Date: 2021-09-13 00:00:00+00:00
Keywords: Suspense; Thriller; Mystery & Detective; Fiction; General; Horror; Thrillers
Description: In De sleutel tot middernacht leren we Joanna Rand kennen, eigenaresse van een nachtclub in Kyoto. Ze is een getalenteerde zangeres en slimme zakenvrouw en dat maakt haar club The Moonglow tot een succes. Een nieuwe en interessante bezoeker, Alex, die op een avond verschijnt en elke avond terug blijft komen, brengt verandering in Joanna's leven. Als ze op een dag vreselijke herinneringen van nachtmerries krijgt, besluit ze met de hulp van Alex te onderzoeken wat er aan de hand is. Met hypnose en goed detectivewerk ontdekt Alex veel in het verleden van Joanna. Haar ware identiteit is samen met
Publisher: SAGA Egmont

Dean Koontz

De sleutel tot middernacht

Oorspronkelijke titel

The Key to Midnight

© 1979 by Leigh Nichols

© 1995 by Nkui, Inc.

Vertaling

Cherie van Gelder

© 2001 Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

ISBN 90 245 3947 1

NUGI 331

Deze verbeterde versie is voor Gerda. Ik kan de eerdere boeken die onder een pseudoniem zijn verschenen verbeteren - maar ik ben bang dat ik niet genoeg energie heb voor al de hoognodige verbeteringen in mezélf!

Deel een

Joanna

Er klinkt een geluid;

Vogelverschrikker

Is van zijn stok gevallen.

– BONCHO, 1670-1714

1

Joanna Rand liep in het donker naar het raam. Naakt en bevend gluurde ze tussen de houten latjes van de zonwering door.

De wind uit de bergen sloeg kil tegen het glas, waardoor een loszittende ruit begon te rammelen.

Om vier uur ’s ochtends was de stad Kyoto uitgestorven, er was zelfs niemand te bekennen in het Gion, het uitgaanscentrum dat wemelde van de nachtclubs en de geishahuizen. Kyoto, het spirituele hart van Japan, was al duizend jaar oud maar even fris als een net ontsproten idee: een fascinerende mengelmoes van neonreclames en eeuwenoude tempels, plastic prullaria en schitterende, handbewerkte stenen, toonbeelden van moderne architectonische wansmaak die oprezen naast paleizen en rijkversierde heiligdommen die al eeuwenlang waren blootgesteld aan warme, vochtige zomers en koude, natte winters. Door die mysterieuze combinatie van traditie en populaire cultuur maakte de metropool haar nog eens extra attent op de duurzaamheid en de vastberadenheid van het menselijk ras en gaf weer vaste vorm aan haar af en toe wankelende geloof in het belang van het individu.

De aarde draait om de zon; de maatschappij verandert voortdurend; de stad groeit; nieuwe generaties melden zich... en ik blijf ook gewoon op dezelfde manier doorgaan.

Dat was een gedachte die haar altijd weer troost schonk als ze alleen was in het donker en niet kon slapen, op een ziekelijke manier in de ban van de sterke maar ondefinieerbare angst die haar iedere nacht opnieuw bekroop.

Ze kwam weer een beetje tot rust, maar omdat ze nog steeds geen zin had om naar bed te gaan trok Joanna een rode, zijden kamerjas en slippers aan. Haar slanke handen trilden nog steeds, maar het beven was al een stuk minder geworden.

Ze voelde zich onteerd, misbruikt en afgedankt... alsof het akelige wezen uit haar nachtmerrie lichamelijk vorm had gekregen en haar herhaaldelijk met bruut geweld had verkracht terwijl ze lag te slapen.

De man met de stalen vingers pakt de injectiespuit op...

Dat was het enige beeld dat ze zich nog kon herinneren uit de nachtmerrie. Het stond haar zo scherp voor de geest dat ze het op elk moment tot in de kleinste details weer kon oproepen: het gladde materiaal van die metalen vingers, het geklik en gezoem van het inwendige mechanisme en het licht dat van die robotachtige knokkels weerkaatste.

Ze deed de lamp naast het bed aan en keek rond in de vertrouwde kamer. Alles stond op zijn plaats. Er hingen alleen vertrouwde geuren. Desondanks vroeg ze zich af of ze de hele nacht ook werkelijk alleen was geweest.

Ze huiverde.

2

Joanna liep vanuit het nauwe trappenhuis haar kantoor op de begane grond in. Ze deed het licht aan en keek zoekend rond in het vertrek, precies zoals ze boven had gedaan, omdat ze eigenlijk min of meer verwachtte dat het angstaanjagende spookbeeld uit haar droom haar ergens in de wereld van alledag zou opwachten. Het zachte schijnsel van de porseleinen lamp reikte niet tot in de verste hoeken van de kamer. De boekenplanken, het rozenhouten meubilair en de langwerpige, rijstpapieren schilderijen waren omfloerst met purperen sluiers. Kamerpalmen wierpen een ingewikkeld kantwerk van schaduwen op een van de muren. Alles was zoals het hoorde.

Er slingerden nog allerlei papieren op het bureau, maar ze had nu geen zin in boekhouden. Ze had behoefte aan een borrel.

De buitendeur van het kantoor gaf toegang tot de met vaste vloerbedekking beklede ruimte rond de lange cocktailbar achter in de Moonglow Lounge. Het was niet volslagen donker in de club: boven de rookblauwe spiegels achter de bar gloeiden twee nachtlampen die ervoor zorgden dat de geslepen randen van het glas glommen als de lemmeten van vlijmscherpe messen. De vier uitgangen werden gemarkeerd door spookachtige, groene peertjes. In de hoofdruimte achter de barkrukken stonden tweehonderd stoelen rond zestig tafeltjes met zicht op een klein podium. De nachtclub lag er stil en verlaten bij.

Joanna stapte achter de bar, pakte een glas uit het rek en schonk een dubbele dosis Dry Sack over een paar ijsklontjes. Ze nam een slokje sherry, slaakte een zucht... en zag iets bewegen bij de open deur naar haar kantoor.

Mariko Inamura, de assistent-manager, was naar beneden gekomen vanuit haar appartement op de tweede verdieping, boven de woonvertrekken van Joanna. Mariko had zich, bescheiden als altijd, gehuld in een lompe groene badjas die tot op de grond hing en haar minstens twee maten te groot was. Verstopt in al die dikke stof leek ze meer op een verwaarloosd kind dan op een vrouw. Haar zwarte haar, dat meestal met behulp van ivoren haarspelden opgestoken was, viel nu los op haar schouders. Ze liep naar de bar toe en ging op een van de krukken zitten.

‘Wil je ook iets drinken?’ vroeg Joanna.

Mariko glimlachte. ‘Een glaasje water, alsjeblieft.’

‘Neem maar iets stevigers.’

‘Nee, dank je wel. Water is prima.’

‘Wil je soms dat ik me een zuipschuit ga voelen?’

‘Je bent geen zuipschuit.’

‘Fijn dat je me een hart onder de riem steekt,’ zei Joanna. ‘Maar ik begin zelf weleens een beetje te twijfelen. Zo langzamerhand schijn ik vrijwel iedere nacht hier rond deze tijd terecht te komen.’ Ze zette een glas ijswater op de tap.

Mariko liet het glas langzaam ronddraaien tussen haar kleine handen, maar ze dronk er niet van.

Joanna bewonderde de natuurlijke gratie van de andere vrouw, waardoor iedere normale handeling in een soort dramatisch gebaar veranderde. Mariko was dertig, twee jaar jonger dan Joanna, en ze had grote, donkere ogen en een fijnbesneden gezicht. Ze was zich er kennelijk niet van bewust dat ze buitengewoon aantrekkelijk was en die bescheidenheid maakte haar nog mooier.

Mariko was een week na de opening bij de Moonglow Lounge in dienst gekomen. Wat de baan voor haar zo aantrekkelijk had gemaakt, was niet alleen het salaris geweest, maar ook de kans om met behulp van Joanna haar Engels te perfectioneren. Ze had duidelijk te kennen gegeven dat het haar bedoeling was om na een jaar of twee weer te vertrekken en directiesecretaresse te worden bij een van de grote Amerikaanse bedrijven met een bijkantoor in Tokio. Maar zes jaar later had Tokio zijn aantrekkingskracht voor haar verloren, zeker in vergelijking met het leven dat ze nu leidde.

Mariko was ook helemaal in de ban geraakt van de Moonglow. De club was een van de belangrijkste dingen in haar leven geworden, maar voor Joanna telde helemaal niets anders.

Vreemd genoeg was het besloten wereldje van de nachtclub in een bepaald opzicht even beschut en veilig als een zenklooster ergens hoog in de bergen. De tent zat iedere avond tot de nok toe vol, maar de invloed van de buitenwereld was nauwelijks merkbaar. Als het personeel naar huis was en de deuren op slot zaten, had de Lounge – compleet met de blauwe lampen, de spiegelwanden, het zwart-met-zilveren art-decomeubilair en de aantrekkelijke mysterieuze sfeer – zich in elk land ter wereld kunnen bevinden, in elk decennium na 1930. Het had zelfs een plek in een droom kunnen zijn. Zowel Joanna als Mariko had kennelijk behoefte aan een dergelijk toevluchtsoord.

Daar kwam nog bij dat ze onverwachts een soort zusterlijke genegenheid en bezorgdheid voor elkaar waren gaan koesteren. Ze maakten geen van beiden gemakkelijk vrienden. Mariko was vriendelijk en charmant... maar nog steeds verbazingwekkend verlegen voor een vrouw die in een nachtclub in het Gion werkte. Ze leek in bepaalde opzichten nog steeds zo’n ingetogen, bescheiden, zichzelf wegcijferende Japanse vrouw uit vroegere, minder democratische tijden. Joanna daarentegen was levendig en spontaan... maar desondanks had zij evenveel moeite met de laatste stap die van een kennis een vriend zou maken. Vandaar dat ze bijzonder haar best had gedaan om Mariko voor de Moonglow te behouden door haar steeds meer verantwoordelijkheid te geven, gecombineerd met regelmatige salarisverhogingen. Mariko had dat beloond door ontzettend hard te werken. Er werd nooit met een woord over hun stille vriendschap gesproken, maar ze waren beiden tot de slotsom gekomen dat het geen zin had om uit elkaar te gaan en dat ze dat ook helemaal niet wilden.

En nu vroeg Joanna zich voor de zoveelste keer af: Waarom Mariko?

Omdat Joanna in feite de vrienden voor het oprapen had, was haar keuze voor Mariko niet echt logisch... behalve dan dat ze zelfs voor Japanse begrippen veel waarde hechtte aan privacy en bijzonder discreet was. Ze zou nooit vissen naar het verleden van een van haar vriendinnen en zich ook nooit bezondigen aan het roddelachtige, nieuwsgierige en onthullende gebabbel dat voor de meeste mensen met vriendschap gepaard dient te gaan.

Er bestaat geen enkel gevaar dat ze ooit pogingen zal doen om te veel over me te weten te komen.

De gedachte overviel Joanna. Ze begreep er niets van. Per slot van rekening had ze helemaal geen geheimen, ze had nooit iets gedaan waarvoor ze zich zou moeten schamen.

Met het glas droge sherry in haar hand liep Joanna achter de bar weg en ze ging op een kruk zitten.

‘Je had weer een nachtmerrie,’ zei Mariko.

‘Ik heb gewoon gedroomd.’

‘Het was een nachtmerrie,’ hield Mariko rustig vol. ‘Dezelfde die je al duizend keer eerder hebt gehad.’

‘Geen duizend keer,’ protesteerde Joanna.

‘Tweeduizend keer dan? Of drie?’

‘Heb ik je wakker gemaakt?’

‘Het klonk nog veel erger dan anders,’ zei Mariko.

‘Het was het gewone liedje.’

‘Ik dacht dat ik vergeten was de tv uit te zetten.’

‘O?’

‘En dat ik een van die oude Godzilla-films hoorde,’ zei Mariko.

Joanna moest lachen. ‘Door al dat geschreeuw zeker?’

‘Het leek wel alsof Tokio opnieuw met de grond gelijk werd gemaakt en hele meutes mensen voor hun leven moesten rennen.’

‘Nou goed, het was een nachtmerrie en geen gewone droom. En ook erger dan gewoonlijk.’

‘Ik maak me zorgen over je,’ zei Mariko.

‘Dat hoeft niet. Ik kan wel tegen een stootje.’

‘Heb je hem ook weer gezien... de man met de stalen vingers?’

‘Ik krijg zijn gezicht nooit te zien,’ zei Joanna vermoeid. ‘Ik zie nooit iets anders dan zijn hand, met die afgrijselijke vingers. Dat wil zeggen, dat is het enige dat ik me kan herinneren. Ik denk dat er nog wel meer gebeurt in die nachtmerrie, maar als ik wakker ben, staat me daar nooit meer iets van bij.’ Ze huiverde en nam nog een slokje sherry.

Mariko legde haar hand op Joanna’s schouder en gaf er een kneepje in. ‘Ik heb een oom die is...’

‘Hypnotiseur.’

‘Psychiater,’ zei Mariko. ‘Arts. Hij gebruikt hypnose alleen om...’

‘Ja, Mariko-san, daar hebben we het al eerder over gehad. Maar ik ben echt niet geïnteresseerd.’

‘Hij kan je helpen om je de hele droom te herinneren. Misschien kan hij je zelfs helpen de reden ervoor te vinden.’

Joanna staarde naar haar spiegelbeeld in de blauwe spiegel achter de bar en zei ten slotte: ‘Ik geloof niet dat ik de reden ooit zou wíllen weten.’

Ze bleven een tijdje zwijgend zitten.

Uiteindelijk zei Mariko: ‘Ik vond het helemaal niet leuk toen ze ineens een held van hem maakten.’

Joanna fronste. ‘Van wie?’

‘Van Godzilla. Die latere films waarin hij het tegen allerlei monsters moet opnemen om Japan te beschermen. Echt stom. We hebben behoefte aan monsters die ons de stuipen op het lijf jagen. We schieten er niets mee op als we niet eens bang voor hen hoeven te zijn.’

‘Krijg ik nou een staaltje filosofie uit het mysterieuze oosten voorgeschoteld? Ik heb de zenalarmsirene niet horen loeien.’

‘Het is goed voor ons om af en toe bang te zijn,’ zei Mariko.

Joanna imiteerde het duikalarm van een onderzeeboot: ‘Woe-woe-woe-woe.’

‘Angst kan soms louterend werken, Joanna-san.’

‘We hebben inmiddels de onpeilbare diepten van de Japanse geest bereikt,’ fluisterde Joanna theatraal.

Mariko liet zich niet van haar stuk brengen. ‘Maar als we al onze spookbeelden onderkennen...’

‘We zakken steeds dieper weg in de Japanse geest, de druk wordt zo langzamerhand ondraaglijk...’

‘... en ons ervan kunnen bevrijden...’

‘... nog dieper...’

‘... dan hoeven we niet bang meer te zijn...’

‘... ik zal als een nietig insect verpletterd worden door het gewicht van een plotseling inzicht...’

‘... dan hebben we geen behoefte meer aan loutering...’

‘... ik sta op het randje van een enorme ontdekking...’

‘... en dan zijn we helemaal vrij.’

‘Ik wentel mij in het licht van de rede,’ zei Joanna.

‘Ja, dat klopt, maar je bent er blind voor,’ zei Mariko. ‘Je bent zo verknocht aan je angst dat je de waarheid niet wilt zien.’

‘Dat ben ik ten voeten uit. Een slachtoffer van fobofilie,’ zei Joanna en ze dronk in één teug de rest van haar sherry op.

‘En dan wil je nog volhouden dat Japanners ondoorgrondelijk zijn.’

‘Wie wil dat?’ vroeg Joanna met gespeelde onschuld.

‘Ik hoop dat Godzilla hier in Kyoto opduikt,’ zei Mariko.

‘Hoezo? Heeft hij een nieuwe film waar hij reclame voor moet maken?’

‘En als hij komt, zal hij de vaderlandslievende Godzilla zijn, op zoek naar nieuwe dingen die het Japanse volk bedreigen.’

‘Braaf beest.’

‘En als hij dat lange blonde haar van jou in de gaten krijgt, zal hij meteen op jou af komen.’

‘Ik geloof dat je hem nu verwart met King Kong.’

‘Dan zal hij je midden op straat platdrukken, enthousiast toegejuicht door de dankbare inwoners van Kyoto.’

‘Jij zou me vast missen,’ zei Joanna.

‘Integendeel. Het zal een smerig werkje worden om al dat bloed en die ingewanden van de straat te spoelen. Maar na een dag of twee kunnen we de Lounge al weer openen en dan ben ík de eigenaar.’

‘O ja? En wie zingt er als ik er niet meer ben?’

‘De bezoekers.’

‘Goeie genade, je bent van plan er een karaokebar van te maken!’

‘Het enige dat ik daarvoor nodig heb, is een stapel ouwe Engelbert Humperdinck-cassettes.’

‘Ik vind jou véél enger dan Godzilla!’ zei Joanna.

Ze grijnsden elkaar toe in de blauwe spiegel achter de bar.

3

Als zijn werknemers thuis in de Verenigde Staten hadden gezien hoe ontspannen Alex Hunter in de Moonglow Lounge zat te dineren, zouden ze stomverbaasd zijn geweest. Zij kenden hem alleen als een veeleisende baas die van iedereen een uiterste inspanning verwachtte en werknemers die niet aan zijn hoge standaard voldeden meteen weer op straat zette, een man die altijd rechtvaardig was, maar terechte kritiek nooit onder stoelen of banken stak. Ze kenden hem als een voornamelijk zwijgzaam persoon en zagen hem maar zelden lachen. In Chicago, zijn woonplaats, werd hij door de meeste mensen benijd en met respect behandeld, maar hij had hooguit een handjevol vrienden dat echt goed met hem kon opschieten. Zijn kantoorpersoneel en de speurders die hij in dienst had, zouden met open mond van verbazing hebben toegekeken als ze hem nu hadden gezien, want hij zat gezellig met de kelners te kletsen en vrijwel constant te glimlachen.

Hij zag eruit alsof hij geen vlieg kwaad deed, maar hij was heel goed in staat om iemand te doden. Een paar jaar geleden had hij een zekere Ross Baglio vijf kogels in het lijf gejaagd. Bij een andere gelegenheid had hij een man het venijnig versplinterde uiteinde van een gebroken bezemsteel in de keel gestoken. Beide gevallen waren een kwestie van zelfverdediging geweest. Nu leek hij gewoon een goedgeklede zakenman die gezellig een avondje uit was.

Deze samenleving, deze cultuur, die naar verhouding zo weinig druk kende en zo hemelsbreed verschilde van de Amerikaanse manier van leven, was in hoge mate verantwoordelijk voor zijn goede humeur. De altijd opgewekte en beleefde Japanners zorgden er gewoon voor dat je wel moest glimlachen. Alex was nog maar net tien dagen in hun land op vakantie, maar hij kon zich niet herinneren dat hij zich ooit van zijn leven ook maar half zo ontspannen en op zijn gemak had gevoeld.

Natuurlijk was zijn goede humeur ook voor een deel te danken aan het eten. De Moonglow Lounge kon bogen op een uitstekende keuken. Daar kwam nog bij dat de Japanse manier van koken per seizoen grotere verschillen vertoonde dan elke andere buitenlandse keuken die Alex kende en aan het einde van de herfst waren er speciale lekkernijen beschikbaar. Het was ook belangrijk dat elke schotel een aanvulling vormde op het gerecht dat erna kwam en dat alles werd opgediend op serviesgoed dat – qua motief en qua kleur – perfect paste bij het aangeboden voedsel. Hij zat te genieten van een maaltijd die in alle opzichten geschikt was voor een koele novemberavond. Op een elegant houten blad stond een gebroken witte porseleinen schaal gevuld met dikke plakken daikon-radijs, rossige stukken inktvis en konnyaku, een geleiachtig gerecht gemaakt van duivelsrog. Een groene pot met een kartelrand bevatte geurende, hete mosterd die op elke lekkernij gesmeerd kon worden. Op een groot grijs bord stonden twee zwart-met-rode kommen: een met akadashi, een soort paddenstoelensoep, en de ander met rijst. Op een langwerpige schaal lag zeebrasem met drie soorten garnering en er stond een kommetje fijngeraspte daikon bij om het geheel op smaak te brengen. Het was een stevig herfstmaal met toepasselijk sombere kleuren.

Maar toen hij het laatste hapje brasem verorberd had, moest Alex toch erkennen dat zijn goede humeur niet in de eerste plaats werd veroorzaakt door de gastvrije Japanners noch door de kwaliteit van het voedsel. Dat hij zo’n prima bui had, lag voornamelijk aan het feit dat Joanna Rand zo meteen op het kleine podium zou verschijnen.

Precies om acht uur doofden de zaallichten, de zilverkleurige gordijnen gleden open en de Moonglow-band opende met een prima uitvoering van ‘A String of Pearls’. Hun spel was niet te vergelijken met dat van de beroemdste orkesten, het kon niet tippen aan de bands van Goodman, Miller of een van de gebroeders Dorsey, maar het was toch verrassend goed voor huismuzikanten die geboren en getogen waren op een plek die duizenden kilometers verwijderd lag van de plaats waar deze muziek ettelijke decennia geleden was ontstaan. Het publiek klapte enthousiast toen ze aan het eind van het nummer waren gekomen en het applaus was nog niet eens weggestorven toen de band ‘Moonglow’ inzette en Joanna Rand vanaf de rechterkant het podium op liep.

Alex voelde dat zijn hart sneller begon te kloppen.

Joanna was slank, elegant en opvallend, ook al was ze niet echt mooi in de klassieke zin van het woord. Haar kin was vrouwelijk, maar te sterk, en vergeleken bij een antiek Grieks standbeeld was haar neus niet recht en niet smal genoeg. Haar jukbeenderen waren niet hoog genoeg om de schoonheidsdeskundigen van Vogue te behagen en haar verrassend blauwe ogen waren een paar tinten donkerder dan het verschoten blauw van de mateloos verveelde modellen die op dat moment meestal op tijdschriftomslagen prijkten en in tv-commercials opdoken. Ze was een zinderende, gouden verschijning, met een lichte amberkleurige huid en een stortvloed van platinablonde lokken. Ze leek dertig, geen zestien, maar de sporen van levenservaring en de karaktervolle rimpeltjes vergrootten haar aantrekkelijkheid op een niet te verklaren wijze.

Ze was een geboren toneelpersoonlijkheid, niet alleen om naar te kijken maar ook om naar te luisteren. Ze had een fantastische stem. Ze zong met een klaterende helderheid die door de bedompte lucht sneed en bij Alex vanbinnen leek te weergalmen. Hoewel de tent tot de nok toe vol zat en iedereen op z’n minst een paar borrels op had, was er niets van het gebruikelijke nachtclubgeroezemoes te horen als Joanna Rand optrad. Het publiek zat aandachtig en verrukt te luisteren.

Hij had haar al eerder gezien, al kon hij zich niet precies herinneren waar of wanneer. Haar gezicht kwam hem tergend bekend voor, met name haar ogen. In feite had hij zelfs het gevoel dat hij haar heel goed had gekend, om niet te zeggen intiem.

Belachelijk. Zo’n opvallende vrouw had hij nooit kunnen vergeten. En als ze elkaar inderdaad vroeger hadden gekend, zou hij zich dat vast tot in de kleinste details herinneren.

Hij keek toe. Hij luisterde. Hij had haar het liefst in zijn armen willen sluiten.

4

Toen Joanna haar laatste liedje had gezongen en het applaus eindelijk was weggestorven, zette de band een opgewekt nummer in. De dansvloer liep vol. Het publiek begon weer met elkaar te praten en overal in de nachtclub klaterde af en toe een lach op en klonk het gerinkel van serviesgoed.

Zoals iedere avond liet Joanna vanaf de rand van het podium haar blik even speurend over haar domein dwalen en gunde zichzelf een moment van trots. Onder haar leiding liep de club als een trein.

Ze was niet zomaar een restauranthoudster, ze wist ook precies hoe ze met haar klanten moest omspringen. Iedere avond deed ze twee optredens van een uur en na de eerste voorstelling verdween ze niet tussen de coulissen tot ze om tien uur opnieuw het podium op moest. In plaats daarvan stapte ze met een zacht geruis van geplisseerde zijde het toneel af en liep langzaam tussen de tafeltjes door om de complimentjes in ontvangst te nemen, met een beleefd buiginkje op soortgelijke begroetingen te reageren, hier en daar te blijven staan om te informeren of de maaltijd gesmaakt had, nieuwe klanten te verwelkomen en even gezellig te babbelen met gewaardeerde stamgasten. Goed eten, een romantische atmosfeer en kwaliteitsamusement waren voldoende om een nachtclub winstgevend te maken, maar er was meer nodig om de Moonglow een legendarische status te geven. En dat was het soort succes waar ze naar streefde. Mensen voelden zich altijd gevleid als de eigenares persoonlijk aandacht aan hen besteedde, en de veertig minuten die ze tussen haar beide optredens in de zaal doorbracht, leverden haar een toekomstige klandizie op die niet in yens was uit te drukken.

De knappe Amerikaan met de keurig verzorgde snor was nu al drie avonden achterelkaar geweest. De twee voorgaande keren hadden ze hooguit tien woorden met elkaar gewisseld, maar Joanna had desondanks het gevoel dat ze geen vreemden voor elkaar zouden blijven. Bij elk optreden had hij aan een tafeltje vlak bij het podium gezeten en zo geboeid toegekeken dat ze haar ogen van hem moest afwenden uit angst dat ze afgeleid zou worden en de tekst van een van haar liedjes zou vergeten. Als ze zich na elk optreden tussen het publiek mengde, wist ze zonder naar hem te kijken dat hij haar geen moment uit het oog verloor. Ze verbeeldde zich dat ze zijn blik letterlijk kon voelen. Hoewel ze een beetje zenuwachtig werd van de manier waarop hij haar in de gaten hield, vond ze het toch ook verrassend prettig.

Toen ze bij zijn tafeltje kwam, stond hij op en glimlachte. Hij was lang en breedgeschouderd, maar ondanks zijn imposante postuur was hij elegant op een Europese manier. Hij droeg een driedelig, antracietgrijs Savile Row-kostuum, een kennelijk handgemaakt overhemd van Egyptische katoen en een parelgrijze das.

Hij zei: ‘Als jij “These Foolish Things” of “You Turned the Tables on Me” zingt, doe je me denken aan Helen Ward in de tijd dat ze bij Benny Goodman zong.’

‘Dat is vijftig jaar geleden,’ zei Joanna. ‘Je bent echt niet oud genoeg om je Helen Ward te kunnen herinneren.’

‘Ik heb haar nooit zien optreden. Maar ik heb al haar platen en jij bent beter dan zij was.’

‘Je oordeel over mij is veel te vleiend. Ben je een jazzfan?’

‘Ik hou vooral van swing.’

‘Dan houden we van hetzelfde soort muziek.’

Terwijl hij om zich heen keek, zei hij: ‘Dat geldt kennelijk ook voor de Japanners. Ze hadden me verteld dat de Moonglow dé club was voor overgeplaatste Amerikanen. Maar negentig procent van je bezoekers is Japans.’

‘Dat verbaast mij ook, maar ze zijn dol op deze muziek... ook al stamt die uit een tijd die ze verder liever vergeten.’

‘Swing is de enige soort muziek die me nooit zal vervelen.’ Hij aarzelde. ‘Ik zou je graag een glas cognac willen aanbieden, maar aangezien jij de eigenares bent, slaat dat eigenlijk nergens op.’

‘Ik geef wel een rondje.’

Hij trok een stoel voor haar achteruit en ze ging zitten.

Een kelner in een wit jasje kwam naar hen toe en maakte een buiging.

‘Yamada-san,’ zei Joanna, ‘burande wo ima omegai, shimasu. Rémy Martin.’

‘Hai-hai,’ zei Yamada. ‘Sugu.’ Hij liep haastig naar de bar achter in de zaal.

De Amerikaan had zijn ogen niet van haar afgewend. ‘Je hebt echt een heel bijzondere stem, weet je. Beter dan Martha Tilton, Margaret McCrae, Betty Van...’

‘Beter dan Ella Fitzgerald?’

Hij leek even na te denken over die vergelijking en zei toen: ‘Nou ja, eigenlijk kun je jou niet met haar vergelijken.’

‘O nee?’

‘Wat ik bedoel, is dat haar stijl heel anders is dan de jouwe. Dat zou appels met peren vergelijken zijn.’

Joanna schoot in de lach om dat diplomatieke antwoord. ‘Dus ik ben niet beter dan Ella Fitzgerald.’

Hij lachte. ‘Verrek, nee.’

‘Gelukkig. Ik ben blij dat je dat toegeeft. Ik begon al te denken dat je niet al te hoge eisen stelt.’

‘Ik ben juist ontzettend veeleisend,’ zei hij rustig.

Er ging kracht uit van zijn donkere ogen. Zijn vaste blik leek een soort elektrische stroom tussen hen te veroorzaken, die allerlei plezierige rillingen bij haar opwekte. Ze had niet alleen het gevoel dat hij haar met zijn ogen uitkleedde – vanaf het moment dat ze op een podium stapte, hadden mannen dat avond aan avond gedaan – maar alsof hij ook haar hersenen volledig bloot had gelegd en binnen de minuut alles over haar te weten was gekomen wat ook maar enigszins de moeite waard was, alsof hij iedere intieme huidplooi en al haar gedachten had verkend. Ze had nog nooit eerder een man ontmoet die zich zo intens op een vrouw kon concentreren, alsof ze het enige levende wezen op aarde was. Opnieuw riep zijn onverdeelde aandacht die vreemde mengeling van onbehagen en genoegen bij haar op.

Toen de twee glazen Rémy Martin gebracht werden, gebruikte ze die onderbreking als een excuus om haar blik even van hem af te wenden. Ze sloot haar ogen en nipte van de cognac alsof ze er ongestoord van wilde genieten. In die zelfopgeroepen duisternis besefte ze dat hij door haar zo strak in de ogen te kijken iets van zijn eigen intensiteit op haar had overgebracht. Ze was zich helemaal niet meer bewust geweest van het geroezemoes in de club om haar heen: het gerinkel van glazen, het gelach en de flarden van gesprekken waren aan haar voorbijgegaan, net als de muziek. Nu begon al die herrie weer tot haar door te dringen, even geleidelijk als de stilte die volgt op een enorme ontploffing.

Ten slotte deed ze haar ogen weer open. ‘Ik ben in het nadeel. Ik weet niet eens hoe je heet.’

‘Is dat zo? Ik had eigenlijk het gevoel... dat we elkaar al eerder ontmoet hebben.’

Ze fronste. ‘Ik weet zeker van niet.’

‘Misschien is de wens de vader van de gedachte. Ik ben Alex Hunter. Uit Chicago.’

‘Werk je hier voor een Amerikaans bedrijf?’

‘Nee. Ik heb een maand vakantie. Ik ben acht dagen geleden in Tokio geland. Ik was van plan om twee dagen in Kyoto te blijven, maar ik ben hier inmiddels al langer. Ik heb nog drie weken over. Misschien breng ik die wel allemaal in Kyoto door, dan gelast ik gewoon de rest van mijn voorgenomen programma af. Anata no machi wa hijo ni kyomi ga arimatsu.’

‘Ja,’ zei ze. ‘Het is een interessante stad, de mooiste in Japan. Maar het hele land is fascinerend, meneer Hunter.’

‘Zeg maar Alex.’

‘Er is heel wat te zien op deze eilanden, Alex.’

‘Ik denk dat ik dan volgend jaar maar terug moet komen om al die andere plaatsen te bekijken. Momenteel vind ik hier alles wat Japan me mogelijk te bieden kan hebben.’

Ze trotseerde die indringende, donkere ogen en keek hem strak aan, omdat ze niet goed wist wat ze van hem moest denken. Hij gedroeg zich als het spreekwoordelijke mannetjesdier dat zijn bedoelingen kenbaar maakt.

Joanna ging er prat op dat ze haar op haar tanden had, niet alleen in zakelijk opzicht maar ook met betrekking tot haar gevoelsleven. Ze huilde vrijwel nooit en verloor ook nooit haar geduld. Zelfbeheersing was voor haar een groot goed en ze was bijna dwangmatig zelfstandig. In haar relaties met mannen wilde ze altijd de dominante partner zijn en zelf bepalen wanneer en hoe een vriendschap met een man zich zou ontwikkelen; ze wenste zelf te beslissen wanneer ze meer dan vrienden zouden worden – als het daar al van kwam. Ze had haar eigen ideeën over het juiste, het gewenste verloop van een romance. Normaal gesproken zou een man die zo recht op zijn doel afging als Alex geen aantrekkingskracht voor haar hebben, dus ze was eigenlijk verbaasd dat ze zijn geraffineerde, agressieve benadering leuk vond.

Niettemin deed ze net alsof ze niet merkte dat hij meer dan gewone belangstelling voor haar koesterde. Ze keek om zich heen alsof ze de kelners in het oog hield en controleerde of haar klanten zich nog wel prettig voelden, nam een slokje cognac en zei: ‘Je spreekt echt goed Japans.’

Hij neeg even zijn hoofd. ‘Arigato.’

‘Do itashimashite.’

‘Talen zijn een hobby van me,’ zei hij. ‘Net als swingmuziek. En goede restaurants. Nu ik het daar toch over heb, de Moonglow is alleen ’s avonds open, dus zou je me een plek kunnen aanraden om te lunchen?’

‘Een eindje verderop, voorbij de eerste zijstraat. Een schattig restaurantje met in het midden een tuin met een fontein. Het heet Mizutani.’

‘Dat klinkt perfect. Zullen we morgen samen bij Mizutani gaan lunchen?’

De vraag verraste Joanna, maar ze was nog verbaasder toen ze zichzelf zonder enige aarzeling hoorde zeggen: ‘Ja. Dat zou leuk zijn.’

‘Om twaalf uur?’

‘Prima. Twaalf uur.’

Ze wist instinctief dat alles wat zich in de toekomst tussen haar en deze ongewone man zou afspelen, of het nou goed of slecht was, totaal anders zou zijn dan ze ooit had meegemaakt.

5

De man met de stalen vingers steekt zijn hand uit naar de injectiespuit...

Joanna ging snakkend naar adem met een ruk rechtop in bed zitten en tastte krampachtig rond in de hardnekkige duisternis voor ze zichzelf weer in bedwang kreeg en de lamp op het nachtkastje aandeed.

Ze was alleen.

Ze duwde de dekens weg en sprong, gedreven door een diepgewortelde angst waar ze niets van begreep, haastig het bed uit. Ze liep onzeker naar het midden van de kamer en bleef daar bevend en vol verwarring staan.

De lucht was koel en op de een of andere manier was er iets mis mee. Ze rook een mengeling van sterke ontsmettingsmiddelen die nog nooit in de kamer gebruikt waren: ammonia, lysol en alcohol, een scherp brouwsel van bacteriedodende stoffen dat zo onaangenaam was dat de tranen haar in de ogen sprongen. Ze ademde even diep in en herhaalde dat nog een keer, maar de damp was al opgelost voor ze kon nagaan waar die precies vandaan kwam.

Toen de stank helemaal was verdwenen, moest ze met tegenzin erkennen dat de geuren niet echt waren geweest. Het waren nog naweeën van de droom, producten van haar verbeelding.

Of misschien waren het flarden van herinneringen.

Hoewel ze zich niet kon heugen dat ze ooit ernstig ziek of gewond was geweest, had ze half en half het idee dat ze ooit in een ziekenhuiskamer had gelegen waarin een abnormaal sterke lucht van ontsmettingsmiddelen hing. Een ziekenhuis... waarin iets verschrikkelijks met haar was gebeurd, iets dat de oorzaak was van de steeds terugkerende nachtmerrie over de man met de stalen vingers.

Onzin. Maar na de droom had ze altijd een nerveus en onberedeneerbaar gevoel.

Ze liep naar de badkamer en vulde een glas met water. Ze liep terug naar het bed, ging op de rand zitten, dronk het water op en glipte toen weer onder de dekens. Na een korte aarzeling deed ze het licht uit.

Buiten, in de stilte voor de dageraad, krijste een vogel. Een grote vogel, een doordringende kreet. Fladderende vleugels. Langs het raam. Veren streken over het glas. Daarna zeilde de vogel verder de nacht in, terwijl zijn ijle kreten langzaam maar zeker wegstierven.

6

Terwijl hij in bed zat te lezen herinnerde Alex zich plotseling waar en wanneer hij de vrouw eerder had gezien. Joanna Rand was niet haar echte naam.

Hij was woensdagochtend om halfzeven wakker geworden in zijn suite in het Kyoto Hotel. Of hij nu aan het werk was of op vakantie, hij stond altijd vroeg op en ging laat naar bed, want hij had genoeg aan vijf uur slaap om zich opgefrist en weer helemaal bij de tijd te voelen.

Hij was dankbaar voor dat ongewone levensritme, want hij wist dat hij door minder lang in bed te liggen in het voordeel was als hij te maken kreeg met mensen die meer moeite hadden om uit bed te komen. Alex, die niet alleen uit vrije wil maar ook van nature een uitslover was, beschouwde slaap als een weerzinwekkende en verraderlijke vorm van slavernij. Elke nacht bracht een noodzakelijk kwaad in de vorm van een tijdelijke dood. De uren die slapend werden doorgebracht, waren verloren uren, verspilde tijd. Door drie uur per nacht te besparen, verdiende hij per jaar elfhonderd levensuren terug, elfhonderd uren die hij naar believen kon besteden aan lezen, films kijken of vrijen, meer dan vijfenveertig ‘extra’ dagen om te studeren, te observeren, te leren... en geld te verdienen.

Het was weliswaar een cliché, maar tijd was echt geld. En in de filosofie van Alex Hunter was geld de enige zekere manier om zich de twee belangrijkste zaken in het leven te verwerven: onafhankelijkheid en waardigheid. Aan die twee dingen hechtte hij oneindig meer waarde dan aan liefde, seks, vriendschap, complimentjes, enzovoort.

Hij was arm geboren en opgevoed door een stel hopeloze alcoholisten voor wie het woord ‘waardigheid’ al even weinig betekenis had als het woord ‘verantwoordelijkheid’. Als kind had hij besloten om achter het geheim te komen hoe iemand zich rijkdom kon verwerven en nog voor zijn twintigste had hij het antwoord al gevonden: tijd. Het geheim achter rijkdom was tijd. Zodra hij zijn les had geleerd, paste hij die vol enthousiasme toe. In meer dan twintig jaar verstandig bestede tijd was zijn netto vermogen gegroeid van duizend dollar naar meer dan twaalf miljoen. Zijn gewoonte om laat naar bed te gaan en vroeg op te staan druiste weliswaar half in tegen Benjamin Franklins onsterfelijke advies, maar het was de allesbepalende factor geweest voor zijn fenomenale succes.

Normaal gesproken zou hij de dag zijn begonnen door zich binnen twintig minuten te douchen, te scheren en met zorg aan te kleden, maar deze ochtend pleegde hij een grove inbreuk op die routine door lekker in bed te blijven zitten lezen. Per slot van rekening was hij op vakantie.

En op dit moment, terwijl hij met een stel kussens in zijn rug en een boek op schoot zat, realiseerde hij zich plotseling wie Joanna Rand in werkelijkheid was. Terwijl hij zat te lezen was zijn onderbewustzijn, wars van elke vorm van tijdverspilling, kennelijk druk in de weer gebleven met het mysterie van Joanna, want hoewel hij niet bewust aan haar had zitten denken, had hij plotseling het verband gelegd tussen haar en een belangrijke figuur uit zijn verleden.

‘Lisa,’ fluisterde hij.

Hij legde zijn boek weg.

Lisa. Twaalf jaar ouder. Een ander kapsel. De zachte, kinderlijke trekken van een twintigjarig meisje waren verdwenen en ze was inmiddels een volwassen vrouw. Maar ze was nog steeds Lisa.

Opgewonden stond hij op, nam een douche en ging zich scheren. Terwijl hij zichzelf in de badkamerspiegel strak in de donkerbruine ogen keek, zei hij: ‘Rustig aan. Misschien is die gelijkenis niet half zo opvallend als je denkt.’

Het was zeker al tien jaar geleden dat hij voor het laatst een foto van Lisa Chelgrin had gezien. Als hij er nu een in handen zou krijgen, zou hij best tot de ontdekking kunnen komen dat Joanna net zo veel op Lisa leek als een roodborstje op een Vlaamse gaai.

Hij kleedde zich aan, ging aan het bureau in de spaarzaam gemeubileerde zitkamer van de suite zitten en hield zichzelf voor dat iedereen ergens ter wereld een dubbelganger had, een tweelingbroer of -zus met wie geen enkele familieband bestond. Zelfs al leek Joanna als twee druppels water op Lisa, dan kon die gelijkenis best puur toeval zijn.

Hij zat een poosje naar het telefoontoestel op het bureau te staren en zei ten slotte hardop: ‘Ja. Het enige probleem is dat ik nooit in toevalligheden heb geloofd.’

Hij had een van de grootste beveiligingsbedrijven en privédetectivebureaus in de Verenigde Staten opgebouwd en de ervaring had hem geleerd dat elk ogenschijnlijk toeval in de meeste gevallen het topje was van een ijsberg van waarheid, waarvan het grootste gedeelte onder water schuilging.

Hij trok de telefoon naar zich toe en vroeg via de centrale van het hotel een buitenlands gesprek aan. Het was halfnegen ’s ochtends in Kyoto (halfvijf in de middag in Chicago) toen hij Ted Blankenship te pakken kreeg, de man die de leiding had over zijn hoofdkantoor. ‘Ted, ik wil dat je in eigen persoon naar het archief van onopgeloste zaken gaat en alles boven water haalt wat we hebben over Lisa Chelgrin. Dat dossier moet zo snel mogelijk naar mij in Kyoto. Je moet het niet aan een of ander koeriersbedrijf toevertrouwen. We moeten het zelf in handen houden. Geef het maar aan een van de jongere opsporingsbeambten die toch niets beters te doen heeft en zet hem op het eerste vliegtuig dat deze kant op komt.’

Blankenship koos zijn woorden langzaam en met overleg. ‘Alex... houdt dat in dat de zaak... weer geopend wordt?’

‘Dat weet ik niet zeker.’

‘Bestaat de kans dat je haar na al die jaren toch gevonden hebt?’

‘Het kan best zijn dat ik spoken zie. Waarschijnlijk loopt het allemaal op niets uit. Dus hou je mond en praat er zelfs niet met je vrouw over.’

‘Natuurlijk niet.’

‘Ga zelf naar het archief. Je moet het niet aan een secretaresse overlaten, ik wil niet dat er ineens allerlei praatjes de ronde gaan doen.’

‘Ik snap het.’

‘En de man van de inlichtingendienst die je hierheen stuurt, mag niet weten wat hij bij zich heeft.’

‘Ik zal hem niet op de hoogte brengen. Maar, Alex... als je haar echt hebt gevonden... dan is dat groot nieuws.’

‘Heel groot nieuws,’ beaamde Alex. ‘Bel me maar terug als je alles hebt geregeld en laat me weten wanneer ik het dossier kan verwachten.’

‘Komt in orde.’

Alex verbrak de verbinding, liep naar een van de ramen in de zitkamer en keek naar de fietsers en de automobilisten in de drukke straat beneden. Iedereen had haast, alsof ze allemaal heel goed beseften hoe waardevol tijd was. Terwijl hij stond toe te kijken, maakte een van de fietsers een beoordelingsfout en probeerde tussen twee auto’s door te schieten, hoewel daar eigenlijk geen ruimte voor was. Een witte Honda reed hem aan, waardoor de fietser onderuitging en holderdebolder tegen de grond kwakte in een wirwar van magere benen, verbogen fietswielen, gebroken armen en een verbogen stuur. Het verkeer kwam met piepende remmen tot stilstand en van alle kanten renden mensen naar de gewonde man toe.

Hoewel Alex niet bijgelovig was, had hij het griezelige gevoel dat het plotselinge geweld in de straat beneden een voorteken was en dat hij zelf in volle vaart op weg was om zich in het ongeluk te storten.

7

Om twaalf uur was Alex in Mizutani voor zijn lunchafspraak met Joanna.

Toen hij haar weer zag, besefte hij dat het beeld dat hij in gedachten van haar had haar aantrekkelijkheid net zomin eer aandeed als een kiekje van de Niagara Falls de schoonheid van het wilde, kolkende water kon vastleggen. De gouden glans die haar omgaf, was intenser dan hem was bijgebleven, en dat gold ook voor de energie en de intense levenslust die ze uitstraalde – met ogen die nog sprekender en feller blauw waren dan hij zich herinnerde.

Hij kuste haar hand. Meestal bezondigde hij zich niet aan dat soort Europese gewoontes, maar nu zocht hij gewoon een excuus om zijn lippen tegen haar warme huid te kunnen drukken.

Mizutani was een o-zashiki-restaurant dat met behulp van rijstpapieren schermen was onderverdeeld in een groot aantal privé-eetkamertjes waar de maaltijden in strikt Japanse stijl werden opgediend. Het plafond was niet hoog, amper vijfenveertig centimeter boven het hoofd van Alex, en de vloer was van prachtig glanzend grenenhout dat op een soort transparante, onpeilbare zee leek. In de vestibule verwisselden Alex en Joanna hun schoenen voor zachte pantoffeltjes. Ze liepen achter een kleine, tengere gastvrouw aan naar een van de kamertjes, waar ze op de vloer gingen zitten, naast elkaar achter een lage tafel, op dunne maar comfortabele kussens.

Ze zaten met het gezicht naar een raam van twee bij twee meter dat uitkeek op een ommuurde tuin. In deze tijd van het jaar werd het uitzicht niet opgevrolijkt door bloemen, maar er stonden een aantal verschillende, goed onderhouden groenblijvende struiken en het tapijt van mos had nog niet de bruine winterkleur aangenomen. In het midden van de tuin borrelde water op uit een meer dan twee meter hoge piramide van brokken steen en klaterde langs de stenen omlaag naar een ondiepe, rimpelende vijver.

Ze aten mizutaki, het witte vlees van een kip dat in een stenen pot was gesmoord en op smaak was gebracht met sjalotjes, radijs en allerlei kruiden. De maaltijd ging vergezeld van een paar kopjes gloeiendhete sake, een drank die heerlijk smaakte als hij zo warm was maar op bedorven sauternes leek als je hem koud liet worden.

Tijdens de lunch praatten ze over muziek, Japanse gewoontes, kunst en boeken. Alex wilde eigenlijk het liefst de magische naam – Lisa Chelgrin – laten vallen, want af en toe had hij de bijna paranormale gave om uit de reacties van een verdachte te kunnen opmaken of de persoon in kwestie schuldig of onschuldig was. Daarbij werd hij geholpen door uitdrukkingen die plotseling op een gezicht verschenen als bepaalde beschuldigingen uitgesproken werden, of een stem die plotseling van toon veranderde. Maar hij gaf er toch de voorkeur aan om pas met Joanna over de verdwijning van Lisa Chelgrin te praten nadat hij te weten was gekomen waar ze was geboren en opgegroeid, waar ze had leren zingen en waarom ze naar Japan was gekomen. Misschien kon ze haar levensverhaal zo grondig onderbouwen dat hij er inderdaad van overtuigd raakte dat ze was wie ze beweerde te zijn en dat haar gelijkenis met de al jarenlang vermiste Chelgrin puur toeval was. In dat geval zou hij er niet eens over beginnen. Hij moest haar echter absoluut zo ver zien te krijgen dat ze zonder terughoudendheid over zichzelf zou gaan praten, en dat weigerde ze... kennelijk niet uit sinistere overwegingen, maar gewoon omdat ze te bescheiden was. Normaal gesproken hield Alex er ook niet van om over zichzelf te praten, zelfs niet met goede vrienden, maar in het gezelschap van Joanna verdween die terughoudendheid vreemd genoeg als sneeuw voor de zon. Terwijl hij zonder succes probeerde meer te weten te komen over haar verleden, vertelde hij haar van alles over zijn eigen leven.

‘Ben je echt privédetective?’ vroeg ze. ‘Ik kan het nauwelijks geloven. Waar is je regenjas?’

‘Bij de stomerij. Om die afzichtelijke bloedvlekken eruit te laten halen.’

‘Je draagt geen schouderholster.’

‘Die schuurt zo over mijn schouderblad.’

‘Heb je dan helemaal geen pistool bij je?’

‘Er zit een mini-derringer in mijn linkerneusgat.’

‘Toe nou. Ik meen het echt.’

‘Ik ben hier niet voor zaken, en de Japanse overheid heeft het niet zo op Amerikaanse toeristen die met een pistool op zak lopen.’

‘Ik dacht altijd dat privédetectives een beetje... nou ja, ordinair waren.’

‘O, hartelijk bedankt.’

‘Harde jongens met samengeknepen ogen, een tikje sentimenteel maar met een fikse dosis cynisme.’

‘Sam Spade in de vertolking van Humphrey Bogart. Zo werkt het tegenwoordig niet meer,’ zei Alex. ‘Als dat ooit al het geval is geweest. Het is meestal doodgewoon werk, er komt zelden gevaar bij kijken. Echtscheidingszaken. Het opsporen van vermiste personen. Het verzamelen van bewijsmateriaal ten behoeve van advocaten bij misdaadprocessen. Het verhuren van lijfwachten aan rijke en beroemde mensen en veiligheidsmensen aan grote warenhuizen. Niet half zo romantisch of boeiend als Bogart, vrees ik.’

‘Nou, het is in ieder geval een stuk romantischer dan het beroep van accountant.’ Even kieskeurig als een Japanner verorberde ze genietend een stukje mals kippenvlees, maar ze had een gezonde en zonder meer erotische eetlust.

Alex zat stiekem naar haar te kijken: het samentrekken van haar kaakspieren, de soepele beweging van haar keel als ze slikte en de sierlijke lijn van haar lippen als ze een slokje van haar warme sake nam.

Ze zette het kopje neer. ‘Hoe ben je in dat ongebruikelijke vak terechtgekomen?’

‘Toen ik nog klein was, kwam ik al tot de slotsom dat ik niet op het randje van de armoede wilde leven, zoals mijn ouders, en ik had het idee dat elke advocaat ter wereld stinkend rijk was. Vandaar dat ik met behulp van een paar beurzen en een hele serie avondbaantjes mijn rechtenstudie heb afgemaakt.’

‘Summa cum laude?’

Verbaasd zei hij: ‘Hoe weet je dat?’

‘Je bent obsessief-compulsief.’

‘O ja? Je zou privédetective moeten worden.’

‘Samantha Spade. Wat ben je gaan doen toen je afgestudeerd was?’

‘Ik heb een jaar bij een groot advocatenkantoor in Chicago gezeten dat gespecialiseerd was in administratief recht. Ik vond het verschrikkelijk.’

‘Maar wel een snellere manier om veel geld te verdienen dan door de privédetective uit te hangen.’

‘Een gemiddelde advocaat verdient tegenwoordig rond de tachtigduizend dollar per jaar. Destijds was dat nog minder. Toen ik nog klein was, leek dat ontzettend veel, maar wat weet een kind nou van dat soort dingen? Van het bedrag dat ik schoon overhield, zou ik nooit in een Rolls-Royce rond kunnen rijden.’

‘En dat was je grootste wens... om er een Rolls-Royce op na te kunnen houden?’

‘Waarom niet? Als kind lag dat volkomen buiten mijn bereik. Er is niets nobels aan armoede. Maar goed, nadat ik een paar maanden lang processtukken had opgesteld en wetboeken door had zitten spitten, was het al tot me doorgedrongen dat alleen de oudere deelgenoten van een advocatenpraktijk echt bakken met geld verdienden. Tegen de tijd dat ik mezelf zo ver had opgewerkt, zou ik midden vijftig zijn geweest.’

Op zijn vijfentwintigste had Alex, in de stellige overtuiging dat de particuliere beveiligingsindustrie in de komende decennia in economisch opzicht een spectaculaire groei zou doormaken, de advocatenpraktijk de rug toegekeerd en was gaan werken voor het Bonner Agency. Bij dat bureau, met vijftig man personeel, wilde hij het vak in de praktijk leren. Toen hij dertig was geworden, sloot hij een banklening af om de zaak van Martin Bonner over te kunnen nemen. Onder zijn leiding was het bureau zich actief gaan bewegen in alle sectoren van de industrie, met inbegrip van de installatie en het onderhoud van elektronische beveiligingssystemen. Nu had Bonner-Hunter Security kantoren in elf steden en tweeduizend man personeel.

‘En heb je een Rolls-Royce?’ wilde Joanna weten.

‘Twee.’

‘En is het leven beter als je er twee hebt?’

‘Die vraag klinkt alsof hij regelrecht afkomstig is uit het zenboeddhisme.’

‘En het antwoord klinkt regelrecht ontwijkend.’

‘Geld stinkt niet, maar het veredelt iemand ook niet. Het is een neutraal iets, een onvermijdelijk onderdeel van de beschaving. Maar die stem van jou en je talent... dat is een door God gegeven gave.’

Ze zat hem even zwijgend aan te kijken en hij wist dat ze zich een oordeel over hem probeerde te vormen. Ze legde haar eetstokjes neer en depte haar mond met een servet. ‘Bij de meeste mannen die met niets zijn begonnen en die rond hun veertigste al helemaal binnen zijn, is de kans groot dat het onuitstaanbare egoïsten zijn.’

‘Daar klopt niets van. Ik ben helemaal geen uitzondering. Ik ken mannen en vrouwen die op eigen kracht een fortuin hebben verdiend en de meesten van hen zijn even bescheiden als de eerste de beste kantoorklerk. Misschien nog wel meer.’

Hun serveerster, een vriendelijke vrouw met een rond gezicht, gekleed in een witte yukata en een donkerrood, kort jasje, diende hun dessert op: partjes mandarijn bedekt met een laagje fijn geschaafde amandelen en kokos.

‘Maar we hebben al meer dan genoeg over mij gepraat,’ zei Alex. ‘Hoe zit het met jou? Hoe ben jij in Japan en in de Moonglow terechtgekomen? Ik wil alles van je weten.’

‘Er valt niet zo veel te vertellen.’

‘Onzin.’

‘Vergeleken bij jou heb ik maar een saai leventje geleid.’

Het leek alsof ze niets over haar verleden kwijt wilde, maar het kon ook best dat ze echt door hem geïntimideerd was. Hoe het precies zat, wist hij niet, maar hij bleef aandringen tot ze uiteindelijk capituleerde.

‘Ik ben in New York City geboren,’ zei ze, ‘maar daar herinner ik me niet veel van. Mijn vader had een leidinggevende functie bij een van die multinationals met tentakels over de hele wereld. Toen ik tien was, maakte hij promotie en werd een van de directieleden van een Britse dochtermaatschappij, dus ik ben in Londen opgegroeid en daar heb ik ook op de universiteit gezeten.’

‘Wat heb je gestudeerd?’

‘Eerst een tijdje muziekwetenschappen... toen ben ik omgezwaaid naar oosterse talen. Ik was geïnteresseerd geraakt in het oosten door een korte, maar hevige romance met een Japanse uitwisselingsstudent. We hebben een jaar samengewoond. Onze relatie heeft niet standgehouden, maar mijn belangstelling voor het Verre Oosten werd steeds groter.’

‘Wanneer ben je naar Japan gekomen?’

‘Bijna twaalf jaar geleden.’

In dezelfde tijd dat Lisa Chelgrin spoorloos was verdwenen, dacht hij. Maar hij zei niets.

Joanna pakte opnieuw een partje mandarijn met haar eetstokjes op, at het met zichtbaar genoegen op en likte een vliesdun sliertje kokos weg dat in de hoek van haar mond was blijven plakken. Alex vond dat ze een treffende gelijkenis vertoonde met een rode poes: slank, gespierd en vol kinetische energie.

Alsof ze zijn gedachten kon lezen, draaide ze haar hoofd om met de soepele gratie van een kat en keek hem aan. Haar ogen hadden dat katachtige vermogen om in volmaakte harmonie tegenstrijdige dingen te reflecteren: slaperigheid gecombineerd met absolute waakzaamheid, oplettendheid vermengd met koele onverschilligheid en een trotse afstandelijkheid gepaard aan het hunkeren naar genegenheid.

‘Toen ze een keer op vakantie in Brighton waren, zijn mijn ouders bij een verkeersongeluk om het leven gekomen,’ zei ze. ‘Ik had geen familie in de Verenigde Staten en ik voelde er eigenlijk niets voor om weer terug te gaan. En Engeland leek plotseling zo ontzettend somber, vol akelige herinneringen. Toen mijn vaders levensverzekering uitbetaald en de erfenis geregeld was, heb ik het geld opgenomen en ben naar Japan gegaan.’

‘Op zoek naar die uitwisselingsstudent?’

‘O nee. Dat was allang voorbij. Ik ben hiernaartoe gekomen omdat ik het idee had dat ik het hier leuk zou vinden. En dat was ook zo. Ik heb een paar maanden lang de toerist uitgehangen. Daarna heb ik een programma ingestudeerd en ben in een nachtclub in Yokohama Japanse en Amerikaanse popliedjes gaan zingen. Ik heb altijd een goede stem gehad, maar mijn podiumpresentatie was niet al te best. In het begin was ik echt een ramp, maar ik werd snel beter.’

‘Hoe ben je in Kyoto beland?’

‘Ik kon een tijdje in Tokio gaan werken en dat was een veel betere baan dan ik in Yokohama had. In een grote club die Ongaku, Ongaku heet.’

‘Muziek, Muziek,’ vertaalde Alex. ‘Die tent ken ik. Daar ben ik vijf dagen geleden nog geweest!’

‘De club had destijds een redelijk goede huisband en de muzikanten waren wel bereid om hun nek uit te steken. Sommigen van hen hadden de grondbeginselen van de jazz al onder de knie en ik heb hun alles geleerd wat ik wist. Het management stond er aanvankelijk nogal sceptisch tegenover, maar de bezoekers vonden die bigbandsound prachtig. Een Japans publiek is meestal wat terughoudender dan een westers publiek, maar de mensen in Ongaku gingen echt uit hun bol toen ze ons hoorden.’

Alex kon zien dat Joanna fijne herinneringen bewaarde aan dat eerste succes. Ze zat met een vage glimlach naar de tuin te staren zonder er iets van te zien, met peinzende ogen die terugblikten in de tijd.

‘Het was een tijdje echt een te gekke tent. Alles liep als een trein. En ik stond gewoon van mezelf te kijken. Ik ben daar twee jaar lang de voornaamste attractie geweest. Als ik dat had gewild, had ik daar nu nog kunnen werken. Maar ik besefte dat het veel verstandiger was om zelf een club te beginnen.’

‘Ongaku, Ongaku is wel veranderd, het was daar helemaal niet zoals jij het beschrijft,’ zei Alex. ‘Ze moeten na jouw vertrek behoorlijk zijn afgezakt. Die tent loopt tegenwoordig voor geen meter, laat staan als een trein.’

Joanna lachte en schudde een lange streng haar uit haar gezicht. Door die beweging zag ze er plotseling uit als een schoolmeisje: fris, onschuldig... en daardoor leek ze helemaal als twee druppels water op Lisa Chelgrin. Gedurende een moment kon je zelfs niet van een gelijkenis spreken. Ze wás echt de dubbelgangster van de vermiste vrouw.

‘Meer dan zes jaar geleden ging ik in juli op vakantie naar Kyoto,’ zei ze. ‘Dat was tijdens het jaarlijkse Gion Matsuri.’

‘Matsuri... een festival?’

‘Daarmee timmert Kyoto echt aan de weg. Feesten, tentoonstellingen en allerlei theatervoorstellingen. De prachtige, oude huizen op Muromachi waren opengesteld voor het publiek dat daar de kunstschatten en de familie-erfstukken kon bekijken. En er was een optocht met de meest uitbundige praalwagens die je je maar kunt voorstellen. Echt betoverend. Ik ben nog een week langer gebleven en ik werd verliefd op Kyoto, zelfs zonder festival. Ik heb een groot deel van mijn spaargeld gebruikt om het pand te kopen dat tegenwoordig de Moonglow is. En zo is het dus gekomen. Ik heb je gewaarschuwd dat het een saai verhaal was vergeleken bij jouw leven. Geen geheimzinnige moordzaken of Rolls-Royces te bekennen.’

‘Ik heb me geen moment verveeld.’

‘Ik doe m’n best om de Moonglow een beetje op het Café Americain uit Casablanca te laten lijken, maar die gevaarlijke, romantische dingen die Bogart meemaakte, zijn mij niet overkomen en dat zal wel nooit gebeuren ook. Ik trek alleen maar doodgewone dingen aan. De laatste grote ramp die ik me kan herinneren was dat de afwasmachine twee dagen lang dienstweigerde.’

Alex wist niet zeker of alles wat Joanna hem had verteld ook waar was, maar ze had een gunstige indruk op hem gemaakt. Haar beknopte levensverhaal klonk redelijk overtuigend, niet alleen door de manier waarop ze het had verteld, maar ook met betrekking tot de details. Hoewel ze niet veel zin had gehad om over zichzelf te praten, had haar stem geen spoor van aarzeling vertoond toen ze toch aan het verhaal was begonnen en van de zenuwachtigheid die vaak met liegen gepaard gaat, had hij ook niets gemerkt. Haar voorgeschiedenis als nachtclubzangeres in Yokohama en Tokio klopte ongetwijfeld als een bus. Als ze een verhaal had moeten verzinnen om die jaren te verklaren, zou ze niet iets bedacht hebben dat zo gemakkelijk te controleren was. En het gedeelte over Engeland en de ouders die om het leven waren gekomen tijdens een vakantie in Brighton... tja, hij wist niet goed wat hij daarmee aan moest. Het was een afdoende manier om te verklaren waarom er zo’n abrupt einde was gekomen aan het leven dat ze had geleid voordat ze naar Japan kwam, maar het klonk allemaal net iets te mooi. Bovendien kwam haar levensverhaal op bepaalde punten overeen met dat van Lisa Chelgrin, en dat leek een beetje al te toevallig.

Joanna ging op haar kussen verzitten om hem aan te kijken. Haar knie drukte tegen zijn been, waardoor er een aangename rilling door hem heen voer. ‘Had je al plannen gemaakt voor vanmiddag?’ vroeg ze. ‘Als je het leuk zou vinden om een beetje in de stad rond te kijken, kan ik wel een paar uurtjes voor gids spelen.’

‘Bedankt voor het aanbod, maar je zult het vast wel druk hebben.’

‘Mariko kan tot we opengaan de zaken van de club wel behartigen. Ik hoef me voor zes uur echt niet te laten zien.’

‘Mariko?’

‘Mariko Inamura. Mijn assistent-manager. Het beste dat me sinds mijn komst naar Japan is overkomen. Ze is intelligent, betrouwbaar en ze houdt er een moordend werktempo op na.’

Alex herhaalde de naam in gedachten een paar keer, tot hij er zeker van was dat hij hem zou onthouden. Als hij de kans kreeg om met Mariko te praten, kon zij onbedoeld weleens meer over haar bazin vertellen dan hij van Joanna zelf te horen had gekregen.

‘Nou,’ zei hij, ‘als je zeker weet dat je er tijd voor hebt, zou ik dolgraag een rondleiding krijgen.’

Hij had verwacht dat hij er tijdens de lunch wel achter zou komen wat hij precies van haar moest denken, maar hij tastte nog steeds in het duister.

Haar ongebruikelijk donkerblauwe ogen leken zelfs nog donkerder te worden. Hij bleef er als betoverd in staren.

Joanna Rand of Lisa Chelgrin?

Hij kwam er niet uit.

8

Op verzoek van Joanna belde de gastvrouw van Mizutani de Sogo Taxi Company. De taxi arriveerde nog geen vijf minuten later, een zwarte auto met een rood opschrift.

Joanna was dolblij toen ze de chauffeur zag. Ze hadden geen geschiktere persoon kunnen treffen voor het rondritje dat ze in gedachten had. Hij was een gerimpelde, oude man met wit haar en een aantrekkelijke glimlach waaraan één tand ontbrak. Hij voelde instinctief aan dat zich iets romantisch tussen haar en Alex afspeelde, dus hij onderbrak hun gesprek alleen maar als hij zich ervan wilde overtuigen dat de incidentele bezienswaardigheden van de omgeving hun niet zouden ontgaan. Hij wierp voortdurend stiekeme blikken in zijn achteruitkijkspiegel om hen in de gaten te houden, terwijl de goedkeuring uit zijn ogen straalde.

Meer dan een uur lang reden ze kriskras door de oude stad en lieten het aan de chauffeur over om de route te kiezen. Joanna wees Alex interessante huizen en tempels aan, waarbij ze opgewekt babbelde over de Japanse geschiedenis en de architectuur. Hij glimlachte, barstte regelmatig in lachen uit en stelde vragen over alles wat hij te zien kreeg. Maar hij keek net zo veel naar haar als naar de stad en ze voelde opnieuw de ongewone kracht van zijn donkere ogen en zijn directe blik.

Ze stonden voor een rood stoplicht in de buurt van het Rijksmuseum toen hij zei: ‘Je accent intrigeert me.’

Ze knipperde met haar ogen. ‘Welk accent?’

‘Het is niet New Yorks, hè?’

‘Ik wist niet eens dat ik een accent had.’

‘Nee, het komt zeker niet uit New York. Boston?’

‘Ik ben nog nooit in Boston geweest.’

‘Het is trouwens ook geen Boston. Het is moeilijk te achterhalen. Misschien hoor ik er een spoortje Engels taalgebruik in. Dat zou het best kunnen zijn.’

‘Ik hoop het niet,’ zei Joanna. ‘Ik heb altijd een hekel gehad aan Amerikanen die zich van een Engels accent gaan bedienen als ze daar een tijdje hebben gewoond. Het is zo gemaakt.’

‘Het is ook niet Engels.’ Hij zat haar nadenkend aan te kijken terwijl hij het probleem probeerde op te lossen, en toen de taxi zich weer in beweging zette, zei hij: ‘Nu weet ik hoe het klinkt! Alsof je uit Chicago komt.’

‘Jij komt zelf uit Chicago en ik praat heel anders dan jij.’

‘Niet héél anders. Je klinkt wel een beetje hetzelfde. Een heel klein beetje.’

‘Helemaal niet. En ik ben ook nog nooit in Chicago geweest.’

‘Maar je hebt vast ergens in Illinois gewoond,’ hield hij vol.

Plotseling deed zijn glimlach een tikje geforceerd aan, alsof het hem de grootste moeite kostte om zijn gezicht in de plooi te houden.

‘Nee,’ zei ze. ‘Ik ben nog nooit in Illinois geweest.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Dan vergis ik me.’ Hij wees naar een gebouw links voor hen. ‘Dat ziet er raar uit. Wat is dat?’

Joanna pakte haar rol van gids weer op, hoewel ze het onbehaaglijke gevoel had dat die vragen over haar accent niet echt spontaan waren geweest. Hij was er met opzet plotseling over begonnen, alleen begreep ze totaal niet waarom.

Er liep een rilling over Joanna’s rug die angstig veel leek op de rillingen die haar iedere nacht bekropen als ze wakker werd uit haar nachtmerrie.

9

Bij Kasteel Nijo rekenden ze de taxi af en zetten de rondleiding te voet voort. Ze draaiden de kleine Sogo-taxi de rug toe toen die zich ronkend tussen het verkeer mengde en liepen achter drie andere toeristen aan naar de enorme, met ijzer beslagen oostpoort van het kasteel.

Joanna keek even naar Alex en zag dat hij diep onder de indruk was. ‘Daar sta je wel even van te kijken, hè?’

‘Het is precies zoals een kasteel er volgens mij uit hoort te zien!’ Meteen daarna schudde hij zijn hoofd. ‘Maar het is voor Japanse begrippen wel heel... opzichtig.’

Joanna slaakte een diepe zucht. ‘Ik ben blij dat je dat hebt gezegd. Want hoe zou ik je nou echt aardig kunnen vinden, als je te veel bewondering had gehad voor Kasteel Nijo?’

‘Wou je daarmee zeggen dat het de bedoeling is dat ik het opzichtig vind?’

‘De meeste mensen met enig gevoel denken er wel zo over... als ze tenminste enig begrip voor Japanse stijl op kunnen brengen.’

‘Ik dacht dat het een bezienswaardigheid was.’

‘Dat is het ook, in historisch opzicht. Maar het oefent meer aantrekkingskracht uit op toeristen dan op de Japanners zelf.’

Ze liepen door de hoofdingang naar binnen en kwamen langs een tweede hek, het Kara-mon, dat uitbundig versierd was met smeedijzer en houtsnijwerk. Voor hen lag het grote hofplein met daarachter het paleis zelf.

Terwijl ze het plein overstaken, zei Joanna: ‘De meeste westerlingen verwachten dat oude paleizen enorm groot zijn, met veel overdaad. Ze vinden het jammer dat er hier zo weinig indrukwekkende monumenten zijn... maar Kasteel Nijo vinden ze mooi. Al die rococo pracht en praal doet hun vertrouwd aan. Maar Nijo is niet echt een weerslag van de fundamentele bestanddelen van het Japanse leven en de Japanse filosofie.’

Ze begon een beetje door te draven, maar ze kon zich niet inhouden. Tijdens de lunch en in de taxi was ze zich bewust geworden van de groeiende seksuele spanning tussen hen. Daar had ze helemaal niets op tegen, maar tegelijkertijd vond ze het een angstig idee dat ze zich misschien ergens toe zou verplichten. Het was al meer dan tien maanden geleden dat ze een minnaar had gehad en haar eenzaamheid begon een loden last te worden. Nu verlangde ze naar Alex, naar het genot van het samenzijn, het geven en nemen, de wederzijdse tederheid en de dierlijke intimiteit. Maar als ze de vreugde accepteerde, zou ze ook genoegen moeten nemen met het zoveelste pijnlijke afscheid, en dat vooruitzicht maakte haar nerveus.

En dat ze weer uit elkaar zouden gaan was onvermijdelijk... niet alleen omdat hij weer terug moest naar Chicago. Door haar eigen toedoen eindigden haar relaties steeds op dezelfde manier: vervelend. Ze voelde altijd een sterke, onverklaarbare, destructieve drang – nee, een behóéfte – om al het mooie en het goede dat tussen haar en een willekeurige man was gegroeid te vernietigen. Zolang ze volwassen was, had ze al verlangd naar een vaste relatie en ze was daar ook altijd met stille wanhoop naar op zoek geweest. Maar toch had ze steeds haar kop in de wind gegooid als iemand haar ten huwelijk had gevraagd en ze had zich telkens uit de voeten gemaakt als genegenheid in liefde dreigde om te slaan. Ze vreesde dat elke potentiële verloofde zich weleens nieuwsgieriger zou kunnen tonen als hij haar echtgenoot was dan in de tijd dat hij haar minnaar was. Ze vreesde dat hij in haar verleden zou gaan wroeten en achter de waarheid zou komen. De waarheid. Het lichte gevoel van vrees groeide altijd uit tot angst, een angst die al heel snel verlammend en ondraaglijk werd. Maar waarom? Waaróm? Ze had niets te verbergen. Ze had echt niet gelogen toen ze tegen Alex zei dat ze in haar leven nooit iets bijzonders had meegemaakt en dat ze ook geen duistere geheimen had. Toch wist ze zeker dat, als ze een verhouding met hem kreeg en hij aan een gezamenlijke toekomst begon te denken, ze hem een blauwtje zou laten lopen en hem zo plotseling en op zo’n gemene manier aan de kant zou zetten dat hij volkomen verbijsterd zou zijn. En als hij dan weg was en zij alleen achterbleef, zou ze kapot zijn van verdriet en totaal niet begrijpen waarom ze hem zo wreed had behandeld. Haar angst sloeg nergens op, maar ze was er inmiddels van overtuigd dat ze die nooit zou kunnen onderdrukken.

Ze voelde instinctief dat ze met Alex kans had op een diepere relatie dan ze ooit had gehad, wat inhield dat ze op het randje van een emotionele afgrond balanceerde en dwaas genoeg haar gevoel voor evenwicht op de proef stelde. Vandaar dat ze zonder ophouden bleef doorpraten, terwijl ze het hofplein van Kasteel Nijo overstaken en iedere keer als er een stilte dreigde te vallen weer met een oppervlakkig verhaaltje kwam om te voorkomen dat ze over meer persoonlijke dingen zouden gaan praten. Ze had het idee dat ze echt kapot zou gaan van verdriet als ze van hem zou gaan houden en hem vervolgens weer weg zou jagen.

‘Westerlingen,’ zei ze op een belerend toontje tegen hem, ‘zijn van vroeg tot laat bezig en voortdurend op zoek naar opwinding, om vervolgens te klagen over het feit dat hun leven zo verschrikkelijk onder druk staat. Het leven hier is precies het tegenovergestelde... rustig en verstandig. De sleutelwoorden in de Japanse beleving, althans voor het grootste deel van hun filosofische geschiedenis, zijn “vredigheid” en “eenvoud”.’

Alex schonk haar een charmant lachje. ‘Niet om het een of ander... maar gezien de hyperactieve toestand waarin jij al verkeert sinds we uit het restaurant zijn vertrokken, ben jij nog steeds meer Amerikaans dan Japans.’

‘Sorry. Ik hou gewoon zo veel van Kyoto en van Japan dat ik niet van ophouden weet. Ik wil zo graag dat jij het ook leuk vindt.’

Ze bleven staan bij de hoofdingang van het grootste van de vijf onderling verbonden gebouwen van het kasteel. ‘Joanna, zit je soms ergens over in?’

‘Ik? Nee hoor. Er is niets.’

Ze was een beetje uit haar evenwicht gebracht door zijn scherpzinnigheid. Opnieuw begreep ze instinctief dat ze voor hem niets verborgen zou kunnen houden.

‘Weet je zeker dat je hier vandaag genoeg tijd voor hebt?’

‘Heel zeker. Ik geniet er zelf ook van. Ik heb meer dan genoeg tijd.’

Hij keek haar nadenkend aan en plukte met twee vingers aan een puntje van zijn keurig geknipte snor.

‘Vooruit,’ zei ze opgewekt, in een poging haar lichte gevoel van onbehagen te maskeren. ‘Er is hier een heleboel te zien.’

Ze liepen samen met een groep toeristen door de weelderige vertrekken en Joanna vertelde hem alles wat ze wist van Kasteel Nijo. Het gebouw was een schatkamer vol onbetaalbare kunstwerken, ook al was het merendeel ervan toch een tikje opzichtig. De eerste gebouwen dateerden uit 1603 en fungeerden aanvankelijk als de residentie van de eerste shogun van de adellijke Tokugawa-familie. Later waren er onderdelen aan toegevoegd van Hideyoshi’s ontmantelde kasteel Fushimi. Ondanks de slotgracht, de geschutstorentjes en het schitterende ijzeren hek was het kasteel kennelijk gebouwd door een man die geen enkele vrees koesterde voor zijn veiligheid: met zijn lage muren en uitgestrekte tuinen zou het een vastbesloten vijand nooit hebben kunnen weerstaan. Hoewel het paleis niet representatief was voor de Japanse stijl, maakte het wel de gewenste opzettelijk imposante indruk als woonplaats van een rijke en machtige militaire dictator die absolute gehoorzaamheid eiste en zich kon veroorloven er dezelfde levensstijl op na te houden als de keizer in eigen persoon.

Halverwege de rondleiding, toen ze achterop waren geraakt bij de andere bezoekers omdat Joanna hem de betekenis en de waarde van een schitterende, ingewikkelde muurschildering stond uit te leggen, zei Alex: ‘Kasteel Nijo is echt prachtig, maar ik ben toch nog meer onder de indruk van jou.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Als jij naar Chicago zou komen, zou ik zoiets als dit nooit klaar kunnen spelen. Ik weet geen barst van de geschiedenis van mijn eigen woonplaats. Ik zou je niet eens kunnen vertellen in welk jaar de stad door de grote brand helemaal in de as werd gelegd. En ondanks het feit dat jij een Amerikaan in een vreemd land bent, weet je er toch alles vanaf.’

‘Daar verbaas ik me ook over,’ zei ze rustig. ‘Ik ken Kyoto beter dan de meeste mensen die hier zijn geboren. De geschiedenis van Japan is al een hobby van me vanaf het moment dat ik vanuit Engeland hierheen verhuisde. Ik denk zelfs dat het meer is dan een hobby. Het is bijna een tweede beroep voor me geworden. Af en toe lijkt het wel... een obsessie.’

Hij kneep zijn ogen samen en er leek iets van professionele nieuwsgierigheid uit te stralen. ‘Een obsessie? Dat is wel heel sterk uitgedrukt.’

Opnieuw had het gesprek de oppervlakkige toon verloren. Hij stuurde haar opzettelijk een bepaalde richting uit en bleef haar vriendelijk maar hardnekkig ondervragen, kennelijk uit meer dan oppervlakkige interesse. Wat wilde deze man van haar? Af en toe gaf hij haar het gevoel dat ze een verschrikkelijke misdaad had begaan. Ze wenste dat ze gewoon over iets anders kon beginnen, maar ze wist niet hoe ze dat op een beleefde manier voor elkaar moest krijgen.

‘Ik lees veel boeken over de geschiedenis van Japan,’ zei ze. ‘En ik ga ook vaak naar lezingen over dat onderwerp. Als ik op vakantie ben, loop ik het merendeel van de tijd rond te neuzen in antieke heiligdommen en musea. Het lijkt soms net alsof ik...’

‘Alsof je wat?’ drong Alex aan.

Ze keek weer naar de muurschildering. ‘Het lijkt alsof ik een dwangmatige belangstelling heb voor de geschiedenis van Japan omdat ik zelf helemaal geen wortels heb. Ik ben geboren in de VS, opgegroeid in Engeland, met ouders die al bijna twaalf jaar dood zijn, ben van Yokohama via Tokio in Kyoto terechtgekomen, van mijn familie is niemand meer in leven...’

‘Is dat echt waar?’

‘Wat?’

‘Dat van je familie niemand meer in leven is.’

‘Helemaal niemand.’

‘Geen grootouders of...’

‘Precies zoals ik zei.’

‘Zelfs geen oom of tante?’

‘Niemand.’

‘Niet één neef of nicht...’

‘Nee.’

‘Wat raar.’

‘Dat komt wel vaker voor.’

‘Maar heel zelden.’

Ze draaide zich om en keek hem aan. Ze wist niet zeker of de uitdrukking op zijn gezicht sympathie of berekening was, bezorgdheid voor haar of argwaan. ‘Ik ben naar Japan toe gegaan omdat ik nergens anders heen kon en niemand had om op terug te vallen.’

Hij fronste. ‘Vrijwel iedereen van jouw leeftijd heeft op z’n minst ergens één familielid rondlopen... misschien niet iemand die je goed kent of om wie je ook maar iets geeft, maar desondanks toch een bonafide familielid.’

Joanna haalde haar schouders op en wenste dat hij het onderwerp zou laten rusten. ‘Nou, als er nog ergens familie van me in leven is, dan weet ik daar niets vanaf.’

Hij reageerde onmiddellijk op die opmerking. ‘Ik kan je wel helpen om ze op te sporen. Per slot van rekening is dat mijn beroep.’

‘Ik kan me jouw honorarium echt niet veroorloven.’

‘O, ik ben helemaal niet duur.’

‘O nee? Je kunt je anders wel een stel Rolls-Royces permitteren.’

‘Voor jou zou ik het voor de prijs van een fiets doen.’

‘Dat zal dan vast wel een heel dure fiets zijn, met allerlei toeters en bellen.’

‘Eén glimlach is al voldoende, Joanna.’

Ze schoot in de lach. ‘Dat is heel lief aangeboden, maar dat zal ik nooit aannemen.’

‘Ik zou het als bedrijfsonkosten afschrijven. Dan kan ik alles van de belastingen aftrekken.’

Hoewel ze niet begreep waarom, wilde hij kennelijk niets liever dan in haar verleden duiken. En dit keer was het geen kwestie van haar gebruikelijke, onverklaarbare paranoia: hij was écht veel te nieuwsgierig.

Maar ze wilde nog steeds graag met hem praten en bij hem in de buurt blijven. Het klikte tussen hen. Hij was een soort tegengif voor eenzaamheid.

‘Nee,’ zei ze. ‘Laat maar zitten, Alex. Zelfs als er echt ergens familie van me rondloopt, zijn het toch vreemden voor me. Ik beteken niets voor hen. Daarom is het voor mij zo belangrijk om een grondige kennis op te doen van de geschiedenis van Kyoto en van Japan. Nu ik hier woon, gaat het ook om mijn verleden, heden en toekomst. Ik ben hier volkomen geaccepteerd.’

‘Vind je dat zelf ook niet een beetje vreemd? Japanners zijn behoorlijk terughoudend. Immigranten die niet op z’n minst half-Japans zijn, worden vrijwel nooit geaccepteerd.’

Zonder op zijn vraag in te gaan zei ze: ‘Ik heb geen wortels zoals andere mensen. Die van mij zijn opgegraven en verbrand. Dus misschien lukt het me wel om zélf opnieuw wortel te schieten, om met dit land te vergroeien, en die wortels kunnen dan best even sterk en betekenisvol worden als de wortels die ik kwijt ben geraakt. Het komt er in feite op neer dat ik gewoon gedwóngen ben om dat te doen. Ik heb geen andere keus. Ik moet ergens bij horen, ik wil niet alleen een succesvolle immigrant zijn maar echt een onderdeel worden van dit prachtige land. Ergens bij horen... een veilige en intieme band hebben met je omgeving, als een draad die in een stuk stof is verweven... daar gaat het om. Ik moet mezelf helemaal aan Japan kunnen overgeven. Ik heb vaak dagen dat ik me helemaal hol voel vanbinnen. Niet altijd. Af en toe. Maar als het gebeurt, is het bijna niet uit te houden. En ik denk... ik wéét gewoon dat als ik me helemaal in deze cultuur kan verliezen ik nooit meer onder dat lege gevoel gebukt zal gaan.’

Ze was er zelf verbaasd over dat ze zich tegenover Alex Hunter zo volkomen blootgaf. Dat deed ze eigenlijk nooit. Ze vertelde hem allerlei dingen die ze nog nooit aan iemand anders had verteld.

Zijn stem klonk zo zacht dat ze hem bijna niet kon verstaan. ‘“Hol vanbinnen.” Wat een vreemde woordkeuze.’

‘Dat zal wel.’

‘Wat bedoel je daar precies mee?’

Joanna zocht naar woorden die dat lege gevoel konden beschrijven, het kille besef dat ze anders was dan de rest van de wereld, de voortwoekerende vervreemding die haar af en toe bekroop, meestal als ze er helemaal niet op verdacht was. Van tijd tot tijd viel ze ten prooi aan een mensonterend, verlammend gevoel van eenzaamheid dat aan pure wanhoop grensde. Een sombere, aanhoudende eenzaamheid, al was het eigenlijk meer dan dat, nog veel erger. Alleen zijn. Zo kon je het beter omschrijven. Zonder aanwijsbare reden was ze er af en toe van overtuigd dat ze van alles en iedereen afgesloten was, op een afgrijselijke manier uniek. Alleen zijn. De depressie die met dat soort onverklaarbare buien gepaard ging, was een diepe zwarte put waar ze alleen met de grootste vastberadenheid weer uit kon klauteren.

Hakkelend zei ze: ‘Dat holle gevoel is... nou ja, net alsof ik niemand ben.’

‘Je bedoelt... je maakt je ongerust omdat je niemand hebt.’

‘Nee. Dat is het niet. Ik heb het gevoel dat ik niemand bén.’

‘Ik begrijp het nog steeds niet.’

‘Het is net alsof ik niet Joanna Rand ben... alsof ik helemaal niemand ben... alleen een omhulsel... een nummer... uitgehold... anders dan andere mensen... eigenlijk niet eens menselijk. En als ik in zo’n bui ben, vraag ik me altijd af waarom ik leef... met welk doel. Mijn relaties lijken zo onbeduidend...’

Hij was even stil, maar ze was zich ervan bewust dat hij haar stond aan te kijken terwijl zij met een nietsziende blik naar de muurschildering bleef staren. Ten slotte zei hij: ‘Hoe kun je met zoiets leven... met dat holle gevoel... en toch zijn zoals je bent?’

‘Zoals ik ben?’

‘Doorgaans zo spontaan, zo vrolijk.’

‘O,’ zei Joanna haastig, ‘ik voel me niet altijd zo buitengesloten. Die stemming bekruipt me maar af en toe en het duurt nooit langer dan een dag of twee. Ik vecht er net zo lang tegen tot ik er weer bovenop ben.’

Hij tikte even met zijn vingertoppen tegen haar wang.

Joanna besefte met een schok hoe strak hij haar stond aan te kijken en ze zag dat het medeleven in zijn ogen vermengd was met een vleugje medelijden. Plotseling werd ze zich weer bewust van de realiteit van Kasteel Nijo en het feit dat ze elkaar eigenlijk nauwelijks kenden, en ze was verbaasd – geschrokken zelfs – dat ze al die dingen had verteld en zich zo tegenover hem had laten gaan. Waarom had ze haar harnas van privacy voor deze man afgelegd in plaats van het iemand die ze al langer kende voor de voeten te werpen? Waarom was ze bereid om zich tegenover Alex Hunter bloot te geven op een manier en in een mate die ze zich zelfs nog nooit bij Mariko Inamura had veroorloofd? Ze vroeg zich af of haar verlangen naar een metgezel en liefde misschien nog sterker was dan ze tot op dit verontrustende moment had beseft.

Ze bloosde. ‘Het wordt tijd dat ik ophoud met mijn hart uit te storten. Hoe heb je me eigenlijk zo ver gekregen? Je bent toch geen psychiater?’

‘Elke privédetective is dat wel een beetje... net als elke populaire barkeeper.’

‘Nou, ik snap echt niet wat me in vredesnaam heeft bewogen om daarover te beginnen.’

‘Ik vind het helemaal niet erg om naar je te luisteren.’

‘Je bent een lieverd.’

‘Ik meen het echt.’

‘Misschien vind jij het niet erg om naar me te luisteren,’ zei ze, ‘maar ik vind het wel vervelend om erover te praten.’

‘Waarom?’

‘Het is privé. En dwaas.’

‘Ik vond het helemaal niet dwaas klinken. Waarschijnlijk doet het je goed om erover te praten.’

‘Waarschijnlijk wel,’ beaamde ze. ‘Maar het is niet mijn gewoonte om mijn hart bij een volmaakt vreemde uit te storten.’

‘Hé, ik ben geen volmaakt vreemde.’

‘Nou ja, bijna dan.’

‘O, ik snap het al,’ zei hij. ‘Je bedoelt dat ik volmaakt ben, maar geen vreemde. Daar kan ik wel mee leven.’

Joanna schoot in de lach. Ze wilde hem eigenlijk aanraken, maar ze beheerste zich. ‘Maar goed, we zijn hier om jou het paleis te laten zien, niet om lange, saaie, freudiaanse gesprekken te voeren. Er zijn nog duizend dingen die je moet zien en die zijn stuk voor stuk veel interessanter dan mijn zielenleven.’

‘Je onderschat jezelf.’

Achter Joanna kwam een nieuwe groep kwetterende toeristen de hoek om en liep naar haar toe. Ze draaide zich om met de bedoeling hen als een excuus te gebruiken om haar ogen van Alex af te wenden, zodat ze een paar seconden zou hebben om zichzelf weer in de hand te krijgen, maar wat ze zag, deed haar naar adem snakken.

Een man zonder rechterhand.

Zes meter bij haar vandaan.

En hij kwam op haar af.

Een. Man. Zonder. Rechterhand.

Hij liep aan het hoofd van de groep: een glimlachende Koreaanse meneer, een soort lieve opa met een zacht gerimpeld gezicht en staalgrijs haar. Hij was gekleed in een broek met een messcherpe vouw, een wit overhemd, een blauwe das en een lichtblauwe trui waarvan de rechtermouw een centimeter of tien was opgerold. Zijn arm was bij de pols afgehakt: op de plek waar zijn hand had moeten zitten was niets anders te zien dan een glad, knobbelig roze stompje.

‘Voel je je wel goed?’ vroeg Alex, die kennelijk voelde hoe gespannen ze ineens was.

Ze kon geen woord uitbrengen.

De man met de ene hand kwam dichterbij.

Hij was nog maar vierenhalve meter bij haar vandaan.

Ze rook ontsmettingsmiddelen. Alcohol. Lysol. Teerzeep.

Dit was belachelijk. Ze kon niet écht ontsmettingsmiddelen ruiken. Pure verbeelding. Niets om bang voor te zijn. Niet in Kasteel Nijo.

Lysol.

Alcohol.

Nee. Ze had niets te vrezen. De eenhandige Koreaan was een vreemde, een vriendelijke, kleine ojji-san die nooit iemand kwaad zou kunnen doen. Ze moest zichzelf beheersen.

Lysol.

Alcohol.

‘Joanna? Wat gebeurt er? Wat is er aan de hand?’ vroeg Alex, terwijl hij haar bij haar schouder pakte.

De bejaarde Koreaan leek op haar af te komen op de vertraagde, doelbewuste manier van een monster in een horrorfilm of in een nachtmerrie. Joanna had het gevoel dat ze gevangenzat in de onaardse, drukkende zwaartekracht van haar droom, waarin de tijd op dezelfde stroperige manier voorbijging.

Haar tong was opgezwollen. Ze kreeg een nare smaak in haar mond, het koperachtige aroma van bloed, wat ze zich ongetwijfeld net zo verbeeldde als de ongezonde walm van ontsmettingsmiddelen, ook al werd ze er even misselijk van als van de echte middelen. Haar keel zat dicht. Ze had het gevoel dat ze elk moment kon gaan kokhalzen. Ze hoorde zelf dat ze naar adem stond te happen.

Lysol.

Alcohol.

Ze knipperde met haar ogen en het gefladder van haar oogleden veranderde de werkelijkheid als bij toverslag nog meer, zodat het roze stompje van de Koreaan nu in een mechanische hand overging. Het was ongelooflijk maar waar, ze kon het compacte bedieningsmechanisme horen zoemen terwijl de geoliede trek- en duwstangetjes door hun behuizingen gleden en de radertjes klik-klik-klikten toen de vingers zich vanuit een gebalde vuist strekten.

Nee. Dat was ook verbeelding.

‘Joanna?’

Toen de Koreaan nog hooguit drie meter van haar verwijderd was, tilde hij zijn verdraaide arm op en wees met de mechanische hand die er in werkelijkheid niet was. Haar gezonde verstand vertelde Joanna dat hij alleen maar belangstelling had voor de muurschildering waarnaar zij en Alex hadden staan kijken, maar op een primitiever en aandoenlijk emotioneel niveau reageerde ze alsof ze ervan overtuigd was dat hij naar haar stond te wijzen, dat hij zijn hand met onmiskenbaar kwaadaardige bedoelingen naar haar uitstak.

‘Joanna.’

Het was Alex die haar naam zei, maar ze zou haast geloven dat het de Koreaan was geweest.

Uit de diepste krochten van haar geheugen kwam een angstaanjagend geluid naar boven: een gruizige, scherpe, ijzige stem, druipend van haat en bitterheid. Een bekende stem, die synoniem was met pijn en angst. Ze was het liefst gaan gillen. Hoewel de man in haar nachtmerrie, de gezichtsloze smeerlap met zijn stalen vingers, in haar slaap nooit iets tegen haar had gezegd, wist ze toch dat het zijn stem was. Met een schok drong het tot haar door dat ze hem inderdaad nooit had horen praten in die nachtmerrie, maar dat ze hem wél had gehoord terwijl ze wakker was, heel lang geleden... op de een of andere manier, op de een of andere plek. De woorden die hij nu tegen haar zei, waren geen verbeelding of vage overblijfselen uit haar naarste dromen, het waren herinneringen. De stem kwam kil, duister en goor opborrelen uit een plaats en een tijd die allang vergeten waren: ‘Nog één prikje, mijn lieve dametje. Nog één prikje.’ Hij ging steeds harder klinken en in haar hoofd weergalmen, een stem waarvoor de rest van de wereld doof was: ‘Nog één prikje, nog één prikje, nog één prikje,’ door knetterend als een voetzoeker tot ze het gevoel had dat haar hoofd zou barsten.

