Date: 2012-02-15 19:55:48+00:00
Keywords: General; Fantasy; Fiction
Description: Heaven Help Her. Bethany Church is an angel sent to Earth to keep dark forces at bay. Falling in love was never part of her mission, but the bond between Beth and her mortal boyfriend, Xavier Woods, is undeniably strong. But even Xavier's love, and the care of her archangel siblings, Gabriel and Ivy, can't keep Beth from being tricked into a motorcycle ride that ends up in Hell. There, the demon Jake Thorn bargains for Beth's release back to Earth. But what he asks of her will destroy her, and quite possibly, her loved ones, as well. The story that Alexandra Adornetto built in her New York Tim
Publisher: Square Fish

Alexandra Adornetto (Australië, 1992) is de dochter van twee docenten en besloot op haar dertiende dat ze schrijfster zou worden. In haar schoolvakantie sloot ze zichzelf op, schreef haar eerste roman en stuurde die naar HarperCollins. Niet lang daarna werd The Shadow Thief uitgegeven. Halo is haar internationale debuut en kwam bij verschijning direct in de bestsellerlijst van The New York Times.

Alexandra Adornetto

Hades

Voor iedereen die naar de Hel en terug is geweest

ISBN 978-94-6023-178-0

NUR 285

Oorspronkelijke titel: Hades

Oorspronkelijke uitgever: Feiwel and Friends

Vertaling: Lia Belt

Omslagontwerp: DPS design & prepress services, Amsterdam

Omslagbeeld: © 2011 Nico Jonker
e-book: Mat-Zet bv, Soest

© 2011 by Alexandra Adornetto

First published by Feiwel and Friends, an imprint of Macmillan Children’s Publishing Group. Translation rights arranged by Jill Grinberg Literary Management, LLC. All rights reserved.

© 2012 voor de Nederlandse taal: De Boekerij bv, Amsterdam

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

O Lucifer, zoon van de dageraad,
hoe diep ben je uit de hemel gevallen!

Jesaja 14:12–15

The Devil went down to Georgia, he was
lookin’ for a soul to steal.

He was in a bind, ’cos he was way behind;
he was willin’ to make a deal.

Charlie Daniels, ‘Devil Went Down to Georgia’

1

Alles goed

Toen de laatste bel ging op Bryce Hamilton, pakten Xavier en ik onze spullen bij elkaar en liepen naar buiten, het grasveld naast de school op. Volgens de weersvoorspellingen zou het een mooie middag worden, maar de zon verloor de strijd tegen de wolken en de hemel bleef troosteloos leigrijs. Af en toe brak het waterige zonnetje er even doorheen, dansten er lichtstralen over het schoolterrein en voelde ik de zonnewarmte achter in mijn nek.

‘Kom je vanavond bij ons eten?’ vroeg ik aan Xavier, terwijl ik mijn arm door de zijne haakte. ‘Gabriël maakt burrito’s.’

Xavier keek opzij en begon te lachen.

‘Wat is er zo grappig?’

‘Gewoon,’ zei hij. ‘Hoe komt het dat de engelen op schilderijen altijd de tronen in de Hemel bewaken of demonen verslaan? Waarom zie je ze nooit burrito’s staan maken in de keuken?’

‘Omdat we een naam hoog te houden hebben,’ zei ik, en ik gaf hem een por. ‘Nou, kom je?’

‘Kan niet.’ Xavier zuchtte. ‘Ik heb mijn zusje beloofd dat we samen pompoenen zouden gaan snijden.’

‘Ach ja. Ik vergeet steeds dat het bijna Halloween is.’

‘Je zou eens moeten proberen erin mee te gaan,’ zei Xavier. ‘Iedereen hier neemt het heel serieus.’

Ik wist dat hij niet overdreef. Nu al stonden er ter ere van de gelegenheid pompoenen met kaarsjes erin en gipsen grafstenen in alle voortuinen.

‘Weet ik,’ zei ik. ‘Maar ik vind het allemaal maar griezelig. Waarom zou iemand zich willen verkleden als een spook of een zombie? Het zijn net wandelende nachtmerries.’

‘Beth.’ Xavier bleef staan en pakte me bij de schouders. ‘Het is gewoon een leuke feestdag!’

Hij had gelijk. Ik moest eens ophouden zo voorzichtig te zijn. De ellende met Jake Thorn was nu zes maanden geleden en alles was perfect. De rust was wedergekeerd in Venus Cove en ik was meer dan ooit aan mijn woonplaats gehecht geraakt. Het slaperige stadje in de gemeente Sherbrooke, genesteld aan de pittoreske kust van Georgia, was mijn thuis geworden. Met de mooie balkonnetjes en sierlijke winkelgevels was de hoofdstraat zo schilderachtig dat hij op een ansichtkaart had kunnen staan. In feite ademde alles, van de bioscoop tot het oude gerechtshof, de zuidelijke charme en voornaamheid van een lang vervlogen tijd.

In het afgelopen jaar had de invloed van mijn familie zich uitgebreid en Venus Cove tot een modelstadje getransformeerd. Er gingen nu drie keer zoveel mensen als voorheen naar de kerk, de liefdadigheidsinstellingen hadden meer vrijwilligers dan ze gebruiken konden, en er was maar zo weinig misdaad dat de sheriff andere dingen moest verzinnen om zijn tijd mee te vullen. Tegenwoordig waren er alleen nog maar kleine geschillen, zoals tussen automobilisten die ruzieden over wie als eerste een vrije parkeerplek had gezien. Dat was gewoon de menselijke aard. Die kon je niet veranderen, en dat was ook niet onze taak.

Maar de beste ontwikkeling van allemaal was dat Xavier en ik nog verder naar elkaar toe waren gegroeid. Ik keek zijdelings naar hem. Hij was nog net zo adembenemend knap als altijd. Zijn stropdas hing los en hij had zijn blazer achteloos over zijn schouder hangen. Ik voelde zijn gespierde lichaam telkens even tegen me aan botsen terwijl we in de maat naast elkaar liepen. Soms zou ik ons bijna als één geheel kunnen zien.

Sinds de gewelddadige confrontatie met Jake vorig jaar was Xavier nog vaker en met meer overgave gaan sporten. Ik wist dat hij dat deed om mij beter te kunnen beschermen, maar het had wat mij betreft ook andere voordelen. Xavier had een bredere borst en een wasbordje op zijn buik gekregen. Hij was nog altijd slank en perfect geproportioneerd, maar ik kon nu zijn armspieren onder het fijne katoen van zijn overhemd zien opbollen. Ik keek naar zijn fraaie gezicht: zijn rechte neus, hoge jukbeenderen, volle lippen. In het zonlicht kreeg zijn nootbruine haar gouden strepen, en zijn amandelvormige ogen leken wel vloeibare blauwe topazen. Om zijn vinger droeg hij het geschenk dat ik hem had gegeven nadat hij me had helpen herstellen van Jakes aanval. Het was een brede zilveren ring met drie symbolen van het geloof erin gegraveerd: een vijfpuntige ster die de ster van Bethlehem vertegenwoordigde, een klaverblad ter ere van de drie personen van de Heilige Drie-eenheid en de initialen IHS, een afkorting van Ihesus, zoals de naam van Jezus in de middeleeuwen werd gespeld. Ik had voor mezelf net zo’n ring laten maken en zag ze graag als onze eigen, bijzondere versie van vriendschapsringen.

Iemand die zo veel had meegemaakt als Xavier, had misschien alle geloof in Onze Vader kunnen verliezen, maar Xavier had een sterke geest. Hij had een belofte aan ons gedaan, en ik wist dat niets hem daarvan af zou brengen.

Mijn gedachten werden onderbroken toen we op de parkeerplaats een groep vrienden van Xavier uit het waterpoloteam tegenkwamen. Ik kende sommigen van hen van naam en ving het laatste stukje van hun gesprek op.

‘Onvoorstelbaar dat Wilson het met Kay Bentley heeft gedaan,’ grinnikte een jongen die Lawson heette. Hij had nog steeds dikke ogen van wat hij het weekend ervoor dan ook had uitgespookt. Ik wist inmiddels uit ervaring dat er waarschijnlijk een vat bier en vandalisme aan te pas waren gekomen.

‘Zelf weten,’ mompelde iemand. ‘Iedereen weet dat ze meer kilometers op de teller heeft dan de antieke Chrysler van m’n vader.’

‘Dat kan me niet schelen, zolang ze het maar niet op mijn bed hebben gedaan. Dan zou ik al mijn beddengoed moeten verbranden.’

‘Maak je niet druk, man, volgens mij was het in de achtertuin.’

‘Ik was zo zat, ik herinner me er niks meer van,’ verklaarde Lawson.

‘Ik weet nog wel dat je míj probeerde te versieren,’ merkte een jongen die Wesley heette met een lijzig accent op. Hij trok een vies gezicht.

‘Het zal wel... Het was donker. Maar je had het een stuk slechter kunnen treffen.’

‘Niet grappig,’ gromde Wesley. ‘Iemand heeft een foto op Facebook gezet. Wat moet ik nou tegen Jess zeggen?’

‘Gewoon, dat je Lawsons lekkere lijf niet kon weerstaan.’ Xavier sloeg zijn vriend op de schouder terwijl hij langsliep. ‘Hij is supergespierd geworden van al die uren op de PlayStation.’

Ik lachte terwijl Xavier het portier van zijn hemelsblauwe Chevy Bel Air-cabrio opende. Ik stapte in, rekte me uit en snoof de vertrouwde geur van de leren bekleding op. Ik was nu bijna even dol op deze auto als Xavier. Hij was van het begin af aan bij ons geweest, vanaf onze eerste date in het Sweethearts Café tot de confrontatie met Jake Thorn op de begraafplaats. Hoewel ik het nooit zou toegeven, was ik de Chevy gaan zien als een auto met een heel eigen persoonlijkheid.

Xavier draaide de sleutel in het contact en de motor kwam brullend tot leven. Hij en de auto leken synchroon te bewegen, alsof ze op elkaar waren afgestemd.

‘En, heb je al een kostuum bedacht?’

‘Waarvoor?’ vroeg ik onbenullig.

Xavier schudde zijn hoofd. ‘Voor Halloween! Wel even opletten.’

‘Nog niet,’ gaf ik toe. ‘Ik denk er nog over na. Jij?’

‘Wat vind je van Batman?’ vroeg Xavier met een knipoog. ‘Ik heb altijd al een superheld willen zijn.’

‘Je wilt gewoon net doen alsof je in de Batmobile rijdt.’

Xavier glimlachte schuldbewust. ‘Verdorie! Je kent me te goed.’

Toen we aankwamen bij Byron Street nummer 15, boog Xavier zich opzij en drukte zijn lippen op de mijne. Zijn kus was zacht en teder. De buitenwereld verdween terwijl ik met hem versmolt. Zijn huid was zacht onder mijn vingers en zijn geur, fris en zuiver als de oceaanlucht, omhulde me. Het was vermengd met een vleugje van iets sterkers; een combinatie van vanille en sandelhout. Ik bewaarde een T-shirt van Xavier met zijn aftershave erop onder mijn kussen zodat ik elke avond net kon doen alsof hij bij me was. Grappig, hoe het meest dwaze gedrag ineens volkomen normaal kon lijken als je verliefd was. Ik wist dat er mensen waren die hun ogen ten hemel sloegen om Xavier en mij, maar als ze dat deden, dan gingen wij te veel in elkaar op om het te merken.

Toen Xavier wegreed bij de stoeprand, kwam ik ineens weer terug in de realiteit, als iemand die ontwaakt uit een diepe slaap.

‘Ik haal je morgenochtend op,’ riep hij met een dromerige glimlach. ‘Vaste tijd.’

Ik bleef in onze overwoekerde voortuin staan en keek hem na totdat de Chevy aan het einde van de straat rechts afsloeg en uit het zicht verdween.

Byron was nog steeds mijn toevluchtsoord, en ik trok me er graag terug. Alles was geruststellend vertrouwd, van het krakende trapje naar de veranda aan de voorkant tot de grote, luchtige kamers binnen. Het voelde als een veilige cocon, weg van de drukte van de wereld. Hoewel ik dol was op het leven als mens, moest ik toegeven dat het me soms ook beangstigde. De aarde had problemen; problemen die bijna te groot en te ingewikkeld waren om te bevatten. Als ik erover nadacht, begon mijn hoofd te tollen. En ik kreeg er een machteloos gevoel van.

Maar Ivy en Gabriël hadden gezegd dat ik mijn energie niet langer moest verspillen en me op onze missie moest concentreren. We hadden plannen om naar andere steden en dorpen in de buurt van Venus Cove te gaan om eventuele duistere krachten die daar huisden te verdrijven. We hadden nog geen idee dat die ons al zouden vinden voordat we de kans hadden om ernaar op zoek te gaan.

Het eten stond op toen ik binnenkwam. Mijn broer en zus zaten op de veranda. Ze waren elk met hun eigen activiteiten bezig; Ivy zat met haar neus in een boek en Gabriël was zeer geconcentreerd iets aan het componeren op zijn gitaar. Zijn vakkundige vingers sloegen de akkoorden zachtjes aan, en die schenen te reageren op zijn onuitgesproken bevelen.

Ik ging naar hen toe en knielde neer om mijn hond Phantom te aaien, die diep lag te slapen met zijn kop op zijn reusachtige, zijdezachte poten. Hij werd wakker toen ik hem aanraakte. Zijn zilvergrijze lichaam was nog even gestroomlijnd als altijd. Hij keek met zijn droevige, maanlichtkleurige ogen naar me op en ik stelde me voor dat ze zeggen wilden: Waar heb jij de hele dag gezeten?

Ivy lag onderuit in de hangmat, met haar goudblonde haar bijna tot aan haar middel. Het zag er schitterend uit in het licht van de ondergaande zon. Mijn zus wist niet zo goed hoe ze zich moest ontspannen in een hangmat; ze zag er te beheerst uit en deed me denken aan een mythisch wezen dat op de een of andere manier was beland in een wereld die ze niet begreep. Ze droeg een pastelblauwe jurk van mousseline en had zelfs een kanten parasol neergezet om zichzelf te beschermen tegen het afnemende zonlicht. Ongetwijfeld had ze die in een vintagewinkel gevonden en niet kunnen laten liggen.

‘Hoe kom je daaraan?’ vroeg ik lachend. ‘Volgens mij zijn die al een tijdje uit de mode.’

‘Nou, ik vind hem beeldig,’ zei Ivy, die het boek dat ze had liggen lezen neerlegde.

Ik wierp een blik op het omslag. ‘Jane Eyre?’ vroeg ik verwonderd. ‘Je weet toch wel dat dat een liefdesverhaal is?’

‘Daar ben ik me van bewust,’ zei mijn zus nuffig.

‘Je begint op mij te lijken!’ plaagde ik.

‘Ik betwijfel ten zeerste of ik ooit zo zwijmelend en raar ga doen als jij,’ antwoordde Ivy op nuchtere toon, maar haar ogen stonden speels.

Gabriël stopte met tokkelen op zijn gitaar en keek naar ons. ‘Ik denk dat niemand Bethany op dat gebied kan evenaren,’ zei hij glimlachend. Hij zette voorzichtig zijn gitaar neer, stond op en leunde tegen de balustrade om over de zee uit te kijken. Zoals altijd stond Gabe kaarsrecht. Hij had zijn witblonde haar in een paardenstaart gebonden. Met zijn staalgrijze ogen en knappe gezicht zag hij eruit als de Hemelse strijder die hij was, maar dan gekleed als mens, in een gebleekte spijkerbroek en een wijd overhemd. Zijn gezicht was open en vriendelijk. Ik was blij te zien dat Gabriël zich tegenwoordig meer ontspande. Ik had het gevoel dat mijn broer en zus minder kritisch over me waren, zich meer neerlegden bij de keuzes die ik had gemaakt.

‘Hoe komt het dat jullie altijd eerder thuis zijn dan ik?’ klaagde ik. ‘Terwijl ik met de auto ga, en jullie komen lopen!’

‘Ik heb mijn methoden,’ antwoordde mijn broer met een geheimzinnig lachje. ‘Bovendien hoef ik niet iedere twee minuten te stoppen om mijn genegenheid te uiten.’

‘Dat doen we helemaal niet!’ protesteerde ik.

Gabriël trok zijn wenkbrauw op. ‘Dus dat was niet Xaviers auto die ik twee straten van school geparkeerd zag staan?’

‘Misschien wel.’ Ik gaf nonchalant een ruk met mijn hoofd, omdat ik het verschrikkelijk vond dat hij altijd gelijk had. ‘Maar elke twee minuten is wel lichtelijk overdreven!’

Ivy’s hartvormige gezicht straalde toen ze in lachen uitbarstte. ‘O, Bethany, rustig maar. We zijn het inmiddels wel gewend dat jullie zo kleffen in het openbaar.’

‘Kléffen? Waar heb je dat gehoord?’ vroeg ik nieuwsgierig. Ik had Ivy nog nooit van die populaire woorden horen gebruiken. Haar formele manier van praten klonk anders meestal heel misplaatst in de moderne wereld.

‘Ik ga wel eens met jonge mensen om, hoor,’ zei ze. ‘Ik probeer hip te zijn.’

Gabriël en ik barstten in lachen uit.

‘In dat geval zou ik maar eens ophouden met “hip” te zeggen,’ adviseerde ik haar.

Ivy boog zich naar me toe om me liefdevol door mijn haar te woelen en veranderde van onderwerp. ‘Ik hoop dat je geen plannen hebt dit weekend.’

‘Mag Xavier komen?’ vroeg ik gretig, voordat ze zelfs maar de kans had om te vertellen wat zij en Gabe in gedachten hadden. Xavier was al lang een vast onderdeel van mijn leven geworden. Zelfs als we niet bij elkaar waren, was er bijna geen enkele activiteit of afleiding die kon voorkomen dat mijn gedachten steeds weer naar hem afdwaalden.

Gabriël sloeg nadrukkelijk zijn ogen ten hemel. ‘Als het moet.’

‘Natuurlijk moet het,’ zei ik grijnzend. ‘Dus wat is het plan?’

‘Vijfendertig kilometer verderop ligt een stadje dat Black Ridge heet,’ zei mijn broer. ‘We hebben gehoord dat ze er wat last hebben van... verstoringen.’

‘Bedoel je demonische verstoringen?’

‘Nou, er zijn in de afgelopen maand drie meisjes vermist geraakt, en een brug waar niets mis mee was, stortte ineens in, boven op het verkeer.’

