn banden draaien en hij ruikt schroeiend rubber. De patrouillewagen wordt door de camper achteruit geduwd en hoewel de camper door de botsing bijna tot stilstand werd gebracht, duurde dat in het dramatische moment maar even en nu komt de camper weer op snelheid.

Vess probeert achteruit te schakelen, in de mening dat hij de patrouillewagen zelfs in de vaart waarmee ze hem terugduwt wel van de camper kan losrijden, maar de pook rammelt weerbarstig in zijn hand, springt in de vrijstand en blijft steken. De transmissie is naar de knoppen.

Al even beroerd: hij vermoedt dat de ingedeukte voorkant van de motor aan de achterkant van de camper vastzit.

Ze wil hem van de weg duwen. Hier en daar zijn de schuine hellingen vanaf de berm twee tot drie meter diep, dus het is wel zeker dat de patrouillewagen bij een duw over de rand in een salto mortale naar beneden dondert. Erger nog: als ze aan elkaar gehaakt zitten en als de vrouw niet genoeg controle over het stuur van de camper heeft, rollen ze allebei naar beneden en dan verplettert de camper hem.

Verduiveld, dat is misschien juist wat ze probéért.

Ze is inderdaad een heel uitzonderlijke vrouw, op haar manier net zo’n nummer als hij. Hij bewondert haar erom.

Hij ruikt benzine. Het is hier niet zo gezond meer.

Rechts van het dashboard, naast de politieradio (die hij heeft afgezet toen hij de camper zag en besefte dat het de zijne was), heeft hij een 20-kaliber buks met de loop naar boven in twee veerklemmen onder handbereik. De buks wordt geladen door de loop heen en weer te halen. In het magazijn passen vijf patronen en sheriff Vess houdt de buks altijd schietklaar.

Hij trekt de buks uit de klemmen, houdt het wapen met beide handen vast en schuift langs het stuur naar links. Dan rolt hij door de opening van het weggeslagen portier naar buiten.

Ze rijden met een gangetje van dertig tot veertig kilometer achteruit en het gaat steeds harder, omdat de transmissie van de patrouillewagen kapot is en geen weerstand meer biedt. Hij komt neer op het asfalt als een parachutist met grote gaten in zijn parachute. Hij rolt weg, zijn armen met de buks stevig in beide handen strak tegen zijn lichaam gehouden, in de hoop geen botten te breken. In schuine lijn rolt hij de weg over, tot de berm van de weghelft aan de andere kant. Hij probeert zijn hoofd recht op zijn schouders te houden, maar hij krijgt een harde klap van het asfalt tegen zijn kop en daarna nog een. Hij verwelkomt de pijn en schreeuwt het uit van vreugde, genietend van de ongelooflijke intensiteit van dit avontuur.

In haar zijspiegel zag Chyna Edgler Vess uit de patrouillewagen springen, op het asfalt terechtkomen en naar de overkant rollen.

‘Verdomme!’

Ze remde hard tot ze tot stilstand kwam, een kreet slakend van de pijn in haar gewonde voet, en zag Vess voorover in de berm van de andere weghelft liggen, honderd meter voor haar uit. Hij lag volkomen stil. Hoewel ze niet geloofde dat de sprong hem had gedood, was ze er zeker van dat hij bewusteloos was, of op zijn minst verdoofd.

Ze kon het niet opbrengen hem te overrijden terwijl hij daar buiten westen lag. Maar ze ging ook niet zitten wachten om hem een sportieve kans te geven.

Chyna gespte de driepuntsgordel om. Ze had het voorgevoel dat het noodzakelijk zou kunnen worden.

Ze schakelde door naar de eerste versnelling en gaf gas. Op dat moment voelde ze een scherp stekende pijn aan de rechterkant van haar hoofd. Ze betastte de plek. Een bloedend wondje. De langs haar hoofd gonzende hommel was een kogel geweest die een schram van een centimeter of tien lang en een paar millimeter diep had nagelaten. Iets dichterbij, en de kogel had de zijkant van haar hoofd kunnen wegslaan. Nu begreep ze ook waar dat branderige luchtje vandaan was gekomen: gloeiend lood en wat verschroeid haar.

Ariel leek een manteltje en sjaal van stukjes veiligheidsglas aan te hebben. Ze staarde door de weggeslagen voorruit naar Vess, maar scheen hem niet te zien.