De Koreaan bleef op een halve meter van haar staan.

Lysol.

Alcohol.

Nog één prikje, mijn lieve dametje...

Joanna sloeg op de vlucht. Ze slaakte een kreet als een gewond dier, draaide de verbijsterde Koreaan de rug toe, gaf Alex zo’n harde duw dat ze hem bijna omvergooide en stoof langs hem heen, waarbij haar hakken fel over de houten vloer roffelden. Ze liep naar het volgende vertrek terwijl ze probeerde te gillen maar geen geluid uit kon brengen en holde zonder omkijken door, ervan overtuigd dat de Koreaan haar achtervolgde. Ze schoot langs de adembenemende zeventiende-eeuwse kunstwerken van meester Kano Tan’yu en zijn leerlingen en tussen de opvallend mooie houten beelden door, waarbij ze voortdurend naar adem bleef snakken omdat de lucht op een dikke stofwolk leek die in haar longen klonterde. Ze holde langs rijk met houtsnijwerk versierde ramen met dwarsbalken, langs ingewikkelde taferelen die op schuifdeuren waren geschilderd, terwijl haar voetstappen tegen de met vakwerk versierde plafonds weerkaatsten, holde langs een verbaasde bewaker die haar iets nariep, stoof door een van de uitgangen de koele novemberlucht in en wilde net het grote hofplein oversteken toen ze een bekende stem hoorde die haar naam riep. Het was níét de kille stem van de man met de stalen hand, dus bleef ze eindelijk staan, midden in de tuin van Nijo, volkomen verbijsterd en trillend van top tot teen.

10

Alex nam haar mee naar een van de tuinbanken en ging in de frisse herfstwind naast haar zitten. Haar ogen waren onnatuurlijk wijd opengesperd en haar gezicht was even wit en teer als een kanten bruidssluier. Hij pakte haar hand. Haar vingers waren koud en krijtwit, en ze kneep zo hard in zijn hand dat haar gemanicuurde nagels zich in zijn huid boorden.

‘Moet ik een dokter voor je laten komen?’

‘Nee. Het is al over. Ik ben zo weer de oude. Ik wil alleen... ik moet hier even blijven zitten.’

Ze zag er nog steeds ziek uit, maar ze begon langzaam maar zeker weer een beetje kleur in haar gezicht te krijgen.

‘Wat was er aan de hand, Joanna?’

Haar onderlip trilde als een waterdruppel die op het punt stond ten prooi te vallen aan de niet-aflatende zwaartekracht. In haar ooghoeken blonken heldere tranen.

‘Hé, rustig aan,’ zei hij zacht.

‘Alex, het spijt me zo.’

‘Wat?’

‘Dat ik me zo dwaas heb aangesteld.’

‘Onzin.’

‘Ik heb je voor schut gezet,’ zei ze.

‘Geen denken aan.’

De tranen stroomden uit haar ogen.

‘Het geeft echt niet,’ zei hij tegen haar.

‘Ik was gewoon... bang.’

‘Waarvoor?’

‘De Koreaan.’

‘Welke Koreaan?’

‘De man met die ene hand.’

‘Was hij Koreaans? Ken je hem?’

‘Ik heb hem nog nooit eerder gezien.’

‘Wat was er dan? Zei hij iets?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee. Hij... deed me denken aan iets afschuwelijks... en ik raakte in paniek.’ Haar hand klemde zich om de zijne.

‘Waar deed hij je aan denken?’

Ze hield haar mond en beet op haar onderlip.

Hij zei: ‘Misschien helpt het als je erover praat.’

Ze bleef een poosje omhoogkijken naar de betrekkende lucht, alsof ze raadselachtige mededelingen las in de patronen van de snel voorbijzeilende wolken. Ten slotte vertelde ze hem alles over de nachtmerrie.

‘Heb je die íédere nacht?’ vroeg hij.

‘Al zo lang als ik me kan herinneren.’

‘Ook toen je nog klein was?’

‘Ik denk... nee... toen niet.’

‘Sinds wanneer dan precies?’

‘Sinds zeven of acht jaar. Het kan ook tien jaar zijn.’

‘Of twaalf?’

Dwars door haar blinkende tranen keek ze hem nieuwsgierig aan. ‘Wat bedoel je?’

In plaats van antwoord te geven zei hij: ‘Het vreemde ervan is de frequentie. Iedere nacht. Dat lijkt me ondraaglijk. Je moet er uitgeput van raken. De droom zelf is niet zo vreemd. Ik heb wel naardere dingen gedroomd. Maar die eindeloze herhaling...’

‘Iedereen heeft naardere dingen gedroomd,’ zei Joanna. ‘Als ik die nachtmerrie probeer te beschrijven klinkt hij helemaal niet zo angstaanjagend of bedreigend. Maar ’s nachts... dan heb ik het gevoel dat ik doodga. Er zijn geen woorden voor wat ik doormaak, wat het me doet.’

Alex voelde haar verstijven, alsof ze zich schrap zette bij de herinnering aan de uitwerking van de nachtelijke kwelling. Ze beet op haar lip en bleef opnieuw een tijdje staren naar de grauwzwarte rouwkleur van de wolken die in een eindeloze begrafenisstoet van oost naar west over de stad trokken.

Toen ze hem eindelijk weer aankeek, had ze een gejaagde blik in haar ogen. ‘Als ik jaren geleden wakker schrok uit die droom was ik zo verdomd bang dat ik moest overgeven. Ik was lichamelijk ziek van angst, hysterisch gewoon. Tegenwoordig is het niet meer zo erg... hoewel ik daarna meestal niet meer kan slapen. Niet direct, tenminste. Die mechanische hand, de injectiespuit... daar krijg ik zo’n... smerig gevoel van... tot in het diepst van mijn ziel.’

Alex hield haar hand tussen de zijne om haar ijskoude vingers met zijn lichaamswarmte weer op temperatuur te brengen. ‘Heb je weleens met iemand over die droom gepraat?’

‘Alleen met Mariko... en nu met jou.’

‘Ik zat eigenlijk aan een dokter te denken.’

‘Een psychiater?’

‘Daar zou je baat bij kunnen hebben.’

‘Hij zou proberen me van die droom te verlossen door de oorzaak ervan te achterhalen,’ zei ze strak.

‘Wat is daar mis mee?’

Ze zat in elkaar gedoken op de bank, zonder iets te zeggen, een toonbeeld van wanhoop.

‘Joanna?’

‘Ik wil de oorzaak niet weten.’

‘Als het je helpt om ervan af...’

‘Ik wil het niet weten,’ zei ze vastbesloten.

‘Mij best. Maar waarom niet?’

Ze gaf geen antwoord.

‘Joanna?’

‘Die wetenschap zou mijn ondergang betekenen.’

Fronsend zei hij: ‘Je ondergang? Op welke manier?’

‘Dat kan ik niet uitleggen... dat gevoel heb ik gewoon.’

‘Waar jij aan kapotgaat, is het feit dat je het níét weet.’

Ze hield opnieuw haar mond. Ze trok haar hand uit de zijne, viste een zakdoek uit haar tas en snoot haar neus.

Na een poosje zei hij: ‘Goed, dan vergeten we de psychiater. Wat is volgens jóú dan de oorzaak van die nachtmerrie?’

Ze haalde haar schouders op.

‘Je moet er in de loop der jaren toch vaak genoeg over nagedacht hebben.’

‘Duizenden uren,’ zei Joanna somber.

‘En? Heb je echt geen flauw idee?’

‘Alex, ik ben moe. En ik geneer me nog steeds. Kunnen we het onderwerp... niet gewoon laten rusten?’

‘Best.’

Ze hield haar hoofd schuin. ‘Ben je echt bereid het zo gemakkelijk op te geven?’

‘Ik heb toch geen enkel recht om in jouw privéleven te wroeten?’

Ze glimlachte flauw. Het was de eerste keer dat ze lachte sinds ze op de bank waren gaan zitten en die lach deed een beetje gedwongen aan. ‘Hoort een privédetective bij dit soort gelegenheden niet juist aan te dringen en zonder pardon door te vragen?’

Hoewel de vraag eigenlijk achteloos had moeten klinken, een beetje spottend zelfs, zag Alex dat ze echt bang was dat hij te veel zou willen weten. ‘Ik ben nu geen privédetective. Ik stel geen onderzoek naar je in. Ik ben gewoon een vriend die je een schouder aanbiedt als je behoefte hebt om uit te huilen.’ Terwijl hij dat zei, werd hij bekropen door een gevoel van schuld, want in feite stelde hij wel degelijk een onderzoek naar haar in.

‘Kunnen we een taxi nemen?’ vroeg ze. ‘Ik heb geen zin meer om verder rond te kijken.’

‘Natuurlijk.’

Ze hield zijn arm stijf vast toen ze de paleistuin door liepen naar de Kara-mon, de rijk bewerkte binnenpoort.

Boven hun hoofd cirkelden een paar kraaien door de sombere lucht en hun zweef- en duikvluchten gingen gepaard met een luid gekras. Met een droog gefladder van vleugels nestelden ze zich op de sierlijk gebeeldhouwde takken van een grote bonsai-den.

Tot Alex’ verbazing, die hun eerdere gesprek eigenlijk wilde voortzetten maar moest berusten in Joanna’s stilzwijgen, begon ze plotseling weer over de nachtmerrie te praten. Ondanks wat ze eerder had gezegd wilde ze in een bepaald opzicht kennelijk tóch graag dat hij door zou vragen, zodat ze een excuus had om hem meer te vertellen.

‘Ik heb een hele tijd gedacht,’ vervolgde ze terwijl ze verder liepen, ‘dat het een symbolische droom was, puur freudiaans. Ik ging ervan uit dat die mechanische hand en de injectiespuit iets anders waren dan je op het eerste gezicht zou denken. Weet je wat ik bedoel? Dat het eigenlijk om andere dingen ging. Ik dacht dat die nachtmerrie waarschijnlijk een symbolische weergave was van een trauma dat ik echt heb beleefd, maar dat ik zelfs in mijn slaap niet onder ogen durfde te zien. Maar...’ Ze haperde. Haar stem was bij de laatste woorden een tikje beverig geworden en stokte uiteindelijk helemaal.

‘Ga verder,’ zei hij zacht.

‘Een paar minuten geleden, toen ik in het paleis die man met die ene hand zag... Waar ik zo ontzettend van schrok, was... dat ik me voor het eerst realiseerde dat die droom helemaal niet symbolisch is. Het is iets dat ik me herinner. Een herinnering die naar boven komt als ik slaap. Het is echt gebeurd.’

‘Wanneer?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Waar?’

‘Dat weet ik ook niet.’

Ze liepen door de Kara-mon. Er waren geen andere toeristen te zien. Alex dwong Joanna te blijven staan in de ruimte tussen de binnen- en de buitenpoort van het kasteel. Zelfs de vinnige herfstwind had haar wangen nauwelijks kleur gegeven. Ze was even krijtwit als de eerste de beste gepoederde geisha.

‘Dus ergens in je verleden... was er écht een man met een mechanische hand?’

Ze knikte.

‘En om een reden die je niet begrijpt, heeft hij je injecties gegeven?’

‘Ja. En toen ik die Koreaan zag, leek er iets... in me te knappen. Ik herinnerde me de stem van die man uit mijn droom. Hij zei constant: “Nog één prikje, nog één prikje”, hij bleef het maar herhalen.’

‘Maar je weet niet wie het was?’

‘En ook niet waar, wanneer of waarom. Maar ik zweer bij God dat het echt gebeurd is. Ik ben niet gek. Er is me iets overkomen... iets aangedaan... wat ik me niet kan herinneren.’

‘Iets wat je je niet wilt herinneren. Dat heb je net zelf gezegd.’

Ze begon te fluisteren, alsof ze bang was dat het monster uit haar nachtmerrie haar zou kunnen horen. ‘Die man heeft me pijn gedaan... hij heeft iets met me gedaan dat... eigenlijk op een soort dood neerkomt. Erger dan de dood.’

Elke gefluisterde s-klank in haar stem klonk als het geknetter van een elektrische vonk die met een helderblauwe boog over de kleine ruimte tussen twee draden sprong. Alex huiverde.

Zonder erbij na te denken spreidde hij zijn armen. Ze kroop tegen hem aan en hij hield haar stijf vast.

Een windvlaag joeg tussen de bomen door met het geluid van een legertje marcherende vogelverschrikkers.

‘Ik weet best hoe... bizar het klinkt,’ zei ze ellendig. ‘Een man met een mechanische hand, alsof het een schurk uit een stripverhaal is. Maar ik zweer je, Alex...’

‘Ik geloof je.’

Hij hield haar nog steeds vast en ze keek naar hem op. ‘Echt waar?’

Hij keek haar strak aan toen hij zei: ‘Ja, echt waar... Lisa.’

Ze knipperde met haar ogen. ‘Wat?’

‘Lisa Chelgrin.’

Verwonderd maakte ze zich los uit zijn armen en deed een stapje achteruit.

Hij wachtte en keek haar aan.

‘Wie is Lisa Chelgrin?’ vroeg ze.

Hij bestudeerde haar.

‘Alex?’

‘Ik geloof dat je dat werkelijk niet weet.’

‘Nee.’

‘Jíj bent Lisa Chelgrin,’ zei hij.

Hij lette goed op of hij haar kon betrappen op een of andere vluchtige gelaatsuitdrukking die haar zou verraden, een glimpje van verborgen kennis, een opgejaagde blik in haar ogen, of misschien een schuldgevoel dat tot uiting zou komen in een gespannen trek die een moment lang om haar mond te zien zou zijn. Maar ze leek echt stomverbaasd. Als Joanna Rand en de lang geleden verdwenen Lisa Chelgrin een en dezelfde persoon waren – en Alex was er inmiddels van overtuigd dat ze niemand anders kon zijn – dan waren al haar herinneringen aan haar ware identiteit uit haar hoofd verdwenen... door een ongeluk, of met opzet weggevaagd.

‘Lisa Chelgrin?’ Ze maakte een versufte indruk. ‘Ik snap er niets van.’

‘Ik ook niet.’

‘Wie is dat? Is het een grapje?’

‘Nee, het is geen grapje. Maar het is een lang verhaal. Veel te lang om te vertellen terwijl we hier in de kou staan.’

11

Op de terugweg naar de Moonglow Lounge zat Joanna ineengedoken in een hoekje op de achterbank van de taxi, terwijl Alex haar vertelde wie ze volgens hem was. Op haar gezicht was niets te lezen. In haar donkerblauwe ogen stond een behoedzame blik en ze vermeed hem aan te kijken. Hij kon niet zien welke indruk zijn verhaal op haar maakte.

De chauffeur sprak geen Engels. Hij zat zacht mee te neuriën met de muziek van een Sony Discman.

‘Thomas Moore Chelgrin,’ zei Alex tegen Joanna. ‘Klinkt je dat bekend in de oren?’

‘Nee.’

‘Heb je nog nooit van hem gehoord?’

Ze schudde haar hoofd.

‘Hij zit al ongeveer vijftien jaar als vertegenwoordiger van Illinois in de Senaat. Voor die tijd heeft hij twee ambtsperiodes in het Huis van Afgevaardigden gezeten – liberaal met betrekking tot maatschappelijke vraagstukken, rechts van het midden als het om defensie en buitenlandse politiek gaat. Hij is een graag geziene figuur in Washington, voornamelijk omdat het groepsbelang bij hem altijd voorgaat. En de feesten die hij geeft, behoren tot de gezelligste in de hoofdstad, en dat werkt ook mee aan zijn populariteit. Ze doen in Washington niets liever dan feestjes bouwen. Ze hebben waardering voor een man die weet wat hij zijn gasten voor moet zetten en welke whisky hij moet schenken. En Tom Chelgrin schijnt het zijn kiezers ook naar de zin te maken, want hij wint elke verkiezing met een steeds grotere marge. Ik heb nooit een slimmere politicus meegemaakt en ik hoop dat het zo blijft ook. Hij weet precies hoe hij de kiezers naar zijn hand moet zetten – blank, zwart en bruin, katholiek en protestants, joden en atheïsten, jong en oud, rechts en links. Van de zes keer dat hij zich kandidaat heeft gesteld, heeft hij maar één keer verloren: de eerste verkiezing. Hij is een indrukwekkende vent... lang en slank, met de stembeheersing van een acteur. Toen hij begin dertig was, werd zijn haar al wit en zijn tegenstanders schrijven zijn succes toe aan het feit dat hij er echt als een senator uitziet. Dat is verdomd cynisch en zo simpel ligt het niet, maar er zit wel iets van waarheid in.’

Toen Alex even zweeg om haar reactie af te wachten, zei ze alleen maar: ‘Ga door.’

‘Weet je nu weer wie hij is?’

‘Ik heb hem nog nooit ontmoet.’

‘Volgens mij ken jij hem beter dan wie ook.’

‘Ik niet.’

De taxichauffeur probeerde nog net een stoplicht te halen voor het op rood sprong, besloot op het nippertje om het toch maar niet te doen en trapte op de rem. Toen de auto ophield met schudden wierp hij in de achteruitkijkspiegel een blik op Alex, grinnikte ontwapenend en zei verontschuldigend: ‘Gomen-nasai, jokyaka-san.’

Alex knikte hem beleefd toe en zei: ‘Yoroshii desu. Karedomo... utensliu-san yukkuri.’

De chauffeur knikte ook en was het roerend met hem eens. ‘Hai.’ Van nu af aan zou hij het rustig aan doen, zoals hem was gevraagd.

Alex keek Joanna weer aan. ‘Toen Tom Chelgrin dertien was, overleed zijn vader. Het gezin had al op het randje van de armoede geleefd en nu hadden ze helemaal geen cent meer. Tom had altijd bijbaantjes toen hij op de middelbare school en op college zat, maar hij maakte zijn studie bedrijfskunde af. Toen hij begin twintig was, werd hij opgeroepen voor militaire dienst en kwam in Vietnam terecht. Tijdens een search-and-destroy-missie werd hij krijgsgevangen gemaakt door de Vietcong. Weet je iets van de manier waarop onze krijgsgevangenen tijdens die oorlog werden behandeld?’

‘Niet veel. Eigenlijk niets.’

‘Tijdens de Eerste en de Tweede Wereldoorlog gedroegen vrijwel al onze krijgsgevangenen zich stijfkoppig en waren ze maar moeilijk onder controle te houden. Ze beraamden samenzweringen tegen hun bewakers, pleegden verzet en wisten op de meest ingewikkelde manieren te ontsnappen. Met de oorlog in Korea kwam daar verandering in. Door middel van brute fysieke martelingen en met behulp van geavanceerde hersenspoeltechnieken, gebaseerd op het constant veroorzaken van psychische stress, slaagden de communisten erin hun geest te breken. Er waren maar weinig ontsnappingspogingen en ik kan degenen die werkelijk wisten te ontkomen op mijn vingers tellen. In Vietnam was het van hetzelfde laken een pak. Als er al verschil was, dan waren de martelingen die onze krijgsgevangenen te verduren kregen nog erger dan in Korea. Maar Chelgrin was een van de weinigen die weigerden om passief te blijven en zich aan te passen. Hij ontsnapte nadat hij veertien maanden gevangen had gezeten en slaagde erin om bevriend grondgebied te bereiken. Time heeft hem op de omslag gezet toen ze zijn verhaal publiceerden, en het boek dat hij over zijn avonturen schreef werd een groot succes. Een paar jaar later stelde hij zich voor het eerst verkiesbaar en daarbij heeft hij zijn militaire loopbaan echt uitgemolken om maar zo veel mogelijk stemmen te krijgen.’

‘Ik heb nog nooit van hem gehoord,’ hield Joanna vol.

Terwijl de taxi zich in het verkeersgewoel op Horikawa Street stortte, zei Alex: ‘Nadat Tom Chelgrin was afgezwaaid leerde hij een meisje kennen, trouwde en kreeg een kind. Zijn moeder was overleden toen hij in dat concentratiekamp in Noord-Vietnam zat en hij hield na aftrek van belastingen een erfenis van vijfenzeventig- of tachtigduizend dollar over, wat in die dagen vóór de inflatie een behoorlijk bedrag was. Met dat geld, plus wat hij met zijn boek had verdiend en de grootste lening die hij kon afsluiten, kocht hij een garage en werd Honda-dealer. Al gauw begon het erop te lijken dat de helft van de bevolking in Japanse auto’s reed, en dan vooral in Honda’s. Tom kocht er nog drie andere garages bij, begon zich ook op andere zakelijke terreinen te bewegen en werd een rijk man. Hij deed veel aan liefdadigheid, verwierf zich in zijn omgeving een reputatie als filantroop en meldde zich uiteindelijk als kandidaat voor een zetel in het Congres. De eerste keer verloor hij de verkiezingen, maar twee jaar later probeerde hij het nog een keer en won. En werd herkozen. Daarna stapte hij over naar de Senaat en daar zit hij nu al sinds...’

Joanna viel hem in de rede. ‘Wat was die naam ook al weer, hoe noemde je me net?’

‘Lisa Chelgrin.’

‘Wat heeft zij hiermee te maken?’

‘Zij was het enige kind van Thomas Chelgrin.’

Joanna’s ogen werden groot. Opnieuw kon Alex geen spoor van onoprechtheid in haar reactie ontdekken. Oprecht verbaasd zei ze: ‘Denk jij dat ík de dochter van die man ben?’

‘Dat lijkt mij heel goed mogelijk.’

‘Je bent stapelgek!’

‘Denk je?’

‘Dat begin ik me zo langzamerhand wel af te vragen,’ zei ze.

‘Als je nagaat...’

‘Lieve hemel nog aan toe, ik weet heus wel van wie ik een dochter ben.’

‘O ja?’

‘Ja, natuurlijk. Mijn ouders waren Robert en Elizabeth Rand.’

‘En die zijn om het leven gekomen bij een verkeersongeluk in Brighton,’ zei hij.

‘Ja. Al een hele tijd geleden.’

‘En je hebt verder helemaal geen familie meer.’

‘Nou en?’

‘Dat komt mooi uit, vind je ook niet?’

‘Waarom zou ik tegen je liegen?’ vroeg ze. Ze was niet alleen verbijsterd over zijn rare idee dat ze zich als iemand anders voordeed, maar ze begon er ook behoorlijk kwaad over te worden. ‘Ik ben geen leugenaar.’

De chauffeur hoorde kennelijk aan haar stem dat ze zich ergerde. Hij keek even naar hen in zijn achteruitkijkspiegel, bleef vervolgens strak voor zich uit staren en begon nog harder mee te neuriën met de muziek van zijn Sony Discman, te beleefd om mee te luisteren, ook al kon hij de taal die ze spraken niet verstaan.

‘Ik zeg helemaal niet dat je een leugenaar bent,’ zei Alex rustig.

‘Die indruk krijg ik anders wel.’

‘Je hoeft niet zo heftig te reageren.’

‘Om de donder wel. Dit is te gek voor woorden.’

‘Dat ben ik met je eens. Het is heel gek. Die steeds terugkerende nachtmerrie van je, je reactie op die Koreaan met één hand en je gelijkenis met Lisa Chelgrin. Het is inderdaad gek.’

Ze zei niets, maar wierp hem een boze blik toe.

‘Misschien ben je wel bang voor waar ik op aanstuur.’

‘Ik ben niet bang voor jou,’ zei ze kortaf.

‘Waar ben je dan wel bang voor?’

‘Waar beschuldig je me van?’

‘Joanna, ik beschuldig je nergens van. Ik wil alleen...’

‘Ik heb anders wel het gevoel dat je me ergens van beschuldigt, en dat bevalt me helemaal niet. Ik begrijp het niet en ik vind het vervelend. Oké?’

Ze wendde haar blik af en keek uit het raampje naar de auto’s en de fietsers in Shijo Street.

Alex bleef nog even zwijgen en vervolgde toen zijn verhaal alsof hij haar boze uitval niet had gehoord. ‘Op een avond in juli, meer dan twaalf jaar geleden, in de zomer na het eerste jaar dat Lisa Chelgrin aan de universiteit van Georgetown had gestudeerd, verdween ze uit het luxe vakantiehuis van haar vader op Jamaica. Iemand had zich via een niet afgesloten raam toegang tot haar slaapkamer verschaft. Hoewel er sporen waren van een worsteling en zelfs een paar bloedvlekken op het beddengoed en op een van de vensterbanken, had niemand in het huis haar horen schreeuwen. Het was duidelijk dat ze ontvoerd was, maar er was geen eis om losgeld ontvangen. De politie huldigde de mening dat iemand haar had meegenomen en vermoord. Een of andere seksmaniak, zeiden ze. Daar stond tegenover dat ze er niet in geslaagd waren om haar lichaam te vinden, dus konden ze er niet zonder meer van uitgaan dat ze dood was. In ieder geval niet meteen, niet voordat ze net hadden gedaan alsof ze stad en land hadden afgezocht. Na drie weken had Chelgrin alle vertrouwen in de politie van het eiland verloren – wat eigenlijk al de tweede dag dat hij met hen te maken kreeg had moeten gebeuren. Omdat hij uit de buurt van Chicago kwam en omdat een van zijn vrienden gebruik had gemaakt van mijn bedrijf en ons had aanbevolen, vroeg Chelgrin mij om naar Jamaica te vliegen en op zoek te gaan naar Lisa – ook al was Bonner-Hunter destijds nog een vrij klein bureau en ikzelf nog maar net dertig. Mijn mensen hebben tien maanden aan de zaak gewerkt voor Tom Chelgrin het hoofd in de schoot legde. We hadden er acht verdomd goeie kerels fulltime op gezet en nog eens acht Jamaicanen ingehuurd voor het loopwerk. Het was een dure grap voor de senator, maar dat kon hem niets schelen. Maar goed... ook al hadden we er tienduizend mensen aan laten werken, dan zouden we nog niets zijn opgeschoten. Het was een volmaakte misdaad. Nadat ik het bureau heb overgenomen zijn er maar twee belangrijke onderzoeken geweest die we niet met succes hebben kunnen afronden en dit was er een van.’

De taxi reed opnieuw een bocht om. De Moonglow Lounge bevond zich halverwege de straat.

Joanna deed eindelijk haar mond weer open, hoewel ze hem nog steeds niet aan wilde kijken. ‘Maar waarom denk je dat ik Lisa Chelgrin ben?’

‘Daar zijn diverse redenen voor. Om te beginnen ben je even oud als zij zou zijn geweest als ze was blijven leven. Maar het belangrijkste is dat je als twee druppels water op haar lijkt, alleen twaalf jaar ouder.’

Ze fronste en keek hem eindelijk weer aan. ‘Heb je een foto van haar?’

‘Niet bij me. Maar ik zal er een laten komen.’

De taxi minderde vaart, reed naar de stoeprand en stopte voor de Moonglow Lounge. De chauffeur zette de meter af, deed zijn portier open en stapte uit.

‘Zodra je een foto hebt,’ zei Joanna, ‘zou ik die graag willen zien.’

Ze gaf hem een hand alsof ze alleen maar een gezellige zakenlunch achter de rug hadden. ‘Bedankt voor de lunch. Het spijt me dat ik de rondleiding heb verknald.’

Alex besefte dat ze hem afpoeierde. ‘Kunnen we niet iets gaan drinken en...’

‘Ik voel me niet goed,’ zei ze.

De taxichauffeur deed haar portier open en ze maakte aanstalten om uit te stappen.

Alex pakte haar hand vast en dwong haar om hem weer aan te kijken. ‘Joanna, er zijn nog een heleboel dingen die we moeten bespreken. We...’

‘Een andere keer misschien.’

‘Goeie genade, ben je dan helemaal niet nieuwsgierig?’

‘Ik ben vooral misselijk. Mijn maag is van streek en ik heb hoofdpijn. Misschien heb ik iets verkeerds gegeten. Of het komt door al die opwinding.’

‘Heb je een dokter nodig?’

‘Ik wil alleen maar een tijdje gaan liggen.’

‘Wanneer kunnen we dan wel praten?’ Hij voelde instinctief dat er een kloof tussen hen groeide die er een paar minuten geleden nog niet was geweest. ‘Vanavond? Tussen je beide optredens in?’

‘Ja. Dan kunnen we wel even babbelen.’

‘Beloof je me dat?’

‘Alex, die arme chauffeur loopt zo meteen een longontsteking op als hij nog langer dat portier voor me open moet houden. Het is sinds de lunch zeker vijftien graden kouder geworden.’

Hij liet haar met tegenzin los.

Terwijl ze uit de taxi stapte, kreeg Alex de koude windvlaag die langs haar naar binnen sloeg recht in zijn gezicht.

12

Joanna voelde zich bedreigd.

Ze raakte er langzaam maar zeker van overtuigd dat iemand alles wat ze deed en zei in de gaten hield en vastlegde.

Ze vergrendelde de deur van haar appartement. Ze liep haar slaapkamer in en deed die deur ook op slot.

Een minuut lang bleef ze midden in de kamer staan luisteren. Daarna schonk ze een dubbele cognac in uit een kristallen karaf, dronk die snel op, schonk nog een borrel in en zette het glas op het nachtkastje.

Het was veel te warm in de kamer.

Snikheet. Een tropische temperatuur.

Ze transpireerde.

Elke ademtocht leek haar longen te verschroeien.

Ze zette een raam vijf centimeter open om frisse lucht binnen te laten, trok haar kleren uit en ging naakt op de zijden beddensprei liggen.

Toch had ze nog steeds het gevoel dat ze stikte. Haar polsen klopten. Ze was duizelig. De kamer begon om haar heen te draaien alsof het bed een langzaam rondwentelende draaimolen was geworden. Ze kreeg ook een paar lichte hallucinaties, maar dat was niets nieuws, dat waren dingen die ze al eerder had meegemaakt als ze in zo’n rare stemming was. Het plafond leek tussen de wanden omlaag te zakken alsof ze zich in een van die executiekamers bevond uit zo’n afgezaagde oude Tarzan-film. En het matras dat ze juist had uitgekozen omdat het zo stevig was, begon steeds zachter aan te voelen. Niet echt, maar in haar verbeelding. Het werd een suikerspin die haar langzaam maar zeker omsloot, die haar leek in te kapselen alsof het een soort levend, amoebeachtig schepsel was.

Verbeelding. Ze hoefde nergens bang voor te zijn.

Tandenknarsend balde ze haar vuisten terwijl ze haar uiterste best deed om al die indrukken waarvan ze wist dat ze niet echt waren te onderdrukken. Maar ze kon ze niet de baas.

Ze sloot haar ogen, maar deed ze meteen weer open omdat ze bijna stikte en doodsbang werd in het korte moment van duisternis dat ze zelf had opgeroepen. Ze was helaas maar al te vertrouwd met die vreemde geestesgesteldheid, die emoties en die onbestemde angst. Als ze oogluikend toestond dat een vriendschap uitgroeide tot een meer dan oppervlakkige relatie, als begeerte niet meer volstond en de bijzondere intimiteit van liefde lonkte, joeg haar dat iedere keer opnieuw letterlijk de stuipen op het lijf. De paniekaanvallen waren dit keer gewoon eerder gekomen, veel eerder dan normaal. Ze begeerde Alex Hunter, maar ze hield niet van hem. Nog niet. Ze kende hem niet lang genoeg om meer voor hem te voelen dan een sterke genegenheid. Maar ze begonnen naar elkaar toe te groeien en omdat ze instinctief voelde dat hun relatie heel bijzonder zou worden, dat alles veel sneller zou gaan dan gewoonlijk, had die kwellende angst zich nu al van haar meester gemaakt. Vandaar dat ze het idee had dat gebeurtenissen, mensen, levenloze voorwerpen en zelfs de lucht doordrongen waren van een kwaadaardigheid die speciaal op haar was gericht. Ze had het idee dat ze ingekapseld werd door iets akeligs dat haar van alle kanten onder druk zette, alsof ze diep onder water zat, ergens op de bodem van de zee. Het was al bijna ondraaglijk. De druk zou pas afnemen als ze Alex Hunter voorgoed de rug toekeerde en elk gevaar van emotionele intimiteit was verdwenen. De intense angstgevoelens die diep in haar verstopt zaten, hadden zich nu omgezet in een fysieke kracht die alle hoop uit haar perste. Ze wist hoe ze er een eind aan moest maken. Ze hoefde alleen maar de relatie te verbreken die dit gevoel van claustrofobie bij haar opriep. Pas dan zou ze bevrijd zijn van dit verpletterende gevoel dat alles wat ze deed afgeluisterd en in de gaten gehouden werd, dat gevoel dat er nu voor zorgde dat haar hart zo pijnlijk tegen haar ribben bonsde.

Ze moest Alex Hunter gewoon nooit meer zien.

Hij zou natuurlijk naar de Moonglow komen. Vanavond. En misschien ook nog op andere avonden. Hij zou beide voorstellingen bijwonen.

Maar tot de man weer uit Kyoto was vertrokken, zou Joanna zich na haar optreden niet meer onder het publiek mengen.

Hij zou haar bellen. Dan zou ze gewoon de verbinding verbreken.

Als hij ’s middags zou proberen haar een bezoek te brengen, zou ze hem niet ontvangen.

Als hij haar schreef, zou ze zijn brieven ongelezen in de vuilnisbak gooien.

Joanna kon heel hard zijn. Ze had met andere mannen vaak genoeg meegemaakt dat simpele aantrekkingskracht dreigde te veranderen in iets dat veel verder ging... en veel gevaarlijker was.

De beslissing om Alex uit haar leven te weren deed haar opvallend goed. Aanvankelijk was het nauwelijks te merken, maar de verlammende angst begon langzaam maar zeker te verdwijnen. Het begon minder warm te worden in de slaapkamer en het zweet op haar naakte lichaam begon op te drogen. De vochtige lucht werd minder drukkend en ze kon weer ademhalen. Het plafond rees omhoog tot het zich weer op de normale plaats bevond en het matras onder haar voelde weer lekker stevig aan.

13

Het Kyoto Hotel, het grootste eersteklas hotel in de stad, was westers georiënteerd en op de telefoons in de suite van Alex zaten rode lampjes die begonnen te knipperen als er een boodschap voor hem was. Dat was ook het geval toen hij na de memorabele middag met Joanna Rand weer terugkwam. Hij belde de telefoniste om te vragen wat er aan de hand was, ervan overtuigd dat Joanna al had gebeld terwijl hij nog onderweg was van de Moonglow naar het hotel.

Maar het was Joanna niet geweest. Bij de receptie lag een fax op hem te wachten. Op zijn verzoek werd die door een piccolo naar de suite gebracht.

Alex wisselde een beleefde groet die met veel buigingen gepaard ging met de man, pakte het bericht aan, gaf hem een fooi en moest opnieuw aan het ritueel met de buigingen geloven. Toen hij alleen was, ging hij aan het bureau in de zitkamer zitten en scheurde de dunne envelop open. Het was een bericht van Ted Blankenship in Chicago op een vel briefpapier van Bonner-Hunter:

Koerier arriveert a.s. donderdag twaalf uur ’s middags jullie tijd in je hotel.

Morgenmiddag om twaalf uur zou Alex kunnen beschikken over het complete Chelgrin-dossier, dat al meer dan tien jaar geleden was afgesloten, maar dat inmiddels dus absoluut weer was heropend. Behalve honderden verslagen van de agenten die eraan hadden gewerkt en zorgvuldig uitgewerkte interviews bevatte het dossier ook een paar prima foto’s die een paar dagen voor haar verdwijning van Lisa waren gemaakt. Misschien zouden die foto’s Joanna zo’n schok bezorgen dat ze haar griezelige onverschilligheid zou laten varen.

Alex dacht terug aan haar houding toen ze nog maar zo kortgeleden uit de taxi was gestapt en hij vroeg zich af waarom ze zich plotseling zo kil had gedragen. Als ze Lisa Chelgrin was, scheen ze dat niet te weten. Toch gedroeg ze zich als een vrouw met gevaarlijke geheimen en een verleden dat het daglicht niet kon velen.

Hij vermoedde dat de oorzaak geheugenverlies was... misschien als gevolg van een hoofdwond, of wellicht was het een psychische kwestie. Maar geheugenverlies verklaarde niet hoe ze aan een alternatief verleden was gekomen.

Hij keek op zijn horloge: halfvijf.

Om halfzes zou hij op weg gaan voor zijn dagelijkse wandeling door het drukke Gion-district naar de Moonglow Lounge om wat te eten en te drinken en dat belangrijke gesprek met Joanna te voeren. Hij had nog genoeg tijd om even lekker in bad te gaan en hij verheugde zich op een ijskoud biertje ter compensatie van het gloeiend warme water.

Nadat hij een gekoeld flesje Asahi uit de zacht brommende koelkast van de bar had gepakt, liep hij de zitkamer uit en was al halverwege de slaapkamer toen hij met een ruk bleef staan omdat hij wist dat er iets niet klopte. Hij keek gespannen en stomverbaasd om zich heen. Het kamermeisje had de pocketboekjes netjes met de tijdschriften en de kranten op een stapeltje op de toilettafel gelegd en ze had tijdens zijn afwezigheid het bed opgemaakt. De gordijnen waren open, hoewel hij er de voorkeur aan gaf ze gesloten te houden. Was er nog iets anders? Hij zag niets ongewoons... en zeker niets onheilspellends. Maar er was iets mis. Het kon een kwestie van intuïtie zijn: dat was hem wel vaker overkomen en hij wist uit ervaring dat het verstandig was om dat gevoel niet te negeren.

Alex zette de fles Asahi op de toilettafel en liep op zijn hoede naar de badkamer. Hij legde zijn hand op de zware klapdeur, luisterde, hoorde niets, aarzelde even, duwde toen de deur naar binnen open en stapte snel over de drempel.

Het scherpe licht van de late middagzon viel door een matglazen raam hoog in een van de muren het vertrek binnen en overgoot de badkamer met een gouden gloed. Hij was alleen.

Dit keer had zijn zesde zintuig hem bedrogen. Vals alarm. Hij voelde zich een tikkeltje dwaas.

Hij was niet op zijn gemak. En geen wonder. Hoewel hij echt had genoten van de lunch met Joanna, had de rest van de dag zijn zenuwen als een soort vlakschuurmachine blootgelegd: de onverklaarbare manier waarop ze zich in Kasteel Nijo voor de Koreaan uit de voeten had gemaakt, haar beschrijving van de steeds terugkerende nachtmerrie en zijn groeiende overtuiging dat de onopgeloste verdwijning van Lisa Jean Chelgrin een gebeurtenis was geweest die niet alleen belangrijke oorzaken en gevolgen had gehad, maar in feite bestond uit een opeenstapeling van ingewikkelde en mysterieuze redenen die veel ingrijpender waren dan alles wat hij destijds had ontdekt of zich voor had kunnen stellen. Het was helemaal niet raar dat hij een beetje zenuwachtig begon te worden.

Alex trok zijn overhemd uit en gooide het in de wasmand. Hij haalde een tijdschrift en het flesje bier uit de andere kamer en zette ze op een laag bijzettafeltje dat hij naast het bad had geschoven. Hij boog zich over de badkuip, draaide de kranen open en regelde de temperatuur.

Terug in de slaapkamer liep hij naar de garderobekast om een pak uit te zoeken dat hij die avond aan wilde trekken. De deur stond op een kier. Toen Alex hem opentrok, sprong er een man vanuit de donkere kast op hem af. Dorobo. Een inbreker. Het was een Japanner, klein, gedrongen, gespierd en heel snel. Hij haalde uit met een stel ijzeren kleerhangers die hij in zijn hand had. De verwarde bos haken raakte Alex in zijn gezicht en ze hadden hem heel goed een oog kunnen kosten. Hij slaakte een kreet, maar de hangers haalden alleen een van zijn wangen open en kletterden met het geluid van een dissonant muziekstuk om hem heen tegen de grond.

De vreemdeling probeerde gebruik te maken van het verrassingselement om zich langs Alex te dringen in de richting van de slaapkamerdeur, maar Alex greep de vent bij zijn colbert en draaide hem met een ruk om. Ze verloren allebei hun evenwicht en vielen eerst op de rand van het bed en vervolgens op de grond, met de indringer bovenop.

Alex kreeg een por in zijn ribben, gevolgd door een tweede, en vervolgens een klap in zijn gezicht. De houding waarin hij terecht was gekomen voorkwam dat hij zelf ook zijn vuisten kon gebruiken, maar hij slaagde er wel in zijn aanvaller van zich af te gooien.

De vreemdeling rolde tegen het krukje van de toilettafel en gooide het om. Terwijl hij onafgebroken in het Japans vloekte, krabbelde hij overeind.

Hoewel Alex nog steeds op de grond lag, was hij maar heel even versuft geweest en hij greep de indringer bij zijn enkel. De gedrongen man sloeg tegen de grond en schopte terwijl hij viel. Alex brulde van pijn toen hij een trap tegen zijn linkerelleboog kreeg. Een felle pijnscheut trok door zijn hele arm en brandende tranen sprongen in zijn ogen.

De Japanner was al weer opgestaan en liep door de openstaande deur naar de zitkamer, in de richting van de hal van de suite.

Knipperend tegen de tranen die hem onwillekeurig in de ogen waren gesprongen en hem half verblindden, stond Alex op en liep wankelend naar de deuropening. Toen hij de zitkamer binnenkwam en zag dat hij nooit op tijd bij de indringer zou zijn om te voorkomen dat hij de gang van het hotel inliep, greep hij een siervaas van een voetstuk en smeet die woedend en trefzeker naar de man. Het zware aardewerk barstte tegen het achterhoofd van de dorobo aan stukken, waardoor hij onmiddellijk door zijn knieën ging en Alex de kans gaf om langs hem heen te glippen en de enige uitweg te blokkeren.

Ze hijgden als een stel marathonlopers.

Schuddend met zijn hoofd stond de dorobo op en veegde de scherven van de vaas van zijn brede schouders. Hij keek Alex woedend aan en gebaarde dat hij bij de deur weg moest. ‘Hang niet de held uit,’ zei hij in het Engels met een zwaar accent.

‘Wat heb je hier te zoeken?’ wilde Alex weten.

‘Ga aan de kant.’

‘Wat moet je hier? Ben jij een dorobo? Nee. Je bent niet zomaar een ordinaire inbreker, hè?’

De vreemdeling hield zijn mond.

‘Het houdt vast verband met de zaak-Chelgrin, hè?’

‘Aan de kant.’

‘Voor wie werk je?’ vroeg Alex.

De indringer balde een paar stevige handen tot indrukwekkende vuisten en kwam één dreigende stap dichterbij.

Alex weigerde opzij te gaan.

De dorobo trok een stiletto met een benen handvat uit zijn jaszak. Hij drukte op een knopje op het handvat en in een flits sprong een vijftien centimeter lang lemmet tevoorschijn. ‘Aan de kant.’

Alex liet zijn tong over zijn lippen glijden. Zijn mond was kurkdroog. Terwijl hij overwoog wat hem te doen stond – echt aantrekkelijke mogelijkheden scheen hij niet te hebben – verdeelde hij zijn aandacht tussen de harde zwarte ogen van de man en de punt van het mes.

De indringer had kennelijk het idee dat hij bang was en op het punt stond zich over te geven, want hij zwaaide met het mes en lachte.

‘Zo gemakkelijk zal het niet gaan,’ zei Alex.

‘Ik kan je heus wel aan.’

Op het eerste gezicht zag de indringer er week uit, alsof hij niet in conditie was. Maar toen Alex iets beter keek, drong het tot hem door dat de vent onder dat bedrieglijke laagje vet zo hard was als staal. Als ze pas begonnen te trainen en nog niet dat wanstaltige formaat hadden aangenomen, zagen sumoworstelaars er precies zo uit.

Terwijl hij opnieuw met zijn stiletto zwaaide, zei de indringer: ‘Opzij.’

‘Ken je de Engelse uitdrukking fuck you?’

De vreemdeling bewoog sneller dan Alex ooit iemand had zien doen en ondanks zijn logge lichaam met de vloeiende gratie van een danser. Alex greep de dikke pols van de hand met het mes vast, maar met de verbazingwekkende vingervlugheid van een goochelaar pakte de dorobo het wapen over in zijn andere hand... en stak toe. Het kille lemmet gleed soepel en licht over de onderkant van Alex’ linkerarm, die nog steeds na tintelde van de schop. De gezette indringer stapte even snel achteruit als hij had aangevallen. ‘Dat is nog maar een krasje, meneer Hunter.’

Het lemmet had een sprongetje gemaakt over het vlees en twee wonden achtergelaten, smal en vuurrood, de eerste ongeveer zeven centimeter lang, de tweede een fractie langer. Alex staarde naar de oppervlakkige snijwonden alsof ze zonder enige aanleiding waren opengegaan als een soort miraculeuze stigmata. Uit zijn arm welde weliswaar bloed op, dat in zijn hand liep en van zijn vingertoppen drupte, maar het spoot niet tevoorschijn: er was geen slagader of ader geraakt en het zou gemakkelijk gestelpt kunnen worden.

Hij was behoorlijk geschrokken van de vliegensvlugge aanval. Het was allemaal zo snel gegaan, dat hij nog niet eens de tijd had gehad om pijn te voelen.

‘Dat zal niet gehecht hoeven te worden,’ zei de vreemdeling. ‘Maar als je me dwingt om opnieuw toe te steken... dat kan ik een tweede keer niet garanderen.’

‘Een tweede keer riskeer ik niet,’ zei Alex. Het stuitte hem tegen de borst om te erkennen dat hij het onderspit had gedolven, maar hij was niet stom. ‘Je bent veel te goed.’

De indringer glimlachte als een kwaadaardige Boeddha. ‘Loop naar de andere kant van de kamer. Ga op de bank zitten.’

Alex deed wat hem gezegd was terwijl hij zijn bloedende arm ondersteunde en zijn hersenen pijnigde om een of andere fantastische truc te verzinnen die de bordjes zou verhangen. Maar hij was geen tovenaar. Hij kon niets meer doen.

De inbreker bleef in het halletje staan tot Alex op de bank zat. Daarna ging hij ervandoor en trok de deur met een klap achter zich dicht.

Zo gauw hij alleen was, rende Alex naar de telefoon op het bureau. Hij toetste het eencijferige nummer van de veiligheidsdienst van het hotel in. Maar hij veranderde meteen van gedachten en verbrak de verbinding voordat iemand de telefoon opnam.

De veiligheidsdienst van het hotel zou de politie inschakelen. En hij wilde de politie er niet bij halen. Nog niet. En misschien wel nooit.

Hij liep naar de deur en draaide de dievenklauw dicht. Bovendien blokkeerde hij de deur door de rechte rugleuning van de bureaustoel klem te zetten onder de deurknop.

Hij drukte zijn gewonde arm tegen zich aan, zodat het bloed door zijn hemd werd opgevangen in plaats van op het tapijt te druppelen, en liep naar de badkamer. Hij kon nog net op tijd de kranen dichtdraaien om te voorkomen dat het bad zou overlopen, en zette de afvoer open.

De klootzak was geen gewone inbreker geweest. Geen denken aan. Hij was iemand – of werkte voor iemand – die bang was dat Alex de waarheid omtrent Joanna te weten zou komen, iemand die de suite had willen doorkammen op zoek naar bewijsmateriaal waaruit zou blijken dat Alex het verband al had gelegd tussen de zangeres en het lang geleden verdwenen meisje.

De snijwonden begonnen te branden en te kloppen. Hij drukte de arm nog steviger tegen zich aan in een poging het bloeden te stelpen door druk uit te oefenen op de sneden. De hele voor- en zijkant van zijn overhemd waren rood van het bloed.

Hij ging op de rand van het bad zitten.

Druppeltjes zweet liepen in zijn ooghoeken, waardoor hij begon te knipperen. Hij veegde zijn voorhoofd af met een washandje. Hij had dorst. Hij pakte het flesje Asahi-bier en klokte een derde ervan naar binnen.

De man met het mes werkte voor mensen met goede contacten. Internationale contacten. Misschien hadden ze zelfs wel iemand die in het geheim in het kantoor in Chicago werkte. Hoe hadden ze hem anders zo snel na zijn gesprek met Blankenship achter de vodden kunnen zitten?

De badkuip was halfleeg. Hij draaide de koude kraan open.

Maar er was iets dat meer voor de hand lag dan een spion in Chicago: ze moesten de telefoon in zijn hotelkamer afgetapt hebben. Waarschijnlijk hadden ze hem al sinds zijn aankomst in Kyoto op de hielen gezeten.

Voorzichtig bewoog hij zijn arm en hield hem een stukje van zijn borst. Hoewel de wonden nog steeds stevig bloedden, waren ze niet ernstig genoeg om er een dokter bij te halen. Hij had geen zin om aan iemand anders dan Joanna uit te leggen hoe hij gewond was geraakt.

Het brandende en snijdende gevoel was wel veel erger geworden en inmiddels bijna ondraaglijk. Hij hield zijn arm onder de koude waterstraal die uit de kraan gutste. Het hielp meteen, dus hij bleef een paar minuten zo zitten en dacht ondertussen na.

De eerste keer dat hij Joanna Rand in de Moonglow had gezien, toen hij voor het eerst vermoedde dat ze Lisa Chelgrin zou kunnen zijn, was hij ervan uitgegaan dat ze twaalf jaar geleden op Jamaica haar eigen ontvoering in scène had gezet. Hij kon zich niet voorstellen waarom ze in vredesnaam zoiets zou hebben gedaan, maar zijn jarenlange ervaring als detective had hem geleerd dat mensen de meest drastische dingen deden om de meest futiele en raarste redenen. Soms dwaalden ze alleen maar van het rechte pad af op zoek naar vrijheid of nieuwe sensaties, of uit een drang tot zelfvernietiging. Ze hunkerden naar verandering omwille van verandering, of ze dat nu goedschiks of kwaadschiks voor elkaar konden krijgen.

Maar nadat hij Joanna gesproken had, wist hij al dat zij niet zo’n roekeloos type was. En het was trouwens belachelijk om te veronderstellen dat zij haar eigen ontvoering had kunnen regelen en tegelijkertijd de beste speurders van Bonner-Hunter in de luren had gelegd, vooral omdat ze destijds nog maar een onervaren studentje was geweest.

Hij zat opnieuw aan geheugenverlies te denken, maar dat was al net zo’n onbevredigende oplossing. In een dergelijk geval had ze wellicht alle bijzonderheden van haar leven daarvoor kunnen vergeten, maar dan had ze nooit een nieuw stel herinneringen uit haar mouw kunnen schudden om de leemte te vullen, laat staan dat ze er in zo’n geval ook geloof aan zou hebben gehecht, en dat was precies wat Joanna kennelijk wel had gedaan.

Oké, dus ze probeerde niet welbewust mensen voor het lapje te houden en ze leed ook niet aan geheugenverlies, althans niet in de normale zin van het woord. Welke mogelijkheden bleven dan nog open?

Hij trok zijn arm onder de waterstraal weg. Het bloeden was afgenomen. Hij wikkelde een handdoek strak om zijn arm. Uiteindelijk zou het bloed er wel doorheen sijpelen, maar de handdoek kon als tijdelijk verband dienen.

Hij liep terug naar de zitkamer en belde de receptie. Hij vroeg om een ontsmettingsmiddel, een flesje jodium, een doos verbandgaasjes, een rol verband en pleisters. ‘Als de man die me die spullen moet brengen haast maakt, kan hij op een stevige fooi rekenen.’

De receptionist zei: ‘Als er iets is gebeurd, hebben we een hoteldokter die...’

‘Het was maar een ongelukje. Ik heb geen dokter nodig, dank u wel. Alleen maar de spullen waar ik om heb gevraagd.’

Terwijl hij op het verband en de ontsmettingsmiddelen wachtte, knapte Alex zich een beetje op. Hij trok in de badkamer zijn bloeddoorweekte hemd uit, waste zijn borst schoon met het washandje en kamde zijn haar.

De scherpe, stekende pijn van de wonden had plaats gemaakt voor een kloppend, maar draaglijk gevoel. De arm was stijf, alsof hem hetzelfde lot wachtte als degenen die langzaam maar zeker door Medusa versteenden.

In de zitkamer raapte hij de scherven van de gebroken vaas zo goed en zo kwaad als het ging op en gooide ze in de prullenbak. Hij trok de stoel onder de deurknop uit en zette die weer bij het bureau.

Het bloed begon al door de lagen van de handdoek die hij om zijn arm had gewikkeld te dringen.

Hij ging aan het bureau zitten om op de piccolo te wachten en kreeg het gevoel dat de kamer langzaam om hem heen draaide.

Als hij bedrog en gewoon geheugenverlies uitsloot, bleef er nog slechts één geloofwaardige verklaring voor Joanna’s toestand over: hersenspoeling.

‘Waanzin,’ zei hij hardop.

Met behulp van verdovende middelen, hypnose en onderbewuste indoctrinatie hadden ze haar geheugen kunnen wissen. Zonder een spoor na te laten. Eigenlijk wist hij niet honderd procent zeker of zoiets mogelijk was, maar hij durfde er wel iets onder te verwedden. Het moderne aanbod van technieken op het gebied van psychische conditionering en hersenspoelen was veel uitgebreider dan het ten tijde van de oorlogen in Korea en Vietnam was geweest. In de afgelopen tien jaar waren er echt verbijsterende vorderingen geboekt bij het onderzoek op dat terrein – psychofarmacologie, biochemie, neurochirurgie, klinische psychologie – die direct en indirect bijdroegen aan de ontwikkeling van de niet bepaald fatsoenlijke maar desondanks ijverig beoefende wetenschap van het hersenspoelen.

Hij hoopte dat er iets minder ernstigs met Lisa was gedaan. Als de moderne wetenschap nog niet in staat was tot het volledig uitwissen van alle in een leven opgedane herinneringen, hadden de ontvoerders van het meisje zich misschien moeten beperken tot het onderdrukken van haar oorspronkelijke persoonlijkheid. In dat geval zat Lisa misschien nog ergens diep onder de dekmantel van Joanna verstopt, vermist maar niet voorgoed verdwenen. Wellicht kon ze nog bereikt worden en weer tot leven worden gewekt, waarna ze zich mogelijk met enige assistentie de omstandigheden van haar voortijdige begrafenis zou kunnen herinneren.

Hoe het ook zij, de ontvoerders hadden haar volgestopt met gefingeerde herinneringen. Ze hadden haar een valse identiteit gegeven en haar in Japan losgelaten met een flink bedrag op de bank dat zogenaamd afkomstig was van de erfenis van haar zogenaamde vader.

Maar waaróm in godsnaam?

Alex stond op en liep zenuwachtig heen en weer. Zijn knieën begonnen bij elke stap meer te knikken.

Wie kon haar dat hebben aangedaan? Waarom? En waarom bekommerden ze zich nog steeds om haar?

Hij had geen flauw idee wat er op het spel stond. Als ze het echt belangrijk vonden om Joanna’s ware identiteit verborgen te houden, zouden ze hem vermoorden als hij op het punt stond te bewijzen wie ze werkelijk was. En als het hem lukte om Joanna van de waarheid te overtuigen, waren ze misschien ook wel bereid haar te vermoorden om te vermijden dat het hele verhaal aan het licht kwam.

Maar ondanks het grote risico was hij vastbesloten om antwoord te krijgen op zijn vragen. Zijn kamers waren doorzocht en hij was met een mes bewerkt. Hij moest die mensen nog een bepaalde hoeveelheid vernedering en pijn betaald zetten.

14

Ten westen van Kyoto doofde het laatste daglicht uit als de gloed in een hoop asresten. De stad ging onder een askleurige hemel smeulend de nacht in.

In de straten van het Gion-district was het een drukte van belang. In de bars, de clubs, de restaurants en de geishahuizen begon een nieuwe avond vol pogingen om aan de werkelijkheid te ontsnappen.

Alex liep op z’n gemak als een echte toerist naar de Moonglow, onberispelijk gekleed in een antracietgrijs driedelig pak, een lichtgrijs overhemd en een groene das, met zijn grijze overjas als een cape rond zijn schouders. Hoewel hij net deed alsof hij alleen maar oog had voor zijn omgeving lette hij nauwelijks op het veelkleurige gewoel om hem heen. In plaats daarvan probeerde hij erachter te komen of zijn tegenstanders hem lieten volgen. De drukke menigte, die zich over de wit uitgeslagen stoeptegels haastte, maakte het Alex moeilijk om iemand te ontdekken die wellicht een oogje op hem hield. Iedere keer als hij een hoek omsloeg of bij een zebrapad stilstond, keek hij achteloos achterom alsof hij nog een laatste blik wilde werpen op een of andere bezienswaardigheid van het Gion en bestudeerde quasi achteloos de mensen in zijn kielzog.

Uiteindelijk begon hij argwaan te koesteren ten opzichte van drie mannen, die alle drie in hun eentje onderweg waren, die er alle drie op een bepaald moment op betrapt waren dat ze naar hem keken en die alle drie hardnekkig achter hem aan bleven lopen. De eerste was een dikke man met diepliggende ogen, enorme hangwangen en een vlassig sikje. Vanwege zijn omvang was hij de minst waarschijnlijke kandidaat, omdat hij zo in het oog liep; dit soort werk werd bij voorkeur gedaan door onopvallende mannen. De tweede verdachte persoon was slank, een jaar of veertig, en gezegend met een smal, hoekig gezicht. De derde was jong, hooguit een jaar of vijfentwintig, in een spijkerbroek en een geel windjack, en onder het lopen trok hij nerveus aan een sigaret. Toen Alex bij de Moonglow Lounge aankwam, wist hij nog steeds niet zeker wie van de drie mannen hem achtervolgde, maar hij had zich alle details van hun gezichten in zijn geheugen geprent om er in de toekomst gebruik van te kunnen maken.

Vlak achter de hoofdingang van de Moonglow stond een kartonnen bord van bijna een meter in het vierkant op een ezel. De rood-met-zwarte mededeling was keurig handgeschreven, eerst in Japanse lettertekens en daaronder in het Engels:

WEGENS ZIEKTE

HEDENAVOND GEEN OPTREDEN VAN

JOANNA RAND

HET MOONGLOW-ORKEST

ZAL DANSMUZIEK SPELEN

Alex gaf zijn overjas aan het meisje van de garderobe en liep naar de bar om een borrel te drinken. Het was druk in het restaurant, maar in de club zaten slechts zes klanten. Hij ging alleen aan het ronde uiteinde van de bar zitten en bestelde een Old Suntory. Toen de barkeeper zijn whisky bracht, zei Alex: ‘Ik hoop dat mevrouw Rand niet ernstig ziek is.’

‘Niet ernstig,’ verzekerde de barkeeper hem met een zwaar accent, ‘alleen zere keel.’

‘Wilt u alstublieft naar boven bellen en tegen haar zeggen dat Alex Hunter er is?’

‘Te ziek om iemand te ontmoeten,’ zei de man glimlachend met een knikje.

‘Ik ben een vriend van haar.’

‘Veel te ziek.’

‘Met mij zal ze wel willen praten.’

‘Zere keel.’

‘We hebben een afspraak.’

‘Spijt me heel erg.’

Ze bleven nog een tijdje om de hete brij heen draaien, tot de barkeeper eindelijk toegaf en de telefoon naast de kassa oppakte. Terwijl hij met Joanna sprak, bleef hij tersluikse blikken op Alex werpen. Toen hij de telefoon neerlegde en weer naar Alex liep, zei hij: ‘Sorry. Zij zeggen, ze kan niet met u praten.’

‘U moet zich vergissen. Bel haar alstublieft nog een keer.’

De barkeeper geneerde zich duidelijk. ‘Zij zeggen ze kent niemand die Alex Hunter heten.’

‘Maar dat is niet waar.’

De barkeeper zei niets.

‘We hebben samen geluncht,’ zei Alex.

De man haalde zijn schouders op.

‘Vanmiddag nog.’

Een bedroefde glimlach. En: ‘Spijt me heel erg.’

Een klant aan het andere eind van de bar wilde iets bestellen en de barkeeper haastte zich onmiskenbaar opgelucht naar hem toe. Alex staarde naar zijn spiegelbeeld in de blauwgetinte barspiegel. Hij nam een slokje Old Suntory.

‘Wat is er voor de donder nu weer aan de hand?’ mompelde hij voor zich uit.

15

Toen Alex naar Mariko Inamura vroeg, deed de barkeeper aanvankelijk net zo moeilijk als bij zijn verzoek om Joanna te bellen. Maar uiteindelijk gaf hij toch toe en vroeg hij Mariko via een huislijn om naar de bar te komen.

Een paar minuten later kwam ze het vertrek binnen door een deur met het opschrift PRIVÉ. Ze was van Joanna’s leeftijd en heel aantrekkelijk. Haar dikke zwarte haar was met behulp van ivoren kammen opgestoken.

Alex stond op en maakte een buiging voor haar.

Nadat ze zijn buiging had beantwoord, stelden ze zich aan elkaar voor en ze ging op de kruk naast de zijne zitten.

Toen hij ook weer plaatsnam, zei hij: ‘Mariko-san, ik heb veel goeds over u gehoord.’

‘Ik kan precies hetzelfde zeggen, meneer Hunter.’ Haar Engels was perfect. Ze had geen enkele moeite met de uitspraak van de ‘l’, een klank die in haar eigen taal niet voorkwam.

‘Hoe gaat het met Joanna?’

‘Ze heeft last van haar keel.’

Hij nam een slokje van zijn whisky. ‘Neem me niet kwalijk dat ik me als een typische Amerikaan gedraag. Ik wil helemaal niet bot of onbeleefd overkomen, maar ik vraag me af of dat echt waar is... dat verhaal over die keel.’

Mariko zei niets. Ze sloeg haar ogen neer en keek naar haar handen.

‘Joanna heeft tegen de barkeeper gezegd dat ze niemand kende die Alex Hunter heette.’

Mariko zuchtte.

‘Wat is er precies aan de hand, Mariko-san?’

‘Ze klonk juist zo positief over u. Ze gedroeg zich als een jong meisje. Ik hoopte al dat het dit keer anders zou aflopen.’

‘Wat is er met haar aan de hand?’

Mariko bleef strak naar het gepolitoerde blad van de bar voor haar kijken en zei niets. Japanners hebben een bijzonder sterk ontwikkeld fatsoensgevoel, een ingewikkeld systeem van omgangsmanieren en strenge voorschriften met betrekking tot het onderhouden van persoonlijke relaties. Ze wilde liever niet over haar vriendin praten, want als ze dat deed, zou ze tegen die etiquette zondigen.

‘Ik weet al dat ze iedere nacht dezelfde akelige droom heeft,’ gaf Alex haar voorzichtig een zetje in de goede richting.

Mariko was duidelijk verbaasd. ‘Daar heeft Joanna nog nooit met iemand over gepraat... alleen met mij.’

‘En nu met mij.’

Ze keek Alex even aan en hij zag dat er een wat warmere blik in haar koolzwarte ogen stond dan een minuut geleden. Desondanks probeerde ze wat tijd te winnen door de barkeeper te wenken en een Old Suntory met ijs te bestellen.

Alex begreep instinctief dat Mariko in principe nogal conservatief en ouderwets was. Het kostte haar moeite om het traditionele Japanse respect voor de privacy van andere mensen van zich af te zetten.

Toen ze haar drankje had gekregen, nam ze er langzaam een paar slokjes van, rammelde met de ijsblokjes in het glas en zei ten slotte: ‘Als Joanna u het verhaal van die nachtmerrie heeft gedaan, dan kunt u er wel van uitgaan dat ze u eigenlijk alles al heeft verteld wat ze aan andere mensen kwijt wil.’

‘Is ze zo terughoudend?’

‘Nee, dat is het niet precies.’

‘Bescheiden?’

‘Dat komt er wel bij. Maar er is meer. Het lijkt bijna alsof... alsof ze bang is om te veel over zichzelf te vertellen.’

Hij bleef Mariko strak aankijken. ‘Bang? Wat bedoelt u daarmee?’

‘Dat kan ik niet zo goed uitleggen...’

Hij wachtte af, omdat hij besefte dat ze overstag was gegaan. Ze had alleen even tijd nodig om te beslissen hoe ze zou beginnen.

Nadat ze nog een slokje Old Suntory had genomen, zei ze: ‘Zoals Joanna zich vanavond tegenover u heeft gedragen... dat ze net deed alsof ze u helemaal niet kende... het is niet de eerste keer dat ze die streek uithaalt.’

‘Het is een manier van doen die helemaal niet bij haar lijkt te passen.’

‘Ik schrik er altijd weer van als ze dat doet. Zo is ze helemaal niet. Ze is gewoonlijk lief en heel aardig. En toch, iedere keer als ze gehecht raakt aan een man, als ze misschien wel op het punt staat om verliefd op hem te worden – of hij op haar – maakt ze het uit. En nooit op een vriendelijke manier. Dan lijkt ze echt een andere vrouw. Bijna... vals. IJskoud.’

‘Maar ik begrijp niet waarom dat op mij van toepassing is. We hebben maar één afspraakje gehad en dat ging om een onschuldige lunch.’

Mariko knikte ernstig. ‘Maar ze is voor u gevallen. Vrijwel onmiddellijk.’

‘Nee. Daar vergist u zich echt in.’

‘Vlak voordat u op het toneel verscheen, was ze ontzettend gedeprimeerd.’

‘Die indruk heeft ze op mij niet gemaakt.’

‘Dat bedoel ik juist. U had meteen een bepaalde uitwerking op haar. Nadat ze het uit heeft gemaakt met iemand om wie ze geeft, is ze meestal een paar weken of zelfs maanden van slag, maar de laatste tijd zat ze echt in de put. Ze voelde zich zo alleen en verloren. U hebt haar er van de ene op de andere dag weer helemaal bovenop geholpen.’

‘Als ze echt zo eenzaam is... waarom maakt ze dan elke relatie meteen met de grond gelijk?’

‘In feite wil ze dat ook niet. Maar het lijkt alsof ze dwangmatig iedere hoop op kameraadschap de grond in boort.’

‘Heeft ze daar weleens therapie voor gehad?’

Mariko fronste. ‘Mijn oom is een prima psychiater. Ik heb er bij haar op aangedrongen hem daarover en over die nachtmerrie te consulteren, maar dat wil ze niet. Ik maak me constant zorgen over haar. Op het dieptepunt van haar depressie steekt ze me gewoon aan. Dan raak ik af en toe zelf ook een beetje van slag. Als ze mij niet zo nodig had en als ik niet van haar zou houden alsof ze mijn eigen zusje is, had ik er al lang geleden de brui aan gegeven. Ze heeft behoefte aan vrienden met wie ze haar leven kan delen, een partner. De laatste paar maanden heeft ze mensen nog hardnekkiger afgeweerd dan ze gewoon was te doen, zelfs mij tot op zekere hoogte. Het begon echt zo de spuigaten uit te lopen, dat ik eigenlijk al min of meer had besloten om ondanks alles toch weg te gaan... en toen verscheen u op het toneel. Haar eerste reactie op u was... nou ja, dit keer zag het ernaar uit dat ze haar angst zou kunnen overwinnen en bereid was een vaste relatie aan te gaan.’

Alex schoof heen en weer op zijn barkruk. ‘Mariko-san, u brengt me van m’n stuk. U neemt deze relatie veel serieuzer dan hij in werkelijkheid is. Goeie genade, ze houdt echt niet van me. Echte liefde heeft meer tijd nodig.’

‘Gelooft u niet in liefde op het eerste gezicht?’

‘Dat is een dichterlijke vrijheid.’

‘Volgens mij is het best mogelijk,’ protesteerde ze.

‘Gefeliciteerd. In feite geloof ik helemaal niet in liefde, laat staan in liefde op het eerste gezicht.’

Ze keek hem verbaasd aan. ‘Gelooft u niet in liefde? Hoe noemt u het dan als een man en een vrouw...’

‘Ik noem het lust...’

‘Dat is het niet alleen.’

‘... en genegenheid, wederzijdse afhankelijkheid en af en toe zelfs een vlaag van waanzin.’

‘Is dat het enige dat u ooit hebt gevoeld? Daar geloof ik niets van.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Maar het is wel waar.’

‘Liefde is het enige waar we in deze wereld op kunnen bouwen. Als je zelfs het bestaan ervan ontkent...’

‘Liefde is echt het láátste waar we op kunnen bouwen. Er zijn mensen die beweren dat ze verliefd zijn. Maar dat is nooit blijvend. Het enige waar niemand aan ontkomt, zijn belastingen en de dood.’

‘Er zijn mensen die niet werken,’ zei Mariko. ‘En die betalen dus ook geen belasting. En er zijn een heleboel wijze mannen die in het eeuwige leven geloven.’

Hij deed zijn mond al open om te protesteren, maar in plaats daarvan schoot hij in de lach. ‘Ik heb zo’n flauw vermoeden dat u een geboren debater bent. Ik kan er maar beter mee ophouden nu ik nog niet echt voor het blok zit.’

‘Maar hoe zit het dan met Joanna?’ vroeg ze. ‘Geeft u dan niets om haar?’

‘Ja, natuurlijk wel.’

‘Maar u gelooft niet in liefde.’

‘Ik mág Joanna ontzettend graag. Maar als we het over liefde hebben...’

Mariko hief haar hand op om hem tot zwijgen te brengen. ‘Het spijt me. Ik gedraag me erg onbeleefd. U hoeft tegenover mij geen rekenschap en verantwoording af te leggen.’

‘Als ik niet met u wilde praten, zou u geen woord uit me loskrijgen.’

‘Ik wil alleen maar dat u beseft dat Joanna zich sterk tot u aangetrokken voelt, wat uw gevoelens ook zijn. Heel sterk. Misschien is er zelfs sprake van liefde. Daarom heeft ze u zo bot een blauwtje laten lopen... omdat ze bang is voor de verplichtingen die dat met zich meebrengt.’

Terwijl Mariko haar laatste slokje whisky opdronk en opstond om weg te gaan, zei Alex: ‘Wacht even. Ik moet haar spreken.’

‘Waarom?’

‘Omdat... het moet gewoon.’

‘Het zal wel een kwestie van lust zijn.’

‘Dat kan best.’

‘Niet van liefde, uiteraard.’

Hij zei niets.

‘Want u gelooft niet in liefde,’ zei ze.

Hij knikte.

Mariko glimlachte begrijpend.

Alex wilde niet over Lisa Chelgrin beginnen, dus hij liet Mariko in de waan dat hij per slot van rekening toch meer voor Joanna voelde dan hij wenste toe te geven. ‘Het is heel belangrijk, Mariko-san.’

‘Kom morgenavond maar terug. Joanna moet toch een keer weer aan het werk.’

‘Kunt u niet gewoon naar boven gaan en haar zo ver krijgen dat ze me nu ontvangt?’

‘Daar schieten we niets mee op. Ze doet altijd het moeilijkst als ze net iemand de bons heeft gegeven. Als ze in zo’n bui is, luistert ze naar niemand, ook niet naar mij.’

‘Dan kom ik morgen wel terug.’

‘Ze zal heel kil tegen u doen.’

Hij schonk haar een flauwe glimlach. ‘Ik zal mijn charme wel op haar loslaten.’

‘Andere mannen die het goed bedoelden, hebben het allemaal opgegeven.’

‘Ik niet.’

Mariko legde haar hand op zijn arm. ‘Blijf haar achtervolgen, Alex-san. Volgens mij hebt u haar net zo hard nodig als zij u.’

Ze liet hem alleen en verdween door de deur met het opschrift PRIVÉ.

Na haar vertrek zat Alex nog een tijdje naar zichzelf te kijken in de barspiegel.

Het Moonglow-orkest speelde dansmuziek. Een nummer van Glenn Miller. De legendarische Miller was allang dood. Hij had het leven verloren bij een mysterieus vliegtuigongeluk in de Tweede Wereldoorlog. Zijn lichaam was nooit gevonden.

Soms verdwijnen mensen spoorloos. Maar de wereld draait gewoon door.

16

Alex was verrast door zijn reactie op het feit dat Joanna niets meer van hem wilde weten. Hij had zin om de eerste de beste vent een klap voor zijn kop te geven, ook al sloeg dat nergens op, en om zijn glas door de spiegel achter de bar te keilen.

Hij kon zich beheersen, want als hij toegaf aan dat soort neigingen zou hij daar min of meer mee erkennen hoeveel die vrouw voor hem betekende. Hij had altijd gedacht dat hij immuun was voor de ziekte die romantiek heette. Nu maakte de manier waarop hij op haar reageerde hem onzeker... maar voorlopig wenste hij daar nog niet over na te denken.

Hij gebruikte een lichte maaltijd in de Moonglow en vertrok voor het orkest aan de eerste pauze van de avond toe was. De schetterende, huppelende muziek – ‘A String of Pearls’ – volgde hem toen hij naar buiten liep.

De zon had Kyoto in de steek gelaten. De stad bracht nu zijn eigen, kille elektrische licht voort. Met het invallen van de duisternis was de temperatuur beneden het vriespunt gedaald. Dikke sneeuwvlokken dwarrelden lui door het licht dat uit ramen en deuropeningen viel, door het schijnsel van de neonreclames en door de lichtbundels uit de koplampen van voorbijrijdende auto’s, maar ze smolten bij de eerste aanraking van het wegdek, waarop al dat licht weerkaatst werd, tot een dun laagje ijswater.

In plaats van zijn overjas aan te trekken, sloeg Alex hem als een cape om zijn schouders. Hij kon zich verschillende situaties voorstellen waarin hij zich zo snel mogelijk zou willen ontdoen van het zware kledingstuk dat hem in zijn bewegingen zou beperken.

Terwijl hij voor de Moonglow bleef staan, keek hij om zich heen alsof hij nog niet had besloten waar hij nu naartoe zou gaan. Binnen een paar seconden viel zijn oog op een van de drie mannen die hem eerder die avond leken te volgen.

De magere Japanner van middelbare leeftijd met het smalle gezicht en de uitstekende jukbeenderen stond ongeveer vijfentwintig meter verderop te wachten, voor de uitgebreide verzameling neonreclames van een nachtclub die de Vredige Draak heette. Hij had de kraag van zijn jas opgezet en trotseerde de gure wind met opgetrokken schouders, terwijl hij zijn best deed om op te gaan in het uitgaanspubliek dat door de straten van het Gion stroomde, maar hij viel juist op door zijn stiekeme gedrag.

Met een glimlach woog Alex de verschillende mogelijkheden tegen elkaar af, terwijl hij net deed alsof hij niet merkte dat hij in de gaten werd gehouden. Hij kon op z’n gemak terugwandelen naar het Kyoto Hotel, naar zijn suite gaan en in bed kruipen... nog steeds zinderend van energie, groen en geel van ergernis en geen spat wijzer omtrent de mensen die de ontvoering van Lisa Chelgrin op hun geweten hadden. Of hij kon een spelletje spelen met de man die hem in het oog moest houden.

De keuze was snel gemaakt.

Opgewekt fluitend liep Alex verder het flonkerende Gion in. Vijf minuten later, toen hij twee keer een andere straat was ingeslagen, wierp hij een blik over zijn schouder en zag dat de agent hem op een discrete afstand volgde.

Ondanks de toenemende wind en de incidentele sneeuwbuien was het nog steeds druk op straat. Af en toe leek het nachtleven in Kyoto zich in een voor Japanse begrippen razend tempo af te spelen – misschien omdat het minder uren ter beschikking had dan in Tokio en de meeste grote steden in het westen. De nachtclubs gingen laat in de middag open en sloten meestal om halftwaalf. De twee miljoen inwoners van Kyoto hadden de provinciale gewoonte om voor twaalven naar bed te gaan. Volgens het schema dat zij erop na hielden, was de avond al half om en iedereen was haastig op zoek naar amusement.

Alex vond het Gion bijzonder boeiend: een ingewikkelde doolhof van straten, stegen, kronkelende passages en overdekte wandelgalerijen, allemaal propvol nachtclubs, bars, kunstwinkeltjes, hotels, goedkope pensions, restaurants, badhuizen, tempels, bioscopen, heiligdommen, cafetaria’s en geishahuizen. De grotere straten waren vol herrie, opwindend, opzichtig en badend in het licht van neonreclames in alle kleuren van de regenboog, die werden weerspiegeld en weerkaatst door zeeën glas, gepolijst staal en plastic.

Uit de massale manier waarop hier de slechtste elementen van de westerse levensstijl werden omarmd, bleek duidelijk dat niet álle Japanners over de goede smaak en het bijzonder ontwikkelde stijlgevoel beschikten waar het land om bekendstond. Maar in veel steegjes en met kinderkopjes geplaveide laantjes floreerde een aantrekkelijker Gion. Weg van de hoofdstraten waren hier en daar nog voorbeelden van de traditionele architectuur bewaard gebleven: huizen die nog steeds bewoond werden naast ouderwetse panden die inmiddels dienstdeden als dure schoonheidssalons, restaurants, bars of intieme theatertjes, allemaal nog opgetrokken in de aloude bouwstijl met door de elementen geëffend hout dat glansde als satijn, gepolijste stenen en zware bronzen of smeedijzeren hekken en roosters.

Alex liep in diep gepeins verzonken door de achterafstraten, wachtend op een kans om de bordjes te verhangen en de man die hem volgde achterna te gaan.

De schaduw gedroeg zich ook als een toerist. Hij liep een halve straat achter Alex zogenaamd alle etalages en voorgevels te bestuderen, grappig genoeg in volstrekte harmonie.

Natuurlijk zou die vent best meer kunnen zijn dan een gehuurde kracht die hem alleen maar hoefde te volgen. Als Joanna werkelijk de dochter van senator Tom Chelgrin was, stond er waarschijnlijk zo veel op het spel dat ze hun hand niet om zouden draaien voor een moord.

Uiteindelijk liep Alex een kroeg binnen om even beschutting te zoeken tegen de gure wind en bestelde een sake. Hij dronk een paar kopjes van het hete brouwsel en toen hij weer naar buiten ging, stond de magere man een meter of vijftien verderop als een schaduw tussen de schaduwen te wachten.

Er waren minder mensen op straat dan toen Alex de kroeg was in gedoken, maar het was nog steeds zo druk in het Gion dat de vreemdeling niet het risico zou nemen hem te overvallen – als zijn opdracht inderdaad meer inhield dan simpel surveillancewerk. Japanners reageerden doorgaans niet zo apathisch op een misdrijf als de gemiddelde Amerikaan. De meeste voorbijgangers zouden proberen een man die in het openbaar een misdrijf pleegde in de kraag te vatten.

Alex liep naar een drankwinkel en kocht een fles Awamori, een uit Okinawa afkomstige, uit zoete aardappelen gestookte brandewijn die door de Japanners als tongstrelend werd beschouwd maar naar westerse maatstaven wrang en zuur was. De smaak van de drank liet hem ijskoud, want hij was toch niet van plan om er ook maar een slok van te nemen.

Toen Alex de winkel uit kwam, stond de magere man dertig à veertig meter verder naar het noorden voor de etalage van een juwelier. Hij keek niet op, maar toen Alex in zuidelijke richting liep, slenterde de ingehuurde schaduw achter hem aan.

Alex sloeg bij het eerste kruispunt rechtsaf en liep een weggetje in dat alleen toegankelijk was voor voetgangers. Er waren maar een paar neonreclames die de schoonheid van de oude gebouwen aantastten: er blonken er hooguit een stuk of tien door de sneeuw die in het donker omlaag bleef vallen, en ze waren allemaal veel kleiner dan de flitsende monstruositeiten in de rest van het Gion. Slingers van sneeuw dwarrelden om de bolvormige straatlantaarns die al minstens een halve eeuw oud waren. Hij liep langs een kapelletje, ingeklemd tussen twee cocktailbars en overgoten door een zwak geel licht, waarin gelovigen eeuwenoude tempeldansen uit Centraal-Azië uitvoerden onder begeleiding van vingerbellen en spookachtige strijkmuziek. Ook hier liepen mensen, maar hoewel het er veel minder waren dan in de straat die hij net achter zich had gelaten, was hun aantal nog groot genoeg om te voorkomen dat hij vermoord of zelfs maar aangevallen zou worden.

Met de vreemdeling in zijn kielzog probeerde Alex zijn geluk in andere vertakkingen van de doolhof. Hij kwam vanuit de winkelstraten terecht in een buurt die voor de helft uit woonhuizen bestond. De magere man begon nu echt op te vallen tussen de steeds schaarser wordende omstanders en liet zich terugzakken tot op een afstand van meer dan vijfentwintig meter.

Uiteindelijk vond Alex een stil, verlaten laantje met alleen eengezinswoningen en flats. De enige verlichting kwam van de lampen boven de voordeuren: geplisseerde papieren lantaarns die met olie waterdicht waren gemaakt. Ze hingen aan snoertjes elektriciteitsdraad te zwaaien in de wind en veroorzaakten griezelige schaduwen die een duivelse dans uitvoerden over de kinderkopjes die nat waren van de sneeuw.

Het volgende steegje was precies wat hij zocht: een nog geen twee meter breed, met klinkers geplaveid gangetje met aan weerskanten de achteruitgangen van woonhuizen. In het stuk tot aan de eerste kruising stonden drie lantaarns: aan het begin, aan het eind en een in het midden. In de schaduwen die zich tussen de lantaarns ophoopten, stonden groepjes vuilnisbakken en een paar fietsen die aan hekken waren vastgemaakt, maar er was geen mens te zien.

Alex liep haastig het gangetje in en trok onderweg zijn overjas uit. Met de jas onder zijn arm en de fles Awamori stevig in zijn rechterhand geklemd begon hij te hollen. Zijn schoenen glibberden over de natte keien, maar hij viel niet. Zijn hart bonsde toen hij vanuit het licht naar het eerste lange donkere stuk rende en onder de middelste lamp door schoot naar het volgende donkere stuk. Zijn adem kwam met horten en stoten als wolkjes waterdamp uit zijn mond en zijn gewonde arm botste pijnlijk tegen zijn zij. Toen hij aankwam bij de heldere lichtcirkel die de derde lantaarn op het plaveisel wierp, bleef hij staan en keek om.

Nog niets te zien van de magere man.

Alex liet zijn overjas op een hoopje midden in de lichte plek vallen. Daarna keerde hij haastig op zijn schreden terug, maar niet meer dan een meter of vijf, tot hij buiten bereik was van de straatlantaarn en weer door het duister werd opgeslokt.

Hij was nog steeds alleen.

Hij glipte snel achter een rij van vijf gigantische vuilnisbakken en ging op zijn hurken zitten. Vanuit de ruimte tussen de bakken en de achtermuur van een van de huizen had hij een onbelemmerd uitzicht op de kruising waar de magere man elk moment kon verschijnen.

Voetstappen. Geluid droeg ver in de koude lucht.

Alex probeerde zijn hijgende ademhaling onder controle te krijgen.

De vreemdeling liep de gang in en bleef abrupt staan, verrast door de verdwijning van zijn prooi.

Ondanks het feit dat hij stijf stond van de spanning moest Alex glimlachen.

De vreemdeling bleef doodstil staan, zonder geluid te maken.

Schiet op, smeerlap.

Ten slotte kwam de man door de gang naar hem toe lopen. Hij was nog meer op zijn hoede dan hij een minuut geleden was geweest en bewoog zich even soepel als een kat, zonder een enkel geluidje te maken dat hem zou kunnen verraden.

Alex hield zijn ene hand boven zijn mond, zodat zijn gekristalliseerde ademwolkjes naar de grond dreven. Hij hoopte dat ze op zouden lossen voor ze als spoken in de duisternis omhoog zouden rijzen en misschien zijn schuilplaats zouden verraden.

Terwijl de vreemdeling naar hem toe liep, keek hij omzichtig achter elke vuilnisbak aan weerszijden van de gang. Hij liep half gebukt en had zijn rechterhand diep in zijn jaszak gestopt.

Om een pistool vast te houden?

De magere man liep de eerste lichtcirkel uit en was niet meer dan een silhouet toen hij in het duistere stuk was aangekomen.

Hoewel het een koude avond was en Alex geen jas aanhad, begon hij toch te transpireren.

De vreemdeling was bij de middelste lantaarn aangekomen. Zorgvuldig bleef hij ieder voorwerp en elke schaduw controleren waarachter – of waarin – een man zich verborgen zou kunnen houden.

Uit de vuilnisbakken naast Alex steeg een misselijkmakende walm op van rotte vis en ranzige olijfolie. De lucht was hem meteen opgevallen toen hij zich achter de bakken had verstopt en de stank leek met de minuut erger en smeriger te worden. Hij begon zich te verbeelden dat hij de vis niet alleen rook maar ook proefde en moest vechten tegen de neiging om te gaan kokhalzen, zijn keel te schrapen en de gore troep uit te spugen.

De magere man was nu bijna voorbij de lichte plek halverwege de gang en stond op het punt het tweede donkere stuk in te lopen toen hij opnieuw bleef staan, als aan de grond genageld.

Hij had de overjas in het oog gekregen. Misschien dacht hij wel dat de jas van Alex’ schouders was gegleden en dat Alex, in paniek geraakt, niet had durven stoppen om hem weer op te rapen.

De vreemdeling kwam weer in beweging – niet langzaam, zoals daarvoor, en evenmin voorzichtig. Hij liep vastberaden naar de derde lantaarn en de gevallen jas toe. Het geluid van zijn voetstappen weerkaatste scherp tussen de huizen aan weerszijden en hij keek ook niet meer zorgvuldig achter elke vuilnisbak.

Alex hield zijn adem in.

De vreemdeling was nog zes meter van hem vandaan.

Drie meter.

Anderhalf.

Zodra de vent voorbij was en letterlijk zo vlak langs hem heen was gelopen dat hij hem aan had kunnen raken, kwam Alex in de schaduw overeind.

De aandacht van de vreemdeling werd volkomen in beslag genomen door de jas.

Alex glipte geluidloos achter zijn tegenstander door de gang. Als hij al lawaai maakte, werd dat overstemd door de voetstappen van de andere man.

De vreemdeling bleef in de lichtkring staan, bukte zich en pakte de jas op.

Alex kon niet verraden worden door zijn schaduw, want die viel achter hem op het moment dat hij in het licht stapte, maar de vreemdeling voelde instinctief dat er gevaar dreigde. Hij hapte naar adem en begon zich om te draaien.

Alex haalde uit alle macht uit met de Awamori. De fles knalde tegen de zijkant van het hoofd van de vreemdeling uit elkaar en een regen van glasscherven kwam op de klinkers van het pad terecht. De nachtlucht was meteen vervuld van de geur van de zoeteaardappelenbrandewijn.

De vreemdeling wankelde, liet de jas vallen, drukte één hand tegen zijn hoofd en stak de andere met een slap gebaar naar Alex uit voor hij omviel alsof zijn vlees door een of andere perverse vorm van alchemie in lood was veranderd.

Alex keek snel naar links en naar rechts en verwachtte dat er ieder moment mensen uit de huizen zouden opduiken om te kijken wat er aan de hand was. De knal waarmee de fles uit elkaar was gesprongen en het gerinkel van glas hadden heel luid geklonken.

Hij bleef de hals van de fles krampachtig in zijn rechterhand klemmen, klaar om bij het eerste teken van leven de benen te nemen, maar na een halve minuut drong het tot hem door dat niemand iets had gehoord.

17

De dunne sneeuw was veranderd in een stevige bui. Grote witte vlokken wervelden in dikke gordijnen door het gangetje.

De magere man was bewusteloos, maar niet ernstig gewond. Zijn hart klopte ferm en hij haalde licht maar regelmatig adem. De akelige, rode voorloper van een blauwe plek markeerde de plaats waar de fles tegen zijn schedel aan gruzelementen was geslagen, maar het bloed begon al te stollen op de paar schrammetjes in zijn gezicht.

Alex doorzocht de zakken van de vreemdeling. Wat hij aantrof, waren een paar munten, een stapeltje bankbiljetten, een boekje met lucifers zonder opdruk, een pakje papieren zakdoekjes, een rolletje pepermunt en een kam. Hij vond geen portefeuille, creditcards, rijbewijs of andere identiteitspapieren, en uit het feit dat die afwezig waren, kon hij eigenlijk al opmaken wat hij wilde weten: dat hij te maken had met een voorzichtige beroepskracht.

De vent had een pistool bij zich: een 9mm-automaat van Japanse makelij met een geluiddemper. Die zat in de rechterzak van zijn overjas, die veel dieper was dan de linkerzak. Kennelijk had hij het pistool zo vaak bij zich dat hij zijn garderobe had aangepast. Hij had ook een reservemagazijn met kogels bij zich.

Alex zette hem rechtop tegen een van de muren van het gangetje. De gewapende man bleef zitten zoals hij hem had neergezet, de handen naast zich op de grond met de handpalmen naar boven. Zijn kin rustte op zijn borst.

Nadat hij zijn smerige overjas had opgepakt, trok Alex hem aan in plaats van de jas weer als een cape om zijn schouders te draperen. De snijwonden deden pijn toen hij zijn verbonden arm voorzichtig in de mouw wurmde.

Inmiddels werd het haar van de bewusteloze man bedekt door een dun, ijzig laagje sneeuw. In zijn deerniswekkende toestand, met zijn sluier van sneeuwvlokken, zag hij eruit als een zielige, maar hardnekkig vrolijke dronkenlap die de lachers op zijn hand probeerde te krijgen door met een vingerdoekje op zijn hoofd rond te lopen.

Alex ging naast hem op zijn hurken zitten en gaf hem een paar stevige tikken in zijn gezicht om hem weer bij te brengen.

De pistoolridder bewoog, opende zijn ogen en knipperde dom met zijn oogleden. Langzaam maar zeker werd hij zich weer bewust van zijn omgeving.

Alex richtte het pistool op het hart van de vent. Toen hij zeker wist dat zijn gevangene opnieuw bij zijn positieven was, zei hij: ‘Ik wil een paar dingen weten.’

‘Loop naar de duivel,’ zei de man in het Japans.

Alex ging in dezelfde taal verder. ‘Waarom achtervolgde je me?’

‘Dat deed ik helemaal niet.’

‘Denk je soms dat ik achterlijk ben?’

‘Ja.’

Alex porde hem twee keer stevig met het pistool in de maag.

Het gezicht van de vreemdeling vertrok van pijn en hij zei: ‘Ik was van plan je te beroven.’

‘Nee. Zo simpel ligt het niet. Iemand heeft je opdracht gegeven om me in de gaten te houden.’

De man zei niets.

‘Voor wie werk je?’ vroeg Alex.

‘Ik ben mijn eigen baas.’

‘Lieg niet.’ Opnieuw gaf Alex hem een stevige por met het pistool.

De vreemdeling snakte naar adem van de pijn en wierp hem een boze blik toe, maar hij gaf geen antwoord.

Hoewel Alex niet in staat was iemand te martelen om aan inlichtingen te komen, was hij wel bereid tot een zekere mate van psychologische oorlogvoering. Hij drukte de koude mond van het wapen tegen het linkeroog van de man.

De man bleef hem met zijn rechteroog strak aankijken. Hij was kennelijk niet geïntimideerd.

‘Voor wie werk je?’ vroeg Alex.

Geen antwoord.

‘Eén kogel, dwars door je kop.’

De vreemdeling bleef zwijgen.

‘Ik doe het echt,’ zei Alex rustig.

‘Je bent geen moordenaar.’

‘Hebben ze je dat verteld?’ Alex drukte de loop net hard genoeg tegen het linkeroog van de kerel om hem pijn te doen.