Ik kromp ineen. ‘Dat klinkt als ons soort probleem. Wanneer gaan we?’

‘Zaterdag,’ zei Ivy. ‘Dus rust maar goed uit.’

2

Veel te afhankelijk

De volgende dag zaten Molly en ik met de meiden op het pleintje aan de westkant van de school, onze nieuwe favoriete hangplek.

Molly was veranderd sinds ze het jaar ervoor haar beste vriendin had verloren. Taylahs dood, veroorzaakt door Jake Thorn, had mijn familie wakker geschud. We hadden niet voorzien hoe groot Jakes macht was, tot de dag dat hij Taylahs keel doorsneed om ons iets duidelijk te maken.

Sindsdien had Molly zich steeds meer teruggetrokken uit haar oude vriendinnenclub, en uit loyaliteit was ik met haar meegegaan. Ik vond het niet erg. Ik wist dat Bryce Hamilton voor Molly nu vol pijnlijke herinneringen moest zitten en wilde haar op alle mogelijke manieren steunen. Bovendien was ons nieuwe groepje min of meer hetzelfde als het oude. Het waren meisjes die ik wel eens eerder was tegengekomen, maar waar ik nooit hecht mee was geweest. Ze kenden dezelfde mensen en roddelden over dezelfde dingen, dus het was kinderlijk eenvoudig om in hun kliek opgenomen te worden.

Er hing een gespannen sfeer in het groepje waar Taylah ooit bij had gehoord, en ik wist dat Molly zich bij hen niet meer echt op haar gemak voelde. Af en toe vielen gesprekken ineens haperend stil, zonder aanwijsbare reden. Van die stiltes waarbij je wist dat iedereen hetzelfde dacht: wat zou Taylah nu zeggen? Maar niemand had de moed om haar naam hardop uit te spreken.

Ik had het gevoel dat het voor die meisjes nooit meer zoals vroeger zou worden. Ze hadden geprobeerd te doen alsof alles weer normaal was, maar meestal had ik de indruk dat ze te erg hun best deden. Ze lachten te hard en hun grappen klonken gemaakt. Het leek wel alsof ze bij alles wat ze zeiden of deden werden herinnerd aan Taylahs afwezigheid. Taylah en Molly hadden, als zelfverklaarde experts op vele gebieden, de kern van het groepje gevormd. Nu was Taylah er niet meer, en Molly had zich helemaal teruggetrokken. De andere meisjes waren hun beide mentoren kwijt en wisten zich zonder hen geen raad.

Het viel me zwaar om hen allemaal te zien worstelen met hun verdriet; een verdriet dat ze niet konden uitspreken, uit angst voor emoties die ze niet konden beheersen. Ik wilde zo graag tegen hen zeggen dat ze de dood niet moesten zien als een einde, maar als een nieuw begin. Uitleggen dat Taylah gewoon naar een volgend bestaansniveau was overgegaan, waar ze niet gehinderd werd door de beperkingen van het lichaam. Ik wilde dat ze wisten dat Taylah nog steeds bestond, maar dat ze nu vrij was. Ik wilde hun vertellen over de Hemel en de vrede die Taylah daar zou vinden. Maar natuurlijk kon ik die kennis onmogelijk delen. Niet alleen zou ik de heiligste code van de engelen ermee schenden en onze aanwezigheid op aarde verraden, maar ik zou ook onmiddellijk voor gek worden verklaard en uit het vriendinnengroepje worden getrapt.

Onze nieuwe vriendinnen zaten op en om een paar bewerkte houten bankjes onder een stenen doorgang die ze zich hadden toegeëigend. Eén ding dat niet was veranderd, was hun territoriumdrang. Als een buitenstaander toevallig bij onze hangplek in de buurt kwam, dan bleef diegene nooit lang. De loerende, afkeurende blikken die hij of zij dan toegeworpen kreeg, waren meestal voldoende om de indringer te verdrijven.

Er rolden onheilspellend grijze wolken over ons heen, maar de meisjes gingen nooit naar binnen, behalve als het echt niet anders kon. Zoals gebruikelijk zaten ze met hun haar perfect gestyled en hun rokken opgetrokken om de zwakke zonnestralen op te vangen die achter de wolken tevoorschijn kwamen en weer verdwenen en het plein in een zacht, vlekkerig licht hulden. Ze zouden geen kans voorbij laten gaan om een kleurtje op te doen.

Het halloweenfeest dat komende vrijdag zou plaatsvinden, had iedereen opgevrolijkt en een heleboel opwinding veroorzaakt. Het feest zou worden gehouden in een verlaten landhuis even buiten de stad, dat eigendom was van de familie van Austin Knox, een leerling uit de hoogste klas. Zijn overgrootvader Thomas Knox had het huis gebouwd in 1868, een paar jaar na het einde van de Burgeroorlog. Hij was een van de stichters van het stadje geweest, en hoewel de familie Knox al jaren niet meer in het huis kwam, werd het niet gesloopt omdat het een monument was. Dus was het jarenlang leeg en onbewoond gebleven. Het was een vervallen oud landhuis met grote veranda’s aan alle kanten, omringd door niets dan akkers en een verlaten autoweg. Niemand ging er ooit in of uit, en Austin beweerde dat hij zelfs een keer de geest van zijn overgrootvader achter een raam op de bovenverdieping had gezien. Volgens Molly was het de perfecte locatie voor een feest; er kwam nooit iemand, behalve mensen die de verkeerde afslag hadden genomen, en af en toe een vrachtwagenchauffeur. Bovendien lag het zo ver van het stadje dat niemand zou klagen over het lawaai. Eerst zou het een feest voor een klein groepje worden, maar op de een of andere manier had het nieuws zich verspreid en nu praatte de hele school erover. Zelfs een paar leerlingen uit lagere klassen hadden dankzij goede connecties een uitnodiging weten te bemachtigen.

Ik zat naast Molly, die haar rossige haar in een losse knot boven op haar hoofd had gedraaid. Zonder make-up had ze het gezicht van een porseleinen pop, met grote, hemelsblauwe ogen en roze lippen. Een beetje lipgloss kon ze niet missen, maar verder had ze alles afgezworen in haar pogingen om de gunst van Gabriël te winnen. Ik had verwacht dat ze intussen wel over de hopeloze verliefdheid op mijn broer heen zou zijn, maar tot nu toe leken haar gevoelens voor hem zich alleen maar te hebben verdiept.

Ik vond Molly mooier zonder make-up; nu zag ze er zo oud uit als ze was, in plaats van tien jaar ouder.

‘Ik ga als ondeugend schoolmeisje,’ kondigde Abigail aan.

‘Met andere woorden, je gaat als jezelf?’ vroeg Molly snuivend.

‘Laat jouw geweldige idee dan maar es horen...’

‘Ik ga als Tinkelbel.’

‘Wie?’

‘Dat elfje uit Peter Pan.’

‘Dat is niet eerlijk,’ klaagde Madison. ‘We hadden afgesproken om allemaal als Playboy-bunny te gaan!’

‘Bunny’s zijn afgezaagd.’ Molly gaf een ruk met haar hoofd. ‘En dellerig.’

‘Sorry dat ik het vraag,’ onderbrak ik hen, ‘maar moeten onze kostuums eigenlijk niet eng zijn?’

‘O, Bethie,’ verzuchtte Savannah. ‘Hebben we je dan niks geleerd?’

Ik glimlachte schaapachtig. ‘Help me even herinneren.’

‘Eigenlijk is dat hele feest gewoon één enorme...’ begon Hallie.

‘Laten we het er maar op houden dat het een kans is om weer eens met de andere sekse om te gaan,’ viel Molly haar met een scherpe blik in de rede. ‘Je kostuum moet eng én sexy zijn.’

‘Wisten jullie dat Halloween vroeger om Samhain draaide?’ zei ik. ‘De mensen waren er echt bang voor.’

‘Wie is Sam Hen?’ Hallie keek me niet-begrijpend aan.

‘Niet wie... wat,’ legde ik uit. ‘Het is in elke cultuur anders, maar over het algemeen geloven de mensen dat het de enige nacht van het jaar is waarin de wereld van de doden samenkomt met de wereld van de levenden; wanneer de doden zich tussen ons kunnen begeven en bezit van onze lichamen kunnen nemen. Vroeger verkleedden de mensen zich om ze te misleiden, zodat de doden bij hen uit de buurt zouden blijven.’

De groep staarde me met hernieuwd respect aan.

‘O, god, Bethie.’ Savannah huiverde. ‘Fijn dat je ons even bang maakt.’

‘Weet je nog, die seance die we hebben gehouden toen we in de zevende klas zaten?’ vroeg Abigail. De anderen knikten enthousiast bij de herinnering aan die gebeurtenis.

‘De wát?’ sputterde ik, amper in staat mijn ongeloof te verbergen.

‘Een seance, dat is...’

‘Ik wéét wat het is,’ kapte ik haar af. ‘Maar je moet niet rotzooien met dat soort dingen.’

‘Ik zei het toch, Abby!’ riep Hallie. ‘Ik zei toch dat het gevaarlijk was? Weet je nog die deur die ineens dichtsloeg?’

‘Ja, omdat je moeder hem dichtgooide,’ kaatste Madison terug.

‘Dat kan niet. Ze lag al die tijd in bed te slapen.’

‘Het zal wel. Ik vind eigenlijk dat we het vrijdag nog eens moeten proberen.’ Abigail wiebelde suggestief met haar wenkbrauwen. ‘Wat zeggen jullie ervan, meiden? Wie doet er mee?’

‘Ik niet,’ zei ik overtuigd. ‘Vergeet ’t maar.’

Te zien aan de blikken die ze uitwisselden, waren ze niet overtuigd door mijn weigering.

‘Ze zijn zo kinderachtig,’ klaagde ik tegen Xavier toen we samen naar ons lesuur Frans liepen. Deuren knalden dicht, mededelingen galmden door de intercom en om ons heen werd druk gekletst, maar Xavier en ik waren ondergedompeld in onze eigen wereld. ‘Ze willen een seance houden en zich verkleden als bunny’s.’

‘Wat voor bunny’s?’ vroeg hij argwanend.

‘Playboy, dacht ik. Wat dat ook betekent.’

‘Dat kan ik wel geloven.’ Xavier lachte. ‘Maar laat je niet overhalen om iets te doen waar je je niet prettig bij voelt.’

‘Het zijn mijn vriendinnen.’

‘Nou en?’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Als je vriendinnen van een brug springen, doe jij het toch ook niet?’

‘Waarom zouden ze van een brug springen?’ vroeg ik geschrokken. ‘Heeft iemand soms problemen thuis?’

Xavier lachte. ‘Het is maar een gezegde.’

‘Het is achterlijk,’ zei ik. ‘Denk je dat ik als engel moet gaan? Zoals in de filmversie van Romeo en Julia?’

‘Daar zou wel een zekere ironie in zitten,’ zei Xavier grijnzend. ‘Een engel verkleed als mens verkleed als engel. Dat bevalt me wel.’

Meneer Collins keek ons boos aan toen we binnenkwamen en ons plekje opzochten. Hij scheen het niet te kunnen hebben dat we zo close waren, en onwillekeurig vroeg ik me af of zijn drie mislukte huwelijken hem misschien een beetje afgestompt hadden gemaakt ten opzichte van de liefde.

‘Ik hoop dat jullie twee vandaag lang genoeg uit je bel van verliefdheid komen om iets te leren,’ zei hij snijdend, en de anderen in de klas grinnikten. Beschaamd liet ik mijn hoofd zakken om geen oogcontact met hen te maken.

‘Dat komt wel goed, meneer,’ antwoordde Xavier. ‘Die bel is zo ontworpen dat we ook aan de binnenkant lesstof tot ons kunnen nemen.’

‘Heel amusant, Woods,’ zei meneer Collins. ‘Maar de klas is niet de aangewezen plek voor romantiek. Als het allemaal in een tranendal eindigt, zullen je cijfers eronder lijden. L’amour est comme un sablier, avec le coeur remplir le vide du cerveau.’

Ik herkende het citaat van de Franse schrijver Jules Renard. De vertaling luidde: ‘Liefde is als een zandloper: het hart wordt gevuld terwijl de hersenen leeglopen.’ Ik stoorde me aan zijn zelfingenomen overtuiging, alsof hij zeker wist dat onze relatie gedoemd was. Ik deed mijn mond al open om te protesteren, maar Xavier raakte onder tafel mijn hand aan en boog zich naar me toe om in mijn oor te fluisteren.

‘Het lijkt me geen goed idee om de leraren die onze proefwerken nakijken een grote mond te geven.’

Hij wendde zich weer tot meneer Collins en zette zijn meest volwassen stem op. ‘We begrijpen het, meneer. Bedankt voor uw bezorgdheid.’

Collins leek tevreden en ging verder met het schrijven van subjunctieven op het bord. Ik kon het niet laten mijn tong uit te steken tegen zijn rug.

Hallie en Savannah, die samen met mij Frans hadden, haalden me in bij de kluisjes. Vriendschappelijk haakten ze hun armen door de mijne.

‘Wat heb jij nu?’ vroeg Hallie.

‘Wiskunde,’ antwoordde ik argwanend. ‘Hoezo?’

‘Perfect,’ zei Savannah. ‘Loop even mee.’

‘Is er iets?’

‘We willen alleen maar even met je praten. Je weet wel, meiden onder elkaar.’

‘Oké,’ zei ik langzaam, hoewel ik mijn hersens pijnigde over wat ik kon hebben gedaan om deze merkwaardige bemoeienis over me af te roepen. ‘Waarover?’

‘Over jou en Xavier,’ zei Hallie ineens. ‘Luister, je zult het niet leuk vinden om dit te horen, maar we zijn je vriendinnen en we maken ons zorgen om je.’

‘Waarom?’

‘Het is gewoon niet gezond meer, hoeveel jullie met elkaar omgaan,’ zei Hallie deskundig.

‘Ja,’ vulde Savannah aan. ‘Jullie lijken wel een Siamese tweeling of zoiets. Ik zie jullie nooit zonder elkaar. Overal waar Xavier is, daar ben jij ook. Overal waar jij bent, daar is hij... gewoon áltijd.’

‘Is dat dan erg?’ vroeg ik. ‘Hij is mijn vriendje; ik wíl bij hem zijn.’

‘Natuurlijk wil je dat, maar het is te veel. Jullie hebben een beetje áfstand nodig.’ Hallie benadrukte het woord ‘afstand’ alsof het een medische term was.

‘Waarom?’ Ik keek hen weifelend aan en vroeg me af of Molly hen hiertoe had aangezet of dat het echt hun eigen mening was. Ik was al de hele zomer met deze meisjes bevriend, maar vond het eigenlijk nog een beetje vroeg voor relatieadvies. Aan de andere kant, ik was nog geen jaar een tiener. Ergens had ik het gevoel dat ik overgeleverd was aan de genade van hun ervaring. Ja, Xavier en ik waren close, dat zag iedereen. De vraag was: waren we onnatuurlijk close? Het vóélde niet ongezond, als je naging wat we samen allemaal hadden meegemaakt. Al mochten die meisjes natuurlijk nooit iets over onze strijd te horen krijgen.

‘Het is een bewezen feit,’ verbrak Savannah mijn gedachtegang. ‘Ik kan het je laten zien.’ Ze rommelde in haar tas en rukte er een stukgelezen tijdschrift uit, de Seventeen. ‘We hebben een quiz voor je gevonden.’

Ze sloeg de glossy open bij een bladzijde met een ezelsoor. Op de tekening was een jong stel te zien, in stoelen die met de rug naar elkaar toe stonden, maar ze waren aan elkaar gebonden met kettingen om hun middel en enkels. Ze keken nogal verward en wanhopig. De quiz heette: ‘Ben je te afhankelijk in je relatie?’

‘Zo erg is het bij ons niet,’ protesteerde ik. ‘Het gaat om hoe we ons voelen, niet om hoe vaak we bij elkaar zijn. Bovendien denk ik niet dat een quiz in een tijdschrift gevoelens kan meten.’

‘Seventeen geeft behoorlijk betrouwbare adviezen...’ begon Savannah verhit.

‘Oké, dan doe je die quiz niet,’ viel Hallie haar in de rede. ‘Beantwoord alleen een paar vragen, goed?’

‘Roep maar,’ zei ik.

‘Wat is je favoriete footballteam?’

‘Dallas Cowboys,’ antwoordde ik zonder aarzeling.

‘En waarom?’ vroeg Hallie.

‘Omdat het Xaviers favoriete team is.’

‘Aha,’ zei Hallie wijs. ‘En wanneer heb je voor het laatst iets zonder Xavier gedaan?’ Ik vond het helemaal niet prettig dat ze klonk als de aanklager in een rechtszaak.

‘Ik doe zoveel zonder Xavier,’ zei ik achteloos.

‘O ja? Waar is hij dan nu?’

‘Hij heeft EHBO-les in de gymzaal,’ zei ik vrolijk. ‘Ze leren reanimeren, maar dat heeft hij al gehad in de negende klas tijdens een cursus veiligheid op het water.’

‘Juist, ja,’ zei Savannah. ‘En wat doet hij in de lunchpauze?’

‘Dan heeft hij een waterpolovergadering,’ antwoordde ik. ‘Ze hebben een nieuweling die Xav wil trainen voor de verdediging.’

‘En tijdens het eten?’

‘Hij komt bij ons, spareribs eten.’

‘Sinds wanneer hou jij van spareribs?’ De meisjes trokken hun wenkbrauwen op.

‘Xavier houdt ervan.’

‘Precies wat ik bedoel dus.’ Hallie sloeg haar handen voor haar gezicht.

‘Oké, misschien zien we elkaar inderdaad een beetje vaak,’ zei ik knorrig, ‘maar wat is daar mis mee?’

‘Het is niet normaal, dat is wat er mis mee is,’ verklaarde Savannah, die elk woord heel nadrukkelijk uitsprak. ‘Je vriendinnen zijn net zo belangrijk. Het lijkt wel alsof wij er voor jou helemaal niet meer toe doen. Alle meiden zien het zo, zelfs Molly.’

Ik bleef staan. Eindelijk klaarde de mist op en werd het doel van dit gesprek me duidelijk. De meiden voelden zich verwaarloosd. Goed, het kwam inderdaad vaak voor dat ik hun uitnodiging om uit te gaan afwimpelde om bij Xavier te kunnen zijn. Ik had altijd gedacht dat ik gewoon liever rustig bij mijn familie was, maar misschien was ik zonder het te beseffen wel bot geweest. Maar ik stelde prijs op hun vriendschap en zwoer ter plekke dat ik meer rekening met hen zou houden.