Ariels handen bloedden. Chyna schrok bij het zien van het glanzende rood, maar ze begreep al gauw dat het oppervlakkige sneetjes waren, niet iets ernstigs. De scherfjes van het veiligheidsglas konden geen dodelijke verwondingen veroorzaken, maar waren wel stekelig genoeg om in de huid te prikken.

Toen Chyna weer naar Vess keek, was hij op handen en knieën overeind gekomen, zestig meter van haar af. Naast hem lag een geweer.

Ze gaf meer gas. Achter haar klonk een hard metalen geluid. De camper schudde. Weer zo’n kléng-geluid. Vervolgens een geschraap en daarna een hels gekletter, maar toch reed de camper sneller.

Chyna keek in de zijspiegel en zag een regen van vonken. Verbogen metaal schraapte over het asfalt.

De beschadigde patrouillewagen bevond zich pal achter de camper en rammelde er achteraan. Ze trok het wrak mee.

Het rechteroor van sheriff Vess is zwaar geschaafd en gescheurd, en de lucht van zijn bloed is als de januariwind die over sneeuwvelden op hoge berghellingen giert. Een koperachtig geluid in zijn beide oren doet hem denken aan de metalige smaak van de spin in het huis van de Templetons en hij geniet ervan.

Als hij opstaat zonder één gebroken bot in zijn lijf en een interessante zure aandrang om over te geven wegslikkend, raapt hij de buks op. Het doet hem genoegen te zien dat het wapen de buiteling goed heeft doorstaan.

De camper komt over de tweebaansweg schuin op hem af – nog dertig meter maar snel als een roofdier, een monster.

In plaats van de camper te ontwijken door het bos achter hem in te duiken, spurt hij in een halve bocht naar rechts op de camper af, zodat hij ernaast komt te rennen. Hij hinkt – niet omdat zijn been gewond is, maar omdat de hak van zijn rechterlaars ontbreekt.

Zelfs zonder die hak is Vess sneller dan het hossende voertuig en de vrouw ziet dat ze hem niet meer plat kan rijden. Ze ziet ongetwijfeld ook dat hij de buks heeft en ze draait het stuur naar rechts om van hem weg te komen en te vluchten in plaats van wraak op hem te nemen.

Vess ziet af van zijn plan om haar hoofd door de al verbrijzelde voorruit of door het zijraam aan flarden te schieten, omdat hij haar enorme weerstand van een beklemmende toverij begint te vinden en eigenlijk niet gelooft dat hij haar bij het passeren als een kleiduif in de vlucht dodelijk zou kunnen treffen. Daarbij komt dat het veel gemakkelijker is om vanuit een stilstaande positie van de heup af te schieten dan vanaf de schouder, en van de heup af betekent laag schieten.

De weerslag van de eerste drie schoten, zo snel als het herladen door het heen en weer halen van de loop maar toelaat, gooit sheriff Vess bijna ondersteboven, maar het lukt hem de rechtervoorband te raken.

Geen twee meter van hem af begint de camper te slippen. Rubberen slangen ontrollen zich van de klapband. Terwijl het monster langs hem stormt, gebruikt Vess de laatste twee patronen om de rechterachterband kapot te schieten.

Nu zit mevrouw de psychologe Chyna Shepherd, onberoerd en in leven, met een groot probleem.

Wat Chyna ook probeerde om het stuur in bedwang te houden, het schoot in haar greep heen en weer en maakte haar handpalmen gloeiend.

Ze remde geleidelijk af, maar dat was nu juist hartstikke stom, want de lange camper slingerde gevaarlijk naar links, hoewel het óók niet deugde als ze de rem losliet, omdat de wagen dan nog wilder naar rechts helde. De aan de achterkant vastzittende patrouillewagen bonkte telkens tegen de bumper. De sidderende camper begon nog sterker te slingeren en Chyna wist dat ze gingen kapseizen.

Halfdronken van de heerlijke complexe geur van zijn eigen bloed en de pure-sekslucht van de kruitdamp, gooit sheriff Vess de buks weg als het magazijn leeg is. Zijn ogen blinken van pret als hij de rechterbanden van de oude camper onverbiddelijk omhoog ziet komen, waarna het voertuig schuin op de velgen van de linkerkant op de donkere weg helt. Beide banden zijn zo goed als aan flarden gereden en de weghelften liggen bezaaid met de brokstukken. De stalen randen van de velgen kerven door het asfalt met een geluid dat hem doet denken aan de stugge structuur van een onderjurk die vol gedroogd bloed zit, en dat doet hem weer denken aan de smaak van de mond van een jonge vrouw op het moment waarop ze stierf. Dan valt de camper met zo’n harde klap om dat Vess de trillingen onder zijn voeten in het asfalt kan voelen. De doffe dreun weerkaatst als duivels geweervuur tussen de bomen aan weerskanten van de weg.