De wind floot tussen de groepjes vuilnisvaten door, bespeelde ze alsof het orgelpijpen waren en produceerde rauwe, holle, onaardse muziek.

Uiteindelijk slaakte Alex een diepe zucht en kwam overeind. Terwijl hij neerkeek op de vreemdeling en hem met het pistool nog steeds onder schot hield, zei hij: ‘Zeg maar tegen je bazen dat ik op de een of andere manier toch wel achter de waarheid kom. Als ze bereid zijn om me wat tijd te besparen en me een handje te helpen, wil ik misschien wel zo vriendelijk zijn om mijn mond te houden als ik weet waar het om gaat.’

De magere man spuugde hem letterlijk zijn antwoord toe: ‘Je bent zo goed als dood.’

‘Vroeg of laat zijn we dat allemaal.’

‘In jouw geval vroeg.’

‘Ik laat deze zaak toch niet rusten. Ik ben echt van plan om er m’n tanden in te zetten,’ zei Alex. ‘Jullie maken me heus niet bang.’

‘Dat hebben we nog niet eens geprobeerd.’

Alex week achteruit, nog steeds met het pistool in zijn hand. Toen er zich een meter of twintig kale klinkers tussen hem en de vreemdeling bevond, draaide hij zich om en liep weg.

Aan het eind van de gang keek Alex nog een keer om en zag dat de magere man in het duister en de sneeuw was verdwenen.

Hij liep de hoek om en wandelde snel door de doolhof van het Gion terug naar een van de hoofdstraten.

Het was net alsof de duisternis die haar vleugels over de stad had uitgespreid iets anders was dan een normale avondhemel, iets engers, een astronomische rariteit die niet alleen alle hitte uit de wereld eronder opzoog maar ook het licht, tot zelfs het oogverblindende spektakel van het Gion vervaagde tot een somber schijnsel, tot elke heldergele lamp een ijle en zure aura uitwasemde en rode neonlichten verkleurden tot het modderige kastanjebruin van koud, geronnen bloed.

De kou van de late herfst drong tot op zijn botten door en schraapte als een stalen scalpel over zijn skelet.

Het was een nacht waarin eigenlijk niemand alleen zou moeten slapen, maar het bed dat op hem wachtte, zou leeg blijven, met frisse, koele lakens die aan lijkwaden deden denken.

18

In de duistere kamer waar geen enkel lampje brandde, lag Joanna in bed naar de schaduwen op het plafond te kijken en ze was zelf verbaasd toen ze ineens hardop ‘Alex’ zei. Het was net alsof dat onbewuste woordje door iemand anders werd uitgesproken en het klonk als een zachte noodkreet.

De naam bleef in haar hoofd weergalmen terwijl ze nadacht over wat hij allemaal voor haar betekende.

Ze was alleen met haar ellende. Voor de zoveelste keer werd ze gedwongen te kiezen tussen een man en haar obsessieve behoefte aan een belachelijke mate van privacy. Maar welke keus ze dit keer ook maakte, het zou haar einde betekenen. Ze balanceerde op het randje van een geestelijke instorting.

Alle levensvreugde – en dus ook haar kracht – was ten prooi gevallen aan een al jarenlang voortdurende, dwangmatige eenzaamheid. Als ze desondanks toch de moed kon opbrengen om met Alex door te gaan, zou ze zich zo bekneld gaan voelen dat het leek alsof de wereld haar als een bankschroef in de greep hield. Dat was al een paar keer eerder gebeurd. Als in een nachtmerrie zouden het plafond, de muren en de vloer van alle kanten op haar afkomen, steeds dichterbij, tot ze als gevolg van claustrofobie in een soort dierlijke paniek zou raken. Ineengedoken. Van top tot teen trillend. Naar adem happend. Overstelpt door een onbedwingbaar gevoel van onheil.

Daar stond tegenover dat, als ze niet met hem doorging, ze uiteindelijk zou moeten accepteren dat ze altijd alleen zou blijven. Voor eeuwig. Hij was haar laatste kans. Als ze zich erbij neer zou moeten leggen dat er nooit een eind zou komen aan haar eenzaamheid, zou dat een veel te zware last worden.

Hoe het ook zij, of ze Alex nu de hand toestak of hem de rug toedraaide, in beide gevallen zouden de consequenties haar te veel worden. Ze was doodmoe van haar voortdurende worsteling met het leven.

Ze wilde niets liever dan slapen. Ze had hoofdpijn. Haar ogen brandden. Ze had het gevoel alsof ze loden gewichten aan haar armen en benen meezeulde. Als ze sliep, zou ze daar in ieder geval even van bevrijd zijn.

Ze kwam overeind en ging op de rand van het bed zitten. Zonder het licht aan te doen trok ze de la van het nachtkastje open en zocht op de tast naar het flesje met de door de dokter voorgeschreven pillen waar ze bijna iedere avond haar toevlucht toe nam. Hoewel ze een uur geleden al één pil had genomen, was ze niet eens slaperig. Eentje extra zou geen kwaad kunnen.

Maar toen dacht ze: Waarom zou ik er maar één nemen? Waarom geen vijf, of tien, of alles wat er nog in de fles zit?

Ze was zo overstelpt door vermoeidheid, angst en het deprimerende vooruitzicht van onafgebroken eenzaamheid dat ze het idee niet onmiddellijk verwierp, zoals ze een dag eerder nog wel zou hebben gedaan.

In het donker telde Joanna de pillen, en ze liet ze zo eerbiedig door haar vingers glijden dat ze op een boeteling met zijn rozenkrans leek.

Twintig.

Dat zou meer dan genoeg zijn om heel lang te slapen.

Nee. Dat mocht ze geen slaap noemen. Het was afgelopen met de eufemismen. Ze moest dat laatste restje zelfrespect bewaren en in ieder geval eerlijk tegenover zichzelf blijven. Noem het beestje maar bij zijn naam. Zelfmoord.

Het woord riep geen angst, weerzin of schaamte bij haar op en ze besefte dat het feit dat ze zich daar zo lusteloos bij neerlegde, betekende dat ze vrijwel aan het eind van haar wilskracht was. Zolang ze zich kon herinneren had ze genoeg kracht kunnen opbrengen om alles onder ogen te zien, maar nu had ze niets meer over. Ze was helemaal uitgeput.

Twintig pillen.

Ze zou zich nooit meer alleen voelen. Ze zou nooit meer hoeven te verlangen naar een intimiteit waarvan ze wist dat ze die toch nooit zou kunnen accepteren. Nooit meer dat gevoel van vervreemding. Nooit meer twijfels. Nooit meer verdriet. Nooit meer nachtmerries, beelden van injectiespuiten en graaiende mechanische handen. Nooit meer.

Ze hoefde niet langer te kiezen tussen Alex Hunter en haar ziekelijke behoefte om meteen korte metten te maken met de liefde als en wanneer ze daar uitzicht op leek te hebben. De keus waar ze nu voor werd gesteld was veel eenvoudiger, maar tegelijkertijd ook veel ingrijpender. Op dit moment kwam het erop neer dat ze slechts hoefde te besluiten of ze één pil zou nemen... of alle twintig.

Ze lagen allemaal in het kommetje dat door haar handen werd gevormd.

Ze waren even glad en koel als kiezelsteentjes die uit een bergbeekje waren gevist.

19

Alex was eraan gewend zo weinig mogelijk te slapen. Als tijd geld was, dan betekende elke minuut slaap ronduit verkwisting. Maar die avond zou hij zelfs niet de paar uur rust krijgen die hij doorgaans nodig had. De gedachten maalden door zijn hoofd en hij kon ze niet van zich afzetten.

Ten slotte pakte hij een flesje bier uit de koelkast in de bar en ging in een fauteuil in de zitkamer zitten. Het enige licht viel door de ramen naar binnen... de bleke, spookachtige uitstraling van Kyoto voor het krieken van de dag.

Hij maakte zich geen zorgen over de mensen die de dorobo naar zijn hotelkamer hadden gestuurd en hem in het Gion hadden laten volgen. De enige reden waarom hij niet kon slapen was Joanna. Een stortvloed van beelden trok aan zijn geestesoog voorbij: Joanna in het broekpak dat ze tijdens de lunch bij Mizutani had gedragen; Joanna op het podium van de Moonglow Lounge, met lome, kronkelende bewegingen in een rode zijden japon die aan haar lichaam leek te kleven; een lachende Joanna; Joanna die in de zon van Kyoto leek te zinderen van levenslust; een angstige Joanna ineengedoken in de schaduw van de bomen in de tuin van Kasteel Nijo.

Hij was vervuld van een haast pijnlijk verlangen, maar waar hij nog veel meer van stond te kijken was de tederheid die hij voor haar voelde, iets dat verder ging dan genegenheid, zelfs verder dan vriendschap.

Geen liefde.

Hij geloofde niet in liefde.

Zijn ouders hadden hem het bewijs gegeven dat liefde een woord zonder betekenis was. Liefde was volksverlakkerij, gewoon bedrog. Het was een verdovend middel waarmee mensen zichzelf allerlei waanideeën oplegden, om op die manier hun ware gevoelens te onderdrukken en elk besef te verliezen van de primitieve jungle die het leven van alledag in feite was. Af en toe, en altijd ogenschijnlijk uit het diepst van hun hart, hadden zijn moeder en vader hem verteld dat ze van hem hielden. En soms, als ze in zo’n stemming waren – meestal op het moment dat ze de katers van de vorige dag verwerkt hadden en voordat de whiskyconsumptie van de nieuwe dag weer alle duivels die in hen schuilgingen, zou oproepen – knuffelden ze hem en betreurden huilend en luidruchtig wat ze hem de avond ervoor hadden aangedaan, het laatste blauwe oog, de beurse plek, de brandwond of de snee die ze hem hadden bezorgd. Als ze zich maar schuldig genoeg voelden, kochten ze allerlei dure cadeautjes voor hem – stripboeken, speelgoed, snoep, ijsjes – alsof er een eind was gekomen aan een oorlog en er genoegdoening moest worden gegeven. Dat noemden zij liefde, maar het duurde nooit lang. Binnen een paar uur begon het al weg te ebben en als de avond inviel, was er niets van over.

Uiteindelijk had Alex geleerd om dat demonstratieve, kwijlerige, door drank ingegeven vertoon van ‘liefde’ van zijn ouders te duchten, want als de liefde bekoelde, zoals altijd het geval was, leken hun woede en wreedheid in vergelijking met het voorafgaande korte moment van vrede nog veel erger. Liefde was op z’n best een smaakmaker, een soort peper en zout om de bittere smaak van eenzaamheid, haat en verdriet te verdoezelen.

Daarom was hij helemáál niet verliefd geworden op Joanna Rand, dat kon gewoon niet, dat was onmogelijk. Zijn gevoelens voor haar waren heel intens, meer dan lust, meer dan genegenheid. Een nieuw soort gevoel. Een vreemd gevoel. En als hij niet verliefd was, dan bevond hij zich in ieder geval op onbekend terrein, en daarom moest hij zich in de eerste plaats laten leiden door voorzichtigheid.

Hij dronk twee flesjes bier en ging terug naar bed. Maar hij kon geen rust vinden. Hij nam elke houding aan die zijn gewonde arm hem toeliet, maar hij kon niet in slaap komen. Dat lag niet aan zijn verwondingen, dat lag echt aan Joanna. Hij probeerde elke gedachte aan haar uit zijn hoofd te zetten door zich te verbeelden dat hij naar de hypnotische bewegingen van de zee keek, de gracieus deinende watermassa’s en een eindeloze aaneenschakeling van golven die door de nacht af en aan rolden. Na een poosje begon hij toch slaperig te worden, hoewel zelfs de oeroude ritmes en de hypnotiserende kracht van de zee Joanna niet uit zijn gedachten konden bannen: zij was de enige zwemster in de stroom van zijn dromen.

Hij werd wakker van de telefoon.

Volgens de verlichte wijzerplaat van de reiswekker was het halfvijf in de ochtend. Hij had nog geen uur geslapen.

Hij pakte de hoorn op en herkende de stem van Mariko. ‘Alex-san, Joanna heeft me gevraagd of ik u wilde bellen. Zou u meteen hier kunnen komen? Er is iets heel naars gebeurd.’

Hij zat huiverend rechtop in bed en kreeg plotseling een misselijk gevoel. ‘Wat hebben ze met haar gedaan?’

‘Ze heeft het zichzelf aangedaan, Alex-san.’ Er brak iets in Mariko’s stem. ‘Ze heeft geprobeerd zelfmoord te plegen.’

20

De lucht braakte nog steeds sneeuw uit, maar de straten waren bedekt met een laagje van hooguit een halve centimeter toen de taxi Alex bij de Moonglow Lounge afzette.

Met zwart haar dat als een waterval over haar schouders viel en ivoren kammen die door afwezigheid schitterden, stond Mariko bij de voordeur van de club op hem te wachten. ‘Joanna is boven. De dokter is bij haar.’

‘Komt alles wel weer goed?’

‘Volgens hem wel.’

‘Is het een goede arts?’

‘Ze is al jarenlang patiënt van dokter Mifuni.’

‘Maar is hij wel góéd?’ wilde hij weten, verrast door de heftige toon van zijn stem.

‘Ja, Alex-san. Hij is een goede dokter.’

Langs de bar met de blauwe spiegels liep hij achter Mariko aan naar een elegant ingericht kantoor en van daaruit een trap op naar het appartement van Joanna.

Het meubilair in de woonkamer was van pitriet, gecombineerd met rotan en rozenhout. Het werd aangevuld met een stuk of zes uitmuntende waterverfschilderijen op rollen en een verzameling kamerplanten.

‘Ze is met dokter Mifuni in de slaapkamer. We moeten hier even wachten,’ zei Mariko met een gebaar naar de bank.

Terwijl hij naast haar ging zitten, zei Alex: ‘Heeft ze het... met een pistool geprobeerd?’

‘O nee. Nee, goddank niet. Met slaaptabletten.’

‘Wie heeft haar gevonden?’

‘Ze is naar mij toe gekomen. Ik heb een driekamerappartement op de verdieping hierboven. Ik sliep... ze is naar mijn kamer toe gekomen en heeft me wakker gemaakt.’ Mariko’s stem haperde. ‘Ze zei: “Mariko-san, ik ben bang dat ik zoals gewoonlijk weer een stomme streek heb uitgehaald.”’

‘Goeie genade.’

‘Er zaten twintig pillen in het flesje. Ze had er al achttien geslikt toen het tot haar doordrong dat zelfmoord geen oplossing was. Ik heb een ambulance gebeld.’

‘Waarom ligt ze niet in het ziekenhuis?’

‘Ze moest van het ambulancepersoneel een slang inslikken... en toen hebben ze meteen hier haar maag leeggepompt.’ Ze sloot haar ogen en trok een gezicht toen ze eraan terugdacht.

‘Dat heb ik ook weleens meegemaakt,’ zei Alex. ‘Het is geen prettig gezicht.’

‘Ik heb haar hand vastgehouden. Ze waren net klaar toen dokter Mifuni arriveerde. Hij vond het niet nodig dat ze naar het ziekenhuis ging.’

Alex wierp een blik op de slaapkamerdeur. De stilte erachter deed dreigend aan en hij moest vechten tegen de neiging om de kamer door te lopen en de deur open te rukken om met zijn eigen ogen te zien dat alles in orde was met Joanna.

Hij keek Mariko weer aan en zei: ‘Is dit de eerste keer dat ze een zelfmoordpoging heeft gedaan?’

‘Ja, natuurlijk!’

‘Denkt u dat ze echt van plan was om het door te zetten?’

‘Ja, aanvankelijk wel.’

‘Waarom is ze van gedachten veranderd?’

‘Ze besefte dat het verkeerd was.’

‘Er zijn mensen die net doen alsof ze zelfmoord willen plegen. Die hebben behoefte aan sympathie of misschien aan...’

Ze viel hem in de rede. Haar stem was even kil als de damp die van een blok droog ijs afslaat. ‘Als u denkt dat Joanna zich tot zoiets zou verlagen, dan kent u haar helemaal niet.’ Mariko was verstijfd van woede. Ze had haar kleine handen op haar schoot tot vuisten gebald.

Hij wachtte even en knikte toen. ‘U hebt gelijk. Zo verward... of zo egoïstisch is ze niet.’

Langzaam maar zeker begon Mariko weer iets te ontspannen.

‘Maar,’ zei hij, ‘ik had ook nooit gedacht dat ze het type is om serieus zelfmoord te overwegen.’

‘Ze was zo ontzettend gedeprimeerd voor ze u leerde kennen. En toen ze u... de bons had gegeven... werd dat nog erger. Op een gegeven moment zat ze zo diep in de put dat de dood de enige uitweg leek. Maar ze is sterk. Nog sterker dan mijn mama-san, en dat is echt een vrouw van staal.’

De slaapkamerdeur ging open en dokter Mifuni liep de woonkamer in. Hij was een kleine man met een rond gezicht en dik zwart haar. Japanners waren meestal een en al glimlach als ze iemand voor het eerst ontmoetten, maar Mifuni keek somber.

Alex was ervan overtuigd dat er iets mis was gegaan en dat Joanna een inzinking had gehad. Zijn mond was zo droog dat het leek alsof hij een hap talkpoeder had ingeslikt.

Zelfs onder deze verre van ideale omstandigheden nam Mariko de tijd om de twee mannen formeel aan elkaar voor te stellen en met een paar welgekozen woorden hun beste eigenschappen te prijzen. Nu waren de buigingen en de glimlachjes niet van de lucht.

Het ritueel van het voorstellen betekende een aanslag op Alex’ broze zenuwen. Hij had de arts bijna aan de kant geduwd om de slaapkamer in te lopen. Maar hij beheerste zich en zei: ‘Isha-san dozo yoroshiku.’

Mifuni boog ook. ‘Het is een eer om met u kennis te mogen maken, meneer Hunter.’

‘Voelt Joanna zich al weer iets beter?’ vroeg Mariko.

‘Ik heb haar iets gegeven waar ze rustig van wordt. Maar meneer Hunter heeft nog tijd genoeg om met haar te praten voor het kalmeringsmiddel gaat werken.’ Hij glimlachte opnieuw tegen Alex. ‘Ze wil u zelfs absoluut spreken.’

Een beetje van zijn stuk door de emotionele verwarring die zich meester van hem had gemaakt liep Alex de slaapkamer in en trok de deur achter zich dicht.

21

Joanna zat rechtop in bed met een stel kussens in haar rug en een blauwe zijden pyjama aan. Haar haar was vochtig en slap, ze was zo bleek dat haar huid doorschijnend leek en ze had vage, donkere kringen onder haar ogen van vermoeidheid, maar toch vond hij haar nog steeds mooi. Alleen in haar amethistblauwe ogen was te zien hoe ze had geleden en het verdriet en de angst die daaruit naar voren kwamen, maakten Alex week toen hij op de rand van het bed ging zitten.

‘Hoi,’ zei ze zacht.

‘Hoi.’

‘Nadat ze al die slaappillen uit me hebben weggepompt, heb ik een kalmeringsmiddel gekregen. Ironisch, hè?’

Hij wist niet wat hij daarop moest zeggen.

‘Voordat ik in slaap val,’ zei ze, ‘wil ik weten... of je nog steeds van mening bent dat ik in werkelijkheid... iemand anders ben dan ik denk.’

‘Lisa Chelgrin? Ja, dat geloof ik nog steeds.’

‘Hoe kun je daar zo zeker van zijn?’

‘Er zijn bepaalde dingen voorgevallen sinds we samen hebben geluncht. Ik word overal waar ik naartoe ga gevolgd.’

‘Door wie?’

‘Het duurt wel even voor ik dat allemaal heb uitgelegd.’

‘Ik ga toch nergens heen,’ zei ze.

‘Maar je hebt moeite om je ogen open te houden.’

Ze knipperde snel met haar oogleden. ‘Ik kon er vanavond niet meer tegen. Ik had bijna iets heel stoms gedaan.’

‘Ssst. Dat is voorbij.’

‘Ik wilde doodgaan. Maar als ik niet de moed kan opbrengen om te sterven... dan moet ik erachter zien te komen waarom ik me op deze manier gedraag.’

Hij hield haar hand vast en zei niets.

‘Er is iets mis met me, Alex. Ik heb altijd zo’n hol, leeg gevoel... alsof ik nergens bij hoor. Lang geleden is er iets met me gebeurd, iets waardoor ik zo ben geworden. Ik probeer niet... niet alleen maar excuses voor mezelf te verzinnen.’

‘Dat besef ik heel goed. God mag weten wat ze met je hebben uitgespookt... of waarom.’

‘Ik moet erachter komen wat er is gebeurd.’

‘Komt voor elkaar.’

‘Ik wil weten hoe hij heet.’

‘Wie?’ vroeg hij.

‘De man met de mechanische hand.’

‘We zullen hem wel vinden.’

‘Hij is gevaarlijk,’ zei ze slaperig.

‘Ik ook.’

Joanna gleed onderuit tot ze languit op haar rug in bed lag. ‘Verdomme, ik wil helemaal nog niet slapen.’

Hij pakte een van de twee kussens onder haar hoofd weg en trok de dekens op tot aan haar kin.

Haar stem begon gesmoord te klinken. ‘Er was een kamer... een kamer waarin een walgelijke lucht van ontsmettingsmiddelen hing... misschien een of ander ziekenhuis.’

‘Dat vinden we ook wel.’

‘Ik wil je in dienst nemen om me te helpen.’

‘Ik ben al door iemand anders in dienst genomen. Senator Chelgrin heeft me een klein vermogen betaald om zijn dochter te vinden. Het wordt hoog tijd dat ik hem waar voor zijn geld bied.’

‘Kom je morgen weer terug?’

‘Ja. Wanneer je maar wilt.’

‘Om één uur.’

‘Afgesproken.’

Haar ogen zakten dicht. ‘En als ik dan... nog niet wakker ben?’

‘Dan blijf ik gewoon wachten.’

Ze bleef zo lang stil dat hij ervan overtuigd was dat ze in slaap was gevallen. Toen zei ze: ‘Ik was zo bang.’

‘Alles komt in orde. Heus waar.’

‘Ik ben blij dat je bij me bent, Alex.’

‘Ik ook.’

Ze ging op haar zij liggen.

Ze viel in slaap.

Het vage gezoem van de elektrische wekker was het enige geluid in de kamer.

We hebben geen van beiden bet woord ‘liefde’ laten vallen, dacht Alex.

Een poosje later drukte hij een kus op haar voorhoofd en liep de kamer uit.

22

Mariko zat nog steeds op de bank in de woonkamer. Mifuni was verdwenen.

‘Het kalmeringsmiddel heeft gewerkt,’ zei Alex.

‘De dokter zei dat ze een uur of vijf, zes zou slapen. Hij komt vanmiddag terug.’

‘Blijf jij bij haar?’

‘Natuurlijk.’ Ze stond op van de bank en trok de kraag van haar vormeloze bruine ochtendjas recht. ‘Wil je een kopje thee?’

‘Graag. Daar heb ik echt zin in.’

Terwijl ze aan de kleine keukentafel hun warme thee opdronken en er een amandelwafeltje bij namen, vertelde Alex Mariko Inamura alles over de zaak-Chelgrin, over de inbreker die hij in zijn hotelsuite tegen het lijf was gelopen en over de man die hem een paar uur geleden in het Gion was gevolgd.

‘Ongelooflijk,’ zei ze. ‘Maar waaróm in vredesnaam? Waarom zouden ze de naam van het meisje veranderen... haar een compleet stel nieuwe herinneringen geven... en haar hier in Kyoto weer laten opduiken?’

‘Ik heb geen flauw idee. Maar daar kom ik wel achter. Moet je horen, Mariko, ik heb je dit allemaal verteld zodat je begrijpt dat het heel gevaarlijke mensen zijn die Joanna naar hun hand hebben gezet. Ik weet niet wat ze te verbergen hebben, maar het lijkt me duidelijk dat het om iets heel belangrijks gaat. Toen je vanavond beneden de deur voor me opendeed, heb je niet gevraagd wie het was. Je zult voorzichtiger moeten worden.’

‘Maar ik verwachtte je toch?’

‘Van nu af aan moet je altijd op het ergste voorbereid zijn. Heb je een pistool?’

Ze fronste en zei: ‘We kunnen haar niet constant beschermen. Hoe moet dat dan als ze op het podium staat? Dan vormt ze een perfect doelwit.’

‘Als het aan mij ligt, treedt ze niet meer op tot deze hele zaak opgelost is.’

‘Maar ondanks alles wat ze haar hebben aangedaan, hebben ze haar nooit lichamelijk letsel toegebracht.’

‘God mag weten waartoe ze in staat zijn als ze erachter komen dat ze een onderzoek instelt naar haar eigen verleden en misschien genoeg te weten komt om hen aan de kaak te stellen.’

Ze zat een poosje naar haar thee te staren alsof ze de gave had om uit dat brouwsel de toekomst te voorspellen. ‘Goed, Alex-san. Van nu af aan zal ik voorzichtiger zijn.’

‘Mooi zo.’

Hij dronk zijn thee op terwijl zij een taxi belde.

Bij de voordeur zei Mariko op het moment dat hij naar buiten stapte: ‘Alex-san, je zult er geen spijt van krijgen dat je haar geholpen hebt.’

‘Dat had ik ook niet verwacht.’

‘Je zult vinden waar je je hele leven naar op zoek bent geweest.’

Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Ik dacht dat ik dat allang had gevonden.’

‘Alle mannen zijn hetzelfde.’

‘Hoezo?’

‘Mannen uit elke cultuur, uit elke laag van de maatschappij, van elk ras zijn allemaal even goed in staat om zich als een regelrechte stommeling te gedragen.’

‘We gaan prat op onze betrouwbaarheid,’ zei hij met een vaag glimlachje.

‘Jij hebt Joanna net zo hard nodig als zij jou.’

‘Dat heb je al eerder tegen me gezegd.’

‘Is dat zo?’

‘Dat weet je best.’

Ze glimlachte ondeugend, maakte een buiging voor hem en gaf plotseling blijk van een Aziatische wijsheid die half spottend en half serieus overkwam. ‘Eerbare detective moet weten dat waarheid niet minder waar wordt bij herhaling en dat verzet tegen de waarheid nooit meer kan zijn dan een vlaag van dwaasheid.’

Ze sloot de deur en Alex bleef staan tot hij hoorde dat ze de grendel in het slot schoof.

De zwarte taxi stond in de met sneeuw bestoven straat op hem te wachten. Uit de ochtendhemel dwarrelden nog steeds een paar sneeuwvlokjes.

Een rode Toyota volgde zijn taxi tot aan zijn hotel.

23

De vermoeidheid bleek groter dan zijn slapeloosheid. Alex bleef vier uur slapen en stond donderdagochtend om tien voor halftwaalf op.

Hij schoor zich, nam een douche en ververste snel het verband om zijn arm, bang dat hij anders niet klaar zou zijn als de man uit Chicago kwam opdagen.

Terwijl hij zich stond aan te kleden ging de telefoon. Hij griste het toestel van het nachtkastje.

‘Meneer Hunter?’

De stem klonk bekend en Alex zei: ‘Ja?’

‘We hebben elkaar gisteravond ontmoet.’

‘Dokter Mifuni?’

‘Nee, meneer Hunter. U hebt nog steeds mijn pistool.’ Het was de magere man uit het gangetje. ‘U krijgt binnenkort een boodschap.’

‘Welke boodschap?’

‘Dat zult u wel zien,’ zei de man en hij verbrak de verbinding.

Nadat Alex zich haastig verder had aangekleed, trok hij de geluiddemper van het pistool. Hij stopte het apparaat in een van de binnenzakken van zijn colbert en stak het pistool achter zijn riem. Hij was ervan overtuigd dat het in Japan net zo goed verboden was om zonder vergunning met een verborgen handvuurwapen rond te lopen als in de Verenigde Staten, maar hij liep liever het risico dat hij gearresteerd zou worden dan dat hij volkomen weerloos zou zijn.

Om zes minuten over twaalf, toen hij net zijn colbert over het pistool dichtknoopte, werd er hard op de deur geklopt.

Hij liep naar het halletje. ‘Wie is daar?’ vroeg hij in het Japans.

‘De piccolo, meneer Hunter.’

Een blik door het spionnetje toonde de piccolo die zijn bagage naar boven had gebracht toen hij zijn intrek had genomen in het hotel. De man was kennelijk overstuur en kon niet stil blijven staan.

Toen Alex de deur opendeed, boog de piccolo en zei: ‘Het spijt me dat ik u moet storen, meneer, maar kent u een zekere meneer Wayne Kennedy?’

‘Ja, natuurlijk. Die werkt voor me.’

‘Er is een ongeluk gebeurd. Ongeveer een kwartier geleden,’ zei de piccolo op bezorgde toon. ‘Een auto, die voetganger, echt vreselijk, hier vlak voor het hotel.’

Hoewel Blankenship in zijn fax niet had vermeld wie de boodschapper zou zijn, was dat zonder twijfel Kennedy.

‘Het personeel van de ambulance wil meneer Kennedy naar het ziekenhuis brengen,’ zei de piccolo. ‘Maar iedere keer als ze bij hem in de buurt komen, begint hij te schoppen en te slaan en probeert hen te bijten.’

Omdat het gesprek in het Japans werd gevoerd en de piccolo heel snel sprak, dacht Alex dat hij hem niet goed had verstaan. ‘Te schoppen en te slaan, zei u?’

‘Ja, meneer. Hij wil niet dat iemand hem aanraakt of meeneemt voordat hij u heeft gesproken. De politie wil hem niet aanpakken omdat ze bang zijn dat hij dan nog erger gewond raakt.’

Ze liepen haastig naar de liftruimte. Een andere piccolo hield de deuren van een van de liften open.

Op weg naar beneden zei Alex: ‘Hebt u het zien gebeuren?’

‘Ja, meneer,’ zei de eerste piccolo. ‘Meneer Kennedy stapte uit de taxi en een auto schoot uit het verkeer tevoorschijn, reed het trottoir op en raakte hem.’

‘Hebben ze de chauffeur opgepakt?’

‘Hij is ontsnapt.’

‘Doorgereden?’

‘Ja, meneer,’ zei de piccolo, duidelijk beschaamd dat een Japanse burger zich zo onwettig kon gedragen.

‘Hoe is meneer Kennedy eraan toe?’

‘Het gaat om zijn been,’ zei de piccolo, niet op zijn gemak.

‘Gebroken?’ vroeg Alex.

‘Er was een heleboel bloed.’

De lobby van het hotel was vrijwel verlaten. Iedereen, met uitzondering van de receptionisten, stond buiten op de plaats van het ongeluk.

Alex worstelde zich door de menigte en zag Wayne Kennedy op het trottoir zitten, met zijn rug tegen het gebouw en geflankeerd door twee met bloed besmeurde en zwaar toegetakelde koffers. De omstanders die met grote ogen stonden toe te kijken hielden zich vol ontzag op afstand, alsof hij een wild beest was waar niemand bij in de buurt durfde te komen. Hij zat woedend te schreeuwen tegen een geüniformeerd lid van het ambulancepersoneel dat zich tot op een meter of twee van hem had gewaagd.

Kennedy vormde een indrukwekkend schouwspel: een knappe, zwarte man van een jaar of dertig, een meter negentig lang en rond de tweehonderd pond, met felle donkere ogen. Terwijl hij uit volle borst zat te vloeken en met een van zijn enorme knuisten naar de verpleegkundigen zat te zwaaien, zag hij eruit alsof hij opgetrokken was uit beton, ijzeren staven, dikke balken en spoorwegbielzen, en ondanks het feit dat hij gewond was, leek hij geen normaal sterfelijk wezen.

Toen Alex de verwondingen van de boodschapper zag, was hij verbijsterd en extra onder de indruk van al dat met veel geschreeuw en gebalde vuisten gepaard gaande vertoon van lef. Het been was niet zomaar gebroken: het was verpletterd. Botsplinters staken door het vlees en de met bloed doorweekte broekspijp.

‘Goddank dat u er eindelijk bent,’ zei Kennedy toen Alex naast hem knielde.

De koerier zakte onderuit tegen de muur alsof iemand een stel steunkabels had doorgeknipt. Hij leek in elkaar te krimpen en de maniakale energie die hem overeind had gehouden was plotseling verdwenen. Het zweet gutste van hem af, hij trilde van top tot teen en had kennelijk ontzettend veel pijn. Het was niet te geloven dat hij voldoende kracht op had kunnen brengen om iedereen minstens een kwartier lang op afstand te houden.

‘Heb je de verplegers echt geslagen?’ vroeg Alex.

‘Die klootzakken spreken geen Engels!’ zei Kennedy, alsof inwoners van Chicago een gewonde toerist uit Kyoto meteen in vloeiend Japans te woord zouden staan. ‘Jezus, wat ik allemaal moest doen om iemand te vinden... die me kon verstaan. Ik kon niet toestaan dat ze me afvoerden voordat ik... het dossier afgeleverd had.’ Hij wees op een van de koffers naast hem.

‘Goeie genade, man, zó belangrijk is dat dossier ook niet.’

‘Volgens mij wel,’ zei Kennedy onvast. ‘Iemand heeft geprobeerd... me ervoor te vermoorden. Dit was geen ongeluk.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Ik zag die vuile smeerlap aankomen.’ Kennedy’s gezicht vertrok van pijn. ‘Een rode Toyota.’

Alex herinnerde zich de auto die eerder op de ochtend zijn taxi vanaf de Moonglow Lounge had gevolgd.

‘Ik sprong... aan de kant... maar hij reed recht op me af.’

Toen Alex de wachtende verpleegkundigen wenkte, kwamen er twee mannen met een brancard aanhollen.

‘Twee kerels... in die Toyota,’ zei Kennedy.

‘Spaar je krachten. Dat kun je me later ook nog wel vertellen.’

‘Ik wil liever... nu met u praten,’ zei Kennedy, terwijl de verpleegkundigen zijn broekspijp opensneden om zijn gewonde been te bekijken en de gebroken botten te stabiliseren met behulp van een opblaasbare spalk voor ze een poging zouden doen om hem te vervoeren. ‘Dat leidt m’n gedachten af... van de pijn. De Toyota raakte me... smeet me tegen de muur... met kop en kont... klemde me daar vast... en reed toen achteruit. De vent naast de chauffeur stapte uit... greep naar de koffer. Het werd... een spelletje touwtrekken. Toen beet ik in zijn hand... hard. Hij gaf het op.’

Alex was gewaarschuwd dat hij een boodschap zou krijgen. Die had hij nu gehad.

Met grote moeite – en nog steeds een beetje op hun hoede – tilden de verpleegkundigen Wayne Kennedy op de brancard.

Hij brulde het uit toen hij werd overgeheveld. Tranen van pijn stroomden over zijn gezicht.

Het onderstel met de wieltjes klapte in toen de brancard in het busje dat als ambulance dienstdeed werd geschoven.

Alex pakte de twee koffers op en liep achter Kennedy aan. Niemand hield hem tegen. In het busje ging hij op de koffers zitten. De achterdeuren werden dichtgeslagen. Een van de verpleegkundigen bleef bij Kennedy en begon een infuus klaar te maken.

De ambulance zette zich met gillende sirene in beweging.

Zonder zijn hoofd van de brancard op te tillen vroeg Wayne Kennedy: ‘Bent u daar nog, baas?’

‘Hier vlak naast je,’ verzekerde Alex hem.

Aan Kennedy’s stem was duidelijk te horen dat hij pijn had, maar hij weigerde om zijn mond te houden. ‘Vindt u me een stommeling?’

Alex staarde naar het afschuwelijk toegetakelde been. ‘In godsnaam, Wayne, je zat daar dood te bloeden.’

‘Als u in mijn plaats was geweest... had u precies hetzelfde gedaan.’

‘In geen duizend jaar.’

‘O, jawel hoor. Dat had u wel gedaan. Ik ken u,’ hield Kennedy vol. ‘U geeft het nooit op.’

De verpleegkundige knipte de mouwen van de jas en het overhemd van Kennedy’s linkerarm open. Hij wreef met een met alcohol gesteriliseerd verbandgaasje over de ebbenhouten huid en drukte meteen daarna de injectienaald in de ader.

Er ging een schok door Kennedy’s gewonde been. Hij kreunde en zei: ‘Ik moet u iets vertellen... meneer Hunter. Maar misschien kan ik beter mijn mond houden.’

‘Zeg het maar, voor je erin blijft,’ zei Alex tegen hem. ‘En hou dan verdomme je mond voor je jezelf dood kletst.’

De ambulance maakte zo’n scherpe bocht dat Alex zich aan de handgreep naast hem moest vastgrijpen om te voorkomen dat hij van de koffers gleed.

Kennedy zei: ‘U en ik... in bepaalde opzichten lijken we erg op elkaar. Ik bedoel... dat u bijvoorbeeld met niets bent begonnen... dat geldt ook voor mij. U was zo vastbesloten als de pest om het te maken... om aan de top te komen... en dat is u gelukt. Ik ben ook vastbesloten... om het te maken... en dat zal ik redden ook. We zijn allebei op het eerste gezicht heel beschaafd, maar daaronder zit een stel straatvechters.’

Alex vroeg zich af of zijn man lag te ijlen. ‘Dat weet ik best, Wayne. Waarom denk je dat ik je in dienst heb genomen? Ik wist dat je precies hetzelfde soort detective zou zijn als ik toen ik begon.’

Kennedy stootte de woorden tandenknarsend uit toen hij zei: ‘Daarom zou ik voor willen stellen... als u weer terug bent in de States... en moet beslissen aan wie u de baan van Bob Feldman geeft... Denk dan aan mij.’

Bob Feldman had de leiding over het voltallige korps detectives en hij ging over twee maanden met pensioen.

‘Ik kan alles voor elkaar krijgen,’ zei Kennedy. ‘Ik ben... geknipt voor die baan... meneer Hunter.’

Alex schudde vol verbazing zijn hoofd. ‘Ik zou bijna gaan geloven dat je de halve wereld over bent gereisd en hebt gerégeld dat je door die auto zou worden aangereden zodat je de kans zou krijgen hier dat verkooppraatje van je op me los te laten.’

‘Bob Feldman... met pensioen... denk aan mij,’ zei Kennedy terwijl zijn tong een beetje dubbel begon te slaan.

‘Ik maak het beter met je. Ik geef je die baan gewoon.’

Kennedy probeerde zijn hoofd op te tillen, maar dat speelde hij niet meer klaar. ‘Meent u... dat?’

‘Je hebt toch gehoord wat ik zei?’

‘Achter elke wolk,’ zei Kennedy, ‘schijnt de zon’, en hij gaf eindelijk zijn krampachtige pogingen op om bij bewustzijn te blijven.

24

Nadat Wayne Kennedy naar de operatiekamer was gebracht, belde Alex Joanna vanuit de telefooncel in het ziekenhuis.

Mariko nam de telefoon op. ‘Ze slaapt nog steeds, Alex-san.’

Hij vertelde haar wat er was gebeurd. ‘Vandaar dat ik hier blijf tot Wayne is geopereerd en de dokters me kunnen vertellen of zijn been afgezet moet worden of niet.’

‘Is het zo erg?’

‘Ja. Dus ik zal niet om een uur bij jullie kunnen zijn zoals ik Joanna heb beloofd.’

‘U hoort bij uw vriend te blijven. Dat begrijpt ze best.’

‘Ik wil niet dat ze denkt dat ik eronderuit probeer te komen.’

‘Ze kent u goed genoeg om te weten dat u niet zo bent.’

‘Heeft Joanna een logeerkamer?’

‘Voor uw meneer Kennedy?’

‘Nee. Die blijft hier. Die kamer is voor mij bestemd. Jij en Joanna mogen niet meer alleen blijven tot deze zaak is afgehandeld. En het is trouwens ook veel verstandiger om alles vanuit één plek te regelen. Dat scheelt tijd. Ik wil mijn hotelkamer graag opzeggen en bij jullie intrekken... als dat tenminste geen aanslag is op jullie reputatie.’

‘Ik zal de logeerkamer voor je klaarmaken, Alex-san.’

‘Ik kom zodra ik kan. Houd de deuren op slot. En Mariko... we geven het niet op voor we weten wat er met Joanna is gebeurd en waarom.’

‘Mooi,’ zei Mariko.

‘We nagelen die klootzakken wel aan de schandpaal.’

‘Aan de schandpaal nagelen? Ik weet niet wat dat precies betekent, maar het lijkt me een prima idee,’ was Mariko het met hem eens.

Alex voelde zich energieker dan hij in jaren was geweest. Tot op dit moment was het nog niet echt tot hem doorgedrongen dat zijn grote financiële succes in zekere zin het vuur in hem had gedoofd. Zijn vermogen, zijn tweeëntwintig kamers tellende landhuis en zijn twee Rolls-Royces hadden hem week gemaakt. Maar nu was hij weer een gedreven man.

Deel twee

Aanwijzingen

De hangbrug

Kruipende slingerplanten

Omvlechten ons leven.

– BASHO, 1644-1694

25

Om zes uur kwam de hoofdchirurg, dr. Ito, de wachtkamer in het ziekenhuis binnen waar Alex liep te ijsberen. De dokter was een magere, elegante man van een jaar of vijftig. Hij had Wayne Kennedy vijf uur lang onder het mes gehad. Hij zag er moe uit, maar hij glimlachte want hij had goed nieuws: amputatie zou niet nodig zijn. Kennedy was nog niet helemaal buiten levensgevaar, er konden zich nog allerlei complicaties voordoen. Het zat er dik in dat hij, ook al verliep de genezing voorspoedig, de rest van zijn leven zou blijven hinken maar hij kon in ieder geval op zijn eigen benen verder.

Dr. Ito liep net weer weg toen Mariko Inamura verscheen om de wacht van Alex over te nemen en hem de kans te geven zijn bagage vanuit het hotel over te brengen naar de logeerkamer boven de Moonglow Lounge. Als Wayne Kennedy bijkwam uit de verdoving zou hij behoefte hebben aan een vriendelijk gezicht naast dat van de verpleegsters en de doctoren, en hij zou het ook fijn vinden als er iemand in de buurt was die vloeiend Engels sprak. Dokter Mifuni bleef bij Joanna tot Alex naar de Moonglow kon komen.

Alex nam Mariko mee naar een hoekje van de wachtkamer. Daar gingen ze op een van de gele kunstleren banken zitten en voerden een fluisterend gesprek.

‘De politie zal met Wayne willen praten,’ zei Alex tegen haar.

‘Vanavond? Ondanks zijn toestand?’

‘Waarschijnlijk pas morgen, als hij alles weer op een rijtje heeft. Dus als hij wakker wordt en je zeker weet dat hij begrijpt waar je het over hebt, moet je tegen hem zeggen dat ik wil dat hij de politie alle medewerking verleent...’

‘Natuurlijk.’

‘... maar tot op zekere hoogte.’

Mariko fronste.

‘Hij moet hun een beschrijving geven van de auto en van de mannen die erin zaten,’ zei Alex, ‘maar hij moet zijn mond houden over het dossier dat hij vanuit Chicago heeft meegebracht. Hij moet net doen alsof hij een doodgewone toerist is. Hij heeft geen flauw idee waarom ze probeerden zijn koffer te stelen. Er zaten alleen wat overhemden en ondergoed in. Heb je dat begrepen?’

Mariko’s traditionele Japanse opvoeding had ervoor gezorgd dat respect voor de overheid net zo’n logisch onderdeel van haar was geworden als nerven van een blok hout. ‘Maar zou het niet beter zijn om de politie alles te vertellen en hen het werk voor ons te laten opknappen? Zij hebben de hulpmiddelen, de mankracht...’

‘Als Joanna werkelijk Lisa Chelgrin is, denk je dan dat haar vervalste paspoort en onechte identiteitspapieren zo overtuigend zijn dat niemand ze ooit in twijfel heeft getrokken? Helemaal nooit? Helemaal niemand?’

‘Nou ja, dat weet ik niet, maar...’

‘Japan vormt een gesloten gemeenschap. Het staat echt niet met open armen op niet-Japanse immigranten te wachten. Maar toch heeft de overheid deze vrouw de kans gegeven om zich hier te vestigen en een zaak te beginnen, schijnbaar zonder haar verleden grondig na te trekken.’

‘Wou je beweren dat het om een of andere grote internationale samenzwering gaat? Dat zelfs de Japanse regering er misschien wel bij betrokken is? Neem me niet kwalijk, Alex-san, maar is dat niet een beetje paranoïde?’

‘Joanna... Lisa is niet zomaar de eerste de beste vrouw die vermist is. De hele toestand is verdomd vreemd. We hebben te maken met de dochter van een Amerikaanse senator. We weten niet welke politieke krachten en belangen in het spel zijn.’

‘De politie in Japan is...’

‘Durf jij het leven van Joanna te riskeren?’

‘Nee. Maar...’

‘Vertrouw me nu maar.’

Ze aarzelde. ‘Vooruit dan.’

Alex stond op. ‘Ik heb een privékamer voor Wayne geregeld. Daar kun je nu maar beter naartoe gaan. Hij kan ieder moment uit de verkoeverkamer komen.’

‘Kun jij hier veilig in je eentje weggaan?’ vroeg Mariko.

Hij pakte de koffer met het Chelgrin-dossier op, de andere had hij al naar de kamer van Wayne gebracht. ‘Ze denken dat ze me hebben afgeschrikt. Voorlopig zullen ze zich gedekt houden en alleen kijken wat ik van plan ben.’

Buiten het ziekenhuis was de nacht koud, maar de lichte sneeuwbuien waren allang opgehouden. Van achteren verlicht door de maan dreven lange slierten wolken snel vanuit het westen in oostelijke richting.

Alex nam een taxi naar het hotel, pakte zijn koffers en zegde zijn suite op. Van het ziekenhuis naar het hotel en vervolgens van het hotel naar de Moonglow Lounge werd hij gevolgd door twee mannen in een witte Honda.

Om halfacht had hij zijn koffers in Joanna’s appartement uitgepakt. De logeerkamer was gezellig, met een laag, schuinlopend plafond en een erker.

Vlak voordat dr. Mifuni vertrok, liep Joanna naar de keuken om te kijken hoe het met het eten stond en de arts maakte van haar afwezigheid gebruik om Alex apart te nemen en met hem te praten. ‘Een of twee keer per nacht moet u even gaan kijken of ze wel slaapt.’

‘U denkt toch niet dat ze het nog eens zal proberen?’

‘Nee, nee,’ zei Mifuni. ‘Die kans is vrijwel te verwaarlozen. Wat ze gisteravond heeft gedaan, was puur impulsief en dat ligt eigenlijk niet in haar aard. Maar toch...’

‘Ik zal goed op haar passen,’ zei Alex zacht.

‘Mooi,’ zei Mifuni. ‘Ik ken haar al sinds ze in Kyoto is. Bij een zangeres die vrijwel iedere avond optreedt, kun je erop wachten dat ze keelproblemen krijgt. Maar ze is meer dan een patiënt voor me. Ik beschouw haar ook als een vriendin.’

‘Op het ogenblik kan ze niet genoeg vrienden hebben.’

‘Maar ze is een verbazend veerkrachtige vrouw. Dat spreekt in haar voordeel. De gebeurtenis van gisteravond lijkt alleen lichte psychische littekens nagelaten te hebben. Lichamelijk heeft ze er kennelijk helemaal niets aan overgehouden. Er is niets meer van te merken. Het lijkt wel alsof het een maand geleden is in plaats van een dag.’

Joanna kwam terug uit de keuken om afscheid te nemen van de dokter en ze zag er inderdaad prima uit. Zelfs in een verschoten spijkerbroek en een donkerblauwe trui die zo vaak was gedragen dat de ellebogen glommen en de manchetten begonnen te rafelen was ze een lust voor het oog, weer van top tot teen het gouden meisje.

‘Arigato, Isha-shan.’

‘Do itashimashita.’

‘Konbanwa.’

‘Konbanwa.’

Terwijl Alex stond toe te kijken hoe Joanna en Mifuni bij de deur van het appartement een buiging voor elkaar maakten, werd hij bekropen door een sterk verlangen dat hem onwillekeurig in een vreemde stemming bracht. Het was net alsof hij over zijn schouder op zichzelf neerkeek, een ervaring die het midden hield tussen een staat van verhoogd bewustzijn en een vorm van uittreding. Hij zag de vertrouwde Alex Hunter, het bestudeerde personage dat hij de wereld voorschotelde – de rustige, zelfverzekerde, zelfbewuste, vastbesloten zakenman die geen onzin duldde – maar hij werd zich ook bewust van een bepaald aspect van zijn eigen wezen dat hem nog nooit eerder was opgevallen. Verborgen in de koele, analytische detective zat een onzeker, eenzaam, wanhopig zoekend, hunkerend schepsel dat voortgedreven werd door emotionele behoeften. Terwijl hij naar dat tot nu toe verborgen aspect stond te kijken, begreep hij dat het vermogen om dieper in zijn eigen wezen te kijken voortkwam uit zijn verlangen naar Joanna, uit de behoefte om zijn leven met haar te delen.

Voor het eerst in zijn leven werd Alex geconfronteerd met een verlangen dat niet alleen door hard werken en het gebruikmaken van zijn intelligentie bevredigd zou kunnen worden. Hij werd overstelpt door een begeerte naar iets dat abstracter en spiritueler was dan de jacht op succes, geld en status die altijd zijn drijfveer was geweest. Hij begeerde Joanna. Hij wilde haar aanraken. Hij wilde haar in zijn armen houden, met haar vrijen en een zo sterke band met haar opbouwen als tussen twee mensen mogelijk was. Maar hij eiste veel meer dan lichamelijke intimiteit. Wat hij van haar wilde, was een aantal dingen die hij eigenlijk niet goed begreep: een soort vrede die hij niet kon omschrijven; bevredigingen die hij nooit had gekend; gevoelens die hij niet onder woorden kon brengen. Na een heel leven dat in het teken had gestaan van een voortdurend ontkennen van het bestaan van liefde wilde hij liefde van Joanna Rand.

Oude opvattingen en betrouwbare psychische steuntjes lieten zich niet zo gemakkelijk aan de kant zetten. Hij kon nog niet accepteren dat liefde werkelijk bestond, maar een deel van hem wilde het verschrikkelijk graag geloven.

Maar het vooruitzicht dat hij erin moest geloven, joeg hem de stuipen op het lijf.

26

Joanna wilde dat de maaltijd perfect zou zijn. Ze moest niet alleen Alex maar ook zichzelf bewijzen dat ze alles weer aankon, dat het leven verder ging en dat wat er de avond ervoor was gebeurd een misstap was.

Ze diende het eten op aan de lage tafel in haar in Japanse stijl ingerichte eetkamer en gebruikte daarvoor koningsblauwe dekservetten, een eetservies in verschillende tinten grijs en donkerrode servetten. Zes verse, witte anjers stonden als een waaier op een van de uiteinden van de tafel.

Het eten was stevig maar niet zwaar. Igaguri: stekelige garnalenballetjes gevuld met zoete kastanjes. Sumashi wan: heldere soep met gelei van sojabonen en garnalen. Tatsuta age: plakjes rundvlees gegarneerd met rode peper en radijs. Yuan zuke: gegrilde vis in een marinade van soja en sake. Umani: kip en groenten gesmoord in een gekruide bouillon. En natuurlijk hadden ze er droge rijst bij – een van de hoekstenen van het Japanse menu – en dronken ze overal kopjes hete thee bij.

Het diner was een succes en Joanna voelde zich beter dan in maanden het geval was geweest. Op een rare manier had de zelfmoordpoging heilzaam gewerkt. Nu ze zo diep in de put had gezeten en zelfs een kort moment had gekend waarin ze het nut van verder leven niet had ingezien, kon ze de hele wereld weer aan. Door op een halfslachtige manier toe te geven aan haar doodswens, leek ze daar nu van bevrijd. Voor het eerst had ze het gevoel dat ze in staat zou zijn om de periodieke aanvallen van paranoia en de vreemde claustrofobie te overwinnen die bij elke kans op geluk die ze in het verleden had gehad roet in het eten hadden gegooid.

Meteen nadat ze hadden gegeten, kreeg Joanna de kans om haar nieuwverworven kracht op de proef te stellen. Ze liep samen met Alex naar de woonkamer, waar ze naast hem op de bank ging zitten om het Chelgrin-dossier door te nemen, dat de hele, grote koffer in beslag nam en dat, volgens Alex, de waarheid omtrent de eerste twee decennia van haar leven bevatte. Er waren niet alleen grote stapels rapporten van detectives die aan de zaak hadden gewerkt in de grijs-met-groene mappen van de Bonner-Hunter Security Corporation, het bedrijf van Alex, maar ook ontelbare verslagen van vraaggesprekken met zowel potentiële getuigen als vrienden en familieleden van Lisa Chelgrin, plus kopieën van archiefmateriaal van de Jamaicaanse politie en andere officiële documenten. De aanblik van al dat bewijsmateriaal had een negatieve uitwerking op Joanna en voor het eerst die dag voelde ze zich bedreigd. De vertrouwde voortekenen van paranoia weerklonken als een soort verre, dreigende muziek door haar hoofd – maar ze werden wel steeds luider.

Het waren vooral de foto’s uit de koffer die haar verontrustten. Daar was Lisa Chelgrin die in spijkerbroek en T-shirt voor een open Cadillac stond te lachen en te zwaaien naar de camera. Daar was Lisa Chelgrin in bikini, poserend aan de voet van een enorme palmboom. Een aantal close-ups, allemaal van een lachend gezicht. In totaal een stuk of twaalf foto’s. Gewone kiekjes, met uitzondering van het professionele portret dat was gemaakt voor het jaarboek van haar laatste jaar op de middelbare school. De omgeving waarin Lisa was gefotografeerd en de mensen die met haar op de foto’s stonden, zeiden Joanna helemaal niets. Niettemin kwam het jonge meisje – blond, met een gevuld maar lenig figuur – haar even bekend voor als het beeld in elke spiegel die ze tegenkwam. Terwijl Joanna ongelovig naar het gezicht van de vermiste vrouw zat te kijken liepen de rillingen haar over de rug.

Ten slotte stond ze op en pakte een stuk of zes van haar eigen foto’s uit een doos in de kast op de slaapkamer. Dat waren opnamen die gemaakt waren in het eerste jaar dat ze in Japan woonde, toen ze in Yokohama werkte. Ze legde ze naast elkaar op de salontafel, bij de oude foto’s uit het Chelgrin-dossier. Terwijl ze de gelijkenis bekeek tussen het gezicht van Lisa en dat van haarzelf zoals ze er meer dan tien jaar geleden uit had gezien, werd ze bekropen door een intens maar onbestemd gevoel van angst.

‘Het is een opvallende gelijkenis, vind je ook niet?’ vroeg Alex.

‘Als twee druppels water,’ zei ze zwak.

‘Nu begrijp je ook waarom ik vrijwel vanaf het moment dat ik je voor het eerst in de Moonglow zag zeker was van m’n zaak.’

Plotseling leek de lucht te zwaar om in te ademen. Het was warm in de kamer. Heet. Ze stond op om een raam open te doen en wat frisse lucht te happen, maar ze ging meteen weer zitten, te duizelig om op haar benen te staan. De muren bewogen heen en weer als levende membranen en het plafond begon te dalen, het kwam langzaam maar onafwendbaar naar beneden. Hoewel ze wist dat ze zich alleen maar verbeeldde dat de kamer begon te krimpen, was ze toch doodsbang om verpletterd te worden.

‘Joanna?’

Ze deed haar ogen dicht.

‘Is er iets mis?’ vroeg hij.

Ze werd bekropen door een onredelijk verlangen om tegen hem te zeggen dat hij zijn foto’s en zijn rapporten op kon pakken en moest maken dat hij wegkwam. Zijn aanwezigheid leek plotseling een verschrikkelijke inbreuk op haar leven, een onverdraaglijke intimiteit, en ze werd bijna misselijk bij het idee dat hij haar misschien zou aanraken. Hij is gevaarlijk, dacht ze.

‘Joanna?’

Ze onderdrukte de neiging om hem te slaan en zei fluisterend: ‘De muren komen weer op me af.’

‘De muren?’ Alex keek verbijsterd om zich heen.

Zij had de indruk dat de kamer tot een derde van het oorspronkelijke formaat was gekrompen.

De lucht was zo warm en droog dat haar longen er verschroeid van raakten en haar lippen helemaal uitdroogden.

‘En het plafond,’ zei ze. ‘Dat komt omlaag.’

Ze begon te transpireren. Ze loste op in de hitte. Ze smolt. Alsof ze een wassen beeld was. Ze kreeg geen adem meer. Die hitte zou haar dood betekenen.

‘Is dat echt wat je ziet?’ vroeg hij. ‘Dat de muren op je afkomen?’

‘J-ja.’

Ze staarde naar de muren en probeerde ze door pure wilskracht terug te dringen, probeerde de kamer te dwingen weer normale proporties aan te nemen. Ze was vastbesloten om dit keer niet toe te geven aan die angst.

‘Je hallucineert,’ zei Alex.

‘Dat weet ik wel. Het komt door jou. Door het gevoel... dat ik een band met je heb. Dit gebeurt elke keer weer. Ik heb het nog nooit aan iemand verteld... zelfs niet aan Mariko. Ik heb ook nog nooit met iemand over die aanvallen van paranoia gesproken. Af en toe heb ik het gevoel dat de hele wereld tegen me is, dat iedereen het op mij heeft voorzien. Dan lijkt het net alsof niets echt is, alsof alles alleen maar een soort slim in elkaar gezet decor is. Als ik dat idee begin te krijgen, heb ik de neiging om op de vlucht te slaan en me ergens te verstoppen waar niemand me kan vinden, waar niemand me pijn kan doen.’ Ze sprak heel snel, enerzijds omdat ze bang was dat ze zo meteen de moed niet meer op zou kunnen brengen om dit soort dingen te bekennen, anderzijds omdat ze hoopte dat het praten haar aandacht af zou leiden van de dichterbij komende muren en het steeds verder zakkende plafond. ‘Ik heb het nooit aan iemand verteld, omdat ik bang ben dat ze dan zullen denken dat ik krankzinnig ben. Maar ik ben niet geschift. Als ik echt gek zou zijn, zou ik paranoia accepteren als iets doodnormaals. Dan zou ik niet eens beseffen dát ik af en toe aan achtervolgingswaanzin lijd.’

De hallucinaties werden steeds erger. Hoewel ze zat, leek het plafond hooguit vijfentwintig of dertig centimeter boven haar hoofd te hangen. De muren waren aan alle kanten tot op een meter afstand genaderd en rolden nog steeds dichterbij, als op goed geoliede rails. De lucht werd in deze kleine ruimte samengeperst, molecule op molecule, tot het geen gas meer was maar in een vloeistof veranderde, eerst een soort water en daarna stroop. Als ze ademhaalde, was ze er tegen alle logica in van overtuigd dat haar keel en haar longen zich met die vloeistof vulden. Ze hoorde zelf hoe ze begon te kreunen en ze walgde van haar eigen zwakheid, maar ze kon er niet mee ophouden.

Alex pakte haar hand vast. ‘Er is niets van waar. Als je echt je best doet, kun je het laten ophouden.’

De lucht werd zo dik dat haar keel ervan dichtkneep. Ze boog zich voorover, snakte naar adem en kokhalsde.

Alex probeerde haar door de aanval heen te helpen. ‘Je bent gehersenspoeld, Joanna. Dat kan niet anders. Dat moet gewoon de oplossing zijn. Alle herinneringen aan je echte verleden zijn gewist en vervangen door volkomen gefingeerde herinneringen.’

Ze begreep wat hij bedoelde, maar dat inzicht verhoedde niet dat het plafond nog verder naar beneden kwam.

‘En nadat ze dat hebben gedaan,’ zei Alex, die hardnekkig haar hand vast bleef houden toen ze een poging deed zich los te trekken, ‘moeten ze ook een paar posthypnotische suggesties hebben ingeplant die vanaf dat moment je hele leven hebben verziekt. En nu ondervind je de werking van een van die suggesties. Iedere keer als je iemand ontmoet die belangstelling heeft voor je verleden, iemand die het bedrog wellicht zou kunnen ontmaskeren, krijg je aanvallen van paranoia en claustrofobie, omdat de mensen die je hebben gehersenspoeld tegen je hebben gezegd dat dit zou gebeuren.’

Zijn stem bulderde en weerkaatste door de kleiner wordende kamer, althans in de oren van Joanna. Hij klonk luid, dwingend en even angstaanjagend als de hardnekkig naderende muren, die haar als een bankschroef leken te omklemmen.

‘En iedere keer als je de persoon met wie je een band hebt gekregen afwijst,’ ging hij verder, ‘komt er een eind aan de claustrofobie en neemt je paranoïde angst af... omdat ze tegen je hebben gezegd dat dit zou gebeuren. Dat is een verdomd effectieve methode om nieuwsgierige mensen uit je leven te weren. Je bent geprogrammeerd om altijd alleen te blijven, Joanna. Geprogrammeerd.’

Hij klonk zo plausibel, zo ernstig... maar hij was geen vriend. Hij was een van Hen. Hij was een van de mensen die hadden geprobeerd haar te vermoorden, hij maakte deel uit van de samenzwering. Hij was niet te vertrouwen. Hij was de ergste van allemaal, een stiekeme en verachtelijke...

Alsof hij gedachten kon lezen, zei hij: ‘Nee, Joanna, ik sta aan jouw kant. Je kunt op me rekenen. Ik ben de beste vriend en de enige hoop die je hebt.’

Ze reageerde met een schok toen het plafond trilde en nog verder omlaag zakte en trok haar hand uit de zijne. Ze liet zich languit op de bank vallen.

De lucht was inmiddels zo samengeperst dat ze de druk tegen haar huid kon voelen. Onafgebroken. Metaalachtig. Overal om haar heen. Als een soort harnas. Een harnas dat voortdurend strakker, kleiner en benauwender werd. In die beschermende cocon was ze kletsnat van het zweet. Haar vlees werd gekneusd door de stalen omhelzing van haar harnas en elk botje in haar martelend samengeperste armen en benen deed pijn.

‘Verzet je ertegen,’ zei Alex.

‘De muren, de muren,’ jammerde ze, omdat de kamer haar steeds sneller begon in te sluiten. Ze had nog nooit eerder zo’n zware aanval van claustrofobie gehad. Ze snakte naar adem. Haar longen waren verstopt. Ze proefde bloed en besefte dat ze op haar tong had gebeten. De kamer kromp met een noodvaart in tot het formaat van een doodskist en ze kon zich de omstandigheden van het graf zo duidelijk voor de geest halen dat ze de kille, vochtige omhelzing van de eeuwigheid gewoon vóélde.

‘Doe je ogen dicht,’ zei Alex dringend.

‘Nee!’ Dat was godsonmogelijk. Als ze haar ogen dichtdeed, zou ze zichzelf overleveren aan het graf. Dan zou ze haar ogen nooit meer kunnen openen. Dan zou de duisternis haar te pakken krijgen en haar mee omlaag sleuren, naar de kilte, de vochtigheid en de stilte, de bodemloze zwarte muil van de eeuwigheid in. ‘O mijn gód,’ kreunde ze vol ellende.

‘Je moet je ogen dichtdoen,’ hield Alex vol.

Hij legde een hand op haar schouder en ze probeerde zich los te rukken, maar hij pakte haar nog steviger vast.

‘Laat me alleen. Ga weg,’ beval ze.

‘Vertrouw me nou maar.’

‘Ik weet wie je bent.’

‘Ik ben je enige hoop.’

Ze kon de kracht opbrengen om te gaan zitten, zodat ze hem aan kon kijken. Heel even was ze in staat om het kolossale gewicht van het dalende plafond te trotseren. Het allerbelangrijkste was dat ze van hem afkwam. ‘Maak dat je wegkomt.’

‘Nee, Joanna.’

‘Nu. Ik meen het. Donder op.’

‘Nee.’

‘Ik wil niet dat je hier blijft. Ik heb je niet nodig. Rot op!’

‘Nee.’

‘Dit is míjn huis, vuile klootzak. Ik háát je, maak dat je wegkomt, rot op, verdomme!’

‘Het is helemaal jouw huis niet. Het is Joanna’s huis. En op dit moment ben jij Joanna niet. Je gedraagt je heel anders.’

Ze wist dat hij gelijk had. Ze gedroeg zich als een bezeten vrouw. In haar hart wilde ze helemaal geen ruzie met hem maken of hem wegjagen, maar ze kon zich niet inhouden. Ze sloeg naar zijn gezicht, maar hij weerde de klap af, dus probeerde ze hem zijn ogen uit te krabben, maar hij pakte haar pols vast.

‘Griezel dat je bent, akelige, vuile klootzak!’

Ze zaten op de bank met elkaar te worstelen. Ze wierp zich op hem in een poging hem pijn te doen, ze had echt een intense behoefte om hem pijn te doen, maar hij hield haar in bedwang en hoe langer hij voorkwam dat ze hem tot bloedens toe verwondde, des te woedender ze werd.

‘Ik weet wie je bent,’ krijste ze. ‘Ik weet precíés wie je bent, o ja, hoor, smerige rotzak!’

Haar hart bonsde van angst, een angst die ze totaal niet begreep. Ze kreeg een waas voor haar ogen van razernij, een razernij die niet echt was, want er was niets om boos over te zijn, maar toch was haar woede zo fel dat ze er bijna aan kapotging.

‘Je bent een van Hen!’ riep ze uit en ze had geen flauw idee wat ze daarmee bedoelde.

‘Van wie?’

‘Van Hen!’

‘Van wie?’

‘Ik haat je,’ zei ze, terwijl ze probeerde haar knie in zijn kruis te rammen en zich van hem los te rukken.

‘Luister nou eens goed naar me,’ zei hij dringend. Hij hield haar beide polsen vast en bleef zich verzetten tegen haar vastbesloten agressie. ‘Luister, verdomme!’

Maar ze durfde niet te luisteren, want als ze dat deed zouden de muren hun binnenwaartse reis voltooien en haar dooddrukken. Al deze ellende had ze te danken aan het feit dat ze aanvankelijk wel naar hem had geluisterd.

‘Joanna, hou op!’

Terwijl ze van de bank rolde, trok ze hem mee en bleef net zo lang naar hem schoppen en kronkelen tot ze zich los kon rukken en overeind krabbelde. ‘Ga weg! Ik bel de politie. Maak verdomme dat je mijn huis uit komt,’ schreeuwde ze en ze voelde zelf hoe haar gezicht zich tot een masker van blinde woede had verwrongen.

Het was een onverklaarbare razernij... met dien verstande dat ze op de een of andere manier gewoon wist dat alles weer in orde zou komen als ze hem maar zo ver kon krijgen dat hij wegging. Als hij was verdwenen, als ze weer alleen was, zouden de muren weer op hun plaats rollen. Dan zou de lucht niet meer zo zwaar zijn, dan kon ze weer ademen. De angst zou vanzelf wegtrekken als hij zich eindelijk uit de voeten maakte en dan zou ze ook weer tot rust komen.

‘Je wilt niet echt dat ik wegga,’ zei hij, terwijl hij ook opstond en haar rustig die uitdaging voorwierp.

Ze gaf hem zo’n harde klap in zijn gezicht dat haar hand tintelde alsof er een elektrische stroomstoot doorheen was gegaan.

Hij bewoog zich niet.

Ze sloeg hem opnieuw, nog harder, zodat de afdruk van haar hand op zijn wang achterbleef.

Zonder een spoor van boosheid op zijn gezicht en met een medelijdende blik in zijn ogen die haar des duivels maakte, stak hij zijn hand uit om haar aan te raken.

Ze deinsde achteruit.

‘Geef me je hand,’ zei hij smekend.

‘Ga weg.’

‘Ik zal je hierdoorheen helpen.’

‘Laat me met rust.’

‘Geef me je hand.’

Ze week achteruit tot ze in een hoek van de woonkamer stond. Ze kon geen kant meer op. Hij stond voor haar. Ze zat in de val. Ze trilde van angst. Haar hart bonsde in haar borst. Ze kon geen lucht meer krijgen, iedere ademtocht werd uit haar lijf geschud voor ze de kans kreeg om hem in haar longen te zuigen.

Hij pakte haar hand voor ze het in de gaten had. Maar ze kon de kracht niet meer opbrengen om zich los te rukken.

‘Ik blijf hier bij je tot je je ogen dichtdoet en meewerkt,’ zei hij rustig. ‘Of tot de muren je verpletteren en het plafond je tegen de grond platdrukt. Wat zal het zijn?’

Ze liet zich slap tegen de muur zakken.

‘Doe je ogen dicht,’ zei hij.

Ze was zo verblind door tranen dat ze zijn gezicht niet meer kon zien. Hij had iedereen kunnen zijn.

‘Doe je ogen dicht.’

Huilend liet ze zich langs de muur neerzakken, met haar rug in de hoek, tot ze op de grond zat.

Hij ging op zijn knieën voor haar zitten. Inmiddels hield hij haar beide handen vast. ‘Doe je ogen dicht, Joanna. Alsjeblieft. Vertrouw me.’

Onbeheerst snikkend sloot Joanna haar ogen en ze kreeg meteen het gevoel dat ze in een doodskist lag, een van die monsterlijk grote bronzen modellen met een loden voering, en het deksel was hooguit een paar centimeter boven haar gezicht dichtgeschroefd. Zo’n kleine ruimte, ondiep en donker, zwart als het hart van een maanloze middernacht, zo volkomen gespeend van licht dat de duisternis een levend wezen had kunnen zijn, een vormeloos iets dat overal rondom haar heen golfde en haar helemaal inkapselde terwijl het alle leven uit haar wegzoog.

Maar zoals ze daar zat, in een hoek gedrongen en volslagen hulpeloos, kon ze niets anders doen dan haar ogen gesloten houden en naar Alex luisteren. Zijn stem was een baken dat de weg naar de bevrijding markeerde, naar vrijheid.

‘Hou je ogen dicht. Je hoeft niet te kijken,’ zei Alex zacht. ‘Dat doe ik wel voor je. Ik zal je vertellen wat er gebeurt.’

Ze bleef onbedaarlijk snikken.

‘De muren komen niet meer zo snel op ons af als eerst. Ze kruipen nog maar nauwelijks vooruit. Nauwelijks... en nu... nu staan ze helemaal stil. En het plafond ook... dat komt niet verder naar beneden. Alles staat stil. Op z’n plaats. Hoor je me, Joanna?’

‘J-ja.’

‘Nee, doe je ogen nog niet open. Knijp ze stijf dicht. Probeer je gewoon voor te stellen wat ik je vertel. Je moet door mijn ogen om je heen kijken.’

Ze knikte.

De lucht was nog niet normaal, maar lichter dan het geval was geweest vanaf het moment dat de aanval was begonnen. Ze kon weer ademen. Heerlijk.

‘Ogen dicht... stijf dicht... maar kijk naar wat er gebeurt,’ zei Alex met de zachte, sussende stem van een hypnotiseur. ‘Het plafond begint weer omhoog te gaan... naar de plek waar het hoort te zitten. En de muren ook... die wijken terug, weg van ons, steeds verder weg... langzaam maar zeker. Begrijp je me? De kamer wordt groter... Er komt steeds meer ruimte. Kun je voelen dat de kamer groter wordt, Joanna?’

‘Ja,’ zei ze en hoewel ze nog steeds hete tranen huilde, zat ze niet meer te snikken.

Alex bleef op die manier een paar minuten tegen haar praten en Joanna luisterde goed naar wat hij zei en zag in gedachten precies wat er volgens hem gebeurde. Uiteindelijk werd de luchtdruk weer normaal; ze had niet meer het gevoel dat ze stikte.

Toen haar tranen waren opgedroogd en haar ademhaling regelmatig, ontspannen en weer bijna normaal was geworden, zei hij: ‘Goed, doe nu je ogen maar open.’

Ze gehoorzaamde met tegenzin. De huiskamer zag er heel gewoon uit.

‘Jij hebt ervoor gezorgd dat het ophield,’ zei ze verwonderd. ‘Jij hebt alles weer in orde gemaakt.’

Hij hield nog steeds haar handen vast. Hij kneep er even voorzichtig in, glimlachte en zei: ‘Ik heb het niet alleen gedaan. Wij samen. En ik weet bijna zeker dat je het van nu af aan ook alleen voor elkaar zult krijgen.’

‘O nee. Dat red ik nooit in m’n eentje.’

‘Jawel, hoor. Want deze fobie vormt geen natuurlijk onderdeel van je psychische huishouding. Ik durf er mijn hele vermogen onder te verwedden dat het alleen maar een kwestie van posthypnotische suggestie is. Je hebt geen psychiater nodig om daarvan af te komen. Als je weer zo’n aanval krijgt, hoef je van nu af aan alleen maar je ogen dicht te doen en je in gedachten voor te stellen dat alles weer ruimer wordt en weer terug op zijn plaats komt te staan.’

‘Maar dat heb ik al vaker geprobeerd. En het hielp nooit... tot nu... tot jij...’

‘Je had gewoon één keer iemand nodig die je hand vasthield en je dwong om je angst onder ogen te zien, iemand die zich niet weg liet jagen. Tot vanavond heb je altijd gedacht dat het een innerlijk probleem was, een gênante geestesziekte. Nu weet je dat het iets van buitenaf is, iets waar je niets aan kunt doen, een soort vloek die iemand over je heeft uitgesproken.’

Joanna keek naar het plafond alsof ze het wilde uitdagen om weer naar beneden te komen.

‘Elke volgende aanval zal waarschijnlijk steeds minder heftig zijn,’ zei Alex, ‘tot ze uiteindelijk helemaal niet terugkomen. Die achtervolgingswaanzin en die claustrofobie komen namelijk echt niet uit jezelf voort. Ze zijn je allebei opgedrongen door de smeerlappen die je van Lisa in Joanna hebben veranderd. Je bent geprogrammeerd. Nu heb je de macht om jezelf te herprogrammeren en precies zo te worden als andere mensen.’

Precies zo te worden als andere mensen...

Voor het eerst in meer dan tien jaar had Joanna het gevoel dat ze in ieder geval enige invloed had op haar eigen leven. Ze wist eindelijk hoe ze om moest gaan met de kwaadaardige krachten die haar een eenzaam bestaan hadden opgedrongen. Vanaf vandaag was er niets meer dat haar zou tegenhouden als ze de wens koesterde met Alex of met iemand anders een intieme relatie aan te gaan. De enige obstakels die overbleven, waren invloeden van buitenaf. Dat was een opwindende gedachte, een soort verjongingsmiddel, water uit de fontein van de jeugd. De jaren vielen van haar af. De tijd liep terug. Ze had het gevoel alsof ze weer een meisje was. Voortaan zou ze nooit meer van angst in elkaar krimpen als het plafond begon te zakken en de muren op haar afkwamen, en evenmin zouden aanvallen van onverklaarbare paranoia haar ervan weerhouden hulp en steun bij haar vrienden te zoeken.

Precies zo te worden als andere mensen...

De deur van de kooi stond wijd open. Ze was vrij.

27

De foto’s verontrustten Joanna niet meer. Ze zat ze te bestuderen met hetzelfde gevoel van ontzag dat mensen moeten hebben gehad toen ze eeuwen geleden voor het eerst in een spiegel keken... op een bijgelovige manier gefascineerd, maar niet bang.

Alex zat naast haar op de bank voor te lezen uit een paar van de rapporten van het omvangrijke Chelgrin-dossier. Ze praatten erover, probeerden de informatie van alle kanten te bekijken en zochten naar een invalshoek die ten tijde van het onderzoek wellicht over het hoofd was gezien.

In de loop van de avond maakte Joanna een lijst van alles wat zowel voor Lisa als voor haar gold. Verstandelijk was ze er eigenlijk al min of meer van overtuigd dat Alex gelijk had en dat ze inderdaad de vermiste dochter van de senator was. Maar in emotioneel opzicht kon ze er nog niet in geloven. Zou het echt mogelijk zijn dat de moeder en vader die ze zich zo goed kon herinneren – Elizabeth en Robert Rand – spookbeelden waren, pure producten van haar verbeelding? En het appartement in Londen... zou ze ooit kunnen aanvaarden dat ze daar in werkelijkheid nooit had gewoond? Ze moest het bewijsmateriaal zwart op wit onder ogen hebben, een lijst met redenen waarom ze dat soort waanzinnige ideeën serieus diende te overwegen.

LISA

IK

Ze lijkt op me.

Ik dus ook.

Ze is een meter vijfenzestig.

Ik ben even lang.

Ze woog tweeënvijftig kilo.

Ik ook, ongeveer.

Ze volgde een muziekopleiding.

Idem dito.

Ze had een mooie stem.

Ik ook.

Haar moeder stierf toen ze tien was.

Mijn moeder is ook dood.

Waar ze ook is, ze is niet bij haar vader.

Mijn vader is dood.

Ze heeft op haar negende een blindedarmoperatie ondergaan.

Ik heb een litteken van een blindedarmoperatie.

Ze had een moedervlek zo groot als een kwartje op haar rechterheup.

Ik ook.

Terwijl Joanna de lijst nog eens zat door te lezen, trok Alex een ander rapport uit de stapel, keek het even door en zei: ‘Hier is iets heel geks. Dat was ik helemaal vergeten.’

‘Wat dan?’

‘Het is een vraaggesprek met meneer en mevrouw Morimoto.’

‘Wie zijn dat?’

‘Een stel schatten van mensen,’ zei Alex. ‘Huispersoneel. Ze zijn al in dienst van Tom Chelgrin vanaf de tijd dat Lisa... dat jij vijf jaar was.’

‘Heeft de senator een echtpaar uit Japan over laten komen om voor hem het huishouden te doen?’

‘Nee, nee. Ze waren allebei kinderen van ouders die vanuit Japan naar Amerika zijn geëmigreerd. Ik geloof dat ze uit San Francisco kwamen.’

‘Maar goed, het is toch wel gek, zoals je al zei. Nu is er ook een Japanse schakel tussen Lisa en mij.’

‘Je hebt het belangrijkste nog niet gehoord.’

Fronsend vroeg ze: ‘Denk je soms dat het echtpaar Morimoto iets te maken heeft gehad met mijn... met de verdwijning van Lisa?’

‘Helemaal niet. Het zijn brave mensen. Zonder een spoor van misdadige aanleg. Bovendien waren ze niet op Jamaica toen Lisa verdween. Ze waren in het huis van de senator in Virginia, in de buurt van Washington.’

‘Wat vind je dan precies zo vreemd aan hen?’

Terwijl hij het verslag van het vraaggesprek met de Morimoto’s doorbladerde, zei hij: ‘Nou... de Morimoto’s waren altijd in de buurt, dag in dag uit, toen Lisa opgroeide. Fumi was de kokkin. En ze deed ook licht huishoudelijk werk. Haar man, Koji, was een combinatie van huismeester en butler. Zij pasten altijd op Lisa toen ze nog klein was en ze was dol op hen. Ze heeft een heleboel Japans van hen opgepikt. Dat vond de senator prima. Naar zijn idee was het goed om kinderen vreemde talen te leren als ze nog heel jong waren en minder geestelijke remmingen hadden tegen studeren. Hij stuurde Lisa naar een lagere school waar ze al in de eerste klas Franse les kreeg...’

‘Ik spreek Frans.’

‘... en waar ze in de derde klas met Duits begon.’

‘Ik spreek ook Duits,’ zei Joanna.

Ze voegde die twee dingen toe aan haar lijst met overeenkomsten. De pen trilde een beetje in haar vingers.

‘Wat ik dus eigenlijk wil zeggen,’ zei Alex, ‘is dat Tom Chelgrin de Morimoto’s gebruikte om Lisa Japans te leren. Ze sprak het vloeiend. Beter dan Frans en Duits.’

Joanna keek op van de lijst die ze opstelde. Ze werd een beetje duizelig. ‘Mijn god.’

‘Ja. Dat kan gewoon geen toeval zijn.’

‘Maar ik heb in Engeland Japans leren spreken,’ hield ze vol.

‘O ja?’

‘Op de universiteit... en van mijn vriendje.’

‘O ja?’

Ze staarden elkaar aan.

Joanna begon zo langzamerhand het idee te krijgen dat iets wat onmogelijk had geleken toch heel waarschijnlijk was.

28

Joanna vond de brieven in de kast in haar slaapkamer, onder in een doos met kiekjes en andere aandenkens. Ze vormden een klein pakje, samengebonden met een verschoten geel lint. Ze nam ze mee naar de woonkamer en gaf ze aan Alex. ‘Ik weet eigenlijk niet eens waarom ik die al die jaren bewaard heb.’

‘Waarschijnlijk omdat tegen je gezegd is dat je ze moest bewaren.’

‘Wie zou dat tegen me gezegd hebben?’

‘De mensen die Lisa ontvoerd hebben. De mensen die met je hersenen geknoeid hebben. Dit soort brieven is een oppervlakkig bewijs van je identiteit als Joanna Rand.’

‘Niet meer dan oppervlakkig?’

‘Laten we maar eens kijken.’

Het pakje bevatte vijf brieven, waarvan er drie afkomstig waren van J. Compton Woolrich, een Londense advocaat en de executeur-testamentair van de erfenis van Robert en Elizabeth Rand. In de laatste brief van Woolrich stond dat er een cheque bijgesloten was à raison van meer dan driehonderdduizend dollar, zijnde het bedrag van de erfenis na aftrek van belastingen.

Wat Joanna betrof, maakte dat geld van Woolrich korte metten met de samenzweringstheorie van Alex.

‘Heb je die cheque ook werkelijk ontvangen?’ vroeg hij.

‘Ja.’

‘En je kon hem innen? Heb je het geld gekregen?’

‘Tot de laatste cent. En aangezien het om zo’n grote erfenis ging, moeten mijn vader en moeder – Robert en Elizabeth – ook echt hebben bestaan.’

‘Dat kan best,’ zei Alex weifelend. ‘Dat ze echt hebben bestaan. Maar zelfs als dat het geval is, hoeft het nog niet te betekenen dat jij ook hun dochter was.’

‘Hoe kan ik anders dat geld van hen geërfd hebben?’

In plaats van antwoord te geven las hij de twee laatste brieven, die allebei afkomstig waren van de afdeling Claims van de United British-Continental Insurance Association, Limited. Na ontvangst van de officiële overlijdenscertificaten waarin de gerechtelijke lijkschouwer de dood bevestigde van Robert Rand en Elizabeth Rand-Henderson had British-Continental besloten de levensverzekering van Robert uit te betalen en het volle bedrag overgemaakt naar Joanna, de enige nog in leven zijnde erfgename. Het bedrag dat ze had ontvangen – als aanvulling op de driehonderdduizend dollar die resulteerde uit het te gelde maken van de nalatenschap – was honderdduizend pond sterling minus de daarover verschuldigde belasting.

‘Honderdduizend pond. Meer dan honderdvijftigduizend dollar. En dat heb je ook ontvangen?’ vroeg Alex.

‘Ja.’

‘Dat is een smak geld.’

‘Inderdaad,’ beaamde Joanna. ‘Maar dat had ik vrijwel allemaal nodig om dit pand te kopen en het te renoveren. Er moest een boel aan gebeuren. En wat er nog over was, had ik vervolgens nodig om de Moonglow draaiend te houden tot de club winstgevend werd... maar dat duurde goddank niet lang.’

Alex keek de brieven nog eens door, hield op toen hij de laatste brief van de Londense advocaat had gevonden en zei: ‘Die Woolrich... heb je alle zaken met hem per post en per telefoon afgewikkeld?’

‘Natuurlijk niet.’

‘Heb je hem in levenden lijve ontmoet?’

‘Ja hoor, heel vaak.’

‘Wanneer? Waar?’

‘Hij was mijn vaders... hij was de advocaat van Robert Rand. Ze waren ook met elkaar bevriend. Hij kwam minstens drie of vier keer per jaar bij ons in het appartement in Londen eten.’

‘Wat was hij voor een man?’

‘Heel vriendelijk en zachtaardig,’ zei Joanna. ‘Nadat mijn ouders bij dat ongeluk in de buurt van Brighton de dood hadden gevonden – nou ja, als het tenminste mijn ouders waren – is meneer Woolrich me een paar keer komen opzoeken. En niet alleen wanneer hij ergens toestemming voor nodig had of me iets moest laten tekenen om de nalatenschap af te wikkelen. Hij kwam vaak op bezoek. Ik zat echt vreselijk in de put. Hij deed zijn best om me op te vrolijken. Ik weet niet hoe ik het zonder hem had moeten redden. Hij was een echte grappenmaker. Iedere keer als hij bij me langskwam, had hij weer een paar nieuwe grapjes. En ze waren meestal ook heel leuk. Hij probeerde me altijd aan het lachen te maken. Hij was buitengewoon begripvol. Als er iets zakelijks te bespreken was, hoefde ik nooit naar zijn kantoor te komen. Hij kwam altijd naar mij toe. Hij heeft me echt nooit tegen de haren in gestreken. Hij was hartelijk en vol begrip. Hij was heel aardig. Ik mocht hem graag.’

Alex zat haar met samengeknepen ogen strak aan te kijken, plotseling weer van top tot teen de detective. ‘Heb je goed naar jezelf geluisterd?’

‘Wat?’

‘Zoals je klonk.’

‘Hoe klonk ik dan?’

In plaats van antwoord te geven stond hij op en begon te ijsberen. ‘Vertel me eens een van zijn grapjes.’

‘Grapjes?’

‘Ja. Vertel me er eens een.’

‘Dat meen je niet. Die kan ik me echt niet herinneren. Niet na al die jaren.’

‘Zijn grapjes waren meestal heel leuk. Daar legde je echt de nadruk op. Dan lijkt het me ook vrij logisch dat je je er minstens één kunt herinneren.’

Ze snapte niet waarom hij dat zo belangrijk vond. ‘Nou, dat is niet zo. Het spijt me. Maakt het iets uit?’

Hij hield op met zijn gedrentel en keek strak op haar neer.

Die ogen. Opnieuw voelde ze de kracht die erin school. Hij kon haar met één blik ontwapenen. Ze dacht dat ze voldoende weerstand had tegen de uitwerking ervan, maar dat was niet zo. Paranoia welde in haar op, een pure doodsangst omdat ze niets verborgen kon houden en zich nergens kon verstoppen. Maar ze onderdrukte de vlaag van achtervolgingswaanzin en kreeg zichzelf weer in de hand.

‘Als je je een van zijn grapjes zou kunnen herinneren,’ zei Alex, ‘zou dat je verhaal een stuk geloofwaardiger maken. Dan zou je een schijn van waarheid geven aan wat nu eerlijk gezegd niets meer is dan een vage herinnering.’

‘Ik probeer heus niets te verbergen. Ik vertel je alles wat ik nog weet.’

‘Dat snap ik ook wel. Dat zit me nou juist zo dwars.’ Alex ging weer naast haar zitten. ‘Is je niets vreemds opgevallen aan de manier waarop je net al die dingen over Woolrich vertelde?’

‘Iets vreemds?’

‘Je stem veranderde. In feite veranderde je hele manier van doen. Het was nauwelijks merkbaar, maar ik zag het meteen. Zodra je over die Woolrich begon te praten, sprak je in... haast monotoon, met korte, afgebeten zinnetjes... alsof je iets opdreunde dat je uit je hoofd had geleerd.’

‘Kom nou, Alex. Je doet net alsof ik een zombie ben. Dat heb je je echt verbeeld.’

‘Mijn beroep is geen kwestie van verbeelding maar van opmerkzaamheid. Vertel me eens iets meer over die Woolrich. Hoe ziet hij eruit?’

‘Maakt dat echt wat uit?’

Alex reageerde als door een wesp gestoken. ‘Kun je je dat ook niet herinneren?’

Ze zuchtte. ‘Hij was in de veertig toen mijn ouders overleden. Een slanke man. Een meter vijfenzeventig. Hij zal tussen de zestig en de vijfenzestig kilo hebben gewogen. Nerveus type. Hij sprak heel snel. Energiek. Hij had een scherp gezicht. Bleek. Dunne lippen. Bruine ogen. Bruin haar, dat al wat dunner begon te worden. Hij droeg een bril met een zwaar schildpadmontuur en hij...’

Joanna hield midden in de zin op omdat ze plotseling zelf ook hoorde wat Alex al eerder was opgevallen. Ze klonk alsof ze op school voor de klas stond en een gedicht opdreunde dat ze uit haar hoofd had moeten leren. Het was gewoon griezelig en ze huiverde.

‘Sta je schriftelijk in contact met Woolrich?’ vroeg Alex.

‘Bedoel je of ik hem brieven schrijf? Waarom zou ik?’

‘Hij was een vriend van je vader.’

‘Het was maar een oppervlakkige vriendschap, ze waren geen boezemvrienden.’

‘Maar jij beschouwde hem ook als een vriend.’

‘Nou ja, in zekere zin was hij dat ook.’

‘En na alles wat hij voor je heeft gedaan toen je zo in de put zat...’

‘Misschien had ik inderdaad contact met hem moeten blijven houden.’

‘Dat zou beter bij je persoonlijkheid hebben gepast, vind je ook niet? Je bent geen onnadenkend type.’

‘Maar je weet hoe dat gaat. Vrienden verliezen elkaar uit het oog.’

‘Niet altijd.’

‘Nou ja, in het algemeen wel als je achttienduizend kilometer van elkaar komt te zitten.’ Ze fronste. ‘Je maakt dat ik me schuldig ga voelen.’

Alex schudde zijn hoofd. ‘Je begrijpt niet wat ik bedoel. Kijk, als Woolrich echt een vriend van je vader was en als hij inderdaad zo behulpzaam is geweest na dat ongeluk in Brighton, zou je automatisch contact met hem hebben gehouden, in ieder geval de eerste paar jaar. Dat ligt in jouw aard. Voor zover ik je ken, is het heel ongewoon voor jou om een vriend zo snel en gemakkelijk aan de kant te zetten.’

Joanna glimlachte treurig. ‘Je idealiseert me.’

‘Nee, ik weet best dat je ook fouten hebt. Maar ondankbaarheid hoort daar niet bij. Volgens mij heeft die J. Compton Woolrich nooit bestaan – en daarom was je ook niet in staat om contact met hem te houden.’

‘Maar ik kan me hem nog heel goed herinneren!’ zei Joanna nijdig.

‘Ik heb al gezegd dat iemand ervoor heeft gezorgd dat je je allerlei dingen herinnert die nooit zijn gebeurd.’

‘Geprogrammeerd,’ zei ze sarcastisch.

‘Ik zit heel dicht bij de waarheid,’ zei hij zelfverzekerd. ‘Besef je wel hoe gespannen je bent geraakt door alles wat ik tegen je heb gezegd?’

Ze besefte ineens dat ze voorovergebogen zat, met opgetrokken schouders en in elkaar gedoken, alsof ze ieder moment een klap in haar nek verwachtte. Ze zat zelfs op haar nagels te bijten. Ze leunde achterover op de bank en probeerde zich te ontspannen.

‘Ik heb zelf gehoord hoe mijn stem veranderde toen ik je vertelde hoe Woolrich eruitzag. Heel monotoon. Het is doodeng. En als ik probeer om me meer te herinneren dan die paar dingen die ik nog weet... dan lukt me dat niet. Ik kan de beelden niet inkleuren, niet verbijzonderen. Alles is heel... ongenuanceerd. Alsof ik naar foto’s zit te kijken, of naar een schilderij. Maar ik heb die brieven wel degelijk van hem ontvangen.’

‘Dat is ook iets wat me dwarszit. Je zei dat Woolrich na het ongeluk vaak bij je op bezoek kwam.’

‘Ja, dat klopt.’

‘Maar waarom zou hij dan die brieven hebben geschreven?’

‘Nou ja, hij moest natuurlijk uit voorzorg...’ Joanna fronste. ‘Ik mag hangen als ik dat weet. Daar heb ik nog nooit over nagedacht.’