‘Sorry,’ zei ik. ‘Bedankt dat jullie zo eerlijk zijn. Ik beloof dat ik mijn leven zal beteren.’

‘Geweldig.’ Hallie straalde. ‘Nou, dan kun je beginnen met meedoen aan ons meidenevenement tijdens het halloweenfeest.’

‘Natuurlijk,’ beloofde ik, omdat ik het graag goed wilde maken. ‘Leuk. Wat gaan we doen?’ Al voor ik die vraag had uitgesproken, kreeg ik het gevoel dat ik op het punt stond in een valstrik te trappen.

‘We gaan communiceren met de doden, weet je nog?’ zei Savannah. ‘Zonder jongens erbij.’

‘Een seance,’ zei Hallie opgetogen. ‘Is dat niet gaaf?’

‘Ja, gaaf,’ antwoordde ik vlak. Ik kon meer dan genoeg woorden verzinnen om te beschrijven wat ze van plan waren, maar ‘gaaf’ hoorde daar niet bij.

3

Onheilige nacht

Het werd sneller vrijdag dan ik had verwacht. Ik keek niet bepaald uit naar het halloweenfeest. Ik was liever een avondje thuisgebleven met Xavier, maar het leek me niet eerlijk om hem mijn kluizenaarschap op te dringen.

Gabriël schudde verbaasd zijn hoofd toen hij mijn kostuum zag, dat bestond uit een witsatijnen kokerjurk, gladiatorsandalen die ik van Molly had geleend en een paar pluizige kunststof vleugeltjes die ik bij de plaatselijke feestwinkel had gehuurd. Ik was een parodie op mezelf, en Gabriël, zoals ik al had verwacht, was niet onder de indruk. In zijn ogen was het vast een soort heiligschennis.

‘Een beetje voor de hand liggend, vind je niet?’ vroeg hij droogjes.

‘Helemaal niet,’ antwoordde ik. ‘Als iemand al vermoedde dat we bovenmenselijk waren, dan zet dit ze wel op een dwaalspoor.’

‘Bethany, je bent een boodschapper van de Heer, geen detective in een slechte spionagefilm,’ zei Gabriël. ‘Probeer dat te onthouden.’

‘Wil je dat ik iets anders aantrek?’ Ik zuchtte.

‘Nee, dat wil hij niet,’ zei Ivy, die me een klopje op mijn hand gaf. ‘Je kostuum is prachtig. Het is immers maar een schoolfeest.’ Ze keek Gabriël nadrukkelijk aan, met de bedoeling een einde te maken aan de discussie. Gabriël haalde zijn schouders op. Ook al liep hij hele dagen vermomd als muziekleraar op Bryce Hamilton rond, kennelijk gingen de eigenaardigheden van de tienerwereld hem boven de pet.

Toen Xavier aankwam, was hij gekleed als cowboy in een gebleekte spijkerbroek, beige laarzen en een ruitjesoverhemd. Hij droeg zelfs een leren cowboyhoed.

‘Je snoep of je leven,’ zei hij grijnzend.

‘Niet rot bedoeld, maar je lijkt voor geen meter op Batman.’

‘U hoeft niet vervelend te gaan doen, ma’am,’ zei Xavier met een zwaar Texaans accent. ‘Bent u klaar om te gaan? De huifkar staat voor.’

Ik lachte. ‘Dit hou je zeker de hele avond vol?’

‘Waarschijnlijk wel,’ zei Xavier. ‘En ik maak je gek van verlangen, of niet?’ Mijn broer hoestte om ons eraan te herinneren dat hij erbij stond. Hij voelde zich altijd onbehaaglijk bij overduidelijke tekenen van genegenheid.

‘Kom niet te laat thuis,’ zei Ivy. ‘We vertrekken morgenochtend vroeg naar Black Ridge.’

‘Maak je geen zorgen,’ beloofde Xavier. ‘Ik zorg dat ze thuis is vóór de klok twaalf uur slaat.’

Gabriël schudde zijn hoofd. ‘Moeten jullie nu echt alle bestaande clichés bevestigen?’

Xavier en ik keken elkaar grijnzend aan. ‘Ja,’ antwoordden we allebei.

Het was een half uur rijden naar het oude, verlaten landhuis. Op de donkere weg zagen we overal de koplampen van auto’s met andere feestgangers, en om ons heen lag niets dan open akkerland. We waren vreemd uitgelaten die avond. Het was een raar gevoel, alsof de hele wereld aan de leerlingen van Bryce Hamilton toebehoorde.

Dit feest markeerde het einde van een tijdperk voor ons, en daar hadden we gemengde gevoelens bij. We stonden allemaal op het punt ons diploma te halen en onze toekomst te gaan vormgeven. Het was het begin van een nieuw leven, en hoewel we hoopten dat het vol belofte zou zijn, kregen we toch ook een nostalgisch gevoel om alles wat we zouden achterlaten. Het leven aan de universiteit, met alle bijbehorende onafhankelijkheid, lag vlak achter de horizon. Straks zouden vriendschappen beproefd worden door grote afstanden, en sommige relaties zouden dat niet overleven.

De nachthemel leek nog onmetelijker dan anders en tussen flarden bewolking hing een volle maan. Onderweg keek ik vanuit mijn ooghoeken naar Xavier. Hij leek zo op zijn gemak achter het stuur van de Chevy. Zijn gezicht was helemaal ontspannen. We reden heel rustig, en hij stuurde met één hand. Het maanlicht viel door de ruiten naar binnen en verlichtte hem. Hij keek me aan, en schaduwen dansten over zijn symmetrische gezicht.

‘Waar denk je aan, schat?’ vroeg hij.

‘Alleen maar dat ik iets veel beters zou kunnen krijgen dan een cowboy,’ plaagde ik.

‘Je speelt wel gevaarlijk spel vanavond,’ zei Xavier zogenaamd serieus. ‘Ik ben een cowboy onder hoogspanning!’

Ik lachte, hoewel ik de verwijzing niet helemaal snapte. Ik had hem wel om uitleg kunnen vragen, maar het enige wat belangrijk was, was dat we bij elkaar waren. Wat maakte het uit als me af en toe een grap ontging? Het maakte wat wij hadden alleen maar intrigerender.

We reden de kronkelende, overwoekerde oprit op en volgden een gebutste oude pick-uptruck vol jongens uit de hoogste klas die zich het ‘wolvenroedel’ noemden. Ik wist niet zeker wat dat betekende, maar ze droegen allemaal een kakikleurige bandana en hadden zwarte strepen oorlogsverf op hun borst en gezicht.

‘Ze grijpen elk excuus aan om hun shirt uit te doen,’ grapte Xavier.

De jongens hingen onderuitgezakt in de laadbak van de truck, kettingrokend terwijl ze een vaatje bier leegdronken. Toen de truck eenmaal geparkeerd was, huilden ze als wolven, sprongen eruit en stormden op het huis af. Een van hen bleef onderweg staan om over te geven in de struiken. Toen hij de inhoud van zijn maag kwijt was, kwam hij overeind en rende gewoon verder.

Het huis zelf paste perfect in de halloweensfeer. Het was oud en vervallen, met een krakende veranda langs de hele voorkant. Het huis moest nodig eens geschilderd worden. De van oorsprong witte verf was gebarsten en bladderde af, onthulde grauwe planken en gaf het pand een sfeer van verwaarlozing.

Austin moest de hulp hebben ingeroepen van vriendinnen om de boel te versieren, want de veranda was stralend verlicht met fakkels en uitgeholde pompoenen met kaarsjes erin, maar de ramen op de bovenverdiepingen waren donker. Verder was er geen spoor van de beschaving te zien. Als er al buren waren, dan woonden die te ver weg. Ik begreep nu waarom dit huis was gekozen als feestlocatie. We konden zo veel lawaai maken als we wilden, en niemand zou ons horen. Die gedachte gaf me een onbehaaglijk gevoel. Het enige wat het huis scheidde van de autoweg, was een half ingestort hek dat betere tijden had gekend. Ik zag een vogelverschrikker op een stok midden in de tuin staan, ongeveer honderd meter van ons af. Het lichaam hing slap en het hoofd bungelde spookachtig opzij.

‘Wat een eng ding,’ fluisterde ik, terwijl ik dicht naar Xavier toe kroop. ‘Hij ziet er zo echt uit.’

Hij sloeg een sterke arm om me heen. ‘Maak je geen zorgen,’ zei hij. ‘Hij gaat alleen achter meisjes aan die hun vriendjes niet weten te waarderen.’

Ik gaf hem een speelse por in zijn ribben. ‘Dat is niet grappig! Trouwens, de meiden vinden het gezonder als we wat minder vaak met elkaar optrekken.’

‘Nou, daar ben ik het niet mee eens.’ Xavier trok me naar zich toe.

‘Alleen maar omdat je zo veel aandacht nodig hebt!’

‘Kijk maar uit, volgens mij kan die vogelverschrikker je horen...’

Binnen was het al vol met gasten. Het huis had zo lang leeggestaan dat de stroom was afgesloten, dus de hele boel werd verlicht met lantaarns en kaarsen. Links bevond zich een gebogen trap. Het was duidelijk dat Austins ouders het huis in verval hadden laten raken, want de trap zag er hier en daar versleten en vermolmd uit. Iemand had op elke tree een kaars gezet, en nu droop het kaarsvet omlaag en vormde plasjes op de houten planken, als glazuur. Langs de brede gang lagen nog meer kamers. Ik wist dat die waarschijnlijk bezet werden door dronken stelletjes, maar toch was de duisternis onrustbarend. We liepen de gang door, persten ons langs lichamen die waren uitgedost in allerlei kostuums. Sommigen hadden kosten noch moeite gespaard. Ik ving glimpen op van vampiertanden, duivelshoorns en een heleboel nepbloed.

Een heel lange persoon gekleed als Magere Hein schreed langs, met zijn gezicht geheel verborgen onder een kap. Ik zag Alice in Wonderland (de zombieversie), Lappen Lijs, Edward Scissorhands en een Hannibal Lecter-masker.

Ik greep Xaviers hand stevig vast. Ik wilde zijn avond niet verknallen, maar ik vond het allemaal een beetje onthutsend. Het was net alsof alle personages uit griezelverhalen plotseling tot leven waren gekomen. Het enige wat het een beetje minder spookachtig maakte, was het constante geroezemoes van geklets en gelach. Iemand schakelde een iPod-dock in, en plotseling werd het huis gevuld met zulke luide muziek dat de stoffige kroonluchter aan het plafond ervan schudde.

We zochten ons een weg door de drukte en troffen Molly en de meisjes in de woonkamer, genesteld in een hoekje op een verschoten oud kleed. De salontafel voor hen stond al vol borrelglazen en halflege flessen wodka. Molly had zich aan haar oorspronkelijke idee gehouden en was gekomen als Tinkelbel, in een groen jurkje met een gerafelde zoom, balletschoentjes en een paar elfenvleugels. Maar ze had haar accessoires heel nauwgezet op het halloweenthema afgestemd. Ze droeg zilveren kettinkjes om haar polsen en enkels en haar gezicht en lichaam waren besmeurd met nepbloed en vuil. Er stak een plastic dolk uit haar borst.

Zelfs Xavier leek onder de indruk, en zijn opgetrokken wenkbrauwen wezen erop dat hij haar kostuum goedkeurde. ‘Gothic Tinkelbel. Goeie poging, Molls,’ complimenteerde hij haar.

We gingen op de bank naast Madison zitten, die zoals aangekondigd was gekomen als Playboy-bunny in een zwart korset, met een donzige staart en een paar witte konijnenoren. Haar make-up was uitgelopen, zodat het leek alsof ze aan elke kant een blauw oog had. Ze gooide nog een shot wodka achterover en zette met een felle klap het lege glas op tafel.

‘Waardeloos,’ zei ze met dubbele tong toen we ons naast haar persten. ‘Die kostuums van jullie zijn ruk!’

‘Wat is er mis mee?’ vroeg Xavier, maar hij klonk alsof hij geen zier om haar mening gaf en het puur uit beleefdheid vroeg.

‘Jij lijkt Woody uit Toy Story wel,’ zei Madison, die plotseling de slappe lach kreeg. ‘En, Beth, toe nou! Je had minstens als een Charlie’s Angel kunnen komen. Er is helemaal niks engs aan jullie.’

‘Jouw outfit is ook niet bepaald angstaanjagend,’ zei Molly om ons te verdedigen.

‘Dat zou ik nog maar niet te gauw zeggen,’ zei Xavier. Ik verborg een glimlach achter mijn hand. Xavier had Madison nooit erg gemogen. Ze dronk en rookte te veel en gaf altijd haar mening als niemand erop zat te wachten.

‘Kop dicht, Woody,’ zei Madison lijzig.

‘Volgens mij kun je beter even stoppen met die shotjes,’ raadde Xavier haar aan.

‘Moet jij geen rodeo gaan organiseren of zoiets?’

Xavier sprong op, afgeleid door de leden van zijn waterpoloteam, die hun aankomst aan alle aanwezigen kenbaar maakten door een collectieve, langgerekte strijdkreet te slaken. Ik hoorde dat ze Xavier begroetten in de gang.

‘Hé, man!’

‘Gast, wat moet die outfit voorstellen?’

‘Heeft Beth je daarin gehesen?’

‘Man, zit jij even onder de plak!’ Een van hen sprong als een aap op Xaviers rug en werkte hem speels tegen de grond.

‘Ga van me af!’

‘Jie-haa!’

Er klonk nog meer luid gelach, en het gestommel van een vriendschappelijke worsteling. Toen Xavier weer opdook, was hij ontdaan van alles behalve zijn spijkerbroek. Zijn haar, dat hij netjes naar achteren droeg toen we binnenkwamen, zat nu in de war.

Hij haalde zijn schouders naar me op, alsof hij wilde zeggen dat hij niet aansprakelijk was voor het gedrag van zijn gestoorde vrienden, en trok een strak zwart T-shirt aan dat een van de jongens hem toegooide.

‘Gaat het wel, beertje van me?’ vroeg ik, terwijl ik beschermend mijn hand uitstak om zijn haar goed te doen. Ik vond het niet prettig als zijn vrienden zo ruw deden. Mijn aandacht zorgde voor wat opgetrokken wenkbrauwen bij zijn vrienden.

‘Beth.’ Xavier legde zijn hand op mijn schouder. ‘Zo moet je me niet steeds noemen in het openbaar.’

‘Sorry,’ zei ik schaapachtig.

Xavier lachte. ‘Kom mee, we gaan iets te drinken halen.’

Toen we een biertje voor Xavier en wat fris voor mij hadden gehaald, liepen we naar de veranda aan de achterkant van het huis en gingen op de diepe zitbank zitten die iemand naar buiten had gesleept. Roze en groene papieren lampions hingen in de takken en hulden de verdorde achtertuin in een zacht licht. Daarachter strekten akkers zich uit tot aan de rand van een dicht, donker bos.

Op het feestgedruis achter ons na was het een rustige, vredige avond. Een roestige tractor stond vergeten in het hoge gras. Ik zat net te denken hoe pittoresk het eruitzag, als een schilderij uit een vergeten tijd, toen een kanten stuk ondergoed door het zijraam naar beneden dwarrelde en aan onze voeten belandde. Ik bloosde hevig toen ik besefte dat er een stelletje binnen was, en dat ze niet in een diep en betekenisvol gesprek verwikkeld waren.

Snel wendde ik mijn blik af en probeerde me voor te stellen hoe het huis eruit moest hebben gezien voordat de familie Knox het in verval had laten raken. Het moest groots en schitterend zijn geweest in de tijd toen meisjes nog chaperonnes hadden en dansen bestond uit een sierlijke wals die op een vleugel werd gespeeld, heel anders dan het gedraai en gewrijf met heupen dat nu binnen gaande was. De sociale bijeenkomsten van toen waren stijlvol en tam vergeleken met de chaos die vanavond in dit oude huis regeerde. Ik stelde me een man in een pandjesjas voor, die een buiging maakte voor een vrouw in een lange jurk. Ze waren op deze veranda, hoewel die er in mijn verbeelding nieuw uitzag en er kamperfoelie om de ouderwetse palen groeide. Voor mijn geestesoog zag ik een nachthemel vol sterren, en de dubbele deuren die wijd openstonden zodat de muziek de nacht in sijpelde.

‘Halloween is klote.’ Ben Carter uit mijn literatuurles verbrak mijn mijmeringen toen hij zich met een plof naast ons op de bank liet vallen. Ik wilde wel iets terugzeggen, maar Xaviers sterke arm lag om me heen en maakte het moeilijk om me nog op iets anders te concentreren. Vanuit mijn ooghoek zag ik zijn hand losjes over mijn schouder hangen. Ik genoot ervan om hem de zilveren vriendschapsring te zien dragen; een teken dat hij bezet was, beschikbaar voor niemand behalve mij. Eigenlijk leek die ring niet te passen bij een achttienjarige jongen die zo knap en populair was. Iedereen die hem voor het eerst ontmoette, zou één blik werpen op zijn perfecte lichaam, zijn koele turkooizen ogen, die charmante glimlach, de lok lichtbruin haar die over zijn voorhoofd viel, en weten dat hij elk meisje kon krijgen dat hij maar wilde.

Ze zouden gewoon aannemen dat hij net als elke normale tienerjongen genoot van de voordelen van jong en aantrekkelijk zijn. Alleen goede vrienden wisten dat Xavier volledig toegewijd was aan mij. Niet alleen was hij adembenemend om te zien, hij was ook een leidersfiguur, en iedereen keek tegen hem op en respecteerde hem.

Ik hield van hem en bewonderde hem, maar toch kon ik nog niet helemaal geloven dat hij van mij was. Ik kon me niet voorstellen dat ik zo veel geluk had. Soms was ik bang dat het een droom was en dat hij, als ik niet oplette, misschien zou vervagen. Maar hij zat nog steeds naast me, stevig en solide.

Hij reageerde op Bens opmerking toen het hem duidelijk werd dat ik met mijn gedachten heel ergens anders was. ‘Rustig, Carter, het is een feestje,’ zei hij lachend.

‘Waar is je kostuum?’ vroeg ik, terwijl ik mezelf terugdwong in de realiteit.