De vastzittende patrouillewagen wordt op zijn kant door de camper meegesleurd. Dan scheurt hij eindelijk los, rolt op zijn dak, draait een hele slag om zijn as en komt tot rust op de weghelft waar Vess staat.

De camper is de patrouillewagen al voorbij, honderd meter van sheriff Vess af en glijdt nog door, maar steeds langzamer en kan ieder moment tot stilstand komen.

Alles is voor hem gigantisch in de soep gedraaid: de enorme rotzooi van de wrakken over de hele wegbreedte die hij niet zo gemakkelijk zal kunnen verklaren; het verijdelde plan om Ariel de methodische behandeling te geven die hem al een jaar in opwinding heeft gehouden; de voor hem zwaar belastende lijken in het slaapkamertje van de camper.

Toch is sheriff Vess zelden zo opgetogen geweest als op deze avond. Hij voelt zich zo intensief in léven, alsof al zijn zintuigen verscherpt zijn door de gewelddadigheid van het moment. Hij is er duizelig van, door het dolle heen. Hij wil in het maanlicht bokkesprongen maken en met uitgestrekte armen als een kind rondtollen om zich door de aanblik van de rondwervelende sterren draaierig te maken.

Maar hij moet twee vrouwen doodmaken en van de een het lieflijke gezicht verwoesten, en ook dat is iets geweldigs.

Hij tast naar zijn revolver in de holster en vindt hem niet. Kennelijk is de revolver op de weg gevallen toen hij uit de patrouillewagen sprong en moet nog ergens liggen. Hij gaat ernaar op zoek.

Toen de camper glijdend op zijn kant tot stilstand was gekomen, verbaasde Chyna zich maar niet over het feit dat ze nog leefde. Daar had ze geen tijd voor. Zo snel mogelijk maakte ze haar veiligheidsgordel en die van Ariel los.

De linkerkant van de camper was het dak geworden. Ze moest zich opnieuw oriënteren. Ariel greep zich aan de kruk van het portier aan haar kant vast om niet bovenop Chyna te vallen. Chyna lag nu op de grond. Het portierraampje aan haar kant bood slechts uitzicht op het asfalt.

Ze worstelde zich uit haar stoel, keerde zich om en ging op het dashboard zitten met haar rug naar de weggeslagen voorruit en haar voeten op het opbergvak. Ze leunde met haar rechterzij tegen het stuur.

Het stonk in de camper naar benzine. De damp sloeg op haar longen.

Ze stak haar hand uit naar Ariel en zei: ‘Kom mee, schat. We klimmen eruit door de voorruit. Vlug!’

Ariel keek niet naar Chyna, bleef zich aan de kruk vasthouden en staarde door het raampje aan haar kant naar de sterren. Chyna greep haar bij de schouders en trok haar overeind.

‘Kom nou, schat, kom nou mee!’ drong ze aan. ‘Het zou toch te gek zijn als we nu zouden sterven, nu we al zo ver zijn gekomen! En als je hier doodgaat, zouden die poppen dan niet lachen? Tjee, die stomme poppen zouden zich dóódlachen!’

En daar komt sheriff Edgler Vess, gekneusd en bloedend, maar met veerkrachtige pas, langs het dak van de camper dat eigenlijk de linkerkant was voordat de camper omsloeg en nu in een zee van asfalt en uitgestroomde benzine ligt. Hij werpt een nieuwsgierige blik op het uitgebroken dakraampje, maar loopt zonder aarzelen door naar de voorkant, waar hij de stoute meisjes Chyna en Ariel door de weggeslagen voorruit ziet kruipen. Met hun rug naar hem toe lopen ze naar de overkant, waar niet ver van de weg een beschuttend groepje dennenbomen staat, ongetwijfeld met de bedoeling daarheen te vluchten voordat hij het tweetal in de gaten krijgt. Chyna hinkt en duwt het meisje met een hand tegen haar rug voort.

Hoewel sheriff Vess zijn revolver niet heeft kunnen vinden, heeft hij zijn buks die hij met beide handen aan de loop vasthoudt. Hij rent hen achterna. De vrouw hoort het vreemde slisgeluid dat hij maakt door het ontbreken van een laarshak op het naar benzine stinkende wegdek, maar ze krijgt de kans niet om zich helemaal naar hem om te draaien. Vess zwaait de buks als een knuppel omhoog en ramt de platte kolf met volle kracht op haar schouderbladen.