Alex schudde het pakje brieven heen en weer alsof hij hoopte dat er een of ander geheim uit zou vallen. ‘Er staat niets in deze drie brieven dat absoluut schriftelijk tegenover jou bevestigd moest worden. Hij kon dit allemaal ook onder vier ogen hebben geregeld. Hij had je die cheque helemaal niet per post hoeven te sturen.’ Alex gooide de brieven op de salontafel. ‘De enige reden waarom je die hebt ontvangen, is om je wat oppervlakkig bewijsmateriaal te bezorgen met betrekking tot je gefingeerde afkomst.’

‘Als meneer Woolrich nooit heeft bestaan... en als Robert en Elizabeth Rand nooit hebben bestaan... wie heeft me dan verdomme die driehonderdduizend dollar gestuurd?’

‘Misschien is dat bedrag afkomstig van de mensen die je hebben ontvoerd toen je nog Lisa Chelgrin was. Om de een of andere reden wilden ze je een goede start bezorgen in je nieuwe identiteit.’

‘Je draait de hele zaak om,’ zei ze verwonderd. ‘Ontvoerders willen geld hebben in plaats van het weg te geven.’

‘We hebben het niet over doorsneeontvoerders. Ze hebben de senator nooit een verzoek om losgeld gestuurd. Hun motieven waren kennelijk heel ongewoon.’

‘O ja? Maar wie waren het dan?’

‘Misschien kunnen we daar wel achter komen.’ Hij wees naar de telefoon, die op een rozenhouten bureautje in de hoek van de woonkamer stond. ‘Om te beginnen zou je kunnen proberen om J. Compton Woolrich op te bellen.’

‘Ik dacht dat je van mening was dat hij nooit heeft bestaan.’

‘Er staat een telefoonnummer op zijn briefpapier. We zijn verplicht het te proberen, ook al leidt het nergens toe. En daarna bellen we ook naar de United British-Continental Insurance Association.’

‘Schieten we daar dan wel iets mee op?’

‘Nee. Maar ik wil toch dat je hen opbelt, om dezelfde reden dat een nieuwsgierig jongetje met een stok in een horzelnest prikt om te zien wat er gebeurt.’

29

Joanna ging aan het rozenhouten bureautje met de telefoon zitten. Alex trok een stoel bij en ging zo dicht naast haar zitten dat hij kon meeluisteren als ze de hoorn iets van haar oor af hield.

Middernacht in Kyoto betekende dat het in Londen twee uur ’s middags was, en de telefoniste van de verzekeringsmaatschappij nam op nadat de telefoon twee keer was overgegaan. Ze had een lieve, meisjesachtige stem. ‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’

‘Spreek ik met British-Continental Insurance?’ vroeg Joanna.

De telefoniste was even stil en zei toen: ‘Ja.’

‘Ik wil graag iemand van uw afdeling Claims spreken.’

‘Weet u de naam van de persoon die uw claim in behandeling heeft?’

‘Nee,’ zei Joanna. ‘Maar het maakt niet uit wie ik aan de lijn krijg.’

‘Om welke soort verzekering gaat het?’

‘Een levensverzekering.’

‘Een moment alstublieft.’

Een tijdlang was er niets anders op de lijn te horen dan geruis: een voortdurend gesis en gesputter.

Daarna kwam de man van de afdeling Claims eindelijk aan de lijn. Hij beet zijn woorden af met een doelmatigheid die aan een vlijmscherp mes deed denken. ‘U spreekt met Phillips. Kan ik u misschien helpen?’

Joanna vertelde hem het verhaal dat ze samen met Alex in elkaar had gezet: na al die jaren wilde de Japanse belasting zich er nogmaals van verzekeren dat het geld waarmee ze haar bestaan in Japan had opgebouwd niet daar door haarzelf of iemand anders was verdiend. Ze moest de herkomst van haar oorspronkelijke kapitaal aantonen om te voorkomen dat ze een navordering zou krijgen. Helaas had ze de begeleidende brief bij de cheque van de verzekeringsmaatschappij weggegooid.

Ze vond zelf dat ze heel overtuigend klonk. Zelfs Alex scheen dat te denken, want hij knikte haar een paar keer toe om aan te geven dat ze het keurig deed.

‘En nu vroeg ik me dus af, meneer Phillips, of u me nog een kopie van die brief toe zou kunnen sturen, zodat ik de belastingen hier tevreden kan stellen.’

‘Wanneer hebt u die cheque ontvangen?’ vroeg Phillips.

Joanna gaf hem de datum door.

‘O, dan kan ik u niet helpen. Ons archief gaat niet zo ver terug.’

‘Wat is er dan mee gebeurd?’

‘Vernietigd. We komen altijd archiefruimte te kort. We zijn wettelijk verplicht om alle stukken zeven jaar te bewaren. Om eerlijk te zijn sta ik ervan te kijken dat ze u daar nu nog over lastig vallen. Bestaat er in Japan geen verjaringstermijn?’

‘Niet voor belastingen,’ zei Joanna. Ze had geen flauw idee of dat waar was. ‘Maar omdat tegenwoordig alles de computer in gaat, had ik eigenlijk verwacht dat er geen gegevens meer vernietigd worden.’

‘Nou, het spijt me, maar we hebben ze niet meer.’

Ze dacht even na en vroeg toen: ‘Meneer Phillips, werkte u al voor British-Continental toen mijn claim werd uitbetaald?’

‘Nee. Ik zit hier pas acht jaar.’

‘En hoe zit het dan met de andere mensen van uw afdeling? Is er niemand meer die daar twaalf jaar geleden ook al werkte?’

‘O ja, een heel stel.’

‘Denkt u dat een van hen zich misschien iets zou herinneren?’

‘Denkt u dat iemand zich na twaalf jaar nog de uitbetaling van een doodgewone levensverzekering zou herinneren?’ vroeg Phillips ongelovig. ‘Dat lijkt me hoogst onwaarschijnlijk.’

‘Maar zou u toch eens voor mij rond willen vragen?’

‘U bedoelt nu, terwijl u helemaal vanuit Japan belt?’

‘O nee. Ik zou het bijzonder op prijs stellen als u gewoon probeert erachter te komen als u even tijd hebt. En dat u me meteen schriftelijk op de hoogte stelt als er iemand is die zich toch nog iets herinnert.’

‘Een herinnering is geen juridisch bewijs,’ zei Phillips aarzelend. ‘Ik weet niet zeker of u er iets mee opschiet als iemand zich dat weer voor de geest kan halen.’

‘Het kan in ieder geval geen kwaad,’ zei ze.

‘Nee, dat denk ik ook niet. Goed, ik zal het vragen.’

Joanna gaf Phillips haar adres, bedankte hem en verbrak de verbinding.

‘Ze hebben het hele archief vernietigd. Lekker handig,’ zei Alex zuur.

‘Maar het bewijst niets.’

‘Precies. Het bewijst niets... hoe je het ook bekijkt.’

Om twintig over twaalf Japanse tijd kreeg Joanna contact met het nummer dat ze op het indrukwekkende, zwaar geschepte briefpapier van J. Compton Woolrich hadden aangetroffen.

De vrouw die in Londen de telefoon beantwoordde, had nog nooit gehoord van een advocaat die Woolrich heette. Ze was de eigenaar en beheerder van een antiekwinkel in Jermyn Street. Ze had het nummer al meer dan acht jaar. Ze wist niet van wie het was geweest voordat zij haar winkel had geopend.

Alweer een blinde muur.

30

De Moonglow Lounge was al vroeg dichtgegaan, om halftwaalf ’s avonds, bijna een uur geleden, en het personeel was allang naar huis toen Joanna het tweede telefoontje naar Londen afrondde. Er klonk geen muziek meer van beneden en zonder achtergrondmuziek leek de winterse nacht onnatuurlijk stil en achter de ramen ook onmogelijk donker.

Joanna klikte de cd-speler aan. Bach.

Ze ging naast Alex op de bank zitten en ze bleven verder bladeren door de grijs-met-groene archiefmappen van de Bonner-Hunter Company die op de salontafel lagen opgestapeld.

Plotseling zei Alex: ‘Verdraaid nog aan toe!’ Hij pakte een stel glanzende zwart-witfoto’s van twintig bij vijfentwintig centimeter uit een van de mappen. ‘Kijk hier eens naar. Vergrotingen van de duimafdrukken van Lisa Chelgrin. De ene hebben we van haar rijbewijs af gehaald en de andere vonden we op de klokradio in haar slaapkamer. Die was ik helemaal vergeten.’

‘Onweerlegbaar bewijsmateriaal,’ zei Joanna zacht, en ze wenste half en half dat de vergrotingen niet in de map hadden gezeten.

‘We hebben een stempelkussen nodig. En zacht papier... dat toch niet al te absorberend is. We willen een duidelijke afdruk, geen nietszeggende inktvlek. En we moeten ook een vergrootglas hebben.’

‘Aan dat papier kan ik je wel helpen,’ zei ze. ‘En ook aan een stempelkussen. Maar niet aan dat vergrootglas. Hoewel... ik heb een presse-papier waar je misschien iets aan hebt.’

Ze liep voor hem de woonkamer uit, de smalle trap af naar haar kantoor op de begane grond.

De presse-papier was een heldere, vijf centimeter dikke lens met een diameter van tien centimeter. Er zat geen handvat aan en optisch was het blok niet helemaal zuiver. Maar toen Alex het boven het openliggende grootboek met Joanna’s keurige handschrift hield, leken de letters en de cijfers vier of vijf keer groter dan wanneer hij ze met het blote oog bekeek.

‘Daar kan ik me wel mee redden,’ zei hij.

Joanna pakte het stempelkussen en het papier uit de middelste la van haar bureau. Na een paar mislukte pogingen slaagde ze erin om twee vlekvrije duimafdrukken te produceren.

Alex legde ze naast de foto’s. Terwijl Joanna haar met inkt besmeurde vingers schoonpoetste met behulp van papieren zakdoekjes en spuug, gebruikte hij de lens om de afdrukken met elkaar te vergelijken.

Toen Joanna haar vingers zo schoon had gekregen als ze zonder warm water en zeep voor elkaar kon krijgen, gaf Alex haar het vergrootglas.

‘Ik weet niet waar ik naar moet kijken,’ zei ze.

‘Kijk maar, dan laat ik je dat wel zien.’

‘Kun je niet gewoon meteen zeggen waar het op staat?’ vroeg ze ongeduldig.

‘Natuurlijk.’ Hij aarzelde even. ‘Jouw vingerafdrukken zijn identiek aan die van Lisa.’

31

Toen Mariko eindelijk vanuit het ziekenhuis, waar ze aan het bed van Wayne Kennedy had gezeten, terug was in de Moonglow Lounge, zaten Alex en Joanna aan de keukentafel op haar te wachten. Ze hadden thee gezet en een stapel boterhammetjes gemaakt.

Mariko was doodmoe, omdat ze de afgelopen zesendertig uur maar drie uur had geslapen. Ze voelde zich smerig en haar ogen brandden. Haar loodzware en opgezwollen voeten en benen voelden aan als die van een oude vrouw.

Joanna en Alex wilden precies weten hoe het met Wayne Kennedy ging, maar Mariko had weinig meer te vertellen dan dat ze diep onder de indruk was van zijn kracht en zijn vitaliteit. Kennedy was om kwart voor zeven ’s avonds bijgekomen uit de verdoving, maar pas om een uur of negen, toen hij klaagde dat hij een droge mond en honger als een paard had, was hij weer helemaal bij zijn positieven. De verpleegkundigen hadden hem ijsblokjes gegeven om op te zuigen, maar hij kreeg zijn avondeten via een infuus, ook al had hij om gebakken eieren met spek gevraagd.

‘Heeft hij veel pijn?’ vroeg Alex.

‘Een beetje. Maar het meeste wordt met behulp van medicijnen onderdrukt.’

Toen Wayne van dr. Ito te horen had gekregen dat hij nog zeker een maand in het ziekenhuis moest blijven en dat hij misschien nog een keer geopereerd zou moeten worden, was hij niet bij de pakken neer gaan zitten maar had voorspeld dat hij binnen een week ontslagen zou worden en over twee weken weer aan het werk zou zijn. Mariko had verwacht dat het haar de grootste moeite zou kosten om hem een beetje op te vrolijken, maar hij was heel opgewekt geweest en voor hij eindelijk in slaap was gevallen had hij haar een heleboel grappige verhalen verteld over zijn werk bij het beveiligingsbedrijf in Chicago.

‘Heeft de politie hem ondervraagd?’ vroeg Alex.

‘Nog niet,’ zei Mariko. ‘Morgenochtend pas. Ik benijd hun niets als ze denken dat ze meer uit Wayne zullen krijgen dan hij van jou mag vertellen, Alex-san. Ze zullen hun handen vol aan hem hebben, ook al ligt hij in een ziekenhuisbed met één been in tractie.’

Terwijl ze hun vertelde hoe het met Wayne ging, had Mariko zich tevredengesteld met een kopje thee. Maar inmiddels was ze uitgehongerd. Ze deed zich tegoed aan haar deel van de boterhammetjes, terwijl Joanna en Alex haar alles vertelden over het Chelgrin-dossier, de twee telefoontjes naar Londen en de duimafdrukken.

Hoewel Mariko door al die verbijsterende onthullingen vergat hoe moe ze was, vond ze de manier waarop ze zich gedroegen even spannend als wat ze haar te vertellen hadden. Ze voelden zich op hun gemak bij elkaar. Joanna zat met onmiskenbare genegenheid en vertrouwen naar Alex te kijken... alsof ze bepaalde rechten op hem had. Hij had bij wijze van uitzondering zijn colbert uitgetrokken en zijn das afgedaan en zijn hemdsmouwen opgerold. Hij had zelfs zijn schoenen uitgeschopt, hoewel Joanna de Japanse traditie om binnenshuis geen schoenen te dragen niet had overgenomen. Mariko had niet het idee dat ze al met elkaar naar bed waren geweest. Nog niet. Maar dat zou niet lang meer duren. Hun ogen en hun stemmen verraadden dat specifieke, verrukkelijke gevoel van opwinding vooraf.

Ze vroeg zich af hoeveel langer Alex nog zou volhouden dat liefde in werkelijkheid niet bestond.

Ze glimlachte en nam een slokje thee. ‘Wat ben je van plan nu je hebt geconstateerd dat die duimafdrukken identiek zijn? Ga je de senator bellen om het hem te vertellen?’

‘Nee. Nog niet,’ zei Alex.

‘Waarom niet?’

‘Ik heb een vaag vermoeden... dat hij op de een of andere manier bij de zaak betrokken is.’

Dat was kennelijk een idee dat hij nog niet eerder met Joanna besproken had, want ze leek verrast te zijn.

‘Ik denk dat de senator weet dat je hier in Kyoto zit, Joanna,’ zei Alex. ‘Volgens mij heeft hij altijd geweten wie zijn dochter heeft ontvoerd... en misschien heeft hij alles zelf wel in scène gezet.’

‘Maar waarom in godsnaam?’

Hij pakte Joanna’s hand en Mariko glimlachte opnieuw.

‘Het is maar een vermoeden,’ zei hij, ‘maar het zou een heleboel verklaren. Zoals waar al dat geld vandaan kwam waarmee jij een nieuw leven kon beginnen. We weten nu dat het niet afkomstig was uit de erfenis van de Rands of van Robert Rands levensverzekering.’

Mariko zette haar theekopje neer en depte haar lippen met een servet. ‘Laat me dat eens even op een rijtje zetten. De senator heeft dus zijn eigen dochter uit zijn vakantiehuis op Jamaica laten ontvoeren, haar gehersenspoeld en vervolgens geregeld dat ze een nieuw leven kon beginnen met een volkomen nieuwe identiteit?’

Alex knikte. ‘Ik wil niet beweren dat ik weet waaróm. Maar waar is al dat geld anders vandaan gekomen... als het niet afkomstig was van Tom Chelgrin?’

Mariko zei stomverbaasd: ‘Maar hoe kan een vader zijn eigen dochter wegsturen? Hoe zou hij ooit nog gelukkig kunnen zijn als hij weet dat hij haar nooit weer zal zien?’

‘Hier in Japan,’ zei Alex, ‘zijn de mensen zich bewust van het verband tussen de opeenvolgende generaties, jullie hebben een sterke familieband. Waar ik vandaan kom, is dat niet altijd het geval. Mijn eigen ouders waren verslaafd aan de drank. Ze hebben me bijna kapotgemaakt – zowel emotioneel als fysiek.’

‘Die hebben we hier ook. Het zijn beesten.’

‘Maar minder dan bij ons.’

‘Eén is al te veel. Maar wat Joanna’s vader volgens jou heeft gedaan... dat gaat me nog steeds boven mijn pet.’

Alex schonk haar zo’n aantrekkelijke glimlach dat Mariko heel even wenste dat zij hem het eerst had ontmoet, voordat Joanna hem ooit onder ogen had gehad en voordat hij Joanna had gezien. Hij zei: ‘Het gaat je boven je pet omdat jij zo ongelooflijk beschaafd bent, Mariko.’

Ze bloosde en accepteerde het compliment met een lichte hoofdbuiging.

‘Er is toch iets waar je geen rekening mee hebt gehouden,’ zei Joanna tegen Alex. ‘De senator heeft jou in dienst genomen om zijn dochter te vinden en een klein vermogen aan die naspeuringen uitgegeven. Waarom zou hij dat hebben gedaan als hij wist waar ze was?’

Terwijl hij nog een kopje thee voor zichzelf inschonk, zei Alex: ‘Om iedereen op een dwaalspoor te zetten. Hij speelde de getroffen vader wie niets te veel was en die bereid was elk bedrag te betalen om zijn dochter terug te krijgen. Wie zou hem ervan verdenken dat hij bij de zaak betrokken was? En hij kon zich dat soort dure spelletjes best veroorloven.’

Joanna reageerde grimmig. ‘Wat hij mij heeft aangedaan – áls hij dat tenminste heeft gedaan – was geen spelletje meer. Vanaf het moment dat je het voor het eerst over Tom Chelgrin hebt gehad, woensdag in de taxi, heb je niet onder stoelen of banken gestoken dat je hem niet mag en dat je hem niet vertrouwt. Maar waarom niet?’

‘Hij probeert iedereen naar zijn hand te zetten.’

‘Dat doen alle politici toch?’

‘Maar daarom hoef ik hen nog niet aardig te vinden. En Chelgrin is gladder dan de meeste politici. Het is een slijmerd.’ Alex pakte nog een boterham, aarzelde en legde het brood weer neer zonder er een hap van te hebben genomen. Hij had kennelijk geen trek meer. ‘Ik heb veel met Chelgrin opgetrokken en ik kwam uiteindelijk tot de conclusie dat hij maar vier gelaatsuitdrukkingen had als hij zich in het openbaar vertoonde: een sombere, aandachtige blik als hij net deed alsof hij luisterde naar de opvattingen van een van zijn kiezers; een vaderlijke glimlach waarbij overal in zijn gezicht lachrimpeltjes verschenen, maar die in feite flinterdun was; een strenge frons als hij wilde overkomen als een keiharde onderhandelaar; en verdriet bij het overlijden van zijn vrouw, bij de verdwijning van zijn dochter, of bij gelegenheden dat Amerikaanse soldaten ergens ver weg de dood vonden. Maskers. Hij heeft een heel stel maskers. Ik denk dat hij het nog veel leuker vindt om mensen naar zijn pijpen te laten dansen dan de gemiddelde politicus. Het is voor hem bijna een vorm van masturbatie.’

‘Oef!’ zei Joanna.

‘Het spijt me als ik een beetje overdreven klink als ik het over hem heb,’ zei Alex. ‘Maar dit is de eerste keer dat ik de kans krijg om iemand te vertellen hoe ik werkelijk over die man denk. Hij was een belangrijke cliënt, dus ik heb mijn ware gevoelens altijd verborgen gehouden. Maar ondanks al het geld dat hij uitgaf om Lisa te vinden en al zijn gejammer over het verlies van zijn kleine meid heb ik nooit geloofd dat hij echt zo kapot was van haar verdwijning als iedereen dacht. Hij leek... een hol vat. Hij straalde een bepaalde kilheid uit, alsof hij totaal geen inhoud had.’

‘Misschien is het dan verstandiger als we het hierbij laten.’

‘Daar pieker ik niet over.’

Joanna fronste. ‘Maar als de senator het soort man is dat jij schetst, als hij tot alles in staat is... dan is het voor ons allemaal waarschijnlijk beter om hem maar te vergeten. In ieder geval heb ik nu een idee waarom ik mezelf tot eenzaamheid heb gedwongen. Omdat ik zo geprogrammeerd ben. Meer hoef ik eigenlijk niet te weten. Ik kan best leven zonder precies te weten hoe het is gedaan, door wie en waarom.’

Mariko keek even naar Alex. Zijn blik kruiste de hare en hij was kennelijk net zo onthutst als zij. ‘Joanna-san, het is heel goed mogelijk dat je op dit moment het gevoel hebt dat je best zonder die wetenschap verder kunt leven, maar later verander je heus wel van gedachten. Dan zul je nieuwsgierig worden. Het zal langzaam maar zeker aan je beginnen te vreten. Een mens moet weten wie hij of zij is en waar hij of zij vandaan komt. Het is echt niet zaligmakend om daar niets vanaf te weten.’

‘En trouwens,’ zei Alex die voor een minder filosofische benadering koos, ‘het is toch al te laat om nu te besluiten de zaak te laten rusten. Daar zullen ze ons niet de kans voor geven. We zijn al te veel aan de weet gekomen.’

Joanna keek sceptisch. ‘Denk je dat ze zullen proberen om ons te vermoorden?’

‘Of nog erger.’

‘Is er dan nog iets ergers?’

Alex stond op, liep naar het kleine raam en bleef met zijn rug naar hen toe staan terwijl hij naar het Gion staarde en naar de donkere stad erachter. ‘Misschien worden we op een dag alle drie wakker in een ander deel van de wereld, met nieuwe namen, een nieuw verleden, een nieuw stel herinneringen en geplaagd door nachtmerries terwijl we ons er totaal niet van bewust zijn dat we ooit Joanna Rand, Mariko Inamura en Alex Hunter zijn geweest.’

Mariko zag Joanna wit wegtrekken, alsof het bleke maanlicht zich door het raam naar binnen had geboord en niets anders in de kamer verlichtte dan haar gezicht.

‘Zouden ze het echt opnieuw doen?’ vroeg Mariko.

Alex keerde zich af van het raam. ‘Waarom niet? Het is een efficiënte manier om ons tot zwijgen te brengen... zonder lijken na te laten waar de politie zich over op kan winden.’

‘Nee,’ zei Joanna. Ze zag er opgejaagd uit. ‘Moet alles wat me in Japan is overkomen, alles wat ik ben en wat ik wil worden... moet dat allemaal weer uit mijn geheugen worden gewist? Nee.’

Mariko huiverde bij het idee dat haar hele wezen weggevaagd en vervolgens vervangen zou worden, dat ze volslagen overgeleverd zou zijn aan de wil van anderen.

‘Maar waarom?’ wilde Joanna weten. Gefrustreerd liet ze haar gebalde vuist op tafel neerkomen, waardoor de kopjes op de schoteltjes stonden te rammelen. ‘Waarom is dat allemaal gebeurd? Het is te gek voor woorden, het slaat nergens op.’

‘De mensen die het hebben gedaan denken daar heel anders over,’ zei Alex.

‘En dat zouden wij ook doen als wij wisten wat zij weten,’ voegde Mariko eraan toe.

Alex knikte. ‘Precies. En we zullen pas veilig zijn als we inderdaad weten wat zij weten. Zodra we begrijpen wat het motief was om Lisa in Joanna te veranderen kunnen we de pers inschakelen en voor grote krantenkoppen zorgen. Als alle geheimen aan de openbaarheid worden prijsgegeven hebben de mensen die hierachter zitten geen enkele reden meer om ons te vermoorden of te hersenspoelen.’

‘Geen enkele reden behalve wraak,’ zei Joanna.

‘Dat is waar,’ gaf hij toe. ‘Maar misschien maakt dat voor hen niets meer uit als het spel uit is.’

‘Goed. Maar wat moeten we dan nu doen?’ vroeg Joanna.

‘Mariko-san,’ zei Alex, ‘jij hebt toch een oom die psychiater is? Gebruikt hij weleens hypnotische regressie om een patiënt te helpen?’

‘Ja.’ Mariko had al jarenlang geprobeerd om Joanna zo ver te krijgen dat ze een afspraak maakte met oom Omi, maar altijd zonder succes.

Alex zei tegen Joanna: ‘Hij kan de blokkade van je geheugen wegnemen en je helpen je die dingen te herinneren die we moeten weten.’

Joanna was sceptisch. ‘O ja? Wat dan?’

‘Bijvoorbeeld de naam van de man met de mechanische hand.’

Joanna beet op haar lip en trok een boos gezicht. ‘Van hem? Wat doet dat er nou toe? Dat is gewoon een figuur uit een droom.’

‘O? Weet je niet meer wat je woensdag over hem zei?’

Joanna schoof nerveus heen en weer op haar stoel, wierp een blik op Mariko, keek op de tafel neer en richtte haar ogen op haar eigen bleke, in elkaar gestrengelde handen.

‘In Kasteel Nijo?’ drong Alex aan.

‘Toen was ik hysterisch.’

‘Je zei dat het plotseling tot je door was gedrongen dat de man in je nachtmerrie iemand was die je werkelijk had gekend, niet zomaar een figuur uit een droom.’

‘Ja,’ zei ze met tegenzin. ‘Goed. Maar ik weet niet zeker of ik hem wel wil vinden.’

‘Tot je hem hebt gevonden en je weet wat hij je heeft aangedaan en waarom, kom je nooit van die nachtmerries af,’ zei Alex.

Joanna bleef naar haar handen staren, die ze zo stijf ineengestrengeld had dat de knokkels scherpe, witte knobbeltjes waren.

‘Als je die man met de mechanische hand ontmoet,’ zei Mariko, ‘als je van aangezicht tot aangezicht met hem staat, zul je tot de ontdekking komen dat hij in werkelijkheid niet half zo schrikwekkend is als in die nachtmerrie.’

‘Ik wou dat ik dat kon geloven,’ zei Joanna.

‘Het bekende,’ zei Mariko, ‘is nooit zo angstaanjagend als het onbekende. Verdomme, Joanna, je móét met oom Omi gaan praten.’

Joanna keek er echt van op toen ze Mariko hoorde vloeken.

Mariko zat er zelf ook van te kijken. Maar ze bleef aandringen. ‘Ik bel hem morgenochtend wel.’

Joanna aarzelde en knikte toen. ‘Goed. Maar jij moet wel met me meegaan, Alex.’

‘Een psychiater kan er best bezwaar tegen hebben dat ik over zijn schouder meekijk.’

‘Als jij niet mee kunt, ga ik niet.’

‘Ik weet zeker dat oom Omi dat helemaal niet erg vindt,’ zei Mariko. ‘Per slot van rekening is dit een speciaal geval.’

Joanna leunde opgelucht achterover op haar stoel.

‘Je zult het echt niet naar vinden, Joanna. Mijn oom Omi is geen Godzilla. Zijn adem is niet radioactief. En hij heeft geen reusachtige staart waarmee hij wolkenkrabbers omver kan smijten.’

Joanna kon zowaar een glimlachje opbrengen. ‘Je bent een echte vriendin, Mariko.’

‘Maar er zijn patiënten die heel zenuwachtig worden van zijn mechanische hand,’ zei Mariko en ze werd beloond toen Joanna uitbarstte in een gelach dat deed denken aan de muziek van zilveren belletjes die weerkaatst werd door de ruit die hen scheidde van het kille, waakzame aangezicht van de nacht.

32

De ademhaling van Ignacio Carrera was moeizaam maar regelmatig als een metronoom, alsof hij oefende op Pruisische marsmuziek die niemand anders kon horen. De halter waarmee hij stond te worstelen was zwaarder dan hij zelf was en te oordelen naar zijn wanhopige kreten die door de privéfitnessruimte weergalmden, ging het gewicht hem boven zijn macht.

Desondanks bleef hij zonder ophouden doorgaan. Als het doel binnen zijn bereik had gelegen, zou het de moeite niet waard zijn geweest. Zijn gezwoeg perste zweetdruppels uit hem die even helder waren als zuivere alcohol; het transpiratievocht stroomde over zijn gladde huid en droop van zijn oorlelletjes, zijn kin, zijn ellebogen en zijn vingertoppen. Hij droeg alleen een kort, koningsblauw sportbroekje en zijn opvallend krachtige lichaam glom als de spreekwoordelijke jongensdroom van brute, mannelijke kracht. Het geluid van gemarteld weefsel dat de geest gaf en de sterkere spieren die ervoor in de plaats groeiden, was bijna hoorbaar.

Iedere maandag, woensdag en vrijdag, zonder een enkele uitzondering, werkte Ignacio Carrera vlijtig aan zijn kuiten, zijn dijen, zijn billen, zijn heupen, zijn middel, zijn onderrug en zijn buik. Hij had wonderbaarlijke buikspieren, zijn buik was hard en hol als een plaat golfijzer. Op dinsdag, donderdag en zaterdag zwoegde hij hard om zijn borst, zijn bovenrug, zijn nek, zijn schouders, zijn biceps, zijn triceps en zijn onderarmen te verbeteren. Op de zevende dag nam hij rust, hoewel ledigheid hem nerveus maakte.

Ignacio hunkerde naar de transmutatie van zijn vlees... ieder onsje, iedere cel. Bij wijze van ontspanning las hij sciencefiction en zijn grootste verlangen was om een lichaam te hebben als een van die perfecte robots die af en toe in die boeken hun opwachting maakten: flexibel maar onkwetsbaar, exact in elke beweging en tot gratie in staat maar aangedreven door brute kracht.

Hij was pas achtendertig maar hij zag er veel jonger uit. Zijn haar was grof, dik en zwart en als hij trainde, droeg hij een felgele band om zijn hoofd om het uit zijn gezicht te houden. Met zijn sterke gelaatstrekken, zijn grote neus, zijn donkere, diepliggende ogen, zijn donkere huid en zijn hoofdband kon hij voor een Amerikaanse indiaan doorgaan.

Hij beweerde niet dat hij een indiaan, Amerikaan of uit andere contreien afkomstig was. Hij vertelde iedereen dat hij een Braziliaan was. Dat was een leugen.

In deftiger tijden was de fitnessruimte op de begane grond in het huis van Carrera een muziekkamer geweest, waarin gasten in avondkleding regelmatig avonden gewijd aan kamermuziek hadden bijgewoond. Aan de ene kant van de kamer was een rond podium waarop een piano had gestaan. Nu was de vloer van het enorme vertrek – negen bij negen meter – alleen bekleed met verspreid liggende vinyl matten en voornamelijk gemeubileerd met fitnesstoestellen. Langs het hoge plafond waren rijkversierde friezen aangebracht, witgeschilderd met toefjes bladgoud, en het pleisterwerk was lichtblauw.

Carrera bevond zich op het podium, waar hij zich gedroeg alsof hij een machine was, terwijl hij het gewicht voor de zoveelste maal grimmig een vast aantal keren met twee handen opdrukte. Zijn dwangmatige gedrag in zijn privéfitnessruimte was een weerspiegeling van de manier waarop hij alles in het leven aanpakte. Hij stierf liever dan te verliezen, ook al moest hij het alleen tegen zichzelf opnemen. Hij drukte het enorme gewicht keer op keer omhoog in een waas van pijn die hem als een nevel omgaf. Hij was vastbesloten om de tien pogingen af te maken, precies zoals hij dat in de loop der jaren al tienduizenden keren had gedaan.

Antonio Paz, een andere bodybuilder, die als lijfwacht en trainingspartner voor Carrera fungeerde, stond iets achter en naast zijn baas hardop te tellen bij iedere geslaagde poging. Paz was veertig jaar, maar hij zag er ook jonger uit. Met zijn een meter vijfentachtig was Paz zevenenhalve centimeter langer dan Carrera en ongeveer tien kilo zwaarder. Hij had een breed, plat gezicht met een laag voorhoofd. Hij beweerde ook Braziliaans te zijn, maar dat was hij niet.

‘Drie,’ zei Paz. Er moesten nog zeven pogingen worden afgewerkt. De telefoon ging. Carrera hoorde het geluid nauwelijks boven zijn eigen zwoegende ademhaling. Door een sluier van zweet en tranen van pijn keek hij toe hoe Paz de kamer door liep om het gesprek aan te nemen.

Breng de halter helemaal omhoog. Hou koste wat kost vast. Vier. Laat zakken. Rust. Breng weer omhoog. Hou vast. Vijf. Brandende longen. Laat zakken. Als een machine.

Paz stond snel in de telefoon te praten, maar Carrera kon niet verstaan wat hij zei. Hij hoorde niets anders dan zijn eigen ademhaling en het zware bonzen van zijn hart.

Opnieuw omhoog. Hou vast. Trillende armen. Kramp in de rug. Uitpuilende nekspieren. De pijn! Grandioos! Laat zakken.

Paz liet de hoorn naast de telefoon liggen en kwam terug naar het podium. Hij ging weer op dezelfde plek staan en wachtte.

Carrera bracht het gewicht nog vier keer omhoog en toen hij aan het eind van de reeks de halter neerlegde, had hij het gevoel dat de adrenaline met liters tegelijk door zijn lijf vloeide. Hij zweefde, hij was lichter dan lucht. Van gewichtheffen werd hij nooit moe. Integendeel, hij werd overstelpt door een bruisend gevoel van bevrijding.

Het enige waar hij in feite even opgewonden van raakte, was moorden. Carrera vond niets heerlijker dan moorden. Mannen. Vrouwen. Kinderen. Het geslacht of de leeftijd van de prooi maakte hem niets uit.

Uiteraard kreeg hij niet vaak de kans om iemand te doden. Zeker niet zo vaak als hij met gewichten stoeide en niet half zo vaak als hij graag zou hebben gewild.

Paz pakte een handdoek van een stoel aan de rand van het podium en gaf die aan Carrera. ‘Ik heb Marlowe aan de lijn vanuit Londen.’

‘Wat wil hij?’

‘Dat wou hij niet zeggen. Behalve dat het dringend is.’

De beide mannen spraken Engels alsof ze de taal op een of andere dure school in Engeland hadden geleerd, maar ze hadden geen van beiden op een dergelijk instituut gezeten.

Carrera stapte het podium af en begaf zich naar de telefoon om de zaak met Marlowe af te handelen. Hij bewoog zich niet voort met de zware, vastberaden tred van zijn lijfwacht, maar liep zo licht en gracieus dat het leek alsof hij geen last had van de zwaartekracht.

De telefoon stond op een tafel bij een van de hoge glas-in-loodramen. De gobelingordijnen waren open, maar het licht in de kamer kwam voornamelijk van de gigantische kroonluchter boven het podium, die met honderden kristallen kraaltjes en hangers hing te schitteren als een regenboog. Nu, laat in de middag, was het zonlicht zwak en grauw getint door kolkende wolkenpartijen die zwanger waren van sneeuw. Het leek nauwelijks in staat om door de ruitjes naar binnen te dringen. Achter het glas-in-lood lag het Zwitserse Zürich: het felblauwe meer, de kristalheldere rivier de Limmat, de massieve kerken, de discrete banken, de solide gebouwde huizen, de glazen kantoorgebouwen, de oude gildehuizen, de twaalfde-eeuwse Grossmünster-kathedraal en de rookvrije fabrieken... een fascinerende mengeling van drukkende, gotische somberheid en alpencharme, modern en middeleeuws. De stad glooide langs de heuvels omlaag en strekte zich uit langs de oevers van het meer, en het huis van Carrera stond er ver boven. Het uitzicht was adembenemend en de telefoontafel leek op het topje van de wereld te staan.

Carrera pakte de hoorn op. ‘Marlowe?’

‘Goeie middag, Ignacio.’

Carrera liet zijn schouders rollen en deed rekoefeningen terwijl hij zei: ‘Wat is er aan de hand?’

Hij kon vrijuit met Marlowe praten, want zowel zijn telefoon als die in Londen was voorzien van uiterst moderne scramblerapparatuur die afluisteren vrijwel onmogelijk maakte.

Marlowe zei: ‘Een paar uur geleden heeft Joanna Rand British-Continental opgebeld met vragen over de uitbetaling van de levensverzekering van haar vader.’

‘Heb jij met haar gesproken?’

‘Iemand anders. En pas een paar minuten geleden kreeg ik het ook te horen, alsof het totaal niet belangrijk was. Er zit hier een stel idioten.’

‘Wat heeft die idioot van jou tegen haar gezegd?’

‘Hij heeft haar verteld dat ons archief niet zo ver teruggaat. Uiteraard gebruikte hij de naam Phillips. Wat moeten we nu doen?’

‘Nog niets,’ zei Carrera.

‘Ik zou anders denken dat we geen tijd mogen verliezen.’

‘Jij hoeft helemaal niet te denken.’

‘Het lijkt me duidelijk dat de hele schijnvertoning op springen staat.’

‘Dat zou kunnen.’

‘Je reageert verdomd koel. Wat moet ik doen als ze hier ineens voor de deur staat?’

‘Dat zal heus niet gebeuren,’ zei Carrera vol zelfvertrouwen.

‘Als ze vraagtekens bij haar hele verleden gaat zetten, wat zal haar er dan van weerhouden hier in Londen op te duiken om alles haarfijn uit te zoeken?’

‘Om te beginnen,’ zei Carrera, ‘loopt ze rond met een posthypnotische suggestie die het haar onmogelijk maakt Japan te verlaten. Als ze probeert een vliegtuig te nemen – of voor mijn part aan boord van een schip te gaan – zal ze overstelpt worden door angst. Dan wordt ze doodziek. Vervolgens zal ze een dokter nodig hebben en dan mist ze het vliegtuig.’

‘O.’ Marlowe zat daar even over na te denken. ‘Maar misschien werkt zo’n posthypnotische suggestie na al die jaren niet meer zo goed. Stel je voor dat ze een manier vindt om eronderuit te komen?’

‘Dat zou kunnen. Maar ik word dagelijks vanuit Kyoto op de hoogte gehouden. Als ze uit Japan vertrekt, weet ik dat binnen een uur. Dan word jij ook gewaarschuwd.’

‘Desalniettemin kan ik het echt niet hebben als ze hier begint rond te neuzen. Er staat veel te veel op het spel.’

‘Als ze naar Engeland toe komt,’ zei Carrera, ‘zal ze daar niet lang blijven.’

‘Ze kan in een dag of twee al onherstelbare schade aanrichten.’

‘Als ze in Londen is, zal ze op zoek gaan naar onuitgewiste sporen van de samenzwering. We zullen haar een paar aanwijzingen geven die ze niet over het hoofd kan zien en al die sporen zullen naar Zürich leiden. Ze zal tot de conclusie komen dat dit de plaats is waar de oplossing van het mysterie te vinden is en dan komt ze hiernaartoe. Vervolgens reken ik wel met haar af.’

‘Luister eens goed, als ze er inderdaad in slaagt om jouw mensen in Kyoto het nakijken te geven en het land uit te komen en als ze vervolgens hier plotseling in Londen komt opduiken, dan beslis ik zelf wel hoe ik haar aan moet pakken. Dan zal ik heel snel moeten reageren.’

‘Dat zou niet verstandig zijn,’ zei Carrera op een zachte toon die veel gevaarlijker klonk dan wanneer hij luidkeels bedreigingen was gaan uiten.

‘Ik ben niet alleen een onderdeel van het spel dat jij speelt, hoor. Voor mij is het zelfs nauwelijks meer dan bijzaak. Ik heb heel wat ijzers in het vuur en allerlei belangen die ik moet beschermen. Als die vrouw zonder waarschuwing ineens bij mij op de stoep staat en ik het idee heb dat ze mijn hele operatie in gevaar brengt, laat ik haar liquideren. Ik heb geen andere keus. Is dat duidelijk?’

‘Ze zal niet zonder waarschuwing opduiken,’ zei Carrera. ‘En als jij haar zonder toestemming aanpakt, zal zij niet de enige zijn die geliquideerd wordt.’

‘Is dat een dreigement?’

‘Ik leg je alleen maar uit wat de consequenties zijn.’

‘Ik hou niet van dreigementen.’

‘Ik heb niet de macht om jou de duimschroeven aan te draaien,’ zei Carrera. ‘Dat weet je best. Ik vertel je alleen maar wat anderen zeker zullen besluiten als jij ten opzichte van die vrouw een misstap begaat.’

‘O ja? En wie zou mij dan de nekslag geven?’ vroeg Marlowe.

Carrera noemde de naam van een bijzonder machtige en meedogenloze man.

Het had het gewenste effect. Marlowe aarzelde en zei toen: ‘Meen je dat echt?’

‘Ik zal zorgen dat je een telefoontje van hem krijgt.’

‘Ignacio, waarom zou een man in zijn positie in godsnaam zo veel belangstelling hebben voor iemand die haar standplaats verlaat?’

‘Omdat ze niet zomaar iemand is. Ze is een speciaal geval.’

‘Waarom is ze anders dan de rest? Wie is ze dan?’

‘Dat kan ik je niet vertellen.’

‘Je kunt het wel, maar je wilt het niet.’

‘Dat klopt.’

‘Ik heb haar nog nooit gezien,’ zei Marlowe. ‘Ze kan ieder moment bij mij op de stoep staan en dan herken ik haar niet eens.’

‘Als dat nodig mocht blijken, krijg je wel een foto te zien,’ zei Carrera ongeduldig, popelend van verlangen om een eind te maken aan het gesprek en verder te gaan met zijn training.

Een moment geleden was Marlowe nog veilig omhuld geweest met dat fictieve maar onverwoestbare gevoel van superioriteit dat berustte op trots op zijn afkomst, op jaren in Eton en Oxford en op de hogere kringen met de ouwe-jongens-onder-elkaar-mentaliteit waarin hij zich bewoog. Nu maakte hij zich zorgen omdat hij gedegradeerd werd tot een ondergeschikte rol bij een belangrijke operatie. Voor een man als Marlowe, die het idee had dat hij automatisch recht had op allerlei privileges, betekende elke aanwijzing dat hij níét als een ingewijde werd beschouwd niet alleen een deuk in zijn beroepsmatige zelfvertrouwen maar ook een klap voor zijn eigendunk. Carrera kon de groeiende ongerustheid in de stem van de Brit horen en vond het grappig.

‘Volgens mij overdrijf je de noodzaak voor geheimhouding,’ zei Marlowe. ‘Per slot van rekening sta ik aan jouw kant. Het kan toch geen kwaad om me een beschrijving van die vrouw te geven?’

‘Ik kan je geen beschrijving geven. Nog niet.’

‘Hoe heet ze?’

‘Joanna Rand.’

‘Ja, dat weet ik wel. Hoe heet ze werkelijk, bedoel ik.’

‘Dat hoor je niet eens te vragen,’ zei Carrera en verbrak de verbinding.

Een plotseling opgestoken wind begon hardnekkig tegen het raam te ranselen. Een paar vlokjes poedersneeuw tolden door het asgrauwe middaglicht. Er was zwaar weer op komst.

33

Even na zes uur ’s ochtends schrok Alex wakker van het hulpgeroep van Joanna.

Hij sliep in de kamer naast de hare, waar hij in zijn broek en een T-shirt boven op de dekens was gaan liggen. Zijn schoenen stonden naast het bed en hij schoot ze aan terwijl hij zijn pistool van het nachtkastje griste.

Toen hij Joanna’s kamer binnenstormde en het licht aandeed, zat ze verdwaasd rechtop in bed met haar ogen te knipperen. Ze had geslapen en in een nachtmerrie om hulp geroepen.

‘De man met de mechanische hand?’ vroeg hij terwijl hij op de rand van het bed ging zitten.

‘Ja.’

‘Wil je erover praten?’

‘Ik heb je alles al verteld. Het is altijd hetzelfde.’

Haar gezicht was bleek. Haar mond was zacht en nog slap van de slaap en haar gouden haar was vochtig van transpiratie, maar toch zag ze er in haar gele zijden pyjama uit als een plaatje.

Ze leunde tegen hem aan omdat ze behoefte had aan contact – en ze kusten elkaar al voor hij besefte hoeveel troost ze allebei nodig hadden. Hij gleed met zijn handen over haar in zijde gehulde rug, langs haar zij en naar haar borsten, en tussen het kussen door fluisterde ze: ‘Ja.’ Hij werd niet alleen overstelpt door begeerte, maar ook door een sterk gevoel van tederheid dat hij nog nooit eerder had gevoeld en door iets wat hij niet onder woorden kon brengen. Maar uiteindelijk wist hij toch hoe hij het moest noemen: liefde. Hij begeerde haar, hij had haar nodig, maar hij hield ook van haar, en op dat moment begon hij half in liefde te geloven, ook al verzette hij zich er nog steeds tegen. Alleen al bij de gedachte aan dat beladen woord zag hij de gezichten van zijn ouders voor zich, hoorde hij hun stemmen en de demonstraties van genegenheid die altijd op de voet werden gevolgd door boosheid, geschreeuw, gevloek, klappen en pijn. Waarschijnlijk veroorzaakte dat een bepaalde spanning in hem, want er veranderde iets in hun manier van kussen. Joanna merkte het ook, en toen ze zich losmaakte, probeerde Alex haar niet vast te houden.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ze.

‘Ik ben een beetje in de war.’

‘Verlang je niet naar me?’

‘Ik wil niets liever.’

‘Waar zit je dan over in?’

‘Over wat er tussen ons kan groeien. Na vanavond.’

Ze legde haar hand tegen zijn gezicht. ‘Laat de toekomst nou maar gewoon z’n beloop hebben.’

‘Dat kan ik niet. Ik moet weten wat jij verwacht... wat wij volgens jou samen kunnen bereiken.’

‘Alles. Als we dat echt willen.’

‘Ik wil je niet teleurstellen, Joanna.’

‘Dat zal ook niet gebeuren.’

‘Je kent me nog niet. In zekere zin heb ik er altijd net zo veel moeite mee gehad als jij om me te binden. Ik ben... in emotioneel opzicht gehandicapt.’ Hij stond ervan te kijken dat hij dat tegenover zichzelf toegaf, laat staan tegenover haar. ‘Er... ontbreekt iets aan me.’

‘Voor zover ik kan zien, mankeert er niets aan je,’ zei ze.

‘Ik heb nog nooit “ik hou van je” gezegd.’

‘Maar ik heb het wel gevoeld.’

‘Ik bedoel... dat ik het nog nooit tegen íémand heb gezegd.’

‘Mooi. Dan ben ik de eerste.’

‘Je begrijpt het nog steeds niet. Ik heb nooit in het bestaan van liefde geloofd. Ik weet niet of ik het ooit zal kunnen zeggen... en het ook echt menen. Zelfs niet tegen jou.’

Ze was de eerste persoon aan wie hij details had verteld over wat hem allemaal was overkomen en hij bleef een uur lang praten, waarbij hij niet alleen de bekende, maar ook allerlei onderdrukte dingen uit zijn nachtmerrieachtige jeugd oprakelde. De pakken slaag. De blauwe plekken, de gespleten lippen, de blauwe ogen, de gebroken botten. Brandwonden omdat zijn moeder een pan kokend water naar hem smeet. Het litteken zat nog steeds tussen zijn schouders. Hij had zich net op tijd omgedraaid. Anders had het litteken in zijn gezicht gezeten en was hij misschien blind geworden. Hij haalde herinneringen op aan de psychische martelingen die als mortel in een stenen muur elk leeg plekje tussen de mishandelingen opvulden. De beledigingen, het gesar. Het geschreeuw en het gevloek. Het constante kleineren en de vernederingen. Van tijd tot tijd hadden ze hem in een kast opgesloten, soms voor een paar uur, soms voor een, twee of drie dagen. Geen licht. Alleen eten en drinken als ze eraan dachten om het hem te brengen...

In het begin van de reis door zijn treurige verleden droop zijn stem van de haat, maar die maakte langzaam maar zeker plaats voor verdriet en hij merkte dat hij rouwde om het kind dat hij had kunnen zijn en de man die uit dat kind had kunnen groeien. Dat was een andere Alex Hunter, inmiddels voorgoed verloren, die misschien een beter – en zeker een gelukkiger – mens had kunnen worden dan de Alex die het had overleefd. Terwijl hij zat te praten, gutste het slijk van zijn herinneringen uit hem zoals een vrome katholiek zijn schuldgevoelens uitbraakt tijdens de biecht, en toen hij uiteindelijk ophield, voelde hij zich goddank frisser en vrijer dan ooit tevoren in zijn leven.

Ze kuste zijn ogen.

‘Sorry,’ zei hij, omdat hij zich schaamde voor zijn ingehouden tranen die hem verblindden en die hij maar nauwelijks kon bedwingen.

‘Waarvoor?’

‘Ik huil nooit.’

‘Dat is een deel van je probleem.’

‘Ik wilde ze nooit de voldoening gunnen mij te zien huilen, dus heb ik geleerd alles op te kroppen.’ Hij glimlachte gedwongen. ‘En dat is de man waar jij je op moet verlaten. Heb je nog steeds vertrouwen in hem?’

‘Meer dan ooit. Je lijkt veel menselijker.’

En meer dan ooit had ze nu zin om te vrijen, en datzelfde gold voor hem. Maar hij moest blijk geven van de ijzeren wil en de zelfbeheersing die zijn monsterlijke ouders hem ongewild hadden bijgebracht. ‘Met jou moet het perfect zijn, Joanna. Iets heel bijzonders. Bij jou wil ik wachten tot ik wél in staat ben om die vier woordjes te zeggen en ze echt te menen. De herinnering aan de eerste keer dat we met elkaar vrijen zal me de rest van mijn leven bijblijven, en van nu af aan wil ik alleen maar fijne herinneringen meetorsen.’

‘Dat geldt ook voor mij. We wachten gewoon nog even.’

Ze deed het licht uit en ze bleven naast elkaar op het bed liggen. Om hen heen bundelden schaduwen zich samen. Ze lagen buiten bereik van de dunne straaltjes ochtendzon die door de smalle kieren in de gordijnen naar binnen sijpelden.

Terwijl ze elkaar omhelsden en kuise kussen wisselden, waren ze minnaars noch minnaars in spe. Ze leken meer op dieren in een hol die zich, op zoek naar geruststelling, warmte en bescherming tegen de mysterieuze krachten van een vijandig universum, dicht tegen elkaar aan drukten.

Uiteindelijk sukkelde hij in slaap. Toen hij weer wakker werd, lag hij alleen op het bed. Eerst dacht hij dat de regen tegen de ramen kletterde, maar toen realiseerde hij zich dat het de douche was die hij door de halfgeopende deur van de aangrenzende badkamer hoorde.

In een vreemde maar prettig huiselijke stemming liep hij terug naar de logeerkamer, nam een douche en ververste het verband om zijn linkerarm. De ondiepe messteken genazen goed.

Tegen de tijd dat hij aangekleed en wel de keuken in wandelde, had Joanna al een licht ontbijt klaargemaakt: shiro dashi, een witte, met miso gekruide soep. In elke kom dreef een keurig bundeltje kanpyo, vliesdunne reepjes pompoen met een toefje mosterd. De soep werd netjes opgediend in rode kommen met een gouden rand, overeenkomstig het Japanse geloof dat ‘iemand niet alleen met zijn mond maar ook met zijn ogen eet’.

Maar op dit moment had Alex geen boodschap aan traditionele Japanse wijsheden. Hij kon zijn ogen niet lang genoeg van Joanna afhouden om waardering op te brengen voor de manier waarop de shiro dashi hem werd voorgezet.

Buiten rukte een kille wind de dode bladeren van een dichtbij staande moerbeiboom en maakte hem aan het schrikken door ze tegen het keukenraam te blazen. Het was een geluid als van een vogelverschrikker: droog en bros... en om de een of andere reden klonk het dreigender dan het eigenlijk was.

De uitgedroogde bruine bladeren, met donkerrode strepen in dezelfde kleur als geronnen bloed, tuimelden tegen het glas, en even had hij het vage idee dat ze op het punt stonden om zich samen te ballen tot een monsterlijk gezicht. In plaats daarvan sleurde de wispelturige wind ze plotseling mee omhoog en uit het zicht, de levenloze lucht in.

Joanna zat een hele tijd naar de moerbeiboom te staren. Om onverklaarbare redenen was haar stemming, net als de zijne, omgeslagen.

Na het ontbijt belde Alex het privénummer van Ted Blankenship in Chicago. Hij wilde dat Ted de Engelse contacten van Bonner-Hunter, gewaardeerde collega’s in de beveiligingsbranche, gebruikte om alle beschikbare gegevens te verzamelen over de United British-Continental Insurance Association en de advocaat J. Compton Woolrich.

Joanna en hij brachten de rest van de ochtend door met het verder doorspitten van het Chelgrin-dossier op zoek naar nieuwe aanwijzingen. Die vonden ze niet.

Mariko vergezelde hen toen ze naar een restaurant op twee straten van de Moonglow gingen om te lunchen en daarna reed Joanna hen rechtstreeks naar het ziekenhuis om Wayne Kennedy te bezoeken. De politie was al bij hem geweest. Wayne had ze alleen verteld wat hij van Alex mocht doorgeven en daar waren ze kennelijk tevreden mee... in ieder geval waren ze niet echt argwanend geweest. Wayne was precies zoals Mariko hem de avond ervoor had beschreven: ondanks zijn toestand bruiste hij van energie, maakte grapjes tegen iedereen en wilde weten wanneer hij weer mocht lopen, ‘want als ik hier nog veel langer blijf liggen, verschrompelen mijn benen’. Een van de verpleegkundigen sprak Engels en Wayne probeerde haar wijs te maken dat hij naar Japan was gekomen om mee te doen aan een tapdanswedstrijd en vastbesloten was om desnoods op krukken deel te nemen. De verpleegster moest lachen, maar Wayne had het meeste succes bij Mariko. Alex had haar nog nooit zo levendig en opgewekt gezien als daar in die kleine, schone, maar ontegenzeggelijk saaie ziekenhuiskamer.

Om drie uur vertrok hij samen met Joanna naar hun afspraak met dr. Omi Inamura, maar Mariko bleef in het ziekenhuis.

De loodkleurige hemel was sinds hun aankomst in het ziekenhuis nog donkerder geworden en hing laag boven de aarde, alsof er achter de batterij wolken een zonsverduistering plaatsvond.

Terwijl Joanna in haar Lexus door de drukke stad reed, zei Alex: ‘Van nu af aan kan Mariko haar koppelneigingen voor zichzelf reserveren.’

‘Wat bedoel je?’

‘Had je niet door dat ze zich tot elkaar aangetrokken voelen?’

‘Wie? Wayne en Mariko?’

‘Het viel mij meteen op.’

Op de trottoirs haastten voetgangers zich met opgetrokken schouders door een koude, harde wind die hun jaspanden liet fladderen.

‘Ik twijfel er niet aan dat Mariko en Wayne zich tot elkaar aangetrokken voelen, maar dat loopt toch op niets uit,’ voorspelde Joanna. ‘Het spijt me dat ik het moet zeggen, maar er bestaat hier nog een sterk maatschappelijk vooroordeel tegen relaties tussen mensen van een verschillend ras. Als je geen Japanner bent, word je als een soort barbaar beschouwd. Dat vooroordeel is iets waar je bijna niet boos om kunt worden als je ermee geconfronteerd wordt, omdat ze altijd zo onuitputtelijk beleefd blijven en iedereen ook met het grootste respect behandelen. Maar het maakt al zo lang deel uit van hun wereldbeschouwing dat het gewoon ingebakken is.’

Alex fronste. ‘Mariko beschouwt jou anders niet als een barbaar.’

‘Niet echt. Ze is een moderne vrouw, maar ergens in een hoekje van haar Japanse ziel zit die opvatting nog steeds verstopt. Ze mag zich er dan niet van bewust zijn, maar het is er wel degelijk. En ze is zeker niet modern genoeg... voor Wayne.’

‘Ik heb zo’n vermoeden dat je je daarin vergist. Ze gelooft in liefde op het eerste gezicht, weet je.’

‘Mariko?’

‘Dat heeft ze me zelf verteld.’

‘En had ze het toen over Wayne?’

‘Over jou en mij. Maar ze gelooft dat het haar ook kan overkomen. Liefde op het eerste gezicht.’

‘Is hij goed genoeg voor haar?’ vroeg Joanna.

‘Volgens mij is het een bovenste beste vent.’

‘Nou, dan hoop ik dat ze wat moderner is dan ik denk.’

Joanna zette de auto een eindje verderop in de straat waar de praktijk van Omi Inamura was, maar ze liet de motor lopen. Terwijl ze door de voorruit naar het pand zat te kijken, zei ze: ‘Misschien is dit toch geen goed idee.’

‘Waarom niet?’

‘Ik ben bang.’

‘Ik ben er toch bij?’

‘Stel je voor dat ik me met hulp van Inamura het gezicht en de naam van de man met de mechanische hand kan herinneren? Dan zullen we naar hem op zoek moeten, hè?’

‘Ja.’

‘En als we hem vinden...’

‘Maak je geen zorgen. Het is precies zoals Mariko gisteravond zei. Als je hem uiteindelijk vindt, zal hij niet half zo angstaanjagend zijn als in je nachtmerries.’

‘Nee. Niet half. Misschien nog wel veel erger.’

‘Blijf positief denken,’ zei hij.

Hij pakte haar hand vast. Die was koud en klam.

In de verte klonk een doordringend gejank. Het verkeer ging aan de kant om een ziekenwagen te laten passeren. Gedurende een moment was er niets anders meer dan de gillende sirene. In de grauwgrijze dag leek het felle rode schijnsel van het zwaailicht iets bovennatuurlijks te zijn: het vloeide als bloed over de straat, spoelde als een ongrijpbare vloedgolf door de auto en veranderde Joanna’s gezicht heel even in een masker dat het universele gezicht van een willekeurig met bloed bevlekt slachtoffer had kunnen zijn, met opengesperde maar nietsziende blauwe ogen, verduisterd doordat ze op het allerlaatste moment een glimp opvingen van het kille aangezicht van de dood.

Alex huiverde.

‘Ik ben zover,’ zei ze. Ze liet zijn hand los en zette de motor uit. Het geluid van de sirene was inmiddels weggestorven. Het spetterende rode licht was verdwenen. De dag was weer doods en grauw.

34

Dr. Omi Inamura verwelkomde Joanna en Alex in zijn spreekkamer met een buiging, niet vanuit zijn middel maar een discrete neiging van zijn hoofd die gepaard ging met iets kromgetrokken schouders, waaruit bleek dat hij zijn bezoekers respecteerde en de noodzaak erkende van het handhaven van tradities, ook al was hij die zelf inmiddels ontgroeid. Hij was begin vijftig, een centimeter of drie kleiner dan Joanna, met een licht gerimpelde, perkamentachtige huid en bruine ogen die even hartelijk waren als zijn spontane glimlach. Met zijn zwarte broek met bretels, zijn witte overhemd, zijn vormeloze grijze vest en zijn halve leesbrilletje leek hij meer op een professor in de literatuur dan op een psychiater.

De spreekkamer waar Inamura zijn patiënten behandelde, zag er geruststellend gezellig uit. Eén muur was van plafond tot vloer bedekt met boekenplanken die propvol stonden, en op een andere hing een wandtapijt met een voorstelling van een beboste berghelling, een schuimende waterval en een rivier waarover zeilbootjes met geplisseerde zeilen met de wind mee op weg waren naar een dorpje vlak bij de waterval. In plaats van de traditionele bank was er een zithoek met vier donkergroene fauteuils om een salontafel. De grenenhouten luxaflex hield het grauwe daglicht tegen en de elektrische verlichting was indirect, zacht en ontspannend. Een lekkere, vage geur kwam hun tegemoet drijven: waarschijnlijk citroenwierook.

In een van de hoeken hing een grote vogelkooi aan een standaard. Op een stokje in de kooi zat een beo, een koolzwarte Japanse spreeuw met oogjes die zowel helder als donker waren en leken op in het maanlicht glinsterende druppeltjes olie. Ze hadden al van Mariko gehoord dat hij Freud heette.

Ze gingen in de fauteuils zitten en Alex vertelde Omi Inamura het verhaal van Lisa Chelgrins onverklaarbare metamorfose in Joanna Rand. Mariko had al tegen haar oom gezegd dat hij voorbereid moest zijn op een vreemd verhaal, dus de dokter reageerde verbaasd noch ongelovig. Hij was zelfs gematigd optimistisch over de kans dat ze succes zouden hebben met een behandeling middels hypnotische regressie.

‘Maar,’ zei Omi Inamura, ‘normaal gesproken zou ik geen hypnose toepassen voor ik u daarop uitgebreid voorbereid zou hebben, mevrouw Rand. Ik weet uit ervaring dat het verstandig is om met bepaalde standaardprocedures te beginnen, zoals een aantal normale gesprekken gevolgd door een serie vraaggesprekken. Ik ga langzaam te werk en ik maak eerst een uitgebreide studie van de problemen van mijn patiënt tot zich een vertrouwensrelatie heeft ontwikkeld. Pas dan gebruik ik hypnose als dat wenselijk lijkt. Dat kost tijd. Weken. Maanden.’

‘Ik vind het prijzenswaardig dat u zo zorgzaam met uw patiënten omspringt,’ zei Joanna, ‘maar wij hebben geen maanden de tijd. Zelfs geen weken.’

Alex zei: ‘Wat deze mensen met Wayne Kennedy hebben gedaan was bedoeld als waarschuwing. Ze zullen ons een dag of twee de tijd gunnen om dat tot ons door te laten dringen. Als ze merken dat we ons niet bang laten maken, zullen ze... iets nog gewelddadigers proberen.’

De dokter fronste en was er kennelijk nog niet van overtuigd dat in dit geval de standaardprocedure aan de kant moest worden gezet.

‘Isha-san,’ zei Joanna, ‘al uw andere patiënten lijden aan neuroses die ze langzaam en zonder zich er bewust van te zijn in de loop van een aantal jaren ontwikkeld hebben. Klopt dat?’

‘Niet helemaal. Maar in principe... ja.’

‘Maar alles waar ik aan lijd, is twaalf jaar geleden bij mij ingeplant, ziet u, in die kamer uit mijn nachtmerrie door de man met de mechanische hand. Natuurlijk moet u bij uw andere patiënten veel voorwerk verrichten om te ontdekken wat de aanleiding voor hun ziektebeeld is. Maar in mijn geval kennen we de aanleiding. We weten alleen niet waarom of door wie. Zou u dus voor deze ene keer niet van uw normale procedure kunnen afwijken?’

Alex was onder de indruk van de gedrevenheid waarmee Joanna haar argument naar voren bracht. Hij wist dat ze bang was voor wat ze misschien zou ontdekken als ze terugging in de tijd, maar ze was niet bang om die reis te maken.

Omi Inamura was voorzichtig en gewetensvol. Een kwartier lang werd de hele situatie besproken en van alle kanten tegen het licht gehouden voordat hij uiteindelijk instemde met het onmiddellijk toepassen van de regressietherapie.

‘Maar u moet goed begrijpen,’ zei hij, ‘dat we de behandeling vandaag waarschijnlijk nog niet kunnen afronden. Als dat wel het geval is, zou me dat bijzonder verbazen.’

‘Hoelang gaat het dan duren?’ vroeg Joanna.

De dokter schudde zijn hoofd. ‘Dat kan ik niet zeggen. Een behandeling volgt zijn eigen tempo, dat voor iedere patiënt anders is. Maar ik begrijp hoe dringend dit is en ik zal regelen dat u iedere dag minstens twee uur therapie kunt volgen tot we de dingen aan de weet zijn gekomen waar u naar op zoek bent.’

‘Dat is heel vriendelijk van u, Isha-san, maar ik wil uw oorspronkelijke werkschema niet helemaal in de war sturen omdat ik toevallig een vriendin van Mariko ben.’

Dr. Inamura wuifde achteloos met een van zijn slanke handen en hield vol dat het geen enkel probleem was. ‘De positie van een psychiater in Japan is wel een beetje te vergelijken met die van de spreekwoordelijke vertegenwoordiger die probeert eskimo’s koelkasten aan te smeren. Omdat mijn volk in een maatschappij leeft waarin tradities in ere worden gehouden, meditatie een onderdeel van de opvoeding vormt en vaste gedragsregels en wederzijds respect aangemoedigd worden, leiden de mensen hier doorgaans een vredig en evenwichtig bestaan.’ Met typische Japanse bescheidenheid, voegde Inamura eraan toe: ‘Hoewel sommigen van mijn collega’s waarschijnlijk zo vriendelijk zullen zijn om te beweren dat ik redelijk succesvol ben in mijn beroep, heb ik toch iedere dag wel ruimte voor nieuwe afspraken. U zult me echt niet in verlegenheid brengen, mevrouw Rand. Integendeel. Ik vind het een eer om u te mogen behandelen.’

Ze neeg even met haar hoofd in de richting van de dokter. ‘Het is een voorrecht om uw patiënt te zijn, Isha-san.’

‘U hebt te veel respect voor me, Joanna-san.’

‘Dat is wederzijds.’

‘Zullen we dan maar meteen beginnen?’

‘Ja, alstublieft.’ Ze deed haar best om haar kalmte te bewaren, maar haar trillende stem verried hoe bang ze was.

Alex legde zijn hand op haar arm. ‘Het komt allemaal best in orde.’

Nadat hij een afstandsbediening van de salontafel had gepakt, stond de dokter op en liep geluidloos over de dikke vloerbedekking om de tafel heen. Hij bleef naast Joanna’s stoel staan. ‘Leun maar achterover. Ontspan je. Leg je handen op je schoot met de handpalmen naar boven. Goed zo.’

Hij richtte de afstandsbediening op het wandtapijt, en het licht in de kamer, dat toch al vrij gedempt was, nam nog verder af. Schaduwen slopen als behoedzame roofdieren uit de hoeken tevoorschijn.

‘Ahhhhh,’ zei Freud zacht en vol waardering vanuit zijn koperen kooi. ‘Ahhhhh.’

De latjes van de glanzend gelakte houten luxaflex hadden tot dusver een soort zachte, goudgele gloed weerkaatst, maar nu vervaagden ze in het duister. Alleen het wandtapijt bleef duidelijk zichtbaar... en in het veranderde licht had het een transformatie ondergaan. Het was net alsof het op een mysterieuze manier van binnenuit werd verlicht, en hoewel het landschap gestileerd en geïdealiseerd was weergegeven leek het plotseling zo echt dat je bijna het gevoel kreeg dat je uit een raam keek.

‘Kijk strak voor je uit,’ zei Inamura tegen Joanna. ‘Zie je dat schitterende wandtapijt?’

‘Ja.’

‘Zie je de rivier op het tapijt?’

‘Ja.’

‘Zie je de bootjes?’

‘Ja hoor.’

Het licht op het tapijt begon met behulp van een dimmer zacht te flikkeren in een hypnotisch ritme.

‘Concentreer je op die boten, Joanna. Kijk er heel goed naar. Probeer je voor te stellen dat je je op een ervan bevindt. Je staat op het dek. Het water kabbelt tegen de romp. Het kabbelt heel zacht tegen de romp. Het water maakt een rustgevend, ritmisch geluid. De boot deint op de stroming. Zacht. Heel zacht. De boot schommelt een beetje in het water. Voel je dat?’

‘Ja,’ zei Joanna.

Alex wendde zijn blik af van het wandtapijt en knipperde een paar keer snel met zijn ogen. Omi Inamura’s stem klonk zo zacht en betoverend dat Alex de boot echt had voelen deinen en heel vaag het kabbelen van het water had kunnen horen.

Joanna bleef recht voor zich uit kijken.

‘De boot lijkt op de wieg van een baby.’ Inamura’s stem werd nog zachter en vertrouwelijker dan hij daarvoor had geklonken. ‘Hij schommelt zacht, heel zacht, net als een wieg. Het is echt net een wieg en hij schommelt maar door. Om de baby in slaap te wiegen. Als je het gevoel hebt dat je je ogen niet meer open kunt houden, mag je ze gerust dichtdoen.’

Joanna sloot haar ogen.

Het licht op het tapijt hield op met flikkeren.

‘Nu laat ik je stoel nog iets achteroverzakken,’ zei Inamura. ‘Zodat je je nog beter kunt ontspannen.’

Hij richtte de afstandsbediening op haar, drukte op een ander knopje en haar fauteuil veranderde van positie tot de stoel het midden hield tussen een leunstoel en een bank.

‘Nu wil ik dat je aan je voorhoofd denkt, Joanna. Je fronst. Je hebt rimpels in je voorhoofd. Het moet glad worden. Zo effen als glas. Je moet je helemaal ontspannen. Als ik je aanraak, zullen die rimpels verdwijnen.’

Hij drukte zijn vingertoppen licht op haar voorhoofd en haar oogleden. De rimpels verdwenen inderdaad.

‘Joanna, je klemt je tanden op elkaar. Ik wil dat je de spieren in je gezicht ontspant.’

Hij raakte met zijn vingertoppen haar linkerslaap, haar rechterslaap, haar jukbeenderen en haar kin aan. Zijn vingers leken op toverstafjes die alle zichtbare sporen van haar onrust lieten verdwijnen.

‘En nu je nek... ontspan je nekspieren... nu je linkerschouder... heel ontspannen... je rechterschouder... je beide armen... heel ontspannen... omlaag... verder omlaag... je buik en je heupen... slap... niet stijf... ontspannen... en nu je benen, je voeten... zelfs je tenen... helemaal ontspannen, volmaakt en heerlijk ontspannen. Je hebt het gevoel dat je op een grote wateroppervlakte drijft... je drijft op het blauwe water onder een blauwe hemel... en je wordt slaperig... slaperig... heel slaperig... en nu zak je weg in een diepe en natuurlijke slaap.’

Joanna’s ademhaling was langzaam en regelmatig geworden, maar Inamura ging nog verder: ‘Ik pak je rechterhand vast, Joanna. Nu til ik je rechterarm op. En nu wordt je arm stijf... stokstijf... je kunt hem niet meer bewegen... je kunt hem niet omlaag brengen. Je bent absoluut niet in staat om je arm te laten zakken. Hij is stijf en zal precies zo blijven staan als ik hem vasthoud. Ik ga terugtellen vanaf drie en als ik “één” zeg, ben je niet meer in staat om je arm te laten zakken. Drie... je slaapt heel diep... twee... je zakt steeds dieper weg in een ontspannen, natuurlijke slaap... één... je arm is stijf. Stokstijf. Maar misschien vergis ik me, Joanna. Probeer je arm maar te laten zakken.’

Ze deed haar best, maar de arm trilde en ze kon hem niet omlaag krijgen.

Inamura knikte tevreden. ‘Nu mag je je arm laten zakken, Joanna. Ik geef je nu toestemming om je arm te laten zakken. Hij is zelfs zo slap geworden dat je hem niet eens meer omhoog kunt houden.’

Haar arm viel op haar schoot.

‘En nu bevind je je in een heel diepe, heel ontspannen slaap en je gaat antwoord geven op een paar vragen die ik je stel. Je zult het zelfs leuk vinden om ze te beantwoorden. Begrijp je me?’

‘Ja,’ mompelde ze.

‘Je moet wel iets duidelijker spreken.’

‘Ja.’

Inamura liep terug naar zijn stoel. Hij legde de afstandsbediening op de salontafel.

‘Vlieg eruit,’ zei de beo in de kooi. Er klonk iets treurigs door in die twee woordjes, alsof de vogel echt begreep wat hij zei.

Joanna was slap, maar nu was Alex van top tot teen gespannen. Hij ging op het puntje van zijn stoel zitten en draaide iets naar rechts, zodat hij haar goed in het oog kon houden.

‘Ze reageert prima op hypnose,’ zei Inamura tegen Alex. ‘Meestal ondervind ik wat weerstand, maar niet bij haar.’

‘Misschien heeft ze er wel ervaring mee.’

‘Heel wat ervaring, volgens mij,’ zei Inamura.

Joanna lag te wachten.

De dokter leunde achterover in zijn stoel, even ontspannen als zijn patiënt. Zijn gezicht bevond zich half in de schaduw. Eén oog was donker, het andere werd verguld door een zacht, gouden schijnsel, een weerkaatsing van de koperen vogelkooi. Hij dacht even na en zei toen: ‘Joanna, hoe heet je voluit?’

‘Joanna Louise Rand,’ zei ze.

‘Is dat je echte naam?’

‘Ja.’

‘Je bent er onlangs achter gekomen dat Joanna Rand een valse naam is en dat je vroeger anders heette. Is dat waar?’

‘Nee.’

‘Kun je je niet herinneren dat je dat ontdekt hebt?’

‘Ik heet Joanna Louise Rand.’

‘Heb je de naam “Lisa Chelgrin” weleens gehoord?’

‘Nee.’

‘Denk goed na voordat je antwoord geeft.’

Stilte. Toen: ‘Ik heb die naam nog nooit gehoord.’

‘Ken je een zekere Alex Hunter?’

‘Natuurlijk. Hij is hier ook.’

‘Heeft hij het met je over Lisa Chelgrin gehad?’

‘Ik heb die naam nog nooit gehoord.’

‘Joanna, je bent niet in staat om tegen me te liegen. Heb je dat begrepen?’

‘Ja.’

‘Je moet me altijd de waarheid vertellen.’

‘Altijd.’

‘Het is volkomen onmogelijk voor je om tegen me te liegen.’

‘Onmogelijk. Ik begrijp het.’

‘Heb je de naam “Lisa Chelgrin” weleens gehoord?’

‘Nee.’

Alex keek de dokter even aan. ‘Wat is er aan de hand?’

Inamura bleef een tijdje naar Joanna staren, waarbij hij zijn hoofd iets schuin hield zodat het weerkaatste, gouden lichtplekje van zijn rechteroog naar zijn wang zakte, waar het opglansde als een eigenaardig stigma. Ten slotte zei hij: ‘Het is mogelijk dat dit antwoord op deze specifieke vraag bij haar ingeprogrammeerd is.’

‘Hoe moeten we dat programma dan doorbreken?’ vroeg Alex.

‘Met geduld.’

‘Dat kan ik op dit moment nauwelijks opbrengen.’

‘Joanna,’ zei Inamura, ‘we gaan nu iets heel geks doen. Iets waarvan je denkt dat het helemaal niet kan. Maar het kan wel en het is niet eens moeilijk. Het is heel eenvoudig, gemakkelijk zelfs. We laten de tijd achteruitlopen. Je zult steeds jonger worden. Dat begint nu al. Je kunt je er niet tegen verzetten. Je wilt je er niet tegen verzetten. Het is een heerlijk, aangenaam, vloeiend gevoel... om steeds jonger te worden... jonger en jonger. De wijzers van de klok draaien achteruit... en je voelt jezelf terugdrijven in de tijd... en steeds jonger worden... snel jonger worden... nu ben je eenendertig jaar en niet langer tweeëndertig... en dertig... en negenentwintig... terwijl je terugdrijft in de tijd.’ Hij bleef op die manier doorgaan tot hij Joanna terug had gebracht tot haar twintigste en daar stopte. ‘Je bent in Londen, Joanna. Het appartement in Londen. Je zit in... laten we het maar op de keuken houden. Je zit aan de keukentafel. Je moeder is iets aan het koken. Het ruikt heerlijk. Het water loopt je in de mond. Wat is je moeder aan het koken, Joanna?’

Stilte.

‘Wat kookt je moeder, Joanna?’

‘Niets.’

‘Is ze niet aan het koken?’

‘Nee.’

‘Wat ruikt er dan zo lekker?’

‘Niets. Ik ruik niets.’

‘Wat doet je moeder dan als ze niet aan het koken is?’

‘Niets.’

‘Ben je in de keuken?’

‘Ja.’

‘Wat gebeurt er?’

‘Niets.’

‘Goed dan. Hoe heet je moeder?’

‘Mijn moeder heet Elizabeth Rand.’

‘Hoe ziet ze eruit?’

‘Ze heeft blond haar, net als ik.’

‘Welke kleur hebben haar ogen?’

‘Blauw. Net als de mijne.’

‘Is ze mooi?’

‘Ja.’

‘Dun of dik?’

‘Slank.’

‘Hoelang is ze, Joanna?’

Stilte.

‘Hoelang is je moeder?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Is ze lang, klein of van gemiddelde lengte?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Oké. Prima. Maar je zit nog steeds in de keuken.’

‘Ja.’

‘Goed... vindt je moeder het léúk om te koken, Joanna?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Wat is haar lievelingsgerecht?’

Stilte.

‘Wat is het lievelingsgerecht van je moeder, Joanna?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Er moet toch iets zijn wat ze het liefst eet?’

‘Dat denk ik wel.’

‘Wat maakt ze normaal gesproken voor je klaar?’

‘Gewone maaltijden.’

‘Goed... hoe zit het met rundvlees? Houdt ze van rundvleesschotels?’

Joanna aarzelde even, zuchtte en zei: ‘Mijn moeder heet Elizabeth Rand.’

Inamura fronste en zei: ‘Geef antwoord op mijn vraag, Joanna. Maakt je moeder weleens rundvlees voor je klaar?’

‘Dat weet ik niet meer.’

‘Ja, dat weet je nog best,’ zei hij op een zachte, bemoedigende toon. ‘Je zit in de keuken. Wat kookt je moeder voor je, Joanna?’

Ze zei niets.

Inamura zweeg en keek peinzend naar haar uitgestreken gezicht. Hij veranderde van onderwerp. ‘Joanna, vindt je moeder het leuk om naar de bioscoop te gaan?’

Joanna schoof onrustig heen in weer in de fauteuil maar hield haar ogen dicht.

‘Of gaat je moeder misschien liever naar de schouwburg?’ vroeg Inamura.

‘Ik denk het wel.’

‘Gaat ze ook graag naar de bioscoop?’

‘Ik denk het wel.’

‘Weet je dat niet zeker?’

Joanna gaf geen antwoord.

‘Leest je moeder graag?’

Stilte.

‘Houdt je moeder van boeken, Joanna?’

‘Ik... ik weet het niet.’

‘Vind je het niet vreemd dat je zo weinig over je moeder weet?’

Joanna bewoog onrustig in haar stoel.

‘Hoe heet je moeder, Joanna?’ vroeg Inamura.

‘Mijn moeder heet Elizabeth Rand.’

‘Vertel me eens alles wat je van haar weet.’

‘Ze heeft blond haar en blauwe ogen, net als ik.’

‘Vertel me eens iets meer.’

‘Ze is slank en knap.’

‘Nog meer, Joanna. Ik wil nog meer weten.’

Stilte.

‘Je weet toch wel meer van haar, Joanna?’

‘Ze is heel knap.’

‘En verder?’

‘Slank.’

‘En verder?’

‘Dat weet ik niet meer, verdomme!’ Er kwam een verwrongen trek op haar gezicht. ‘Laat me met rust!’

‘Ontspan je, Joanna,’ zei Inamura. ‘Je moet je helemaal ontspannen.’

Joanna’s handen lagen niet meer op haar schoot. Ze hield de armleuningen van haar stoel zo stijf vast dat haar nagels zich in de bekleding boorden. Onder haar gesloten oogleden bewogen haar ogen snel heen en weer, als de ogen van iemand die in zijn slaap een nare droom heeft.

Alex had het liefst zijn hand uitgestoken om haar gerust te stellen, maar hij was bang dat hij dan de betovering zou verbreken die de dokter over haar had.

‘Ontspan je en blijf rustig,’ beval Inamura. ‘Je bent heel ontspannen en rustig. Diep in slaap... een diepe, natuurlijke slaap... ja... ja, dat is beter... volkomen ontspannen. Joanna, misschien herinner je je die dingen niet omdat je ze nooit hebt geweten. En misschien heb je ze nooit geweten... omdat Elizabeth Rand nooit heeft bestaan.’

‘Mijn moeder heet Elizabeth Rand,’ zei Joanna houterig.

‘En misschien heeft Robert Rand ook nooit bestaan.’

‘Mijn vader heet Robert Rand.’

‘En misschien kun je je niet voor de geest halen wat zich in die keuken afspeelt,’ drong Inamura aan, ‘omdat die ook nooit heeft bestaan. Net zomin als het appartement in Londen. Daarom wil ik dat je je willoos laat meedrijven op de tijd... drijf maar lekker door... drijf mee met de tijd... achteruit... terug in de tijd. Je bent op zoek naar een specifieke plaats, een unieke en heel belangrijke plaats in je leven... een plaats die heel sterk naar antiseptica ruikt, naar ontsmettingsmiddelen. Je weet welke plaats ik bedoel. Je droomt er regelmatig over. Nu ben je ernaar op zoek... je drijft ernaartoe... je drijft in de richting van die specifieke plaats en tijd... je bent ernaar op weg... en nu... hopla... nu ben je in die kamer.’

‘Ja,’ fluisterde ze.

‘Zit je of lig je?’

Er ging een rilling door haar heen.

‘Rustig, ontspan je maar. Je bent veilig, Joanna. Als je antwoord op mijn vragen geeft, kan je niets gebeuren. Zit je of sta je in die kamer?’

‘Ik lig.’

‘Op de vloer of op een bed?’

‘Ja. Ik ben...’

‘Wat?’

‘Ik ben...’

‘Wat ben je, Joanna?’

‘Ik ben n-naakt.’

‘Je maakt een angstige indruk. Ben je bang?’

‘Ja. H-heel b-bang.’

‘Wat maakt je zo bang?’

‘Ik ben... vastgebonden.’

‘Geboeid?’

‘O god.’

‘Ontspannen blijven, Joanna.’

‘O god. Mijn enkels, mijn polsen.’

‘Vlieg eruit,’ zei de beo. ‘Vlieg eruit.’

‘Wie heeft dit met je gedaan, Joanna?’ vroeg Inamura.

‘De banden zitten zo strak.’

‘Wie heeft dat gedaan?’

‘Ze doen pijn.’

‘Wie heeft je op dat bed vastgebonden, Joanna? Je moet me antwoord geven.’

‘Ik ruik ammonia. Heel sterk. Ik word er misselijk van.’

‘Kijk om je heen in de kamer, Joanna.’

Ze trok een vies gezicht bij de stank van de ammonia.

‘Kijk om je heen in de kamer,’ herhaalde Inamura.

Ze tilde haar hoofd op van de stoel waarin ze achteroverlag, deed haar ogen open en keek gehoorzaam naar links en naar rechts. Ze zag Alex niet en de spreekkamer evenmin. Ze bevond zich in een andere tijd en op een andere plaats. In haar gejaagde ogen leek een sluier van weken, dagen, maanden en jaren te glinsteren als ingehouden tranen.

‘Wat zie je?’ vroeg Inamura.

Joanna liet haar hoofd zakken. Ze sloot haar ogen.

‘Wat zie je in die kamer?’ drong Inamura aan.

Een vreemd geluid welde diep uit haar keel op.

Inamura stelde de vraag opnieuw.

Joanna maakte opnieuw dat vreemde geluid, en opnieuw, maar luider: een akelig, astmatisch gereutel. Plotseling sprongen haar ogen open en rolden ze weg tot alleen het wit zichtbaar was. Ze probeerde haar handen van de stoelleuning op te tillen, maar ze geloofde kennelijk dat ze vastgebonden zaten en het gereutel werd erger.

Alex sprong geschrokken overeind. ‘Ze kan geen lucht krijgen.’

Joanna begon heftig te schokken en te kronkelen, alsof er zware stroomstoten door haar lichaam gingen.

‘Ze stikt!’

‘Raak haar niet aan,’ zei Inamura.

Hoewel de psychiater niet met stemverheffing had gesproken, hield zijn toon Alex tegen.

Inamura’s linkeroog glansde op vanuit de diepe schaduwen waarin die kant van zijn gezicht zich bevond en zijn rechteroog weerkaatste opnieuw het gouden licht, als een vreemde vorm van staar die hem een beetje griezelig deed lijken. Hij maakte zich kennelijk helemaal niet druk over de pijn die Joanna scheen door te maken.

Terwijl Alex toekeek, begonnen Joanna’s blinde, witte ogen uit te puilen. Haar gezicht werd rood en steeds donkerder. Vlokjes speeksel kleefden aan haar lippen. Haar gereutel werd steeds luider.

‘Help haar in godsnaam!’ zei Alex dringend.

‘Joanna,’ zei Inamura, ‘je moet kalm en ontspannen blijven. Ontspan je keelspieren. Doe wat ik zeg. Je móét doen wat ik zeg. Ontspan... laat de spanning uit je wegebben... nu kun je gemakkelijker ademhalen... veel gemakkelijker. Haal langzaam adem... langzaam en diep... heel diep... gelijkmatig... heel ontspannen. Je bent in een diepe, natuurlijke slaap verzonken... volkomen veilig... in een diepe, vredige slaap...’

Joanna werd geleidelijk aan weer rustig. Haar ogen, die helemaal weggedraaid waren, kwamen weer terug op hun plaats. Ze deed ze dicht. Ze ademde weer normaal.

‘Wat was er nou in jezusnaam aan de hand?’ vroeg Alex, die behoorlijk overstuur was.

Inamura gebaarde dat hij weer moest gaan zitten en Alex gehoorzaamde met tegenzin.

‘Kun je me verstaan, Joanna?’ vroeg de dokter.

‘Ja.’

‘Ik lieg nooit tegen je, Joanna. Ik zal je altijd de waarheid zeggen. Ik probeer je alleen maar te helpen. Begrijp je me?’

‘Ja.’

‘Goed, dan zal ik je nu uitleggen waarom je dat probleempje met je ademhaling had. En als je het begrijpt, zul je altijd kunnen voorkomen dat zoiets opnieuw gebeurt.’

‘Ik kan er niets tegen doen,’ zei ze.

‘Ja, dat kun je wel. Wat ik je nu ga vertellen, is de waarheid, en die waarheid ken je heel goed. Je kreeg alleen maar problemen met je ademhaling omdat zij tegen je hebben gezegd dat je geen lucht meer zou kunnen krijgen, dat je zou stikken, dat je in volslagen paniek zou raken als je onder invloed van verdovende middelen of van hypnose grondig ondervraagd zou worden. Ze hebben je een posthypnotische suggestie ingegeven waardoor je die aanval kreeg toen ik te ver doorvroeg, kennelijk in de hoop dat je toeval een einde zou maken aan de ondervraging.’

Joanna trok een nijdig gezicht. ‘Dat is hetzelfde waardoor ik last kreeg van claustrofobie.’

‘Precies,’ zei Inamura. ‘En nu je dat beseft, kun je ervoor zorgen dat het niet weer gebeurt.’

‘Ik haat hen,’ zei ze bitter.

‘Dus je zorgt ervoor dat het niet weer gebeurt, Joanna?’

‘Ja.’

‘Mooi,’ zei Inamura.

Zelfs in de half verduisterde kamer leek Joanna zo bleek dat Alex zei: ‘Misschien is het beter als we er nu mee ophouden.’

‘Er kan helemaal niets gebeuren,’ zei de dokter.

‘Daar ben ik niet zo zeker van.’

Inamura zei: ‘Joanna, ben je nog steeds in die kamer, die bijzondere kamer die zo naar ammonia stinkt?’

‘Ammonia... alcohol... en nog meer,’ zei ze. ‘Om misselijk van te worden. De lucht is zo sterk dat ik hem niet alleen ruik maar zelfs kan próéven.’

‘Je bent niet aangekleed...’

‘... naakt...’

‘... en vastgebonden op het bed.’

‘De riemen zitten veel te strak. Ik kan me niet bewegen. Niet opstaan. Ik moet opstaan en hier weg zien te komen.’

‘Blijf ontspannen,’ zei Inamura. ‘Rustig. Rustig aan.’

Alex zat ongerust naar haar te kijken.

‘Je moet kalm blijven,’ zei Inamura. ‘Je zult je alles herinneren, maar op een rustige manier. Je blijft kalm en ontspannen en je wordt niet bang.’

‘In ieder geval is het warm in de kamer,’ zei ze.

‘Mooi zo, hou de moed erin. Goed, nu wil ik dat je om je heen kijkt en me vertelt wat je ziet.’

‘Niet veel.’

‘Is het een groot vertrek?’

‘Nee. Klein.’

‘Staan er behalve het bed nog meer meubels in?’

Ze gaf geen antwoord. Hij stelde de vraag nog een keer en ze zei: ‘Ik weet niet of je dat meubels kunt noemen.’

‘Goed. Maar wat is het dan? Kun je beschrijven wat bij je in de kamer staat?’

‘Naast mijn bed... het is... ik geloof dat het zo’n hartmonitor is... u weet wel... zoals ze in het ziekenhuis op de intensive care hebben, of in een operatiekamer.’

‘Een hartbewakingsapparaat, een elektrocardiograaf.’

‘Ja... en daarnaast... dat zou best zo’n apparaat kunnen zijn om hersengolven te meten.’

‘Een elektro-encefalograaf. Lig je in een ziekenhuis?’

‘Nee, dat geloof ik niet.’

‘Lig je aan die apparaten?’

‘Soms wel. Nu niet. Ze piepen niet. Geen lichtgevende golflijntjes. De apparaten... zijn uitgeschakeld.’

‘Is er nog iets anders in de kamer?’

‘Een stoel. En een kast... met een glazen deur.’

‘Wat staat er in die kast, Joanna?’

‘Een heleboel kleine flesjes... medicijnflesjes... ampullen...’

‘Medicijnen?’

‘Ja. En in plastic verpakte injectienaalden.’

‘Worden die medicijnen voor jou gebruikt?’

‘Ja. Ik haat...’ Haar handen balden zich tot vuisten, ontspanden zich, en balden zich opnieuw. ‘Ik haat...’

‘Ga verder.’

‘Ik haat de spuit.’ Er ging een rilling door haar heen bij het woord ‘spuit’.

‘Wat zie je nog meer?’

‘Niets.’

‘Is er een raam in de kamer?’

‘Ja. Eén.’

‘Mooi. Hangt er een rolgordijn voor of zijn er gordijnen?’

‘Een rolgordijn.’

‘Is dat rolgordijn open of dicht?’

‘Open.’

‘Wat zie je als je uit het raam kijkt, Joanna?’

Ze bleef weer stil.

‘Wat zie je als je uit het raam kijkt?’

Ze begon plotseling anders te praten. Haar stem klonk zo hard, monotoon en kil dat het de stem van iemand anders had kunnen zijn. ‘De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken.’

Omi Inamura staarde haar aan, nu zelf met stomheid geslagen. Uiteindelijk herhaalde hij de vraag: ‘Wat kun je zien als je uit het raam kijkt?’

Ze dreunde de woorden op... niet houterig maar met een vreemde, kille woede. ‘De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken.’

‘Je bent ontspannen en kalm. Je bent niet gespannen of bevreesd. Je bent volkomen veilig, volmaakt ontspannen, kalm, in een diepe, natuurlijke slaap verzonken.’

‘De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken.’

Alex legde zijn hand in zijn nek, waar hij plotseling een kil gevoel kreeg.

‘Wat bedoel je daarmee, Joanna?’ vroeg Inamura.

Ze lag verstijfd in haar leunstoel. Ze had haar handen tegen haar buik tot vuisten gebald. ‘De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken.’

Vanuit de schaduwen aan de andere kant van de kamer klonk een droog, krassend geluid. Freud schraapte zijn klauwen over zijn houten stok.

‘De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken,’ herhaalde Joanna.

‘Goed,’ zei Inamura. ‘Vergeet dat raam voorlopig maar. Laten we eens praten over de mensen die bij je op bezoek kwamen terwijl je in die kamer werd vastgehouden. Waren dat er veel?’

Ogenschijnlijk bevend van kwaadheid – hoewel het plotseling tot Alex doordrong dat het net zo goed de lichamelijke weerslag kon zijn van een felle, innerlijke strijd om de psychische boeien af te werpen die haar geheugen aan banden legden – herhaalde ze: ‘De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken.’