‘Ik doe niet aan verkleedpartijtjes,’ zei Ben cynisch. Ben was het soort jongen dat alles kinderlijk en beneden zijn waardigheid vond. Hij wist zijn minachtende, superieure houding te bewaren door nergens aan mee te doen. Maar evengoed kwam hij altijd opdagen, voor het geval hij anders misschien iets zou missen. ‘God, ik word misselijk van ze.’ Hij trok walgend zijn neus op toen hij het kanten ondergoed op de grond zag liggen. ‘Ik hoop dat ik nooit zo gek op iemand word dat ik instem met seks in een tractor.’

‘Dat van die tractor weet ik niet,’ plaagde ik. ‘Maar ik durf te wedden dat je op een dag verliefd wordt, en dat je daar dan helemaal niks tegen kunt doen.’

‘Vergeet ’t maar.’ Ben rekte zich uit, strekte zijn armen boven zijn hoofd en sloot zijn ogen. ‘Ik ben te verbitterd en afgestompt.’

‘Ik kan proberen iets voor je te regelen met een van mijn vriendinnen,’ bood ik aan. Ik vond koppelen wel een leuk idee en was vrij overtuigd van mijn vaardigheden op dat gebied. ‘Wat dacht je van Abby? Ze is single en knap en ze zou niet al te veeleisend zijn.’

‘Goeie god, alsjeblieft niet,’ zei Ben. ‘Dat moet wel de slechtste match in de geschiedenis zijn.’

‘Pardon?’ Bens gebrek aan vertrouwen in mijn deskundigheid was teleurstellend.

‘Echt niet.’ Ben snoof. ‘Mijn besluit staat vast. Ik laat me niet koppelen aan een cola drinkende, stilettohakken dragende bimbo. We zouden elkaar niks te zeggen hebben, behalve “doei”.’

‘Fijn om te weten dat je zo’n hoge dunk hebt van mijn vriendinnen,’ zei ik boos. ‘Denk je zo over me?’

‘Nee, maar jij bent anders.’

‘Hoezo?’

‘Jij bent een aparte.’

‘Niet waar!’ riep ik. ‘Wat is er zo apart aan mij? Xavier, vind jij me een aparte?’

‘Rustig maar, schat,’ zei Xavier, en zijn ogen fonkelden van plezier. ‘Carter bedoelt “apart” ongetwijfeld op de meest vleiende manier.’

‘Nou, jij bent ook een aparte,’ zei ik tegen Ben, hoewel ik tegelijkertijd besefte hoe kinderachtig ik klonk.

Hij grinnikte en dronk zijn bier op. ‘Jij kunt het weten.’

Een druk geschreeuw binnen trok onze aandacht. De hordeur werd opengesmeten en de jongens van het waterpoloteam stapten de veranda op. Het was onvoorstelbaar, dacht ik bij mezelf, hoeveel ze me deden denken aan leeuwenwelpen, stoeiend en over elkaar heen buitelend.

Xavier schudde zijn hoofd met milde afkeuring toen ze wankel naar ons toe kwamen. Ik zag dat Wesley en Lawson erbij waren. Ik pikte ze er zo uit: Wesley met zijn gladde, donkere haar en fronsende wenkbrauwen, en Lawson met zijn witblonde stekels en geloken blauwe ogen. Ze waren matblauw, merkte ik op, en ze fonkelden niet zoals die van Xavier. Beide jongens hadden een ontbloot bovenlijf met strepen oorlogsverf erop. Ze gaven een afgemeten knikje in mijn richting, en ik dacht heel even terug aan een tijd toen mannen nog met hun hakken klikten en een buiging maakten in aanwezigheid van een dame. Ik glimlachte terug. Ik kon me er niet toe zetten te doen wat mijn vriendinnen de ‘what’s up-knik’ noemden; dan kreeg ik het gevoel dat ik in zo’n videoclip speelde die Molly altijd keek op MTV, waarin mannen in hoodies rapten over ‘homies’ en iets wat ze ‘bling’ noemden.

‘Kom mee, Woods,’ riepen de jongens. ‘We gaan naar het meer.’

Xavier kreunde. ‘Daar zullen we het hebben.’

‘Je kent de regels,’ riep Wesley. ‘De langzaamste moet in z’n nakie het water in.’

‘God, ze hebben echt het toppunt van intellectuele stimulatie ontdekt,’ mompelde Ben.

Xavier stond met tegenzin op, en ik staarde hem verbaasd aan.

‘Je gaat toch niet mee?’ vroeg ik.

‘De wedstrijd is een traditie op Bryce.’ Hij lachte. ‘We doen het elk jaar, waar we ook zijn. Maar maak je geen zorgen, ik ben nooit laatste.’

‘Wees daar maar niet zo zeker van,’ kraaide Lawson, die van de veranda sprong en naar het bos achter de tuin begon te rennen. ‘Voorsprong!’ De rest van de jongens ging achter hem aan, duwend en trekkend onder het rennen. Ze stormden met veel lawaai door de woekerende struiken en gingen als op hol geslagen koeien op de open akkers af.

Toen ze verdwenen waren, liet ik Ben alleen met zijn filosofische getob en ging binnen op zoek naar Molly. Zij en de meiden waren verhuisd en zaten nu in een geheimzinnig kliekje onder aan de trap. Abigail had een grote papieren zak onder haar arm, en ze keken allemaal heel serieus.

‘Beth!’ Molly pakte mijn arm toen ik bij hen was. ‘Ik ben blij dat je er bent; we gaan zo beginnen.’

‘Waarmee?’ vroeg ik nieuwsgierig.

‘De seance, natuurlijk.’

Vanbinnen kreunde ik. Dus daar hadden ze toch niet van afgezien. Ik had gehoopt dat de meiden dat plan zouden laten varen zodra het feest op gang kwam.

‘Dat menen jullie toch niet?’ vroeg ik, maar ze keken me volkomen oprecht aan. Ik probeerde een andere tactiek. ‘Hé, Abby, Hank Hunt is achter. Hij zag eruit alsof hij wel gezelschap kon gebruiken.’

Abigail was al gek op Hank Hunt sinds de brugklas, en ze had het al het hele semester over hem. Maar vanavond kon zelfs hij haar niet afleiden van het plan. ‘Hij moet zichzelf maar vermaken,’ sneerde ze. ‘Dit is veel belangrijker. Kom, we zoeken een lege kamer op.’

‘Nee,’ zei ik ferm, hoofdschuddend. ‘Kom op, meiden, kunnen we niet iets anders gaan doen?’

‘Maar het is Halloween,’ zei Hallie, pruilend als een kind. ‘We willen met geesten praten.’

‘De doden moeten dood blijven,’ snauwde ik. ‘Kunnen jullie geen appels gaan happen of zoiets?’

‘Wees niet zo’n spelbreker,’ zei Savannah. Ze stond op en begon me achter haar aan de trap op te slepen. De anderen volgden gretig. ‘Wat kan er nou misgaan?’

‘Is dat een retorische vraag?’ vroeg ik, terwijl ik me losrukte. ‘Wat kan er níét misgaan?’

‘Je gelooft toch niet echt in geesten, Bethie?’ vroeg Madison. ‘We doen het alleen maar voor de lol.’

‘Ik vind gewoon niet dat we met dit soort dingen moeten rotzooien.’ Ik zuchtte.

‘Best, dan ga je maar niet mee,’ snauwde Hallie. ‘Blijf maar in je eentje beneden wachten op Xavier, zoals altijd. We wisten toch al dat je je eronderuit zou draaien. Maar we vermaken ons ook wel zonder jou.’ Ze wierp me een verraden blik toe, en de anderen knikten om haar te steunen. Ik scheen hen niet te kunnen overtuigen van het gevaar dat bij hun idee kwam kijken. Hoe kon je kleine kinderen vertellen dat ze met vuur speelden als ze nooit hadden ervaren hoe het voelde om je te branden?

Ik wenste dat Gabriël er was. Hij straalde gezag uit en zou precies weten hoe hij hen moest ompraten. Hij had dat effect op mensen. Terwijl ik als een suffe muts klonk. Fijne afgezant van de Hemel bleek ik te zijn.

Ik wist dat het niet in mijn macht lag om hen tegen te houden, maar ik kon hen ook niet zonder mij laten gaan. Als er iets gebeurde, dan was ik er tenminste bij om het hoofd te bieden aan wat ze dan ook van gene zijde ontmoetten. Ze gingen de trap al op, arm in arm en opgewonden fluisterend.

‘Meiden,’ riep ik. ‘Wacht... ik ga mee.’

4

Over de grens

Boven in het huis rook het bedompt en muf. Op de overloop lieten hele lappen van het gestreepte, ivoorwitte behang los door het optrekkende vocht. Hoewel we het feestgedruis beneden nog konden horen, was het onnatuurlijk stil op de bovenverdieping, alsof alles in afwachting was van een of andere paranormale ervaring. De meisjes genoten ervan.

‘Dit is de perfecte omgeving,’ zei Hallie.

‘Ik durf te wedden dat het hier al spookt,’ voegde Savannah eraan toe, met een blos van opwinding op haar wangen.

Ineens leken mijn zorgen niet in verhouding te staan tot de situatie. Reageerde ik misschien overdreven? Waarom ging ik altijd van het ergste uit, liet ik mijn voorzichtige aard de sfeer verpesten voor iedereen om me heen? In gedachten schold ik mezelf uit omdat ik altijd meteen het ergste dacht. Hoe groot was de kans nu helemaal dat die meisjes, die gewoon plezier wilden maken, daadwerkelijk contact zouden maken met gene zijde? Het was wel eens gebeurd, maar meestal onder begeleiding van een ervaren medium. Dolende geesten stelden het doorgaans niet op prijs om te worden opgeroepen als bron van vermaak voor tieners. En trouwens, de meisjes zouden zich waarschijnlijk snel gaan vervelen als de uitkomst niet was wat ze ervan verwachtten.

Ik volgde Molly en de anderen naar wat vroeger een logeerkamer was geweest. De hoge vensters waren ondoorzichtig geworden door een fijn laagje stof en vuil. De kamer zelf was leeg, op een ijzeren ledikant na dat tegen het raam was geschoven. Het had een gammel ijzeren frame dat ooit wit was geweest, maar dat in de loop der jaren naar een boterachtig geel was verkleurd. Er lag een al even verkleurde sprei met roze rozenknoppen op. Ik vermoedde dat de familie Knox bijna nooit meer in het oude landhuis kwam, laat staan dat ze hier nog gasten uitnodigden. De kozijnen zagen er verweerd uit van de zon en er hingen geen gordijnen meer om het maanlicht buiten te sluiten. Ik zag dat de kamer op het westen uitkeek, op de bossen achter het landgoed. De vogelverschrikker stond op wacht op de akker, zijn strohoed flapperend in de wind.

Zonder aansporing gingen de meisjes in kleermakerszit in een kring op het sleetse vloerkleed zitten. Abby reikte in de papieren zak, zo voorzichtig alsof ze er een kunstvoorwerp van onschatbare waarde uit haalde. Het ouijabord dat ze uit een groene vilten hoes haalde, was zo versleten dat het wel voor antiek kon doorgaan.

‘Hoe kom je daaraan?’

‘Van mijn oma gekregen,’ zei Abby. ‘Ik ben haar vorige maand gaan opzoeken in Montgomery.’

Ze zette het bord met overdreven vertoon in het midden van de kring. Ik had die dingen alleen nog maar in boeken gezien, maar dit was veel drukker versierd dan ik had verwacht. Langs de randen was in twee rechte lijnen het alfabet geschreven, samen met getallen en andere symbolen, die ik niet kende. In twee tegenoverliggende hoeken, met krullen eromheen, stonden in hoofdletters de woorden JA en NEE. Zelfs als je nog nooit een ouijabord had gezien, dan kon het je niet ontgaan dat het iets met de duistere kunsten te maken had. Vervolgens haalde Abby een heel dun sherryglas met een lange steel tevoorschijn. Ze gooide ongeduldig het tissuepapier waarin het was gewikkeld opzij en zette het glas ondersteboven op het bord.

‘Hoe werkt dat ding?’ wilde Madison weten.

Behalve ik was zij de enige deelneemster die niet overliep van enthousiasme. Ik vermoedde dat dat meer lag aan het gebrek aan alcohol en jongens in de kamer dan dat ze bezorgd was om onze veiligheid.

‘Om te communiceren met de geestenwereld heb je een geleider nodig, zoals een stuk hout of een omgekeerd glas,’ legde Abby uit, genietend van haar rol als expert. ‘Er zit veel paranormale kracht in onze familie, dus ik weet waar ik over praat. We hebben de gecombineerde energie van ons allemaal hiervoor nodig. We moeten ons allemaal concentreren en onze wijsvinger op de voet van het glas leggen. Niet te hard drukken, anders kan de energie niet vrijkomen en mislukt het. Zodra we contact maken met de geest, zal die gaan spellen wat hij tegen ons wil zeggen. Oké, laten we maar beginnen. Leg je vinger op het glas, allemaal. Záchtjes.’ Ik moest het Abby nageven. Ze klonk behoorlijk overtuigend, hoewel ik er vrij zeker van was dat ze alles ter plekke verzon. De meisjes deden gretig wat hun gezegd werd.

‘En nu?’ vroeg Madison.

‘Nu wachten we tot het gaat bewegen.’

‘Meen je dat nou?’ Madison sloeg haar ogen ten hemel. ‘Is dat alles? Dus een van ons kan de rest voor de gek houden en spellen wat ze wil?’

Abby keek haar kwaad aan. ‘Je voelt echt wel het verschil tussen een grap en een boodschap van een echte geest, Mad. Bovendien zal de geest dingen weten, dingen die niemand anders kan weten.’ Ze gooide haar haar naar achteren. ‘Ach, jij kunt er ook niks aan doen. Ik weet dat alleen omdat ik een hoop ervaring heb. Zijn we nu allemaal klaar om te beginnen?’ vroeg ze op plechtige toon.

Ik groef met mijn nagels in het ruige kleed onder me, wensend dat ik op de een of andere manier ongemerkt de kamer uit kon glippen.

Toen Molly een lucifer afstreek om de kaarsen aan te steken die iemand op de vloer had gezet, schrok ik. Ze hield de vlam bij de lonten en de kaarsen kwamen sputterend tot leven.

‘Probeer geen plotselinge bewegingen te maken tijdens de seance,’ zei Abby, die nadrukkelijk naar mij keek. ‘We moeten de geest niet laten schrikken. Hij of zij moet zich bij ons op zijn gemak voelen.’

‘Weet je dat ook uit ervaring, of heb je dat van een televisiemedium?’ vroeg Madison sarcastisch, toen ze zich niet meer kon inhouden.

‘De vrouwen in mijn familie hebben altijd in nauw contact gestaan met gene zijde,’ zei Abby. Het beviel me niet hoe ze de woorden ‘gene zijde’ benadrukte, alsof ze een griezelverhaal vertelde op schoolkamp.

‘Heb je wel eens een geest gezien?’ vroeg Hallie fluisterend.

‘Jazeker,’ verklaarde Abby dodelijk serieus. ‘Daarom moet ik vanavond ook als medium optreden.’

Ik wist niet of Abby de waarheid sprak of niet. Mensen vingen soms glimpen op van de doden terwijl die tussen werelden overstaken. Maar meestal waren geestverschijningen alleen maar het resultaat van een op hol geslagen verbeelding. Een langstrekkende schaduw of een speling van het licht kon eenvoudig worden aangezien voor iets bovennatuurlijks.

Voor mij was het anders. Ik voelde de aanwezigheid van geesten altijd, want ze waren overal. Als ik me erop richtte, kon ik voelen wie er verdwaald was, wie net was overleden of wie op zoek was naar zijn of haar naasten. Gabriël had gezegd dat ik ze moest negeren; zij waren onze verantwoordelijkheid niet. Ik herinnerde me dat mijn oude vriendin Alice afscheid was komen nemen nadat ze het jaar ervoor was overleden. Ik had haar geest buiten mijn slaapkamerraam gezien voordat ze was vervaagd. Maar niet alle geesten waren zo goedaardig als Alice. Degenen die hun verbinding met het aardse niet konden loslaten, bleven soms jarenlang rondhangen, werden steeds waanzinniger omdat ze nooit meer deel konden uitmaken van het leven dat ze om zich heen zagen. Ze verloren hun verwantschap met mensen, begonnen wrok tegen hen te koesteren en gedroegen zich vaak agressief. Ik vroeg me af hoe graag Abby dit nog zou doen als ze de waarheid wist over wat er werkelijk allemaal bestond. Maar dat kon ik haar nooit vertellen zonder mezelf te verraden.

De meisjes knikten instemmend, blij dat zij de rol van medium niet op zich hoefden te nemen. Naast me voelde ik Molly huiveren.

‘Geef elkaar nu een hand,’ zei Abby. ‘En wat je ook doet, laat niet los. We moeten een beschermende cirkel vormen; als je de cirkel verbreekt, laat je de geest vrij.’

‘Wie heeft je dat verteld?’ fluisterde Savannah. ‘Ik dacht dat de seance gewoon eindigde als je elkaar losliet.’

‘Ja, en als het een onschuldige geest is, dan wordt die weer te ruste gelegd als we elkaar loslaten, maar als hij wraakzuchtig is, moeten we oppassen. We weten niet wat we oproepen.’

‘Nou, dan stel ik voor dat we gewoon een aardige geest oproepen,’ zei Madison.

Abby staarde haar minachtend aan. ‘Zoals Casper bedoel je?’

Madison stelde het niet op prijs om bespot te worden, maar we wisten allemaal dat Abby gelijk had. ‘Het zal wel niet,’ gaf ze toe.

‘Dan is het afwachten geblazen.’

Ik beet op mijn tong om geen commentaar te leveren op Abby’s waterdichte plan. Een seance houden op de ene avond in het jaar waarop zoiets daadwerkelijk kans van slagen had, was ongelooflijk stom. Ik schudde mijn hoofd en probeerde mijn twijfels van me af te zetten. Ik herinnerde mezelf eraan dat dit alleen maar een kinderlijk spelletje was; iets wat heel veel tieners wel eens voor de grap deden. Hoe sneller het achter de rug was, hoe eerder we weer naar beneden konden om te genieten van de rest van de avond.

Molly en Savannah, die aan weerskanten van mij zaten, pakten mijn handen en hielden die stevig vast. Hun handen waren klam en ik bespeurde een combinatie van angst en opwinding.