De vrouw valt en geeft geen kik omdat de adem haar wordt afgesneden. Ze struikelt en komt voorover op het asfalt terecht. Ze is misschien bewusteloos, maar in ieder geval versuft en buiten gevecht gesteld.

Ariel sukkelt door in de richting die ze is opgeduwd, alsof ze geen weet heeft van wat er met Chyna is gebeurd – misschien beseft ze het ook niet. Het kan zijn dat ze wanhopig naar haar vrijheid hunkert, maar waarschijnlijker is dat ze over de weg voorthobbelt met niet meer notie van wat er om haar heen gebeurt dan een opwindpoppetje.

De vrouw Chyna heeft zich op haar rug gedraaid en kijkt naar hem op, niet versuft maar wit van woede en met verwilderde blik.

‘God fears me’, zegt hij, woorden die hij uit de letters van zijn naam Edgler Foreman Vess kan samenstellen.

Maar de vrouw is niet onder de indruk. Moeizaam ademhalend, door de benzinedamp of door de slag op haar rug, zegt ze: ‘Fuck you.’

Als hij haar doodt, moet hij een stuk van haar eten, zoals hij de spin heeft opgevreten, want met het oog op de moeilijke dagen die hem te wachten staan, heeft hij misschien een deel van haar uitzonderlijke kracht nodig.

Ariel loopt een meter of dertig voor hem uit en sheriff Vess overweegt of hij haar achterna zal gaan. Maar hij besluit eerst met de vrouw Chyna af te rekenen, omdat het meisje in haar toestand toch niet ver kan komen.

Als Vess weer naar de vrouw op het asfalt kijkt, haalt ze een klein voorwerp uit een zak van haar spijkerbroek.

Chyna hield de gasaansteker in haar hand die ze in het benzinestation, waar Vess de bedienden had vermoord, in haar zak had gestoken. Ze duwde het palletje opzij dat verhinderde dat kleine kinderen er gevaarlijke spelletjes mee konden uithalen, en drukte haar duim op het wieltje. Ze was doodsbang om vuur te maken. Ze lag in de benzine en haar kleren en haar haar waren ervan doordrenkt. Door de verstikkende damp kon ze nauwelijks goed ademhalen. Ook haar bevende hand was vochtig van de benzine en ze vreesde dat de vlam onmiddellijk op haar duim zou overspringen, met het gevolg dat het vuur haar lichaam via haar hand en arm in luttele seconden zou omringen.

Maar ze wilde erop vertrouwen dat er nog rechtvaardigheid in het universum en in de nevels van de redwoods was, want zonder dat vertrouwen zou ze niet veel beter zijn dan Edgler Vess, niet meer dan een redeloos vluchtende koolpalmkever.

Ze lag aan de voeten van Vess. Ook als het tot het ergste mocht komen, zou ze hem met zich meeslepen.

‘Forever,’ zei ze. Ook dat woord kon uit de letters van zijn naam worden gevormd. Chyna drukte haar duim neer en draaide het wieltje rond.

De opspringende vlam sloeg niet prompt over naar haar duim, dus ze hield de vlam tegen de laars van Vess en liet de aansteker vallen. De vlam doofde onmiddellijk, maar niet voordat het van benzine doordrenkte leer vlam had gevat.

Op het moment waarop ze de aansteker losliet rolde Chyna weg van Vess, met haar armen stijf voor haar borst gekruist, en tolde over het asfalt, verbijsterd door de snelheid waarmee het vuur woesj achter haar met een abrupte hitte-explosie in de nacht oplaaide. Chyna meende dat het ijle blauwe vuur op het doordrenkte wegdek haar in een oogwenk zou bereiken, en ze zette zich al schrap voor het moordend vlammenfestijn – maar toen rolde ze uit de traag vloeiende benzine op het nog droge asfalt. Snakkend naar lucht worstelde ze zich moeizaam overeind, verder terugdeinzend voor het brandende wegdek en voor het monster in de vlammenzee.

Edgler Vess droeg laarzen van vuur. Schreeuwend stampte hij op de grond, terwijl hij werd omhuld door grote platen vuur die uit het asfalt opschoten.

Chyna zag zijn haar in brand vliegen en ze wendde zich af. Ariel liep al een heel eind op het droge asfalt, naar de berm, en scheen niets van de vlammen te merken. Ze bleef met haar rug naar het vuur staan en staarde omhoog naar de sterren.