‘Wat is dat nu weer?’ vroeg Alex.

Omi Inamura hield zo lang z’n mond dat Alex begon te denken dat hij de vraag niet had gehoord. Toen: ‘De posthypnotische suggestie die haar ademhalingsproblemen opriep, was hun eerste verdedigingslinie. Dit is de tweede. Ik heb het vermoeden dat we daar niet zo gemakkelijk doorheen zullen komen.’

35

‘De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken.’

‘Kun je me horen, Joanna?’ vroeg de psychiater.

‘De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken.’

Alex sloot zijn ogen, terwijl hij het zinnetje samen met haar opdreunde. Hij werd gekweld door het vage idee dat het hem bekend voorkwam, dat hij het al eens eerder had gehoord.

Inamura zei: ‘Op dit moment probeer ik je geen geheimen te ontfutselen, Joanna. Ik wil alleen maar weten of je luistert, of je mijn stem kunt horen.’

‘Ja,’ zei ze.

‘Dat zinnetje dat je steeds maar blijft herhalen is een geheugenblokkade. Die moet posthypnotisch bij je ingebracht zijn. Je mag die zin – “De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken” – niet meer gebruiken als je met mij praat. Het is helemaal niet nodig dat je mijn vragen ontwijkt, en dat wil je ook niet. Je bent hier om achter de waarheid te komen. Ontspan je dus maar. Blijf kalm. Je bevindt je in een diepe en natuurlijke slaap, je bent veilig en diep in slaap, en je zult al mijn vragen beantwoorden. Ik wil dat je naar die geheugenblokkering kíjkt. Die blokkeert je brein, als een omgevallen boom die over de snelweg ligt, en belemmert je pogingen om dieper in je geheugen te graven. Probeer je er een beeld van te vormen, Joanna. Een omgevallen boom. Of een rotsblok. Dwars over de weg die naar je geheugen voert. Nu kun je het zien... je kunt er zelfs je handen op leggen. Je vindt houvast... je kunt hem echt stevig vastgrijpen... en je voelt ineens een bovenmenselijke kracht in je opkomen... je hebt ontzettend veel kracht, je bent heel sterk... je spant je in... je tilt... je tilt het rotsblok op... en je rolt het opzij... uit de weg. Het ligt aan de kant. De weg is open. Er zijn geen obstakels meer. Nu kun je je weer alles herinneren. En je bent bereid om mee te werken. Is dat duidelijk?’

‘Ja,’ zei ze.

‘Mooi. Heel mooi. Goed, Joanna, je bent nog steeds in die kamer. Je ruikt de alcohol... de ammonia. Zo’n sterke lucht dat je hem zelfs kunt proeven. Je ligt vastgebonden op het bed... en de riemen snijden in je vlees. Het rolgordijn voor het raam is omhoog. Kijk naar het raam, Joanna. Wat kun je door het raam zien?’

‘De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken.’

‘Ik had niet anders verwacht,’ zei Inamura. ‘Het is een moeilijk obstakel.’

Alex deed zijn ogen weer open. ‘Ik heb die zin vaker gehoord.’

Inamura knipperde met zijn ogen en boog zich voorover in zijn stoel. ‘Echt waar? Waar? Wanneer?’

‘Dat weet ik niet meer. Maar hij klinkt me op een vreemde manier bekend in de oren.’

‘Als je je dat zou kunnen herinneren, zou dat een enorme hulp zijn,’ zei Inamura. ‘Ik kan gebruik maken van diverse methodes om haar te bereiken, maar het zou me helemaal niet verbazen als die geen van alle werken. Ze is geprogrammeerd door slimme en vakbekwame mensen die hoogstwaarschijnlijk de meeste manieren van behandeling wel hebben voorzien. Ik vermoed dat er maar twee manieren zijn waarop ik die geheugenblokkade uit de weg kan ruimen. En onder de huidige omstandigheden, nu we zo weinig tijd hebben, is de eerste methode – jarenlange, intensieve therapie – niet echt bruikbaar.’

‘Niet echt,’ beaamde Alex. ‘Wat is de tweede manier?’

‘Een vast antwoord.’

‘Een vast antwoord?’

Inamura knikte. ‘Het kan heel goed zijn dat ze om een wachtwoord vraagt, zie je. Waarschijnlijk is het niet. Maar wel mogelijk. Als ze mij die eerste zin voorschotelt – “De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken” – verwacht ze misschien van mij dat ik daar op een bepaalde manier op reageer. Alsof het een code is. Als dat inderdaad het geval is, zal ze geen antwoord meer geven op mijn vragen tot ik haar het juiste antwoord geef.’

Alex was onder de indruk van het inzicht en de verbeeldingskracht van de dokter. ‘Een puzzel die uit twee delen bestaat. Zij heeft het eerste deel en wij moeten het tweede zien te vinden voor we verder kunnen.’

‘Dat zou kunnen.’

‘Stik.’

‘Als we weten waar de zin die zij gebruikt vandaan komt, kunnen we misschien het juiste antwoord vinden. Het zou bijvoorbeeld best kunnen dat ze de eerste regel van een gedicht opzegt.’

‘Ik geloof dat het uit een boek komt,’ zei Alex. Hij stond op, liep weg van de zithoek en begon door de in schaduwen gehulde kamer te ijsberen, omdat hij soms op die manier beter kon nadenken. ‘Iets dat ik al heel lang geleden heb gelezen.’

‘Terwijl jij nadenkt,’ zei Omi Inamura, ‘zal ik mijn best doen of ik nog iets met haar kan bereiken.’

De dokter bleef nog een halfuur proberen de geheugenblokkade weg te nemen. Hij vleide, hij discussieerde met Joanna en hij deed een beroep op haar gezond verstand; hij gebruikte humor, discipline en logica; hij eiste, hij vroeg en hij smeekte; hij snuffelde, hij zocht, hij drukte door en hij probeerde haar weerstand te ondermijnen.

Maar niets hielp. Ze antwoordde telkens opnieuw met diezelfde negen woorden die ze op een toon van ingehouden woede uitsprak: ‘De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken.’

Alex bleef een tijdje bij de kooi staan, oog in oog met de beo. Het was een kleine vogel, maar met een felle blik. De meeste tijd bewoog de beo zijn oranje snavel zonder geluid voort te brengen, maar één keer zei hij: ‘Nimmermeer,’ alsof hij neergestreken was op een gipsen buste boven de deur van een studeerkamer en Poes voorgoed verdwenen Lenore bejammerde.

Alex vroeg zich af waarom de beo Engels sprak in plaats van Japans. Omi Inamura sprak goed Engels, maar met zijn meeste patiënten zou hij zich toch in zijn landstaal onderhouden.

‘Freud,’ zei de beo. ‘Freud. Vlieg eruit.’

Het beest imiteerde natuurlijk alleen maar geluiden, hij begreep niet wat hij zei. Maar toch werd Alex geboeid door de intelligente blik in zijn ogen en hij vroeg zich af welke gedachten er door het hoofd van een vogel zouden spelen. Hij had ergens gelezen dat vogels afstamden van vliegende reptielen. Hoewel de beo er lief en aantrekkelijk uitzag, zat het er dik in dat de in wezen toch reptielachtige blik waarmee hij de wereld bekeek kil, vreemd en volslagen weerzinwekkend was. Als hij in staat zou zijn om zijn gedachten te lezen, zou hij ongetwijfeld vol afschuw en walging terugdeinzen voor...

Zijn gedachten lezen.

Gedachtelezen.

Telepathie.

De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken.

‘Ik weet het,’ zei hij terwijl hij de vogel de rug toekeerde en haastig terugliep naar de zithoek. ‘Die zin. Die komt uit een sciencefictionroman.’ Hij ging op het randje van zijn stoel zitten. ‘Die heb ik jaren geleden gelezen.’

‘Hoe heet dat boek?’ vroeg Inamura.

‘De gesloopte man.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Absoluut. Het is een klassieker in dat genre. Toen ik nog jong was, las ik veel sciencefiction. Het was een perfecte manier om aan... alles te ontsnappen.’

‘Weet je nog wie het heeft geschreven?’

‘Alfred Bester.’

‘En dat zinnetje dat Joanna maar blijft herhalen? Wat is de betekenis daarvan?’

Alex sloot zijn ogen en ging in gedachten terug naar zijn jeugd, toen de omslagen van boeken de deuren waren geweest waardoor hij in staat was te ontsnappen naar verre streken waar geen monsters leefden die zo afschuwelijk waren als dronken ouders die je mishandelden. Hij kon zich de futuristische illustratie op de omslag van het pocketboek haarscherp herinneren, alsof hij het hooguit een week geleden in zijn handen had gehad.

‘De roman speelt een paar honderd jaar verder in de toekomst, in een tijd waarin de politie gebruik maakt van telepathie om de wet te handhaven. Het zijn gedachtelezers. In de maatschappij die Bester ons voorschotelt, is het vrijwel onmogelijk om ongestraft een moord te plegen, maar er is één personage dat vastbesloten is iemand te doden en zijn straf te ontlopen. Hij ontdekt een manier om zijn belastende, meest intieme gedachten verborgen te houden. Om te voorkomen dat de telepathische detectives zijn schuldige gedachten zullen kunnen lezen, zegt hij in gedachten een handig in elkaar gezet, aanstekelijk rijmpje op, dat hem er niet van weerhoudt om zich tegelijkertijd op andere dingen te concentreren. De monotone herhaling van dat rijmpje fungeert als een schild dat de rondneuzende telepaten op afstand houdt.’

Inamura zei: ‘En een van de regels die hij opzegt, is: “De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken.”’

‘Klopt.’

‘Dus als er inderdaad een antwoord bestaat dat de geheugenblokkade van Joanna op zal heffen, is dat vrijwel zeker een andere regel uit dat rijmpje. Weet je nog hoe het verder gaat?’

‘Nee,’ zei Alex. ‘We zullen dat boek erbij moeten hebben. Ik bel mijn kantoor in Chicago wel en vraag of iemand kan proberen er een exemplaar van te pakken te krijgen. We...’

‘Misschien is dat niet eens nodig,’ zei dr. Inamura. ‘Als de roman inderdaad een klassieker in het genre is, bestaat er een grote kans dat hij in het Japans is vertaald. Dan zal ik hem hier in een boekwinkel kunnen kopen of van een van mijn kennissen die in zeldzame boeken en boeken die niet meer in druk zijn handelt.’

Daarmee was er een eind gekomen aan het eerste consult. Het had geen zin om door te gaan voor Inamura een exemplaar van De gesloopte man in handen had. De dokter richtte zijn aandacht opnieuw op Joanna. Hij vertelde haar dat ze zich, als ze wakker werd, alles zou kunnen herinneren wat zich tussen hen had afgespeeld... en dat ze zich bij de volgende behandeling nog gemakkelijker door hem zou laten hypnotiseren.

‘Het komt erop neer,’ zei Inamura tegen haar, ‘dat je voortaan meteen in een diepe trance zult raken als je mij slechts twee woorden hoort zeggen: “Dansende vlinders.”’

‘Dansende vlinders,’ herhaalde Joanna op zijn verzoek.

De psychiater bracht haar langzaam terug uit het verleden naar het heden, gebruikte de afstandsbediening om haar stoel weer rechtop te zetten en liet haar daarna wakker worden.

Toen Alex en Joanna het huis van Inamura verlieten, was het nog kouder geworden. De tierende wind leek op een levend wezen dat met kwaadaardige bedoelingen aan hun rukte en trok.

Terwijl ze naar Joanna’s Lexus liepen, scharrelde er een grote zwart-met-rode kat door de goot. Het dier sprong vlak voor hun voeten op het trottoir, wierp hun een behoedzame blik toe en schoot toen een in schaduwen gehulde trap naar een souterrain af. Alex was blij dat er in ieder geval een paar rode vlekjes in zijn vacht zaten.

‘Dansende vlinders,’ zei Joanna.

‘Vind je dat vreemd?’

‘Ik vind het heel Japans. Dansende vlinders. Een veel te mooi en te teer beeld om geassocieerd te worden met zoiets onheilspellends als deze zaak.’

De middag ging over in de avond. De lage wolken waren leikleurig en de hemel leek te hard om iets anders te herbergen dan kwaadwillende goden.

36

Vierentwintig uur later. Zaterdagmiddag.

De beo klom tegen de gebogen wanden van zijn kooi op en van tijd tot tijd plukten zijn klauwen een galmende noot uit de koperen staven, een geluid dat Alex deed denken aan een pianosnaar die knapte omdat er te veel spanning op stond.

‘Dansende vlinders,’ zei Omi Inamura.

Joanna’s ogen knipperden even en vielen dicht. Haar ademhaling veranderde. Ze lag slap achterover in de grote leunstoel.

Met groot vakmanschap nam de psychiater haar mee terug in de tijd tot ze weer ver in het verleden was, in de kamer die naar antiseptica en ontsmettingsmiddelen stonk.

‘Er is een raam in die kamer, hè Joanna?’ vroeg Inamura.

‘Ja. Eén.’

‘Is het rolgordijn open?’

‘Ja.’

De dokter aarzelde even en vroeg toen: ‘Wat kun je door dat raam zien?’

‘De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken.’

Inamura sloeg een exemplaar van de Japanse uitgave van De gesloopte man open bij een bladzijde die hij met een blauwzijden lint had gemarkeerd. Joanna had de laatste regel opgezegd van het rijmpje dat een elementair onderdeel vormde van Besters verhaal. Inamura las de voorlaatste regel voor in de hoop dat die het goede antwoord zou blijken te zijn... als zo’n antwoord al bestond. ‘“Meer spanning,” zei de Spanningsregelaar.’

Hoewel de dokter geen vraag had gesteld, antwoordde Joanna: ‘De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken.’

‘“Meer spanning,” zei de Spanningsregelaar.’

Dit keer reageerde Joanna niet.

Inamura boog zich voorover in zijn stoel. ‘Je bent in die kamer die ruikt naar alcohol... naar ammonia. Je bent op het bed vastgebonden.’

‘Ja.’

‘Er is een raam. Een onbedekt raam. Wat kun je door dat raam zien, Joanna?’

‘Het dak van een huis,’ zei ze zonder aarzelen. ‘Het is een mansardedak. Met zwarte dakpannen. Er zitten geen ramen in. Ik zie wel twee gemetselde schoorstenen.’

‘Mijn god, het werkt!’ zei Alex.

‘Ik heb dat boek van Bester gisteravond in handen gekregen,’ zei Inamura, ‘en ik heb het in één ruk uitgelezen. Het is heel boeiende sciencefiction. Weet je nog wat er aan het eind van het boek met de moordenaar gebeurt?’

‘Hij wordt gepakt door de telepathische politie,’ zei Alex.

‘Ja. Ondanks al zijn slimheid wordt hij toch opgepakt. En nadat ze hem hebben gearresteerd “slopen” ze de man in plaats van hem in de gevangenis te stoppen of te executeren. Ze breken zijn geest en wissen zijn geheugen. Ze halen er alle kronkels uit die het hem mogelijk maakten een moord te plegen. Daarna reconstrueren ze hem als een modelburger. Ze maken een heel nieuw mens van hem.’

‘Dat is dus in zekere zin hetzelfde wat Joanna is overkomen. Alleen was zij een onschuldig slachtoffer.’

‘Sommige dingen die dertig jaar geleden nog sciencefiction waren, zijn tegenwoordig de gewoonste zaak van de wereld. Dat geldt voor goede en voor slechte dingen.’

‘Ik heb er nooit aan getwijfeld dat met behulp van de modernste hersenspoeltechnieken een nieuwe identiteit kan worden gecreëerd,’ zei Alex. ‘Ik wil alleen weten waarom dat verdomme met Joanna is gedaan.’

‘Misschien komen we dat vandaag al te weten,’ zei de psychiater. Hij keek weer naar zijn patiënt. ‘Wat zie je nog meer door dat raam, Joanna?’

‘Alleen de lucht.’

‘Weet je in welke stad je bent?’

‘Nee.’

‘In welk land?’

‘Nee.’

‘Laten we het eens over de mensen hebben die in die kamer bij je komen. Zijn dat er veel?’

‘Een verpleegster. Zwaargebouwd. Grijs haar. Ik mag haar niet. Ze heeft zo’n... raar lachje.’

‘Weet je hoe ze heet?’

‘Dat kan ik me niet herinneren.’

‘Denk er maar rustig over na.’

De verwarring stond op haar gezicht te lezen terwijl ze zich inspande om de naam van de verpleegster uit haar geheugen op te diepen. Ten slotte: ‘Nee. Het is me ontschoten.’

‘Wie komt er nog meer bij je op bezoek?’

‘Een vrouw met bruin haar en bruine ogen. Een scherp gezicht. Ze is heel energiek, heel zakelijk. Ze is arts.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Ik... ik geloof dat ze me dat heeft verteld. En ze doet van alles... dingen die een dokter doet.’

‘Zoals?’

‘Ze neemt mijn bloeddruk op en geeft me injecties. En ze laat me allerlei proeven ondergaan.’

‘Hoe heet ze?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Ben je dat gewoon vergeten... of heeft ze je nooit verteld hoe ze heet?’

‘Ik denk dat ze me dat nooit heeft verteld.’

‘Is er nog iemand anders die in die kamer bij je komt?’

Joanna huiverde. Hoewel ze geen antwoord gaf, sloeg ze haar armen beschermend over haar borst en er gleed een glimp van angst over haar gezicht.

‘Er is nog iemand,’ zei Inamura. ‘Wie, Joanna? Wie komt er nog meer bij je?’

Ze knabbelde op haar onderlip. Haar handen waren gebald. Haar stem zakte weg tot een trillend gefluister: ‘O god, nee. Nee. Nee.’

‘Ontspan je. Blijf kalm,’ gebood Inamura.

Alex schoof onrustig heen en weer in zijn stoel. Hij had haar het liefst in zijn armen willen nemen om haar te laten weten dat ze veilig was.

‘Wie komt er nog meer bij je, Joanna?’ drong Inamura aan.

‘De Hand,’ zei ze met een ijl stemmetje.

‘De Hand? Bedoel je de man met de prothese, de mechanische hand?’

‘Ja, hij.’

‘Is hij ook een arts?’

‘Ja.’

‘Hoe weet je dat?’

‘De vrouwelijke arts en de verpleegster noemen hem “Herr Doktor”.’

‘Zei je “Herr”, die Duitse aanspreektitel?’

‘Ja.’

‘Zijn die vrouwen Duits?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Is die man Duits?’

‘De... de Hand? Dat weet ik niet.’

‘Spreken ze Duits?’

‘Niet met mij. Met mij alleen Engels.’

‘Welke taal gebruiken ze onder elkaar?’

‘Soms Engels.’

‘En de andere keren?’

‘Iets anders.’

‘Zou dat Duits kunnen zijn?’

‘Dat weet ik niet. Misschien wel.’

‘Als ze Engels spreken, hebben ze dan een Duits accent?’

‘Dat... dat zou ik niet kunnen zeggen. Wel een accent. Ze hebben allemaal een accent. Maar niet per se Duits.’

‘Denk je dat deze kamer zich ergens in Duitsland bevindt?’

‘Nee. Of toch. Nou ja... ik weet niet waar we zijn.’

‘De dokter, de man die...’

‘Moeten we over hem praten?’ vroeg ze klaaglijk.

‘Ja, Joanna. We moeten over hem praten. Ontspan je nu maar. Hij kan je nu geen kwaad doen. Vertel me eens... hoe ziet hij eruit?’

‘Bruin haar. Hij wordt al een beetje kaal.’

‘Welke kleur ogen?’

‘Lichtbruin. Vaalbruin. Bijna geel.’

‘Lang of klein? Dik of dun?’

‘Lang en mager.’

‘Wat doet hij met je in die kamer?’

Ze liet haar hoofd langzaam heen en weer rollen over de stoel en weigerde antwoord te geven.

‘Wat doet hij met je?’

De beo kreeg het plotseling op zijn zenuwen en draaide driftig rond langs de wanden van zijn kooi terwijl hij met zijn klauwen en zijn snavel aan de koperen tralies plukte.

‘Wat doet hij met je, Joanna?’

Het plink-plonk-plink van het koper was kille, eentonige muziek, alsof een windvlaag uit de hel verdoemde tonen ontlokte aan een windgong.

Inamura gaf het niet op. ‘Wat doet hij met je, Joanna?’

Uiteindelijk zei ze bevend: ‘Behandelen.’

‘Wat zijn dat voor behandelingen?’

Haar wimpers trilden en uit haar gesloten ogen rolden trage tranen.

Alex stak vanaf zijn stoel zijn hand naar haar uit.

‘Nee,’ zei de dokter bijna fluisterend maar met grote nadruk.

‘Maar ze heeft behoefte...’

‘Het enige dat ze nodig heeft, is het ophalen van deze herinneringen.’

Alex zei: ‘Maar ik kan niet...’

‘Vertrouw me nu maar, meneer Hunter.’

Gekweld week Alex achteruit.

‘Wat zijn dat voor behandelingen?’ vroeg Inamura opnieuw.

‘Ik ga dood.’ Ze huiverde. Ze drukte haar armen vaster tegen haar borst en kroop afwerend dieper weg in de stoel. ‘Iedere keer g-g-ga ik een beetje meer d-d-dood. Waarom doodt hij me niet meteen? Waarom maakt hij er geen eind aan?’ Inmiddels huilde ze openlijk. ‘Alstublieft, maak er een eind aan.’

‘Je gaat helemaal niet dood,’ verzekerde Inamura. ‘Er kan je niets overkomen. Ik bescherm je, Joanna. Vertel me nu maar wat dat voor behandelingen zijn. Wat doet hij met je?’

Ze kon geen woord uitbrengen.

‘Goed,’ zei de psychiater vriendelijk. ‘Ontspan maar. Blijf rustig. Je bent kalm en ontspannen... ontspannen... veilig, gerustgesteld en ontspannen... heel diep in slaap... heerlijk vredig.’

Het beven hield op. Haar tranen droogden. Maar ze hield haar armen nog steeds afwerend over haar borst gekruist.

‘Je bent nog steeds in die kamer,’ zei Inamura toen Joanna weer zover was dat ze verder kon. ‘Alleen in die kamer, op het bed, vastgebonden.’

‘Naakt,’ zei ze. ‘Onder een laken.’

‘Je hebt je dagelijkse behandeling nog niet gehad. Herr Doktor kan ieder moment hier zijn en je moet precies beschrijven wat er gebeurt nadat hij is binnengekomen. Je beschrijft het rustig, zonder je op te winden. Begin maar.’

Joanna slikte krampachtig. ‘De vrouwelijke dokter... komt de kamer in en trekt het laken tot mijn middel omlaag. Ze geeft me een hulpeloos, een volkomen weerloos gevoel. Ze legt me aan de apparaten.’

‘Aan het ecg- en het eeg-apparaat?’

‘Ja. Ze plakt de elektroden op me. Koud op mijn huid. Het apparaat blijft aan een stuk door piepen. Ik word er stapelgek van. Ze legt een plaat onder mijn arm en plakt hem met pleisters vast. Ze legt me aan het infuus.’

‘Bedoel je dat je intraveneus gevoed wordt?’

‘Daar begint de behandeling altijd mee.’ Geleidelijk aan begon Joanna’s stem langzamer en gesmoorder te klinken dan normaal. ‘En ze trekt het laken over mijn borsten... kijkt naar me... blijft naar me kijken... neemt mijn bloeddruk op... en na een poosje... begin ik te zweven... licht, zo licht als een veertje... maar bewust van alles om me heen... veel te bewust, pijnlijk bewust... een scherp, vreselijk bewustzijn... maar ondertussen blijf ik maar zweven... zweven...’

‘Joanna, waarom praat je zo onduidelijk?’

‘Ik zweef... geen gevoel... doelloos...’

‘Zit er naast glucose ook een verdovend middel in het infuus?’

‘Weet ik niet. Kan best. Als een ballon, een ballon, een ballonnetje...’

‘Het moet wel een verdovend middel zijn,’ zei Alex.

Inamura knikte. ‘Joanna, ik wil niet dat je zo loom en slordig spreekt. Praat normaal. Je krijgt dat verdovende middel nog steeds toegediend, maar het zal geen enkele invloed hebben op je spraakvermogen. Terwijl de behandeling gewoon door blijft gaan, vertel je me precies wat er gebeurt met je normale, ongedwongen stem.’

‘Goed.’

‘Mooi zo. Ga maar verder.’

‘De vrouw gaat weg. Ik ben weer alleen. Ik zweef nog steeds. Maar ik voel me niet high of gelukkig. Nooit. Alleen maar bang. Dan...’

‘Wat gebeurt er dan?’ moedigde Inamura haar aan.

‘Dan... dan... gaat de deur open en komt hij binnen. De Hand.’

‘Herr Dokter.’

‘Ja, hij. Hij.’

‘Wat doet hij?’

‘Ik wil hier weg.’

‘Wat doet de dokter, Joanna?’

‘Alstublieft. Alstublieft, laat me eruit.’

‘Rustig maar. Je verkeert niet in gevaar. Wat doet hij?’

Met tegenzin vervolgde ze: ‘Hij duwt de kar naar binnen.’

‘Welke kar duwt hij naar binnen?’

‘Die vol ligt met medische instrumenten.’

‘Ga verder.’

‘Hij komt naar het bed toe. Zijn hand...’

‘Wat is er met zijn hand, Joanna?’

‘Hij... hij... hij... hij houdt zijn hand voor mijn gezicht.’

‘Ja?’

‘Strekt en buigt zijn stalen vingers.’

‘Zegt hij iets?’

‘Nee. Alleen het g-geluid van zijn vingers. Geklik.’

‘Hoelang duurt dat?’

‘Tot ik begin te huilen.’

‘Is dat zijn bedoeling? Om je aan het huilen te maken?’

Ze huiverde.

Alex had ook het gevoel dat het ijskoud was in de kamer.

‘Hij wil me bang maken,’ zei ze. ‘Dat vindt hij leuk.’

‘Hoe weet je dat hij dat leuk vindt?’ vroeg Inamura.

‘Ik ken hem. De Hand. Ik ken hem inmiddels maar al te goed. Ik haat hem. Hij staat vlak bij me. Op me neer te kijken. Het geklik van de vingers. Hij grijnst.’

‘Dus hij maakt je aan het huilen. Hij vindt het leuk om je te zien huilen. Maar wat doet hij dan?’

‘Nee,’ zei ze ellendig. Ze draaide zich op haar zij in de leunstoel, met haar gezicht naar Alex, de ogen stil gesloten, de armen nog steeds stijf over haar borsten gekruist. Ze trok haar knieën iets op, tot ze in de houding van een ongeboren kind lag. ‘Nee... alstublieft.’

‘Ontspan je, Joanna,’ zei Inamura. ‘Je bent er wel, maar alles wat er gebeurt, gaat aan je voorbij. Je gevoelens blijven dit keer gespaard. Je bent nu alleen toeschouwer.’

‘Nee... nee.’ Maar haar protesten waren niet meer dan een slap verzet tegen de weerzin die haar herinneringen opwekten, geen weigering om met het consult door te gaan.

Alex leed met haar mee, omdat de hulpeloosheid die zij had ervaren terwijl ze daar op dat bed lag vastgebonden, precies hetzelfde was als het gevoel van hulpeloosheid dat hij zijn hele jeugd had ondervonden.

‘Wat doet Herr Doktor nu?’ vroeg Inamura.

‘De naald.’

‘Van het infuus?’

‘Nee. Een andere. O god.’

‘Een injectienaald?’

‘Dit keer zal het mijn dood zijn,’ zei ze met pathetische overtuiging.

‘Wees maar gerust. Blijf kalm. Je bent nu veilig. Wat is er zo bijzonder aan die naald?’

‘Hij is zo groot. Gigantisch. En vol vloeibaar vuur.’

‘Ben je bang dat de naald je pijn zal doen?’

‘Het brandt. Het vreet in als zoutzuur. Hij spuit zoutzuur in me.’

‘Dit keer niet,’ verzekerde Inamura haar. ‘Dit keer voel je geen pijn.’

Achter de gesloten houten luxaflex gierde een plotselinge windvlaag langs de ramen, en de ruiten rammelden.

Alex had bijna het gevoel dat de man met de mechanische hand zich in de spreekkamer van Omi Inamura bevond. Hij was zich bewust van iets kwaadaardigs, een plotselinge en ijzingwekkende verandering van sfeer.

‘We gaan weer verder,’ zei de psychiater. ‘De dokter gebruikt zijn naald, hij geeft je een injectie en dan...’

‘Nee. Niet in mijn hals. Niet in mijn hals. Jezus, néé!’

Ze schokte wild over haar leunstoel heen en weer, strekte haar opgetrokken knieën met een ruk alsof ze een zware aanval van epilepsie kreeg, kwam op haar rug terecht en bleef stokstijf en bevend liggen, terwijl ze haar hoofd van links naar rechts liet rollen.

‘Wat is er mis met je hals, Joanna?’

‘De naald!’

‘Steekt hij de naald in je hals?’

Alex werd misselijk. Hij raakte zijn eigen hals aan.

Geestelijk, emotioneel en spiritueel bevond Joanna zich niet in de spreekkamer van Inamura. Ze was ver in het verleden en onderging opnieuw die hel. En hoewel de dokter tegen haar had gezegd dat ze zich emotioneel niet door de herinnering zou laten meeslepen en dat ze er op objectieve wijze verslag van zou doen, was ze niet in staat om afstand te bewaren zoals hij haar had opgedragen. De herinnering bezorgde haar stuiptrekkingen alsof ze de pijn op datzelfde moment opnieuw werkelijk onderging.

‘Het doet zo’n pijn, alles doet pijn, mijn aderen staan in brand, het bloed kookt, borrelt, o god, jezus, god, het vreet me op, het vreet aan me als zoutzuur, alles wordt zwart vanbinnen. Alsjeblieft, laat iemand me alsjeblieft helpen!’

Haar ogen waren stijf dichtgeknepen, alsof ze de aanblik van wat ze zou zien als ze ze opendeed niet kon verdragen. De aderen in haar slapen klopten en de spieren in haar hals waren strakgespannen. Ze kronkelde en schreeuwde het uit en kromde haar rug zo sterk dat alleen haar voeten, haar schouders en haar achterhoofd nog op de bekleding van de leunstoel rustten.

Dr. Inamura sprak haar geruststellend toe in een poging haar weg te lokken bij de afgrond van hysterie waar ze ieder moment in kon storten.

Joanna gehoorzaamde hem, maar niet zo snel als ze daarvoor had gedaan. Ze ontspande zich langzaam... maar niet zo volledig als voor die tijd. Nog steeds onder hypnose bleef ze een paar minuten uitrusten, hoewel de rillingen die door haar heen gingen niet helemaal ophielden. Af en toe fladderden haar handen omhoog van de armleuningen van de stoel en maakten zinloze gebaren in de lucht voor ze weer tot rust kwamen.

Dr. Inamura en Alex wachtten zwijgend tot ze weer voldoende gekalmeerd zou zijn om door te gaan met de therapie.

De wind gierde weer langs de geblindeerde ramen, nog harder dan daarvoor, en produceerde vervolgens een schril gejank, alsof hij teleurgesteld was dat hij niet binnen kon dringen.

Ten slotte zei Inamura: ‘Joanna, je bent in de kamer die ruikt naar antiseptica en ontsmettingsmiddelen. De stank is zo intens dat je hem kunt proeven. Je ligt vastgebonden op het bed en de behandeling is begonnen. Nu wil ik dat je me zonder opwinding en heel rustig vertelt wat ze met je doen, waar de behandeling uit bestaat.’

‘Ik zweef. Ik zweef terwijl ik in brand sta.’

‘Wat doet Herr Doktor?’

‘Dat weet ik niet zeker.’

‘Wat zie je?’

‘Felle kleuren. Kolkende, pulserende kleuren.’

‘Wat zie je nog meer?’

‘Verder niets. Alleen de kleuren.’

‘Wat hoor je?’

‘De Hand. Hij praat. Heel in de verte.’

‘Wat zegt hij?’

‘Het is te ver weg. Ik kan de woorden niet verstaan.’

‘Praat hij tegen jou?’

‘Ja. En af en toe geef ik antwoord.’

‘Wat zeg je dan tegen hem?’

‘Mijn stem klinkt net zo ver weg als de zijne. Ik kan mezelf nauwelijks horen. Ik bevind me op grote afstand, hoog boven de aarde, en ik ga nog steeds verder omhoog, zwevend op het vuur, op de pijn, helemaal opgaand in de pijn.’

‘Als je echt je best doet, kun je jezelf horen. Luister maar naar je stem, dan versta je alles duidelijk.’

‘Nee. Ik kan er niets van verstaan. Ik vlieg wel duizend kilometers boven mezelf, veel te hoog om iets te horen.’

‘Joanna, hij praat tegen je onderbewustzijn. Je bewustzijn wordt onderdrukt met behulp van verdovende middelen en je onderbewustzijn ligt wijd open voor hem.’

‘Heel hoog, ver boven mezelf,’ hield ze vol.

‘Het is alleen maar je bewustzijn dat daar boven je zweeft. Op een normaal bewust niveau ben je waarschijnlijk niet in staat om hem te verstaan, maar je onderbewustzijn kan hem duidelijk horen, ieder woord, elke stembuiging. Ik wil dat je je onderbewustzijn laat spreken. Wat zegt Herr Doktor?’

Joanna hield haar mond en bleef doodstil liggen.

‘Wat zegt hij tegen je?’

‘Dat weet ik niet, maar ik ben bang.’

‘Waar ben je bang voor, Joanna?’

‘Dat ik dingen kwijtraak.’

‘Zoals wat?’

‘Alles.’

‘Druk je alsjeblieft wat duidelijker uit.’

‘Dingen van mezelf.’

‘Ben je bang dat je dingen van jezelf kwijtraakt?’

‘Er valt van alles weg. Ik ben net een melaatse.’

‘Delen van haar geheugen?’ veronderstelde Alex.

‘Ik val langzaam uit elkaar,’ zei Joanna. ‘Hoog boven in de lucht zweef ik brandend van de pijn rond, maar hier beneden val ik langzaam uit elkaar.’

‘Raak je dingen uit je geheugen kwijt?’ drong Inamura aan.

‘Dat weet ik niet. Maar ik voel het verdwijnen.’

‘Wat zegt hij tegen je waardoor je dingen gaat vergeten?’

‘Dat kan ik niet goed verstaan.’

‘Doe je best maar, dan kun je het wel verstaan.’

‘Nee. Daar heeft hij ook al voor gezorgd.’

Inamura bleef nog een poosje in dezelfde trant doorvragen tot hij zeker wist dat hij op die manier niets meer aan de weet zou komen. ‘Je hebt het goed gedaan, Joanna. Echt heel goed. En nu is de behandeling voorbij. De naald is uit je hals getrokken. De andere naald zit niet meer in je arm. Je komt weer heel langzaam op aarde terug en tot rust.’

‘Nee. Ik zweef nog steeds. Ik brand niet meer, ik word niet meer vanbinnen verteerd, maar ik zweef wel. Ik blijf na afloop altijd nog een hele tijd zweven. Op z’n minst een uur. Of nog langer.’

‘Goed. Je zweeft, maar er steken geen naalden meer in je. Wat gebeurt er nu?’

Ze sloeg haar handen voor haar gezicht.

‘Joanna,’ zei Inamura, ‘wat gebeurt er met je?’

‘Ik schaam me zo,’ zei ze diep ellendig.

‘Je hoeft je nergens voor te schamen.’

‘Maar u begrijpt het niet,’ zei ze door haar handen heen. ‘U zult het nooit begrijpen.’

‘Er is echt helemaal niets om je voor te schamen. Laat je handen zakken, Joanna. Laat ze zakken. Alles is in orde. Goed zo. Je hebt niets misdaan. Je bent een goed mens. Je hebt een goed hart. Jij bent in dit geval het slachtoffer, niet de dader.’

Ze kon niets zeggen. Ze probeerde het, maar haar stem stokte.

De wind tegen de ramen.

De vogel in de kooi. Klauwen tegen de koperen tralies.

Ze worstelde met zichzelf om Inamura te vertellen wat hij wilde weten en uit haar vertrokken gezicht bleek duidelijk dat ze het echt nodig had om die geheimen te delen en ze daardoor van zich af te kunnen zetten. Maar haar mond bewoog zonder dat er geluid uit kwam.

Alex kon het bijna niet verdragen om haar zo te zien liggen, in tweestrijd tussen schaamte en de behoefte om alles op te biechten, tussen angst en vrijheid. Toch kon hij zijn blik niet van haar afwenden.

Uiteindelijk zei ze: ‘Als ik alleen maar... dood zou mogen gaan.’

‘Je wilt heus niet echt doodgaan,’ verzekerde Inamura haar.

‘Liever dan wat ook ter wereld.’

‘Nee.’

‘Het is de enige manier om het op te laten houden... wat hij met me doet.’

‘Het is al opgehouden. Jaren geleden. Je wordt nu alleen nog maar geplaagd door de herinnering, omdat je die dingen nooit onder ogen hebt willen zien. Verzet je er niet langer tegen, dan zul je er bevrijd van zijn. Vertel me de rest nu ook maar, dan kun je het daarna van je afzetten.’

Haar stem klonk zo zacht dat Alex zich voorover moest buigen in zijn stoel om haar te kunnen verstaan toen ze zei: ‘Hoort u dat? Hoort u dat?’

‘Wat hoor je?’ vroeg Inamura.

‘Het geklik.’

‘Geklik?’

‘Klik, klik, klik,’ zei ze zacht.

‘Waar komt dat geklik vandaan?’

‘Van het mechanisme.’

‘Aha. In zijn hand?’

‘Het klinkt eerst zacht. Maar het wordt steeds luider. Tot het op geweerschoten lijkt. Het mechanisme in zijn vingers.’

Ze huiverde en maakte een zielig geluidje dat als een steen op Alex’ hart drukte.

‘Waar is Herr Doktor nu?’ vroeg Inamura.

Met dat ijle stemmetje zei ze: ‘Naast het bed. Hij aait over mijn gezicht. Met die stalen vingers. Klik, klik, klik.’

‘Ga verder.’

Haar handen zakten van haar gezicht naar haar keel.

‘Hij masseert mijn keel,’ zei ze. ‘Ik probeer zijn hand weg te duwen. Dat probeer ik echt. Maar het lukt me niet. Hij is van staal. Heel sterk. Kunt u de motortjes erin horen zoemen?’

Ze deed haar ogen open en staarde naar het plafond. Er blonken tranen in.

‘Ga verder,’ zei Inamura.

‘Hij grijnst,’ zei ze. ‘Ik zweef nog steeds hoog in de lucht, maar ik kan hem zien grijnzen. Ik ben nog steeds op grote hoogte, maar ik kan voelen wat hij doet. Ik bid God om hem tegen te houden, om hem alleen maar te laten ophouden, anders niets, omdat ik zelf veel te zwak ben. Ik heb Gods hulp nodig maar die... die komt nooit.’

‘Blijf dit niet opkroppen,’ zei de psychiater vriendelijk. ‘Je moet dit niet langer geheimhouden. Vertel me alles maar, Joanna. Gooi het eruit.’

Haar handen trilden. Ze liet ze van haar keel naar haar borst zakken.

‘Het geklik,’ zei ze. ‘Dat is zo luid dat ik niets anders meer kan horen. Het weergalmt door de hele kamer. Oorverdovend.’

‘Wat doet hij?’

‘Hij trekt het laken weg. Helemaal omlaag tot het voeteneinde van het bed. Hij legt me bloot. Ik ben naakt.’

Haar wangen waren weer nat van de tranen, maar ze snikte niet.

‘Ga door,’ zei Inamura.

‘Hij staat daar te grijnzen. Hij haalt de elektroden van me af. En raakt me aan. Hij heeft het recht niet om me zo aan te raken, niet op die manier, maar ik kan niets doen. Ik zweef nog slap door de lucht.’

‘Waar raakt hij je aan?’

‘M’n borsten. Hij streelt ze en knijpt erin met die stalen vingers. Hij doet me pijn. En dat weet hij heel goed. Hij vindt het leuk om me pijn te doen. Dan raakt hij me ook met zijn andere hand aan, de echte hand. Die is bezweet. Hij pakt me ook met die hand hard aan... ruw... opdringerig... hij misbruikt me...’

Joanna’s stem werd geleidelijk aan steeds zachter, tot ze geen woord meer kon uitbrengen. Haar gezicht was verwrongen en de uitdrukking van angst en ontzetting die erop te lezen stond, was iets wat Alex nog nooit eerder had gezien. Toch waren de kreetjes die haar ontsnapten nauwelijks te horen, alsof ze zo verpletterd werd door haar gevoel van schaamte en de wetenschap dat ze misbruikt werd, dat haar stem eronder bezweek.

De aanblik van haar ondraaglijke, emotionele foltering trof Alex als een bliksemstraal. In de afgelopen dagen had hij kennisgemaakt met gevoelens die hem nog nooit eerder hadden bekropen. Hij had ontdekt dat hij tot dingen in staat was waarvan hij het bestaan nooit had vermoed. Joanna had hem in gevoelsmatig opzicht wakker geschud. Maar alles wat hij had meegemaakt sinds hij haar had leren kennen was een lentebriesje vergeleken bij de emotionele storm die hij nu onderging. Hij kon het niet verdragen om haar in deze toestand te zien. De afschuwelijke dingen die de man die ze ‘de Hand’ noemde haar had aangedaan raakten Alex veel dieper dan wanneer hij er zelf onder had moeten lijden. Als hij zelf zo diep gewond was geraakt, had hij zijn tanden op elkaar kunnen klemmen en de wond kunnen hechten met het stoïcisme dat hij zich in de loop der jaren eigen had gemaakt, maar omdat het haar wond was, kon hij vrijwel niets doen om de genezing ervan te bevorderen. Hij werd vermorzeld door het onaangename besef dat hij volkomen hulpeloos was.

Een paar minuten lang bleef dr. Inamura haar geduldig geruststellen, tot ze zichzelf weer in de hand had. Toen ze weer stillag en niet meer huilde, drong hij aan dat ze het verhaal weer oppakte op het punt waar ze het afgebroken had. ‘Wat doet Herr Doktor nu, Joanna?’

Alex viel hem in de rede. ‘Isha-san, het is toch niet nodig dat u nog dieper op dit onderwerp ingaat?’

‘Ja, dat is het wel,’ sprak Inamura hem tegen.

‘Volgens mij weten we allang wat hij met haar heeft gedaan.’

‘Ja, natuurlijk weten we dat. En ik snap ook best hoe jij je voelt,’ zei de psychiater vol begrip. ‘Maar het is van levensbelang dat zij het zelf onder woorden brengt. Ze moet alles onthullen, omdat zij dat zelf nodig heeft en niet omdat jij of ik daar behoefte aan hebben. Als ik haar nu respijt gun, zullen al die akelige details voorgoed in haar achterblijven, als etterende splinters.’

‘Maar ze heeft er zo veel moeite mee.’

‘Het onder ogen zien van de waarheid is nooit gemakkelijk.’

‘Ze lijdt zulke helse...’

‘Ze zal nog veel meer lijden als ik haar nu voortijdig laat ophouden.’

‘Misschien moeten we haar dan even rust gunnen en morgen de draad weer oppakken.’

‘Morgen hebben we andere dingen te doen,’ zei Inamura. ‘Ik heb nog maar een paar minuten nodig om deze ondervraging af te ronden.’

Met een schrijnend gebrek aan enthousiasme legde Alex zich bij het oordeel van de dokter neer.

‘Joanna,’ zei de psychiater, ‘waar zijn de handen van Herr Doktor nu?’

‘Op mij,’ zei ze. ‘Op mijn borsten.’

Haar stem had een nieuwe, vreemde en verontrustend monotone klank gekregen, alsof een deel van haar was gestorven en vanuit een donkere, ijskoude plaats aan gene zijde van het leven tot hen sprak.

‘Wat doet hij daarna?’ vroeg Inamura.

‘De stalen hand glijdt omlaag over mijn lichaam.’

‘Ga door.’

‘Tot aan mijn dijen,’ zei ze toonloos.

‘En dan?’

‘Dan pakt hij me alles af.’

‘Wat pakt hij je af?’ vroeg Inamura.

‘Alle hoop. Er blijft geen sprankje over. Ik heb niets meer om me aan vast te houden.’

‘Nee, Joanna. Niemand kan je voorgoed alle hoop afpakken. Het is het enige in ons dat constant opnieuw opbloeit. Hij heeft je alleen maar voor even alle hoop ontnomen. Op de langen duur kan hij nooit winnen, tenzij je hem de winst gunt. Wat doet hij nu? Vertel me dat alsjeblieft, Joanna.’

‘Hij raakt me daar aan.’

‘Waar?’

‘Tussen mijn benen.’

‘En dan?’

‘Hij staat te grijnzen.’

‘En dan?’

‘Klik, klik, klik.’

‘Ga door.’

Ze zweeg.

‘Joanna?’

Ze zei: ‘Ik heb...’

‘Ja?’

‘... even tijd nodig.’

‘Doe maar rustig aan,’ zei Inamura. Hij wierp een blik op Alex, met ogen waarin oneindige droefenis te lezen stond.

Alex keek op zijn handen neer. Hij hield ze gebald tussen zijn knieën. Hij had Herr Doktor het liefst zo ongenadig in elkaar willen slaan dat zijn knokkels geschramd en ontveld zouden raken en ieder botje in zijn handen zou breken. Tot zijn armen uiteindelijk zo moe waren dat hij ze niet meer kon optillen.

Op zijn stok in de kooi kreeg de beo een plotselinge woedeaanval en begon wild met zijn vleugels te slaan, waarna hij weer abrupt tot rust kwam en even stilzat alsof hij een roofdier had gezien.

Met die bloedeloze stem die afkomstig leek van een dode, alsof ze als doorgeefluik fungeerde voor een wanhopige geest die gedoemd was tot een verblijf in de hel, zei ze: ‘Hij betast me tussen m’n benen. Koud staal. Het geklik klinkt heel hard. Alsof er steeds iets ontploft.’

‘En dan?’

‘Hij spert me open.’

‘En dan?’

‘Steekt.’

‘Wat doet hij?’

‘Steekt een van zijn vingers.’

‘Waarin?’

‘In mij.’

‘Druk je eens duidelijker uit.’

‘Heb ik niet... al meer dan genoeg gezegd?’

‘Nee. Je moet niet bang zijn om te zeggen waar het op staat.’

‘In... mijn vagina.’

‘Goed zo. Je bent op een afschuwelijke manier misbruikt. Maar om dat te kunnen vergeten, moet je je eerst alles weer voor de geest halen. Ga verder.’

Haar handen lagen nog steeds beschermend over haar borsten.

‘Het klikkende geluid gaat door me heen, het dringt vanbinnen overal door, het is zo luid dat het door mijn hele lijf weergalmt.’

‘En dan?’

‘Ik ben bang dat hij me pijn zal doen.’

‘Gebeurt dat ook?’

‘Hij dreigt er wel mee.’

‘Waar dreigt hij mee?’

‘Hij zegt... dat hij me uit elkaar zal scheuren.’

‘En dan?’

‘Hij grijnst.’

‘En dan?’

En dan? En dan? En dan? Ga verder. Ga verder. En dan? En dan? Ga verder.

Alex kreeg de neiging zijn handen tegen zijn oren te drukken. Hij dwong zichzelf te luisteren, want als hij de hoop koesterde om al het moois dat het leven te bieden had met haar te delen, moest hij bereid zijn om ook de nare dingen met haar te delen.

Inamura doorboorde Joanna’s psyche op dezelfde manier waarop een tandarts zorgvuldig elk spoor van verrotting en bacteriële besmetting verwijdert in een ontstoken kies.

De beestachtige onthullingen over herhaalde verkrachting en perverse seks, als vervolg op het nog ijzingwekkender verhaal over de ‘behandeling’ die ze had ondergaan, bezorgden Alex een week gevoel. De haat die hij koesterde voor de mensen die haar verleden hadden gestolen en haar als een beest hadden behandeld was onvoorstelbaar diep en zo zwart als de nacht. Hij was vastbesloten om niet alleen de man met de mechanische hand op te sporen, maar ook alle medewerkers van de smeerlap. Maar de wraak moest nog even uitgesteld worden. Op dit moment kon Alex niet eens de kracht opbrengen om iets te zeggen, zo geschokt was hij door de afschuwelijke gebeurtenissen die Joanna op verzoek van dr. Omi Inamura liet herleven.

De rest van de ondervraging duurde hooguit vijf of zes minuten. Toen Joanna de laatste vraag had beantwoord, ging ze op haar zij liggen, trok haar knieën op en nam opnieuw de houding van een ongeboren kind aan.

Zonder zich te bekommeren om wat de dokter ervan zou zeggen, stond Alex op en ging naast haar op zijn knieën zitten. Met één hand streek hij het haar uit haar gezicht.

‘Het is mooi geweest,’ zei hij tegen Inamura. ‘Dat was meer dan genoeg voor vandaag. Breng haar weer bij me terug.’

37

Zondagochtend zes uur werd Joanna wakker van de dorst. Haar lippen waren gebarsten en haar keel was van schuurpapier. Ze had het gevoel alsof ze uitgedroogd was. De vorige avond, na het uitputtende consult bij Inamura, hadden ze uitgebreid gedineerd: dikke biefstukken van Kobe-rundvlees, het lekkerste vlees ter wereld, afkomstig van koeien die dagelijks met de hand gemasseerd waren en met niets anders gevoederd werden dan met rijst, bonen en een fikse hoeveelheid bier. Bij de biefstukken hadden ze twee flessen heerlijke Franse wijn gedronken, een zeldzame luxe in Japan, die veel geld kostte. Nu had ze vanwege de alcohol een gebrek aan vocht en een zure smaak in haar mond.

Ze liep naar de badkamer en dronk gretig twee glazen water leeg. Het smaakte bijna net zo lekker als wijn.

Toen ze weer naar de slaapkamer liep, besefte ze dat haar slaap voor het eerst in twaalf jaar niet verstoord was door de bekende nachtmerrie. Ze had niet gedroomd van de man met de mechanische hand.

Ze was eindelijk van hem bevrijd en ze bleef even stokstijf van verbazing staan. Toen begon ze hardop te lachen.

Bevrijd!

In bed, niet alleen weggekropen onder de dekens maar zich ook koesterend in het pas verworven gevoel van veiligheid, probeerde ze opnieuw te slapen, en dat lukte op het moment dat haar hoofd het kussen raakte.

Ze werd drie uur later, om negen uur, uit zichzelf wakker. Hoewel ze niet had gedroomd was ze minder enthousiast over haar nieuwe vrijheid dan ze midden in de nacht was geweest. Ze wist niet precies waarom ze er nu anders over dacht, maar wat de reden ook mocht zijn, het onschuldige optimisme was verdwenen. Ze was op haar hoede en haar blijdschap werd in toom gehouden door de intuïtieve wetenschap dat er meer – en grotere – moeilijkheden voor de deur stonden.

Omdat ze wilde weten hoe het weer was, liep ze naar het dichtstbijzijnde raam en trok de gordijnen open. Het had behoorlijk gespookt gedurende de nacht. De lucht was helder, maar Kyoto ging schuil onder een laag verse, droge sneeuw van een centimeter of tien, vijftien. Er was weinig verkeer op straat.

Behalve de sneeuw had zich in de nacht nog iets anders gemeld. Aan de overkant van de straat, op de eerste verdieping van een populair geishahuis, stond een man voor een van de ramen. Hij keek door een verrekijker naar haar appartement. Op hetzelfde moment dat ze hem zag, kreeg hij haar in de gaten. Hij liet de verrekijker zakken en stapte achteruit, uit het zicht.

Vandaar dat haar stemming omgeslagen was. Onbewust was ze voorbereid geweest op zoiets als de man met de verrekijker. Ze waren in de buurt. Ze wachtten af. Ze hielden haar in het oog. Ze wachtten hun tijd af. En met een heel leger, voor zover zij wist. Tot zij en Alex erachter konden komen wie ze waren en waarom ze haar verleden hadden gestolen, was ze niet vrij en ook niet veilig. De nare droom was weliswaar niet meer in staat haar nachtrust te verstoren, maar het gevoel van veiligheid dat ze vannacht had gehad was onterecht. Ondanks alle helse ervaringen die ze al had meegemaakt, was het best mogelijk dat het ergste haar nog te wachten stond.

De sneeuw glinsterde in de ochtendzon. Het Gion zag er ongerept uit. In de verte luidde een tempelklok.

38

Die ochtend, om elf uur in Kyoto, belde Ted Blankenship vanuit Chicago. In antwoord op de vragen die Alex twee dagen geleden had gesteld, had hij uitgebreide rapporten ontvangen van bevriende bedrijven in Londen.

Volgens de opsporingsdeskundigen in Engeland was de advocaat die als executeur-testamentair van de Rand-nalatenschap was opgetreden, J. Compton Woolrich, een geestverschijning. Nergens waren gegevens te vinden dat hij ooit had bestaan. Geen geboortebewijs. Geen paspoort. Geen rijbewijs. Bij de belastingdienst was niemand met die naam bekend. Geen werkvergunning of enige vorm van identiteitsbewijs. Niets. Niemand met de naam J. Compton Woolrich was gedurende de afgelopen eeuw gerechtigd geweest om zich als jurist te vestigen. En in Londen en omgeving was sinds 1946 evenmin aan iemand die zo heette een telefoonnummer verstrekt. Zoals Joanna afgelopen vrijdag al had ontdekt, was het nummer van Woolrich in werkelijkheid dat van een antiekzaak in Jermyn Street. Voor het adres dat op het briefpapier van Compton stond, gold iets dergelijks: het was geen woonhuis en ook geen advocatenpraktijk, maar een bibliotheek die daar al voor de Tweede Wereldoorlog was gevestigd.

‘En hoe zit het met British-Continental Insurance?’ vroeg Alex.

‘Ook uit de lucht gegrepen,’ zei Blankenship. ‘Een bedrijf van die naam staat nergens in Engeland geregistreerd en betaalt evenmin belasting.’

‘En ook al zouden ze met een beetje mazzel misschien aan registratie zijn ontsnapt, aan de belasting valt niet te ontkomen.’

‘Precies.’

‘Maar we hebben met een zekere Phillips bij British-Continental gesproken.’

‘Dat was niet zijn echte naam. Puur bedrog.’

‘Ja, dat zal wel. Hoe zit het met het adres op hun briefpapier?’

‘O, dat bestaat wel degelijk,’ zei Blankenship. ‘Maar het is zeker niet het hoofdkantoor van een groot bedrijf. Volgens onze Britse vrienden is het gewoon een goor, drie verdiepingen hoog kantoorgebouw in Soho.’

‘En daar zit zelfs geen filiaal van een verzekeringsmaatschappij in?’

‘Nee. Er zijn een stuk of tien firma’s in gehuisvest, allemaal kleine bedrijfjes waarvan er niet één echt succesvol is... althans niet op het eerste gezicht. Importbedrijven. Exportbedrijven. Een koeriersfirma. Een boekingsbureau dat de goedkoopste clubs in de stad van artiesten voorziet. Maar geen British-Continental.’

‘Hoe zit het met dat telefoonnummer?’

‘Dat staat op naam van een van de importbedrijven op dat adres. Fielding Athison, Limited. Ze handelen in meubels, kleren, serviesgoed, kunstnijverheid, sieraden en allerlei ander spul afkomstig uit Zuid-Korea, Taiwan, Indonesië, Hongkong, Singapore en Thailand.’

‘En op dat nummer zit geen meneer Phillips?’

‘Dat zeggen ze tenminste.’

‘Ze spelen een spelletje met ons.’

‘Leg me dan maar eens uit welk spelletje,’ zei Blankenship. ‘En in welk opzicht bestaat er dan verband met Tom Chelgrin en zijn vermiste dochter? Ik moet je eerlijk bekennen dat ik zo langzamerhand zo nieuwsgierig ben als het spreekwoordelijke Aagje.’

‘Het zou niet verstandig van me zijn om precies te vertellen wat ik van plan ben,’ zei Alex. ‘Tenminste niet via deze telefoon.’

‘Is die afgetapt?’

‘Ik heb het vage vermoeden dat het zo langzamerhand een soort open lijn is geworden.’

‘Is het in dat geval dan wel verstandig om überhaupt met elkaar te praten?’ vroeg Blankenship bezorgd.

‘Het maakt niet uit dat ze horen wat jij me te vertellen hebt,’ zei Alex. ‘Dat weten ze allemaal allang. Wat weet je nog meer over dat bedrijf Fielding Athison?’

‘Nou, het is een winstgevend bedrijf, maar op het nippertje. In feite hebben ze zo veel personeel in dienst dat het een wonder is dat ze het hoofd boven water kunnen houden.’

‘Wat betekent dat volgens jou?’

‘Andere belangrijke bedrijven met een soortgelijke omzet werken met tien of twaalf personeelsleden. Fielding Athison heeft zevenentwintig man in dienst, het merendeel op de verkoopafdeling. Ze lijken gewoon niet genoeg werk te hebben om al die mensen bezig te houden.’

‘Dus dat importbedrijf dient als dekmantel,’ zei Alex.

‘In het diplomatieke taalgebruik van onze Engelse vrienden heet dat: “Er bestaat een gerede kans dat het personeel van Fielding Athison zich naast het importeren van Aziatische artikelen bezighoudt met werkzaamheden die niet aan de grote klok worden gehangen.”’

‘Maar een dekmantel waarvoor? Of voor wie?’

‘Als je daarachter wilt komen,’ zei Blankenship, ‘gaat ons dat een smak geld kosten. En het is ook niet iets dat je heel snel boven water kunt krijgen – als het je al lukt. Ik durf er duizend piek onder te verwedden dat de lui die gebruik maken van Fielding Athison in een paar opzichten de wet behoorlijk overtreden. Maar ze doen al veertien jaar zaken en tot nog toe heeft niemand ze ergens op kunnen betrappen, dus weten ze verdomd goed hoe ze een geheim moeten bewaren. Wil je dat ik Londen opdracht geef om dieper op de zaak in te gaan?’

‘Nee,’ zei Alex. ‘Momenteel niet. Ik wil eerst zien hoe de zaak zich de komende paar dagen hier ontwikkelt. Als het nodig is om de Engelsen weer aan het werk te zetten, bel ik je wel terug.’

‘Hoe gaat het met Wayne?’ vroeg Blankenship.

‘Beter. Hij hoeft dat been niet te verliezen.’

‘Goddank. Hoor eens, Alex, moet ik iemand sturen ter assistentie?’

‘Ik red me wel.’

‘Ik heb op dit moment een paar goeie kerels die niets omhanden hebben.’

‘Als ze hiernaartoe komen, zouden ze alleen maar een extra doelwit vormen. Net als Wayne.’

‘Ben jij dan geen doelwit?’

‘Jawel. Maar hoe minder, hoe beter.’

‘Maar wat bescherming...’

‘Ik heb geen bescherming nodig.’

‘Wayne had wel bescherming nodig. Maar je zult het zelf wel het beste weten.’

‘Wat ik nodig heb,’ zei Alex, ‘is een goddelijke ingeving.’

‘Als ik binnenkort een stem uit een brandend braambosje hoor komen, zal ik je meteen laten weten wat er gezegd is.’

‘Even serieus, Ted, ik wil echt dat je dit voor je houdt. Ik wil dit probleem niet met een heel leger mensen aanpakken. Ik geef er de voorkeur aan om de antwoorden op mijn vragen te vinden zonder dat daarbij de helft van mijn personeel in Japanse ziekenhuizen terechtkomt.’

‘Maar het blijft een vreemde manier om de zaak aan te pakken... in je eentje.’

‘Dat weet ik best,’ zei Alex. ‘Maar ik heb erover nagedacht... en ik heb het idee dat ik van die lui – wie het ook mogen zijn – al heel wat speelruimte heb gekregen. Het is toch wel eigenaardig dat ze me inmiddels nog steeds niet gewoon een kogel door mijn kop hebben geschoten.’

‘Denk je dat ze proberen van twee walletjes te eten? Dat ze je gebruiken?’

‘Dat zou best kunnen. En als ik versterking uit Chicago laat aanrukken, gunnen ze me die ruimte misschien niet meer. Misschien willen ze het spel simpel houden, met een beperkt aantal deelnemers.’

‘Waarom?’

‘Als ik dat wist, zou het niet nodig zijn om hun spelletje mee te spelen, nietwaar?’

39

Zondagmiddag vijf uur. De spreekkamer van dr. Inamura. Gedempt licht. Naar citroen geurende wierook. De waakzame vogel in de koperen kooi.

De grenenhouten luxaflex was open en de purperen schemering drong zich tegen de ramen.

‘Dansende vlinders,’ zei de psychiater.

Tijdens het laatste consult met Omi Inamura herinnerde Joanna zich de juiste bewoording van de drie posthypnotische suggesties die in haar onderbewustzijn waren aangebracht door de man met de mechanische hand. De eerste betrof de geheugenblokkade – ‘De tijd voor spanning, vrees en onenigheid is aangebroken’ – die ze al uit de weg hadden geruimd. De tweede had betrekking op de verpletterende aanvallen van claustrofobie en paranoia die haar overvielen als iemand meer dan oppervlakkige belangstelling voor haar kreeg. Inamura ging door met de aanpak die Alex een paar dagen geleden al was begonnen en wist Joanna er met veel geduld van te overtuigen dat de woorden van Herr Doktor geen macht meer over haar hadden en dat haar angst ongegrond was. Zoals dat in feite altijd al het geval was geweest. En niemand keek ervan op dat de derde richtlijn van Herr Doktor was, dat ze nooit weg zou mogen uit Japan. En als ze dat tóch zou proberen, als ze werkelijk op een schip of in een vliegtuig stapte met als eindbestemming een plaats buiten Japan, zou ze misselijk worden en volslagen gedesoriënteerd. Elke poging om uit haar gevangenis te ontsnappen, zou uitlopen op een aanval van blinde angst en hysterie.

De gezichtsloze personen die haar tot hun marionet hadden gemaakt, hadden haar in alle opzichten aan banden gelegd: emotioneel, verstandelijk, psychisch, chronologisch en nu zelfs geografisch. Omi Inamura verloste haar van die laatste restrictie.

Alex was onder de indruk van de geslepenheid waarmee Herr Doktor Joanna had geprogrammeerd. Wie en wat hij verder ook mocht zijn, de man was op zijn gebied een genie.

Toen Inamura er zeker van was dat Joanna zich verder niets kon herinneren van wat Herr Doktor haar had aangedaan, sloeg hij een andere richting in. Hij drong erop aan dat ze nog verder terugging in het verleden.

Ze schoof onrustig heen en weer in haar stoel. ‘Maar ik kan nergens anders heen.’

‘Natuurlijk wel. Je bent niet in die kamer geboren, Joanna.’

‘Nergens anders heen.’

‘Luister goed naar me,’ zei Inamura. ‘Je ligt vastgebonden op het bed. Er is één raam. Buiten zie je een mansardedak dat afsteekt tegen een blauwe lucht. Ben je in de kamer?’

‘Ja,’ zei ze. Ze was veel meer ontspannen onder deze hypnose dan ze bij de eerdere behandelingen was geweest. ‘Er zitten grote zwarte vogels op de schoorstenen. Een stuk of tien grote zwarte vogels.’

‘Je bent ongeveer twintig jaar,’ zei Inamura. ‘Maar nu word je jonger. Je wordt met de minuut jonger. Je bent nog niet lang in die kamer. In feite ben je er net aangekomen en je hebt de man met de mechanische hand zelfs nog nooit gezien. Je hebt nog geen enkele behandeling ondergaan. Je laat je langzaam meeslepen, terug in de tijd. Je bent net in die kamer aangekomen. En nu loopt de tijd zelfs nog sneller terug... tot voorbij het moment dat je naar die kamer werd gebracht... de uren glijden voorbij... steeds sneller... inmiddels zijn het dagen in plaats van uren... terug in de tijd, op de stroom van een grote rivier... die je steeds verder terugvoert... steeds verder terug... steeds verder... Waar ben je nu, Joanna?’

Ze reageerde niet.

Inamura stelde de vraag opnieuw.

‘Nergens,’ zei ze hol.

‘Kijk eens om je heen.’

‘Niets.’

‘Hoe heet je?’

Ze gaf geen antwoord.

‘Ben je Joanna Rand?’

‘Wie?’ vroeg ze.

‘Ben je Lisa Chelgrin?’

‘Wie is dat? Ken ik haar?’

‘Hoe heet je?’

‘Ik... ik heb geen naam.’

‘Wie ben je?’

‘Niemand.’

‘Je moet iemand zijn.’

‘Ik wacht tot ik iemand word.’

‘Tot je Joanna Rand wordt?’

‘Ik wacht,’ zei ze alleen maar.

‘Ik wil dat je je goed concentreert.’

‘Ik heb het zo koud. IJskoud.’

‘Waar ben je?’

‘Nergens.’

‘Wat zie je?’

‘Niets,’ hield ze vol.

‘Hoe voel je je?’

‘Dood.’

‘Jezus,’ zei Alex.

Inamura zat nadenkend naar haar te kijken. Na een poosje zei hij: ‘Ik zal je vertellen waar je bent, Joanna.’

‘Oké.’

‘Je staat voor een deur. Een ijzeren deur. Heel indrukwekkend. Het lijkt op de deur van een fort. Zie je die deur?’

‘Nee.’

‘Probeer je er een beeld van te vormen,’ zei Inamura. ‘Kijk nog eens goed. Je kunt hem niet missen. Het is een enorme deur, echt indrukwekkend. Massief ijzer. Als je erdoorheen zou kunnen kijken, zou je aan de andere kant vier grote scharnieren zien, stuk voor stuk zo dik als je pols. Het ijzer is aangevreten en vol roestplekken, maar de deur ziet er desondanks onneembaar uit. Hij is anderhalve meter breed, bijna drie meter hoog, rond aan de bovenkant en hij zit in een poort in het midden van een enorme stenen muur.’

Waar wil hij in jezusnaam naartoe? vroeg Alex zich af.

‘Ik weet zeker dat je die deur nu wel ziet,’ zei Inamura.

‘Ja,’ beaamde Joanna.

‘Raak hem eens aan.’

Joanna lag languit in haar leunstoel, maar omdat ze kennelijk geloofde dat ze voor die deur stond, hief ze haar hand op en tastte in de lucht.

‘Hoe voelt die deur aan?’ vroeg Inamura.

‘Koud en ruw,’ zei ze.

‘Klop er eens met je knokkels tegen.’

Ze klopte zwijgend op niets.

‘Wat hoor je, Joanna?’

‘Een dof, ratelend geluid. Het is een ontzettend dikke deur.’

‘Ja, dat klopt,’ zei Inamura. ‘En hij zit op slot.’

Achterover in de leunstoel maar tegelijkertijd in een andere tijd en op een andere plaats probeerde Joanna de deur die alleen zij kon zien. ‘Ja. Op slot.’

‘Maar je moet hem open zien te krijgen,’ zei Inamura.

‘Waarom?’

‘Omdat zich daarachter twintig jaar van je leven bevinden. De eerste twintig jaar. Daarom kun je je daar niets van herinneren. Ze hebben ze achter die deur verstopt. Voor je weggesloten.’

‘O. Ja. Ik snap het.’

‘Gelukkig heb ik de sleutel gevonden waarmee de deur geopend kan worden,’ zei Inamura. ‘Ik heb hem hier.’

Alex glimlachte, vergenoegd over de creatieve manier waarop de dokter het probleem te lijf ging.

‘Het is een grote, ijzeren sleutel,’ zei Inamura. ‘Een grote ijzeren sleutel aan een ring. Ik zal er eens mee rammelen. Zo. Kun je dat horen, Joanna?’

‘Ik hoor het,’ zei ze.

Inamura deed zijn werk zo goed dat zelfs Alex het bijna kon horen.

‘Ik geef je de sleutel nu in de hand,’ zei Inamura tegen haar, hoewel hij gewoon in zijn stoel bleef zitten. ‘Zo. Nu heb je hem.’

‘Ik heb hem,’ zei Joanna en sloot haar rechterhand om de denkbeeldige sleutel.

‘Stop de sleutel nu in de deur en draai hem om. Goed zo. Dat is alles. Prima. Je hebt het slot opengemaakt.’

‘Wat gebeurt er nu?’ vroeg Joanna een beetje angstig.

‘Duw de deur maar open,’ zei de dokter.

‘Maar hij is zo zwaar.’

‘Ja, maar je krijgt hem toch open. Hoor je de scharnieren piepen? Hij heeft heel lang dichtgezeten. Ontzettend lang. Maar hij gaat toch open... verder.... steeds verder... nu staat hij wijd open. Zo. Je hebt het voor elkaar gekregen. Stap nu over de drempel.’

‘Goed.’

‘Ben je aan de andere kant?’

‘Ja.’

‘Goed. Wat zie je?’

Stilte.

Achter de ramen had de schemering plaats gemaakt voor de nacht. Er was geen wind die tegen de ruiten sloeg. Zelfs de vogel zat stil en oplettend in zijn kooi.

‘Wat zie je?’ herhaalde Inamura.

‘Geen sterren,’ zei Joanna.

Fronsend zei Inamura: ‘Wat bedoel je daarmee?’

Ze was weer stil.

‘Ga eens een stap verder,’ beval Inamura.

‘Zoals u wilt.’

‘En nog één. Vijf stappen in totaal.’

Ze telde ze af: ‘... drie... vier... vijf.’

‘Blijf nu staan en kijk om je heen, Joanna.’

‘Ik kijk.’

‘Waar ben je?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Wat zie je?’

‘Geen sterren, geen maan.’

‘Druk je alsjeblieft duidelijker uit.’

‘Alleen middernacht,’ zei ze.

‘Leg dat eens uit als je wilt.’

Joanna haalde diep adem. ‘Ik zie middernacht. De meest volmaakte middernacht die je je kunt voorstellen. Zijdeachtig. Bijna vloeibaar. Een vloeiende middernachtelijke hemel strekt zich rondom helemaal uit tot aan de aarde, sluit alles volledig af en ligt als een laag gesmolten teer over de hele wereld, over alles wat eerder is geweest, over alle plaatsen waar ik ben geweest, over alles wat ik heb gedaan en over alles wat ik heb gezien. Er zijn helemaal geen sterren. Onafgebroken duisternis. Geen sprankje licht. En ook geen spoor van geluid. Geen wind. Geen geuren. De aarde zelf is zwart. Overal om me heen is alles zwart. Er is niets anders dan zwart, en het is oneindig.’

‘Nee,’ zei Inamura. ‘Dat is niet waar. Twintig jaar van je leven zullen zich om je heen ontvouwen. Terwijl ik dit zeg, is het al begonnen. Jij kunt het nu ook zien, een wereld die om je heen tot leven komt.’

‘Ik zie niets.’

‘Je moet beter kijken, Joanna. In het begin zul je het misschien niet zo gemakkelijk kunnen zien, maar het is er allemaal echt. Ik heb je de sleutel tot je verleden gegeven.’

‘U hebt me alleen de sleutel tot middernacht gegeven,’ zei Joanna. Een nieuwe wanhoop klonk in haar stem door.

‘De sleutel tot het verleden,’ hield Inamura vol.

‘Tot middernacht,’ zei ze verdrietig. ‘Een sleutel die toegang geeft tot duisternis en hopeloosheid. Ik ben niemand. Ik ben nergens. Ik ben alleen. Helemaal alleen. Ik vind het hier niet fijn.’

40

Tegen de tijd dat ze de spreekkamer van de psychiater verlieten, had de nacht zich over Kyoto ontfermd. Vanuit het noorden woei een sterke wind die de felle kou dwars door kleren, huid en vlees tot op de botten liet snijden. Het licht van de straatlantaarns wierp scherpe schaduwen op het natte wegdek, op de smurrie in de goten en op de op hopen geveegde sneeuw die de nacht ervoor was gevallen.

Zonder iets te zeggen en zonder een bestemming zaten Alex en Joanna samen huiverend in haar Lexus en hun adem deed de voorruit beslaan terwijl ze zaten te wachten tot de auto warm was. De uitlaatgassen wolkten uit de uitlaat en werden langs de raampjes naar voren gejaagd, als een onafgebroken reeks geesten die met grote snelheid op weg waren naar een of andere bovennatuurlijke bijeenkomst.

‘Omi Inamura kan me niet verder helpen,’ zei Joanna.

Alex moest het met tegenzin beamen. De dokter had elke bestaande herinnering aan de man met de mechanische hand, ook al was die nog zo vaag geweest, op kunnen roepen, maar hij was niet in staat geweest om haar te helpen nieuwe aanknopingspunten op te rakelen. Dankzij het genie van de mensen die met haar geheugen hadden geknoeid, vormden de verschrikkingen die ze in die vreemde kamer had doorgemaakt een soort aslaag van een brand die allang was uitgewoed en die tweederde van haar leven, de tijd dat ze Lisa Chelgrin was geweest, grondig en zorgvuldig voorgoed had uitgewist.

De blower in het dashboard blies warme lucht door de roosters en de condensplekken op de voorruit werden langzaam maar zeker kleiner.

Ten slotte zei Joanna: ‘Ik kan wel accepteren dat ik... Lisa vergeten ben. Ze hebben me mijn andere leven afgepakt, maar ik vind het niet erg om Joanna Rand te zijn.’

‘Ze is ook prettig in de omgang,’ voegde hij daaraan toe.

‘Dat verlies wil ik wel aanvaarden. Als het moet, kan ik best verder leven zonder verleden. Daar ben ik sterk genoeg voor.’

‘Ik twijfel er geen moment aan.’

Ze keek hem aan. ‘Maar ik kan niet zomaar de draad weer oppakken en doorgaan zonder te weten waaróm,’ zei ze boos.

‘Daar komen we wel achter.’

‘Hoe? Inamura kan verder niets uit me los peuteren.’

‘En ik denk ook niet dat er hier in Kyoto nog veel meer te ontdekken is. Althans niets belangrijks.’

‘Hoe zit het dan met de man die achter jou aan dat gangetje in is gelopen... of de man in je hotelkamer, die je met dat mes heeft aangevallen?’

‘Klein grut. Lokaas.’

‘Waar zitten de grote jongens dan?’ vroeg ze. ‘Op Jamaica... waar Lisa is verdwenen?’

‘Chicago lijkt me waarschijnlijker. Dat is de speeltuin van senator Tom. Of in Londen.’

‘In Londen? Maar je hebt zelf bewezen dat ik daar nooit heb gewoond. Dat die hele achtergrond verzonnen is.’

‘Maar daar zit wel Fielding Athison, de firma die zich telefonisch voordeed als United British-Continental Insurance. Ik weet bijna zeker dat zij geen klein grut zijn.’

‘Ben je van plan om je Britse collega’s te vragen de zaak verder uit te spitten?’

‘Nee. In ieder geval niet per telefoon. Ik zou er de voorkeur aan geven om die lui van Fielding Athison zelf onder handen te nemen.’

‘Dus je wilt naar Londen? Wanneer?’

‘Zo gauw mogelijk. Morgen of overmorgen. Ik ga wel met de trein naar Tokio en stap daar op een vliegtuig.’

‘Daar stappen we sámen op een vliegtuig.’

‘Ik denk dat jij hier veiliger bent. Ik laat wel mensen uit Chicago overkomen om je te beschermen.’

‘Jij bent de enige bij wie ik me voldoende beschermd voel,’ zei ze. ‘Ik ga met je mee naar Londen.’

41

Senator Thomas Chelgrin stond voor een raam in zijn studeerkamer op de eerste verdieping naar het schaarse verkeer beneden op straat te kijken en te wachten tot de telefoon zou overgaan.

Op maandagavond, de eerste december, had een kille, vochtige lucht zich als een dikke deken over Washington D.C. gespreid. Af en toe liepen mensen haastig vanuit een huis naar een geparkeerde auto toe, of vanuit auto’s naar uitnodigend openstaande deuren, met opgetrokken schouders, gebogen hoofd en de handen in de zakken gepropt. Het was niet koud genoeg voor sneeuw. Volgens het weerbericht zou het vannacht nog gaan ijzelen.

Hoewel hij zich in een warme kamer bevond, had Chelgrin het even koud als de haastig doorlopende voetgangers die zo nu en dan voorbijkwamen.

Maar de kou waar hij last van had, werd veroorzaakt door de kille schuldgevoelens die zijn hart in de greep hielden, dezelfde schuldgevoelens die hem elke eerste dag van de maand opnieuw bekropen.

Het merendeel van het jaar, als het Hogerhuis van het Amerikaanse Congres zitting had of als er andere bestuurlijke zaken op te knappen waren, woonde de senator in een vijfentwintig kamers tellend huis in een met bomen omzoomde straat in Georgetown. In Illinois verbleef hij hooguit een maand per jaar.

Het enorme huis was niet te groot voor hem, hoewel hij na de dood van zijn vrouw niet hertrouwd was en zijn enige kind twaalf jaar geleden was ontvoerd en nooit teruggevonden. Alleen het beste was goed genoeg voor Tom Chelgrin en hij had voldoende geld om te zorgen dat hij het kreeg. Zijn uitgebreide verzamelingen, variërend van een collectie munten tot de mooiste, antieke Chippendale-meubels, namen veel ruimte in beslag. Het was niet alleen de hartstocht van de fanatieke geldbelegger of verzamelaar die hem dreef, zijn behoefte om waardevolle en mooie dingen te kopen was ronduit dwangmatig. Hij had meer dan vijfduizend eerste edities van Amerikaanse romans en gedichtenbundels: Walt Whitman, Herman Melville, Edgar Allan Poe, Nathaniel Hawthorne, James Fennimore Cooper, Stephen Vincent Benet, Thoreau, Emerson, Dreiser, Henry James, Robert Frost. Honderden schitterende, antieke porseleinen voorwerpen sierden zijn kamers, van de eenvoudigste Chinese voorbeelden uit de Han- en de Sung-dynastie tot rijkbewerkte Satsuma-vazen uit Japan. Zijn postzegelverzameling was vijf miljoen dollar waard. Op de muren van zijn huis hing de grootste collectie schilderijen van Childe Harold die er in de wereld te vinden was. Hij verzamelde Chinese wandtapijten en kamerschermen, antieke Perzische tapijten, Paul Storr-zilver, Tiffany-lampen, bronzen kunstwerken van Dore, geëxporteerd Chinees porselein, ingelegde Franse meubels uit de negentiende eeuw en nog veel meer... zo veel zelfs, dat hij een klein pakhuis had aangeschaft om de overvloed op te kunnen slaan.

Hij deelde zijn huis niet alleen met levenloze voorwerpen. Een butler, een kok, twee dienstmeisjes en een chauffeur woonden allemaal bij hem in en hij had vaak gasten. Hij was niet graag alleen, want eenzaamheid gaf hem te veel tijd om na te denken over bepaalde afschuwelijke beslissingen die hij in de loop der jaren had genomen en bepaalde duistere wegen die hij had gevolgd.

De telefoon ging over. De tweede lijn, een nummer dat bij hooguit twee of drie mensen bekend was.

Chelgrin liep haastig naar zijn bureau en griste de hoorn van de haak: ‘Hallo.’

‘Senator, het is er een schitterende avond voor,’ zei Peterson.

‘Een ellendige avond,’ weerlegde Chelgrin.

‘Het gaat zo regenen,’ zei Peterson. ‘Ik hou van regen. Die wast de hele wereld schoon en daar hebben we af en toe behoefte aan. We leven in een verdomd smerige wereld. Was dat genoeg?’

Chelgrin aarzelde.

‘Volgens mij is alles in orde,’ zei Peterson.

Chelgrin bestudeerde het videoscherm van een elektrisch apparaat dat met de telefoon verbonden was. Daarop kon worden gezien of de telefoon afgeluisterd werd. ‘Oké,’ zei Chelgrin ten slotte.

‘Mooi. Het rapport van deze maand is binnengekomen.’

Chelgrin hoorde zelf hoe zijn hart begon te bonzen. ‘Waar wil je afspreken?’

‘We zijn al een tijdje niet meer bij de supermarkt geweest.’

‘Wanneer?’

‘Over een halfuur.’

‘Ik kom eraan.’

‘Uiteraard kom je, mijn beste Tom,’ zei Peterson geamuseerd. ‘Ik weet toch dat je dit voor geen goud zou willen missen?’

‘Ik ben geen hond die aan de leiband loopt,’ zei Chelgrin. ‘Ik ga echt niet opzitten en pootjes geven.’

‘Maak je toch niet zo druk, mijn beste Tom.’

Chelgrin verbrak de verbinding. Zijn handen trilden.

Hij liep naar de bar in een hoek van de studeerkamer en schonk een dubbele whisky in. Hij sloeg de drank in twee slokken achterover, zonder water of ijs.

‘God sta me bij,’ zei hij zacht.

42

Chelgrin had de bedienden een dag vrij gegeven, dus reed hij zelf in zijn donkergrijze Cadillac naar de markt. Hij had net zo goed een van de drie Rolls-Royces, een Mercedes sportwagen, een Excalibur, of een van de andere auto’s uit zijn collectie kunnen nemen. Hij had voor de Cadillac gekozen omdat het de minst opvallende wagen van de hele verzameling was.

Hij was vijf minuten te vroeg op het afgesproken punt. De supermarkt bevond zich op de hoek van een klein winkelcentrum en zelfs om acht uur op een winderige winteravond was het druk in de zaak. Hij parkeerde de auto op de laatste plek van een rij op vijftig à zestig meter van de winkelingang. Nadat hij een paar minuten had gewacht stapte hij uit, sloot de portieren af en bleef onzeker achter de auto staan.

Hij zette de kraag van zijn grijze Bally-jack op, trok zijn leren pet in zijn ogen en zorgde dat zijn bekende gezicht uit het licht bleef. Hij probeerde zich nonchalant te gedragen, maar hij was bang dat hij eruitzag als een imitatiespion.

Maar als hij geen voorzorgsmaatregelen nam, zou hij herkend worden. Hij was niet zomaar een senator uit Illinois: hij ambieerde het presidentschap. Dus verscheen hij vaak op tv en bracht ook veel tijd door in het vervelende gezelschap van onuitstaanbare maar invloedrijke verslaggevers om de grondslagen te leggen voor de verkiezingscampagne die hij over twee of over zes jaar zou moeten voeren, afhankelijk van het lot van de nieuwe man die net twee jaar geleden het Witte Huis had betrokken. (Maar afgaande op het schijnheilige en eigengerechtige gepreek, de talloze voorbeelden van regelrechte politieke onbetrouwbaarheid en het ongelooflijke gestuntel waardoor de eerste tweeëntwintig maanden van de nieuwe man aan het roer gekenmerkt werden, had Chelgrin er alle vertrouwen in dat hij eerder over twee dan over zes jaar zijn kans zou kunnen grijpen.) Als iemand hem herkende, zou de afspraak met Peterson verschoven moeten worden naar een andere avond.

Twee rijen verder gingen de koplampen van een Chevrolet aan en de auto verliet de plek waar hij stond. Hij reed over een van de tussenpaden, sloeg een pad in dat er haaks op stond en stopte vlak naast de Cadillac van de senator.

Chelgrin deed het rechterportier open, boog zich voorover en keek naar binnen. Hij herkende de chauffeur van andere avonden – een kleine, gezette vent met een pruimenmondje en dikke brillenglazen – maar hij wist niet hoe hij heette. Dat had hij nooit gevraagd. Hij stapte in en maakte zijn riem vast.

‘Bent u gevolgd?’ vroeg de chauffeur.

‘Als dat zo was, zou ik hier niet zijn.’

‘We zullen het voor alle zekerheid toch maar even controleren.’

Tien minuten lang reden ze door de doolhof van straten in een woonwijk. De chauffeur hield zijn achteruitkijkspiegel even scherp in de gaten als de weg voor hem.

Ten slotte, toen het duidelijk was dat ze niet werden gevolgd, gingen ze naar een wegrestaurant dat een kilometer of tien van de supermarkt af lag. De tent heette Smooth Joe’s en op het dak stond een drie meter hoge neonreclame van een stel dansende cowboys. Voor een avond zo vroeg in de week was het er behoorlijk druk: er stonden zeker zestig of zeventig auto’s rond het gebouw. Een daarvan was een chocoladebruine Mercedes met een Maryland-kenteken, en de dikke man stopte ernaast.

Zonder verder een woord met de chauffeur te wisselen stapte Chelgrin uit de Chevrolet. Een oorverdovende uitvoering van Garth Brooks’ ‘Friends in Low Places’ daverde door de nachtlucht. Hij stapte snel achter in de Mercedes, waar Anson Peterson op hem zat te wachten.

Op hetzelfde moment dat de senator het portier dichttrok, zei Peterson: ‘We gaan ervandoor, Harry.’

De man achter het stuur was groot, breedgeschouderd en volkomen kaal. Hij reed met vrijwel gestrekte armen en hij was een prima chauffeur. Ze reden vanuit de buitenwijken het platteland van Virginia op.

In de auto rook het naar met rum gevulde boterballen. Daar was Peterson aan verslaafd.

‘Je ziet er goed uit, Tom.’

‘Jij idem dito.’

In feite zag Anson Peterson er helemaal niet goed uit. Hoewel hij maar een meter tweeënzeventig lang was, woog hij ver over de honderdvijfentwintig kilo. Zijn broekspijpen zaten strakgespannen om zijn enorme dijen. De knoopjes van zijn overhemd zaten dicht, maar dat hij zijn colbert ooit zou kunnen dichtknopen kon hij wel vergeten. Zoals altijd droeg hij een met de hand gestrikte vlinderdas – dit keer met witte stippen op een donkerblauwe ondergrond, passend bij zijn blauwe pak – die de gigantische omvang van zijn nek nog meer benadrukte. Zijn gezicht was een enorme, ronde pudding, lichter dan vanille, maar erin schitterden twee koolzwarte ogen waar de intelligentie uit straalde.

Peterson hield hem de rol snoepjes voor en vroeg: ‘Wil je er ook een?’

‘Nee, dank je wel.’

Peterson nam zelf wel een boterbal en stopte het snoepje op een kieskeurige, meisjesachtige manier in zijn mond. Hij vouwde het rolletje zorgvuldig weer dicht, alsof hij een strenge kinderjuffrouw tevreden moest stellen, en borg het in een van de zakken van zijn colbert. Uit een andere zak haalde hij een schone witte zakdoek tevoorschijn, schudde hem los en begon ijverig zijn vingers af te poetsen.

Ondanks zijn enorme postuur – of misschien wel juist daardoor – was hij overdreven netjes. Zijn kleren waren altijd onberispelijk, er was nooit een vlekje te bekennen op zijn overhemd of op zijn das. Hij had roze handen met gemanicuurde, glanzend gepolijste nagels en zag er altijd uit alsof hij net van de kapper kwam: op zijn ronde hoofd zat elk haartje keurig op zijn plaats. Chelgrin dineerde zo nu en dan weleens met de dikke man en Peterson had zijn dubbele porties altijd verorberd zonder zelfs maar een kruimeltje of een druppeltje saus op het tafellaken te morsen. De senator, die toch echt niet slonzig genoemd kon worden, voelde zich altijd een zwijn als hij zijn plek na het eten vergeleek met het maagdelijk schone tafellaken rond het bord van Peterson.

Nu reden ze met een gematigd vaartje door brede straten met vrijstaande villa’s en grote huizen op weg naar het jachtgebied. Hun maandelijkse ontmoetingen vonden altijd plaats in een rijdende auto, omdat die gemakkelijker gecontroleerd kon worden op elektronische afluisterapparatuur dan een kamer in een of ander gebouw, waar het ook een stuk moeilijker zou zijn om dat soort apparaten te verwijderen. Bovendien was een rijdende auto met een goedgetrainde en oplettende chauffeur min of meer bestand tegen een richtmicrofoon waarmee iemand hun gesprek op afstand zou kunnen volgen.

Natuurlijk was het hoogst onwaarschijnlijk dat Peterson ooit onderworpen zou worden aan elektronische surveillance. Zijn dekmantel als succesvolle handelaar in onroerend goed was feilloos. Het geheime werk dat hij er naast zijn zakelijke beslommeringen op na hield, zou hem – als hij betrapt werd – een levenslange gevangenisstraf of zelfs de doodstraf kunnen opleveren, dus had hij reden genoeg om methodisch, omzichtig en altijd beducht op gevaar te zijn.

Terwijl ze op weg waren naar het platteland, zei de dikke man met het snoepje in zijn mond: ‘Als ik niet beter wist, zou ik denken dat jij de verkiezing van die man in het Witte Huis zelf in de hand hebt gewerkt. Hij lijkt vastbesloten te zijn om zichzelf in een positie te manoeuvreren waarin je hem zonder de minste moeite omver zult kunnen blazen.’

‘Ik ben niet gekomen om politieke praatjes aan te horen,’ zei Chelgrin kortaf. ‘Geef me het rapport maar.’

‘Mijn beste Tom, aangezien we samen moeten werken, lijkt het me toch beter om elkaar wat vriendelijker te bejegenen. Beschaafde omgangsvormen kosten echt maar heel weinig tijd.’

‘Het rapport.’

Peterson zuchtte. ‘Zoals je wilt.’

Chelgrin stak zijn hand uit om de archiefmap aan te pakken.

Peterson deed geen poging hem iets te overhandigen. In plaats daarvan zei hij: ‘Er is deze maand niets op papier gezet. Het is alleen maar een gespróken rapport.’

Chelgrin staarde hem ongelovig aan. ‘Dat is onacceptabel.’

Peterson vermorzelde het restantje van zijn boterbal en slikte. Toen hij begon te praten, rook zijn adem naar boter en rum. ‘Het is niet anders, vrees ik.’

De senator deed zijn best om zijn zelfbeheersing te bewaren, want als hij die verloor, zou de dikke man in het voordeel zijn. ‘Die rapporten zijn heel belangrijk voor me, Anson. Heel persoonlijk en heel privé.’

Peterson glimlachte. ‘Je weet heel goed dat ze door nog zeker tien andere mensen worden gelezen, onder anderen door mij.’

‘Ja, maar in ieder geval krijg ik ze zelf ook altijd onder ogen. Als je me in plaats daarvan alleen maar een samenvatting geeft... dan word je een soort tolk. Op die manier gaat de intimiteit verloren. Dan zou ik geen band meer met haar hebben.’

Alles wat hij wist over de huidige bezigheden van zijn dochter was informatie uit de derde hand. In twaalf jaar had hij geen woord met Lisa kunnen wisselen en daarom hield hij angstvallig vast aan die paar minuten op de eerste van elke maand waarin hij alles over haar te lezen kreeg.

‘Die dag op Jamaica,’ zei hij, ‘heb je me beloofd dat ik zolang ze leefde geschreven verslagen zou krijgen van haar vorderingen en het leven dat ze leidt. Altijd geschreven. Ik krijg het verslag van jou, ik lees het met behulp van een zaklantaarn in een rijdende auto, dan geef ik het weer aan jou terug en jij vernietigt het. Dat is de afspraak. Ik heb geen toestemming gegeven voor veranderingen in die aanpak en dat zal ik nooit doen ook.’

‘Rustig aan, mijn beste Tom.’

‘Noem me niet zo, smeerlap.’

‘Dat trek ik me niet aan,’ zei Peterson. ‘Je bent een beetje in de war.’

Ze reden zwijgend verder, tot Chelgrin zei: ‘Heb je wel foto’s?’

‘O ja. Zoals iedere maand hebben we wel foto’s. Hoewel deze bijzonder interessant zijn.’

‘Laat me ze maar zien.’

‘Er is wel een verklaring bij nodig.’

De senator kreeg plotseling een droge mond. Hij sloot zijn ogen. Zijn boosheid had volledig plaats gemaakt voor angst. ‘Is ze... is ze gewond? Dood?’