Abby boog haar hoofd en sloot haar ogen. Haar blonde haar viel onhandig in haar gezicht en ze onderbrak haar oproep om het in een losse paardenstaart te binden met het fluorescerende elastiekje dat ze om haar pols had. Toen schraapte ze theatraal haar keel, keek ons om beurten veelbetekenend aan en begon op gedempte toon te spreken; het klonk meer als gezang.

‘Geesten die de aarde bewandelen, we verzoeken jullie naar voren te komen en je aan ons kenbaar te maken! We hebben geen kwaad in de zin; we willen alleen contact maken. Wees niet bang. Als jullie een verhaal te vertellen hebben, willen we het graag horen. Ik herhaal, we doen jullie geen kwaad; in ruil daarvoor vragen we jullie om ons geen kwaad te doen.’

Er hing een doodse stilte in de kamer. De meisjes wisselden onbehaaglijke blikken. Ik wist dat sommigen van hen nu spijt hadden van hun grote enthousiasme voor Abby’s project en wensten dat ze beneden waren om te drinken met hun vriendinnen en te flirten met de jongens. Ik klemde mijn kaken op elkaar en wendde mijn gedachten af van de wansmakelijke ceremonie die voor mijn neus plaatsvond. Ik was wijs genoeg om te weten dat het niet alleen onverstandig was om de doden te storen, maar ook ongevoelig. Het ging tegen alles in wat me ooit over leven en dood was geleerd. Hadden ze nooit de uitdrukking ‘rust in vrede’ gehoord? Ik wilde mijn handen losmaken en de kamer uit lopen, maar ik wist dat Abby dan woest zou worden en ik de rest van het jaar als spelbreker bekend zou staan. Ik zuchtte diep, hopend dat ze zich snel zouden gaan vervelen en hun spelletje zouden staken als er geen reactie kwam.

Molly en ik keken elkaar sceptisch aan.

Vijf lange minuten verstreken, waarin alleen het geluid van onze ademhaling te horen was en Abby af en toe haar oproep herhaalde. Net toen de meisjes rusteloos begonnen te worden en iemand hardop klaagde over kramp in haar been, begon het kristallen glas te wiebelen. Iedereen ging stijf rechtop zitten, allemaal ineens weer bij de les. Het glas schudde nog even, begon vervolgens over het bord te schuiven en een boodschap te spellen. Abby, als zelfverklaard medium, sprak elke letter die het glas aanraakte uit tot het een duidelijke boodschap had gespeld.

Stop. Stop nu. Ga hier weg. Jullie zijn allemaal in gevaar.

‘Ooo, spannend,’ zei Madison spottend. De anderen keken elkaar onzeker aan en probeerden te achterhalen wie er achter de grap zat.

Omdat iedereen een vinger op het glas had, was onmogelijk te bepalen wie het bewoog. Ik voelde dat Molly mijn hand steviger omklemde toen er nog een boodschap werd gespeld.

Stop. Luister. Het kwaad is hier.

‘Waarom zouden we je geloven?’ vroeg Abby brutaal. ‘Kennen we jou?’

Het glas bewoog nu in wijde halen, helemaal uit zichzelf. Het schoot over het bord en kwam tartend tot stilstand bij het woord JA.

‘Oké, nu weet ik zeker dat dit een geintje is,’ zei Madison. ‘Kom op, zeg het maar. Wie doet dit?’

Abby negeerde haar protesten.

‘Hou je kop, Mad. Niemand doet dit,’ snauwde Hallie. ‘Je verpest de sfeer.’

‘Je gelooft toch niet echt dat ik...’

‘Als we je kennen, zeg dan hoe je heet,’ drong Abby aan.

Een paar lange seconden leek het glas te aarzelen.

‘Ik zei toch dat het allemaal gelul was,’ begon Madison, maar ze had het nog niet gezegd of het glas begon weer over het bord te dansen. Eerst leek het verward, bleef bij sommige letters hangen en ging er dan plotseling weer bij weg, alsof het ons plaagde. Het leek me onzeker, als een jong kind dat nog niet helemaal begreep hoe dit werkte. Het glas dartelde over het bord en spelde T-A-Y. Toen stopte het alsof het niet wist hoe het verder moest.

‘Je kunt ons vertrouwen,’ spoorde Abby de geest aan.

Het glas schoof terug naar het midden van het bord en wees toen in trage lussen de laatste drie letters aan: L-A-H.

Molly was degene die de onbehaaglijke stilte verbrak. ‘Taylah?’ fluisterde ze met een stem die verstikt klonk. Toen knipperde ze woest haar tranen weg en keek kwaad de kring rond. ‘Oké, dit is niet grappig,’ siste ze. ‘Wie deed dat? Wie flikt er zoiets?’

Haar beschuldiging werd beantwoord met hoofdschuddende protesten. ‘Ik niet,’ zeiden ze allemaal. ‘Dat was ik niet.’

Ik voelde een rilling over mijn rug lopen. Diep vanbinnen wist ik dat geen van die meisjes zo gemeen zou zijn om hun overleden vriendin bij dit spel betrekken. Taylahs dood was nog maar pas geleden, dus niemand zou er grappen over durven maken. En dat kon maar één ding betekenen: Abby had contact gemaakt, de barrière doorbroken. We bevonden ons op glad ijs.

‘Stel dat het geen grap is?’ opperde Savannah aarzelend. ‘Niemand hier zou zoiets misselijks doen. Stel dat zij het echt is?’

‘Er is maar één manier om daarachter te komen,’ antwoordde Abby. ‘We moeten haar oproepen en om een teken vragen.’

‘Maar ze zei net dat we moesten stoppen,’ protesteerde Molly. ‘Stel dat ze niet opgeroepen wil worden?’

‘Ja, stel dat ze ons echt wil waarschuwen?’ Hallie huiverde.

‘Jullie zijn allemaal zo goedgelovig.’ Madison sloeg haar ogen ten hemel. ‘Ga je gang en roep haar op, Abby, er gebeurt toch niks.’

Abby boog zich naar voren tot ze vlak boven het ouijabord hing. ‘We gebieden je,’ zei ze met een lagere stem. ‘Kom tevoorschijn en laat je zien.’

Door het raam zag ik een donkere wolk langs de hemel drijven die de maan verborg en het zilveren licht dat de kamer had gevuld geheel wegnam. Even voelde ik Taylahs aanwezigheid. Ze straalde evenveel warmte uit als de hand die ik vasthield. Maar net zo plotseling verdween ze weer en liet niets achter dan een koude leegte in de lucht.

‘We gebieden je,’ herhaalde Abby met meer emotie. ‘Kom tevoorschijn!’

De ruiten rammelden toen de wind buiten begon te loeien. Het werd ineens heel koud in de kamer, en Molly klemde haar vingers zo strak om de mijne dat ze ze bijna afknelde.

‘Kom tevoorschijn!’ beval Abby. ‘Laat je zien!’

Op dat moment vloog het raam open en kwam de harde wind de kamer in, waardoor binnen één tel de kaarsen werden gedoofd. Een paar meisjes gilden en grepen elkaars hand steviger vast. Ik voelde de wind achter in mijn nek, als koude, dode vingers. Ik rilde en boog me naar voren in een poging me ertegen te beschermen. Savannah jammerde en ik wist dat zij het ook voelde. Deze meisjes hadden misschien veel dingen niet in de gaten, maar op dit moment kon iedereen voelen dat er een aanwezigheid in de kamer was, en dat die bepaald niet vriendelijk was.

Toen wist ik dat ik iets moest zeggen, voordat het te laat was. ‘We moeten hiermee ophouden,’ riep ik. ‘Het is geen spelletje meer.’

‘Je kunt nu niet weg, Beth. Dan verpest je alles.’ Abby’s blik schoot door de kamer. ‘Is hier iemand?’ vroeg ze. ‘Geef me een teken dat je me kunt horen.’

Ik hoorde dat Hallie haar adem naar binnen zoog en keek omlaag. Het glas schoof weer over het ouijabord. Het kwam tot stilstand op het woord JA. Savannahs hand in de mijne was vochtig geworden van het zweet.

‘Wie doet dat?’ fluisterde Molly.

‘Waarom ben je hier?’ vroeg Abby. ‘Heb je een boodschap voor iemand hier?’

Het glas draaide in een cirkel over het bord en ging toen terug naar hetzelfde woord. JA.

‘Voor wie?’ vroeg Abby. ‘Vertel ons voor wie je hier bent.’

Het glas schoof omlaag naar de A. Toen maakte het sierlijke lussen van letter naar letter en begon een naam te spellen. Abby keek verward toen ze in gedachten de letters aan elkaar had geregen.

‘Annabel Lee?’ vroeg ze verwonderd. ‘Er is hier geen Annabel Lee.’

Ik voelde een ijzige klauw om mijn hart. De anderen zei die naam misschien niets, maar mij zei hij een heleboel. Ik kon me nog voor de geest halen hoe hij voor de klas had gestaan en met een fluwelen stem het gedicht had voorgelezen: ‘Het was voor wel honderd maal honderd jaar / in een koninkrijk bij de zee / Daar woonde een meisje, ook gij kent haar / want haar naam was Annabel Lee.’ Ik herinnerde me hoe zijn donkere ogen zich in de mijne hadden geboord, en dat ik toen een verschrikkelijk, brandend onbehagen diep vanbinnen had gevoeld. Datzelfde gevoel kwam nu weer bij me terug, en ik voelde mijn keel droog worden en mijn borst verkrampen. Kon hij het echt zijn? Had een onschuldige grap werkelijk zoiets monsterlijks opgeroepen? Ik wilde het niet geloven, maar terwijl ik naar de onthutste gezichten om me heen keek, wist ik dat er geen twijfel mogelijk was. Die boodschap was voor mij bedoeld, en alleen voor mij. Jake Thorn was terug, en hij was hier bij ons in de kamer.

Mijn instinctieve reactie was om me los te rukken, maar daar vocht ik tegen. Het enige wat me tegenhield was dat ik de anderen wilde beschermen. Ik hoopte dat we nog tijd hadden om de seance op de juiste manier te beëindigen en het kwaad dat we hadden opgeroepen terug te sturen naar waar het vandaan kwam.

‘Vertel ons wat je wilt,’ zei Abby, die moeizaam slikte, met een stem die een paar octaven hoger klonk dan daarnet.

Wat deed ze? Snapte ze niet dat dit veel te hoog gegrepen was voor ons? Ik stond op het punt de leiding over te nemen en te eisen dat Abby ophield, toen de deurklink ineens heftig begon te rammelen. Hij schudde en draaide heen en weer alsof een onzichtbare kracht probeerde de kamer uit te komen. Het ging tegen elke logica in, want de deur zat niet op slot. Zo’n onnatuurlijke gebeurtenis bleek te veel voor de meisjes.

‘Probeer kalm te blijven,’ raadde ik de anderen aan, op zo rustig mogelijke toon, maar het was al te laat. Molly trok haar handen los en schuifelde op handen en knieën naar achteren. Daarbij schopte ze met haar voet tegen het bord aan, dat over de vloer stuiterde.

Het sherryglas vloog de lucht in, kwam naast me terecht en brak in stukken. Op dat moment voelde ik een ijskoude tochtvlaag tegen mijn borst, die bijna de lucht uit mijn longen perste. De slaapkamerdeur vloog open, rammelend in de scharnieren.

‘Molly!’ krijste Hallie zodra we van de schrik waren bekomen. ‘Wat heb je gedaan?’

‘Ik wil niet meer,’ riep Molly met verstikte stem. Ze sloeg haar armen om haar bovenlichaam heen, alsof ze zo weer wat warmte in haar lichaam kon krijgen. ‘Beth had gelijk, dit was een stom idee en we hadden het nooit moeten doen.’

Ik stond op en zocht naar het lichtknopje, maar mijn maag kromp ineen toen ik me herinnerde dat de stroom in huis was afgesloten.

‘Het geeft niet, Molly.’ Ik legde mijn arm om haar schouders, omhelsde haar en probeerde niet te laten merken dat ik zelf in paniek begon te raken. Iemand moest kalm blijven. Ik voelde dat Molly onbeheersbaar trilde. Ik wilde haar zeggen dat het alleen maar een stom spelletje was en dat we er naderhand allemaal om zouden lachen. Maar diep vanbinnen wist ik dat dit geen onschuldige grap was. Ik wreef over Molly’s arm en zei het meest geruststellende wat ik kon bedenken. ‘Laten we gewoon naar beneden gaan en doen alsof het niet is gebeurd.’

‘Ik denk niet dat het zo gemakkelijk is.’ Abby’s stem klonk zacht en onheilspellend. Ze zat nog steeds op haar knieën op de grond en raapte de scherven van het gebroken glas op, met haar blik op de rommel gericht.

‘Hou op, Abby,’ zei ik boos. ‘Zie je niet dat ze bang is?’

‘Nee, Beth, je snapt het niet.’ Abby keek me aan, en ik zag dat al haar arrogantie verdwenen was. Haar blauwe ogen waren net zo groot en verschrikt als die van Molly. ‘Ze heeft de cirkel verbroken.’

‘Nou en?’ vroeg ik.

‘Wat we opgeroepen hadden, zat opgesloten in de cirkel,’ fluisterde Abby. ‘We hadden het nog terug kunnen sturen. Maar nu...’ Haar stem sloeg over en ze keek angstig om zich heen. ‘Nu heeft Molly het vrijgelaten.’

5

Een poort naar de Hel

Ik stond op de overloop te kijken naar mijn hysterische vriendinnen, die met twee treden tegelijk de trap af stommelden. Het zou niet lang duren voordat beneden bekend werd dat we echt een geest hadden opgeroepen op de avond van Halloween. Hoewel niemand daadwerkelijk iets had gezien, wist ik zeker dat het verhaal nog wel een paar keer flink zou worden aangedikt voordat de avond om was.

Plotseling werd ik duizelig en ik moest me vasthouden aan de trapleuning om mijn evenwicht niet te verliezen. Tot nu toe was wat een leuke avond had moeten worden, allesbehalve leuk gebleken. Ik had genoeg van dit feestje. Het was tijd om te gaan. Nu hoefde ik alleen nog Xavier op te zoeken en te vragen of hij me naar huis wilde brengen. Toen de duizeligheid gezakt was, liep ik naar de keuken, waar gelukkig een veel onschuldiger halloweenactiviteit bezig was. Een groepje was bezig appels te happen uit een tinnen tobbe die ze uit de schuur hadden gehaald en midden in de keuken hadden gezet. Een meisje lag op haar knieën en haalde een paar keer diep adem voordat ze haar gezicht in het water stak. De toeschouwers juichten haar toe. Toen ze weer bovenkwam, plakte haar donkere haar tegen haar hals en schouders en had ze triomfantelijk een rode appel tussen haar tanden geklemd.

Zodra iemand me naar voren duwde, besefte ik dat ik zonder het te merken in de rij van deelnemers was gaan staan.

‘Jouw beurt!’ Ik voelde een drukte van warme lichamen om me heen.

Ik zette me schrap. ‘Ik wil niet. Ik keek alleen maar.’

‘Kom op!’ drongen de anderen aan. ‘Probeer het gewoon.’

Ik besloot dat het waarschijnlijk minder moeite zou kosten om een appel te happen dan me tegen hun enthousiasme te blijven verzetten. Ondanks het stemmetje in mijn hoofd dat zei dat ik hier weg moest, en snel, zat ik even later op mijn knieën naar mijn eigen weerspiegeling te staren, die werd vervormd door het klotsende water. Ik kneep mijn ogen dicht en probeerde de waarschuwende woorden uit mijn hoofd te bannen.

Toen ik ze weer opende, zag ik iets in het water waar mijn hart bijna van bleef stilstaan. Vlak achter mijn spiegelbeeld zweefde een deinend beeld van een weggeteerd gezicht, de skeletachtige gelaatstrekken verborgen onder een zware kap. Hij hield iets in zijn kromme, klauwachtige hand. Was dat een zeis? Met zijn vrije hand reikte hij naar me, en zijn abnormaal lange vingers leken zich als tentakels rond mijn nek te sluiten. Ik wist dat het onmogelijk was, maar de gestalte kwam me angstaanjagend bekend voor.

Ik had die figuur met zijn kenmerkende zwarte mantel in boeken en op schilderijen gezien, en ik had thuis over hem geleerd. Hij was een voorstelling van de dood... Magere Hein. Maar wat wilde hij van mij? De dood kon mij niet aanraken, dus moest er een andere reden zijn dat hij hier was. Het was een voorteken. Maar waarvan? Ik raakte in paniek, drong me ruw de kring uit en rende naar de achterdeur.

Buiten hoorde ik nog steeds de gedempte kreten van protest omdat ik weigerde deel te nemen aan hun spel. Ik negeerde ze en drukte mijn hand tegen mijn borst om mijn hart tot bedaren te brengen. De koele buitenlucht hielp een beetje, maar ik kon het gevoel niet van me afzetten dat het fantoom van de dood me was gevolgd en vlakbij rondhing, wachtend tot ik alleen was zodat hij zijn magere handen om mijn keel kon leggen.

‘Beth, wat doe je hier? Gaat het wel?’

Ik hoorde een vreemd geluid en besefte dat ik het zelf maakte. Ik haalde diep, hijgend adem. De stem was bekend, maar het was niet Xavier, zoals ik had gehoopt. Ben Carter zat op de veranda. Hij stond op en kwam naast me staan, en hij schudde me zachtjes door elkaar alsof ik uit een trance moest worden gewekt. Door het menselijke contact voelde ik me een heel klein beetje beter.

‘Beth, wat is er gebeurd? Je klonk alsof je stikte....’ Bens ongekamde haar hing in zijn bruine ogen, die me nu ongerust aankeken. Ik probeerde op adem te komen, maar dat lukte niet en in plaats daarvan begon ik voorover te vallen. Als Ben er niet had gestaan om me op te vangen, zou ik met mijn gezicht op de grond zijn beland.

Ben scheen het idee te hebben dat ik zelf verantwoordelijk was voor mijn ademnood. ‘Wat is er?’ wilde hij weten zodra hij zeker wist dat ik niet doodging. Hij keek me aandachtig aan. Onder zijn bezorgdheid zag ik een andere gedachte bij hem opkomen. ‘Ben je dronken?’

Ik stond op het punt die beschuldiging heftig te ontkennen, maar toen besloot ik dat het waarschijnlijk de meest aannemelijke verklaring was die ik voor mijn vreemde gedrag kon geven.