Chyna haastte zich naar Ariel toe en leidde haar voor alle zekerheid nog een meter of zes verder uit de gevarenzone.

Vess’ geschreeuw klonk nu schriller, angstaanjagender en luider. Dat kwam, begreep Chyna toen ze naar de gruwelijke, waanzinnige man omkeek, omdat hij hen volgde, als een zuil van vuur, geheel door vlammen omsloten. Toch liep hij, ploeterend door de kokende teer die uit het smeltende dekdek opborrelde. Hij hield zijn laaiende armen voor zich uitgestrekt en er ziedden blauwwitte tongen van zijn vingertoppen. Een tornado bloedrood vuur woedde in zijn wijdopen mond, uit zijn neusgaten spoten drakenvlammen en zijn gezicht verdween achter een oranje vuurmasker. Maar toch kwam hij luid schreeuwend naderbij, traag als een zonsondergang.

Chyna duwde Ariel achter haar rug, maar opeens wendde Vess zich van haar af. Chyna begreep dat hij haar niet had gezien. Zijn ogen waren blind geschroeid; hij zocht niet meer naar haar en Ariel, maar naar een onverdiende genade.

Midden op de weg viel hij neer op de dubbele streep en lag er schokkend en sidderend, kronkelend en schoppend, tot hij geleidelijk op zijn zij lag met zijn knieën tot zijn borst opgetrokken, zijn verkoolde handen onder zijn kin gevouwen. Zijn hoofd boog zich naar zijn handen alsof zijn nek smolt en het hoofd niet meer rechtop kon houden. Al gauw werd hij stil in zijn crematie.

Vess wist wel dat hij het snel afnemende geschreeuw zelf uitte, maar zijn pijn was zo hevig dat allerlei bizarre gedachten als in een roes door hem heen joegen. In die roes geloofde hij dat het beangstigende geschreeuw niet door hem werd geslaakt, maar door de ongeboren tweelinghelft van de pompstationbediende die zijn beeltenis als een ruwe roze moedervlek op het voorhoofd van zijn broer had achtergelaten. Uiteindelijk werd Vess heel bang in de vreemdheid van het verterende vuur; toen was hij al geen mens meer, maar een blijvende duisternis.

Chyna trok Ariel verder weg van het vuur, maar tot ze het niet langer meer kon volhouden. Ze ging midden op de weg zitten, bevend als een riet, door talloze pijnen gefolterd, ziek van opluchting. Snikkend als een achtjarig meisje begon ze te huilen en vergoot alle tranen die ze onder bedden en op boerderijzolders vol muizen en op door onweer geteisterde stranden had moeten inhouden.

Uiteindelijk doemden koplampen in de verte op. Chyna zag ze naderen, terwijl Ariel naast haar zwijgend naar de maan staarde.

12

Vanuit haar ziekenhuisbed legde Chyna voor de politie gedetailleerde verklaringen af, maar de vertegenwoordigers van de media, die hemel en aarde bewogen om haar te mogen interviewen, wilde ze niet ontvangen. In een geest van ‘de ene dienst is de andere waard’ vernam ze van de rechercheurs heel wat details over Edgler Vess en de omvang van zijn misdrijven, zij het dat niets daarvan haar veel wijzer omtrent het raadsel Vess maakte.

Twee mededelingen waren voor haar van persoonlijk belang. Ten eerste: Paul Templeton, Laura’s vader, was enkele weken voor de overval van Vess op hem en zijn gezinsleden voor zaken naar Oregon geweest. Onderweg werd hij wegens te hard rijden aangehouden. De agent die de bon schreef, was niemand minder dan de jonge sheriff Vess in eigen persoon. Bij die gelegenheid had Paul Templeton naar alle waarschijnlijkheid de foto’s uit zijn portefeuille laten vallen toen hij zijn rijbewijs zocht, waarbij Vess dé kans had gekregen Laura’s knappe gezicht te bewonderen.

Ten tweede: Ariel heette voluit Ariel Beth Delane. Tot vorig jaar had ze met haar ouders en negenjarige broertje in een rustige wijk van Sacramento, Californië, gewoond. Haar ouders werden in bed doodgeschoten. De jongen werd doodgemarteld met werkmateriaal uit een kistje van zijn moeder dat ze gebruikt had voor haar hobby, het vervaardigen van poppen. Er waren aanwijzingen dat Ariel door Vess was gedwongen naar de marteling te kijken, waarna de sadist haar ontvoerde.