‘O nee. Niets van dat alles, Tom. Als er zoiets aan de hand was, zou ik je dat niet op deze manier vertellen. Zo ongevoelig ben ik niet.’

Met de opluchting kwam ook zijn boosheid weer terug. Chelgrin deed zijn ogen open. ‘Wat is er verdomme dan aan de hand?’

Terwijl de chauffeur de Mercedes inhield, linksaf een smal laantje inreed en weer gas gaf, pakte Peterson zijn koffertje op en zette het op zijn schoot. Hij haalde er een witte envelop uit van het soort waar meestal foto’s van Lisa in zaten.

Chelgrin stak zijn hand uit.

Peterson was nog niet bereid om afstand te doen van zijn schat. Terwijl hij de envelop openmaakte, zei hij: ‘Het is ditmaal een gesproken rapport omdat het te ingewikkeld en te belangrijk is om op papier te zetten. We hebben in zekere zin te maken met een crisis.’

De dikke man trok een aantal glansfoto’s van twintig bij vierentwintig centimeter uit de envelop en Chelgrin pakte ze vol angstige spanning aan.

Een zaklantaarn lag tussen hen in op de zitting. Chelgrin pakte hem op en knipte hem aan.

Op de eerste foto zat Lisa samen met een man op een bank op een door bomen overschaduwd plein.

‘Wie heeft ze daar bij zich?’ vroeg de senator.

‘Iemand die je kent.’

Chelgrin hield de zaklantaarn een beetje scheef om te voorkomen dat de foto zou gaan glimmen. ‘Hij heeft iets bekends...’

‘Je moet ver terug in de tijd. Voor hij een snor had. De laatste keer dat je hem hebt gezien is misschien wel tien jaar geleden.’

‘Mijn god, het is die privédetective. Hunter.’

‘Hij begon een beetje uitgekeken te raken op zijn zaak en op Chicago,’ zei Peterson. ‘Vandaar dat hij ieder jaar een paar keer een maand lang op vakantie gaat. De afgelopen lente ging hij naar Brazilië. Twee weken geleden... naar Japan.’

Chelgrin kon zijn ogen niet afhouden van de foto, die niet langer een simpel kiekje was, maar een soort teken van onheil begon te worden. ‘Maar dat Hunter uitgerekend in de Moonglow Lounge terecht moest komen... dat moet een kans van één op een miljoen zijn.’

‘Op z’n minst.’

‘Ze is in de loop der jaren behoorlijk veranderd. Misschien heeft...’

‘Hij herkende haar meteen. Hij heeft haar vingerafdrukken vergeleken met die van Lisa. Hij heeft haar aangemoedigd om Londen op te bellen en haar meegenomen naar een psychiater om hypnotische regressie te ondergaan. We hebben afluisterapparatuur in de spreekkamer geplaatst.’

Terwijl Chelgrin te horen kreeg welke resultaten dr. Omi Inamura met Joanna bereikt had, begon hij een beetje misselijk te worden van de constante beweging van de auto.

‘Maar waarom hebben jullie het zo ver laten komen?’ wilde hij weten.

‘We hadden niet verwacht dat die Inamura succes zou hebben. Toen het tot ons begon door te dringen dat hij een doorbraak met haar had bewerkstelligd, had het geen zin meer om hem nog te bedreigen of te vermoorden.’

Een bliksemschicht flitste langs de donkere lucht omlaag en scheurde het dikke wolkendek met van sporen voorziene hakken open.

‘En waarom heeft Hunter geen contact met mij opgenomen?’ vroeg de senator zich af. ‘Ik was zijn cliënt. Ik heb hem een godsvermogen betaald om haar te vinden.’

‘Hij heeft geen contact met je opgenomen omdat hij vermoedt dat jij deel uitmaakt van de samenzwering waardoor ze in Japan terecht is gekomen. Hij denkt nu dat jij hem in de eerste plaats in dienst hebt genomen om jezelf in een gunstig daglicht te stellen en dat je om politieke redenen de bezorgde vader uithing. En dat klopt uiteraard.’

Het landschap rondom de auto werd verlicht door een nieuwe bliksemschicht, die gedurende een kort moment het silhouet toonde van groepjes zwarte bomen met kale takken.

Dikke regendruppels pletsten tegen de voorruit. De chauffeur minderde vaart en zette de ruitenwissers aan.

‘Wat is hij van plan?’ vroeg Chelgrin. ‘Om contact op te nemen met de media?’

‘Nog niet,’ verzekerde Peterson hem. ‘Hij gaat ervan uit dat, als we het meisje permanent uit de weg hadden willen ruimen, we haar al lang geleden hadden kunnen vermoorden. Hij beseft dat we, na al die moeite die het ons heeft gekost om haar een nieuwe identiteit te geven, min of meer tot het uiterste zullen gaan om haar in leven te houden. Dus neemt hij aan dat ze zonder gevaar door kan gaan op de ingeslagen weg, althans tot op zekere hoogte. Hij gaat ervan uit dat we hoogstwaarschijnlijk alleen echt vervelend worden en zullen proberen hen te vermoorden als ze ruchtbaarheid aan de zaak geven. Daarom wil hij er absoluut zeker van zijn dat hij in grote lijnen weet wat zich allemaal heeft afgespeeld voor hij zijn mond open durft te doen.’

Chelgrin fronste. ‘Al dat gepraat over vermoorden bevalt me totaal niet.’

‘Mijn beste Tom, ik bedoelde helemaal niet dat we echt overwegen om Lisa te vermoorden! Natuurlijk is daar geen sprake van. En trouwens, lieve hemel, ik heb bijna het gevoel dat ze mijn eigen dochter is. Een schat van een meisje. Niemand zou een haar op haar hoofd willen krenken. Maar Hunter is een heel ander geval. Hij zal op het juiste moment geëlimineerd moeten worden. Binnenkort.’

‘Jullie hadden hem moeten vermoorden op het moment dat hij in Kyoto kwam opdagen. Jullie hebben de zaak verprutst.’

Peterson was niet onder de indruk van die beschuldiging. ‘We wisten niet dat hij daarnaartoe ging, tot hij ineens opdook. We hielden hem niet in het oog. Daar was geen enkele reden voor. Het is jaren geleden dat hij een onderzoek instelde naar Lisa’s verdwijning.’

‘Maar wat moeten we dan met haar doen nadat hij geëlimineerd is?’ vroeg de senator bezorgd.

Peterson verschoof zijn logge lijf en de veren in de achterbank van de auto protesteerden. ‘Ze kan niet verder als Joanna Rand. Dat leven ligt achter haar. Volgens ons kunnen we haar nu het best naar huis sturen.’

‘Terug naar Illinois?’ vroeg Chelgrin, vol verbijstering over dat onpraktische voorstel.

‘Nee, nee. Daar hoort ze niet echt thuis. Net zomin als op Jamaica, en zelfs niet in Washington.’

Chelgrins hart begon sneller te kloppen, maar hij deed zijn best om de dikke man niet te laten merken hoe geschrokken hij was. Hij bleef even naar de foto staren en keek toen uit het raam naar de door regen geteisterde duisternis. ‘Waar jij haar naartoe wilt sturen... daar kom jij vandaan en ik ook, maar zij niet.’

‘Ze kwam ook niet uit Japan.’

Chelgrin zei niets.

‘We sturen haar naar huis,’ zei Peterson.

‘Nee.’

‘Er zal goed voor haar worden gezorgd. Ze zal daar best gelukkig zijn.’

Chelgrin haalde een paar keer diep adem voor hij antwoord gaf. ‘Dit is hetzelfde meningsverschil dat we jaren geleden ook al op Jamaica hadden. Ik wil niet hebben dat jullie haar naar huis sturen. Punt uit. Einde discussie.’

‘Waarom ben je daar zo op tegen?’ vroeg Peterson, die zich kennelijk verkneukelde over het feit dat de senator zo in de penarie zat. ‘En waarom dwing je ons eigenlijk om je dochter te gijzelen zodat we er tenminste zeker van zijn dat je zult blijven meewerken?’

‘Dat hoeven jullie helemaal niet te doen,’ zei Chelgrin, maar hij hoorde zelf ook dat zijn stem elke overtuiging miste.

‘Ja, dat moeten we wel,’ zei Peterson. ‘Daar twijfelen we geen moment aan. Maar waarom? We staan toch aan dezelfde kant? We werken toch voor hetzelfde doel?’

Chelgrin knipte de zaklantaarn uit en staarde door het raampje naar het donkere landschap dat voorbijschoot. Hij wenste dat het in de auto nog donkerder zou zijn, zodat de dikke man zijn gezicht helemaal niet zou kunnen zien.

‘We staan toch aan dezelfde kant?’ drong Peterson aan.

Chelgrin schraapte zijn keel. ‘Het is gewoon... als jullie haar naar huis sturen... nou ja, dat is een totaal andere manier van leven dan ze gewend is. Ze is geboren en opgegroeid in Amerika. Ze is gewend aan een zekere mate van... vrijheid.’

‘Thuis zal ze genoeg vrijheid hebben. Dat is tegenwoordig de grote mode... vrijheid.’

‘En als jullie de kans krijgen, brengen jullie daar meteen weer verandering in.’

‘Als we de kans krijgen, ja, dan zullen we de orde herstellen. Maar zelfs in dat geval zou ze zich in de hoogste kringen bewegen en speciale privileges hebben.’

‘Toch is dat niet te vergelijken met wat ze hier zou hebben of wat ze nu in Japan heeft.’

‘Luister, Tom, de kans is heel groot dat we nooit in staat zullen zijn om thuis de oude gang van zaken weer te herstellen. Dat gedoe over vrijheid is besmettelijk. We doen ons uiterste best om de economie te ontwrichten en de bureaucratie intact te houden. En dankzij jou en andere politici helpen de VS ons daarbij. Maar die vrijheidsziekte is bijna niet uit te roeien. De vrijheid zal waarschijnlijk alleen maar groter worden in plaats van kleiner.’

‘Nee,’ zei Chelgrin vastbesloten. ‘Ze zou zich nooit kunnen aanpassen. We zullen haar ergens anders moeten onderbrengen. Dat is mijn laatste woord.’

Peterson was verrukt over het stoere gedrag van Chelgrin – misschien omdat hij wist dat het nergens op berustte en niet meer was dan het nerveuze, uitdagende gedrag van een kind dat ’s nachts een begraafplaats oversteekt – en hij liet een meisjesachtig gegiechel horen. Het giechelen werd al snel een uitbundige lach. Hij pakte het been van de senator vlak boven de knie vast en kneep er even vol genegenheid in. Chelgrin, die zich niet op zijn gemak voelde, interpreteerde het gebaar volkomen verkeerd als het dreigement dat het niet was en trok zijn been met een ruk weg. De overdreven reactie werkte op de lachspieren van de dikke man. Peterson lachte, gierde en brulde, sproeide speeksel rond en verspreidde een boterballenwalm tot hij naar adem zat te happen.

‘Ik wou dat ik wist wat er zo grappig was,’ zei Chelgrin.

Ten slotte kreeg Peterson zichzelf weer in bedwang. Hij depte zijn vollemaansgezicht met zijn zakdoek.

‘Mijn beste Tom, waarom geef je het niet gewoon toe? Je wilt niet dat Lisa teruggaat naar Moedertje Rusland omdat je niet gelooft in wat elk van de machtsblokken daar probeert te bewerkstelligen. Je hebt je vertrouwen in Marx en het communisme al lang geleden verloren, toen wij nog aan de macht waren. En je moet niets hebben van de meute socialisten en boeven die daar tegenwoordig in een machtsstrijd verwikkeld zijn. Je werkt nog steeds voor ons omdat je geen andere keus hebt, maar je haat jezelf er wel om. Het goede leven hier heeft je op het verkeerde been gezet, mijn beste Tom. Op het verkeerde been gezet, omver gekegeld en omgeturnd. Als je wist hoe je het voor elkaar moest krijgen, zou je zonder pardon met ons breken en ons uit je leven bannen ondanks alles wat we voor je gedaan hebben. Maar dat kun je niet, omdat we ons als verstandige kapitalisten hebben gedragen door de manier waarop we je in de loop der jaren aangepakt hebben. We hebben je dochter in beslag genomen. We hebben je politieke carrière als onderpand. Je vermogen is gestoeld op het krediet dat wij jou hebben verleend. En je hebt je ziel voor een groot – wat zeg ik, een enórm – gedeelte aan ons verpacht.’

Ondanks het feit dat Peterson kennelijk bereid was om een relatie zonder schone schijn te accepteren, was Chelgrin nog steeds huiverig om zijn ware gevoelens bloot te geven. ‘Ik weet niet waar je die onzin vandaan haalt. Mijn geloof in de proletarische revolutie en de volksrepubliek is nog steeds even vast als dertig jaar geleden.’

Die verklaring bezorgde de dikke man opnieuw een lachbui. ‘Mijn beste Tom, wees nou maar eerlijk. We hebben die veranderingen in jou al twintig jaar geleden opgemerkt, waarschijnlijk al voor je het zelf doorkreeg. We weten dat de kapitalistische façade geen façade meer is. Maar dat maakt niets uit. We zijn niet van plan je de nekslag te geven omdat je van gedachten bent veranderd. Er zullen geen wurgstokjes, kogels in de nacht, of vergiftigde wijn aan te pas komen, mijn beste Tom. Je bent nog steeds een uiterst waardevol bezit. Je helpt ons geweldig, ook al gebeurt dat nu op een andere manier en uit heel andere overwegingen dan toen we aan ons avontuurtje begonnen.’

Chelgrin had jarenlang, eerst als lid van het Congres en later als senator, militaire geheimen doorgespeeld aan het sovjetregime. Sinds de val van de Sovjets had hij er mede voor gezorgd dat er miljarden dollars aan leningen naar de nieuwe, gekozen regering van Rusland vloeiden, ondanks de wetenschap dat daar nooit een cent van terugbetaald zou worden. Een groot gedeelte van die leningen werd door de nog altijd ondoorzichtige bureaucratie achterovergedrukt en niet aangewend om het Russische volk te helpen maar om de zakken te vullen van dezelfde boeven die onder de vlag van de Sovjets het heft in handen hadden gehad en de schatkist te spekken voor hun onvermoeibare streven om opnieuw de macht te grijpen.

‘Goed. Dan zal ik eerlijk zijn,’ zei Chelgrin. ‘Iedere dag smeek ik God op mijn blote knieën dat de hulp die ik jullie geef nooit genoeg zal zijn om jullie succes te garanderen en nooit genoeg om schade te berokkenen aan dit grote, roerige, lekker ontspannen en fantastische land. Ik wil jullie allemaal op je bek zien gaan, en wat mij betreft kunnen jullie dan verrekken.’

‘Mooi. Prima,’ zei Peterson. ‘Wat een opluchting om voor de verandering eens eerlijk en oprecht te kunnen zijn, hè?’

‘Het enige waar ik me nu nog druk over maak, is mijn dochter.’

‘Wil je de andere foto’s ook zien?’ vroeg Peterson.

Chelgrin knipte de zaklantaarn weer aan en pakte het stapeltje glansfoto’s van de dikke man aan.

De regen kletterde zonder ophouden neer op het dak van de auto. De zoevende wielen zongen een sissend lied op het natte asfalt.

Na een poosje zei de senator: ‘Wat gaat er nu met Lisa gebeuren?’

‘We hadden eerlijk gezegd niet verwacht dat je zou staan te springen om haar naar huis te sturen,’ erkende Peterson. ‘Daarom hebben we iets anders bedacht. We sturen haar weer naar dokter Rotenhausen...’

‘Het eenarmige wonder.’

‘... en hij laat haar in de kliniek een nieuwe behandeling ondergaan.’

‘Ik vind het een griezel,’ zei Chelgrin.

‘Rotenhausen zal alle herinneringen aan Joanna Rand uit haar geheugen wissen en haar weer een andere identiteit geven. Als hij klaar is, zorgen wij voor gefingeerde identiteitspapieren en regelen dat ze in Duitsland een nieuw leven kan beginnen.’

‘Waarom in Duitsland?’

‘Waarom niet? We wisten dat jij erop zou staan dat het een kapitalistisch land werd met de zogenaamde “vrijheid” waar jij zo veel prijs op stelt.’

‘Ik dacht dat ze misschien... terug zou kunnen komen.’

‘Hier terug?’ vroeg Peterson ongelovig. ‘Onmogelijk.’

‘Ik heb het niet over Illinois of Washington.’

‘Er is in de hele Verenigde Staten geen veilige plaats te vinden.’

‘Maar als we haar nu een betrouwbare, nieuwe identiteit geven en haar ergens wegstoppen in een kleine stad in Utah of op het platteland in Colorado of voor mijn part Wyoming...’

‘Veel te riskant.’

‘Ben je niet eens bereid om het in overweging te nemen?’

‘Mijn beste Tom, de huidige problemen met Alex Hunter zouden je duidelijk moeten maken waarom ik het niet in overweging kán nemen. Maar ik kan de verleiding niet weerstaan om je eraan te herinneren dat ze hier gewoon in de Verenigde Staten had kunnen zitten in plaats van in Japan als jij maar toestemming had gegeven om haar naast de ingreep in haar geheugen plastische chirurgie te laten ondergaan.’

‘Daar wil ik niet eens over praten.’

‘Je ego staat je gezonde verstand in de weg. Je ziet bepaalde overeenkomsten tussen jouw gezicht en het hare en het idee dat daar verandering in zal komen is voor jou onacceptabel.’

‘Ik zei dat ik er niet over wilde praten. Ik zal nooit toestaan dat een chirurg aan haar gezicht komt. Ze mag op geen enkele manier veranderen.’

‘Dom, mijn beste Tom. Heel dom. Als die plastische chirurgie meteen na die stommiteit in Jamaica had plaatsgevonden, zou Alex Hunter haar vorige week nooit herkend hebben. Dan zouden we nu geen problemen hebben.’

‘Ze is een mooie vrouw. En dat zal ze blijven.’

‘Het is ook helemaal niet de bedoeling dat ze door die ingreep lelijk wordt! Ze zou nog altijd mooi zijn. Alleen op een andere manier.’

‘Elke verandering zou haar minder maken dan ze nu is,’ hield Chelgrin vol. ‘Ik wil niet dat er in haar wordt gesneden om een ander mens van haar te maken.’

Buiten werd het weer met de minuut slechter. Het regende pijpenstelen. De chauffeur minderde vaart tot de Mercedes zich met een slakkengangetje voortbewoog.

Peterson glimlachte en schudde zijn hoofd. ‘Ik sta echt van je te kijken, Tom. Het is toch raar dat je bereid bent om je dood te vechten om haar gezicht – waarin je jezelf zo gemakkelijk terug kunt vinden – onaangetast te houden, maar dat je geen enkele wroeging voelt om ons op haar géést los te laten.’

‘Dat is helemaal niet raar,’ zei Chelgrin verdedigend.

‘Ik vermoed dat je je niet druk maakt over dat hersenspoelen omdat ze in intellectueel en emotioneel opzicht geen overeenkomst met jou vertoonde. Haar ideeën, de dingen die ze nastreefde, haar dromen en haar wensen waren anders dan de jouwe. Dus kon het je niets schelen dat wij dat allemaal uit zouden wissen. Het in stand houden van de fysieke Lisa – de kleur van haar haar, de vorm van haar neus, haar kaken en haar lippen en haar lichaamsproporties – was verschrikkelijk belangrijk voor jouw ego, maar het in stand houden van de persóón die Lisa in feite was – met die specifieke gedachtegang, dat unieke schepsel met wensen, verlangens en gedragspatronen die zo verschilden van de jouwe – vond je van geen belang.’

‘Waarmee je dus wilt zeggen dat ik een egoïstische klootzak ben,’ zei Chelgrin. ‘Nou en? Wat verwacht je nu van me? Dat ik probeer je op andere gedachten te brengen? Dat ik beloof om mijn leven te beteren? Wat wil je nu eigenlijk?’

‘Mijn beste Tom, ik zal het als volgt onder woorden brengen...’

‘Je kletst maar een eind weg.’

‘Ik geloof niet dat het een groot verlies voor ons was toen jij bekeerd werd tot hun zienswijze,’ zei de dikke man. ‘En ik durf te wedden dat de gemiddelde kapitalist je ook niet als een eersteklas aanwinst beschouwt.’

‘Als het je bedoeling is om me op de een of andere manier murw te maken zodat ik toch toestemming zal geven voor plastische chirurgie, kun je je de moeite besparen.’

Peterson lachte zacht. ‘Je hebt een bord voor je kop, Tom. Je bent immuun voor beledigingen.’

Chelgrin haatte hem.

Een tijdje bleven ze zwijgend naast elkaar zitten.

Ze reden via bossen en uitgestrekte velden van de ene voorstad naar de andere. Dunne mistflarden dreven over de weg en bij elke bliksemflits gloeide de grondnevel even op alsof het een onaards, lichtgevend gas was.

Ten slotte zei de dikke man: ‘Als we voor de tweede keer proberen om het geheugen van het meisje te veranderen, zal dat niet zonder gevaar zijn.’

‘Gevaar?’

‘De brave dokter Rotenhausen heeft zijn toverkunsten nooit twee keer op dezelfde patiënt losgelaten. Hij heeft zijn twijfels. Het is best mogelijk dat de behandeling dit keer niet werkt. Het zou zelfs slecht kunnen aflopen.’

‘Wat bedoel je? Wat zou er dan kunnen gebeuren?’

‘Ze zou gek kunnen worden. Of misschien in een vegeterend bestaan terechtkomen. Je weet wel, dat ze alleen nog maar voor zich uit zit te staren, dat ze min of meer een plant wordt en dat ze niet meer in staat is om te praten of zelfstandig te eten. Ze zou zelfs dood kunnen gaan.’

Chelgrin staarde Peterson aan en probeerde dat ronde, glimlachende, uitgestreken gezicht te doorgronden. ‘Ik geloof er niets van. Dat zuig je uit je duim om me zo bang te maken dat ik haar niet naar Rotenhausen durf te laten gaan. Dan heb ik geen andere keus dan jullie toestemming te geven om haar naar huis te sturen. Vergeet het maar.’

‘Ik speld je echt niets op de mouw, Tom. Rotenhausen zegt dat haar kans om het een tweede keer te doorstaan niet echt groot is, hooguit fiftyfifty.’

‘Je liegt. Maar ook al zou je de waarheid spreken, dan stuur ik haar toch liever naar Rotenhausen. Ik verdom het om haar naar Rusland te laten gaan. Dan heb ik nog liever dat ze doodgaat.’

‘Die wens zou weleens in vervulling kunnen gaan,’ zei Peterson.

De regen was inmiddels zo’n zondvloed geworden dat de chauffeur de auto aan de kant moest zetten. Het zicht was hooguit vijf tot tien meter. Ze stonden stil op een parkeerplaats, in de buurt van een stel vuilnisbakken en picknicktafels.

Peterson stopte opnieuw een boterbal tussen zijn gespitste lippen, veegde zijn vingers af aan zijn zakdoek en zat te kreunen van genot toen het snoepje op zijn tong begon te smelten.

Het gekletter van de regen was zo luid dat Chelgrin met stemverheffing moest praten. ‘Het was een regelrechte nachtmerrie om haar in het geheim van Jamaica naar Zwitserland over te brengen.’

‘Dat weet ik nog maar al te goed.’

‘Hoe wil je het klaarspelen om haar vanuit Japan helemaal naar Rotenhausen te brengen?’

‘Ze maakt het ons gemakkelijk. Ze gaat samen met Hunter naar Engeland om een onderzoek in te stellen naar British-Continental, de pseudoverzekeringsmaatschappij.’

‘Wanneer?’

‘Overmorgen. We hebben al een heel draaiboek voor hen in elkaar gezet. We spelen hun allerlei aanwijzingen toe waar ze niet omheen kunnen en lokken hen vanuit Londen rechtstreeks naar Zwitserland. We zetten hen op het spoor van Rotenhausen en als ze achter hem aan gaan, laten we hen in de val lopen.’

‘Je klinkt heel zelfverzekerd.’

‘Aanstaande vrijdag of zaterdag zal Hunter dood zijn en zit je aantrekkelijke dochter weer in de kliniek van Rotenhausen.’

43

Woensdagmiddag, toen het moment aanbrak dat Joanna samen met Alex vanuit de Moonglow met een taxi naar het station zou vertrekken, had ze geen zin om weg te gaan. Terwijl ze vanuit het appartement op de eerste verdieping de smalle trap af en vervolgens de club door liep, viel elke stap haar zwaar. Het leek alsof ze zich door diep water heen moest worstelen. Ze verzon steeds een voorwendsel om te blijven staan... een paspoort dat vergeten was, de beslissing om op het laatste moment andere schoenen aan te trekken, de noodzaak om toch ook afscheid te nemen van de chef-kok, al was die al druk bezig met de sauzen en de soep die hij zijn klanten ’s avonds voor wilde zetten... tot Alex uiteindelijk vastbesloten zei dat ze op moest schieten omdat ze anders hun trein zouden missen.

Haar getreuzel lag niet aan het feit dat ze zich zorgen maakte over wat er tijdens haar afwezigheid met de club zou gebeuren. Ze had het volste vertrouwen dat Mariko haar zaak op een efficiënte en winstgevende manier zou beheren.

Haar tegenzin om te vertrekken kwam eerder voort uit een verrassend gevoel van heimwee, dat haar al bekroop voor ze haar huis uit was. Ze was onder rare omstandigheden naar dit land toe gekomen, een vreemdeling in een vreemd land, en ze had er veel voorspoed gekend. Ze hield van Japan, net als van Kyoto, het Gion-district en de Moonglow Lounge. Ze was dol op het muzikale karakter van de taal, de overdreven beleefdheid van de mensen, het vrolijke gerinkel van vingerbelletjes tijdens erediensten, de schoonheid van de tempeldanseressen en de her en der verspreid liggende antieke gebouwen die zowel de oorlog als de terreur van de westerse architectuur hadden overleefd. Ze hield van de smaak van sake en tempura en van de verrukkelijke geur van warme bruine kamo yorshino-ni. Ze had het gevoel dat ze deel uitmaakte van deze eeuwenoude, maar nog steeds bloeiende cultuur. Dit was inmiddels haar wereld geworden, de enige plek waar ze zich ooit thuis had gevoeld, en ze zag er zelfs tegen op om die tijdelijk de rug toe te keren.

Desondanks was ze vastbesloten om Alex niet alleen naar Engeland te laten gaan.

Terwijl Alex naar buiten liep om zich ervan te vergewissen dat de taxi nog steeds stond te wachten, bleven Joanna en Mariko vlak achter de deur staan en omhelsden elkaar nog één keer.

‘Ik zal je missen, Mariko-san.’

‘Ik ben bang dat je iets zal overkomen,’ zei Mariko.

‘Ik heb Alex toch? Maar jij loopt evengoed gevaar. Iemand zou weleens tot de conclusie kunnen komen dat je te veel weet.’

‘Dat geldt niet alleen voor mij, maar ook voor mijn oom Omi en voor mijn hele familie. Er zijn gewoon te veel mensen die te veel weten. Hoe meer mensen op de hoogte zijn, des te kleiner het risico wordt. En trouwens, echte bewijzen zijn er nauwelijks. Alleen je vingerafdrukken... en die nemen jullie mee. Ik denk dat ik minder van die lui te duchten zal hebben dan van die goeie ouwe Godzilla.’

‘Dat schoot me net te binnen... we blijven vannacht in Tokio. De plek waar hij het liefst rondhangt.’

‘Ik snap niet waarom ze de stad telkens opnieuw opbouwen, terwijl ze toch kunnen weten dat hij steeds weer terugkomt en de boel kort en klein slaat.’

Joanna lachte. ‘Misschien gaan ze ervan uit dat hij op een goeie dag zal inzien dat hij verkeerd bezig is. Japanners beschikken over een eindeloos geduld.’

Mariko boog haar hoofd. ‘Bedankt dat je het woord “koppig” niet in de mond hebt genomen, Joanna-san.’

‘Nog één ding, Mariko-san... is het waar wat Alex over jou en Wayne beweert? Dat jullie je tot elkaar aangetrokken voelen?’

Mariko’s wangen werden vuurrood. ‘Hij ligt in het ziekenhuis. Ik heb alleen maar een paar keer naast zijn bed gezeten om hem gezelschap te houden.’

‘En?’

Terwijl ze haar ogen neersloeg, zei Mariko: ‘Het is een interessante man.’

‘Maar?’

‘Dat soort dingen gebeurt gewoon niet, Joanna-san. Je weet toch hoe dat gaat?’

‘Wayne is anders dan anderen, en veel mensen van wie jij houdt, zullen daar niet blij om zijn. En jij wilt ze niet het gevoel geven dat je geen respect voor hen hebt. Ja, ik weet hoe het gaat. Maar het leven is kort. Zo vaak zal de kans op geluk zich niet voordoen.’

Mariko zei niets.

‘Als de vogel met de felgekleurde vleugels op de grond een kers ziet die van de boom is gevallen,’ zei Joanna, ‘dan pikt hij die vrucht vol blijdschap in de vlucht op en spuugt later de pit wel uit.’

Mariko keek haar geamuseerd aan. ‘Ik heb het zenalarm niet af horen gaan.’

Terwijl ze haar vriendin voor de laatste keer omhelsde, fluisterde Joanna: ‘Woe-woe-woe.’

‘Nu is het te laat,’ zei Mariko. ‘Volgens mij heb ik het licht al gezien.’

De voordeur vloog open en Alex keek om de hoek. ‘Als we niet opschieten, missen we de trein.’

Terwijl ze wegreden in de zwart-met-rode taxi keek Joanna om naar de Moonglow Lounge en naar Mariko, die in de deuropening stond. ‘Het kan als een droom in lucht opgaan.’

‘Wat?’ vroeg Alex.

‘Geluk. Bepaalde plaatsen. Mensen. Alles.’

Hij pakte haar hand vast.

De taxi reed de hoek om.

De Moonglow Lounge was verdwenen. Net als Mariko.

De superexpres naar Tokio was een luxueuze trein met een restauratiewagon, lekkere stoelen en naar verhouding weinig lawaai en gebonk, zeker als je de hoge snelheid in aanmerking nam. Joanna wilde dat Alex tijdens de vier uur durende reis bij het raampje ging zitten, maar hij stond erop dat zij dat voorrecht moest hebben en de kruier luisterde geamuseerd naar hun gekibbel.

In het op westerse leest geschoeide hotel in Tokio hadden ze een suite met twee slaapkamers gereserveerd. De receptionisten konden hun verbazing over zulk onbeschaamd gedrag nauwelijks verbergen. Een man en een vrouw met verschillende achternamen die samen een suite deelden en geen enkele poging deden om dat te verbergen werden als decadent beschouwd, ook al hadden ze meer dan één slaapkamer tot hun beschikking. De opgetrokken wenkbrauwen ontgingen Alex, maar Joanna porde hem net zo lang in de zij tot hij doorkreeg dat iedereen stiekem naar hen stond te gluren. Ze vond het grappig en deed geen enkele poging om haar lachen in te houden, wat de zaak nog erger maakte omdat iedereen dat als een uiting van wellustige voorpret beschouwde. De receptionist die hen incheckte, weigerde om haar aan te kijken. Maar ze werden niet weggestuurd. Een dergelijke onbeleefdheid was ondenkbaar. En trouwens, in een hotel waar voornamelijk westerlingen logeerden wisten de werknemers dat je van Amerikanen alles kon verwachten.

Twee verlegen, jonge piccolo’s brachten haar en Alex naar de bovenste etage, verdeelden de bagage over de twee slaapkamers, stelden de thermostaat in de zitkamer in op de juiste temperatuur, trokken de zware gordijnen open en weigerden vervolgens een fooi aan te nemen, tot Alex hen ervan overtuigd had dat hij hun die extra beloningen alleen maar aanbood uit dank voor hun prima service en hun onberispelijke manieren. In het grootste gedeelte van Japan was de gewoonte om fooien te geven nog niet ingeburgerd, maar Alex was zo gewend aan wat er in Amerika van hem verwacht werd dat hij zich schuldig voelde als hij niets gaf.

De kamers zagen er min of meer hetzelfde uit als een suite met twee slaapkamers in een goed hotel in Los Angeles, Dallas, Chicago of Boston. Alleen het uitzicht was onweerlegbaar Japans.

Toen ze alleen waren, nestelde ze zich in zijn armen. Ze stonden bij het raam, met heel Tokio aan hun voeten, en hielden elkaar een poosje stijf vast.

Hij gaf haar een kus. En nog een. Het waren heerlijke kussen, maar de tijd was nog niet rijp voor iets anders. Zoals hij al eerder had gezegd moest hun eerste samenzijn iets heel speciaals zijn, want dan zou er een band tussen hen ontstaan die hun leven voorgoed zou veranderen.

‘Wat zou je ervan zeggen als we sushi gingen eten?’ vroeg ze.

‘Goed idee.’

‘In de Ozasa?’

‘Jij kent Tokio beter dan ik. Zeg jij het maar.’

Achter het raam begon de enorme stad zich in de snel invallende schemering in oogverblindende, klassieke kimono’s van neon te hullen.

Het restaurant, de Ozasa, lag in het Ginza-district, direct achter de Central Geisha Exchange. Het was op de eerste verdieping, in een benauwde en lawaaierige ruimte, maar het was een van de beste sushirestaurants van Japan. Een geschuurde houten bar strekte zich uit over de volle lengte van het vertrek en erachter stonden de geheel in het wit geklede koks, met handen die rood waren van het voortdurende wassen.

Toen Alex en Joanna binnenkwamen, werden ze door de koks luidkeels verwelkomd met de traditionele groet: ‘Irasshai!’

De hele ruimte was gevuld met een mengeling van verrukkelijke geuren: omeletten die in plantaardige olie lagen te spetteren, sojasaus, diverse kruidige mosterds, zure rijst, mierikswortel, in een geurige bouillon gestoofde paddenstoelen en nog veel meer. Maar er was geen spoor te bekennen van een vislucht, hoewel allerlei soorten rauw zeebanket toch de voornaamste ingrediënten vormden van alle gerechten die hier werden geserveerd. De vis die nog verser was dan die van Ozasa zwom nog steeds in zee.

Joanna kende een van de koks, Toshio, nog uit de tijd dat ze in Tokio optrad. Ze stelde de mannen aan elkaar voor en de wederzijdse buigingen waren niet van de lucht.

Ze ging samen met Alex aan de bar zitten en Toshio zette hun allebei een grote mok thee voor. Ze kregen beiden een oshibori waarmee ze hun handen afveegden terwijl ze de verschillende soorten vis bestudeerden in de lange diepvriesvitrine achter de bar.

De unieke en eigenaardige spanning tussen Alex en Joanna maakte zelfs zoiets gewoons als eten tot een zeldzame met erotische energie geladen ervaring. Hij bestelde tataki: stukjes rauwe tonijn, geschroeid in nat stro en stuk voor stuk gewikkeld in een felgeel reepje omelet. Joanna begon met toro sushi, en dat werd het eerst opgediend. Toshio had een jarenlange opleiding achter de rug waarin hij tevens praktijkervaring had moeten opdoen voor hij zijn eerste klant mocht bedienen, en al die leerjaren bleken nu duidelijk uit de snelle gratie waarmee hij zijn kookkunst uitvoerde. Hij pakte de toro – vettige, gemarmerde tonijn – uit de glazen vitrine, en zijn handen bewogen even snel en zeker als die van een bedreven goochelaar. Met een enorm mes sneed hij soepel twee stukken tonijn af. Uit een grote pan die naast hem stond, pakte hij een handvol zure rijst en kneedde die behendig in twee blokjes, die op smaak werden gebracht met een vleugje wasabi. Toshio drukte de stukjes tonijn in de blokjes en zette de twee hapjes met een trots en sierlijk gebaar voor Joanna neer. De hele bereiding had vanaf het moment dat hij de deur van de vrieskast open had geschoven niet meer dan dertig seconden in beslag genomen. De korte ceremonie, die werd besloten toen Toshio zijn handen ging wassen voor hij aan de tataki begon, deed Alex denken aan de posthypnotische code die Omi Inamura bij Joanna had gebruikt: Toshio’s handen leken echt op dansende vlinders. Sushi kon lastig zijn om te eten, vooral voor een beginneling, maar dat was Joanna niet en ze slaagde erin om tegelijkertijd nuffig kieskeurig en sensueel over te komen toen ze haar toro opat. Ze pakte een stukje op, depte het rijstblokje in een schaaltje met shoya, draaide het om zodat het niet zou lekken en stak het complete hapje in haar mond. Ze sloot haar ogen en kauwde langzaam. De aanblik van de manier waarop zij genietend haar toro verorberde, verhoogde het genoegen dat Alex in zijn eigen eten schiep. Ze at met die vreemde combinatie van meisjesachtige gratie en gretigheid die katten ook tentoon kunnen spreiden. Haar roze tong schoof traag van links naar rechts om haar mondhoeken af te likken en ze deed glimlachend haar ogen weer open om het tweede stukje toro op te pakken.

‘Joanna,’ zei Alex. ‘Ik...’

‘Ja?’

Hij aarzelde. ‘Je bent mooi.’

Dat was niet alles wat hij tegen haar had willen zeggen en het was zeker niet zo veel als ze had willen horen, maar haar glimlach leek te verkondigen dat niets haar blijer had kunnen maken.

Ze dronken thee en bestelden nog andere soorten sushi – donkerrode, magere tonijn, sneeuwwitte inktvis, bloedrode akagai schelpdieren, octopustentakels, lichte garnalen, kaviaar en krab – en tussen de gerechten door maakten ze hun mond schoon met behulp van plakjes gember.

Elke vorm van sushi bestond uit twee stukjes en ze aten langzaam maar gretig, terwijl ze alle soorten uitprobeerden en ten slotte weer terugkeerden tot de hapjes die ze het lekkerst vonden. In Japan, legde Joanna uit, hielden de ingewikkelde etiquette, de strenge gedragsregels en de traditionele overdreven beleefdheid in dat met bepaalde woorden of uitdrukkingen die meer dan één betekenis hadden voorzichtig omgesprongen moest worden. En het feit dat er altijd twee, en nooit meer dan twee, hapjes sushi opgediend werden, was daar een voorbeeld van. Als iets in plakjes moest worden gesneden, kon een portie nooit uit één of uit drie plakjes bestaan, want het Japans voor ‘één plakje’ was hito kire, wat eveneens doden betekent, en drie plakjes was mi kire, wat ook ik dood mijzelf betekent. Daarom zou het niet alleen beledigend voor de klant zijn wanneer gesneden gerechten in die aantallen werden opgediend, maar ook een smakeloze verwijzing naar een onaangenaam onderwerp.

Dus aten ze hun sushi in twee hapjes per portie en ondertussen zat Alex te denken aan zijn wanhopige verlangen naar Joanna. Ze dronken thee en bij elk slokje dat hij haar zag drinken groeide zijn verlangen. Ze zaten te praten, ze maakten grapjes met Toshio, en als ze niet aten, draaiden ze zich iets naar elkaar toe zodat hun knieën tegen elkaar drukten, en knabbelden ze op schijfjes gember. En Alex begeerde haar. Hij begon licht te transpireren, en dat lag echt niet alleen aan de scherpe wasabi in de sushihapjes.

Het scheelde maar een haar of de vlammen sloegen uit hem. En zijn binnenbrandje werd veroorzaakt door het risico dat hij misschien gebonden zou raken. Maar als je iets wilde hebben dat de moeite waard was, moest je nu eenmaal bepaalde risico’s accepteren.

Er waren meer dingen dan sushi die alleen per twee perfect waren. Een man en een vrouw. Liefde en hoop.

Witte gezichten. Felgekleurde lippen. Ogen omlijnd met dikke strepen mascara. Onwerkelijk. Erotisch.

Prachtig gedessineerde kimono’s. De mannen in donkere tinten. Andere mannen verkleed als vrouw, in schitterende kleuren met pruiken op, op een gemaakte manier rondtrippelend, bedeesd.

Het licht ging langzaam uit. Plotseling doorboorde een schijnwerper de duisternis.

Het mes werd zichtbaar in de heldere lichtstraal, trillend vastgehouden in een bleke vuist voor het met een felle zwaai omlaag werd gebracht.

De lampen sprongen weer aan, alles baadde in het licht.

Moordenaar en slachtoffer waren verbonden door het mes, een navelstreng van de dood.

De moordenaar draaide het mes vrolijk en woest één, twee, drie keer rond in zijn rol als vroedvrouw van het graf.

De toeschouwers sloegen hem zwijgend en vol ontzag gade.

Het slachtoffer slaakte een kreet en wankelde achteruit. Hij bracht één zin uit, gevolgd door een tweede: zijn laatste woorden. Meteen daarna dreunde het hele gigantische podium toen hij dood ter aarde stortte.

Joanna en Alex stonden achter in de zaal in het donker.

Normaal gesproken moest je voor ieder kabukitheater in Tokio van tevoren plaatsen reserveren, maar Joanna kende de directeur van deze schouwburg.

Het programma was die ochtend om elf uur begonnen en het zou pas om tien uur ’s avonds afgelopen zijn. Net als de andere toeschouwers zouden Joanna en Alex maar één bedrijf bijwonen.

Kabuki was de meest elementaire van alle vormen van toneelkunst. De manier van acteren was bijzonder gestileerd, alle emoties werden overdreven uitgebeeld. En het decor was zeer gedetailleerd en oogverblindend. In 1600 had een zekere O-kuni, een vrouw in dienst van een heilige plaats, een groep dansers bijeengebracht en een voorstelling gegeven op de oevers van de rivier de Kano, in Kyoto, en dat was het begin geweest van kabuki. In 1630 had de overheid, in een poging paal en perk te stellen aan zogenaamd immorele praktijken, een verbod uitgevaardigd waardoor vrouwen niet langer op een podium mochten verschijnen. Als gevolg daarvan ontstonden de Oyama, gespecialiseerde en bijzonder kundige, mannelijke toneelspelers die de rollen van de vrouwelijke personages in het kabuki vertolkten. Uiteindelijk zouden vrouwen zich wel weer op een podium mogen vertonen, maar toen was de nieuwere traditie van het volledig door mannen uitgevoerde kabuki al helemaal ingeburgerd en daar werd niet meer aan getornd. Ondanks het ouderwetse taalgebruik – dat maar een enkeling in het publiek kon verstaan – en ondanks de artistieke restricties die de travestie met zich meebracht, nam de populariteit van het kabuki nooit af. Dat lag deels aan het schitterende spektakel, maar de voornaamste redenen waren toch de onderwerpen die aan de orde kwamen – komedie en tragedie, liefde en haat, vergiffenis en wraak – en die allemaal door de oude toneelschrijvers veel sensationeler en indrukwekkender werden gepresenteerd dan in het dagelijkse leven.

Terwijl hij stond te kijken, besefte Alex dat elementaire gevoelens altijd en overal hetzelfde bleven: van stad tot stad, van land tot land, jaar in jaar uit, van eeuw tot eeuw. Natuurlijk veranderden de prikkels die het hart in beroering brachten enigszins als mensen ouder werden: voor een kind, een puber, een volwassene en een bejaarde golden niet precies dezelfde oorzaken voor vreugde en verdriet. Maar ze hadden wel allemaal dezelfde gevóélens, want gevoelens vormden de schering en inslag van het enige echte levensweefsel dat altijd en zonder uitzondering maar één hoofdpatroon kende.

Dankzij het kabuki drongen er plotseling twee dingen tot Alex door die hem van het ene op het andere moment voorgoed zouden veranderen. Ten eerste: als gevoelens echt universeel waren, dan stond hij in zekere zin niet alleen, dan was hij ook nooit alleen geweest en dan zou hij ook nooit alleen komen te staan. Als kind dat onder de harde aanpak van zijn dronken ouders altijd in een hoekje was gedrongen, was zijn leven een aaneenschakeling van wanhoop geweest omdat hij het idee had gehad dat hij volkomen alleen en verloren was. Maar iedere keer als Alex een pak slaag van zijn vader had gekregen, hadden andere kinderen in alle hoeken en gaten van de wereld met hem meegeleden en samen hadden ze het allemaal doorstaan. Ze vormden in zekere zin een familie, die door leed bijeen werd gehouden. Geen enkele vorm van verdriet of geluk was uniek. De hele mensheid laafde zich aan dezelfde rivier vol emoties en door daarvan te drinken werden alle rassen, alle godsdiensten en alle volken één onverdeeld ras. Dus al deed hij nog zo z’n best om zichzelf in bescherming te nemen door zijn vrienden emotioneel op afstand te houden, een volslagen isolement was onhaalbaar. Of hij dat nu leuk vond of niet, leven betekende emotionele betrokkenheid en betrokkenheid betekende dat er risico’s genomen moesten worden.

Hij besefte ook dat als emoties universeel en tijdloos waren, ze in feite de grootste waarheden vormden die de mensheid kende. Als miljarden mensen in talloze culturen onafhankelijk van elkaar op hetzelfde concept van liefde waren uitgekomen, dan kon niet ontkend worden dat liefde werkelijk bestond.

De harde, dramatische muziek die de moord had begeleid begon weg te ebben.

Op het enorme podium stapte een van de ‘vrouwen’ naar voren om het publiek toe te spreken.

De muziek trilde nog wat na en werd overstemd door de eerste woorden van de Omaya.

Joanna keek Alex even aan. ‘Vind je het mooi?’

Hij kon geen woord uitbrengen. Hij knikte alleen maar. Zijn hart bonsde en bij iedere harde tik kwam hij dichter bij het leven te staan.

Ze gingen naar een bar waar ze door de eigenaar met drie Engelse woorden werden ontvangen: ‘Alstublieft, alleen Japanners.’

Joanna verzekerde hem meteen in rap Japans dat ze zich met hart en ziel met dit land verbonden voelden ook al waren ze er niet geboren. Ze kon hem overtuigen en hij liet hen glimlachend binnen.

Ze namen sake en Joanna zei: ‘Zo moet je dat niet drinken, lieverd.’

Alex fronste. ‘Wat doe ik dan fout?’

‘Je mag het kopje niet in je rechterhand houden.’

‘Waarom niet?’

‘Dat wordt hier beschouwd als het bewijs dat je een smakeloze, ongeduldige zuipschuit ben.’

‘Misschien bén ik dat ook wel.’

‘Ach ja, maar wil je dat dan ook aan iedereen laten merken?’

‘Dus ik moet het kopje met mijn linkerhand vasthouden?’

‘Dat klopt.’

‘Zo?’

‘Dat klopt.’

‘Ik heb het gevoel dat ik een echte barbaar ben.’

Ze blies in haar sake om de drank iets af te laten koelen. ‘Later, als de tijd rijp is, mag je mij met twee handen tegelijk vastpakken.’

Ze gingen naar de Nichiegeki Music Hall voor een één uur durende show die verdacht veel van een ordinaire revue weg had. Komieken vertelden gewaagde grapjes waarvan de meeste heel leuk waren, maar Alex kikkerde meer op van de aanblik van een lachende Joanna dan door de teksten van de grapjassen. Tussen de verschillende variéténummers kwamen verrukkelijke jongedames in onthullende kostuumpjes opdraven om vrij krakkemikkig maar met niet te blussen enthousiasme en energie dansjes uit te voeren. De meeste meisjes van het ballet waren adembenemende schoonheden, maar wat Alex betrof, konden ze geen van allen bij Joanna in de schaduw staan.

Terug in de hotelsuite belde Joanna roomservice en bestelde een fles champagne. Ze vroeg ook om bijpassende hapjes die niet al te zoet waren en die afgeleverd werden in een mooie doos van rood gelakt hout.

Op haar voorstel trok Alex de gordijnen open en ze zetten de bank uit de zitkamer recht voor de lage ramen. Naast elkaar zittend keken ze naar de skyline van Tokio terwijl ze champagne dronken en zoutjes met amandelen en walnoten op knabbelden.

Kort na middernacht begon een deel van de neonreclames in het Ginza uit te doven.

‘Het Japanse nachtleven kan behoorlijk doorgeslagen zijn,’ zei Joanna, ‘maar volgens westerse maatstaven zetten ze er al vroeg een punt achter.’

‘Zullen wij er dan ook maar een punt achter zetten?’

‘Ik heb nog geen slaap,’ zei ze.

Hij begeerde haar, maar hij voelde zich even onhandig als een onervaren knulletje. ‘We moeten om zes uur al weer op.’

‘Nee hoor.’

‘Als we ons vliegtuig willen halen wel.’

‘We hoeven niet om zes uur op te staan als we gewoon helemaal niet gaan slapen,’ zei ze. ‘We kunnen net zo goed morgen in het vliegtuig slapen.’

Ze kroop tegen hem aan en drukte haar lippen tegen zijn keel. Een echte kus was het niet. Het was net alsof ze de hartstocht in de kloppende ader in zijn keel wilde proeven.

Toen hij zich naar haar toekeerde, richtte ze zich op en haar zachte mond opende zich onder de zijne. Ze smaakte naar amandelen en champagne.

Hij droeg haar naar zijn kamer en legde haar op het bed. Langzaam en vol genegenheid begon hij haar uit te kleden.

De kamer werd alleen verlicht door het licht dat door de openstaande deur van de zitkamer naar binnen viel. Het scheen bleek als maneschijn over het bed en ze lag naakt in dat spookachtige schijnsel, te mooi om echt te zijn.

Toen hij naast haar ging liggen, weerklonken de veren van het bed door de haast gewijde stilte die meteen daarna de schaduwen weer omarmde.

Hij verkende en aanbad haar met zijn kussen.

Ze sliepen helemaal niet tijdens hun laatste nacht in Japan. Ze wikkelden zich in de uren van de nacht, alsof de tijd een glanzende draad was en zij een rondtollende spoel.

44

In Zürich werkte Ignacio Carrera in het schitterende huis hoog boven het meer ijverig aan zijn kuiten, zijn dijen, zijn billen, zijn heupen, zijn taille, zijn onderrug en zijn buikspieren. Hij was al twee uur aan het gewichtheffen en had zich nauwelijks rust gegund. Per slot van rekening voelde hij geen pijn als hij rustte en hij wilde die pijn omdat die hem op de proef stelde en omdat het een aanwijzing was dat zijn spiermassa toenam.

Op zoek naar pijn die hem op de grens van zijn uithoudingsvermogen zou brengen begon hij aan zijn laatste oefening van die dag: nog één serie Jefferson-lifts. Hij ging wijdbeens over de halter staan met zijn voeten een halve meter uit elkaar. Hij hurkte, pakte de halter vast met zijn rechterhand voor zich en zijn linkerhand achter zich en ademde diep in. Uitademend kwam hij overeind, waarbij hij de halter tot in zijn kruis omhoogbracht. Zijn kuiten en dijen brandden van pijn.

‘Eén,’ zei Antonio Paz.

Carrera zakte weer op zijn hurken, aarzelde hooguit een seconde en bracht de halter opnieuw omhoog. Hij had het gevoel dat de vlammen uit zijn benen sloegen. Hij snakte naar adem. Zijn opgefokte spieren puilden uit als dikke staalkabels. Terwijl Paz doortelde, hurkte Carrera, stond op, hurkte, en stond weer op. De pijn, die aanvankelijk een verzengende vlam was geweest, veranderde in een uitslaande brand.

Andere mannen deden aan gewichtheffen om hun gezondheid te verbeteren. Er waren er ook die het alleen deden om succes te hebben bij de vrouwen die bodybuilders achternaliepen. Sommigen deden het om meer kracht te krijgen voor het beoefenen van vechtsporten, anderen alleen om hun uithoudingsvermogen op de proef te stellen. Voor sommigen was het een spel, voor anderen sport. Voor Ignacio Carrera kwamen al die redenen op de tweede plaats.

‘Zeven,’ zei Paz.

Carrera kreunde en probeerde de pijn te negeren.

‘Acht,’ zei Paz.

Carrera onderging de marteling omdat hij bezeten was van macht. Hij vond het heerlijk om andere mensen in allerlei opzichten in zijn macht te hebben: financieel, politiek, psychologisch en fysiek. Zijn rijkdom zou niets voor hem hebben betekend als hij in fysiek opzicht een slappeling was geweest. Hij kon zijn vijanden niet alleen met zijn geld breken, maar ook met zijn blote handen, en hij vond het leuk om die keus te hebben.

‘Tien,’ zei Paz.

Carrera legde de halter neer en droogde zijn handen af aan een handdoek.

‘Uitstekend,’ zei Paz tegen hem.

‘Nee.’

Carrera ging voor een manshoge spiegel staan om voor zichzelf te poseren, zodat hij alle zichtbare spieren in zijn lichaam kon bestuderen, op zoek naar verbetering.

‘Subliem,’ zei Paz.

‘Naarmate ik ouder word, kost het me steeds meer moeite om spiermassa bij te kweken. Volgens mij komt er zelfs niets meer bij. Ik ben pas achtendertig, maar toch is het tegenwoordig al een hele strijd om op gewicht te blijven.’

‘Onzin,’ zei Paz. ‘Je bent schitterend in vorm.’

‘Niet goed genoeg.’

‘Je wordt steeds beter.’

‘Maar nooit goed genoeg.’

‘Madame Dumont zit in de voorkamer te wachten,’ zei Paz.

‘Laat haar maar lekker wachten.’

Carrera liet Paz staan en liep de trap op naar de grote slaapsuite op de tweede verdieping.

Het plafond was hoog, wit en versierd met stucwerk en kroonlijsten van bladgoud. Het stoffen behang was gestreept in twee tinten goud en de lambrisering was met een dun laagje grijze verf bedekt. Het Louis Seize-bed had een hoog hoofd- en voeteneinde en tegen de muur recht tegenover het bed stond een stel bij elkaar passende mahoniehouten Louis Seize-kasten met beschilderde plaatjes rond de sleutelgaten in de deuren en de lades. Een van de hoeken werd in beslag genomen door een enorme, achttiende-eeuwse harp, rijk bewerkt, voorzien van een laagje bladgoud en in prima conditie.

Carrera zei weleens voor de grap dat hij van plan was om harp te leren spelen zodat hij, als zijn tijd gekomen was, goed voorbereid in de hemel zou arriveren, maar hij wist best dat hij in zijn elegante slaapkamer de indruk maakte van een gorilla die per ongeluk op het theekransje van een stel dames terecht was gekomen. Het contrast tussen hemzelf en zijn chique omgeving benadrukte zijn wilde, dierlijke kracht... en dat sprak hem aan.

Hij trok zijn bezwete sportbroekje uit, liep naar de grote badkamer en zat tien minuten te bakken in de aangrenzende sauna. Hij dacht aan Madame Marie Dumont, die beneden ongetwijfeld zat te trappelen van ongeduld, en hij glimlachte. Het volgende halfuur bracht hij languit in de grote badkuip door. Daarna onderging hij de kwelling van een ijskoude douche om zijn huid te stimuleren en hij bleef warm door zich voor te stellen hoe Marie beneden in de ontvangstkamer zat.

Hij droogde zich stevig af, trok een kamerjas aan en liep net de slaapkamer in toen de telefoon ging.

Paz nam het gesprek beneden aan, maar belde een moment later naar boven. ‘Londen voor je op lijn één.’

‘Marlowe?’ vroeg Carrera.

‘Nee. Peterson.’

‘Is de dikke man in Londen? Verbind hem maar door. En zorg ervoor dat Madame Dumont geen kans krijgt om mee te luisteren via een van de andere telefoons.’

‘Ja, meneer,’ zei Paz.

De buitenlijn was voorzien van een scrambler die vanaf elk toestel ingeschakeld kon worden. Carrera zette het apparaat aan.

‘Ignacio?’ zei Peterson. ‘Kunnen we veilig met elkaar praten?’

‘Veiliger kan niet. Wat doe je in Londen?’

‘Hunter en het meisje komen hier vanavond aan.’

Carrera was verbaasd. ‘Dokter Rotenhausen had me bezworen dat ze nooit uit Japan weg zou kunnen.’

‘Hij heeft zich vergist. Kun je snel in actie komen? Ik wil dat je naar de brave dokter in Sankt Moritz gaat.’

‘Dan vertrek ik vanavond wel,’ zei Carrera.

‘We zullen zoals afgesproken proberen om Hunter op het spoor van Rotenhausen te zetten.’

‘Regel jij nou alles vanuit Londen?’

‘Niet alles. Alleen die toestand met Hunter en het meisje.’

‘Dat is al mooi genoeg. Marlowe kan dat niet aan. Hij kreeg het meteen op zijn zenuwen.’

‘Dat was me al opgevallen.’

‘Hij heeft zich niet aan de regels gehouden. Om te beginnen heeft hij geprobeerd haar naam van me los te krijgen.’

‘Van mij ook,’ zei Peterson.

‘Hij uitte wat rare bedreigingen. Ik heb een aanbeveling gedaan om hem uit de weg te ruimen.’

‘Ik ook,’ zei Peterson.

‘Als daar toestemming voor wordt gegeven, wil ik zelf met hem afrekenen.’

‘Maak je geen zorgen. Er is niemand die je dat genoegen zal ontzeggen.’

‘Zie ik jou ook in Sankt Moritz?’ vroeg Carrera.

‘Absoluut,’ zei de dikke man. ‘Ik denk dat ik maar eens skilessen ga nemen.’

Carrera lachte. ‘Dat zou een onvergetelijk schouwspel opleveren.’

‘Ja, hè?’ Peterson lachte vol zelfspot en verbrak de verbinding.

De telefoon kon ook intern gebruikt worden en Carrera belde naar de voorkamer beneden.

Paz nam op. ‘Ja, meneer.’

‘Madame Dumont kan nu naar boven komen. En jij mag je koffer gaan pakken. Over een paar uur gaan we naar Sankt Moritz.’

Carrera legde de hoorn neer en liep naar een paneel in de muur waarachter een volledig uitgeruste bar verborgen zat. Het gleed opzij na een druk op de knop en hij begon een paar drankjes klaar te maken: sinaasappelsap en een paar rauwe eieren voor hem, een wodka-tonic voor Marie Dumont.

Ze kwam al binnen voordat hij haar drankje klaar had en sloeg de slaapkamerdeur met een klap achter zich dicht. Terwijl ze met grote stappen op hem af kwam, was ze duidelijk in een van haar strijdlustige buien.

‘Hallo, Marie.’

‘Wie denk je verdomme wel dat je bent?’ zei ze op hoge toon.

‘Volgens mij ben ik Ignacio Carrera.’

‘Wat een smeerlap ben je toch.’

‘Ik heb een wodka-tonic voor je klaargemaakt.’

‘Je kunt míj niet zomaar laten zitten wachten,’ zei ze woedend.

‘O nee? Ik dacht dat ik dat net had gedaan.’

‘Ik hoop dat je kanker aan je reet krijgt en hartstikke doodgaat.’

‘Wat een taal voor een jongedame.’

‘Krijg het heen en weer.’

Ze was ontzettend mooi, en dat wist ze. Ze was pas zesentwintig, door de wol geverfd en veel geraffineerder dan je van iemand van die leeftijd mocht verwachten... ook al was ze niet half zo ervaren als ze zelf dacht. In haar donkere ogen stonden niet alleen vreemde verlangens te lezen, maar ook een brandende zielensmart. Met haar fijnbesneden gezicht en de elegante houding die ze aan dure kostscholen dankte, maakte ze een hooghartige indruk.

Ze had ook schitterende kleren aan: haar perfect passende mantelpakje dat rechtstreeks uit Parijs kwam en zeker vijfduizend dollar had gekost werd opgevrolijkt door een turquoise blouse en een minimum aan sieraden. Haar parfum was zo subtiel dat ze er waarschijnlijk meer dan duizend dollar per 250ml voor had neergeteld.

‘Ik wacht op een verontschuldiging,’ deelde ze mee.

‘Je borrel staat op de bar.’

‘Zo kun je me niet behandelen. Niemand behandelt me op die manier.’

Ze was haar leven lang verwend. Haar vader was een rijke Belgische zakenman en haar veel oudere man een nog rijkere Franse industrieel. Ze had zich nooit iets hoeven te ontzeggen... ook al was ze nog zo veeleisend.

‘Bied je excuses aan,’ drong ze aan.

‘Je zou het helemaal niet leuk vinden als ik dat deed.’

‘Leuk vinden? Ik eis het van je, verdomme.’

‘Je bent een snotneus.’

‘Verdomme, verontschuldig je.’

‘Maar wel een heel mooie snotneus.’

‘Luister eens goed, gore gorilla. Als je je excuses niet aanbiedt...’

Hij gaf haar een klap in haar gezicht die net hard genoeg aankwam om pijn te doen.

‘Daar staat je borrel,’ zei hij opnieuw en hij wees naar de bar.

‘Als je nog eens het lef hebt om me aan te raken, laat ik je vermoorden,’ zei ze.

Hij sloeg haar zo hard dat ze op haar benen stond te tollen, bijna viel en zich aan de rand van de bar moest vasthouden om haar evenwicht te bewaren. Ze was uit op een afstraffing. Daarom was ze hier.

‘Pak je borrel op,’ zei hij dreigend. ‘Die heb ik speciaal voor jou klaargemaakt.’

‘Ik word doodziek van je.’

‘Waarom kom je dan hier?’

‘Om die ordinaire sfeer te proeven.’

‘Pak je glas op,’ zei hij streng.

Ze spuugde hem in zijn gezicht.

Dit keer sloeg hij haar inderdaad neer. Ze bleef versuft op de grond zitten. Carrera trok haar meteen overeind, legde een van zijn grote handen om haar hals en drukte haar tegen de muur.

Ze huilde, maar in haar ogen blonk een pervers verlangen.

‘Je bent ziek,’ zei hij tegen haar, ‘je bent een ziek, verknipt rijkeluiskind. Je hebt je eigen witte Rolls-Royce en je eigen Mercedes sportwagentje. Je woont in een landhuis. Je hebt bedienden die alles voor je doen behalve schijten. Je smijt met geld alsof je geen dag langer te leven hebt, maar wat je echt graag wilt, is niet te koop. Je wilt iemand die “nee” tegen je zegt. Je bent je hele leven in de watten gelegd en nu wil je iemand die je aan banden legt en je pijn doet. Al dat geld geeft je een schuldig gevoel en waarschijnlijk zou je pas echt gelukkig zijn als iemand het van je afpakte. Maar dat zal niet gebeuren. En je kunt het ook niet weggeven, want het merendeel ervan staat vast. Dus moet je je tevredenstellen met iemand die je aftuigt, je vernedert en je omlaaghaalt. Ik begrijp je heel goed, meid. Volgens mij ben je stapelgek, maar ik begrijp je best. Je hebt niet genoeg diepgang om te beseffen hoeveel geluk je in het leven hebt gehad, niet genoeg diepgang om ervan te genieten, en niet genoeg diepgang om een manier te vinden waarop je je geld nuttig kunt besteden. Daarom kom je naar mij toe. Jij komt naar mij toe. Dat mag je niet vergeten. Je bent in mijn huis en je doet precies wat ik zeg. En op dit moment hou je gewoon je bek en drinkt die wodka-tonic op.’

Terwijl hij tegen haar stond te praten, had ze weer genoeg speeksel in haar mond verzameld en ze spuugde hem opnieuw in zijn gezicht.

Hij drukte haar met zijn linkerhand tegen de muur en pakte met zijn rechter de borrel die hij voor haar had ingeschonken. Hij hield het glas tegen haar lippen, maar ze hield haar mond stijf dicht.

‘Drink op,’ hield Carrera vol.

Ze weigerde.

Uiteindelijk dwong hij haar hoofd achterover en probeerde de wodka in haar neus te gieten. Ze schudde haar hoofd zo goed en zo kwaad als het ging in zijn vaste greep heen en weer, maar uiteindelijk deed ze toch haar mond open om te voorkomen dat ze zou verdrinken. Ze snoof, ze snakte naar adem en ze stikte bijna terwijl ze de wodka uit haar neusgaten blies. Hij goot de rest van de drank tussen haar lippen en liet haar los toen ze begon te sputteren en te kokhalzen.

Carrera keerde haar de rug toe en pakte de mix van sinaasappelsap en rauwe eieren die hij voor zichzelf had klaargemaakt. Hij dronk het glas in een paar slokken leeg.

Toen hij zijn drankje op had, was Marie nog steeds niet hersteld van de hardhandige manier waarop hij haar had gedwongen haar drankje op te drinken. Ze stond voorovergebogen te kuchen om zo haar keel vrij te maken en weer adem te kunnen halen.

Carrera pakte haar bij de arm, sleepte haar mee naar het bed en gooide haar op haar buik op het matras. Hij trok haar rok omhoog, rukte haar ondergoed weg, smeet zijn eigen kamerjas uit en ging haar woest te lijf.

‘Je doet me pijn,’ zei ze zwak.

Dat wist hij heel goed. Maar hij wist ook dat ze het op deze manier het fijnst vond. En trouwens, het was de enige manier waarop híj het fijn vond.

De macht om iemand pijn te doen was de ultieme macht.

Seksuele macht over vrouwen was voor hem even belangrijk als financiële, psychologische en puur fysieke macht. Voordat hij klaar was met Marie Dumont zou hij haar ontzettend pijn doen, haar tot op het bot vernederen, dingen van haar eisen waarvan ze zou walgen en haar het gevoel bezorgen dat ze geen knip voor de neus waard was, want dat zou hém het gevoel bezorgen dat hij een god was.

Terwijl Marie onder hem lag te huilen en te worstelen, moest hij aan Lisa-Joanna denken. Hij vroeg zich af of hij de kans zou krijgen om met haar hetzelfde te doen als hij nu met Marie deed. Alleen bij de gedachte daaraan ramde hij zichzelf met nog meer geweld in zijn huidige, gewillige slachtoffer.

Toen hij dat grietje van Chelgrin twaalf jaar geleden voor het eerst had gezien, was ze het mooiste en begeerlijkste schepseltje geweest dat hij ooit onder ogen had gehad, maar gezien haar identiteit had hij zijn handen van haar af moeten houden. Te oordelen naar de foto’s die in Kyoto waren gemaakt, was ze in de loop der tijd nog mooier geworden.

Carrera wenste vurig dat de behandeling van dr. Rotenhausen dit keer zou mislukken en dat ze Lisa-Joanna vervolgens aan hem zouden overdragen om uit de weg geruimd te worden. Het risico bestond dat ze aan een tweede hersenspoeling de geestelijke vermogens van een vierjarig kind zou overhouden en het idee van het brein van een vierjarig kind in dat weelderige lichaam was het meest aantrekkelijke dat Carrera zich kon voorstellen. Als dat inderdaad met haar zou gebeuren, zou hij tegenover hen net doen alsof hij haar vermoord en begraven had, maar haar ondertussen gewoon in leven houden voor zijn eigen gebruik. Als hij haar in een dergelijke debiele toestand in zijn macht had, zou hij in staat zijn haar te overheersen en te gebruiken in een mate die hem nog nooit bij iemand anders was gelukt, met inbegrip van Marie Dumont. Dan werd ze zijn eigen huisdiertje en kon hij haar de meest adembenemende kunstjes leren.

Onder hem lag Madame Dumont te schreeuwen. Hij deed haar veel te veel pijn. Ze had haar grenzen. Maar haar grenzen interesseerden hem geen bal. Hij drukte haar gezicht weer tegen het matras om haar geschreeuw te dempen.

In zijn handen zou dat Chelgrin-grietje grenzeloze vreugde leren kennen en gedwongen worden onverdraaglijk pijnen te lijden om haar absolute, onvoorwaardelijke gehoorzaamheid bij te brengen. Ze zou leren wat doodsangst was en die angst zou haar leren dat ze haar uiterste best moest doen om hem te behagen. Hij zou haar misbruiken tot hij elke variatie van lust had verkend en daarna zou hij haar met Paz delen. En ten slotte, als ze hem niets meer te bieden had en elke vorm van vernedering had ondergaan, zou Carrera haar met zijn blote handen doodslaan. Hij zou er op z’n minst een dag over doen om haar te vermoorden, en haar lange lijdensweg zou hem zo’n intens genoegen bezorgen, dat het bijna net zo’n aanslag op zijn doorzettingsvermogen zou betekenen als het grootste gewicht dat hij ooit aan zijn halters had gehangen.

Terwijl hij helemaal opging in zijn fantasieën over absolute heerschappij scheelde het maar een haar of hij had Marie Dumont vermoord. Hij besefte dat hij haar gezicht zo hard in de kussens drukte dat ze geen lucht meer kreeg. Hij gaf haar net genoeg ruimte om naar adem te happen.

Hij zou haar met genoegen hebben vermoord, maar op dit moment zou het hem bijzonder slecht uitkomen als hij zich van haar lichaam moest ontdoen. Zijn vertrek naar Sankt Moritz stond voor de deur.

Dat was de plaats waar zijn ware bestemming lag. In Sankt Moritz. Met dat Chelgrin-grietje.

Deel drie

Een puzzel in een puzzel

De winterstorm

Blaast kleine stenen

Tegen de tempelklok.

– BUSON, 1775-1783

45

Na hun slapeloze nacht in Tokio deden Alex en Joanna in het vliegtuig ook nauwelijks een oog dicht. Ze waren gespannen, opgewonden over hun nieuwe relatie en bezorgd over wat hun in Engeland te wachten zou staan. Om het nog erger te maken raakte het vliegtuig in zwaar weer verzeild en ze hingen ellendig in hun stoel, als een stel zeezieke vakantiegangers tijdens hun eerste zeereis.

Toen ze op Heathrow landden, had Alex kramp in zijn lange benen, die opgezwollen en loodzwaar waren. Bij elke stap die hij deed, kreeg hij pijnscheuten in zijn kuiten en dijen. Zijn rug deed pijn van zijn nek tot aan zijn stuitje. Zijn bloeddoorlopen ogen waren branderig en prikten.

En zo te zien had Joanna precies dezelfde klachten. Ze zwoer dat ze op haar knieën zou gaan liggen om de grond te kussen... tenminste, zodra ze er zeker van was dat ze genoeg kracht zou hebben om weer op te staan.

Alex kon nauwelijks geloven dat hij nog geen vierentwintig uur geleden de grootste extase van zijn leven had beleefd.

In het hotel namen ze niet de moeite om zijn koffers uit te pakken, ze haalden alleen een paar dingen uit een van de hare. De rest kon wel wachten tot de volgende ochtend.

Ze had twee haarföhns bij zich. Een daarvan was een lichtgewicht model van plastic, de andere een grote, ouderwetse haardroger met een metalen huis en een vijfentwintig centimeter lange buis. In dezelfde koffer zat ook een schroevendraaiertje en dat gebruikte Alex om de grootste van de beide föhns uit elkaar te halen. Voordat ze uit Kyoto vertrokken had hij de motor eruit gesloopt en zorgvuldig een pistool in het lege huis verstopt: het van een geluiddemper voorziene 9mm automatische pistool dat hij meer dan een week geleden van de man in het gangetje had afgepakt. Het was bij geen van de röntgencontroles en douane-inspecties ontdekt.

Uit dezelfde koffer pakte hij ook een grote bus talkpoeder. In de badkamer ging hij op zijn hurken naast de wc zitten, deed het deksel omhoog en liet de talkpoeder tussen zijn vingers door weglopen. Er zaten twee magazijnen met extra kogels in de bus verborgen.

‘Je had een eersteklas misdadiger kunnen worden,’ zei Joanna vanuit de deuropening.

‘Ja. Maar ik heb meer geld verdiend door eerlijk te blijven dan me ooit met het overtreden van de wet zou zijn gelukt.’

‘We zouden banken kunnen gaan beroven.’

‘Waarom kopen we niet gewoon een meerderheidsaandeel in een ervan?’

‘Je bent wel een dooie diender, hoor.’

‘Een echte saaie Piet,’ beaamde hij.

Ze lieten hun eten door roomservice in de suite bezorgen en kropen om tien uur plaatselijke tijd in Londen samen onder de wol. Maar dit keer waren ze veel te moe om zich voor het slapengaan nog iets anders te permitteren dan één kuise welterustenkus.

Alex had een vreemde droom. Hij lag in een zacht bed in een witte kamer en drie chirurgen – allemaal in witte jassen met witte gezichtsmaskers – bogen zich over hem heen. De eerste chirurg zei: ‘Waar denkt hij dat hij is?’ De tweede chirurg zei: ‘In Zuid-Amerika. In Rio.’ En de derde zei: ‘Maar wat zal er gebeuren als dit niet werkt?’ De eerste chirurg zei: ‘Dan zal hij waarschijnlijk vermoord worden voor hij ons probleem heeft opgelost.’ Hun conversatie begon Alex de keel uit te hangen en hij hief een van zijn handen op om de dokter aan te raken die het dichtst bij hem stond en hem zo tot zwijgen te brengen, maar zijn vingers veranderden plotseling in kleine modellen van gebouwen, vijf kleine gebouwtjes aan het uiteinde van zijn hand, die vervolgens vijf grote gebouwen in de verte werden, en daarna werden ze steeds groter, veranderden in wolkenkrabbers die steeds dichterbij kwamen, en op de palm van zijn hand en op zijn arm verrees een stad, terwijl de gezichten van de chirurgen plaats maakten voor een helderblauwe lucht, en toen was de stad niet langer op zijn hand en zijn arm maar onder hem, de stad Rio die onder hem lag, met op de achtergrond die fantastische baai en de oceaan, en daarna landde het vliegtuig en stapte hij uit. Hij was in Rio. Een Spaanse gitaar liet treurige muziek horen. Hij was op vakantie en amuseerde zich fantastisch, hij had een geweldige tijd, om nooit te vergeten.

Om zeven uur ’s ochtends schrok hij wakker van een luid gebons. Eerst dacht hij dat hij het geluid in gedachten hoorde, maar het was echt.

Joanna zat rechtop in bed naast hem, met de dekens tegen zich aan geklemd. ‘Wat is dat?’

Alex had even tijd nodig om goed wakker te worden. Hij hield zijn hoofd scheef, luisterde even en zei: ‘Er staat iemand bij de deur naar de gang, daarginds in de zitkamer.’

‘Het klinkt alsof ze hem intrappen.’

Hij pakte het geladen pistool van het nachtkastje.

‘Blijf hier,’ zei hij terwijl hij uit bed stapte.

‘Geen denken aan.’

In de zitkamer sijpelde vaag, grauw daglicht langs de randen van de gesloten gordijnen naar binnen. Het bureau, de stoelen en de bank leken in de duisternis op slapende beesten.

Alex zocht en vond op de tast de schakelaar van het licht. Hij kneep zijn ogen samen in het plotselinge felle licht en hield het pistool voor zich.

‘Hier is niemand,’ zei Joanna.

In het entreehalletje vonden ze een blauwe envelop op de vloerbedekking. Die was onder de deur door geschoven.

Terwijl Alex hem oppakte, zei Joanna: ‘Wat is dat?’

‘Een briefje van de senator.’

‘Hoe weet je dat?’

Hij keek haar met knipperende ogen aan. Hij had weliswaar negen uur geslapen, maar hij was nog steeds een beetje wazig.

‘Hoe?’ drong ze aan.

De envelop was niet met een schrijfmachine of met een pen bewerkt en hij was dichtgeplakt.

‘Dat weet ik niet,’ zei hij. ‘Het zal wel instinct zijn.’

46

Het was regenachtig en koud in Londen. De sombere decemberlucht was zo betrokken en zwaar dat het leek alsof de stad er ineengedoken onder lag en ieder moment verwachtte platgedrukt te worden. De daken van de hoogste gebouwen verdwenen in een grauwe nevel.

De taxichauffeur die Alex en Joanna voor hun hotel oppikte, was een stevig gebouwde man met een keurig bijgehouden witte baard. Hij droeg een verkreukelde pet en een dik groen vest. Hij rook naar pepermunt en naar natte wol. ‘Waar kan ik u vandaag naartoe brengen?’

‘Uiteindelijk,’ zei Alex, ‘willen we naar het British Museum. Maar eerst zult u de mensen die ons volgen moeten afschudden. Kunt u dat?’

De chauffeur staarde hem aan alsof hij niet zeker wist of hij hem goed had verstaan.

‘Hij meent het echt,’ zei Joanna.

‘Kennelijk wel,’ zei de chauffeur.

‘En hij is nuchter,’ zei ze.

‘Kennelijk wel.’

‘En hij is niet gek.’

‘Dat valt nog te bezien,’ zei de chauffeur.

Alex telde dertig pond uit voor de man. ‘Als we er zijn, heb ik nog dertig pond voor u, plus de ritprijs. Wilt u ons helpen?’

‘Nou meneer, ze zeggen dat als je een gek tegen het lijf loopt je hem altijd zijn zin moet geven. En als het een gek met geld is, lijkt me dat helemaal verstandig. Er is maar één ding dat me dwarszit... zijn het smerissen die u in de gaten houden?’

‘Nee,’ zei Alex.

‘Zijn het smerissen, jongedame?’

‘Nee,’ zei Joanna. ‘Het zijn echt geen nette mensen.’

‘Dat zijn smerissen soms ook niet.’ Hij grinnikte, propte de bankbiljetten in de borstzak van zijn overhemd, streek met een hand over zijn witte baard en zei: ‘Ik heet Nicholas. Tot uw dienst. Waar moet ik op letten? Wat voor soort auto zouden ze gebruiken?’

‘Dat weet ik niet,’ zei Alex. ‘Maar ze zullen wel vlak achter ons blijven. Als we goed opletten, hebben we ze zo in de gaten.’

Het ochtendverkeer was bijzonder druk. Nicholas sloeg bij de eerste dwarsstraat rechtsaf, links bij de tweede, en vervolgens rechtsaf, linksaf, linksaf en weer rechtsaf.

Alex zat door de achterruit te kijken. ‘Een bruine Jaguar. Zorg dat je hem kwijtraakt.’

Nicholas was geen ster in het afschudden van achtervolgers. Hij bleef van rijbaan verwisselen en om bussen en auto’s heen glippen in een poging meer verkeer tussen hen en hun achtervolgers te krijgen, maar dat gebeurde allemaal in zo’n gezapig tempo dat het leek alsof zijn passagiers een stel honderdjarigen waren op weg naar hun honderdeneerste verjaardag. Zijn strapatsen waren niet gevaarlijk genoeg om hun achtervolgers te ontmoedigen. Hij sloeg af zonder richting aan te geven, maar nooit snel genoeg om de voetgangers die aan de rand van het trottoir stonden nat te spatten en nooit vanuit de verkeerde rijbaan, waardoor het de Jaguar geen enkele moeite kostte om bij hem in de buurt te blijven.

‘Ik ben niet bepaald onder de indruk van je lef,’ zei Alex.

‘U moet wel redelijk blijven, meneer. Dit is Londen. Het is vrij moeilijk om hier plankgas te geven, zoals jullie Amerikanen zeggen.’

‘Maar toch kun je best wat meer risico nemen,’ zei Alex ongeduldig.

Joanna legde een hand op zijn arm. ‘Denk aan het verhaal van de schildpad en de haas.’

‘Ja. Maar ik wil die lui snel afschudden. In het tempo dat we er nu op na houden, zullen we ze pas over acht of tien uur kwijt zijn... als ze te moe zijn om zich nog langer druk over ons te maken.’

Een Londense taxichauffeur mocht zijn bedrijf niet uitoefenen als zijn wagen sporen vertoonde van een aanrijding – ook al was het nog zo’n klein krasje of deukje. Kennelijk was Nicholas zich maar al te goed bewust van die regel. De verzekeringsmaatschappij zou voor de kosten van de reparatie opdraaien, maar dan kon de auto wel een week in de garage staan en dat betekende verloren werkuren.

Desondanks slaagde hij erin om zelfs met zijn matige snelheid – om niet te zeggen slakkengangetje – drie auto’s tussen hen en de Jaguar te krijgen. ‘We raken ze heus wel kwijt,’ zei hij vrolijk.

‘Best mogelijk. Als ze tenminste eerlijk spelen en tegelijk met ons stoppen om te gaan lunchen,’ zei Alex.

‘Die man van u is een echte grapjas, mevrouw,’ zei Nicholas tegen Joanna. ‘Hij heeft gevoel voor humor.’

Maar Alex kreeg de indruk dat de achtervolgers zich door Nicholas líéten afschudden. De chauffeur van de Jaguar reed lang niet zo scherp als hij in het begin had gedaan.

Een surveillanceploeg liet hun prooi alleen vrijwillig gaan als ze ervan overtuigd waren dat ze de uiteindelijke bestemming van die prooi kenden. Het leek er bijna op dat de mannen in de Jaguar wisten dat Alex en Joanna op weg waren naar het British Museum voor een afspraak met de senator en dat ze hen alleen achtervolgden om zich langzaam maar zeker terug te laten zakken en ten slotte net te doen alsof ze afgeschud waren.

Ze kwamen bij een kruising waar de stoplichten net van groen op rood waren gesprongen, maar Nicholas raapte al zijn moed bij elkaar en zondigde tegen de verkeersregels door toch de hoek om te slaan. De banden piepten zelfs. Een beetje.

De auto’s achter hem stopten wel en de Jaguar stond ingesloten. Hij zou pas weer verder kunnen als de lichten op groen sprongen.

Ze waren in een smalle straat met aan weerszijden dure winkels en theaters waar veel minder auto’s reden dan op de grote doorgaande weg. Nicholas reed tot halverwege de straat en draaide een steegje in voor de Jaguar de kans had gekregen achter hen aan de hoek om te slaan. Ze reden nog een ander steegje in voor ze weer op een van de doorgaande wegen terechtkwamen.

Terwijl ze door de striemende, grauwe regen van de ene naar de andere hoofdstraat sukkelden, bleef Nicholas voortdurend in zijn achteruitkijkspiegel kijken. Langzaam maar zeker begon hij te grijnzen, en ten slotte zei hij: ‘Ik heb het voor mekaar. Ik heb ze echt afgeschud. Net als in die Amerikaanse politieseries op tv.’

‘Je was fantastisch,’ zei Joanna.

‘Vindt u dat echt?’

‘Gewoon geweldig,’ zei ze.

‘Dat denk ik eigenlijk ook. Ik vond het best leuk. Niet zo best voor je hart als je het vaker zou moeten doen, maar wel een stimulerende ervaring.’

Alex bleef door de achterruit staren.

Bij het British Museum stapte Joanna uit de taxi en holde door de regen naar de hoofdingang.

Terwijl Alex afrekende, zei Nicholas: ‘Het was vast haar man.’

‘Pardon?’

‘Nou, als het geen smerissen waren...’

‘O, nee, niet haar man.’

De chauffeur streek over zijn baard. ‘U laat me toch niet in het duister tasten?’

‘Jawel hoor.’ Alex stapte uit de taxi en sloeg het portier dicht.

Nicholas bleef hem nog even nieuwsgierig aankijken door het natgeregende raampje, maar toen reed hij weg.

Alex bleef in de kille regen staan, met opgetrokken schouders en de handen in zijn jaszakken. Hij keek in beide richtingen de straat in terwijl hij het verkeer bestudeerde, maar hij zag niets verdachts.

Toen hij zich bij Joanna voegde, die bij de ingang voor de regen stond te schuilen, zei ze: ‘Je bent drijfnat. Waar was je naar op zoek?’

‘Dat weet ik niet,’ zei hij. Hij voelde er nog steeds niets voor om naar binnen te gaan. Hij keek onderzoekend naar de straat.

‘Alex, wat is er aan de hand?’

‘Het afschudden van die Jaguar was veel te gemakkelijk. Een stuk simpeler dan alles wat we tot dusver hebben gedaan. Waarom?’

‘Wordt het niet tijd dat we ook eens wat geluk hebben?’

‘Ik geloof niet in geluk.’

Uiteindelijk draaide hij zich om en liep achter haar aan het museum in.

47

Pas toen ze voor de indrukwekkende uitstalling Assyrische oudheden stonden waar ze volgens de opdracht in het briefje van Chelgrin naartoe moesten, sprak iemand hen aan. De afgevaardigde van de senator was een pezig mannetje in een loden jas met een bruine pet op. Hij had een hard gezicht met ogen die constant tot argwanende spleetjes samengeknepen waren en om zijn mond leek een eeuwige grijns operatief vastgezet te zijn. Hij stond naast Alex en deed net alsof hij een stuk Assyrisch wapentuig bewonderde toen hij zei: ‘Hé piegem, had je mij op de korrel?’

De vreemdeling sprak met een vet cockneyaccent, maar Alex verstond hem toch, want zijn belangstelling voor talen strekte zich af en toe ook uit tot bijzondere dialecten. En cockney was meer dan een plat dialect, de uitspraak en het taalgebruik maakten het tot een van de meest onverstaanbare streektalen die het Engels kent. Het dialect was oorspronkelijk ontstaan in het Londense East End, waar de bewoners min of meer een eigen taal hadden ontwikkeld om ook ongestoord met elkaar te kunnen praten in het gezelschap van wetsdienaars of buitenstaanders.

De vreemdeling keek eerst Alex en daarna Joanna met half dichtgeknepen ogen aan. ‘Jullie ponem lijkt zo van die prent afgeplukt. Allebei.’

‘En jij zou niet zonder muilkorf op straat mogen,’ zei Alex. ‘Waar kom je mijn dag mee verzieken?’

De vreemde knipperde even met zijn ogen, stomverbaasd dat een Amerikaan zich zo gemakkelijk van het East End-dialect bediende. ‘Ik dacht dat ik tegen een Amerikanees stond te kleppen.’

‘Dan werkt je bovenkrot toch beter dan ik dacht.’

‘Je zit anders ruim in je kwekstof.’

‘Petje gelicht,’ zei Alex.

‘Ik versta hier geen bal van,’ zei Joanna.

‘Ik leg het je straks wel uit,’ beloofde Alex.

‘Je bent lekker gebekt... godskolere, daar krijg ik een stramme kabouter van,’ zei de vreemdeling.

Alex begreep instinctief dat de cockney het helemaal niet leuk vond dat een yank met hem stond te praten alsof ze de beste maatjes waren, en liet het dialect varen. ‘Wat wil je eigenlijk?’

‘Ik heb iets door te geven gekregen van een of ander kaksinjeurtje.’

Van een man die bijzonder beschaafd spreekt, vertaalde Alex in gedachten. Meestal sloeg dat op iemand met een chic Oxford-accent, maar niet altijd.

‘Een gozer met een dikke ijsberenpruik.’

‘En welke naam heeft die vent aan jou opgegeven?’ vroeg Alex.

‘Tom. Ik heb een meier van hem gebeurd om jullie iets over te brieven. Hij meurt namelijk in het Churchill aan Portman Square en wil dat jullie daarheen komen hobbelen.’

Het was senator Thomas Chelgrin die in een kamer in het Churchill Hotel op hen zat te wachten. Iemand anders kon het niet zijn.

‘En verder?’ vroeg Alex.

‘Ik heb mijn zegje gezegd, makker.’ Het mannetje stond op het punt om weg te lopen, maar bleef staan, keek nog eens om, liet zijn tong over zijn lippen glijden en zei: ‘O ja, het is niet mijn pakkie-an, maar als ik jou was, zou ik die lamstraal maar goed in de peiling houden, want hij is zo rot als een mispel en zo glad als een in snot gemarineerde paling.’

‘Ik zal op m’n tellen passen,’ zei Alex. ‘Bedankt.’

De vreemdeling tikte even tegen zijn pet. ‘Typisch zo’n pik die je maar beter niet zonder pincet van een meter kunt aanraken.’

Alex schoot in de lach. Hij was het roerend eens met het oordeel van de cockney over de senator van Illinois.

48

Alex belde vanuit een telefooncel in het museum naar het Churchill Hotel op Portman Square.

Joanna stond naast hem nerveus van haar ene been op het andere te wippen. Ze was bang. Er kon ook niet van haar verwacht worden dat ze zich echt verheugde op een ontmoeting met haar onbetrouwbare vader.

Alex vroeg de telefoniste om hem door te verbinden met de kamer van meneer Chelgrin en de telefoon was nog maar één keer overgegaan, toen de senator al oppakte. ‘Hallo.’

‘Ik ben het,’ zei Alex. ‘Ik herken uw stem, dus ik ga ervan uit dat u de mijne ook herkent.’

‘Heb je... haar bij je?’

‘Natuurlijk.’

‘Ik wil haar dolgraag zo gauw mogelijk zien. Kom maar naar boven.’

‘We zijn nog niet in het hotel. We zijn nog in het museum. Volgens mij moeten we eerst maar eens uitgebreid telefonisch overleg plegen, voor we elkaar ontmoeten.’

‘Dat gaat niet. Het is allemaal veel te dringend. Ik weet niet hoeveel tijd ik nog heb.’

‘We moeten eerst een paar dingen weten. Zoals wat er in Jamaica is gebeurd. En waarom Lisa Joanna is geworden.’

‘Dat is veel te belangrijk om via de telefoon te bespreken,’ zei Chelgrin. ‘Je hebt geen flauwe notie hoe belangrijk het wel is.’

Alex aarzelde en wierp een blik op Joanna. ‘Nou, vooruit. Laten we dan maar over een halfuur in de National Gallery afspreken, bij de ingang.’

‘Nee, dat is onmogelijk,’ zei Chelgrin. ‘Het kan alleen hier, in mijn kamer in het Churchill.’

‘Dat bevalt me niets. Dat is veel te riskant voor ons.’

‘Ik wil jullie geen kwaad doen. Ik wil juist helpen.’

‘Ik geef er toch de voorkeur aan om u op neutraal terrein te ontmoeten.’

‘Ik durf het hotel niet uit,’ zei Chelgrin en zijn stem, die voor zijn doen heel gespannen klonk, werd nog benauwder. ‘Ik heb alle mogelijke voorzorgsmaatregelen genomen om te voorkomen dat bekend wordt dat ik hiernaartoe ben gegaan. Mijn kantoorpersoneel zegt tegen iedereen dat ik naar huis ben gegaan, naar Illinois. Ik ben niet vanuit Washington komen vliegen, want dan zou ik veel te gemakkelijk getraceerd kunnen worden.’ Hij begon sneller te praten en zijn woorden aan elkaar te rijgen. ‘Met de auto naar New York, van daaruit met een chartervliegtuig naar Toronto, vervolgens met een andere charter naar Montreal en met de derde naar Londen. Ik ben kapot. Uitgeput. Ik ben in het Churchill omdat ik daar anders nooit logeer. Ik zit meestal in Claridge’s. Maar als ze ontdekken dat ik in Londen ben, dan zullen ze weten dat ik ben overgelopen, en dan vermoorden ze me.’

‘Wie zijn zij?’

Chelgrin aarzelde. Toen: ‘De Russen.’

‘U moet met een beter verhaal komen, senator. De koude oorlog is voorbij.’

‘Niets is ooit voorbij. Luister, Hunter, ik wil alleen maar de kans krijgen om weer recht te zetten wat ik in het verleden allemaal heb misdaan. Ik wil jou en mijn dochter helpen... als ik haar tenminste nog mijn dochter mag noemen na wat er is gebeurd. Samen kunnen we die hele smerige toestand in de openbaarheid brengen. Maar jullie moeten naar mij toe komen. Ik kan niet riskeren dat iemand mij herkent. En je moet ook verdómd goed opletten dat jullie niet gevolgd worden.’

Alex stond er even over na te denken.

‘Hunter? Ben je daar nog? Mijn kamernummer is vier-zestien. Hunter?’

‘Ja.’

‘Je moet komen.’

‘We móéten helemaal niets.’

De senator hield een moment zijn mond. Daarna slaakte hij een diepe zucht. ‘Goed. Je moet op je instinct afgaan. Dat kan ik je niet kwalijk nemen.’

‘We komen eraan,’ zei Alex.

49

Ze namen een taxi naar Harrod’s. Zelfs zo vroeg op de dag wemelde het in het enorme, wereldberoemde warenhuis al van de klanten.