‘Misschien,’ zei ik, terwijl ik me loswurmde uit zijn greep en moeizaam overeind kwam. Ik stapte van hem weg en deed hard mijn best om niet in huilen uit te barsten. ‘Bedankt voor je hulp,’ zei ik snel. ‘Het gaat wel weer. Echt.’

Terwijl ik bij hem wegliep, bleef er één vraag luid en duidelijk door mijn hoofd zingen. Waar was Xavier? Er was iets mis. Ik voelde het. Al mijn Hemelse instincten waarschuwden me dat we hier weg moesten. En snel.

Bij een treurwilg in de tuin leunde ik tegen de stevige boomstam. Ik zag dat Ben nog steeds op de veranda stond en naar me keek met een mengeling van bezorgdheid en verwarring op zijn gezicht. Maar ik kon me er nu niet druk over maken dat ik Ben misschien had gekrenkt. Ik had belangrijkere dingen aan mijn hoofd. Kon het echt opnieuw gebeuren? Waren de demonen terug in Venus Cove? Maar ik had zeker geweten dat hier geen kwaad meer was. Gabriël en Ivy hadden daarvoor gezorgd. Jake was verbannen; ik had zelf gezien hoe hij verteerd werd door razende vlammen. Hij kon niet terug zijn. Maar waarom stonden al mijn haren dan rechtop? Waarom liepen er rillingen door mijn lijf als kleine bliksemflitsen?

Ik had het gevoel dat er op me werd gejaagd. Op de plek waar ik stond, alleen op het grind van de oprit, kon ik onbelemmerd uitkijken over de donkere akkers en het dichte bos erachter. De vogelverschrikker stond op het land, met zijn hoofd hangend op zijn borst. Ik hoopte dat Xavier al op weg terug was van het meer, want ik wist dat mijn angst als sneeuw voor de zon zou verdwijnen zodra ik hem zag. Samen waren we sterk, en we konden elkaar beschermen. Ik moest hem gaan zoeken.

Op dat moment zette een windvlaag ruisend het droge gras in beweging. De kleren van de vogelverschrikker flapperden, zijn hoofd kwam met een ruk omhoog en hij staarde me met zijn zwarte knoopogen recht aan. Mijn hart maakte een salto in mijn borst en ik slaakte een ijselijke gil. Ik draaide me abrupt om en rende terug naar het huis.

Ik kwam niet ver voordat ik tegen iemand aan botste.

‘Ho, rustig maar,’ zei een jongen, die lichtvoetig opzij sprong. ‘Wat is er? Je kijkt alsof je een spook hebt gezien.’

Aan zijn manier van spreken te horen, met dubbele tong, kon hij geen demon zijn, en toen ik opkeek zag ik dat hij er ook niet zo uitzag. Hij droeg geen kostuum en ik herkende hem vaag ergens van. Mijn paniek nam een beetje af toen ik besefte dat het Ryan Robertson was, Molly’s date op het schoolfeest. Hij stond met een half opgerookte sigaret in zijn hand tussen een groepje dat zich bij de veranda had verzameld. De groep bekeek me met slome desinteresse. Er hing een scherpe, bittere geur in de lucht die ik niet kon thuisbrengen, maar die erg doordringend was.

Ik legde mijn hand tegen mijn wang, voelde dat die gloeiend heet was en was blij met de koele nachtlucht op mijn huid. ‘Het gaat wel,’ zei ik zo overtuigend mogelijk. Het laatste wat ik wilde, was onnodig paniek zaaien vanwege mijn eigen bange voorgevoelens.

‘Mooi zo.’ Ryan sloot dromerig zijn ogen. ‘Ik zou het niet leuk vinden als het níét ging, als je snapt wat ik bedoel.’

Ik fronste mijn voorhoofd; hij klonk niet erg samenhangend. Lag het aan mij, vroeg ik me af, begon ik helemaal gek te worden, of lag het aan dit bizarre feest? Ik schrok toen de hordeur dichtsloeg.

Molly stapte de veranda op. ‘Beth, daar ben je!’ Ze leek opgelucht me te zien en sprong het trapje af. ‘Ik ben me rot geschrokken! Ik wist niet waar je gebleven was.’ Ze liet een blik vol minachting over Ryan en zijn gezelschap glijden. ‘Wat doe je bij hén?’

‘Ryan hielp me alleen maar,’ mompelde ik.

‘Ik ben een hulpvaardige jongen,’ verklaarde Ryan verontwaardigd.

Molly’s oog viel op de zelfgerolde sigaret in zijn hand. ‘Ben je high?’ vroeg ze, en ze stompte hem op zijn schouder.

‘Nee, niet high,’ verhelderde Ryan. ‘Volgens mij noem je dat “spacen”.’

‘Ach, loser!’ schold Molly. ‘Ik zou met jou mee naar huis rijden. Ik wil echt niet in deze enge bouwval blijven slapen.’

‘Zeur niet zo, ik rij beter als ik high ben,’ zei Ryan. ‘Dan staan al mijn zintuigen op scherp. Trouwens, ik denk dat ik een teiltje nodig heb...’

‘Als je gaat kotsen, doe het dan niet waar ik bij sta,’ snauwde Molly.

‘Volgens mij moesten we maar eens gaan,’ zei ik tegen haar. ‘Wil je me helpen zoeken naar Xavier?’ Mijn voorstel werd met protesten van Ryan en zijn vrienden ontvangen.

‘Tuurlijk,’ zei Molly, die met haar ogen naar hen draaide. ‘Deze avond kan toch niet gestoorder worden.’

We waren net teruggelopen naar het huis om Xavier te zoeken, toen we het lawaai hoorden van een motor die over het gras kwam aanscheuren, en we draaiden ons om. De manier waarop hij met piepende banden voor ons tot stilstand kwam en zand deed opspatten had iets dringends. Molly schermde haar ogen af tegen het felle licht van de koplamp.

De berijder sprong soepel van het zadel, maar liet de motor lopen. Hij droeg een sleets leren pilotenjack en had een honkbalpet achterstevoren op zijn hoofd. Ik herkende de lange, gespierde jongen onmiddellijk als Wesley Cowan. Xavier en ik kwamen elke vrijdagmiddag op de terugweg van school langs zijn huis. Wes was dan altijd op de oprit te vinden, waar hij de oude Mercedes van zijn vader oppoetste voor een weekend van feesten. Wes speelde in Xaviers waterpoloteam en ik wist dat het een van zijn beste vrienden was. Net als Xavier was ook Wes amper van zijn stuk te brengen. Er was maar heel weinig wat zijn zelfvertrouwen een knauw kon geven. Het was dan ook verrassend om hem nu zo te zien, met een modderig shirt en een bezorgde frons op zijn gezicht.

Instinctief greep Molly hem bij de arm. ‘Wes, wat is er?’

Zijn borstkas zwoegde terwijl hij adem verzamelde om te praten. ‘Er is een ongeluk gebeurd bij het meer,’ zei hij hijgend. ‘Bel het alarmnummer!’

Ryan en zijn vrienden waren meteen nuchter en trokken allemaal een mobiele telefoon uit hun zak.

‘Geen bereik,’ deelde Ryan na een paar keer proberen mee. Hij schudde gefrustreerd met zijn mobieltje en vloekte binnensmonds. ‘We zijn te ver van de bewoonde wereld.’

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg Molly.

Voordat hij antwoordde, wierp Wesley me een vreemde blik toe; het was bijna een smekende blik, alsof hij me om vergiffenis vroeg.

‘We daagden hem uit om een bommetje te maken vanuit een boom, maar er lagen stenen in het water. Daar kwam hij met zijn hoofd op terecht en nu is hij bewusteloos.’

Terwijl hij sprak, bleef hij maar naar mij kijken. Waarom leek het wel alsof hij het alleen maar tegen mij had? Ik had nog niets gezegd, maar nu werd ik gegrepen door een kille paniek die zich als ijzige vingers om me heen wikkelde. Het was Xavier niet. Het kon Xavier niet zijn. Xavier was de meest verantwoordelijke van het stel en hij was alleen maar meegegaan om een oogje op de rest te houden. Xavier was daar waarschijnlijk nu bezig eerste hulp te verlenen totdat er professionele hulp kwam. Maar ik wist dat mijn hart zou blijven bonzen tot ik het zeker wist.

Iemand anders stelde de vraag die ik niet over mijn lippen kreeg. ‘Wie is er gewond?’

Wesley had een schuldbewuste blik in zijn ogen en hij aarzelde een fractie te lang, dus wist ik het al voordat hij het hardop zei.

‘Woods.’ Het kwam eruit als een nuchter feit, zonder enige emotie, en pas toen ik later aan dit moment terugdacht, kwam dat me vreemd voor. Maar op dat ogenblik voelde ik alleen maar dat mijn knieën begonnen te knikken. Mijn grootste angst – veel groter dan dat er iets met mij zou gebeuren – was dat Xavier iets zou overkomen, en nu was dat gebeurd.

Heel even werd het me te veel en ik zakte hulpeloos tegen Ryan aan, die me ondanks zijn eigen gebrek aan evenwicht overeind probeerde te houden. Dus dit kregen Xavier en ik dan als beloning omdat we eens iets zonder elkaar deden. Ik kon niet geloven dat het lot zo wreed kon zijn. Eén avond verloren we elkaar uit het oog, en nu had hij een ongeluk gehad.

Wes sloeg zijn handen voor zijn gezicht en kreunde. ‘Man, we zijn ontzettend de lul.’

‘Was hij dronken?’ vroeg Ryan.

‘Natuurlijk,’ snauwde Wes. ‘Dat waren we allemaal.’

In al die tijd dat we nu samen waren, had ik Xavier nooit meer dan een paar biertjes zien drinken. Sterkedrank dronk hij nooit, dat vond hij onverantwoordelijk. Ik kon me hem dan ook niet dronken en roekeloos voorstellen. Het klopte niet.

‘Nee,’ zei ik verdoofd. ‘Xavier drinkt niet.’

‘O nee? Nou, voor alles is een eerste keer.’

‘Hou je kop en bel een ambulance!’ gilde Molly. Ik voelde haar arm om mijn schouder en haar rode krullen streken langs mijn wang toen ze haar hoofd tegen het mijne legde. ‘Het komt wel goed, Bethie, het komt wel goed met hem,’ zei ze.

Wesley keek naar ons. Zijn paniek scheen te zijn omgeslagen in een boosaardig plezier om mijn ongerustheid. Er waren nog meer mensen om ons heen komen staan, en iedereen scheen een mening te hebben over wat we het beste konden doen. Hun stemmen vermengden zich tot een betekenisloos geroezemoes.

‘Hoe erg is het? Moeten we proberen hem naar een dokter te krijgen?’

‘We zijn allemaal de lul als we het alarmnummer bellen.’

‘O, geweldig idee,’ zei iemand sarcastisch. ‘Laten we dan maar gewoon wachten tot hij vanzelf weer bijkomt.’

‘Hoe erg is het, Wes?’

‘Dat weet ik niet.’ Wesley oogde verslagen. ‘Hij heeft een snee in zijn hoofd. Het bloedde best erg...’

‘Verdomme. We moeten hulp halen.’

Het beeld van Xavier die op de grond lag te bloeden, zette me aan tot actie. ‘Ik moet naar hem toe!’ Ik wankelde al naar Wesley toe. ‘Wijs me de weg naar het meer!’

Molly stond ineens naast me en greep mijn schouders vast om me tegen te houden en gerust te stellen. ‘Rustig, Beth,’ zei ze. ‘Kan iemand haar met de auto brengen?’

‘Doe niet zo stom, Molly, het meer ligt midden in het bos,’ zei Ben. ‘Daar kun je niet met de auto komen. Laat iemand naar de stad terugrijden en verdomme een ambulance bellen.’

Ik kon niet nog meer tijd verspillen met hun luchtige beraadslagingen, terwijl Xavier gewond was en ik hem met mijn genezende krachten kon helpen.

‘Ik ga,’ kondigde ik aan, en ik begon te rennen.

‘Wacht! Ik breng je wel.’ Wes was ineens weer bezorgd. ‘Dat gaat sneller dan door het donker rennen,’ voegde hij er zwakjes aan toe, alsof hij wist dat een lift naar Xavier bepaald niets afdeed aan zijn betrokkenheid bij het ongeluk.

‘Nee,’ zei Molly beschermend. ‘Jij moet hier blijven, terwijl wij proberen een dokter te regelen.’

‘Moeten we anders zijn vader bellen?’ opperde iemand. ‘Die is toch chirurg?’

‘Goed idee. Zoek zijn nummer op.’

‘Meneer Woods is een goeie vent, die verlinkt ons niet.’

‘Ja, en hoe wou je hem waarschuwen als we geen bereik hebben?’ Ben klonk geërgerd. ‘Telepathisch?’

Ik moest me inhouden om mijn vleugels niet uit te slaan en naar Xavier toe te vliegen. Het was een natuurlijke reactie van mijn lichaam en ik wist niet hoe lang ik ze nog verborgen kon houden. Ik keek ongeduldig naar Wesley. ‘Waar wachten we nog op?’

Bij wijze van antwoord stapte hij op de motor en stak zijn arm uit, zodat ik me achter hem op het zadel kon trekken. De snelle motor glinsterde als een soort buitenaards insect in het maanlicht.

‘Hé! Moet ze geen helm op?’ vroeg Ben lomp toen Wes de motor aantrapte. Hij had een hekel aan de sportieve types van school en hun waaghalzerij. Ik zag aan zijn gezicht dat hij zich ook zorgen om me maakte, gezien Wesleys twijfelachtige mate van verantwoordelijkheidsgevoel. Ik snapte wel dat Ben me alleen maar wilde beschermen, maar op dat moment had ik maar één doel voor ogen, en dat was bij Xavier zien te komen.

‘Geen tijd.’ Wes was kortaf. Hij graaide achterwaarts naar mijn armen en trok die om zijn middel, zodat ik me stevig kon vasthouden. ‘Hou je goed vast,’ droeg hij me op. ‘En wat je ook doet, niet loslaten.’

De motor maakte een scherpe bocht voordat hij over de oprit scheurde in de richting van het zwarte lint van de autoweg.

‘Is het meer niet de andere kant op?’ schreeuwde ik boven het gebrul van de motor uit.

‘Kortere weg,’ brulde Wes terug.

Ik probeerde met mijn geest naar Xavier te tasten om te voelen hoe ernstig hij gewond was, maar ik voelde niets. Dat verbaasde me, want meestal voelde ik zijn stemming nog eerder aan dan hijzelf. Gabriël had gezegd dat ik het onmiddellijk zou weten als hij ooit in de problemen raakte. Maar deze keer was het me ontgaan. Was dat omdat ik me veel te druk had gemaakt over die belachelijke seance?

Wes was net de autoweg op gereden en maakte meer snelheid, toen ik achter me iemand mijn naam hoorde roepen.

Zelfs bij het lawaai van de motor wist ik dat het de stem was van iemand van wie ik meer dan van wie dan ook hield, de stem die ik de hele avond al wilde horen. Ik leefde op. Wes keerde de motor en ik zag Xavier in het maanlicht langs de weg staan. Mijn hart werd meteen lichter. Er leek helemaal niets met hem aan de hand.

‘Beth?’ Hij herhaalde mijn naam op behoedzame toon. Hij stond maar een paar meter bij ons vandaan, en ik was zo blij te zien dat hij ongedeerd was dat het niet eens bij me opkwam dat er misschien iets niet in de haak was. Ik vroeg me niet eens af waarom Xavier zo verbaasd leek om ons te zien. ‘Waar gaan jullie heen?’ vroeg hij. ‘En Wes, hoe kom je aan die motor?’

‘Xavier!’ riep ik opgelucht. ‘Godzijdank, je bent bij! Hoe gaat het met je hoofd? Iedereen is zo ongerust. We moeten terug om te vertellen dat het goed met je gaat.’

‘Mijn hoofd?’ vroeg hij, met nog meer ontsteltenis op zijn gezicht. ‘Waar heb je het over?’

‘Over het ongeluk! Misschien heb je wel een hersenschudding. Wes, laat me van dat ding af.’

‘Beth, er is niks aan de hand.’ Xavier krabde op zijn hoofd. ‘Er is niks gebeurd.’

‘Maar ik dacht...’ begon ik, en toen stopte ik. Niet alleen zag Xavier er prima uit, er was niets aan hem te zien, geen spoor van letsel. Hij zag er nog precies zo uit als toen hij met de jongens was vertrokken, in zijn spijkerbroek en strakke zwarte T-shirt.

Ik zag dat Xavier heel onopvallend een meer verdedigende houding aannam. Zijn oceaanblauwe ogen werden donkerder toen het tot hem doordrong. ‘Beth,’ zei hij langzaam. ‘Kom van die motor af.’

‘Wes?’ Ik tikte hem lichtjes op zijn schouder, er plotseling van doordrongen dat hij al die tijd dat ik tegen Xavier sprak nog geen woord had gezegd. De motor draaide nog trillend onder me en toch bleef de persoon voor me roerloos zitten en strak voor zich uit staren.

Xavier probeerde een stap naar voren te zetten, maar iets hield hem tegen en hij bleef als aan de grond genageld staan. Hij probeerde zijn stem gelijkmatig te laten klinken, maar de waarschuwende ondertoon kon me niet ontgaan. ‘Beth, heb je me gehoord? Stap af, nú!’

Ik zette beide voeten op de grond om Xavier gerust te stellen, maar toen ik mijn armen van Wesleys middel wilde losmaken, gaf hij plotseling gas en schoot de motor naar voren. Ik moest hem nog steviger vastgrijpen om er niet af te vallen.

Tot dat moment dacht ik nog steeds dat het allemaal een ingewikkelde grap van Wesley was; een grap die Xavier niet kon waarderen. Toen zag ik dat Xavier machteloos met zijn hand door zijn haar streek en smartelijk zijn voorhoofd fronste. Ik zag een blik in zijn ogen die ik niet meer had gezien sinds die noodlottige middag op de begraafplaats, toen hij verlamd was en ik voor zijn ogen gevangen werd genomen. Dit was diezelfde blik, waardoor ik wist dat hij wanhopig op zoek was naar een uitweg, ook al besefte hij dat we met onze rug tegen de muur stonden. Het leek wel alsof hij tegenover een gifslang stond die ieder moment kon toeslaan, alsof de kleinste beweging fataal kon zijn.