Behalve met politieambtenaren, sprak Chyna met een aantal artsen. Niet alleen kreeg ze de vereiste behandeling voor haar verwondingen, maar er werd haar ook meermalen geadviseerd haar helse belevenissen met een psychiater te bespreken. De arts die daar het meest op aandrong was een sympathieke vijftiger die dokter Kevin Lofglun heette, een jongensachtige man met een muzikale lach en de nerveuze gewoonte om aan zijn rechteroor te trekken tot het lelletje vuurrood was geworden. ‘Ik hoef niet in therapie,’ had ze tegen hem gezegd, ‘want het leven zelf is al therapie genoeg.’ Hij begreep dat niet, want hij wilde dat ze hem vertelde over haar ondergeschikte relatie met haar moeder, hoewel daar geen sprake meer van was, omdat ze tien jaar geleden al bij haar moeder was weggegaan. Hij wilde haar helpen met haar verdriet te leren omgaan, maar ze zei: ‘Ik wil er niet mee leren omgaan, dokter Lofglun, ik wil het vóelen.’ Toen hij begon over het posttraumatische stresssyndroom, sprak Chyna over hoop op de toekomst; toen hij het over zelfontplooiing had, sprak Chyna over verantwoordelijkheid; toen hij het onderwerp versterking van het zelfrespect aansneed, sprak Chyna over geloof en vertrouwen in jezelf. Uiteindelijk leek hij tot de conclusie te komen dat hij niets kon doen voor iemand die zo’n heel andere taal dan hijzelf sprak.

De artsen en verpleegsters hadden erover ingezeten dat ze niet zou kunnen slapen, maar Chyna sliep in het ziekenhuis elke nacht als een roos. Ze waren er volstrekt zeker van dat ze nachtmerries zou krijgen, maar ze droomde alleen over een bos als een kathedraal, waar ze nooit alleen en altijd veilig was.

Op 11 april, twaalf dagen nadat ze was opgenomen, werd ze uit het ziekenhuis ontslagen. Toen ze buiten kwam, stond haar een gezelschap van meer dan honderd verslaggevers van de pers, radio en televisie op te wachten, met inbegrip van de roddelbladen die haar per exprespost contracten hadden toegestuurd en haar grote bedragen voor haar verhaal in het vooruitzicht hadden gesteld. Zonder op de geschreeuwde vragen antwoord te geven, maar ook zonder onbeleefd te zijn, worstelde ze zich door de opdringende menigte verslaggevers naar de klaarstaande taxi. Daar werd haar een microfoon onder de neus gehouden en de stompzinnige vraag gesteld: ‘Juffrouw Shepherd, hoe voelt het om zo’n beroemde heldin te zijn?’ Toen bleef ze staan, keerde zich om en zei: ‘Ik ben geen heldin. Ik leef het leven zoals u allemaal en vraag me alleen af waarom het zo hardvochtig moet zijn. Ik hoop dat ik nooit meer iemand kwaad hoef te doen.’ De mensen die dicht bij haar stonden zwegen, maar de anderen begonnen weer schreeuwend vragen te stellen. Chyna stapte in en de taxi reed weg.

Voordat sheriff Edgler Vess hen daarvan had verlost, hadden de ouders van Ariel Delane door onbeheerst gebruik van hun creditcards zwaar in de schulden gezeten. Er viel voor Ariel dus niets te erven. Haar grootouders van vaders kant leefden nog, maar verkeerden in slechte gezondheid en ze hadden geen geld. Ook als er familieleden waren die het zich financieel konden veroorloven om een zestienjarig meisje met de uitzonderlijke problematiek van Ariel op te voeden, waren ze niet tegen die taak opgewassen. Ariel werd onder juridisch toezicht gesteld en de aanbeveling volgde om haar in een psychiatrische inrichting onder curatele van de staat Californië te plaatsen.

Geen enkel familielid protesteerde.

In de zomer en herfst reisde Chyna wekelijks van San Francisco naar Sacramento, met het verzoek aan het hof om tot de enige wettige voogdes van Ariel Beth Delane te worden benoemd en haar regelmatig te mogen bezoeken. Geduldig – sommigen zeiden koppig – werkte ze zich door de ambtelijke rijstebrijberg van juridische en sociale wetgevingen heen. Als ze dat niet had gedaan, zou Ariel levenslang in een instituut voor ‘geestelijke zorg’ zijn opgesloten.