Het telexadres van Harrod’s was heel lang ‘Everything, London’ geweest – ‘Alles, Londen’. Op de tweehonderd verschillende afdelingen van de legendarische winkel was inderdaad alles te koop, van delicatessen tot sportartikelen, van kauwgom tot Chinese kunst, van zeldzame boeken tot rubber boten, van chique kleding tot duur antiek, van nagellak tot prijzige oosterse tapijten... en het een nog mooier dan het ander.

Alex en Joanna lieten alle exotische artikelen links liggen, net als het merendeel van de gewonere koopwaar. Ze kochten alleen twee stevige paraplu’s en een stel simpele, maar stevige keukenmessen. Joanna trok zich terug in een van de wc’s van het damestoilet om het pakje met de messen open te maken. Ze bekeek ze stuk voor stuk en koos een vlijmscherp slagersmes uit, dat ze in haar mantelzak stopte. Toen ze weer wegging, liet ze de andere messen liggen.

Nu waren Alex en zij allebei gewapend. Het dragen van een verborgen wapen werd in Londen waarschijnlijk als een nog zwaarder misdrijf beschouwd dan ergens anders ter wereld, maar ze waren niet bang dat ze de gevangenis in zouden draaien. Het was veel gevaarlijker om ongewapend de hotelkamer van Tom Chelgrin binnen te lopen.

Voor Harrod’s hielden ze opnieuw een taxi aan en maakten een kronkelende, doelloze rit door de natgeregende straten tot Alex zeker wist dat ze niet werden gevolgd. Ze stapten drie straten van het Churchill Hotel uit.

Onder de paraplu’s, die ze niet alleen als beschutting tegen de regen gebruikten maar ook om hun gezicht te verbergen, liepen ze naar de kant van het hotel die het minst in het oog liep. In plaats van aan de voorkant naar binnen te stormen en door de zeventiende-eeuwse lobby te lopen, waar de kans het grootst was dat ze door iemand die op de uitkijk stond zouden worden gezien, maakten ze gebruik van de niet afgesloten leveranciersingang aan de achterkant, en ze vonden al snel een trappenhuis dat bestemd was voor het personeel.

‘We kunnen onze plu’s hier beter achterlaten,’ zei Alex. ‘We moeten zo meteen onze handen vrij hebben.’

Ze zette haar paraplu naast de zijne, in een hoek onder aan de trap.

‘Bang?’ vroeg hij.

‘Ja.’

‘Wil je ermee kappen?’

‘Dat kan ik niet,’ zei ze.

Hoewel ze fluisterden, weerkaatsten hun stemmen door het kille trappenhuis.

Hij knoopte zijn jas open en pakte het 9mm-pistool dat hij tussen zijn broeksband had gepropt. Hij stopte het in een van zijn jaszakken en bleef het bij de kolf vasthouden.

Zij legde haar hand om het slagersmes in haar zak.

Ze liepen de trappen op naar de vierde verdieping.

De gang was helder verlicht en verlaten – maar veel te stil.

Ze liepen haastig door en keken ondertussen naar de kamernummers. Ondanks de elegante omgeving kon Alex het gevoel niet van zich afzetten dat hij in een spookhuis op de kermis was en dat er ieder moment uit een van de deuren of uit het plafond een monster op hen af kon springen.

Vlak voordat ze bij 416 waren, werd Alex door zo’n sterk voorgevoel bekropen dat hij abrupt bleef staan: het was een scherp visioen dat plotseling als de elektronische flits van een camera door zijn brein schoot. In gedachten zag hij Tom Chelgrin badend in het bloed. Zoiets was hem nog nooit eerder overkomen en het was niet alleen de griezelige ervaring die hem schokte, maar ook het feit dat de rode plas zo levensecht overkwam.

Joanna bleef naast hem staan en greep zijn arm vast. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Hij is dood.’

‘Wat? De senator? Hoe weet je dat?’

‘Ik... weet het gewoon. Ik weet het zeker.’

Hij trok het pistool uit zijn jaszak en liep verder de gang in. De deur van 416 stond op een kier.

‘Blijf achter me,’ zei hij.

Ze huiverde. ‘We moeten de politie bellen.’

‘Dat kan niet. Nog niet.’

‘We hebben nu meer dan genoeg bewijzen.’

‘We hebben niets meer dan we gisteren hadden.’

‘Als hij dood is... dan bewijst dat toch wel iets.’

‘We weten niet of hij inderdaad dood is,’ zei Alex, hoewel hij dat heel goed wist. ‘En trouwens, zelfs als dat waar is... dan bewijst dat nog niets.’

‘Laten we er maar vandoor gaan.’

‘We kunnen nergens naartoe.’

Hij gebruikte het pistool om de deur helemaal open te duwen.

Stilte.

Het licht was aan in de suite.

‘Senator?’ zei hij zacht.

Toen hij geen antwoord kreeg, stapte Alex over de drempel met Joanna op zijn hielen.

Thomas Chelgrin lag op zijn buik op de vloer in de zitkamer.

50

Tom Chelgrin was ontegenzeggelijk dood. Alleen de hoeveelheid bloed was al voldoende om elke twijfel uit te sluiten.

De senator droeg een blauwe badjas, die een groot gedeelte van het bloed opgevangen had. In de rug van het kledingstuk zaten drie bloederige gaten. Er was een kogel onder in zijn ruggengraat geschoten, nog een in het midden van zijn rug en een derde tussen zijn schouderbladen. Zijn linkerarm lag languit voor hem met de vingers in het tapijt gehaakt en zijn rechterarm lag dubbelgevouwen onder zijn borst. Zijn hoofd lag opzij. Zijn gezicht was maar half zichtbaar en wat er nog van te zien was, ging schuil onder bloedvlekken en een dikke lok wit haar die over zijn oog was gevallen.

Alex trok de deur naar de gang dicht en keek zorgvuldig rond in de rest van de kleine suite, maar de moordenaars waren niet te vinden. Hij had van tevoren geweten dat ze weg zouden zijn.

Toen hij weer terugkwam in de zitkamer, zat Joanna op haar knieën naast het lijk. Geschrokken zei hij: ‘Raak hem niet aan!’

Ze keek verbaasd. ‘Waarom niet?’

‘Het zal niet zo gemakkelijk zijn om hier weg te komen en ons eigen hotel binnen te gaan als je onder het bloed zit.’

‘Ik ben heus wel voorzichtig.’

‘Er zit al bloed op de zoom van je jas.’

Ze keek omlaag. ‘Verdomme!’

Hij hees haar overeind en trok haar weg bij het lijk. Met zijn zakdoek poetste hij over de vlek op haar jas. ‘Het ziet er niet zo best uit, maar we zullen het moeten riskeren.’

‘Moeten we niet even naar hem kijken? Misschien is hij nog in leven.’

‘In leven? Kijk eens naar die wonden. Ze hebben een verdomd krachtig wapen gebruikt. Moet je al dat bloed zien. Hij is zo dood als een pier.’

‘Hoe wist je dat hij hier zo zou liggen? Hoe wist je daar in de gang wat we hier aan zouden treffen?’

‘Dat is moeilijk uit te leggen,’ zei hij, niet op zijn gemak. ‘Ik zou het een visioen noemen als dat niet zo belachelijk zou klinken. Maar zo klinkt het wel, en ik ben geen helderziende.’

‘Dus het was niet alleen maar een ingeving, een kwestie van beroepsinstinct, zoals je dat eerder hebt genoemd?’

Hij dacht terug aan het schrikbarend heldere beeld van het met bloed besmeurde lijk dat voor zijn geestesoog was verrezen, en hoewel de houding en de toestand van het echte lijk niet tot in detail klopten met het visioen, waren de verschillen te verwaarlozen.

‘Raar,’ zei hij.

Ze stond naar het lijk te kijken en schudde treurig met haar hoofd. ‘Ik voel helemaal niets. Geen verdriet.’

‘Waarom zou je?’

‘Hij was per slot van rekening mijn vader.’

‘Nee. Al die rechten en voorrechten heeft hij al lang geleden verspeeld. Hij heeft niet om Lisa gerouwd. Alles wat ze met jou hebben gedaan... is met zijn instemming gebeurd. Je hoeft geen traan om hem te laten.’

‘Maar waaróm?’ vroeg ze zich af.

‘Daar komen we wel achter.’

‘Volgens mij niet. Volgens mij zitten we midden in een of andere gigantische Chinese puzzel. We komen alleen maar in steeds kleinere hokjes terecht en de oplossing zullen we nooit vinden.’

Alex vroeg zich af of ze het uiteindelijk toch nog op haar zenuwen zou krijgen. Dat zou hij haar niet kwalijk nemen. Ze had gelijk. Dit was per slot van rekening haar vader. Ze maakte een kalme indruk, maar misschien onderdrukte ze haar gevoelens.

Joanna besefte dat hij zich zorgen om haar maakte en kon nog net een schim van een glimlach opbrengen. ‘Met mij komt het best in orde. Ik zei al tegen je... ik voel helemaal niets. Ik wou dat het wel zo was. Ik wou dat ik wel iets voelde. Maar hij is een vreemde voor me. Ze hebben me al mijn herinneringen aan hem afgepakt.’ Ze keerde het lijk de rug toe. ‘Kom, dan gaan we weg.’

‘Nog niet.’

‘Maar stel je voor dat ze terugkomen...’

‘Ze komen niet terug. Als ze wisten dat Chelgrin contact met ons heeft opgenomen en als ze ons hadden willen vermoorden, dan hadden ze ons hier opgewacht. Ze denken dat ze hem te pakken hebben genomen voor hij ons heeft kunnen bereiken. Kom op. We moeten de suite doorzoeken.’

Ze trok een gezicht. ‘Wat zoeken we dan?’

‘Iets. Alles. Elke kleine aanwijzing die ons kan helpen bij het oplossen van deze puzzel.’

‘Als het kamermeisje ineens binnenkomt...’

‘De huishoudelijke dienst is hier vanmorgen al geweest. Het bed is al verschoond en opgemaakt.’

Joanna haalde even diep adem. ‘Goed, maar laten we het dan zo snel mogelijk doen.’

‘Jij loopt achter mij aan,’ zei Alex, ‘en je controleert alles wat ik doe om er zeker van te zijn dat ik niet iets over het hoofd zie. Maar raak niets aan.’

In de slaapkamer stonden de twee kalfsleren koffers van Chelgrin op een stel opvouwbare bagagerekken. Een van de koffers was open. Alex rommelde tussen de kleren tot hij een paar van de zwarte sokken van de senator vond, die hij over zijn handen trok. Geïmproviseerde handschoenen.

Chelgrins portefeuille en het mapje met zijn creditcards lagen op de toilettafel. Alex keek de inhoud na terwijl Joanna opmerkzaam toekeek, maar in de portefeuille noch in het mapje was iets ongewoons te vinden.

In de kast hingen twee pakken en een overjas. De zakken waren leeg.

Twee paar pas gepoetste schoenen stonden op de vloer in de kast. Alex haalde de spanners eruit en keek of er iets in zat. Niets.

Naast de wastafel in de badkamer lag een scheeretui: een elektrisch scheerapparaat, poeder, eau de cologne, een kam en een bus haarlak.

Alex liep weer terug naar de geopende koffer. Daar bleek ook niets interessants in te zitten.

De tweede koffer zat niet op slot. Hij deed hem open en gooide de kleren stuk voor stuk op de grond, tot hij een bruine envelop van twintig bij vijfentwintig centimeter tegenkwam.

Hij trok de geïmproviseerde handschoenen uit en schudde de inhoud van de envelop op de toilettafel: een paar vergeelde krantenknipsels uit The New York Times en The Washington Post en een onafgemaakte brief, kennelijk in het handschrift van de senator en geadresseerd aan Joanna. Alex gunde zich niet de tijd om de brief of de krantenartikelen te lezen, maar een snelle blik op de knipsels leerde hem dat ze veertien of vijftien jaar oud waren en allemaal over een Duitse dokter gingen, een zekere Franz Rotenhausen. Bij een van de artikelen stond een foto van de man: een smal gezicht, scherpe gelaatstrekken, kalend en ogen die zo licht waren dat ze bijna kleurloos leken.

Joanna deinsde achteruit alsof ze door een wesp gestoken was. ‘O god. Dat is hem. De man uit mijn nachtmerrie. De Hand.’

‘Hij heet Rotenhausen.’

‘Die naam heb ik nog nooit eerder gehoord.’ Ze stond van top tot teen te trillen. ‘Ik..., ik had nooit gedacht dat ik hem w-weer zou zien.’

‘Dit is precies wat we zochten... een naam.’

Ze keek naar de openstaande deur tussen de slaapkamer en de zitkamer, alsof ze verwachtte dat Rotenhausen elk moment binnen kon komen. ‘Alsjeblieft, Alex, laten we hier weggaan.’

Het gezicht op de korrelige foto was hard en benig, als van een vampier. De lichte ogen leken in een dimensie te staren die voor andere mensen onzichtbaar was.

Alex voelde dat de haren in zijn nek overeind gingen staan. Misschien was het inderdaad hoog tijd om weg te gaan.

‘Die lezen we straks wel,’ zei hij, terwijl hij de knipsels en de onafgemaakte brief weer in de envelop stopte.

In de zitkamer lag de dode senator nog steeds op de plek waar ze hem het laatst hadden gezien. Alex had half en half verwacht dat het lijk verdwenen zou zijn. Of wankelend op zou staan en hen toe zou grijnzen. Na wat zich net allemaal had afgespeeld, leek alles mogelijk.

51

Alex en Joanna lunchten in een druk café in de buurt van Piccadilly Circus.

Dikke regendruppels gutsten langs de ramen, waardoor het beeld van het moderne Londen vervaagde en alleen het oude silhouet van de stad te zien was. Het gure weer werkte als een tijdmachine die de jaren wegspoelde.

Onder het eten van dikke sandwiches die vergezeld gingen van te veel koppen thee lazen ze de oude knipsels uit The New York Times en The Washington Post.

Franz Rotenhausen was een genie in diverse takken van wetenschap. Hij had niet alleen biologie gestudeerd, maar ook scheikunde, medicijnen en psychologie. Op al die terreinen had hij een groot aantal, alom gerespecteerde en belangrijke studies gepubliceerd. Toen hij vierentwintig was, had hij bij een verkeersongeluk zijn hand verloren. Omdat hij niet onder de indruk was van de protheses die destijds beschikbaar waren, had hij zelf een nieuw apparaat ontworpen, een mechanische hand die bijna even goed functioneerde als een hand van vlees en bloed, bestuurd door zenuwprikkels vanuit de stomp en aangedreven door een stel batterijen. Daarna was hij achttien jaar lang docent geweest aan een van de belangrijkste universiteiten in West-Duitsland, waar hij ook wetenschappelijk onderzoek deed. Hij was voornamelijk geïnteresseerd in de werking van normale hersenen en in hersenafwijkingen, vooral in de elektrische en chemische aspecten van het denkproces en het geheugen.

‘Waarom vonden ze het goed dat iemand een studie maakte van dat soort dingen?’ vroeg Joanna boos. ‘George Orwell zou het bedacht kunnen hebben. Het lijkt verdorie rechtstreeks afkomstig uit 1984.’

‘Het opent ook de weg naar ultieme macht,’ zei Alex. ‘En dat is iets waar alle politici op uit zijn. Dus natuurlijk werd zijn werk gesubsidieerd.’

Vijftien jaar geleden, op het toppunt van een briljante carrière, had Franz Rotenhausen een ernstige vergissing gemaakt. Hij had een boek geschreven over het menselijk brein met de nadruk op recente ontwikkelingen op het gebied van gedragsaanpassing, waarin hij beweerde dat zelfs de meest drastische technieken – hersenspoeling inbegrepen – door ‘regeringen met verantwoordelijkheidsgevoel’ aangewend zouden moeten worden voor het creëren van een utopische samenleving, die geen onenigheid, misdaad of andere zorgen zou kennen. Zijn grootste fout was niet het schrijven van het boek, maar het feit dat hij geen spoor van wroeging toonde toen het bijzonder controversieel bleek. Zowel de wetenschapswereld als de politiek is bereid om elke stommiteit, indiscretie of grove misrekening door de vingers te zien, zolang de dader maar luid en duidelijk in het openbaar zijn verontschuldigingen aanbiedt; de nederige spijtbetuigingen hoeven niet eens welgemeend te zijn om door de gevestigde orde geaccepteerd te worden, ze moeten alleen oprecht líjken zodat de burgerij weer gerust in slaap kan sukkelen. Maar terwijl het gekrakeel na de publicatie steeds groter werd, herzag Rotenhausen zijn mening niet. Hij reageerde met groeiende ergernis op elke vorm van kritiek. In plaats van het berouw dat van hem verwacht werd, toonde hij slechts minachting. Als hij in het openbaar een verklaring aflegde, zorgden zijn scherpe stem en zijn vervelende gewoonte om heftige gebaren te maken met zijn stalen hand ervoor dat zijn woorden ongewoon dreigend overkwamen. In de Europese pers kreeg hij al snel allerlei bijnamen – van dr. Strangelove tot dr. Frankenstein – maar die moesten binnen de kortste keren wijken voor de betiteling die bij iedereen bleef hangen: dr. Zombie. Hij werd ervan beschuldigd dat hij uit was op een wereld vol wezenloze, dienstwillige automaten. En de opwinding bleef groeien. Hij beklaagde zich over de verslaggevers en de fotografen die hem voortdurend belegerden en hij maakte de zaak nog erger door te suggereren dat zij, als hij het voor het zeggen had, als eersten in aanmerking zouden komen voor gedragsaanpassing. Hij weigerde hardnekkig zijn mening af te zwakken en slaagde er dan ook niet in de pressie die op hem werd uitgeoefend te verlichten.

‘Over het algemeen sta ik aan de kant van mensen die door de pers worden lastiggevallen,’ zei Alex. ‘Maar nu niet.’

‘Het liefst zou hij met iedereen willen doen wat hij met mij heeft gedaan.’

‘Of nog erger.’

De serveerster bracht weer een pot thee en cakejes bij wijze van dessert.

De lunchgasten begonnen langzaam maar zeker te verdwijnen.

Achter de ramen begon het weer zo hard te regenen dat Londen opnieuw teruggekeerd leek te zijn naar de achttiende eeuw.

Alex en Joanna bleven verdiept in de artikelen over Rotenhausen. Destijds, voor de hereniging, was de West-Duitse regering in Bonn bijzonder gevoelig voor de mening van de buitenwereld. Rotenhausen werd vrijwel algemeen beschouwd als de spirituele afstammeling van Hitler. De briljante dokter werd niet langer gezien als de trots van de natie (niet zozeer vanwege zijn werk, maar omdat hij zijn mond er niet over had kunnen houden), hij werd zelfs niet meer als een aanwinst beschouwd en werd langzaam maar zeker een regelrecht blok aan het been voor zijn Duitse vaderland. Er werd druk uitgeoefend op de universiteit waar hij zijn wetenschappelijk onderzoek verrichtte en uiteindelijk werd hij ontslagen wegens onoorbare handelingen met een van zijn studenten. Hij ontkende de aantijgingen en beschuldigde de universiteit en het meisje in kwestie ervan dat ze tegen hem samenspanden. Het begon hem echter de keel uit te hangen dat hij zo veel tijd kwijt was aan politieke zaken, terwijl er nog zo veel research wachtte. Hij vertrok op een lompe manier, maar zonder de meerderen die hem met succes hadden geloosd voor het hoofd te stoten, en uiteindelijk werd de aanklacht ingetrokken.

‘Misschien heeft hij dat meisje echt niet misbruikt, maar hij zal ongetwijfeld wel anderen gemolesteerd hebben. Daar ken ik hem goed genoeg voor. Veel te goed.’

Omdat de opgejaagde blik in haar ogen hem in zijn ziel sneed, bleef Alex even naar het halfopgegeten stukje cake op zijn bord kijken voor hij het volgende vergeelde knipsel van de stapel pakte.

Zes maanden nadat dr. Zombie onder dwang de universiteit had verlaten, verkocht hij al zijn bezittingen in West-Duitsland en verhuisde naar Sankt Moritz in Zwitserland. De Zwitsers gaven hem om twee redenen een vaste verblijfsvergunning. In de eerste plaats was Zwitserland een land met een lange en bewonderenswaardige traditie op het gebied van asielverlening aan vooraanstaande – maar zelden aan gewone – paria’s uit andere landen. Ten tweede was Rotenhausen multimiljonair, aangezien hij een vermogen had geërfd en later nog veel meer had verdiend met zijn tientallen medische en scheikundige patenten. Hij sloot een overeenkomst met de Zwitserse belastingautoriteiten en betaalde ieder jaar een vast bedrag, dat voor hem een schijntje was, maar dat wel een groot percentage dekte van de overheidskosten in het kanton waar hij woonde. Aangenomen werd dat hij zich in zijn privélaboratorium in Sankt Moritz nog steeds bezighield met research, maar omdat hij nooit meer een studie publiceerde en geen woord meer met de pers wisselde, bleef dat vermoeden onbevestigd.

‘Na verloop van tijd is hij in de vergetelheid geraakt,’ zei Joanna. ‘Er zijn te veel nieuwe monsters waarover de media zich iedere dag opnieuw kunnen opwinden. Ze hebben geen tijd om de oude ook nog in de gaten te houden.’

Toen ze alle knipsels hadden gelezen, richtten ze hun aandacht op de niet ondertekende, handgeschreven brief van Chelgrin aan zijn dochter. Twee bladzijden vol halfbakken excuses: één lange, nietszeggende jammerklacht vol zelfrechtvaardiging. Er stond niets nieuws in, zelfs geen minieme aanwijzing.

‘Wat is het verband tussen Rotenhausen, de senator en de dingen die zich op Jamaica hebben afgespeeld?’ vroeg Joanna zich af.

‘Dat weet ik niet, maar daar komen we wel achter.’

‘Je zei dat de senator het over de Russen had toen je hem aan de telefoon had.’

‘Ja, maar ik weet niet wat hij daarmee bedoelde. Volgens mij was het gewoon belachelijk. Destijds was de koude oorlog nog in volle gang, maar die is inmiddels voorbij.’

‘Waarom zou Rotenhausen het in vredesnaam met de Sovjets op een akkoordje hebben gegooid? Hij komt op mij eerder als een nazi dan als een communist over.’

‘Nazi’s en communisten hebben veel gemeen,’ zei Alex. ‘Ze willen allebei hetzelfde... de absolute heerschappij en onbeperkte macht. Een man als Franz Rotenhausen kan in beide kampen sympathisanten vinden.’

‘Wat nu?’ vroeg ze.

‘Nu gaan we naar Zwitserland.’

52

Terwijl een harde windvlaag de regen tegen de ramen van het café liet kletteren en Londen leek te veranderen in prehistorische steenklompen boog Joanna zich over het tafeltje. ‘Nee, Alex. Laten we dat alsjeblieft niet doen. Niet naar Zwitserland. Niet naar... naar zijn hol. We kunnen de hele zaak nu best in handen van de politie geven.’

‘We hebben nog steeds niet genoeg bewijsmateriaal.’

Ze schudde heftig met haar hoofd. ‘Dat ben ik niet met je eens. We hebben al deze knipsels, die brief, een lijk in het Churchill Hotel en het feit dat mijn vingerafdrukken overeenkomen met die van Lisa.’

Alex stak zijn hand uit en legde die over de hare. ‘Ik begrijp dat je bang bent. Maar welke politie moeten we inschakelen? De Jamaicaanse politie? De Amerikaanse? De politie in Chicago? De FBI of de CIA? De Japanse politie? De Britse? Scotland Yard? Of misschien de Zwitserse politie?’

Ze fronste. ‘Zo gemakkelijk is het niet, hè?’

‘Als we nu naar de politie gaan, waar dan ook, zijn we morgenochtend dood. Wie deze mensen ook mogen zijn, ze hebben al jarenlang iets heel belangrijks verborgen gehouden. Nu werkt de dekmantel niet meer. De hele zaak staat op instorten. En dat weten ze. Daarom hebben ze de senator vermoord... ze hebben eindelijk besloten om schoon schip te maken voor iemand hen in de gaten krijgt. Waarschijnlijk zijn ze op dit moment naar ons op zoek. De immuniteit die je tot nu toe misschien hebt gehad is verdwenen... tegelijk met je vader. Als we de hele zaak nu aan de openbaarheid prijsgeven, vormen we alleen nog maar een doelwit. Tot we het hele verhaal kennen, tot we begrijpen wat er precies aan de hand is, tot we hen met de grond gelijk kunnen maken, zullen we alleen in leven blijven als we ons niet laten zien.’

Joanna greep zich aan die strohalm vast. ‘Maar iedereen zal ons in de gaten krijgen als we in Zwitserland op jacht gaan naar Rotenhausen.’

‘We gaan daar niet zomaar plompverloren naartoe. We moeten heel discreet zijn.’

Ze was nog niet overtuigd. ‘De senator heeft ook geprobeerd om in het geheim naar Londen te reizen. Daar is hij niet veel mee opgeschoten.’

‘Maar in ons geval zal het wel werken. Dat moet gewoon.’

‘Maar zelfs als dat zo is... wat kunnen we dan doen als we in Sankt Moritz zijn?’

Hij nam een slokje thee en dacht na over die vraag. Uiteindelijk zei hij: ‘Ik zal proberen uit te vissen waar Rotenhausen woont en een kijkje in zijn huis nemen. Als dat niet al te zwaar bewaakt wordt, breek ik in en ga op zoek naar zijn archief. Als hij echt de zorgvuldige, precieze wetenschapsman is die hij lijkt te zijn, heeft hij misschien een verslag bewaard van wat hij met jou heeft gedaan, hoe hij dat heeft gedaan en waarom.’

‘En hoe zit het dan met British-Continental Insurance?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Als we daar een onderzoek naar instellen, hoeven we misschien niet naar Sankt Moritz.’

‘Nu we weten waar ze jou “behandeld” hebben, hoeven we niet rond te snuffelen bij die verzekeringsmaatschappij. Trouwens, dat is net zo gevaarlijk als de reis naar Zwitserland, terwijl we daar waarschijnlijk niet half zo veel kunnen ontdekken als in het huis van Rotenhausen.’

Ze zakte onderuit in haar stoel en legde zich erbij neer. ‘Wanneer vertrekken we uit Londen?’

‘Zo gauw mogelijk. Binnen een uur, als we dat klaar kunnen spelen.’

53

Toen Alex en Joanna terugkwamen in hun hotel om hun paspoorten en bagage op te halen, gingen ze niet alleen naar hun suite toe. Ze liepen langs de receptie om een huurauto te bestellen, zeiden tegen de receptionist dat ze eerder zouden vertrekken dan ze hadden verwacht en namen twee piccolo’s mee naar boven.

Hoewel de piccolo’s onbewust als lijfwachten fungeerden en het heel onwaarschijnlijk leek dat de moordenaars van de senator in het bijzijn van getuigen toe zouden slaan, drentelde Alex nerveus in de zitkamer heen en weer en bleef hij de deur in de gaten houden voor het geval de knop plotseling geluidloos omgedraaid zou worden terwijl Joanna hun koffers weer inpakte. Gelukkig waren ze de avond ervoor veel te moe geweest van de reis uit Tokio om meer dan het hoogstnoodzakelijke uit te pakken, en nadat ze die ochtend al zo vroeg wakker waren gemaakt door de luidruchtige boodschapper van Tom Chelgrin, hadden ze zich niet de tijd gegund om hun kleren in de kast te hangen en hun toiletartikelen op te bergen, dus het inpakken nam maar een paar minuten in beslag.

Op weg naar beneden stopte de lift op de tiende verdieping om nog een paar mensen mee te nemen. Toen de deuren opengleden, maakte Alex een van zijn knopen open, stak zijn hand onder zijn jas en legde die op de kolf van het pistool dat hij tussen de tailleband van zijn broek had gestoken. Hij was er half en half van overtuigd dat de mensen die in de gang stonden te wachten geen onschuldige hotelgasten waren, maar dat ze gewapend met machinegeweren de lift binnen zouden komen om hen op een kogelregen te trakteren. De deuren gingen open. Een bejaard echtpaar stapte in de lift terwijl ze hun levendige gesprek in rad Spaans gewoon voortzetten en nauwelijks aandacht hadden voor hun medepassagiers.

Joanna schonk Alex een grimmig lachje. Ze wist wat hem door het hoofd had gespeeld.

Hij liet het 9mm-pistool weer los en knoopte zijn jas dicht.

Ze moesten nog een kwartier in de lobby wachten tot de huurauto werd afgeleverd, maar om kwart over drie reden ze weg door een stortbui die zo zilver van kleur was dat ze bijna de indruk kregen dat het natte sneeuw was. Het tanende daglicht werd opgeslokt door een grauwe mist die de daken van de hoogste gebouwen als een dikke rook omhulde en in het vreemde tinnen licht deed Londen middeleeuws aan, zelfs op plaatsen waar de moderne, hoekige gebouwen helemaal uit glas en staal waren opgetrokken.

Een tijdlang reden ze doelloos rond door een ingewikkeld stelsel van natgeregende straten en zijstraten waar geen enkele logica in scheen te zitten. Ze hadden geen flauw idee waar ze waren, maar daar maakten ze zich niet druk over, want tot ze hun achtervolgers geïdentificeerd en afgeschud hadden, gingen ze toch nergens naartoe.

Joanna zat omgekeerd op haar stoel door de achterruit te kijken en zei ten slotte: ‘Weer een Jaguar. Een gele dit keer.’

‘Die klootzakken schijnen alleen met dure auto’s genoegen te nemen.’

‘Nou ja, het waren kennissen van de senator,’ zei Joanna sarcastisch terwijl ze zich omdraaide en haar gordel vastmaakte. ‘En de senator bewoog zich immers alleen in de hoogste kringen?’

Alex schoot naar rechts, vlak voor een bus langs, naar een rijstrook met wat minder verkeer. De auto vloog met piepende banden vooruit en hij wipte van de ene rijbaan naar de andere, alsof hij met auto en al een olympische skiër tijdens de reuzenslalom probeerde te imiteren. Automobilisten trapten verbijsterd op de rem terwijl de huurauto langs hen heen schoot en voor hen invoegde, een vrachtwagenchauffeur toeterde boos en voetgangers bleven staan om hen na te wijzen. Maar het logge Londense verkeer was niet berekend op zo’n langdurige achtervolging per auto die je weleens op het witte doek ziet en vóór hen begonnen al snel opstoppingen te ontstaan. Alex sloeg bij de volgende hoek scherp linksaf en miste de taxi waar hij voorlangs schoot op een paar centimeter. In het midden van de straat reed hij tegen de rijrichting in een rustig eenrichtingsstraatje in en trapte op het gaspedaal. Terwijl ze erlangs stoven met aan weerszijden hooguit een ruimte van een halve meter, vlogen de muren van de gebouwen in één lang stenen waas voorbij. De kleine auto stuiterde en glibberde zo over de ruwe kinderkopjes dat Alex er moeite mee had om het stuur stevig vast te houden. Als iemand het steegje van de andere kant binnen kwam rijden, zou een frontale botsing onvermijdelijk zijn. Maar ze hadden geluk en knalden vanuit het smalle straatje een doorgaande weg op, waar ze slippend over het natte wegdek vlak voor het tegemoetkomende verkeer terechtkwamen in een kakofonie van piepende remmen en blèrende claxons. Alex sloeg rechts af en reed door een verkeerslicht dat net van oranje op rood sprong.

De Jaguar was in geen velden of wegen te zien.

‘Geweldig!’ zei Joanna.

‘Zo geweldig was het niet.’ Hij bleef bezorgd in de achteruitkijkspiegel kijken. ‘We hadden hen niet kwijt mogen raken. Niet zo gemakkelijk.’

‘Gemakkelijk? Vond jij dat gemakkelijk? We hadden ons wel een keer of zes te pletter kunnen rijden!’

‘Uit de manier waarop ze moorden, blijkt dat het om beroepsjongens gaat, dus moeten ze ook in staat zijn om op een vakkundige manier een auto te volgen. Ze hadden continu boven op onze bumper moeten zitten. Ze hadden een veel betere auto dan wij. En ze moeten hier ook een stuk beter de weg kennen dan wij. Het is weer hetzelfde liedje als vanmorgen met die andere Jaguar. Het lijkt net alsof ze wílden dat we ontsnapten... zodat we ons veilig zouden voelen.’

‘Maar waarom zouden ze een dergelijk spelletje met ons spelen?’

Hij keek nijdig. ‘Ik heb geen flauw idee. Maar ik heb het gevoel dat iemand ons aan het lijntje houdt en dat bevalt me helemaal niet. Het maakt me bang.’

‘Misschien hoeven ze helemaal geen overdreven risico’s te nemen om ons in het zicht te houden,’ zei ze. ‘Misschien kunnen ze deze auto wel op afstand volgen. Met behulp van een verborgen zendertje. Of is dat een paranoïde gedachte van me?’

‘Tegenwoordig,’ zei Alex, ‘moet je wel paranoïde zijn om te overleven.’

Terwijl de regenbui het laatste daglicht verdunde en overspoelde met een zee van duisternis stopten ze ergens in een van de uitgestrekte voorsteden op de meest verlaten plek van het parkeerterrein bij een winkelcentrum. Joanna zat in de auto op de uitkijk terwijl Alex de kentekenplaten van hun huurauto schroefde en ze op een naburige Toyota zette. Hij bevestigde de platen van de Toyota niet op de huurauto, maar nam ze mee voor later gebruik.

Een paar kilometer verderop stopten ze bij een druk wegrestaurant. Ondanks het gerommel van de donder en het onafgebroken geraas van de regen konden ze in de kletsnatte nacht vaag het geluid van bigbandmuziek en gelach horen.

Alex liep langs de geparkeerde auto’s en doorzocht elke wagen die niet op slot zat in de hoop dat iemand de sleutels in het contactslot had laten zitten. In een zilvergrijze Ford vond hij wat hij zocht onder de stoel van de bestuurder.

Alex reed weg in de gestolen auto. Joanna volgde vlak achter hem in de huurauto. Voor zover hij kon zien, werden ze niet gevolgd. Op de parkeerplaats van een flatgebouw zetten ze haastig hun koffers in de Ford. Ze lieten de huurauto zonder kentekenplaten achter en gingen op zoek naar een rustige woonwijk.

Tien minuten later stopten ze in een straat met aan weerszijden vrij nieuwe, identieke eengezinswoningen met kleine voortuintjes en kale bomen, en daar verwisselde Alex de kentekenplaten van de Ford voor de platen die hij bij het winkelcentrum van de Toyota had gesloopt. Hij gooide de platen van de Ford in een put, waar ze met een plons in het donkere water terechtkwamen.

De eigenaar van de Toyota zou waarschijnlijk niet meteen in de gaten hebben dat zijn kentekenplaten verwisseld waren voor die van de huurauto. En als de eigenaar van de Ford die bij het wegrestaurant was gestolen daarvan aangifte deed, zou de politie op zoek gaan naar een auto met het kenteken dat nu in het riool lag.

Toen ze zover waren dat ze hun reis voort konden zetten, zat zowel Alex als Joanna doornat te rillen van de kou, maar ze voelden zich een stuk veiliger. Hij zette de blower op de hoogste stand. Het zou wel even duren voor hij weer warm was, want hij was tot op het bot verkleumd.

54

Joanna prutste aan de autoradio tot ze een station had gevonden dat Beethoven uitzond. Door de schitterende muziek ebde haar spanning weg.

Dankzij de gratis kaarten die verstrekt waren door het verhuurbedrijf reden ze maar drie keer fout voordat ze de juiste snelweg hadden gevonden en op weg gingen naar het zuiden. Ze wilden naar Brighton, aan de kust, waar Alex van plan was de nacht door te brengen.

Jarenlang had Joanna gedacht dat Robert en Elizabeth op dezelfde weg waar ze nu overheen reden hun leven hadden verloren. Maar net als in Londen kwam de hele omgeving haar volkomen onbekend voor. Ook al was het nog zo moeilijk te aanvaarden, nu wist ze zeker dat ze haar jeugd en puberteit helemaal niet in Londen had doorgebracht zoals ze zo lang had gedacht. Ze was nog nooit eerder in Engeland geweest. Robert en Elizabeth hadden alleen bestaan in een stel gefingeerde documenten... en uiteraard in haar hoofd.

Terwijl de ruitenwissers met het geluid van een kloppend hart heen en weer gleden, dacht ze aan haar echte vader, Thomas Chelgrin, die ze dood op de vloer van die hotelkamer hadden aangetroffen, en ze wenste dat het beeld van de bebloede senator haar in huilen zou doen uitbarsten. Verdriet zou beter zijn dan helemaal niets te voelen. Maar haar hart bleef onberoerd.

Ze legde haar hand op de schouder van Alex, alleen maar om er zeker van te zijn dat hij werkelijk naast haar zat en dat ze niet alleen was.

Hij keek even opzij en voelde kennelijk instinctief haar stemming aan, want hij gaf haar een knipoogje.

Het slechte weer hield onverminderd aan. De zwarte snelweg glom in het licht van hun koplampen als het glanzende oppervlak van een snelstromende rivier in het speelse schijnsel van de maan.

‘Net ten westen van Brighton,’ zei Alex, ‘langs de weg naar Worthing, staat een grappig herbergje dat The Bell and The Dragon heet. Het is al een paar honderd jaar oud, maar schitterend onderhouden en het eten is er vrij goed.’

‘Hadden we niet moeten reserveren?’

‘Niet in deze tijd van het jaar. Het toeristenseizoen is allang voorbij. Ze hebben vast wel een paar mooie kamers voor ons.’

Toen ze kort daarna bij The Bell and The Dragon aankwamen, was de enige aankondiging die ze zagen een groot houten uithangbord aan een dwarsbalk tussen twee palen naast de snelweg – geen neonreclame, geen goed verlicht bord met de mededeling dat vroege etensgasten op een speciale korting konden rekenen of het feit dat er een pianobar was. De herberg lag verstopt tussen een groepje oude eiken en de parkeerplaats was nog bijna even donker als in de tijd dat de gasten nog in rijtuigen arriveerden. Het was een onregelmatig gebouwd huis dat plezierig aandeed, half vakwerk, half baksteen. De dubbele voordeur was van eiken planken gemaakt en voorzien van met de hand gesneden houten bordjes waarop te lezen stond dat binnen logeerruimte, eten en drinken werden aangeboden. In de receptie en de openbare vertrekken verleende het zachte licht van de peertjes in de omgebouwde petroleumlampen een prachtige gloed aan de gepolitoerde, prachtig ingelegde lambrisering.

Alex en Joanna kregen ruime kamers op de eerste verdieping. Witte, gepleisterde muren. Donker gebeitste balken. Een eiken parketvloer met op plaatsen waar veel gelopen werd dikke losse vloerkleden.

Joanna bekeek de van griffioenkoppen voorziende kranen in de badkamer, zag tot haar genoegen dat de stenen haard in de slaapkamer echt aangestoken kon worden als ze daar behoefte aan hadden en liet zich ten slotte op het hemelbed vallen. ‘Het is gewoon verrukkelijk.’

‘Het stamt uit een andere tijd... toen er meer waarde werd gehecht aan gastvrijheid dan tegenwoordig.’

‘Het is echt schattig. Ik ben er helemaal weg van. Hoe vaak heb je hier gelogeerd?’

De vraag leek hem te overvallen. Hij keek haar met grote ogen aan, maar zei niets.

Ze ging rechtop zitten. ‘Wat is er aan de hand?’

Hij draaide langzaam om zijn as terwijl hij de kamer grondig bestudeerde. Ten slotte zei hij: ‘Ik ben hier nog nooit eerder geweest.’

‘Van wie heb je dit adres dan gekregen?’

‘Ik heb geen flauw idee. Ik ben nog nooit eerder in Brighton geweest en ik kan me ook niet herinneren dat ik er ooit met iemand over gesproken heb... behalve met jou natuurlijk. Dat is al de derde keer vandaag.’

‘Wat is de derde keer?’ vroeg Joanna.

Hij liep naar het dichtstbijzijnde raam en staarde naar de regenachtige nacht erachter. ‘Het is de derde keer dat ik iets weet wat ik eigenlijk niet hoor te weten. Wat ik onmogelijk kan weten. Het is gewoon griezelig. Voordat ik vanmorgen zijn brief openmaakte, wist ik al dat die afkomstig was van de senator.’

‘Dat was gewoon een goeie gok,’ zei Joanna.

‘En voordat we zelfs maar bij zijn hotelkamer waren, voor ik zag dat de deur op een kier stond, wist ik al dat Tom Chelgrin dood was.’

‘Intuïtie.’

Alex keerde het raam de rug toe en schudde zijn hoofd. ‘Nee. Dit hotelletje is niet zomaar een ingeving. Ik kende de naam... The Bell and The Dragon. Ik wist precies hoe het eruit zou zien, alsof ik hier al eerder was geweest.’

‘Misschien heb je het van iemand gehoord, maar kun je je dat gewoon niet meer herinneren. Of je hebt er iets over gelezen in een reisverhaal... een artikel waar foto’s bij stonden.’

‘Nee, dat zou ik vast nog weten,’ hield hij vol.

‘Niet als het al een paar jaar geleden is. Niet als je het puur toevallig hebt gelezen. In de wachtkamer van een dokter bijvoorbeeld. Iets wat je vluchtig hebt doorgekeken en vrijwel helemaal bent vergeten, behalve deze plaats die zich in je onderbewustzijn heeft genesteld.’

‘Dat zou kunnen,’ zei hij, hoewel hij daar kennelijk niet van overtuigd was.

Hij draaide zich weer om naar het raam, bracht zijn gezicht dicht bij de ruit en staarde naar de duisternis buiten alsof hij zeker wist dat daar mensen stonden die ook naar hem keken.

55

Bij het invallen van de avond was de temperatuur in Londen tien graden gedaald. Het was nu rond het vriespunt. De wind was aangewakkerd en de regen was overgegaan in natte sneeuw.

Op weg naar huis vanaf het kantoor van Fielding Athison in Soho reed Marlowe – voormalig bevelvoerder over alle sovjetoperaties die de importfirma als dekmantel hadden gebruikt en tegenwoordig in dienst van postsovjetmachthebbers die nog steeds droomden van een marxistische Russische heilstaat – langzaam en hij vervloekte het weer. Hij zat met een stijve nek en opgetrokken schouders achter het stuur, als voorzorgsmaatregel tegen de botsing die hij ieder moment verwachtte. Overal waar hij keek, glibberden auto’s over het spekgladde wegdek en voor zover hij kon zien was hij de enige automobilist in Londen en omgeving die niet als een op zelfmoord beluste maniak reed.

Op een werkterrein waar omzichtigheid een eerste vereiste was, kende Marlowe niemand die even voorzichtig was als hij. Hij had zich verplicht tot een leven als landverrader en, hartelijk dank, dat bracht al meer dan genoeg risico’s mee. Na het nemen van dat ene, gevaarlijke besluit had hij vervolgens zijn uiterste best gedaan om ervoor te zorgen dat spionage een even veilige en rustige bezigheid zou zijn als bloemschikken of het beheren van een sigarenwinkel. Het ondernemen van actie zonder eerst over alle consequenties na te denken stuitte hem tegen de borst en het kostte hem altijd veel meer tijd om tot handelen over te gaan dan al zijn medewerkers. Hij had op vier verschillende plaatsen in Engeland een geheime bergplaats met valse paspoorten en genoeg contant geld om op stel en sprong te kunnen vertrekken, plus geheime bankrekeningen in Zwitserland én op Grand Cayman.

Zijn afkeer van risico’s beperkte zich niet alleen tot zijn beroep maar gold ook voor zijn privéleven. Hij nam geen deel aan een vorm van sport waarbij je botbreuken of gescheurde enkelbanden op kon lopen. Jagen was niets voor hem, want af en toe stonden er weleens verhalen in de kranten over jachtongelukken, kerels die zichzelf of iemand anders een kogel in het lijf schoten, uit onoplettendheid of omdat ze elkaar voor wild hadden aangezien. Hij had kennissen die aan ballonvaren deden, wat in zijn opinie ongeveer even veilig was als bungeejumping van hoge bruggen, dus weigerde hij consequent mee te gaan als ze weer eens een van hun waanzinnige weekendvluchten maakten. Hij hield zich trouw aan een dieet met een laag vet- en zoutgehalte. Hij dronk geen alcohol en ook geen drankjes die cafeïne bevatten. Hij beperkte het gebruik van suiker, kleedde zich altijd warm aan en zorgde ervoor dat zijn hoofd bedekt was als het koud was, liet zich tweemaal per jaar van top tot teen onderzoeken, vrijde nooit zonder condoom en vertoonde het rijgedrag van een tachtigjarige dominee.

Op de weg voor hem trapte een andere chauffeur op de rem en de auto raakte in een slip op het beijzelde wegdek.

Marlowe remde omzichtig en feliciteerde zichzelf dat hij genoeg afstand had gehouden om een botsing te voorkomen.

Achter hem klonk het snerpende gepiep van de remmen van een andere wagen.

Marlowe vertrok knarsetandend zijn gezicht en telde de seconden af tot de klap.

Wonderbaarlijk genoeg bleef een ongeluk uit.

‘Idioten,’ zei Marlowe.

Hij koesterde het leven. Hij was niet van plan om voor zijn honderdste dood te gaan... en dan in bed met een jonge vrouw. Een heel jonge vrouw. Twéé heel jonge vrouwen.

Op dit moment werd zijn ongerustheid nog aangescherpt door het feit dat hij niet in staat was om zo geconcentreerd te rijden als hij eigenlijk had gewild. Ondanks zijn voortdurende vrees dat een of andere gek zich in hem zou boren, kon hij niet voorkomen dat zijn gedachten afdwaalden. De afgelopen dagen hadden een aaneenschakeling gebracht van signalen en voortekens, slechte voortekens, die hem voortdurend door het hoofd bleven malen terwijl hij zich suf piekerde over de betekenis die hij eraan moest hechten.

Ten eerste was de confrontatie met Ignacio Carrera helemaal niet zo goed verlopen als hij had verwacht. Toen hij had geprobeerd om achter de echte naam van Joanna Rand te komen, was hij uitgegaan van de veronderstelling dat hij en Carrera in de ogen van de meesters die ze allebei dienden elkaars gelijken waren. In plaats daarvan was hij op zijn nummer gezet. Met een dreun. Vervolgens was de mededeling uit Moskou gekomen dat Marlowe zich niet meer mocht bemoeien met de affaire-Rand, en dat hij gehoor moest geven aan het bevel van Carrera en de mysterieuze vrouw ongedeerd moest laten, zelfs als ze per ongeluk het kantoor van Fielding Athison binnen kwam lopen en zijn hele organisatie dreigde te verstoren.

Marlowe was nog steeds niet bekomen van dat gezichtsverlies toen die potsierlijke Anson Peterson ineens vanuit Amerika binnen kwam waaien en hem hooghartig begon rond te commanderen. Marlowe mocht dat mens van Rand niet ontmoeten, hij kreeg niet eens een foto van haar te zien. Hij kreeg te horen dat hij niet meer met haar mocht praten als ze British-Continental nog eens zou bellen. Hij mocht niet eens meer aan haar dénken. Peterson had de leiding over het geval en droeg Marlowe op gewoon verder te gaan met zijn andere werk alsof hij niets af wist van de hele crisis.

Maar Marlowe was niet van zins zelfs maar het kleinste voorrecht op te geven dat zijn positie meebracht. Hij waakte angstvallig over zijn autoriteit en privileges, want het was gevaarlijk al was het maar een schijntje van zijn moeizaam verworven macht in te leveren. Eén stapje terug op de ladder kon veranderen in een lange, verpletterende val omlaag, want hij wist zich omringd door intriganten die stuk voor stuk jaloers waren op hun meerderen en er geen been in zouden zien hem bij het minste of geringste teken van zwakte het laatste dodelijke zetje te geven.

Marlowe werd opgeschrikt uit zijn gepieker door het geloei van een zware claxon. Een grote vrachtwagen met een lading diepvrieskippen slipte en drukte hem bijna van de weg. Hij wierp een blik in zijn achteruitkijkspiegel, zag dat er niemand vlak achter hem zat en trapte veel te hard op het rempedaal. De auto begon te slippen, maar hij liet het stuur even tussen zijn vingers door glippen en een moment later had hij de wagen weer onder controle. De vrachtwagen gleed langs hem heen, waggelde alsof hij op het punt stond om te slaan, maar kwam toen weer in balans en reed hard door.

Hij schepte moed uit de manier waarop hij de auto in bedwang had gehouden en hield zichzelf voor dat hij de huidige problemen met zijn werk met evenveel vakmanschap op zou lossen, zodra hij de tijd had gehad om alle maatregelen die hem ter beschikking stonden op een rijtje te zetten.

Marlowe bewoonde de hele bovenste etage van een groot, twee verdiepingen hoog herenhuis met achttien kamers die waren verbouwd tot appartementen. Toen hij de auto op straat voor het huis parkeerde en de motor uitzette, slaakte hij een zucht van opluchting.

Terwijl hij voorzichtig over het spekgladde trottoir naar de voordeur liep, sloeg de natte sneeuw hem in het gezicht, maar die kon niet tot onder zijn jas doordringen, want hij had een sjaal om zijn nek geslagen en daarover zijn kraag zorgvuldig dichtgeknoopt.

Op de tweede verdieping maakte Marlowe de deur van zijn appartement met zijn sleutel open en tastte meteen naar de knop van het licht toen hij over de drempel stapte. Hij rook de gaslucht op het moment dat zijn vingers de schakelaar raakten. Maar in de fractie van een seconde dat zijn brein op zoek naar de veiligste oplossing nerveus alle mogelijke reacties tegen elkaar afwoog, voltooide zijn rechterwijsvinger roekeloos het ingezette gebaar en drukte op de schakelaar. Marlowe werd naar de verdoemenis geblazen met een flits van spijt over alle chips die hij nooit had gegeten, alle biertjes die hij nooit had gedronken en de vrouwen die hij nooit had gevoeld zonder de belemmering van een rubber condoom.

Aan de overkant van het in appartementen opgedeelde huis zat Peterson alleen in een geparkeerde auto toe te kijken hoe de ramen op de tweede verdieping sprongen, de muur ontplofte en Marlowe een boog door de regenachtige nacht beschreef als een clown die door een kanon wordt afgeschoten. Heel even leek het net alsof de dode man kon vliegen als een vogel – maar toen stortte hij neer op het wegdek, waar hij minder schade aan toebracht dan omgekeerd het geval was.

Een man en een vrouw kwamen de voordeur van het huis uit rennen. Op de eerste verdieping was niemand thuis, dus Peterson ging ervan uit dat dit stel op de begane grond woonde. Ze holden naar Marlowes in elkaar geschrompelde lichaam toe... maar deinsden haastig en misselijk achteruit toen ze hem goed konden zien.

De dikke man stopte een boterbal in zijn mond. Hij haalde de auto van de handrem, schakelde in de eerste versnelling en reed weg van die trieste plek.

Peterson had geen toestemming gekregen om Marlowe te liquideren. In feite had hij dat ook nooit verwacht, dus had hij de moeite maar niet genomen erom te vragen. Marlowes overtredingen waren veel te futiel geweest om het directoraat in Moskou zo ver te krijgen dat er een opdracht kwam hem te doden.

Desondanks moest Marlowe sterven. Hij was de eerste van de zes voornaamste beoogde slachtoffers op de dodenlijst. Peterson had bepaalde beloften gedaan aan een bijzonder machtige groepering en als hij zich niet aan die beloften hield, zou er even snel en grondig een eind worden gemaakt aan zijn eigen leven als aan dat van Marlowe.

Het had hem een uur gekost om de gasontploffing dusdanig voor te bereiden dat het op een ongeluk zou lijken. De bazen in Moskou, die absolute gehoorzaamheid van Peterson eisten, zouden misschien argwaan koesteren met betrekking tot een ‘ongeluk’ dat een van hun belangrijkste Londense werknemers het leven had gekost, maar ze zouden de schuld bij de andere partij zoeken en niet bij een van hun beste eigen agenten.

En de andere mannen, tegenover wie Anson Peterson zo veel verplichtingen had, zouden tevreden zijn. Hij had zich aan zijn eerste belofte gehouden. Eén man was dood. Er zouden er nog vele volgen.

56

Alex en Joanna dineerden in de gezellige, met eikenhout betimmerde eetkamer van The Bell and The Dragon. Het eten was uitmuntend, maar Alex kon er toch niet echt van genieten. Tijdens het eten zat hij stiekem naar de andere gasten te kijken en probeerde hij erachter te komen of er misschien iemand bij was die hem in de gaten hield.

Later in bed vrijden hij en Joanna in het donker. Dit keer was het heel loom en teder en toen het voorbij was, bleven ze als lepeltjes tegen elkaar liggen. Hij viel dicht tegen haar warme rug in slaap. En hij had weer diezelfde droom. Het zachte bed. De witte kamer. De drie chirurgen in hun witte pakken en gezichtsmaskers die op hem neer stonden te kijken. De eerste chirurg stelde dezelfde vraag als de eerste keer – ‘Waar denkt hij dat is?’ – en de rest van het gesprek verliep ook identiek. Alex hief een van zijn handen op om de dokter die het dichtst bij hem stond aan te raken, maar net als eerder veranderden zijn vingers als bij toverslag in kleine kopieën van gebouwen. Hij staarde er stomverbaasd naar en direct daarna waren zijn vingers geen kopieën meer, maar werden vijf hoge gebouwen in de verte, en de gebouwen werden steeds groter en groter, en hij kwam steeds dichterbij terwijl hij uit de lucht viel, en op de palm van zijn hand en op zijn arm verrees een stad. De gezichten van de chirurgen boven hem veranderden in een blauwe lucht. Onder hem lag Rio, met die fantastische baai en daarachter de oceaan. Daarna landde zijn vliegtuig, hij stapte uit en hij was ín Rio. De treurige maar schitterende muziek van een Spaanse gitaar dreef door de Braziliaanse lucht.

Hij mompelde iets en draaide zich om in zijn slaap.

Toen begon een nieuwe droom. Hij was in een koele, donkere grafkelder. Kaarsen flakkerden en verspreidden een gedempt licht. Hij liep naar een zwarte doodskist die op een stenen baar stond, pakte de massief bronzen handvatten vast en tilde het deksel op. Thomas Chelgrin lag in de kist: onder het bloed, met een grauwe huid en even dood als de steen waarop zijn kist rustte. Met bonzend hart en vol ontzetting staarde Alex naar de senator en toen hij aanstalten maakte om het deksel weer te sluiten, gingen de ogen van het lijk open. Chelgrin grinnikte kwaadaardig en ontblootte met bloed besmeurde tanden. Hij greep Alex met zijn sterke, grauwe, koude handen bij zijn polsen en probeerde hem in de doodskist te trekken.

Alex zat ineens rechtop in bed, terwijl een verstilde kreet in zijn keel stokte.

Joanna lag te slapen.

Hij bleef een tijdje roerloos zitten, omdat hij de diepe schaduwen in de hoeken niet vertrouwde. Hij had de badkamerdeur op een kier laten staan en het licht daar laten branden. Desondanks was het grootste deel van de kamer in duisternis gehuld. Langzaam maar zeker wenden zijn ogen aan het donker en toen kon hij zien dat er geen indringers waren, echte noch bovennatuurlijke.

Hij stapte uit bed en liep naar het dichtstbijzijnde raam.

Hun kamer had uitzicht op zee. Maar Alex kon helemaal niets zien, behalve een enorme, donkere leegte, die nog eens werd benadrukt door de vage lichten van een schip achter het gordijn van regen. Hij richtte zijn blik op iets dat dichterbij was: het met zwarte dakpannen gedekte dak dat schuin boven het raam uitstak en een brede dakrand vormde. Nog dichterbij. De vensters hadden in zeshoekige ruitjes verdeelde glas-in-loodramen en elk ruitje had geslepen randen. Nog dichterbij. Hij zag zichzelf weerspiegeld in het glas: zijn betrokken gezicht, zijn bezorgde ogen, zijn mond die een grimmige smalle streep vormde.

De zaak was begonnen met de steeds terugkerende nachtmerrie van Joanna. Nu werd hij zelf door zo’n droom geplaagd. Hij geloofde niet dat het toeval was. Hij was ervan overtuigd dat zijn droom over Rio een boodschap bevatte die hij moest proberen te begrijpen als ze in leven wilden blijven. Zijn onderbewustzijn probeerde hem iets verschrikkelijk belangrijks te vertellen.

Maar wat, in godsnaam?

Hij was de afgelopen lente een maand in Rio geweest, maar daar had hij niet in een ziekenhuis gelegen. Hij had geen dokters gezien. Het was een doodgewone reis geweest... gewoon een in een reeks van korte vakanties om te ontsnappen aan een baan die hem de keel uit begon te hangen.

Hij liet zijn spiegelbeeld met rust en richtte zijn blik weer op de verte.

We zijn een stel marionetten, dacht hij, Joanna en ik. Marionetten. En degene die aan de touwtjes trekt, is ergens daarbuiten. Wie? Waar? En wat wil hij van ons?

Een bliksemschicht sneed door het zachte vlees van de nacht.

57

Het regende niet meer. De ochtendlucht was zo helder als glas. Te oordelen naar de ruit waar Joanna haar vingertoppen tegenaan drukte, was het ook verschrikkelijk koud.

Ze voelde zich uitgerust en meer op haar gemak dan ze in tijden was geweest. Maar ze kon zien dat Alex niet zo veel baat had gehad bij de nacht in de herberg. Zijn ogen waren bloeddoorlopen en er stonden dikke, donkere wallen onder.

Hij borg het 9mm-pistool weer op in de schuilplaats van het lege huis van de haardroger en legde de föhn vervolgens in Joanna’s grootste koffer.

Om negen uur vertrokken ze uit The Bell and The Dragon. De receptionist wenste hun een snelle en voorspoedige reis toe.

Ze gingen naar een drogist en kochten een blikje talkpoeder als vervanging van het blik dat Alex in Londen in de wc had leeggegooid. Terug in de auto drukte hij de reservemagazijnen met kogels in de talkpoeder. Joanna stopte het blik in haar koffer nadat ze het weer dichtgeplakt hadden.

Ze reden vanuit de buitenwijken van Brighton naar Southampton. Niemand volgde hen.

Op het vliegveld van Southampton lieten ze de gestolen Ford achter op de parkeerplaats.

De zaterdagochtendvlucht van Aurigny Airlines naar Cherbourg was nog niet volgeboekt. Alex en Joanna hadden plaatsen vlak achter de vleugel aan stuurboord en zij zat bij het raampje. De vlucht verliep zonder incidenten en met zo weinig turbulentie dat het bijna leek alsof ze niet van de grond waren losgekomen.

De Franse douane controleerde de bagage grondig, maar ze maakten het blikje talkpoeder niet open en ze besteedden ook geen extra aandacht aan de haardroger.

Aan boord van de hogesnelheidstrein van Cherbourg naar Parijs klaarde het humeur van Alex iets op, kennelijk omdat Parijs de stad was waar hij het meest van hield. Hij logeerde meestal in het Hotel George V, en daar kende de staf hem zelfs zo goed dat hij waarschijnlijk ook zonder reservering wel een kamer had kunnen krijgen. Maar ze logeerden ergens anders, in een wat minder luxueuze omgeving, juist omdat ze de plaatsen wilden mijden waar iedereen Alex kende.

Vanuit hun hotel belde hij een ander hotel in Sankt Moritz. Onder de naam Maurice Demuth informeerde hij in vloeiend Frans of hij een kamer kon reserveren voor een week, met ingang van zondag over twee dagen. Gelukkig was er een kamer beschikbaar omdat iemand net een reservering had geannuleerd en er was op dat moment geen wachtlijst voor een verblijf van een week.

Toen Alex de telefoon neerlegde, vroeg Joanna: ‘Waarom Maurice Demuth?’

‘Om te voorkomen dat iemand die in verband staat met Rotenhausen ons zal vinden als ze de hotels in Sankt Moritz langsgaan om de reserveringen te controleren.’

‘Ik bedoel... waarom heb je Maurice Demuth gekozen in plaats van een andere naam?’

‘Tja... dat weet ik eigenlijk niet. Gewoon omdat het een echte Franse naam is.’

‘Ik dacht dat je misschien iemand kende die zo heette.’

‘Nee. De naam schoot me gewoon ineens te binnen.’

‘Je kunt ontzettend goed liegen. Ik denk dat ik voortaan alles wat je tegen me zegt maar beter met een korreltje zout kan nemen.’ Ze nestelde zich in zijn armen. ‘Als je me bijvoorbeeld vertelt dat ik aantrekkelijk ben... hoe kan ik er dan zeker van zijn dat je dat meent?’

‘Je bent meer dan aantrekkelijk. Je bent mooi,’ zei hij.

‘Je klinkt echt heel oprecht.’

‘Niemand heeft me ooit hetzelfde gevoel bezorgd als jij.’

‘Zo oprecht... maar toch...’

‘Ik kan gemakkelijk bewijzen dat ik niet lieg.’

‘Hoe dan?’

Hij ging met haar naar bed.

Later gingen ze uit eten in een klein restaurant met uitzicht op de Seine, die glinsterde van de lichten van allerlei bootjes en de weerspiegelde gele plakken van de ramen in de gebouwen langs de oever van de rivier.

Terwijl ze met kleine hapjes genoot van haar perfecte oie rôtie aux pruneaux en luisterde naar wat Alex allemaal over Parijs te vertellen had, wist ze dat ze nooit zou dulden dat iets of iemand zich tussen hen zou wringen. Dan ging ze nog liever dood.

58

In Sankt Moritz had Peterson een grijze Mercedes tot zijn beschikking. Hij reed zelf terwijl hij voortdurend een snoepje uit zijn rolletje boterballen peuterde en in zijn mond stopte.

De hemel die laag boven de hoog oprijzende bergen hing, leek negen maanden heen, zwanger van zwartgrijze wolken die op het punt stonden om een stortvloed van fijne droge sneeuw te lozen.

’s Middags gedroeg Peterson zich als een toerist. Hij reed alle plekken met een mooi uitzicht af en genoot van het landschap.

Het vakantieoord Sankt Moritz bestaat uit drie delen: Sankt Moritz-Dorf, dat op een bergplateau op zeker tweehonderd meter boven het meer ligt; Sankt Moritz-Bad, een charmant plaatsje aan een van de uiteinden van het meer; en Champfer-Suvretta. Tot het eind van de negentiende eeuw was Sankt Moritz-Bad het kuuroord bij uitstek, maar daarna bleef het achter bij Sankt Moritz-Dorf, dat waarschijnlijk de adembenemendste wintersportplaats ter wereld is. Recentelijk heeft Moritz-Bad dappere pogingen gedaan om de verloren positie te heroveren, maar het ambitieuze ontwikkelingsplan heeft ertoe geleid dat overal bijzonder onaantrekkelijke bouwsels zijn verrezen.

Een uur na het invallen van de duisternis had Peterson een afspraak in Sankt Moritz-Bad. Hij liet de Mercedes achter bij de parkeerwachter van een van de nieuwere en monsterlijke hotels. Binnen liep hij dwars door de lobby naar de cocktailbar met uitzicht op het meer. Het was druk en rumoerig in de zaal.

De man die overdag de boekingen voor het hotel regelde, Rudolph Uberman, had een kwartier geleden zijn dagtaak afgesloten en zat nu aan een tafeltje in een van de hoeken te wachten: een magere man met lange, slanke handen die vrijwel constant bewogen.

Peterson trok zijn jas uit, legde die over de rugleuning van een van de stoelen en ging tegenover Uberman zitten. De hotelbediende had zijn cognac bijna op en wilde nog wel een glas en Peterson bestelde hetzelfde.

Nadat hun drankjes waren gebracht, zei Peterson: ‘Al iets gehoord?’

Uberman was nerveus. ‘Monsieur Maurice Demuth heeft vier uur geleden gebeld.’

‘Prima.’

‘Hij arriveert aanstaande zondag, samen met zijn vrouw.’

Peterson pakte een envelop uit een van zijn binnenzakken en overhandigde die aan Uberman. ‘Dat is het tweede bedrag. Als alles op zondag goed verloopt, krijgt u nog een derde envelop.’

De bediende keek haastig om zich heen voor hij het smeergeld opborg... alsof iemand die had gezien dat hij het in ontvangst nam onmiddellijk zou begrijpen dat het om een smerig zaakje ging. Maar de andere gasten hadden totaal geen belangstelling voor hen.

‘Ik zou graag een garantie van u willen hebben,’ zei Uberman.

Peterson wierp hem een nijdige blik toe. ‘Een garantie?’

‘Ik zou graag de garantie willen dat niemand...’

‘Ja? Ga verder.’

‘Dat niemand zal worden vermoord.’

‘O, natuurlijk, beste kerel, daar geef ik je m’n woord op.’

Uberman keek hem nadenkend aan. ‘Als iemand in het hotel de dood zou vinden, heb ik geen andere keus dan de autoriteiten op de hoogte te brengen van wat ik weet.’

Peterson sprak op gedempte toon, maar zijn stem klonk scherp. ‘Dat zou heel dom zijn. U bent namelijk medeplichtig, meneer. De autoriteiten zullen u behoorlijk stevig aanpakken. En ik zal me evenmin onbetuigd laten.’

Uberman goot zijn cognac naar binnen alsof het een glas water was. ‘Misschien kan ik het geld maar beter teruggeven.’

‘Dat zou ik niet accepteren. Afspraak is afspraak.’

‘Het lijkt erop dat ik geen kant meer uit kan.’

‘Doe nou maar rustig aan, meneer. U overdrijft graag, geloof ik. Het zal allemaal zonder slag of stoot verlopen en niemand zal ooit weten wat er is gebeurd.’

‘Wat wilt u eigenlijk met hen doen?’

‘Het is beter dat u dat niet weet. Denk alleen maar aan al die Zwitserse franken in die envelop en de rest die nog zal volgen en vergeet waar u dat geld aan te danken hebt. Vergeten is altijd het verstandigst en ook het veiligst. Goed, vertel me nu maar of dat restaurant hier goed is.’

‘Het eten is verschrikkelijk,’ zei Uberman.

‘Dat dacht ik al.’

‘U kunt beter Chesa Veglia proberen.’

‘Dan doe ik dat.’

‘Of misschien Corviglia, boven aan de kabelbaan.’

Peterson legde genoeg geld op tafel om de rekening te betalen. Terwijl hij opstond en zich in zijn jas wurmde, zei hij: ‘Ik volg altijd mijn eigen adviezen op. Ik ben uw naam nu al vergeten.’

‘Ik weet zelfs helemaal niet hoe u heet,’ merkte Uberman op.

‘Zei iemand iets?’ vroeg Peterson, terwijl hij om zich heen keek alsof hij Uberman niet eens zag.

Glimlachend om zijn eigen grapje liep hij het hotel uit om te gaan eten in Chesa Veglia.

59

Op zaterdag vlogen ze van Parijs naar Zürich. Hun hotel, het Baur Au Lac, stond aan het eind van de Bahnhofstrasse in een eigen park dat aan het meer grensde.

In hun kamer sloopte Alex de haardroger weer uit elkaar en stopte het pistool tussen zijn riem. Hij haalde de reservemagazijnen uit de talkpoeder.

‘Ik wou dat je niet met dat ding hoefde rond te lopen,’ zei Joanna.

‘Ik ook. Maar we komen nu zo dicht in de buurt van Rotenhausen dat het riskant wordt om het niet bij me te hebben.’

Ze vrijden opnieuw met elkaar. Twee keer achterelkaar. Hij kon geen genoeg van haar krijgen... maar het ging hem meer om het samenzijn dan om de seks.

Die nacht had hij weer dezelfde droom.

Hijgend van paniek werd hij vlak voor drie uur wakker, maar hij wist zich weer te beheersen voor hij Joanna ook wakker zou maken. Hij kon niet meer slapen. Hij ging in een stoel naast het bed zitten met het pistool op schoot, tot ze om zes uur wakker gebeld werden.

Hij was dankbaar dat hij zo’n bijzonder lichaamsgestel had dat hij, ook als hij weinig slaap had gehad, in staat was normaal te functioneren.

Maandagochtend stapten ze op het Hauptbahnhof in Zürich op de trein en reisden naar het oosten.

Terwijl de trein het station uitreed, zei Joanna: ‘We maken wel een ongelooflijke omweg. Het zal ze niet gemakkelijk vallen om ons spoor te volgen.’

‘Misschien hoeven ze ons spoor helemaal niet te volgen,’ zei Alex. ‘Misschien wisten ze al van tevoren welke weg wij zouden volgen.’

‘Wat bedoel je?’

‘Dat weet ik eigenlijk niet. Maar af en toe heb ik het gevoel dat ik... gemanipuleerd word... dat ik geprogrammeerd ben. Als een soort robot.’

‘Daar begrijp ik niets van.’

‘Ik ook niet,’ zei hij vermoeid. ‘Vergeet het maar. Ik ben gewoon zenuwachtig. Laten we maar van het landschap genieten.’

In Chur moesten ze overstappen om stroomafwaarts verder te reizen door de vruchtbare vallei van de Rijn. In de zomer zou het land bedekt zijn met groene wijngaarden, korenvelden en boomgaarden, maar nu lag het te slapen onder een deken van sneeuw.

De trein tufte de Rätische Alpen binnen, reed door de pittoreske Landquart-geul en volgde een andere rivier stroomopwaarts. Na een lange, kronkelende, maar voor het grootste gedeelte niet al te steile afdaling langs een handvol vakantiedorpen kwamen ze aan in Klosters, dat al bijna even beroemd was als Sankt Moritz.

Daar stapten ze uit en lieten hun bagage achter op het station om skipakken te gaan kopen. Tijdens de reis vanuit Zürich was het tot hen doorgedrongen dat ze geen kleren bij zich hadden die geschikt waren voor winterse temperaturen op grote hoogte. Daar kwam nog bij dat ze in hun normale, stadse winterkleding gewoon opvielen, en dat was precies wat ze niet wilden. Ze kleedden zich om in de kleedkamers van de wintersportzaak en gooiden de kleren die ze aan hadden gehad weg, tot grote verbazing van de verkoper.

Na de lunch stapten ze in een trein naar Davos. Die zat vol met een grote groep Franse skiërs op weg naar Sankt Moritz. De Fransen waren opgewekt en rumoerig en dronken wijn uit flessen die in papieren zakken waren verstopt.

Het begon licht te sneeuwen. Er stond nauwelijks wind.

De Rätische Eisenbahn stak via een griezelig hoge brug de rivier de Landquart over, klom omhoog door schitterende naaldwouden en tufte langs een wintersportplaats die Wolfgang heette. Uiteindelijk liep de spoorbaan weer omlaag naar de Davosersee en de stad Davos, die bestond uit Davos-Dorf en Davos-Platz.

Inmiddels was het behoorlijk hard gaan sneeuwen. De wind was aangewakkerd.

Vanuit het treinraampje kon Alex zien dat de top van de Weissfluh, de belangrijkste berg in de buurt van de stad, door het slechte weer niet zichtbaar was. Daarboven in de nevels, achter een dik gordijn van vallende sneeuw, lag het begin van de Parsenn-piste, die vanaf Weissfluhjoch – op een hoogte van 2700 meter – omlaag liep naar de stad, die op 1650 meter lag.

Ondanks het charmante dorp dat door het raam te zien was, kreeg je hier onvermijdelijk het gevoel dat je van de hele wereld was afgesloten. Dat was een van de karakteristieke eigenschappen die al meer dan honderd jaar mensen naar deze plaats lokten. Sir Arthur Conan Doyle was hier vaak naartoe gekomen om aan Londen te ontsnappen en misschien wel over Sherlock Holmes na te denken. In 1881 had Robert Louis Stevenson de eenzaamheid en de gezonde lucht van Davos opgezocht om zijn meesterwerk Schateiland te voltooien.

‘Het topje van de wereld,’ zei Alex.

‘Ik heb het rare gevoel dat de rest van de aarde vernietigd is,’ zei Joanna, ‘dat alles is verdwenen als gevolg van een atoomoorlog of een of andere verschrikkelijke ramp. Misschien is dit wel het enige dat nog over is. Het is zo afgezonderd... zo afgelegen.’

En als we ergens in dit uitgestrekte landschap zouden verdwijnen, dacht Alex niet op zijn gemak, dan zou niemand ons ooit terugvinden.

Vanuit Davos ging de trein naar Susch en Scuol. De Fransen zongen redelijk goed en niemand deed zijn beklag. In de vroege schemering reed de trein door de Engadin-vallei langs het meer Sankt Moritz binnen.

Ze zaten midden in een sneeuwstorm. De wind sloeg met een snelheid van dertig – en af en toe met vlagen van vijftig – kilometer per uur van de bergen af. Door de onnatuurlijk dichte sneeuw was het zicht beperkt tot een meter of tien.

Toen Alex en Joanna zich bij het hotel lieten inchecken, werd er om hun paspoorten gevraagd, en dus moesten ze wel hun echte namen gebruiken. Maar hij vroeg wel of ze alleen de naam Maurice Demuth in hun gastenboek wilden noteren. In een stad die gewend was aan op privacy beluste filmsterren, hertogen, hertoginnen, graven, gravinnen en rijke industriëlen uit alle hoeken van de wereld was dat geen ongebruikelijk verzoek en het werd dan ook ingewilligd.

Ze hadden een kleine maar behaaglijke suite op de vijfde etage. Toen de piccolo’s weg waren, controleerde Alex de sloten op de deur en draaide niet alleen de sleutel om maar schoof ook de grendel in het slot. Hij liep naar de slaapkamer om Joanna te helpen bij het uitpakken van de koffers.

‘Ik ben bekaf,’ zei ze.

‘Ik ook.’ Hij trok het pistool uit de tailleband van zijn broek en legde het op het nachtkastje.

‘Ik ben zo moe dat ik niet meer op mijn benen kan staan,’ zei ze. ‘En toch ben ik bang om te gaan slapen.’

‘Vanavond zal ons niets kunnen overkomen.’

‘Heb je nog steeds dat gevoel? Dat we op de een of andere manier gemanipuleerd worden?’

‘Misschien was ik gewoon een beetje te gespannen,’ zei hij.

‘Wat gaan we morgen doen?’

‘Rondneuzen. En proberen uit te vissen waar Rotenhausen woont.’

‘En dan?’

Alex hoorde achter zich een geluid. Hij draaide zich om en zag een grote, stevig gebouwde man in de deuropening tussen de slaapkamer en de zitkamer staan.

Nu al! schoot hem door het hoofd.

Joanna zag de indringer ook en slaakte een gil.

De indringer had een pistool in zijn handen dat er vreemd uitzag en hij droeg een gasmasker.

Alex maakte een sprong in de richting van het pistool dat hij op het nachtkastje had gelegd.

De man met het gasmasker vuurde een gasgranaat af. Alex werd getroffen door zachte, wasachtige kogeltjes, die openbarstten op het moment dat ze hem raakten en een wolk zoet ruikende damp verspreidden.

Hij pakte het 9mm-pistool op, maar voor hij het kon gebruiken, verdween alles om hem heen in kolkende, witte wolken, alsof de sneeuwstorm die buiten de ramen woedde zich een weg naar binnen had gebaand.

60

In de voorkamer van de suite zetten Ignacio Carrera en Antonio Paz de koffers onder in twee grote karren waarin het vuile wasgoed van het hotel werd opgehaald. Daarna legden ze Alex Hunter en Joanna Rand er ook in, boven op de koffers.

Carrera vond de vrouw zelfs nog mooier dan ze op de foto’s had geleken. Als hij niet zeker had geweten dat ze onder invloed van het gas maar hooguit een halfuurtje bewusteloos zou blijven, zou hij haar uitgekleed en ter plekke verkracht hebben. Terwijl ze zo weerloos lag te slapen, zou ze warm en verrukkelijk gedwee zijn. Maar hij had nu geen tijd om plezier te maken.

Carrera had twee leren Hermes-koffers meegebracht. Die waren het eigendom van de dikke man. Hij zette ze in de slaapkamer.

Morgen zou de man die de boekingen behandelde in het geheim het gastenregister veranderen. Dan zou het lijken alsof Anson Peterson op zondag had ingecheckt. Van Hunter en de vrouw zou niets meer te vinden zijn: die waren dan gewoon van de aardbodem verdwenen.

Paz bedekte het bewusteloze stel met handdoeken en verkreukeld beddengoed.

Ze duwden de karren naar de dienstlift en kwamen onderweg naar de begane grond geen levende ziel tegen.

61

Toen Alex bij bewustzijn kwam, was dat geen onverdeeld genoegen. Hij had een smerige smaak in zijn mond. Hij had een rode waas voor zijn ogen, alsof ze vol bloed stonden. En binnen in zijn hoofd zat een ezel die als een bezetene om zich heen schopte om naar buiten te komen.

Maar hij leefde nog. En dat was onverklaarbaar. Hij was voor hen van geen enkel nut – in tegenstelling tot Joanna – en ze hadden hem eigenlijk allang uit de weg moeten ruimen.

Hij lag op zijn linkerzij op een zwart-witte tegelvloer. Een keuken. Boven het fornuis brandde een lamp.

Achter hem was een rij keukenkastjes en zijn handen waren op zijn rug geboeid. Met prima, dik touw. Ook zijn voeten waren gebonden.

Joanna was niet bij hem. Hij riep zacht haar naam, maar er kwam geen antwoord.

Hij verachtte zichzelf omdat ze haar zo gemakkelijk te pakken hadden kunnen krijgen. Het enige argument dat in zijn voordeel sprak, was dat niemand rekening zou hebben gehouden met zo’n brutale overval in een druk hotel waar ze pas een paar minuten eerder waren aangekomen.

Hij luisterde of hij iets hoorde bewegen, of ergens in een andere kamer hoorde praten. Niets. Stilte.

Hoewel hij heel goed wist dat zijn boeien niet zouden breken of losser zouden gaan zitten, maar toch hopend op een beetje mazzel, probeerde hij met een ruk zijn polsen los te krijgen. Het was niet te geloven, het kon gewoon niet, maar het touw knapte al bij de derde poging.

Verbijsterd bleef hij roerloos liggen luisteren, terwijl hij zich afvroeg hoe dat in vredesnaam kon.

Doodse stilte.

De angst scherpte zijn zintuigen en hij kon allerlei dingen ruiken die in de kastjes opgeborgen waren: teentjes knoflook, zeep, en een pikant geurende kaas.

Ten slotte trok hij zijn handen van zijn rug. Het gebroken touw hing nog los om zijn polsen. Hij trok het weg.

Hij schoof over de glanzende tegelvloer tot hij met zijn rug tegen de kastjes zat. Daarna maakte hij het touw om zijn enkels los, gooide het aan de kant en stond op.

Hij had het gevoel dat zijn schedel zou barsten onder de meedogenloze hoeven van die onvermoeibare ezel. Het werd hem zwart voor de ogen, zijn gezichtsvermogen leek volgens een vast patroon aan en uit te knipperen, maar geleidelijk aan loste de rode waas op.

Hij pakte het stuk touw dat om zijn polsen had gezeten en liep ermee naar het fornuis. Toen hij het bekeek bij het licht van het tl-buisje zag hij waarom hij het zo gemakkelijk had kunnen breken. Terwijl hij bewusteloos was, had iemand het bijna helemaal doorgesneden en maar één van de draadjes intact gelaten.

Gemanipuleerd. Geprogrammeerd.

Hij was er op een griezelige manier van overtuigd dat alles wat zich gedurende de komende paar uren af zou spelen al lang geleden was gepland.

Maar door wie? En waarom?

Hij vroeg zich af of hij en Joanna uiteindelijk als winnaars of verliezers uit dit spel tevoorschijn zouden komen.

62

Joanna werd wakker met een vieze smaak in haar mond, een waas voor haar ogen en een barstende hoofdpijn. Toen ze weer iets beter kon zien, kwam ze tot de ontdekking dat ze in een witte kamer met een hoog raam in een ziekenhuisbed lag: de bekende omgeving uit haar nachtmerrie. Een elektro-encefalograaf, een elektrocardiograaf en andere apparaten stonden vlakbij, maar ze lag er nog niet aan. De kamer rook sterk naar een mengsel van desinfecterende middelen.

Aanvankelijk dacht ze nog dat ze droomde, maar ze werd zich al snel bewust van de akelige werkelijkheid. Haar hart bonsde zo hevig dat het klamme zweet haar uitbrak.

Haar polsen en enkels zaten vast onder brede leren banden die met klittenband sloten. Ze probeerde zich los te wringen, maar ze kon geen kant uit.

‘Aha,’ zei een vrouw achter Joanna, ‘de patiënte is eindelijk wakker.’

Ze had gedacht dat het hoofdeinde van het bed tegen de muur stond en dat ze alleen was, maar ze lag in het midden van de kamer. Ze verdraaide haar nek om te zien wie dat gezegd had, maar de riemen en het opstaande hoofdeinde speelden haar parten.

Na nog een treiterend moment gewacht te hebben, kwam een vrouw in een witte jas naast het bed staan, waar ze haar kon zien. Bruin haar. Bruine ogen. Een scherp gezicht. Geen spoor van een glimlach. De assistente van Rotenhausen. Joanna herinnerde zich het bitse gezicht en de harde ogen van een van de consulten waarbij Omi Inamura haar in zijn spreekkamer had teruggevoerd in de tijd.

‘Waar is Alex?’ vroeg Joanna.

Zonder antwoord te geven pakte de vrouw een bloeddrukmeter van een blad vol medische instrumenten en wikkelde de manchet om Joanna’s bovenarm.

Ze probeerde zich te verzetten, maar onder de riemen was ze weerloos. ‘Waar is Alex?’ vroeg ze nog een keer.

De dokter nam haar bloeddruk op. ‘Uitmuntend.’ Ze maakte de manchet weer los en legde het apparaat weg.

‘Maak die riemen los,’ gebood Joanna in een poging haar angst te onderdrukken door zich op haar boosheid te concentreren.

‘Het is voorbij,’ zei de vrouw, terwijl ze een elastieken band om Joanna’s arm bond om op die manier een ader te laten opzwellen. Ze maakte de huid schoon met alcohol.

‘Ik zal me verzetten,’ dreigde Joanna.

‘Je doet maar wat je niet laten kunt.’

De vrouw had een accent, zoals Joanna zich al eerder tijdens haar therapie herinnerd had. Het was niet Duits of Scandinavisch. Een of ander Slavisch accent. Russisch? De senator had iets over Russen gezegd toen Alex hem in Londen aan de telefoon had.

De vrouw scheurde een plastic zakje open waar een injectiespuit in zat.

Joanna’s hart ging al tekeer als een pneumatische hamer. Bij het zien van de injectiespuit begon het nog pijnlijker te bonzen dan daarvoor.

De arts drukte de naald door het steriele afsluitdopje van een flesje met een kleurloos geneesmiddel. Ze zoog iets van de vloeistof in de injectiespuit.

Toen de vrouw haar arm vastpakte, kronkelde en schokte Joanna net genoeg onder de riemen waarmee ze vastgebonden zat om het haar lastig te maken de ader te vinden. ‘Nee. Geen denken aan. Maak dat je wegkomt.’

De dokter gaf haar met de rug van haar hand een klap in haar gezicht en in het korte ogenblik dat Joanna nodig had om te bekomen van de schok en de pijn gleed de naald in haar.

Terwijl de tranen haar over de wangen rolden, zei ze: ‘Kreng.’

‘Zo meteen voel je je een stuk beter.’

‘Akelig rotwijf,’ zei Joanna bitter.

‘Ik zal je een naam geven die je kunt haten,’ zei de arts met een vaag glimlachje. ‘Ursula Zaitsev.’

‘Ben jij dat? Dat zal ik niet vergeten. Die naam vergeet ik nooit meer en ik zal je kapotmaken.’

Het zuinige glimlachje van Ursula Zaitsev werd een millimeter of twee breder. ‘Nee, nu vergis je je echt. Die zul je je nooit meer herinneren... net zomin als iets anders.’

63

Alex duwde langzaam de klapdeur van de keuken open. De vaag verlichte gang was verlaten en hij liep er voorzichtig in.

Er waren nog vijf andere deuren in de gang die naar een trap naar beneden voerde. Drie ervan waren dicht. Achter de twee openstaande deuren lagen donkere kamers.

Hij deed een stap naar de gesloten deur aan de andere kant van de gang, aarzelde, deed hem open en keek in een schitterende, modern ingerichte slaapkamer met duur, essenhouten meubilair dat op de een of andere manier toch wel paste bij het al behoorlijk oude huis. De lamp op het nachtkastje wierp een warm licht op de hoogpolige, voornamelijk groene vloerbedekking. Hij wierp een blik in de aangrenzende badkamer, maar trof ook daar niemand aan.

Naast het bed lagen een stuk of zes boeken. Vijf gingen over nieuwe ontwikkelingen op het gebied van gedragswetenschappen. Het zesde was een overdadig geïllustreerd, in eigen beheer uitgegeven pornografisch verzamelwerk. Het onderwerp was sadisme: de mooie, kwetsbaar ogende vrouwen op de foto’s leken werkelijk pijn te hebben. Het bloed was kennelijk ook echt. Alex werd er kotsmisselijk van.

In een van de bureauladen lagen twee paar dure leren handschoenen. Nee. Niet twee paar. Toen hij wat beter keek, zag hij dat de vier handschoenen allemaal voor dezelfde hand waren.

Het leed geen twijfel dat dit het huis van Franz Rotenhausen was.

Terug in de gang liep Alex naar een van de openstaande deuren. Hij zocht naar de schakelaar, knipte het licht aan en deed het meteen weer uit toen hij zag dat het een lege eetkamer was.

De tweede openstaande deur gaf toegang tot een woonkamer met opnieuw moderne, lage meubels en twee schilderijen aan de muur, die heel goed originele Picasso’s konden zijn. De grote ramen omlijstten een adembenemend uitzicht op het nachtelijke Sankt Moritz waarop de sneeuw neer striemde, en toonden aan dat het huis iets boven de stad lag, aan de rand van het bos.

De vierde deur leidde naar een grote logeerkamer met een eigen badkamer. Het vertrek was kennelijk al lang niet meer gebruikt, en er hing een nare, muffe lucht.

Het bleef onnatuurlijk stil in het huis. De muren waren zo dik en de metalen ramen sloten zo goed dat zelfs het gebulder van de stormachtige wind een verre klaagzang vormde.

Alex was onder de indruk van de grootte van het pand. Dit bijzonder ruime appartement op de bovenste verdieping werd door Rotenhausen kennelijk als woonruimte gebruikt, wat inhield dat er beneden nog een gigantische ruimte was die voor onbekende doeleinden werd gebruikt.

De laatste deur gaf toegang tot een bibliotheek, ingericht in een traditionele stijl die je in een huis als dit zou verwachten: mahonie lambrisering en boekenkasten, een schitterend antiek bureau met een prachtig ingelegd blad, een stel oorfauteuils met een roodleren bekleding die in de loop der jaren alleen maar mooier was geworden. Een Tiffany-bureaulamp met twaalf tulpvormige lampenkapjes verspreidde een gouden gloed die bijna tastbaar leek.

Alex bleef vlak over de drempel staan, overdonderd door een gevoel van déjà vu waardoor hij bijna verstijfde van schrik. Hoewel hij nog nooit een voet in dit huis had gezet, had hij deze bibliotheek eerder gezien. Zelfs de kleinere voorwerpen kwamen hem benauwend bekend voor: een draaibaar pijpenrek op het bureau, een grote wereldbol die van binnenuit werd verlicht, een zilveren vergrootglas met een lange, bewerkte steel, een cognackist met twee flessen...

Hij stond al achter het bureau, voordat hij goed en wel besefte dat hij weer in beweging was gekomen... alsof hij gehypnotiseerd was. Hij trok een van de laden van het bureau open en daarna nog een. In de tweede la vond hij het 9mm-pistool dat hij de man in het gangetje in Kyoto een paar dagen geleden had afgepakt.

Op het moment dat hij het pistool zag, drong het tot hem door dat hij had geweten dat het daar zou liggen.

64

Nadat ze haar de injectie had gegeven, liet Ursula Zaitsev Joanna alleen achter in de kamer met de witte muren.

De winterstorm raasde achter het hoge raam dat Joanna zich had herinnerd toen ze door dr. Inamura onder hypnose was gebracht, maar de wind huilde en snuffelde ook aan een ander raam achter haar, dat ze niet kon zien.

Ze begon weer met de riemen te worstelen, maar ze was zo goed vastgebonden dat het totaal geen zin had om te proberen los te komen. Ze liet zich uiteindelijk snakkend naar adem weer op het matras zakken.

Er ging een minuut voorbij. Twee. Drie. Vijf.

Joanna had verwacht dat ze al snel suf zou worden, omdat Ursula Zaitsev min of meer had gesuggereerd dat het een kalmerend of verdovend middel was. Ze zou eigenlijk slaperig moeten worden, maar in plaats daarvan begonnen haar hersenen met de seconde sneller en helderder te werken.

Ze nam aan dat ze een adrenalinestoot had gehad. Die zou over een minuut of twee wel uitgewerkt zijn en dan zou ze de invloed van het middel wel beginnen te voelen.

Maar ze was nog steeds volkomen helder toen Rotenhausen de kamer binnenkwam. Hij trok de deur achter zich dicht. En deed hem op slot.

65

Zittend achter het bureau in de bibliotheek keek Alex het pistool grondig na. Hij was argwanend. Misschien onschadelijk gemaakt.

Het pistool leek perfect in orde. Tenzij ze flodders hadden vervangen.

Hij nam aan dat hij op de een of andere manier werd besodemieterd. Dat ze hem als de eerste de beste sukkel in de val wilden laten lopen. Maar terwijl hij zich het hoofd brak over de vraag wat die val dan precies inhield, werd de hele zaak steeds onbegrijpelijker.

Hoewel het hem tegen de borst stuitte om nog langer naar hun pijpen te dansen, kon hij daar niet gewoon de hele nacht blijven zitten. Hij moest Joanna vinden en haar uit dit huis weg zien te krijgen.

Hij stond op uit de bureaustoel, richtte het van een geluiddemper voorziene pistool op een rij boeken aan de andere kant van de kamer en haalde de trekker over.

Poeff!

Een van de boeken in de kast maakte een sprongetje en de rug barstte open met meer lawaai dan het geluid dat het pistool zelf had veroorzaakt.

Het was niet geladen met losse flodders.

Hij verliet de bibliotheek en liep naar de trap.

66

De Hand.

Hij zag er eigenlijk nog hetzelfde uit als in haar nachtmerries: lang en mager, kleren die los om zijn lijf hingen, iets kaler dan hij twaalf jaar geleden was geweest, maar zijn haar vertoonde nog geen spoortje grijs. Zijn ogen waren lichtbruin, bijna geel, en de gecontroleerde waanzin die erin blonk, was even kil als zonlicht aan de noordpool dat van vreemde ijsformaties weerkaatste. De glimmende, harde, van scharnieren voorziene vingers van zijn stalen hand deden haar denken aan de poten waarmee vleesetende insecten hun prooi vastklemden.

Mariko had haar verzekerd dat ze deze man in werkelijkheid niet half zo angstaanjagend zou vinden als in haar nachtmerries, maar het tegendeel was waar: ze was verlamd van angst.

Terwijl hij naar het bed toe liep, zei hij: ‘Slaperig, vrouwtje?’

Hoewel het duidelijk was dat hij verwachtte dat ze half buiten westen was, werkte haar verstand nog steeds op volle toeren. Ze vroeg zich af of Zaitsev zich had vergist en haar het verkeerde middel had toegediend.

‘Hmm?’ zei hij. ‘Heb je slaap?’

Het lot – of een van zijn handlangers – had haar een laatste, wanhopige kans gegeven, ook al was die even mager als het geloof van een atheïst.