Wes reed in het wilde weg rondjes op de motor, genietend van de paniek die hij zaaide. Xavier schreeuwde en wilde naar ons toe rennen, maar een onzichtbare kracht hield hem tegen. Hij klemde zijn kaken op elkaar en dook tegen de onzichtbare barrière aan die hem de weg versperde, maar het had geen zin. De motor bleef sarrend rondjes rijden.

‘Wat is er aan de hand?’ riep ik toen de motor eindelijk stopte en het stof neerdaalde. ‘Xav, wat gebeurt er?’

We waren nu dichter bij Xavier en in zijn ogen zag ik een intens verdriet, maar ook woede en diepe frustratie omdat hij me niet kon helpen. Nu wist ik dat ik echt in gevaar was. Misschien waren we dat allebei wel.

‘Beth... dat is Wes niet.’ Die woorden verkilden me tot op het bot en vervulden me met verslagenheid. Ik probeerde Wesley los te laten. Ik was bereid mezelf van de motor af te gooien, maar kon mijn armen niet bewegen. Ze leken te worden vastgepind door een onzichtbare kracht.

‘Stop! Laat me eraf!’ smeekte ik.

‘Te laat,’ antwoordde Wesley, alleen was het Wes niet meer. Zijn stem klonk nu honingzoet en zacht, en ik hoorde duidelijk een Brits accent. Die stem plaagde mijn dromen al zo lang, ik zou hem uit duizenden herkennen. Het lichaam waar ik mijn armen omheen had geslagen, begon onder mijn handen te veranderen. De brede, gespierde borst en armen krompen en werden slanker en kouder. Wesleys brede handen werden smal en spierwit. De omgekeerde honkbalpet vloog af en onthulde weelderig zwart haar, dat danste in de wind. Voor het eerst draaide hij zijn gezicht naar me toe om me recht aan te kijken. Toen ik hem van zo dichtbij zag, werd ik misselijk.

Jake was niets veranderd. Zwart schouderlang haar contrasteerde scherp met de bleekheid van zijn gezicht. Ik herkende die smalle neus die aan de punt een beetje omlaag wees en de jukbeenderen die wel gebeeldhouwd leken, waardoor Molly hem eens had vergeleken met een model van Calvin Klein. Zijn bleke lippen weken vaneen en onthulden kleine, verblindend witte tanden. Alleen zijn ogen waren anders. Ze leken te pulseren met een duistere energie, en terwijl ik erin keek, zag ik dat ze niet meer groen of zwart waren zoals vroeger, maar een matte, donkerrode kleur hadden. Net de kleur van geronnen bloed.

‘NEE!’ brulde Xavier, zijn gezicht verwrongen van wanhoop. Zijn stem werd opgeslokt door de wind op de verlaten autoweg. ‘LAAT HAAR MET RUST!’

Vervolgens gebeurde alles in een waas. Ik wist dat Xavier op de een of andere manier uit zijn verlamming was bevrijd, want hij kwam in volle vaart op me af rennen. Mijn armen werden ook bevrijd en ik probeerde me van de motor af te wurmen, maar ik voelde een brandende pijn in mijn hoofd en besefte dat Jake een handvol haar van me vasthield. Hij bestuurde de motor met één hand. Ik negeerde de stekende pijn en zette meer kracht, maar het had geen zin.

‘Hebbes,’ snorde hij. Het was het geluid van een tevreden roofdier.

Jake gaf een dot gas en ik hoorde de motor brullend tot leven komen, als een kwaad beest. De motor stuiterde en schoot naar voren.

‘Xavier!’ riep ik net toen hij bij ons aankwam. We staken allebei onze handen uit, en onze vingers raakten elkaar bijna.

Maar Jake maakte een scherpe bocht, zodat de motor tegen Xaviers zij botste. Ik hoorde een zware klap toen het metaal tegen zijn lichaam dreunde en gilde toen Xavier naar achteren werd gesmeten en slap de berm in rolde. Toen zag ik hem niet meer. De motor scheurde langs en liet hem in een stofwolk achter. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat er mensen naar de weg toe kwamen, aangetrokken door de commotie. Ik hoopte vurig dat ze Xavier nog op tijd zouden vinden om hem te helpen.

De motor spoot over de verlaten autoweg, die zich als een zwarte zweep voor ons uitstrekte. Jake reed zo ontzettend hard een bocht om dat we scheef hingen en bijna parallel aan de grond reden.

Elke vezel in mijn lichaam verlangde ernaar terug te keren naar Xavier. Mijn enige ware liefde. Het licht in mijn leven. Mijn borst verstrakte zodanig dat ik geen adem meer kreeg als ik aan hem dacht, hoe hij roerloos in het stof had gelegen. Mijn pijn was zo overstelpend dat het me amper kon schelen waar Jake me naartoe bracht of wat voor verschrikkingen me te wachten stonden. Ik wilde alleen maar weten of Xavier in orde was. Ik probeerde mezelf niet het ergste te laten denken, maar het woord ‘dood’ galmde als een kerkklok in mijn oren.

Het duurde even voor ik merkte dat ik huilde. Mijn lichaam bewoog krampachtig van de diepe, verscheurende snikken en mijn ogen brandden van de hete tranen.

Er zat niets anders op dan me te richten tot de Schepper – te bidden, te smeken, te onderhandelen – of Hij Xavier wilde beschermen. Ik kon het niet verdragen als hij zomaar van me werd weggerukt. Emotioneel tumult kon ik wel aan, verschrikkelijke fysieke folteringen kon ik wel aan. Ik zou het Armageddon en heilig vuur dat op aarde regende wel aankunnen, maar zonder hém kon ik niet leven.

Er kwam een vreemde gedachte in mijn hoofd op: als Jake Xavier had gedood, dan moest hij ervoor boeten. Het kon me niet schelen hoeveel Hemelse wetten het verboden. Ik zou beslist vergelding zoeken voor mijn verlies. Ik was bereid elke misdaad te vergeven, maar een misdaad tegen Xavier, God sta me bij, daarvoor zou Jake zijn verdiende loon krijgen. Ik wilde het lichaam dat voor me zat krabben en slaan; hem straffen omdat hij mijn leven weer besmeurde met zijn duistere aanwezigheid. Ik voelde me vies, alleen al omdat hij bij me was. Ik overwoog me opzij te werpen en te proberen de motor omver te gooien. Met onze huidige snelheid zouden we dan waarschijnlijk eindigen als bloedvlek op het asfalt, maar ik was wanhopig.

Voordat mijn gedachten nog onstuimiger konden worden, gebeurde er iets; iets wat ik me zelfs in mijn ergste nachtmerries niet had kunnen voorstellen. Het had me doodsbang moeten maken, het idee zelf had me een flauwte moeten bezorgen. Het was zo ondenkbaar dat ik niets anders voelde dan een misselijkheid die vanuit de kern van mijn wezen leek te komen en zich als gif door mijn lichaam verspreidde. De autoweg tartte de zwaartekracht en rees voor ons plotseling omhoog. In het midden verscheen een diepe, kartelige barst. De autoweg spleet open.

De barst verbreedde zich als een hongerige muil die ons wilde opslokken. De wind die in mijn gezicht blies, werd warmer en er steeg stoom op uit het kapotte asfalt. Ik wist instinctief wat het was door het gevoel van holle leegte dat ervan afstraalde. We gingen recht op een poort naar de Hel af.

En toen waren we er.

Ik gilde opnieuw toen de motor even in het niets bleef zweven. Jake zette de motor af net voordat we geluidloos in de leegte vielen. Ik draaide me om en zag de opening achter ons dichtgaan en het maanlicht, de bomen, de cicaden en de aarde waar ik zo van hield buitensluiten.

Ik had geen idee hoe lang het zou duren voor ik dat alles weer terug zou zien.

Het laatste waar ik me van bewust was, was vallen en het geluid van mijn eigen schorre geschreeuw voordat de duisternis ons opslokte.

6

Welkom in mijn wereld

Ik keek gedesoriënteerd om me heen, huiverend in mijn dunne satijnen jurkje. Ik herinnerde me niets van hoe ik hier was gekomen. Mijn haar was vochtig van het zweet en de donzige engelenvleugels van mijn kostuum waren verdwenen. Ik nam aan dat ze los waren geraakt en door de wind waren afgerukt tijdens de onstuimige rit.

Niets aan deze plek kwam me ook maar in de verste verte bekend voor. Ik stond alleen in een donkere steeg geplaveid met keien. Er wervelde mist om mijn voeten en er hing een vreemde, doordringende geur. Het rook naar verrotting, alsof de lucht zelf dood was. Het leek me het louche deel van een stad, want ik zag de rokerige omtrekken van wolkenkrabbers en torens in de verte. Maar ze zagen er onecht uit, meer als gebouwen op een oude, verkleurde foto, wazig en zonder details. Waar ik stond, waren alleen bakstenen muren met schunnige graffiti erop te zien. Hier en daar was het cement uit de voegen gevallen, en iemand had proppen krantenpapier in de openingen gestopt. Ik hoorde het gescharrel van ratten daarachter, of dat dacht ik althans. Overvolle afvalcontainers stonden overal en de muren waren vensterloos, op een paar dichtgetimmerde ramen na. Toen ik omhoogkeek, zag ik geen hemel, alleen een vreemd donker uitspansel, wazig en waterig op sommige plekken en dik als teer op andere plekken. De duisternis ademde als een levend iets en was veel meer dan simpelweg de afwezigheid van licht.

Dankzij een ouderwetse lantaarnpaal, die melkwit licht verspreidde, zag ik op slechts een paar meter afstand een zwarte motor staan. Er was geen spoor van de berijder. Toen ik die motor zag, begon mijn hoofd te tollen en werd ik teruggedwongen naar mijn huidige situatie.

Ik probeerde uit alle macht te reconstrueren wat er was gebeurd, maar mijn geheugen liet me in de steek. Willekeurige beelden flitsten door mijn hoofd, in een volgorde zonder enige logica. Ik herinnerde me een groot huis vlak bij een autoweg, een grijnzende pompoen met een kaarsje erin en het gelach en geroezemoes van tieners. Daarna het harde geluid van een motor en iemand die mijn naam riep. Maar die beelden waren net de stukjes van een legpuzzel waar ik nog maar net aan was begonnen. Het leek wel alsof mijn geest me geen toegang tot die herinneringen gaf uit angst dat ik er niet mee om zou kunnen gaan. Mijn geest schotelde ze me voor in flarden waar ik nauwelijks wijs uit kon worden. Plotseling brak één levendig beeld door de barrière heen, en bij die herinnering stokte mijn adem hoorbaar. Ik was weer boven de grond, verlamd van angst terwijl een motor die werd bestuurd door een jongen met ravenzwart haar roekeloos door een barst in de autoweg dook. Dat kón toch helemaal niet?

Ik had het gevoel dat ik al een poosje in deze verlaten steeg stond, maar ik had geen idee hoeveel tijd er was verstreken. Mijn gedachten voelden stroperig en sloom aan en het was een strijd om erdoorheen te navigeren. Ik masseerde mijn bonzende slapen en kreunde. Wat er ook was gebeurd, het had ook fysiek zijn tol van me geëist. Mijn armen en benen voelden bibberig, alsof ik net een marathon had gelopen.

‘Het duurt een dag of twee voor je gewend bent,’ zei een honingzoete stem.

Jake Thorn stapte ineens uit de schaduw en kwam naast me staan. Hij sprak tegen me op een zangerige, amicale toon, alsof hij en ik elkaar al lang genoeg kenden om beleefdheden achterwege te laten. Zijn plotselinge verschijnen zette mijn zintuigen op scherp. ‘Tot die tijd kun je last hebben van desoriëntatie of een droge keel,’ voegde hij eraan toe. Zijn nonchalante toon was ongelooflijk. Ondanks mijn verwarring had ik zin om tegen hem te schreeuwen, en als mijn keel niet zo droog als een woestijn had aangevoeld, zou ik het hebben gedaan.

‘Wat heb je gedaan?’ kraste ik in plaats daarvan. ‘Waar ben ik?’

‘Je hoeft niet bang te zijn,’ antwoordde hij. Ik vroeg me af of hij misschien probeerde me op mijn gemak te stellen, maar dat lukte hem niet en hij klonk alleen maar neerbuigend. Ik keek naar hem en deed geen enkele moeite mijn scepsis te verbergen. ‘Rustig maar, Beth, je bent niet in gevaar.’

‘Wat doe ik hier, Jake?’ Het was eerder een eis dan een vraag.

‘Ligt dat niet nogal voor de hand? Je bent hier als mijn gast, Beth, en ik heb er alles aan gedaan om ervoor te zorgen dat je verblijf hier plezierig zal zijn.’ Hij had zo’n voor hem ongebruikelijke verwachtingsvolle uitdrukking op zijn gezicht, dat ik even niet wist hoe ik moest reageren. Ik keek hem met grote ogen aan. ‘Maak je geen zorgen, Beth, het kan hier heel leuk zijn als je de juiste mensen om je heen hebt.’

Bijna alsof het op een teken had gewacht, begon de grond onder onze voeten te trillen. Een nummer dat ik herkende van afgelopen zomer werd zo luid gespeeld dat het tegen de muren weerkaatste. Het leek van achter massieve stalen deuren aan het einde van de steeg te komen. Ze zagen eruit zoals je je de ingang van een strengbewaakte gevangenis zou voorstellen. Alleen was het geen gevangenis, maar een soort uitgaansgelegenheid, met een knipperend neonbord boven de deuren: PRIDE. Het uiteinde van de letter P stak boven de dakrand uit en had de vorm van pauwenveren.

‘Pride is een van onze populairste clubs,’ verklaarde Jake. ‘En dat is de enige ingang. Zullen we?’ Hij gaf met een sierlijke zwaai aan dat ik voor hem uit moest lopen, maar mijn voeten leken aan de grond genageld en weigerden mee te werken. Jake was gedwongen mijn arm te pakken en me mee te trekken.

De mist trok op en onthulde een jonge man en vrouw die voor de deuren stonden. De vrouw was zo mager als een wandelende tak, met een bleke huid en gekleed in niets anders dan een korte broek met lovertjes, een leren beha en de hoogste plateauzolen die ik ooit had gezien. Aan zilveren haakjes aan haar beha hingen fijne zilveren kettinkjes tot op haar navel, waardoor het leek alsof ze een gordijntje voor haar buik had. Haar platinablonde haar was kortgeknipt en er bungelde een sigaret tussen haar zwart gestifte lippen.

Ik was verbaasd te zien dat de jongeman nog zwaarder was opgemaakt dan zijn vrouwelijke evenknie. Zijn ogen waren dik omrand en hij had zwarte nagellak op. Hij droeg een leren vest over zijn blote borst en een ruitjesbroek die bij zijn enkels smal toeliep. Er waren piercings zichtbaar op alle blote lichaamsdelen.

De vrouw ging suggestief langs de rand van haar lippen met de punt van haar tong, waarin ik een zilveren piercing zag zitten. Haar ogen stonden hongerig terwijl ze mijn lichaam opnamen. ‘Wel, wel,’ snorde ze toen we de ingang naderden. ‘Kijk nou eens waar hij mee komt. Een fluorescerend poppetje.’

‘Hallo, Larissa... Elliott.’ Jakes begroeting werd beantwoord met gelijktijdige, stilzwijgende knikjes.

Elliott glimlachte schamper en wierp een goedkeurende blik in Jakes richting. ‘Zo te zien heeft iemand iets gepikt wat niet van hem is.’

Jake kreeg een zelfingenomen glimlach op zijn gezicht. ‘O, volgens mij is ze wel degelijk van mij.’

‘Nou, nu in ieder geval wel.’ Larissa’s lach klonk laag en hees. Ze had een lijntje oogpotlood op met een boog naar boven, zodat ze katachtige ogen had.

Het was niet prettig, zoals ze over me praatten alsof ik er niet bij was. Ik voelde me net een soort trofee. Als ik niet zo gedesoriënteerd was geweest, had ik mijn ongenoegen misschien laten blijken. In plaats daarvan stelde ik de enige vraag die me te binnen schoot, en mijn stem klonk kinderlijk en een beetje zielig. ‘Wie zijn jullie?’

Elliott klakte afkeurend met zijn tong. ‘Ze komt zeker niet vaak buiten.’

Dat maakte me kwaad. ‘Dat gaat je niks aan!’ kaatste ik terug, waarop de twee keihard in lachen uitbarstten.

‘Ze is nog grappig ook,’ merkte Larissa op. Ze hielden hun hoofd schuin en bleven me met onrustbarende aandacht aanstaren. ‘Wat kan ze nog meer?’

‘O, het gebruikelijke,’ snauwde ik kwaad. ‘Salto’s, met messen gooien, dat soort dingen.’

Jake zuchtte, plotseling verveeld. ‘Kunnen we opschieten, alsjeblieft?’

Larissa haalde achteloos haar schouders op en bukte om me recht in de ogen te kijken. ‘Wil je weten wie wij zijn, poppetje?’ vroeg ze. ‘Wij zijn de deurbitches.’

‘Pardon?’ Ik stond perplex.

‘Wij bemannen de ingang. Niemand komt erin of eruit zonder toestemming.’

‘Maar aangezien jij een vip bent,’ sarde Elliott, ‘mag je gewoon naar binnen, of moet ik zeggen: naar benéden?’ De twee grinnikten samenzweerderig.

‘En als ik dat nou niet wil?’ vroeg ik opstandig.

Elliott trok vragend zijn wenkbrauw op en wuifde vaag achter me met zijn hand. ‘Schatje, zou je weten waar je anders naartoe moest?’

Ik moest toegeven dat hij gelijk had. Om de steeg heen was niets dan een drukkend, wervelend zwart van het soort dat eruitzag alsof het je kon verslinden. Er was maar één weg met aan het einde een deur. Slechts één richting waar je heen kon. Hoe het idee om door die deuren te gaan me ook beangstigde, ik wist dat het niet zo gevaarlijk kon zijn als in mijn eentje door dat zwart dolen. Ik wist niet wie of wat er daarbuiten was. Ik wist nog steeds niet eens wáár ik was.

Ik voelde Jakes warme adem achter mijn oor. ‘Het komt wel goed,’ mompelde hij. ‘Ik zorg voor je.’ Het was vreemd dat ze allemaal schenen te wachten op mijn besluit. Alsof ik een keus had.

Ik rechtte mijn schouders en stapte naar voren met een bravoure die ik niet voelde.