Hoewel Chyna zichzelf helemaal niet als een heldin beschouwde, deden veel mensen dat wel. De bewondering die veel invloedrijke mensen voor haar hadden, was de sleutel die de bureaucratie eindelijk ontsloot. Chyna verkreeg de gewenste voogdij. Op een ochtend aan het eind van januari, tien maanden nadat ze het meisje uit de door poppen bewaakte cel in de kelder van Vess had bevrijd, reed ze Sacramento uit met Ariel aan haar zijde, regelrecht naar Chyna’s flat in San Francisco.

Chyna legde geen examen af voor haar doctoraal psychologie, hoe dicht ze ook tot dat doel was genaderd. Ze bleef wel aan de universiteit van Californië in San Francisco studeren, maar ze verkoos letteren in plaats van psychologie. Ze had altijd van lezen gehouden, en hoewel ze vond dat ze geen talent voor schrijven had, hoopte ze dat ze ooit redactrice zou worden en met auteurs kon samenwerken. Er stak meer waarheid in fictie dan in wetenschap. Ook trok lesgeven haar aan. Maar als ze de rest van haar leven in restaurants als serveerster zou moeten werken, zag ze daar helemaal niet tegenop, want ze beheerste dat vak tot in de puntjes en ze vond er waardigheid in.

De zomer brak aan en tijdens haar wisseldiensten als serveerster nam Chyna Ariel geregeld ’s morgens of in de voormiddag mee naar het strand. Ariel zat graag met een zonnebril op naar de zee te kijken, en soms kreeg Chyna haar zo ver dat het meisje dichtbij het water ging staan en de branding om haar enkels liet spoelen.

Op een dag in juni, zonder enige directe aanleiding, nam Chyna de hand van het meisje en stuurde haar wijsvinger voor het schrijven van één woord in het zand: peace. Ze staarde er even naar en zei toen tot haar eigen verbazing: ‘Dat woord kun je uit de letters van mijn naam samenstellen.’

Op de eerste dag van juli, terwijl Ariel op de deken naar de zonovergoten zee zat te kijken, probeerde Chyna een krant te lezen, maar bijna alles wat ze onder ogen kreeg deprimeerde haar: oorlogen, verkrachtingen, moorden, berovingen, en politici van allerlei richtingen die elkaar voor rotte vis uitmaakten. Ze las een filmrecensie vol giftige kritiek op de regisseur en de scenarioschrijver met de vraagstelling waar die heren het recht vandaan haalden om zich kunstenaar te noemen, en vervolgens een al even boosaardige aanval van een columniste op een auteur. Het was geen echte kritiek, alleen maar gifspuiterij, en Chyna gooide de krant weg. Al die haat en nijd, al die indirecte aanvallen waren voor haar pijnlijke aanwijzingen van de vele sterke moordimpulsen die de menselijke geest vergiftigden. Symbolische moorden verschilden nauwelijks van echte, en wat verwrongen gevoelsleven betreft kwam het op hetzelfde neer.

Er was geen verklaring voor de menselijke boosaardigheid. Er waren alleen verontschuldigingen.

Eveneens in de eerste dagen van juli werd haar aandacht getrokken door een ongeveer dertigjarige man die een paar ochtenden in de week met zijn achtjarig zoontje op het strand kwam. Hij had altijd een laptop bij zich, waarop hij in de schaduw van een parasol zat te werken. Uiteindelijk raakten ze met elkaar in gesprek. De man heette Ned Barnes en zijn zoontje Jamie. Ned was weduwnaar en, tot Chyna’s genoegen, freelance-auteur met een paar redelijk succesvolle romans op zijn naam. Jamie was meteen verliefd op Ariel en bracht haar allerlei dingen die hij mooi en bijzonder vond, zoals een bosje veldbloemen, een interessante schelp, of een plaatje van een grappige hond dat hij uit een stripboek had gescheurd. Hij legde die dingen naast Ariel op de deken, zonder te vragen of ze er goed op wilde passen.

Op 12 augustus nodigde Chyna Ned en Jamie uit voor een gezamenlijke spaghettimaaltijd. Daarna speelden Chyna en Ned ‘Go Fish’ en andere spelletjes met Jamie, terwijl Ariel onbewogen naar haar handen zat te staren. Na die avond in de camper was die uitdrukking van intense gekweldheid en stil geschreeuw niet meer op Ariels gezicht teruggekeerd. Ze wiegde zich ook niet meer angstig met haar armen om haar schouders heen en weer. Een paar weken later gingen ze met z’n allen naar de bioscoop en ze bleven elkaar op het strand ontmoeten, waar ze hun parasols naast elkaar opzetten. De relatie was wederzijds heel ontspannen, zonder enige geforceerdheid of toekomstverwachtingen. Chyna en Ned wilden niets liever dan allebei met rust gelaten worden.