‘Laat me gaan,’ zei ze, moeizaam pratend alsof ze al behoorlijk onder de invloed was van het kalmeringsmiddel. Toen ze hem vanonder haar halfgesloten oogleden aankeek, kreeg ze het idee dat hij plotseling argwanend was en ze zei: ‘Wakker worden... moet wakker worden.’

‘Dacht je dat je al in slaap was?’ vroeg hij. De argwaan die hij misschien had gekoesterd, maakte plaats voor geamuseerdheid. ‘Dacht je dat je zo gemakkelijk van me af kon komen? Dat je alleen maar wakker hoeft te worden? Nou, dit keer niet.’

Ze sloot haar ogen en gaf niet meteen antwoord omdat ze net deed alsof ze even wegzakte. Daarna opende ze haar ogen weer, maar kneep ze samen, alsof het haar moeite kostte om hem strak aan te kijken. ‘Ik... haat u... haat... u,’ zei ze zonder een spoortje echte boosheid, maar met een dromerige stem, alsof het verdovende middel haar verstand had losgekoppeld van haar gevoelens.

‘Mooi,’ zei hij. ‘Ik vind het leuk als er haat aan te pas komt.’

De stalen vingers klikten toen hij zijn hand naar haar uitstak.

67

Het huis was solide gebouwd. Er was geen traptree die kraakte.

Alex bleef op de overloop van de eerste verdieping staan. De gang was omfloerst door schaduwen, het enige licht dat erin doordrong was het zwakke gouden schijnsel dat uit het trappenhuis kwam. Er hing een doordringende geur van desinfecterende middelen en ziekenhuisluchtjes, waaruit op te maken viel dat Joanna twaalf jaar geleden misschien in een van de kamers op deze eerste etage opgesloten had gezeten.

Hij stond net op het punt om te kijken wat zich achter de eerste gesloten deur bevond toen hij stemmen hoorde. Hij dook in elkaar, klaar om ervandoor te gaan of het vuur te openen, toen het tot hem doordrong dat hij een gesprek hoorde dat beneden plaatsvond en dat er niemand aankwam. Hij besloot om de eerste verdieping later aan een onderzoek te onderwerpen en liep de trap af naar de begane grond.

Daar sloop hij in de zwak verlichte gang naar de deur waarachter mensen zaten te praten. Die stond op een kier en toen hij dichterbij was gekomen hoorde hij iemand Joanna’s naam noemen en vervolgens de zijne.

Hij riskeerde een blik door de kier tussen de deur en de deurpost. Erachter bevond zich een vergaderruimte. Drie mannen zaten aan een grote ovale tafel die zeker plaats bood aan een stuk of twaalf mensen, en een vierde man stond bij de hoge ramen, met zijn rug naar de anderen.

De man die het dichtstbij zat, was ontzettend dik. Hij peuterde een rol snoepjes open.

Anson Peterson.

Alex hoorde de naam alsof iemand hem die in het oor fluisterde, maar hij was nog steeds alleen in de gang. Hij had de dikke man nog nooit eerder gezien, maar hij wist toch hoe hij heette. Hij was geïntrigeerd en hij had nog steeds het angstige gevoel dat hij betrokken was bij gebeurtenissen die net zo voorspelbaar waren als de route van een bobslee in een bobsleebaan, maar hij was niet verbaasd. Hij had het idee dat hij nergens meer van op zou kijken nadat hij zijn pistool had teruggevonden in het bureau in de bibliotheek omdat hij op de een of andere manier had geweten waar het zou liggen.

De tweede man aan de tafel was bijzonder uit de kluiten gewassen maar niet dik. Zelfs zittend leek hij nog lang. Een stierennek. Massieve schouders. Zijn gezicht onder het lage voorhoofd was breed en plat.

Opnieuw hoorde hij een innerlijke stem de naam uitspreken: Antonio Paz.

De derde man aan de tafel had stug zwart haar, een grote neus en diepliggende, donkere ogen. Hij was kleiner dan Paz, maar zelfs nog krachtiger gebouwd.

Ignacio Carrera.

De vierde man bij de ramen, waarachter nog steeds een zware sneeuwbui woedde, draaide zich om.

Alex bleek toch nog verrast te kunnen worden. De vierde man was senator Thomas Chelgrin.

68

Rotenhausen pakte het laken met zijn mechanische hand, trok het van Joanna af en smeet het op de grond.

Ze droeg alleen een dun ziekenhuishemd dat aan de achterkant sloot, maar ze was vanbinnen zo koud dat de koele lucht haar niets deed.

Terwijl ze haar best deed om de uitwerking van het middel dat haar was toegediend zo goed mogelijk te imiteren liet ze haar ogen weer afdwalen en lag woordeloos in zichzelf te mompelen.

‘Mooi,’ zei hij, terwijl hij boven haar uittorende.

Ze moest al haar moed bijeenrapen om de onverschilligheid te tonen die van een verdoofd persoon verwacht kon worden.

De stalen vingers grepen de hals van haar nachtpon en rukten het kledingstuk van haar lichaam.

Ze had bijna een kreet van ontzetting geslaakt, maar ze hield zichzelf in bedwang omdat ze wist dat hij haar scherp in de gaten hield.

De stalen hand raakte haar borsten aan.

69

Peterson stopte een boterbal in zijn mond, zoog er even verlekkerd op en zei toen tegen Carrera: ‘Dat is dus afgesproken. Vanavond dood jij Hunter, je kleedt hem uit en je smijt zijn lichaam in het meer, onder het ijs.’

‘Ik zal ook zijn vingertoppen afsnijden, zodat de politie geen vingerafdrukken kan nemen, en hem de tanden uit zijn mond slaan, zodat hij niet aan de hand van zijn gebit geïdentificeerd kan worden.’

‘Is dat niet een beetje overdreven? Tegen de tijd dat het meer ontdooid is en hij de komende zomer, of misschien zelfs de zomer daarna, gevonden wordt – áls hij tenminste ooit gevonden wordt – hebben de vissen niets anders dan kale botten van hem overgelaten.’

‘Je kunt nooit voorzichtig genoeg zijn,’ weerlegde Carrera. ‘Ik zorg er ook voor dat zijn gezicht zodanig verminkt is dat hij niet meer van een foto herkend kan worden.’

En ondertussen zul je van elke minuut genieten, dacht Peterson.

Chelgrin had het afgelopen halfuur nauwelijks zijn mond opengedaan, maar nu liep hij naar de tafel toe en keek Peterson aan. ‘Je had me beloofd dat ik mijn dochter zou mogen zien zodra ze haar hier gebracht hadden.’

‘Ja, Tom. Maar Rotenhausen moet haar eerst onderzoeken.’

‘Waarom?’

‘Ik heb geen flauw idee. Maar hij vond het nodig en hij is hier de baas.’

‘Niet als jij in de buurt bent,’ zei Chelgrin zuur. ‘Jij bent altijd de baas, waar je ook uithangt. Zo zit je in elkaar. Ongetwijfeld zul je ook een uur na je aankomst al de scepter in de hel zwaaien.’

‘Wat leuk van je om dat te zeggen,’ zei Peterson.

‘Verdomme, ik wil Lisa zien. Ik wil...’

Carrera viel hem in de rede. ‘Dat is nog een probleem. Het meisje. Wat doen we met het meisje als ze na de tweede behandeling geestelijk zwaar gehandicapt zal zijn?’

‘Dat zal niet gebeuren,’ zei Chelgrin vastberaden, alsof haar lot van zijn toestemming afhing.

‘De kans daarop is fiftyfifty,’ zei Carrera.

Chelgrin weigerde om die afschuwelijke mogelijkheid zelfs maar in overweging te nemen, draaide Carrera de rug toe en liep naar de deur naar de gang. Maar hij bleef abrupt staan en deed een stap achteruit. ‘Iemand staat ons af te luisteren.’

70

Direct toen hij doorkreeg dat hij was gezien, duwde Alex de deur helemaal open en liep de kamer in met het pistool schietklaar in zijn hand.

‘Hé, hallo,’ zei de dikke man verrassend zelfverzekerd. ‘Hoe voel je je?’

Alex negeerde hem en keek Chelgrin met grote ogen aan: ‘U bent dood.’

De senator gaf geen antwoord.

Misselijk van woede door de steeds sterker wordende overtuiging dat er misbruik van hem werd gemaakt en dat ze hem precies konden laten doen wat ze wilden, zei Alex: ‘Waarom bent u niet dood?’

‘Het was bedrog,’ zei Chelgrin terwijl hij zenuwachtig naar de mond van het pistool keek. ‘We wilden je alleen maar de knipsels over Rotenhausen laten vinden.’

‘En die onafgemaakte brief aan Lisa...?’

‘Een leuk detail, vond je ook niet?’ vroeg Peterson.

Alex zei een beetje beduusd: ‘Nu ik er weer aan denk... ik had op dat moment eigenlijk moeten controleren of u nog een polsslag had. Waarom heb ik dat nagelaten?’

‘Door die kogelwonden en al dat konijnenbloed,’ zei Chelgrin. ‘Plus het haar over mijn ogen, zodat je niets zou zien als mijn irissen zich plotseling zouden samentrekken of verwijden... het was allemaal heel overtuigend. En ik droeg expres alleen een badjas en had mijn portefeuille op de toilettafel laten liggen, zodat je geen reden had om me te fouilleren.’

Alex keek de mannen stuk voor stuk aan voor hij zijn blik weer op Chelgrin richtte. ‘Nee. Daar klopt geen bal van. Ik heb Joanna ook bij u weggehouden. Alsof ik geprogrammeerd was om niet al te dicht bij u te komen. Geprogrammeerd om de illusie in stand te houden. Dat klopt toch, hè?’

Chelgrin knipperde met zijn ogen. ‘Geprogrammeerd?’

‘Lieg niet tegen me,’ zei Alex, terwijl hij het pistool een paar centimeter ophief zodat het precies op het hart van de senator gericht was.

Chelgrin leek oprecht verbijsterd. ‘Waar heb je het over?’

Alex richtte zich tot de dikke man en zei: ‘Het is waar, hè? Ik ben als een of andere verdomde robot van hot naar haar gehold, geprogrammeerd alsof ik een machine ben.’

Peterson glimlachte. Hij was op de hoogte, ook al wist Chelgrin van niets.

Alex duwde hem het pistool onder de neus. ‘Toen ik afgelopen lente op vakantie in Rio ben geweest... wat is er toen in godsnaam met me gebeurd?’

Voordat Peterson antwoord kon geven, stak Antonio Paz zijn hand onder zijn colbert om zijn pistool te pakken. Alex zag de beweging vanuit zijn ooghoeken, keerde zich met een ruk van Peterson af en vuurde twee keer. De beide kogels boorden zich in het gezicht van Paz. Als parfum uit een verstuiver sproeide een fijne nevel van bloed door de lucht. Paz sloeg met stoel en al achterover.

Nog voordat Paz de grond raakte, was Carrera al opgesprongen. Weer hoorde Alex in zijn hoofd die mysterieuze innerlijke stem: Dood hem. Voordat het echt tot hem doordrong wat hij deed, gehoorzaamde hij en haalde de trekker opnieuw twee keer over.

Een van de kogels raakte Carrera en hij viel.

Geschrokken, met opengesperde ogen en doodsbang week de senator achteruit. Hij had zijn handen uitgestoken, met de handpalmen naar Alex toe en de vingers gespreid, alsof hij dacht dat hij de kogels die voor hem bestemd waren zo kon afweren.

Dood hem.

Alex hoorde opnieuw die inwendige stem, ijskoud en vasthoudend, maar hij aarzelde. Verbijsterd. Van top tot teen trillend.

Hij probeerde een andere, minder gewelddadige oplossing te vinden: Paz en Carrera waren gevaarlijke kerels geweest, maar die waren dood en vormden geen bedreiging meer, net zomin als de senator, een gebroken man, een meelijwekkende figuur die om zijn leven smeekte, dus het was helemaal niet nodig om hem te liquideren, daar was geen enkele reden voor.

Dood hem, dood hem, dood hem, doodhem, doodhem.

Alex kon geen weerstand meer bieden aan die inwendige stem en haalde opnieuw de trekker twee keer over.

Een van de kogels trof Chelgrin in de borst en hij viel achterover tegen het raam. Zijn hoofd sloeg tegen het glas en er verscheen een ster in een van de dikke ruiten. Hij viel op de grond en bleef als een brok beton liggen.

‘O god,’ zei Alex en hij keek met grote ogen naar de hand waarmee hij het pistool vasthield, alsof hij niet kon geloven dat het echt zijn eigen hand was. Hij wist niet meer wat hij deed, hij handelde zonder erover na te denken. Wat doe ik nou toch? Wat doe ik nou toch?

De dikke man zat nog steeds in zijn stoel aan de andere kant van de tafel. ‘De verschrikkelijke engel der wrake,’ zei hij glimlachend. Hij leek bijzonder in zijn nopjes te zijn.

Onder het bloed, maar kennelijk toch niet dodelijk gewond, sprong Carrera op van de grond, greep een stoel en smeet die naar hem toe.

Alex schoot, maar miste.

De stoel raakte hem toen hij ervoor weg probeerde te duiken. Een scheut van pijn raasde door zijn rechterarm. Het pistool vloog uit zijn hand en dwars door de kamer, voor het tegen de muur kaatste en op de grond viel. Hij wankelde achteruit, kwam onzacht in aanraking met de deur, en Carrera wierp zich op hem.

71

De glimmende, koude, zoemende en klikkende stalen hand liefkoosde haar. Betastte haar. Beklopte, streelde en kneep haar. Klik, klik, klik.

Ze was zelf onder de indruk van haar moed. Ze gaf geen krimp. Ze onderging het obscene onderzoek van Rotenhausen gelaten en deed net alsof ze verdoofd was. Ze mompelde, mummelde, vertoonde af en toe een dromerig, gespeeld genoegen als hij haar aanraakte en waarschuwde hem dan weer dat hij zijn hand thuis moest houden, alsof ze even uit haar roes bijkwam om vervolgens weer weg te zakken.

Ze was eigenlijk net tot de conclusie gekomen dat hij nooit zou ophouden haar met die monsterlijke hand aan te halen toen hij eindelijk over haar heen reikte en de riem over haar rechterpols lostrok. Daarna maakte hij ook haar linkerhand los en liep naar het voeteneind van het bed om de riemen van haar enkels te verwijderen. Ze was niet langer vastgebonden.

Hij kwam weer terug naar het hoofdeinde van het bed.

Terwijl hij zijn witte jas uittrok en die over de kar met de injectiespuiten en de andere instrumenten legde, zei hij: ‘Ik kan me je nog zo goed herinneren. Ik weet nog zo goed... hoe je voelde.’ Hij trok zijn overhemd uit.

Met half geloken ogen bestudeerde Joanna de mechanische hand. Een buigzame metalen kabel liep vanaf de pols omhoog en eindigde in twee stekkers die in een batterypack waren gestoken. Het voedingsapparaat zat op zijn bovenarm vastgebonden.

‘Dit wordt nog veel leuker dan vroeger,’ zei hij, ‘met je vader die hierbeneden zit te wachten.’

Joanna greep de kabel vast en trok de stekkers uit het batterypack. De stalen vingers verstijfden. Ze rolde van Rotenhausen weg. Ze liet zich naakt van de andere kant van het bed vallen en holde naar de deur.

Hij greep haar met zijn echte hand vast toen ze net de vergrendelde deurknop vastpakte. Hij wond haar haar om zijn hand en draaide haar met een ruk om zodat ze hem aan moest kijken, en zijn lichte ogen straalden een onmenselijke dreiging uit.

Gillend van pijn en angst ging ze hem met haar blote handen te lijf en haar vuisten maakten lekker harde, kletsende geluiden toen ze met hem in aanraking kwamen.

Rotenhausen vervloekte haar, sleepte haar weg bij de deur en gaf haar een duw.

Ze botste tegen het bed. Omdat ze haar evenwicht verloor, greep ze de stang aan het voeteneind vast om te voorkomen dat ze zou vallen.

Terwijl hij tussen haar en de deur bleef staan, stak hij de stekkers weer in het batterypack. De hand zoemde. De stalen vingers bewogen. Klik, klik, klik.

72

Carrera kwam in elkaar gedoken en snel op hem af, als een menselijke locomotief.

Zonder het pistool had Alex geen schijn van kans tegen de sterke bodybuilder. Hij wist wel iets van vechtsporten af, maar Carrera was ongetwijfeld veel beter getraind.

Hij wankelde achteruit de deur uit, trok die achter zich dicht en rende door de gang op de begane grond. De laatste kamer rechts was donker. Hij sprong over de drempel, smeet de deur dicht en zocht nerveus op de tast naar een grendel. Hij ontdekte dat hij de deur kon vergrendelen door de knop midden op de ronde deurgreep in te drukken.

Een ogenblik later stond Carrera al voor de deur, probeerde naar binnen te komen, kwam tot de ontdekking dat hij buitengesloten was en gooide zichzelf meteen tegen de deur, vastbesloten om die in te trappen.

Alex ontdekte waar de knop van het licht zat. Bij het licht van het kale peertje aan het plafond zag hij dat hij in een lege opslagruimte was, waar niets te vinden was dat hij als wapen zou kunnen gebruiken.

Het stuitte hem tegen de borst om het huis te verlaten terwijl Joanna daar ergens vastgehouden werd, maar ze schoot er niets mee op als hij zich gewillig liet afslachten.

Terwijl Carrera de deur probeerde te slopen, liep Alex naar het raam van de opslagruimte en trok het rolgordijn op. Een felle windvlaag nam de ruit onder vuur met een stortvloed van fijne, witte korreltjes.

Carrera wierp zich opnieuw tegen de deur, en nog eens, en er kwam een barst in het hout.

Met trillende handen maakte Alex de vergrendeling los en duwde het raam open. Een ijzig koude wind bulderde de kamer binnen.

Carrera gebruikte zijn lijf opnieuw als stormram tegen de deur. Vanuit het slot klonk het krijsende geluid van staal op staal.

Zelfs gewond gedroeg de man zich nog als een dolle stier.

Alex klom over de vensterbank en stapte in dertig centimeter verse sneeuw. De wind gierde langs de wand van de vallei met een snelheid van minstens zeventig of tachtig kilometer: hij sneed in zijn gezicht, liet de tranen in zijn ogen springen en maakte zijn handen binnen een mum van tijd ongevoelig. Goddank droeg hij het winddichte skipak dat ze in Klosters hadden gekocht.

In de kamer waar hij net uit geklommen was, sloeg de deur met een donderende klap tegen de grond.

Alex holde haastig de bitterkoude nacht in en wierp onder het lopen hele wolken sneeuw op.

73

Op het moment dat Peterson bij de voorraadkamer aankwam, klom Carrera net het raam uit om de achtervolging van Hunter in te zetten. Peterson wilde eerst achter hem aan gaan, maar bedacht zich en liep naar de privévertrekken van Ursula Zaitsev aan de andere kant van de gang.

Ze deed niet open toen hij klopte.

‘Ursula, ik ben het. Anson. Schiet op.’

De deur ging een klein stukje open, zo ver als de veiligheidsketting toeliet, en ze gluurde hem angstig aan. ‘Wat heeft al dat lawaai te betekenen? Wat is er aan de hand?’

‘Van alles. We moeten hier weg, nu meteen, voordat de politie arriveert.’

‘Weg?’ Ze was normaal gesproken al een vreemde, in zichzelf gekeerde vrouw, maar door haar verbijstering leek ze nu sprekend op een verwilderde patiënt uit een inrichting voor geestelijk gestoorden. ‘Waarheen?’

‘Verdomme, Ursula, schiet nou op! Wil je naar huis... of zit je liever de rest van je leven in een Zwitserse gevangenis?’

Ze was twintig jaar geleden uit Rusland weggegaan en was al vijftien jaar lang de assistente – en de bewaker – van Rotenhausen, vanaf de dag dat Moskou de financiering van zijn werk volledig voor zijn rekening had genomen. Sinds haar vertrek hadden de oude machthebbers het loodje gelegd en ze zag eruit alsof ze weinig trek had om weer naar huis te gaan, misschien omdat ze niet wist wat haar daar te wachten stond.

‘Ursula!’ siste Peterson met een gezicht dat rood aangelopen was van spanning. ‘De politie... heb je me niet verstaan? De politie!’

In paniek maakte ze de veiligheidsketting los en deed de deur open. Peterson trok het van een geluiddemper voorziene pistool uit de schouderholster onder zijn colbert en schoot haar drie kogels in het lijf.

Voor zo’n stijve, haast mannelijk uitziende vrouw stierf Ursula heel gracieus, bijna charmant. De kogels draaiden haar om haar as alsof ze vrolijk rondzwierde om een nieuwe rok aan haar vriendje te laten zien. Het werd geen al te smerige bedoening, waarschijnlijk omdat ze te mager en te uitgedroogd was om een fatsoenlijke hoeveelheid bloed in haar aderen te hebben. Ze zakte tegen de muur, staarde Peterson aan zonder hem te zien, liet een subtiel straaltje bloed uit een van haar mondhoeken ontsnappen, verloor voor het eerst sinds hij haar kende haar ijskoude gezichtsuitdrukking en werd door de dood overmand.

Vier van de zes mensen op de dodenlijst van Anson Peterson waren nu geëlimineerd. Marlowe. Paz. Chelgrin. Ursula Zaitsev. Nu hoefden er nog maar twee geliquideerd te worden.

Hij holde met de gratie die heel dikke mensen af en toe tentoon kunnen spreiden door de gang naar de voorraadkamer. Hij klom door het openstaande raam en kreunde toen de intens koude nachtlucht hem in het gezicht sloeg. Het enige dat hij nog erger vond dan inspanning en een ongestilde eetlust was lichamelijk ongemak.

Het was een moeilijke avond voor hem.

De wind was ijverig bezig de voetsporen uit de pas gevallen sneeuw weg te poetsen, maar hij kon nog steeds zien waar Hunter en Carrera naartoe waren gegaan.

74

Ergens verderop in het huis werd geschreeuwd en klonk wat gedempt lawaai. Aanvankelijk hoopte Joanna dat het Alex was die haar kwam halen... of een buitenstaander die hen beiden te hulp schoot. Maar Rotenhausen trok zich niets aan van de herrie, wellicht omdat zijn aandacht zo op haar was gericht dat hij het niet hoorde, of omdat er genoeg mensen waren om mogelijke problemen op te lossen, en toen de rust al snel weerkeerde, wist ze dat haar laatste ogenblikken geteld waren.

Hij drukte haar in een hoek, hield haar daar met zijn lichaam in bedwang, spreidde zijn stalen vingers en greep haar bij de keel. Hij legde zijn echte hand over het batterypack om te voorkomen dat ze er opnieuw de stekkers uit zou trekken.

Ze bleef als gehypnotiseerd in zijn vreemde ogen kijken: inmiddels leken ze geel als die van een kat.

Hij hield zijn hoofd scheef en keek haar peinzend aan, alsof hij tussen de tralies van een kooi door naar een proefdier stond te kijken. Zijn gezicht was niet uitdrukkingsloos, integendeel zelfs. Er stond een kille hartstocht op te lezen die elke beschrijving tartte en hoogstwaarschijnlijk ook elk begrip te boven ging.

Toen ze geen lucht meer kreeg en zag dat haar ademnood hem alleen maar een glimlach ontlokte, begon ze heftig te worstelen om zich te bevrijden... ze kronkelde, maaide met haar armen en schopte hem zonder veel resultaat met haar blote voeten. Hij had haar zo vast dat ze niet bij zijn ogen kon, maar ze krabde zijn armen en zijn zijden tot bloedens toe open.

Tot nu toe had ze zich vastgeklampt aan de hoop dat zowel Rotenhausen als zijn behandelingen haar gespaard zouden blijven, maar de onverwachte manier waarop hij op haar verzet reageerde, sloeg al die hoop de bodem in. Iedere keer als ze hem openkrabde, kromp hij ineen en maakte een sissend geluid van pijn... maar het scheen hem uitsluitend te prikkelen. Terwijl hij haar platdrukte tegen de muur zei hij opgewonden: ‘Goed zo, ja, vecht voor je leven, meisje, verzet je tegen me, ja, verzet je maar uit alle macht,’ en toen wist ze dat elke wond die ze hem toebracht alleen maar tot gevolg zou hebben dat hij haar later, als ze weer op het bed lag, met nog veel meer genoegen aan allerlei kwellingen zou onderwerpen.

De stalen hand sloot zich onverbiddelijk steeds vaster om haar keel en voor haar ogen begonnen donkere vlekken te verschijnen die als inktzwarte vlinders ronddwarrelden.

75

De sneeuw kwam als brede rivieren van de Zwitserse Alpen af stromen en Alex leek door de sterke wind meegesleurd te worden door de donkere nacht alsof hij in een echte rivier terecht was gekomen. Voortgedreven door de wind in zijn rug moest hij ongeveer honderd meter vlak land oversteken voor hij beschutting vond in het bos. De gigantische naaldbomen stonden vlak bij elkaar en hielden wel de wind tegen, maar er viel nog steeds behoorlijk wat sneeuw door de altijdgroene dennenkoepel naar beneden.

Hij bevond zich op een smal maar stevig aangetrapt pad, dat heel goed een door herten veroorzaakt wildspoor zou kunnen zijn. Het enige licht kwam van de dikke laag sneeuw waaronder de takken van de dennen doorbogen en het witte winterse kleed dat de bodem van het bos bedekte. Met behulp van de vreemde fosforescentie van de sneeuw kon hij zich een weg banen door het bos, waarbij hij wel vormen maar geen details kon onderscheiden en voortdurend bang was dat hij met zijn gezicht tegen een tak aan zou lopen die hem zou kunnen verblinden.

Hij struikelde over stenen die verborgen lagen onder de sneeuw en kwam hard op de grond terecht, maar hij krabbelde meteen weer overeind. Hij was ervan overtuigd dat Carrera hem op de hielen zat.

Terwijl hij opstond, drong het tot hem door dat hij een van de losse stenen in zijn hand had. Een wapen. Ter grootte van een sinaasappel en niet zo effectief als een pistool, maar beter dan niets. De steen leek wel een ijsbal en hij was een beetje bang dat hij hem niet lang vast zou kunnen houden, omdat zijn vingers snel verstijfden.

Hij rende haastig dieper het bos in en een meter of tien van de plek waar hij was gevallen boog het pad scherp naar rechts en slingerde zich om een paar bijzonder dichte struiken, die ongeveer tot aan zijn schouders reikten. Hij bleef zo abrupt staan dat hij bijna uitgleed en overwoog snel de mogelijkheden van een hinderlaag.

Terwijl hij met samengeknepen ogen het pad af keek, kon hij nauwelijks de indrukken zien die zijn eigen voeten in de gladde bovenlaag van het zacht glanzende witte poeder hadden achtergelaten. Hij woog de steen op zijn hand, week achteruit tot de muur van groen hem pijnlijk in zijn rug prikte, ging vervolgens op zijn hurken zitten en versmolt met de schaduwen om hem heen.

Boven zijn hoofd gierde de wind door de takken van de dennen en de sparren, onafgebroken huilend als een roedel hellehonden van de duivel in eigen persoon, maar zelfs boven dat gebulder uit hoorde Alex Carrera meteen aankomen. Omdat hij totaal niet bang was voor zijn prooi deed de bodybuilder geen enkele poging om stil te zijn en bolderde over het pad als een dronkaard die zich van de ene naar de andere kroeg haast.

Alex spande zijn spieren en hield zijn ogen vast op de bocht in het pad gericht, iets meer dan een meter verderop. De temperatuur, die ruim beneden het vriespunt was gezakt, had hem dode vingers bezorgd, waardoor hij de steen niet eens meer voelde. Hij kneep hard, in de hoop dat hij het wapen nog steeds vast had, maar voor zover hij wist, had hij het net zo goed kunnen laten vallen en krulden zijn halfbevroren vingers zich nu om loze lucht.

Carrera kwam in het zicht, snel lopend en half voorovergebogen, met alleen aandacht voor het vage voetspoor dat hij volgde.

Alex tilde zijn arm hoog op en zwaaide de steen met al zijn kracht omlaag. Hij raakte Carrera midden in het gezicht. De grote man zakte door zijn knieën alsof hij door een mokerslag was getroffen en viel voorover tegen Alex aan, die daardoor ook zijn evenwicht verloor. Ze rolden door de sneeuw het hellende pad af en kwamen naast elkaar op hun buik tot stilstand.

Alex hapte naar lucht, die zo intens koud was dat zijn longen er pijn van deden, hees zich op zijn knieën en krabbelde vervolgens weer overeind.

Carrera bleef op de grond liggen; een donkere, vormeloze, vaag menselijke bundel in het bed van sneeuw.

Hoewel zijn omstandigheden nog steeds vrij hopeloos waren en Joanna nog steeds in het huis opgesloten zat, voelde Alex toch een opwelling van triomf, de duistere opwinding van een beest dat de strijd met een roofdier als overwinnaar had afgesloten.

Hij keek het bospad af in de richting waaruit hij was gekomen, maar hij was te ver weg om het huis nog te kunnen zien. Gezien de omvang en de felheid van Carrera zouden de andere mannen Alex niet veel kans geven om weer levend vanuit het bos op te duiken, dus als hij snel terugging, zou hij hen kunnen verrassen, en dat zou hem dan misschien net de voorsprong geven die hij nodig had.

Hij wilde juist teruggaan om Joanna op te halen, toen Carrera zijn enkel vastgreep.

76

Joanna ramde haar knie in Rotenhausens kruis. Hij begreep instinctief wat ze van plan was en kon de klap voor het grootste deel met zijn dij opvangen. Maar toch kwam het hard genoeg aan om hem een kreet van pijn te ontlokken en hij boog in een reflex voorover om zich te beschermen.

Zijn mechanische hand gleed van haar keel toen zijn kille, klikkende vingers hun houvast op haar verloren.

Ze rukte zich los en glipte tussen hem en de muur uit, maar hij kwam meteen achter haar aan. Hij had zo veel pijn dat hij zich hobbelend als een trol voortbewoog, maar hij was nog lang niet zodanig uitgeschakeld dat hij haar zou laten ontsnappen.

Ze kon nooit op tijd bij de deur zijn om het slot open te krijgen en de kamer uit te rennen, dus zorgde ze ervoor dat de kar met de medische apparatuur tussen hen in kwam te staan. Behalve een serie injectiespuiten, een fles glucose voor het infuus, een pakje houten spatels, een zaklantaarn, een apparaat om ogen te onderzoeken en allerlei flesjes met geneesmiddelen, lag er ook een operatieschaar op het blad. Joanna greep het voorwerp en zwaaide er dreigend mee naar Rotenhausen.

Hij wierp haar een nijdige blik toe, rood aangelopen en woedend.

‘Ik laat u dat niet nog eens met me doen,’ zei ze. ‘Er wordt niet meer gerotzooid met mijn brein. U zult me moeten doden of me moeten laten gaan.’

Met een snelle beweging stak hij zijn mechanische hand over de kar, greep de schaar, rukte die uit haar handen en kneep er zo hard in met zijn stalen vingers dat de bladen knapten.

‘Ik kan hetzelfde met jou doen,’ zei hij.

Hij gooide de kapotte schaar opzij.

Joanna’s hart sloeg over en het leek alsof de tijdmachine plotseling door kortsluiting de geest gaf. Alles gebeurde ineens razendsnel.

Ze greep de glucose van het blad, blij dat die niet in een van die plastic zakken zat die tegenwoordig schering en inslag zijn, maar de robothand zwiepte omlaag en sloeg de fles kapot voor ze hem daarmee kon bekogelen. Glas en glucose regenden neer op de grond, waardoor ze alleen nog maar de flessenhals in haar hand had. Hij schoof de kar met zo veel geweld aan de kant dat die omviel, waardoor alle instrumenten en de flesjes met geneesmiddelen in het rond vlogen, en hij kwam op haar af stormen met een vlammende, moordlustige blik in zijn lichte ogen. Wanhopig draaide ze zich om. Keek naar de grond. Naar de rotzooi. Op zoek naar een wapen. Het deed er niet toe wat. Alles was goed. Hij greep haar bij haar haar. Ze hád al een wapen. In haar hand. De fles. Hij draaide haar met een ruk om, zodat ze hem aankeek. Ze stak toe. Scherp gepunt glas. Diep in zijn keel. Het bloed spoot eruit. O god. Opengesperde ogen. Geel en wit. De robotvingers lieten haar haar los en plukten aan het glas in zijn keel – klik, klik, klik – met als enig resultaat dat er nog meer bloed stroomde. Hij kokhalsde, gleed uit op de natte, met glucose bedekte vloer, kwam op zijn knieën terecht, stak zijn stalen hand naar haar uit, graaide zinloos met de vingers door de lucht, viel op zijn zij, kronkelde, schopte, deed een afschuwelijke, reutelende poging om adem te halen, schokte alsof er een elektrische stroomstoot door hem heen sloeg, schokte nog een keer en bleef stilliggen.

77

Alex viel, rukte zich los van Carrera, rolde achteruit over het pad en sprong overeind, zich scherp bewust van het feit dat hij waarschijnlijk nooit meer op zou staan als hij de grote man de kans gaf om zich boven op hem te werpen.

De bodybuilder was zo zwaar gewond dat hij niet in staat was om even snel op te krabbelen als Alex. Hij zat nog steeds op handen en voeten in het midden van het pad en schudde zijn hoofd alsof hij zijn gedachten wilde ordenen.

Alex greep meteen zijn kans, rende naar hem toe en gaf Carrera een harde trap recht onder zijn kin.

Het hoofd van de boef klapte achterover en hij viel op zijn zij.

Alex was ervan overtuigd dat de schop de nek van zijn tegenstander had gebroken of zijn luchtpijp had verbrijzeld, maar Carrera worstelde zich met veel moeite weer op zijn handen en knieën. Die schooier geeft het niet op.

Alex trapte nog een keer naar het hoofd van Carrera.

Dit keer zag de bodybuilder de schop aankomen, greep Alex bij zijn laars, trok hem omver en kroop grommend als een beer boven op hem. Hij haalde uit met een van zijn enorme vuisten.

Alex kon de klap niet ontwijken. Die landde midden in zijn gezicht, waardoor een van zijn lippen openspleet, een paar tanden los kwamen te zitten en zijn mond zich met bloed vulde.

In een lijf-aan-lijfgevecht was hij niet tegen Carrera opgewassen. Hij moest zo snel mogelijk opstaan, zodat hij hem kon ontwijken.

Toen Carrera opnieuw toesloeg, gooide Alex zich opzij en bokte. De vuist miste hem, kwam met een enorme klap op het pad naast zijn hoofd terecht en Carrera brulde van pijn.

Door nog harder te duwen dan daarvoor slaagde Alex erin Carrera van zich af te werpen en hij kroop langs de helling omhoog voor hij zich met behulp van een boom overeind hees.

Carrera was er ook met veel moeite in geslaagd om op te staan.

Alex gaf hem een harde trap in zijn maag, die even stug was als een houten plank.

Carrera gleed uit in de sneeuw, molenwiekte met zijn armen en viel weer op handen en knieën.

Vloekend schopte Alex hem in zijn gezicht.

Carrera viel op zijn rug in de sneeuw, zijn armen uitgespreid als een stel vleugels. Hij bewoog niet meer. Bewoog niet. Bewoog nog steeds niet. Bewoog niet.

Voorzichtig, alsof hij dr. Von Helsing was die naar een doodskist liep waarin Dracula lag te slapen, sloop Alex naar Carrera toe. Hij knielde naast het lichaam van de bodybuilder. Zelfs in dat vage en griezelig fosforescerende licht kon hij zien dat de ogen van de man wijd openstonden, maar dat ze in deze wereld nooit meer iets zouden zien. Er hoefde geen houten staak, een crucifix, of een slinger van knoflook meer aan te pas te komen, want dit keer was het monster absoluut dood.

Hij stond op, draaide Carrera de rug toe en liep het pad af om terug te gaan naar het huis.

Op het vlakke veld net buiten het bos stond Anson Peterson hem op te wachten. De dikke man had een pistool in zijn hand.

78

Rotenhausen was dood.

Joanna voelde geen enkele wroeging omdat ze hem had gedood, maar ze onderging ook geen gevoel van triomf. Ze was veel te bezorgd over Alex om iets anders dan angst te voelen.

In verband met het glas dat overal op de grond lag, keek ze goed uit waar ze haar voeten neerzette en ging op zoek naar haar skipak, dat ze in een van de kasten terugvond.

Terwijl ze zich haastig aankleedde, hoorde ze de stalen vingers – klik, klik, klik – en ze keek vol schrik op, verstijfd door dat akelige geluid. Het moest een reflex zijn geweest, een postmortemstuiptrekking die een laatste, zinloze zenuwprikkel naar de mechanische hand had doorgegeven, want Rotenhausen was zo dood als een pier.

Desondanks bleef ze nog zeker een minuut naar de hand staren. Haar hart bonsde zo luid dat ze niets anders meer kon horen, zelfs niet haar eigen ademhaling of de wind die langs de ramen bulderde. Langzaam maar zeker, toen de hand verder geen bewegingen meer maakte, begon het felle gebonk in haar borst wat af te nemen.

Toen ze zich aangekleed had en zich op haar linkerknie liet zakken om de veters van haar rechterschoen dicht te doen, viel haar oog op het flesje waaruit Ursula Zaitsev de injectiespuit had gevuld. Het lag tussen alle rommel op de grond, maar het was niet kapot.

Ze maakte eerst haar beide schoenen dicht, pakte daarna het flesje op en verwijderde het rubber afsluitdopje. Ze liet een paar druppeltjes van de vloeistof op haar handpalm vallen, rook eraan, aarzelde even en proefde het. Ze wist vrijwel zeker dat het niets anders was dan water en dat iemand zonder medeweten van Zaitsev de flesjes had verwisseld.

Maar wie? En waarom?

Marionetten. Ze waren allebei marionetten... precies zoals Alex had gezegd.

Behoedzaam deed ze de deur van het slot en wierp een blik in de gang. Niemand te zien. Met uitzondering van het geluid van de sneeuwstorm op de achtergrond, dat werd gedempt door de dikke muren, was er in het huis niets te horen.

Kamer voor kamer inspecteerde ze de rest van de etage waarop ze zich bevond, maar ze kwam niemand tegen. Ze bleef bijna een minuut op de overloop van de eerste verdieping staan en keek afwisselend langs de trappen naar boven en naar beneden, waarbij ze ingespannen stond te luisteren. Ten slotte liep ze naar de begane grond.

Er lag een lijk in de gang. Zelfs bij het zwakke licht kon Joanna al vanuit de verte zien dat het Ursula Zaitsev was.

Er kwamen verschillende deuren op de gang uit. Ze had eigenlijk helemaal geen zin om die open te doen, maar ze moest het huis toch doorzoeken als ze Alex wilde vinden.

De dichtstbijzijnde deur stond op een kier. Ze duwde hem voorzichtig verder open, aarzelde, stapte over de drempel... en ineens stond haar vader voor haar neus.

Tom Chelgrin was lijkbleek. Zijn haar was besmeurd met bloed en er zaten ook vegen op zijn gezicht. Hij drukte zijn linkerhand over wat een kogelwond in zijn borst moest zijn, want zijn overhemd was doorweekt met bloed dat de kleur had van bourgogne. Hij stond te zwaaien op zijn benen, viel bijna, deed een stap naar haar toe en legde zijn bebloede hand op haar schouder.

79

Op de besneeuwde helling die nog geen honderd meter van het huis lag, boven de door het slechte weer nauwelijks zichtbare lichtjes van Sankt Moritz, stonden Alex en Peterson een poosje onzeker naar elkaar te staren.

Alex kon niet duidelijk praten en elk woord deed hem pijn omdat zijn mond opgezwollen en gevoelig was na de klap die hij erop had gekregen, maar hij zat vol vragen waar hij antwoord op wilde hebben. ‘Waarom heb ik jou niet gedood toen ik Paz en Chelgrin heb neergeschoten?’

‘Dat was niet volgens plan,’ zei de dikke man. ‘Waar is Carrera?’

‘Dood.’

‘Maar je had niet eens een pistool,’ zei Peterson ongelovig.

‘Nee,’ beaamde Alex. Hij was doodmoe. In de snijdende kou begonnen zijn ogen te tranen. De dikke man glom als een spookbeeld in de nacht.

‘Het is nauwelijks te geloven dat je erin bent geslaagd om die vuile klootzak zonder pistool te doden.’

Alex spuugde bloed op de sneeuw. ‘Ik heb niet gezegd dat het een makkie was.’

Peterson liet een kort, balkend lachje horen.

‘Goed,’ zei Alex. ‘Het is mij best, maak er nu maar een eind aan. Ik heb hem gedood, nu kun jij mij vermoorden.’

‘O lieve hemel, nee! Nee hoor,’ zei Peterson. ‘Je snapt er niets van, je draait de zaak helemaal om, beste jongen. Jij en ik... wij staan aan dezelfde kant.’

80

Chelgrin was in Londen dood geweest. Morsdood op de vloer in een hotelkamer. Nu was hij hier in Zwitserland, opnieuw stervend.

Bij de aanblik van de met bloed besmeurde senator bleef Joanna als aan de grond genageld staan. Ze was zich wezenloos geschrokken, elke spier in haar lichaam was verstijfd toen de senator steun zocht op haar schouder.

‘Ik voel me ontzettend slap,’ zei hij bevend. ‘Ik kan niet meer staan. Laat me niet... vallen. Alsjeblieft. Help me... om rustig te gaan zitten. Laten we heel voorzichtig gaan zitten.’

Joanna pakte de deurpost vast om zich schrap te zetten. Ze liet zich langzaam op haar knieën zakken en de senator gebruikte haar als steun. Ten slotte zat hij met zijn rug tegen de muur, nog steeds met zijn linkerhand stijf tegen de wond in zijn borst gedrukt, en zij lag op haar knieën naast hem.

‘Dochter,’ zei hij terwijl hij haar vragend aankeek. ‘Mijn kleine meid.’

Ze kon hem niet als haar vader accepteren. Ze dacht aan de lange jaren van geprogrammeerde eenzaamheid, aan de aanvallen van claustrofobie zodra ze zelfs maar overwoog om haar leven met iemand te delen, aan de nachtmerries en de angst die wellicht overwonnen had kunnen worden als de reden ervoor maar duidelijk was geweest. Ze dacht aan al die keren dat Rotenhausen haar had verkracht tijdens haar eerste verblijf in dit huis... en hoe hij vanavond opnieuw had geprobeerd haar te misbruiken. En wat nog erger was: als Alex dood was, had Tom Chelgrin direct of indirect de trekker overgehaald. In haar hart was geen plaats voor deze man. Misschien was het niet eerlijk van haar om hem buiten te sluiten voor ze precies wist waarom hij zich had gedragen zoals hij had gedaan, misschien was het feit dat ze niet in staat was om haar eigen vader vergiffenis te schenken op zich al onvergeeflijk. Desondanks voelde ze geen spoor van schuld en ze wist dat ze daar ook nooit last van zou krijgen. Ze koesterde alleen maar minachting voor deze man.

‘Mijn kleine meid,’ zei hij, maar in zijn stem klonk alleen een spoor van sentimenteel zelfmedelijden door in plaats van oprechte liefde of wroeging.

‘Nee,’ zei ze, hem dat recht ontzeggend.

‘Dat ben je wel. Je bent mijn dochter.’

‘Nee.’

‘Lisa.’

‘Joanna. Ik heet Joanna Rand.’

Hij haalde piepend adem en schraapte zijn keel. Spreken kostte hem de grootste moeite. ‘Je haat me... hè?’

‘Ja.’

‘Maar je begrijpt er niets van.’

‘Ik begrijp genoeg.’

‘Nee. Nee, dat is niet waar. Je moet naar me luisteren.’

‘Wat u ook hebt te vertellen, ik wil toch nooit meer uw dochter zijn. Lisa Chelgrin is dood. Voorgoed.’

De senator sloot zijn ogen. Een felle pijn schoot door hem heen. Hij vertrok zijn gezicht en boog voorover.

Ze deed geen enkele poging om zijn pijn te verlichten.

Toen de aanval voorbij was, ging hij weer rechtop zitten en opende zijn ogen. ‘Ik moet je alles vertellen. Je moet me de kans geven om het uit te leggen. Je moet naar me luisteren.’

‘Ik luister,’ verzekerde ze hem, ‘maar niet omdat ik dat verplicht ben.’

Zijn adem reutelde in zijn keel. ‘Iedereen denkt dat ik een oorlogsheld ben. Ze denken dat ik uit dat gevangenkamp van de Vietcong ben ontsnapt en erin ben geslaagd om terug te komen naar onze eigen linies. Mijn hele politieke carrière berustte op dat verhaal, maar het is van A tot Z gelogen. Ik heb geen weken in de jungle gezeten om langzaam maar zeker een uitweg te vinden uit vijandelijk gebied. Ik ben nooit uit een gevangenkamp ontsnapt omdat... ik er om te beginnen nooit in heb gezeten. Tom Chelgrin was wel degelijk krijgsgevangen, maar ik niet.’

‘U niet? Maar u bént Tom Chelgrin,’ zei ze, terwijl ze zich afvroeg of zijn verstand beneveld was door de pijn en het bloedverlies.

‘Nee. Mijn echte naam is Ilya Lyshenko. Ik ben een Rus.’

Hakkelend en regelmatig pauzerend om uit te hijgen of donker bloed te spuwen, vertelde hij haar hoe Ilya Lyshenko was veranderd in de edelachtbare Amerikaanse senator van de prachtige staat Illinois, de bekende en alom gerespecteerde potentiële presidentskandidaat Thomas Chelgrin. Hij kwam overtuigend over... hoewel Joanna veronderstelde dat de bekentenis van een stervende man altijd overtuigend was.

Ze zat verbijsterd en gefascineerd te luisteren.

81

Op het hoogtepunt van de oorlog in Vietnam, eind jaren zestig, waren de commandanten van elk concentratiekamp van de Vietcong op zoek naar bepaalde, specifieke Amerikaanse krijgsgevangenen: soldaten die een aantal lichamelijke kenmerken deelden met een twaalftal jonge Russische officieren van de geheime dienst die zich vrijwillig kandidaat hadden gesteld voor een project dat de codenaam ‘Spiegelbeeld’ had gekregen. Van de Vietnamezen die meewerkten aan de speurtocht was niemand op de hoogte van de naam van het project of het doel dat de Russen ermee wilden bereiken. Desondanks toonden ze zich niet in het minst nieuwsgierig, want ze wisten heel goed dat hun dat de kop kon kosten.

Toen Tom Chelgrin geketend een kamp in de buurt van Hanoi werd binnengebracht, zag de commandant meteen dat hij een lichte gelijkenis vertoonde met een lid van de Russische Spiegelbeeldgroep. Chelgrin en de Rus waren even lang, hadden dezelfde bouw en dezelfde kleur haar en ogen. De beenderstructuur van hun gezicht kwam in principe overeen. Na zijn aankomst in het kamp werd Chelgrin van de andere gevangenen gescheiden en gedurende de rest van zijn leven werd hij iedere ochtend en middag ondervraagd en bracht hij de avonden en de nachten in eenzame opsluiting door. Een Vietnamese fotograaf maakte meer dan tweehonderd foto’s, niet alleen van zijn hele lichaam maar vooral van zijn gezicht, uit alle mogelijke hoeken, bij elke lichtval: close-ups, van doorsneeafstand en van veraf om te laten zien hoe hij stond en hoe hij zijn schouders hield. De onontwikkelde negatieven gingen per speciale koerier naar Moskou, waar hoge KGB-officieren die het bevel voerden over de Spiegelgroep er gretig op zaten te wachten.

Militaire artsen in Moskou bestudeerden de foto’s van Thomas Chelgrin drie dagen lang voordat ze rapporteerden dat hij kennelijk een redelijke gelijkenis vertoonde met Ilya Lyshenko, een van de vrijwilligers van de Spiegelbeeldgroep. Een week later onderging Ilya de eerste van vele operaties die hem moesten veranderen in een dubbelganger van Chelgrin. Zijn haarinplant was te laag, dus werd een aantal haarzakjes door plastische chirurgen weggehaald, waardoor zijn haargrens anderhalve centimeter hoger kwam te zitten. Als gevolg van een genetische erfenis van een Mongoolse betovergrootvader hingen zijn oogleden een tikje te laag, dus die werden iets opgetrokken om ze een meer westers aanzien te geven. Van zijn neus werd een stukje af gehaald en een bobbel op de brug werd verwijderd. Zijn oorlelletjes waren te groot, dus die werden ook kleiner gemaakt. Zijn mond had vrijwel dezelfde vorm als die van Tom Chelgrin, maar zijn gebit moest grondig onder handen worden genomen om het op dat van Chelgrin te laten lijken. Lyshenko had een ronde kin en dat deed afbreuk aan de gelijkenis, dus die werd vierkant gemaakt. Ten slotte onderwierpen de chirurgen Lyshenko aan een besnijdenis en verklaarden hem tot de perfecte dubbelganger.

Terwijl Lyshenko zeven maanden lang plastische chirurgie onderging, werd Thomas Chelgrin in het kamp buiten Hanoi tijdens een reeks zinloze en wrede verhoren waar geen eind aan scheen te komen afgebeuld door de beste ondervragers van de Vietcong – geassisteerd door twee sovjetadviseurs. Ze gebruikten drugs, dreigementen, beloften, hypnose, lichamelijk geweld en martelingen om alle gegevens die ze nodig hadden van hem los te krijgen. Ze stelden een omvangrijk dossier samen: de dingen die hij niet graag at en het voedsel waar hij het meest van hield; zijn favoriete bier- en sigarettenmerken; zijn religieuze overtuiging (zowel privé als in het openbaar); de namen van zijn vrienden en een beschrijving van hen, lange lijsten van dingen waar ze van hielden, dingen waar ze een hekel aan hadden, vreemde trekjes, hun minpunten, hun gewoonten, deugden en zwakheden; zijn politieke overtuiging; zijn lievelingssporten en de films waar hij van hield; zijn raciale vooroordelen; zijn angsten en zijn verwachtingen; zijn seksuele voorkeuren en technieken; en nog ettelijke duizenden andere dingen. Ze persten hem uit alsof hij een sinaasappel was en ze waren niet van zins om ook maar een druppel sap in hem te laten zitten.

Eenmaal per week werden uitgebreide verslagen van de verhoren van Chelgrin naar Moskou overgevlogen, waar ze teruggebracht werden tot lijsten vol gegevens. Tijdens het genezingsproces van zijn vele operaties werden die bestudeerd door Ilya Lyshenko, van wie werd verwacht dat hij letterlijk tienduizenden stukjes informatie uit zijn hoofd leerde, en dat bleek de moeilijkste taak die hij ooit had ondernomen.

Hij werd behandeld door twee psychologen die gespecialiseerd waren in geheugenonderzoek onder het auspiciën van de KGB. Zij gebruikten zowel drugs als hypnose om hem te helpen zich alle informatie eigen te maken die hij nodig had om Thomas Chelgrin te worden, en als hij lag te slapen werden opnamen van de lijsten zacht in zijn kamer afgedraaid om de gegevens direct in zijn onderbewustzijn te laten opnemen.

Lyshenko had al veertien jaar Engelse les gehad, hij was er op zijn achtste mee begonnen, en hij was inmiddels in staat om de taal zonder Russisch accent te spreken. In feite had hij de heldere, maar kleurloze dictie van de lokale nieuwslezers uit de mid-Atlantische staten. Nu luisterde hij naar opnamen van Chelgrins stem en deed zijn best om het karakterloze Engels dat hij al sprak te voorzien van een accent uit de Midwest. Tegen de tijd dat de laatste plastische operaties uitgevoerd waren, klonk hij alsof hij geboren en getogen was op een farm in Illinois.

Toen Lyshenko halverwege zijn metamorfose was, begonnen de mannen die de leiding hadden over het Spiegelbeeldproject zich zorgen te maken over de moeder van Thomas Chelgrin. Ze hadden het volste vertrouwen dat Lyshenko in staat zou zijn om niet alleen Chelgrins vrienden en kennissen te bedotten, maar ook het merendeel van zijn familieleden. Ze vreesden echter dat het iedereen die hem bijzonder na stond – zoals zijn moeder, zijn vader of zijn vrouw – zou opvallen dat hij veranderd was en dat zijn geheugen bepaalde lacunes vertoonde. Gelukkig was Chelgrin nooit getrouwd geweest en hij had ook nooit een echt serieuze relatie met een meisje gehad. Hij was knap en populair en had vriendinnetjes bij de vleet gehad. Ook een geluk was dat zijn vader al was gestorven toen Tom nog heel jong was. Wat de KGB betrof, vormde Toms moeder eigenlijk de enige serieuze bedreiging voor het succes van de maskerade. Dat probleem kon eenvoudig worden opgelost, want in die hoogtijdagen toen de economie van de Sovjet-Unie nog door het leger werd gedicteerd, had de KGB een lange arm en meer dan genoeg fondsen voor operaties op buitenlandse bodem. Er ging een bevel uit naar een van de agenten in New York en tien dagen later verloor Toms moeder het leven bij een verkeersongeluk, toen ze in haar auto na een partijtje bridge op weg was naar huis. Het gebeurde in een donkere nacht, op een smalle, spekgladde weg. Een tragedie die iedereen had kunnen overkomen.

Eind 1968, acht maanden nadat Tom Chelgrin krijgsgevangen was gemaakt, kwam Ilya Lyshenko ’s nachts aan in het concentratiekamp even buiten Hanoi. Hij was in het gezelschap van Emil Gotrov, de hoge KGB-officier die de intrige had bedacht, er de nodige middelen voor had losgeklopt en het bevel had over de uitvoering ervan. Hij zat samen met Gotrov in de privévertrekken van de kampcommandant te wachten toen Chelgrin uit zijn isolatiecel werd gehaald.

Op het moment dat de Amerikaan de kamer binnenkwam en Lyshenko zag, wist hij meteen dat zijn einde nabij was. De angst op zijn uitgemergelde gezicht en de wanhoop in zijn ogen waren uiteraard een compliment voor het werk van de sovjetchirurgen... maar de gekwelde blik van de tot sterven gedoemde man had Ilya Lyshenko dertig jaar lang achtervolgd.

‘Een spiegelbeeld,’ had Gotrov verbijsterd gezegd. ‘Een volmaakt spiegelbeeld.’

Die avond werd de echte Thomas Chelgrin weggevoerd uit het krijgsgevangenkamp, in het achterhoofd geschoten, in een diep graf gesmeten, met benzine overgoten, verbrand en vervolgens begraven.

Binnen een week ‘ontsnapte’ de nieuwe Thomas Chelgrin uit het kamp even buiten Hanoi en wist hij tegen alle logica in binnen een paar weken bevriend gebied te bereiken en zich uiteindelijk weer bij zijn eigen divisie te voegen. Hij werd teruggestuurd naar Illinois, waar hij een bestseller schreef over zijn verbijsterende ervaringen – een boek dat in feite onder zijn naam werd geschreven door een wereldberoemde Amerikaanse schrijver die al heel lang met de Sovjets had gesympathiseerd – en een oorlogsheld werd.

Tom Chelgrins moeder was geen rijke vrouw geweest, maar ze had altijd wel de premies betaald voor een levensverzekering met haar zoon – en enig kind – als begunstigde. Dat geld kreeg hij in handen toen hij terugkwam uit de oorlog. Hij gebruikte dat bedrag plus het geld dat hij met zijn boek verdiende om vlak voordat Amerika en masse verliefd werd op Japanse auto’s een Honda-dealerschap te kopen. Het enorme succes van zijn bedrijf overtrof zijn stoutste verwachtingen en hij belegde de winst in andere ondernemingen, die ook tot grote bloei kwamen.

De opdracht van de mannen achter het Spiegelbeeldproject was eenvoudig. Er werd van hem verwacht dat hij in zaken zou gaan. De bedoeling was dat hij een welvarend man zou worden, en als hij er niet in zou slagen om zelf een behoorlijk fortuin te vergaren, zou er op een subtiele manier en via diverse derde partijen KGB-geld naar zijn bedrijven worden gesluisd. Als hij midden dertig was en zich in zijn woonplaats de reputatie van gewaardeerd medeburger en succesvol zakenman had verworven, zou hij zich kandidaat stellen voor een belangrijke overheidsfunctie en de KGB zou zijn campagne indirect financieel steunen.

Hij hield zich aan dat plan, maar met één belangrijke wijziging. Tegen de tijd dat hij zover was dat hij zich verkiesbaar kon stellen, was hij op eigen kracht en zonder hulp van de KGB een immens rijke man geworden. En toen hij zich uiteindelijk kandidaat stelde voor een zetel in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden kon hij als aanvulling op zijn eigen geld alle legitieme financiële steun krijgen die hij nodig had en de KGB hoefde niet eens in de buidel te tasten.

In Moskou koesterde men eigenlijk geen andere hoop dan dat hij lid zou worden van de Tweede Kamer van het Congres en drie of vier keer herkozen zou worden. Gedurende die acht of tien jaar zou hij dan in staat zijn om een ongelooflijke hoeveelheid belangrijke militaire gegevens door te geven.

Hij verloor zijn eerste verkiezing voornamelijk omdat hij nooit was hertrouwd na het verlies van zijn eerste vrouw, die in het kraambed was gestorven. Destijds heerste er bij het Amerikaanse publiek nog een zeker wantrouwen tegenover vrijgezellen in de politiek. Twee jaar later, toen hij opnieuw een poging deed, gebruikte hij zijn snoezige, jonge dochtertje, Lisa Jean, om de harten van de kiezers te veroveren. Daarna promoveerde hij al snel van het Huis van Afgevaardigden naar de Senaat... om zich uiteindelijk te ontwikkelen tot een van de belangrijkste kandidaten voor het presidentschap.

Zijn succes overtrof de stoutste verwachtingen van Moskou, en zelfs na de ineenstorting van de Sovjet-Unie hield het marxistische blok, dat zich ook binnen de nieuwe regering van Rusland had weten te handhaven, Tom Chelgrin stevig onder de duim. Hij was waardevoller dan een stel diamantmijnen. Terwijl hij in het verleden behoorlijk wat moeite had moeten doen om hoogst geheime militaire gegevens in handen te krijgen en door te geven, ging hij nu wat openlijker te werk om miljarden Amerikaanse dollars in de vorm van leningen en hulp aan het buitenland in de grijpgrage handen te spelen van zijn meesters, die de koude oorlog weliswaar hadden verloren maar wie het nog steeds voor de wind ging.

Uiteindelijk werd zijn succes het grootste probleem in zijn leven. Zelfs toen de koude oorlog nog in volle gang was, had Thomas Chelgrin – die ooit Ilya Lyshenko was geweest – geen enkel vertrouwen meer in de principes van het communisme. Als Amerikaans Congreslid en vervolgens als senator, die zijn ziel in het geheim had verpacht aan de KGB, werd er van hem verwacht dat hij het land verraadde waarvan hij had leren houden. Inmiddels had hij allang het punt bereikt dat hij de informatie waar zij naar op zoek waren helemaal niet meer wilde doorgeven, maar hij kon geen manier vinden om hun dat te weigeren. De KGB had hem volledig in de macht. Hij was aan hen overgeleverd.

82

‘Maar waarom hebben ze mij m’n verleden afgepakt?’ wilde Joanna weten. ‘Waarom ben ik daarvan beroofd? Waarom hebt u mij naar Rotenhausen gestuurd?’

‘Ik kon niet anders.’ Een hevige pijnaanval deed de senator weer dubbelslaan. Zijn ademhaling reutelde vochtig en op een afschuwelijke manier in zijn keel. Toen hij de kracht weer op kon brengen om rechtop te gaan zitten, zei hij: ‘Jamaica. Jij en ik zouden... daar een hele week doorbrengen... in het vakantiehuis op Jamaica.’

‘U en Lisa,’ verbeterde ze.

‘Ik zou er op donderdagavond vanuit Washington naartoe vliegen. Jij zat nog op de universiteit in New York. Columbia. Als ouderejaars. Het laatste semester. Je moest nog één project afmaken. Je zou pas... vrijdags weg kunnen.’

Hij sloot zijn ogen en zweeg zo lang dat ze dacht dat hij het bewustzijn had verloren, ook al klonk zijn ademhaling nog steeds onregelmatig en moeizaam. Uiteindelijk ging hij verder.

‘Je veranderde van plan zonder mij daar iets van te vertellen. Je vloog al... op donderdagochtend naar Jamaica... en je was er uren eerder dan ik. Toen ik die avond aankwam, dacht ik dat er niemand in huis was... maar jij lag boven in bed... een dutje te doen.’ Zijn stem werd steeds zwakker. Hij spande zich tot het uiterste in om lang genoeg in leven te blijven en haar alles uit te leggen in de hoop dat ze hem toch vergiffenis zou schenken.

‘Ik had een afspraak met een paar mannen... sovjetagenten... tijdens de laatste jaren van de Sovjet-Unie, hoewel we ons dat destijds geen van allen realiseerden. Ik had een koffer vol informatie voor hen... belangrijke documenten met betrekking tot de eerste aanzet van de strategische defensie. Jij werd wakker... hoorde ons... kwam naar beneden... en kreeg genoeg te horen om te begrijpen dat ik een... een verrader was. Je kwam ineens binnenstuiven... geschokt en diep verontwaardigd... en zo kwaad als de pest. Je probeerde weg te gaan. Je was zo naïef dat je dacht dat je gewoon kon vertrekken. Maar natuurlijk konden ze je niet laten gaan. De KGB stelde me voor de keus. Jij... zou gedood moeten worden... of naar Rotenhausen worden gestuurd... om behandeld te worden.’

Zijn verslag van de gebeurtenissen in Jamaica maakte niet de minste herinnering bij haar wakker, hoewel ze wist dat hij de waarheid moest spreken. ‘Maar waarom moest Lisa’s hele leven uitgewist worden? Waarom kon Rotenhausen niet gewoon alleen de herinneringen aan wat zij... aan wat ik had gehoord verwijderen... en de rest intact laten?’

Chelgrin spuugde opnieuw bloed, meer en donkerder van kleur dan daarvoor. ‘Het is voor Rotenhausen... naar verhouding vrij gemakkelijk om... grote geheugenblokken uit te wissen. Veel moeilijker om... zich toegang te verschaffen... tot iemands brein en alleen maar... bepaalde stukjes weg te snijden. Hij wilde geen succes garanderen... tenzij hij toestemming kreeg om alles van Lisa weg te halen... en een volkomen nieuwe persoonlijkheid te creëren. Jij werd naar Japan overgeplaatst... omdat je de taal sprak... en omdat ze het onwaarschijnlijk achtten... dat je daar opgemerkt zou worden door iemand die zou beseffen dat je Lisa was.’

‘Lieve god,’ zei Joanna ontzet.

‘Ik had geen andere keus.’

‘U had best kunnen weigeren. U had met hen kunnen breken.’

‘Dan zouden ze jou gedood hebben.’

‘Zou u gewoon voor hen doorgewerkt hebben als ze mij hadden vermoord?’

‘Nee!’

‘Dan zouden ze me nooit een haar gekrenkt hebben,’ zei ze. ‘Want daar zouden ze geen steek mee opgeschoten zijn.’

‘Maar ik kon niet... ik kon niet tegen hen in opstand komen,’ zei Chelgrin zwak en verdrietig. ‘De enige manier waarop ik me van hen los had kunnen maken... was door naar de FBI te gaan... en mezelf aan te geven. Dan was ik in de gevangenis beland... en behandeld als een spion. Dan had ik alles verloren... mijn zaken, mijn investeringen, alle huizen... de auto’s... alles... echt alles.’

‘Niet alles,’ zei Joanna.

Hij knipperde met zijn ogen en keek haar niet-begrijpend aan.

‘U zou uw dochter niet hebben verloren.’

‘Je doet... zelfs geen poging... om begrip voor me op te brengen.’ Hij slaakte iets wat leek op een zucht van ergernis, die overging in een vochtig gereutel.

‘Ik begrijp het maar al te goed,’ zei ze. ‘U ging van het ene uiterste naar het andere. En in beide gevallen was er geen ruimte voor enige menselijkheid.’

Hij gaf geen antwoord.

Hij was dood. En dit keer echt.

Ze bleef naar hem kijken en zat na te denken over hoe het had kunnen zijn. Maar misschien zou er nooit iets tussen hen zijn gegroeid. Misschien was de enige Tom Chelgrin die een fatsoenlijke vader had kunnen zijn degene die in Vietnam was achtergebleven, de man wiens geblakerde botten nog steeds begraven lagen in een diep, naamloos graf.

Uiteindelijk stond ze op, liet de dode senator achter en liep terug naar de gang op de begane grond.

Daar kwam Alex haar tegemoet. Hij riep haar naam en ze vloog naar hem toe.

83

Peterson trok zich kennelijk niets aan van de lijken die door het hele huis rondslingerden en stond erop dat ze eerst een glas cognac gingen drinken. Hij liep voor Alex en Joanna uit naar de bibliotheek op de tweede verdieping, waar Alex het pistool teruggevonden had. Ze gingen in de rode leren fauteuils zitten, terwijl de dikke man driedubbele cognacs inschonk uit een kristallen karaf. Hij ging tegenover hen in een stoel zitten waar hij aan alle kanten uitpuilde en hield het cognacglas tussen zijn handen om de Rémy Martin met zijn lichaamswarmte op temperatuur te brengen.

‘Proost,’ zei Peterson. Hij hief zijn glas. ‘Op het leven.’

Alex en Joanna namen niet de moeite om met hem te klinken. Ze dronken gewoon hun cognac op... heel snel. Alex hield zijn adem in toen de Rémy in zijn kapotte lippen beet, maar hij nam toch een tweede slok.

Peterson nipte genietend van de cognac en glimlachte tevreden.

‘Wie bent u?’ vroeg Joanna.

‘Ik kom uit Maryland, beste meid. Daar handel ik in onroerend goed.’

‘Als u probeert ons voor de gek te houden...’

‘Het is echt waar,’ zei Peterson. ‘Maar natuurlijk ben ik niet alleen maar makelaar.’

‘Natuurlijk niet.’

‘Ik ben ook een Rus.’

‘Wie niet?’

‘Vroeger heette ik Anton Broskov. O, je had me moeten zien toen ik nog jong was. Heel chic. Ik was heel slank en bijzonder fit, beste meid. Echt goedgebouwd. Ik begon dik te worden vanaf de dag dat ik vanuit Vietnam naar de Verenigde Staten werd gestuurd, vanaf de dag dat ik tegenover zijn vrienden en familie net moest doen alsof ik Anson Peterson was. Eten werd voor mij de manier waarop ik de ontzettende druk kon compenseren.’

Joanna nam het laatste slokje van haar cognac. ‘De senator heeft me voor hij stierf alles verteld over de Spiegelbeeldgroep. Bent u ook een van hen?’

‘We waren met z’n twaalven,’ zei Peterson. ‘Ze hebben ons veranderd in spiegelbeelden van Amerikaanse krijgsgevangenen, Alex. En ons in hun plaats naar huis gestuurd. Ze hebben ons een metamorfose laten ondergaan... ongeveer op dezelfde manier waarop deze lieve meid in een andere persoon is veranderd.’

‘Gelul,’ zei Alex boos. ‘Jullie hebben lang niet zo veel pijn gehad als zij heeft moeten verduren. Jullie zijn niet verkracht. Jullie hebben altijd geweten wie jullie werkelijk waren en waar jullie vandaan kwamen, maar Joanna tastte in het duister.’

Ze stak haar hand uit en legde die op zijn arm. ‘Het ergste is voorbij. Jij bent bij me. Nu is alles weer in orde.’

Peterson zuchtte. ‘De bedoeling was dat we alle twaalf naar de Verenigde Staten zouden gaan en met behulp van de KGB rijk zouden worden. Een paar van ons hebben die hulp nodig gehad, de anderen niet. We hebben allemaal de top bereikt... behalve de twee die al jong zijn gestorven, een als gevolg van een ongeluk, de ander aan kanker. Moskou ging ervan uit dat rijkdom de volmaakte dekmantel was voor een agent. Wie zou een selfmade multimiljonair er ooit van verdenken dat hij deel uitmaakte van een samenzwering om het systeem dat hem zo veel succes had gebracht omver te werpen?’

‘Maar je hebt gezegd dat je aan onze kant stond,’ hielp Alex hem herinneren.

‘Dat is ook zo. Ik ben overgelopen. Al een hele tijd geleden. En ik ben niet de enige. De fanatici achter de Spiegelbeeldgroep hebben eigenlijk nooit voldoende rekening gehouden met die mogelijkheid. Als je een man toestaat om zich te onderscheiden in een kapitalistische samenleving, als je hem de kans geeft om in een dergelijke samenleving alles te bereiken wat hij wil, dan zal hij dat systeem en de mensen om hem heen na verloop van tijd dankbaar zijn. Vier van de anderen zijn ook overgelopen. Dat zou die beste Tom ook hebben gedaan, als hij de angst dat ze hem zijn miljoenen zouden afpakken had kunnen overwinnen.’

‘Overgelopen,’ zei Joanna nadenkend. ‘Dus u werkt nu voor de Verenigde Staten?’

‘Ja, voor de CIA,’ zei Peterson. ‘Al jaren geleden heb ik hun alles verteld over Tom en de anderen. Ze hoopten dat Tom, net als ik, uit vrije wil dubbelagent zou willen worden. Maar dat gebeurde niet. En in plaats van hem op te pakken, besloten ze om hem zonder zijn medeweten te gebruiken. Ze hebben die beste ouwe Tom al die jaren subtiel veranderde inlichtingen in handen gespeeld, die hij plichtsgetrouw doorgaf aan Moskou. We hebben eerst in alle stilte de communisten om de tuin geleid en daarna de onpraktische idealisten die voor hen in de plaats kwamen. In feite waren we in hoge mate verantwoordelijk voor de val van de Sovjets. Jammer genoeg kon het met Tom zo niet verder gaan.’

‘Waarom niet?’

‘Die beste Tom had het te ver geschopt in de politiek. Veel te ver. Het zat er dik in dat hij de volgende president van de Verenigde Staten zou worden. Denk je dat eens in! Met hem in het Witte Huis hadden we geen schijn van kans om welke fractie dan ook van de Russische regering bij de neus te nemen.’

‘Maar dat zou dan toch nog veel gemakkelijker gaan?’

‘Kijk, als de analisten van de geheime dienst in het Kremlin af en toe een fout ontdekten in de inlichtingen die ze hadden ontvangen van senator Chelgrin, dan gingen ze ervan uit dat zijn functie niet belangrijk genoeg was om de zuivere waarheid boven tafel te krijgen. En ze bleven gewoon vertrouwen in hem houden. Maar als hij erin slaagde om president te worden en ze zouden fouten ontdekken in de inlichtingen die president Chelgrin aan hen had doorgegeven, dan zouden ze weten dat er iets grondig mis was. Dan zouden ze op hun schreden terugkeren en alles wat hij ooit aan hen had doorgegeven opnieuw heel zorgvuldig bestuderen, en na verloop van tijd zou het tot hen doordringen dat er met al die inlichtingen was geknoeid en dat ze voor het lapje waren gehouden.’

Joanna schudde verbijsterd haar hoofd. ‘Maar wat maakt het uit als ze daar nu achter zouden komen? De Sovjet-Unie bestaat niet meer. De nieuwe machthebbers zijn allemaal vrienden van ons.’

‘Sommigen van hen zijn vrienden. Maar een deel van het oude geboefte spreekt nog steeds een woordje mee. De hele bureaucratie is er nog steeds van vergeven en ze bezetten nog steeds sleutelposities in het leger... wachtend op een kans om weer met geweld de macht te grijpen.’

‘Maar niemand gelooft toch echt dat hun dat zal lukken?’

Peterson liet de resterende cognac in zijn kristallen glas ronddraaien. ‘Je bent heel alert, beste meid. Laten we het er maar op houden... dat we hun niet alleen valse informatie hebben toegespeeld. We voeren al jarenlang een meesterlijke schertsvertoning op, die hen er ten onrechte toe heeft gedreven om een onverantwoordelijk deel van hun nationale inkomen te besteden aan onnodige militaire projecten, wat heeft geleid tot armoede en onrust bij de burgerbevolking. Bovendien hebben we ingespeeld op de paranoia die hun hele stelsel kenmerkt en hun het idee opgedrongen dat ze nog veel meer gebruik moesten maken van de goelag. En hoe meer mensen ze in het holst van de nacht naar de gevangenis sleepten, hoe meer hun fragiele stelsel ging wankelen onder de druk van de angst, de rancune en de woede van het volk.’

‘Hebben jullie hen áángemoedigd om meer mensen in werkkampen op te sluiten?’ vroeg ze ongelovig.

‘We hebben hen niet zozeer aangemoedigd, maar we hebben hun informatie toegespeeld waaruit zij meenden te moeten concluderen dat ze zich alleen op die manier staande konden houden.’

‘Wilt u zeggen dat u hen hebt laten denken dat bepaalde mensen staatsvijanden waren, terwijl ze helemaal geen spionnen of provocateurs waren? Hebt u gefingeerd bewijsmateriaal doorgegeven en onschuldige Russen tot een afschuwelijk bestaan veroordeeld, alleen maar om onrust in het land te veroorzaken?’

Peterson glimlachte. ‘Kom me nu niet aan met allerlei morele bezwaren, beste meid. We waren per slot van rekening in een oorlog verwikkeld, ook al was het een koude oorlog, en de Sovjets waren geduchte vijanden. En in een oorlog moeten nu eenmaal offers worden gebracht.’

‘En onschuldige mensen werden het slachtoffer.’

Hij haalde zijn dikke ronde schouders op. ‘Af en toe.’

‘Goeie genade.’

‘Maar nu snap je ongetwijfeld waarom we niet wilden dat de hele operatie aan het licht zou komen. Er hebben zich daar behoorlijk onverkwikkelijke zaken voorgedaan. Laten we het er maar op houden... dat het een smet zou werpen op de zege die wij volkomen terecht hebben behaald. Dus toen duidelijk werd dat Tom niet alleen een waarschijnlijke kandidaat voor het presidentschap was, maar de vrijwel zekere opvolger van de huidige stuntelaar, moest hij van het toneel verdwijnen.’

‘Waarom hebben jullie dan niet gewoon een ongeluk geënsceneerd?’ vroeg Joanna.

‘Om te beginnen zou dat bij de andere kant veel rumoer en argwaan veroorzaken. In ons beroep gaan we er in principe altijd van uit dat een ongeluk nooit is wat het schijnt.’

‘Maar waarom moest ík hem dan per se elimineren?’ vroeg Alex.

Peterson dronk zijn cognac op en ze konden hun ogen niet geloven toen hij een rolletje boterballen uit zijn zak pakte. Hij hield het Alex en Joanna voor en stopte vervolgens een snoepje in zijn mond. ‘De CIA vond dat de dood van de senator zo veel mogelijk propaganda moest opleveren. Ze besloten dat zijn status als geheim agent van de voormalige sovjet – en inmiddels Russische – geheime dienst bekendgemaakt zou worden, maar dan wel op zo’n manier dat de Russen zouden denken dat alleen Tom door de mand was gevallen en dat het netwerk van diep geïnfiltreerde Spiegelbeeldagenten nog niet ontdekt was. Ja, de koude oorlog is weliswaar voorbij en we zijn nu allemaal de beste maatjes met de Russen en huppelen hand in hand op het zorgeloze en glorieuze millennium af dat aan de horizon gloort, maar we bespioneren elkaar nog steeds, en zo zal het altijd blijven tussen machtige naties met een groot nucleair arsenaal. We willen mijn positie of die van de andere overgelopen Spiegelbeeldagenten in de Verenigde Staten niet in gevaar brengen. Als de CIA Tom Chelgrin zelf ontmaskerd had, zouden de Russen ervan overtuigd zijn dat hij onder druk alles over het Spiegelbeeldproject had verraden. Maar als een burger – zoals jij, Alex – per ongeluk achter de dubbele identiteit van Chelgrin zou komen doordat hij puur toevallig zijn lang geleden verdwenen dochter tegen het lijf liep, en als Chelgrin dan gedood zou worden voordat de CIA de kans had gehad om hem te ondervragen, dan zouden de Russen misschien denken dat het Spiegelbeeldproject nog steeds geen schade had opgelopen.’

‘Maar de senator heeft mij er alles over verteld,’ zei Joanna, ‘dus is het nu geen geheim meer.’

‘Ik zou maar net doen alsof hij je helemaal niets heeft verteld,’ raadde de dikke man haar aan. ‘Over een paar minuten ga ik weg. Wat wij graag willen, is dat jullie een halfuurtje wachten, zodat ik de tijd krijg om me uit de voeten te maken, en dan de Zwitserse politie bellen.’

‘Dan worden wij wegens moord gearresteerd,’ protesteerde Alex. ‘Of was u dat bloedbad beneden door het hoofd geschoten?’

‘Nee, jullie zullen niet gearresteerd worden als het hele verhaal aan het licht komt. Want je moet hun vertellen hoe je het verleden van Joanna hebt nagetrokken, waardoor je via Londen hier terecht bent gekomen, hoe jullie vervolgens hebben ontdekt dat ze Lisa in Joanna hebben veranderd vanwege de dingen die ze jaren geleden in Jamaica toevallig te horen kreeg en hoe je die mensen uit zelfverdediging hebt neergeschoten.’ Hij glimlachte tegen Joanna. ‘Jij moet de pers vertellen dat je vader een agent van de Sovjet-Unie was en dat hij je vlak voordat hij doodging dat hele pathetische verhaal heeft verteld. Maar je moet met geen woord reppen over de Spiegelbeeldgroep en over het feit dat er nog meer dubbelgangers rondlopen. Je moet net doen alsof je gelooft dat hij werkelijk Tom Chelgrin was, de échte Tom Chelgrin, die gewoon in Vietnam een geheime liefde opvatte voor het marxisme.’

‘En wat als ik wél over de Spiegelbeeldgroep en de andere dubbelgangers praat?’ vroeg ze.

Peterson wierp haar een bezorgde blik toe. ‘Dat zou heel onverstandig zijn. Dan zou je het belangrijkste contraspionageproject torpederen dat ooit heeft bestaan. Bepaalde mensen zouden je dat niet in dank afnemen.’

‘De CIA,’ zei Alex.

‘Onder anderen,’ zei Peterson.

‘Wilt u daarmee zeggen dat ze me zullen vermoorden als ik alles vertel?’ vroeg Joanna.

‘Ze zouden het echt betreuren als het zo ver zou komen, beste meid,’ zei Peterson.

‘Je hoeft haar niet te bedreigen,’ zei Alex.

‘Ik bedreig haar helemaal niet,’ zei Peterson verzoenend. ‘Ik heb alleen maar de onweerlegbare waarheid gesproken.’

Terwijl hij zijn lege cognacglas neerzette en voorzichtig zijn hand tegen zijn bebloede lippen drukte, vroeg Alex: ‘Wat is er in Rio met mij gebeurd?’

‘We hebben een week van je vakantie afgepakt. Net als de KGB subsidieert de CIA al heel lang een aantal gedragspsychologen en biochemici die voort hebben geborduurd op de onderzoeksresultaten van Rotenhausen. We hebben een paar van de technieken van Franz gebruikt om een programma in jou te implanteren.’

‘Vandaar dat ik op vakantie ging in Japan.’

‘Ja. Dat was bij je ingeprogrammeerd.’

‘En vandaar dat ik in Kyoto bleef logeren.’

‘Ja.’

‘En naar de Moonglow Lounge ging.’

‘Dat en nog een heleboel andere dingen hebben we je ingegeven, en ik moet zeggen dat je het programma perfect hebt uitgevoerd.’

Joanna ging op het puntje van haar stoel zitten, plotseling bekropen door een nieuwe angst. ‘Hoe gedetailleerd was dat programma?’

‘Gedetailleerd?’ vroeg de dikke man.

‘Ik bedoel... was Alex...’ Ze beet op haar lip en haalde toen diep adem. ‘Was hij geprogrammeerd om verliefd op mij te worden?’

Peterson glimlachte. ‘Nee, ik kan je verzekeren dat dat niet het geval was. Maar mijn god, ik wou dat ik daaraan had gedacht! Dat zou de perfecte garantie zijn geweest dat hij het hele programma zou afwerken.’

Alex stond op, liep naar de bar en schonk nog een glas Rémy Martin in. ‘Moskou zal zich wel afvragen waarom u niet ook bent gedood.’

‘Je moet tegen de pers en de politie zeggen dat er ook een dikke man was die is ontkomen. Dat is de enige beschrijving die je hun kunt geven. Je moet zeggen dat ik op je heb geschoten en dat je teruggeschoten hebt. Toen ik geen kogels meer had, heb je de achtervolging ingezet, maar ik had een behoorlijke voorsprong en wist in het donker te ontsnappen.’

‘En hoe verklaar ik Ursula Zaitsev?’ vroeg Alex bitter. ‘Zij was toch niet gewapend? Of mag je van de Zwitsers ongewapende vrouwen neerschieten?’

‘We stoppen het 9mm-pistool wel in haar hand. Geloof me nou maar, Alex, je draait heus niet de gevangenis in. De CIA heeft hier vrienden genoeg. Die zal ik wel inschakelen als je dat nodig mocht hebben. Maar zo ver zal het niet eens komen. Je hebt die mensen allemaal puur uit zelfverdediging gedood.’

Ze gebruikten het volgende kwartier om een verhaal in elkaar te zetten en uit hun hoofd te leren waaruit alles wat er was gebeurd verklaard kon worden zonder dat het Spiegelbeeldproject of de rol die de dikke man had gespeeld in de ondergang van de senator eraan te pas kwam.

Ten slotte stond Peterson op en rekte zich. ‘Ik kan me maar beter uit de voeten maken. Denk erom... zorg dat ik een halfuur voorsprong heb voor je de politie belt.’

84

Ze stonden in de open deur van het huis van Rotenhausen en keken toe hoe de dikke man in zijn grijze Mercedes op weg ging naar de lichtjes van het lager gelegen Sankt Moritz.

Toen Alex de deur weer sloot, keek hij Joanna aan en zei: ‘En?’

‘Ik denk dat we wel zullen moeten doen wat hij wil. Als we over Spiegelbeeld gaan praten en hun spelletje verpesten, zullen ze ons vermoorden. Daar twijfel ik geen moment aan. En dat weet jij net zo goed.’

‘Ze zullen ons toch vermoorden,’ zei Alex. ‘Ze zullen ons zelfs vermoorden als we precies doen wat ze willen. Als wij de Zwitserse politie bellen en ons verhaal doen, zullen ze ons aanvankelijk niet geloven, maar na een dag of twee, drie zullen ze ontdekken dat jouw vingerafdrukken overeenkomen met die van Lisa. En als andere dingen dan ook blijken te kloppen, zullen ze ons verhaal accepteren en ons laten gaan. Dan gaan we met hetzelfde verhaal naar de pers, precies zoals Peterson dat wil, dus zonder met een woord te reppen over Spiegelbeeld of Lyshenko. En het zal in alle kranten overal ter wereld op de voorpagina staan: senator Tom Chelgrin, de oorlogsheld, is twintig jaar lang tijdens de koude oorlog een Russische spion geweest. Groot nieuws. De voormalige leden van de KGB zullen zich op de borst kloppen en opscheppen hoe slim ze zijn geweest, en de huidige Russische regering zal net doen alsof ze zich doodschamen dat hun voorgangers zoiets hebben uitgehaald. En na een tijdje zal de heisa afnemen en kunnen wij ons gewone leven weer oppakken. Maar dan zal iemand bij de CIA zich plotseling zorgen over ons gaan maken, over dat stel burgers dat rondloopt met hun grote geheim. En dan sturen ze iemand op ons af, daar kun je donder op zeggen.’

‘Maar wat kunnen wij daar dan tegen doen?’

Daar had hij al over zitten piekeren terwijl Peterson hun had geholpen om een licht aangepaste versie van de waarheid in elkaar te zetten voor de politie. ‘Het ligt verschrikkelijk voor de hand, maar het is dé oplossing. We bellen de politie niet. We gaan gewoon weg, vertrekken vanavond of morgenochtend naar Zürich, duiken daar onder in een of ander hotel en schrijven een volledig verslag van wat er gebeurd is, de hele mikmak inclusief Spiegelbeeld en alles wat Peterson ons net heeft verteld. Daar maken we honderd kopieën van en verdelen die over honderd advocaten en banken in tien of twintig landen. We laten elke verzegelde kopie vergezeld gaan van instructies dat die naar een toonaangevende krant moet worden gestuurd, elke kopie naar een andere belangrijke krant, voor het geval wij worden vermoord – of simpelweg verdwijnen. Dan sturen we een kopie ter attentie van Peterson naar zijn makelaarskantoor in Maryland en nog een naar de directeur van de CIA, samen met een brief waarin we uitleggen wat we hebben gedaan.’

‘Denk je echt dat we daar iets mee opschieten?’

‘Het is de enige oplossing.’

Gedurende de volgende twintig minuten liepen ze snel het hele huis door om alles schoon te vegen wat ze misschien aangeraakt hadden.

In de garage vonden ze het busje waarin ze bewusteloos vanuit het hotel waren overgebracht. Hun bagage stond nog steeds achterin.

Precies een halfuur nadat Peterson was vertrokken reden ze weg bij de kliniek. De ruitenwissers zwiepten ritmisch heen en weer, alsof ze de maat sloegen voor de doden; de sneeuw koekte eraan vast en veranderde in ijs.

‘We kunnen vannacht niet door deze bergen trekken,’ zei Joanna. ‘De wegen zullen vast onbegaanbaar zijn. Waar gaan we naartoe?’

‘Naar het station,’ zei hij. ‘Misschien vertrekt er nog een trein.’

‘Waarheen?’

‘Dat maakt niet uit.’

‘Welk leven pakken we op?’

‘Ons eigen leven,’ zei hij zonder een moment te aarzelen. ‘We nemen geen valse namen aan. We slaan niet op de vlucht. We zijn ieder op onze eigen manier al lang genoeg op de vlucht geweest. Dat kunnen we geen van beiden meer opbrengen.’

‘Dat weet ik wel. Maar ik bedoelde eigenlijk... jouw leven in Chicago of dat van mij in Kyoto?’

‘Kyoto,’ zei hij. ‘We kunnen niet van jou eisen dat je weer helemaal opnieuw begint. En ik heb niets in Chicago te zoeken als jij daar niet bent. En daar komt trouwens bij dat ik écht van bigbandmuziek hou. Dat is niet iets wat ze bij me ingeprogrammeerd hebben. En ik hou van de manier waarop de sneeuw op een winterse avond als verpulverde sterren op het Gion neerdaalt. Ik hou van de zuivere klanken van de tempelklokken en van de papieren lantaarns die bij een beetje wind de schaduwen laten dansen.’

Nog geen uur later zaten ze hand in hand in een vrijwel lege wagon, terwijl de laatste trein ratelend op weg ging naar middernacht en dat uiteindelijk achter zich liet.

Nawoord

De sleutel was het eerste boek dat ik schreef onder het pseudoniem Leigh Nichols, dat ik tegenwoordig niet meer gebruik. Andere Nichols-boeken waren onder meer Schaduwvuur, Dienaren van de schemering en Het huis van de donder, die al eerder onder mijn eigen naam opnieuw zijn gepubliceerd, en nog één ander boek waarmee dat later zal gebeuren.

Net als mijn andere alter ego’s is Leigh op een tragische manier aan zijn eind gekomen. (Een tip: sla het nawoord van The Funhouse op voor het verhaal over de dood van ‘Owen West’, die ook Het masker heeft geschreven.) Vroeger vertelde ik mensen altijd dat Leigh om het leven is gekomen bij een ontploffing in een jalapeño-fabriek, waar hij ten behoeve van research rondgeleid werd. Later hield ik vol dat Leigh stierf tijdens een fatale kettingbotsing van riksja’s in Hongkong. De waarheid is uiteraard veel minder fraai. Toen hij op een avond op een cruiseschip in de Caribische Zee te veel champagne had zitten hijsen, werd Leigh Nichols onthoofd tijdens een zeldzaam ongeluk bij het limbodansen.

Het eerste Nichols-boek was bedoeld als een eerste poging om een actie-thriller-liefdesroman te schrijven tegen een achtergrond van internationale verwikkelingen, omdat ik dat soort verhalen zelf ook graag lees... als ze tenminste goed geschreven zijn. Voordat ik toestemming gaf voor de herdruk van De sleutel heb ik het boek herlezen. Hoewel veel lezers die dit boek in de loop der jaren ontdekten me hebben geschreven dat ze ervan genoten hebben, kwam ik toch tot de conclusie dat de originele versie niet zo geslaagd was als ik destijds dacht. Bovendien moest het geactualiseerd worden en aangepast aan de ontwikkelingen die in de tussentijd in de wereld hadden plaatsgevonden.

Ik ben mijn eigen strengste criticus en nog volslagen obsessief-compulsief op de koop toe, en dat is een kwalijke combinatie in een vak waarin je je werk strikt op tijd moet aanleveren. Ik was vast van plan om De sleutel slechts hier en daar te bewerken, maar zoals zo vaak het geval is, hield ik mezelf voor het lapje. Je zou verwachten dat ik na al die jaren geen greintje vertrouwen meer heb in mezelf, maar ik blijf toch altijd in mijn eigen leugens trappen. Als ik mezelf weer eens iets op de mouw probeer te spelden, zie ik in de spiegel zo’n jongehondenblik vol vertrouwen in mijn ogen dat ik in staat ben om mezelf de Brooklyn Bridge aan te smeren. Dat is me trouwens gelukt ook. Maar ik heb geen flauw idee wat ik met het geld heb gedaan dat ik mezelf heb afgezet. Ik hoop iets leuks. Maar goed, tegen de tijd dat ik klaar was met het redigeren van De sleutel tot middernacht had ik dertigduizend woorden eruit geschrapt, circa vijfduizend nieuwe woorden toegevoegd en het boek bijna zin voor zin bewerkt.

Niettemin heb ik me met succes verzet tegen de demonische neiging om een totaal nieuwe versie van het verhaal te schrijven... ook al was die door de duivel ingegeven wens zo sterk dat mijn hoofd op een gegeven moment letterlijk op mijn schouders stond rond te tollen. In weerwil van alle veranderingen is De sleutel nog grotendeels hetzelfde boek dat oorspronkelijk is verschenen. De plot en de personages zijn niet werkelijk veranderd en ik heb de stijl waarin het was geschreven ook niet aangepast, maar ik denk en hoop wel dat het verhaal nu veel vloeiender loopt en prettiger is om te lezen dan in de oorspronkelijke versie.

Qua genre of stijl lijkt De sleutel tot middernacht niet op mijn andere boeken, maar de Dean Koontz die u kent, zit wel degelijk in deze pagina’s verstopt. Ik kan het niet nalaten om de lezer in een verhaal regelmatig op het verkeerde been te zetten, en af en toe duiken er toch karakteristiek lugubere zaken op, zoals in de gedeelten waar Omi Inamura een hoofdrol speelt. En dat ondanks de opzettelijk simpel gehouden (typisch Japanse) verteltrant. Ik hoop dat die verandering van tempo u is bevallen. En denk erom: alcohol en limbo gaan niet samen.

Table of Contents

- Deel een

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24

- Deel twee

- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- 44

- Deel drie

- 45
- 46
- 47
- 48
- 49
- 50
- 51
- 52
- 53
- 54
- 55
- 56
- 57
- 58
- 59
- 60
- 61
- 62
- 63
- 64
- 65
- 66
- 67
- 68
- 69
- 70
- 71
- 72
- 73
- 74
- 75
- 76
- 77
- 78
- 79
- 80
- 81
- 82
- 83
- 84