Kort na ‘Labor Day’, de eerste maandag in september, toen er nog maar weinig warme dagen op het strand te genieten overbleven, keek Ned naast Chyna op van zijn laptop, en zei: ‘Chyna?’

Ze zat te lezen en bromde: ‘Hmmm?’ zonder zelf op te kijken. ‘Kijk eens!’ drong hij aan. ‘Kijk eens naar Ariel.’

Omdat het al te fris was geworden om te zonnebaden, droeg Ariel een blauwe spijkerbroek met afgeknipte pijpen en een blouse met lange mouwen. Blootsvoets liet ze de branding om haar enkels spoelen, maar ze stond niet zoals gewoonlijk als een zombie naar het water van de baai te staren. In plaats daarvan hield ze haar armen boven haar hoofd gestrekt en ze zwaaide haar handen heen en weer, terwijl ze langzaam op en neer danste.

‘Ze houdt heel veel van de zee,’ zei Ned.

Chyna kon geen woord uitbrengen.

‘Ze houdt van het leven,’ zei hij.

Bijna stikkend van emotie bad Chyna dat het waar was.

Ariel danste niet lang, en toen ze naar haar deken terugkeerde, was haar blik weer zo leeg als tevoren.

In december van dat jaar, meer dan twintig maanden na hun ontsnapping uit het huis van Vess, werd Ariel achttien. Ze was geen meisje meer, maar een bekoorlijke jonge vrouw geworden. Toch riep ze in haar slaap nog herhaaldelijk om haar ouders en haar broertje; haar stem – Chyna hoorde hem voor het eerst – klonk kinderlijk, broos en eenzaam.

Toen, op eerste kerstdag, vond Chyna tussen de geschenken voor Ariel, Ned en Jamie onder de boom in de woonkamer tot haar verrassing ook een pakje dat voor haar was bestemd. Het was heel zorgvuldig ingepakt, als door een kind met meer enthousiasme dan behendigheid. Haar naam stond in ongelijke blokletters op een aangehecht kaartje met een sneeuwpop. In het pakje zat een strook blauw papier. Er stonden drie woordjes op die moeizaam, lettertje voor lettertje, waren geschreven: Ik wil leven. Chyna zei: ‘Maar je weet nog niet hoe je terug moet, hè?’

Het meisje zat heel stil. Toen knipte ze met haar ogen en pakte Chyna’s handen stevig beet.

‘Er is wel een manier,’ verzekerde Chyna haar.

De greep van Ariels handen om die van Chyna werd nog vaster.

‘Er is hoop, schat. Er is altijd hoop. Er is een manier, en niemand kan die in zijn eentje vinden, maar wij samen wel. Wij samen kunnen het. Je moet er alleen in geloven.’

Het meisje kon haar niet recht aankijken, maar ze bleef Chyna’s handen stevig vasthouden.

‘Ik zal je wat vertellen over een redwoodbos en iets dat ik daar op een nacht heb gezien. Later heb ik het weer gezien, toen ik het heel graag wilde. Misschien betekent het niet zoveel voor jou, en misschien zegt het alle andere mensen ook weinig, maar mij zegt het alles, ook al begrijp ik het niet helemaal.’

Ik wil leven.

In de volgende jaren was de weg terug van het Wilde Woud naar de schoonheden en wonderen van deze wereld niet gemakkelijk voor Ariel. Er waren perioden van wanhoop en twijfel, waarin ze geen enkele vooruitgang toonde, en zelfs achteruit ging. Maar uiteindelijk brak de dag aan waarop ze met Ned en Jamie naar het redwoodbos reden.

Ze liepen tussen de varens en rododendrons onder de plechtige schaduwen van de reusachtige bomen, en Ariel zei: ‘Laat het me zien.’

Chyna nam haar bij de hand en bracht haar naar de plek waar ze het had gezien. Ze zei: ‘Hier gebeurde het.’

Wat was Chyna die nacht bang geweest, toen ze alles op alles zette voor een meisje dat ze nooit eerder had gezien. Minder bang voor Vess dan voor een nieuw gevoel dat ze in zichzelf had ontdekt: de belangeloze, roekeloze zorg om een ander. En nu ze het weet is het niet iets waar ze nog bang voor zou moeten zijn. Het is het doel van ons leven. Die roekeloze zorg.