Larissa ontblootte haar tanden in een glimlach, greep stevig mijn pols vast en draaide hem naar boven. Haar hand voelde koud en klauwachtig, maar ik probeerde niet ineen te krimpen. Ze hield mijn pols omhoog terwijl Elliott iets aan de binnenkant drukte. Ik zette me schrap voor pijn, maar toen ik keek, had hij alleen maar een stempel op mijn pols gezet. Een toegangsstempel in de vorm van een smiley.

Larissa drukte op een zoemer en de zware deuren gleden open. Jake leidde me naar binnen, naar een enorme hal met tapijt, waar in verschillende richtingen wenteltrappen als een labyrint omlaaggingen.

Er was geen tijd om mijn omgeving beter te bekijken, want hij dirigeerde me snel naar de middelste trap. De beukende muziek werd luider zodra we aan onze afdaling begonnen. Het geluid was zo hard dat ik aarzelend omkeek naar de openstaande deur.

Larissa leek mijn gedachten te lezen. ‘Te laat om je te bedenken, schat,’ zei ze. ‘Welkom in onze wereld.’ Toen schoof ze de zware deuren achter ons dicht.

Ik volgde Jake omlaag over de smalle trap, die leidde naar een open dansvloer waar het een drukte van belang was. Lichamen stonden op elkaar geperst, vuisten pompten in de lucht en hoofden schokten mee op het ritme van de muziek. De dansvloer was een schaakbord van gekleurde lichtjes die aan en uit knipperden. Ik stond versteld toen ik er mensen van alle leeftijden zag. De pezige, in leer gehulde ledematen van de ouderen contrasteerden scherp met het stevige, blote vlees van de jeugd. Ik schrok toen ik er zelfs een paar kinderen zag. Zij hadden de taak om de tafels af te ruimen en drankjes in te schenken. Het enige wat ze allemaal gemeen hadden – jong en oud – was de lege blik in hun ogen. Het leek wel alsof ze alleen maar fysiek aanwezig waren en een belangrijk deel van hen was uitgewist. Het waren net slaapwandelaars, geheel opgaand in mechanische handelingen die ze alleen lang genoeg onderbraken om nog een slok drank te nemen.

Af en toe bespeurde ik in hun maskerachtige gezichten een schichtige blik of nerveuze beweging, alsof er iets vreselijks te gebeuren stond. Het nummer dat werd gedraaid was een technoversie van een dansnummer. Het had kennelijk maar één regel tekst, die constant werd herhaald: ‘I’m in Miami, bitch.’ Het licht fonkelde over de gelakte betonnen vloer en wierp schaduwen over de lichamen die met de ritmische beat mee bewogen. De menggeur van sigarettenrook, alcohol en parfum was overstelpend.

Ik was nog nooit in een club geweest, dus ik had geen vergelijkingsmateriaal, maar ik vond het er surrealistisch uitzien. Het plafond werd verlicht met een heleboel lampjes en de muren waren bekleed met rood fluweel, zodat ze leken op rechtopstaande banken. Langs de buitenzijden van de ruimte stonden witte kubussen die dienstdeden als tafels, en lage fluwelen banken die er doorgezakt en veelgebruikt uitzagen. Op de tafels stonden gloeiende, kegelvormige lampen en de gebogen bar die aan de ene kant van de club stond was zo gemaakt dat hij op gesmolten lava leek. Bij de bar hingen beveiligers in zwarte pakken rond, die stoïcijns met een drankje in de hand stonden.

Een knappe vrouw achter de bar jongleerde met borrelglazen en gooide met flessen, behendig als een circusartiest. Haar wollige donkere pijpenkrullen, doorschoten met goud, omkransten haar gezicht als manen en ze droeg een nauwsluitende rode bandeaujurk en messing armbanden. Een tatoeage van een adder kronkelde omhoog langs de donkere huid van haar keel. Ze keek verstrooid naar ons en wendde haar blik niet eens van ons af toen iemand een drankje bestelde.

Terwijl Jake en ik ons een weg zochten door de drukte, weken de mensen uiteen om ruimte voor ons te maken. Ze hielden geen moment op met dansen, maar hun ogen volgden al onze bewegingen. Toen iemand aarzelend een hand uitstak om me aan te raken, maakte Jake een laag, sissend geluid en wierp de danser een dodelijke blik toe. De nieuwsgierigheid van de danser was onmiddellijk verdwenen. Jake begroette de barvrouw met een formele knik, die ze twijfelend beantwoordde.

‘Wat wil je drinken?’ vroeg hij. Hij moest schreeuwen om de muziek te overstemmen.

‘Ik wil niks drinken. Ik wil alleen maar weten waar ik ben.’

‘Je bent niet meer in Kansas.’ Jake grinnikte om zijn eigen grapje.

Ik kreeg een plotselinge neiging om hem te dwingen te luisteren, hem te laten zien hoe bang ik was. ‘Jake,’ drong ik aan, en ik pakte zijn arm. ‘Ik vind het hier niet leuk. Ik wil weg. Breng me alsjeblieft naar huis.’

Jake leek zo onthutst dat ik hem aanraakte, dat hij niet meteen antwoordde. ‘Je zult wel heel moe zijn,’ zei hij uiteindelijk. ‘Wat ongevoelig van me dat ik dat niet heb gemerkt. Natuurlijk breng ik je naar huis.’ Hij wenkte twee kleerkasten die bij de bar stonden, allebei in een zwart pak en met een zonnebril op, wat er absurd uitzag omdat we in een schemerig verlichte, ondergrondse club waren.

‘Deze jongedame is mijn gast. Breng haar naar Hotel Ambrosia,’ droeg Jake hun op. ‘Zorg dat ze veilig wordt afgeleverd in de directievleugel op de bovenste verdieping. Ze verwachten haar.’

‘Wacht, waar ga jij heen?’ riep ik hem na.

Jake richtte zijn smeulende blik op me en grijnsde zelfingenomen, schijnbaar genietend van hoe afhankelijk ik van hem was. ‘Ik heb wat zaken af te handelen,’ zei hij. ‘Maar maak je niet druk, zij zorgen voor je.’ Hij keek naar de lijfwachten. ‘Hun leven hangt ervan af.’

De lege blikken van de bewakers veranderden niet, maar ze knikten bijna onmerkbaar. Toen werd ik omhuld door keiharde spieren terwijl ze me de club uit leidden en ruw de dansers opzij duwden die in de weg stonden.

Terug in de ondergrondse hal tuurde ik langs mijn begeleiders en zag ik dat de Pride slechts een van verschillende clubs was die zich in de ondergrondse catacomben bevonden. Vanuit de schemerige diepten van een van de wenteltrappen hoorde ik gedempt gekreun, en even later kwamen er twee mannen in pak naar boven, die een verfomfaaid ogend meisje met tranen op haar wangen achter zich aan sleepten. Ze droeg een kanten korset en een spijkerrokje dat amper de bovenkant van haar dijen bedekte. Ze worstelde om zich uit hun sterke greep te bevrijden, maar het was zinloos. Toen onze blikken kruisten, zag ik doodsangst in haar ogen. Instinctief zette ik een stap naar voren, maar een van de bewakers hield me tegen.

Ik schudde hem af, probeerde achteloos te klinken en deed mijn beste imitatie van hoe de meisjes bij mij op school klonken. ‘Wat is er met haar?’ Hoe meer ik liet merken hoe geschrokken ik was, dacht ik, hoe minder informatie ik zou krijgen.

‘Zo te zien heeft ze gewoon pech gehad,’ antwoordde de ene bewaker, terwijl de andere een paar knoppen op zijn mobiele telefoon indrukte en mompelend onze locatie doorgaf aan degene aan de andere kant van de lijn.

‘Pech?’ papegaaide ik.

‘In de speelkamer,’ antwoordde hij, alsof het antwoord op mijn vraag volkomen voor de hand lag.

‘Waar brengen ze haar naartoe?’ Deze keer schudde hij enkel ongelovig zijn hoofd om mijn onwetendheid, en leidde me naar een langgerekte auto met getinte ruiten die voor de club tot stilstand was gekomen. Het was vreemd om een auto binnen te zien, maar de ondergrondse tunnels, besefte ik, waren breed genoeg voor twee auto’s naast elkaar en waren ook bedoeld als wegen. Het achterportier werd voor me geopend en de bewakers schoven aan weerskanten naast me, zodat ik opgesloten zat tussen hun enorme lichamen. De geur van sigarenrook hing om hen heen.

We reden een tijdje door de kronkelende tunnel, die nergens heen leek te leiden. Ronddwalende feestgangers schuifelden aan de kant als ze ons zagen aankomen. Zodra we eenmaal uit het clubdistrict waren, viel me op dat de mensen hier niet vrolijk aan het stappen waren. Ze doolden doelloos rond, met starende ogen en lege gezichten, als levende doden. Toen ik wat beter naar hen keek, zag ik dat hun huid een grauwe kleur had.

Eindelijk kwamen we aan het einde van een steile tunnel bij een enorm gebouw dat misschien ooit wit was geweest, maar dat nu de kleur van vergeeld perkament had. Het moest minstens twintig verdiepingen hoog zijn, gebouwd in klassieke stijl met krullen van pleisterwerk boven de ramen.

Een draaideur gaf toegang tot een enorme, weelderige lobby. Het hotel was zo gebouwd dat de kamers op alle verdiepingen uitkeken over de lobby, wat het effect gaf dat je opkeek in een doolhof. De blikvanger in de lobby was een gordijn van kleine lampjes. Het hing van het plafond tot op de vloer en verlichtte een marmeren fontein in het midden, met standbeelden van dartelende stenen nimfen. Naast de receptiebalie was een sierlijke glazen lift in de vorm van een reusachtige capsule.

Hier ging het personeel gekleed in nette uniformen en er hing een zakelijke sfeer vergeleken met de ranzigheid van de clubs. Toen ik naar binnen liep, verstijfden ze allemaal even en keken me aan met de blikken van gieren voordat ze verdergingen met hun werk. Ondanks hun op het oog vrij normale uiterlijk zag ik iets ongetemds in hun ogen, iets wat me heel erg onrustig maakte. Ik was blij dat ik de twee gespierde bewakers bij me had, want ik had hier niet graag in mijn eentje gestaan.

‘Welkom in het Ambrosia,’ zei de vrouw achter de balie op lichte, luchtige toon. Met haar maatpak en haar blonde haar in een losse knot gedraaid was ze het toonbeeld van efficiëntie. Op haar strakke, haaiachtige blik na. ‘We verwachtten je al. Je kamers zijn klaar.’ Haar vrolijkheid strookte niet met de scherpe blik in haar ogen. Haar lange, gemanicuurde nagels maakten een zacht klikkend geluid terwijl ze snel iets op het toetsenbord intikte. ‘Het penthouse is voor je gereserveerd.’

‘Dank u,’ zei ik. ‘Dit is een prachtig hotel, maar zou u me kunnen vertellen waar ik ben?’

De vrouw stopte acuut met haar werk en liet heel even haar professionele houding varen. ‘Heeft hij het haar niet verteld?’ Ze keek ongelovig naar mijn begeleiders, die blikken wisselden waaruit duidelijk sprak: Dat moet je niet aan ons vragen. Ik had nu echt moeite om het angstige gevoel in mijn buik in te tomen. Het verspreidde zich naar boven als een schimmel.

‘Nou, lieverd,’ de ogen van de receptioniste glinsterden duister, ‘je bent in Hades. Doe maar net alsof je thuis bent.’ Ze schoof een sleutelkaart in een plastic mapje over de glanzende balie.

‘Pardon?’ vroeg ik. ‘En met Hades bedoelt u toch niet... u kunt toch niet...’ Mijn stem stierf weg. Natuurlijk wist ik meteen wat ze bedoelde. Ik wist uit mijn studies dat de letterlijke vertaling van die naam ‘het ongeziene’ luidde. Maar mijn hersens weigerden te accepteren dat het waar was. Tot ik het hardop uitgesproken hoorde, hoefde ik het niet te geloven.

‘Ook wel bekend als de Hel,’ zei de receptioniste luchtig. ‘Maar laat meneer Thorn je dat maar niet horen zeggen. Hij geeft de voorkeur aan de klassiekere naam. En je weet hoe pietluttig demonenprinsen kunnen zijn.’

Ik ving maar een deel op van wat ze zei, want ik luisterde al niet meer. Mijn knieën begonnen te knikken. Het laatste wat ik zag, waren de bewakers die naar voren sprongen toen de zwarte marmeren vloer naar mijn gezicht omhoogkwam.

7

Ondergronds

Ik werd wakker in een oorverdovende stilte. Melkwit licht filterde de kamer in en ik wreef in mijn ogen om mijn omgeving beter te kunnen bekijken.

Het eerste wat ik zag was een zitgedeelte met een open haard. De laatste kooltjes lagen zacht gloeiend te verkruimelen op het rooster, wierpen schaduwen door de kamer en verzachtten de randen van de meubels. De kamer was luxe ingericht met donker hout en er hing een kristallen kroonluchter aan het versierde plafond.

Ik merkte dat ik in een bed van eiken panelen lag, met goudkleurige satijnen lakens en een donkerrode sprei. Ik droeg een ouderwetse nachtjapon met kanten manchetten. Meteen vroeg ik me af waar mijn kostuum gebleven was, want ik kon me niet herinneren dat ik het had uitgetrokken. Ik kwam op mijn ellebogen overeind en keek om me heen, van het hoogpolige tapijt naar de zware fluwelen gordijnen en de enorme welkomstmand op een lage salontafel met vergulde klauwpoten. Aan het voeteneinde van het bed lag een groot luipaardvel. Het bed zelf lag vol dikke kussens en een overdreven hoeveelheid sierkussentjes met kwastjes.

Toen ik iets koels en geurigs tegen mijn wang voelde, draaide ik me om en zag dat mijn kussens vol lagen met rode rozenblaadjes.

Tegen de muur stond een reusachtige kaptafel met een spiegel afgezet met edelstenen. Er lagen een paarlemoeren haarborstel en handspiegel op, en er stond een rij duur uitziende parfumflesjes en lotions in blauwe glazen potjes. Over het voeteneinde van het bed lag een ivoorwitte zijden kamerjas gedrapeerd. Twee oorfauteuils waren strategisch opgesteld bij de open haard. De badkamerdeur stond open en ik ving een glimp op van gouden kranen en een antieke badkuip. De kamer leek zonder vast thema te zijn ingericht; alsof iemand een tijdschrift had opengeslagen, willekeurig alles had aangewezen wat er duur uitzag en dat in deze kamer had laten zetten.

Er stond een dienblad met een dampende pot thee en een paar broodjes op het lage tafeltje. Toen ik de deur van de kamer probeerde, bleek die op slot te zitten. Mijn keel voelde kurkdroog, dus ik schonk een kop thee voor mezelf in en ging op het dikke kleed zitten om hem op te drinken en mijn gedachten op een rijtje te krijgen. Ondanks mijn luxe omgeving wist ik dat ik een gevangene was.

Iemand had de sleutelkaart meegenomen, dus ik kon de kamer niet uit. Zelfs al wist ik te ontsnappen en de lobby te bereiken, dan zou het er wemelen van Jakes bondgenoten. Ik kon wel proberen langs hen heen te komen en het op een lopen te zetten, maar hoe ver zou ik komen voordat ze me weer gevangen namen?

Er was maar één ding dat ik zeker wist. Ik merkte aan het steenkoude gevoel in mijn borst dat ik was weggerukt van alles waar ik van hield. Ik was hier dankzij Jake Thorn, maar wat was zijn motief? Was het wraak? Zo ja, waarom had hij me dan niet meteen vermoord toen hij de kans had? Wilde hij om een of andere reden mijn lijden rekken? Of zat er iets anders achter, zoals altijd het geval was bij Jake? Hij leek oprecht zijn best te doen om me op mijn gemak te stellen. Ik wist maar weinig van de Hel, aangezien engelen zich daar nooit waagden. Ik zocht mijn geheugen af naar flardjes informatie die Gabriël me misschien had gegeven, maar ik vond niets. Ik had alleen gehoord dat er ergens diep onder de grond een krocht was waar het wemelde van de schepsels die zo duister waren dat wij er met ons verstand niet bij konden. Jake moest me hierheen hebben gehaald als straf, omdat ik hem had vernederd. Behalve...

Ineens begon me iets anders te dagen. Hij was niet bijzonder wraakzuchtig op me overgekomen; eigenlijk had ik een merkwaardige opwinding in zijn ogen gezien. Zou het kunnen dat hij werkelijk dacht dat ik hier gelukkig zou kunnen zijn? Een engel in de Hel? Dat bewees alleen maar hoe weinig hij ervan snapte. Mijn enige doel was om naar huis terug te keren, naar de mensen die ik liefhad. Dit was niet mijn wereld, en dat zou het ook nooit worden. Hoe langer ik hier bleef, hoe moeilijker het zou worden om terug te gaan. Ik wist wel dat zoiets als dit nooit eerder was gebeurd. Er was nog nooit een engel ontvoerd, van de aarde geplukt en een gevangenis van vuur in gesleept. Misschien ging dit dieper dan Jakes bizarre gehechtheid aan mij. Misschien stond er wel iets verschrikkelijks op het punt om ontketend te worden.

Langs één muur was een rij hoge vensters aangebracht, maar het enige wat ik buiten zag was wervelende grijze mist. Er was hier geen zonsopgang, en het begin van de dag leek alleen te worden gemarkeerd door een waterig licht dat eruitzag alsof het omlaag werd gefilterd door een barst in de aarde. Bij de gedachte dat ik heel lang geen zonlicht meer zou zien, sprongen de tranen in mijn ogen. Maar ik knipperde ze weg, pakte de zijden kamerjas en trok hem aan. Ik liep naar de badkamer om mijn gezicht te wassen en mijn tanden te poetsen en haalde een kam door mijn haar om de klitten eruit te krijgen. Er hing een verstikkende stilte in de hotelsuite. Elk geluidje dat ik maakte leek overdreven luid.

Met een steek van verlangen dacht ik terug aan hoe het was om thuis in Venus Cove wakker te worden. Ik associeerde het met een kakofonie van geluid: muziek, zingende vogels en Phantom die de trap op kwam draven. Ik kon me mijn slaapkamer met de gebutste vloerplanken en het gammele bureautje tot in de kleinste details voor de geest halen. Als ik mijn ogen dichtdeed, kon ik me bijna te binnen brengen hoe zacht mijn witte sprei aanvoelde tegen mijn huid, en hoe de baldakijn boven mijn bed me het gevoel gaf veilig weggeborgen te zijn in mijn eigen kleine nestje. De ochtenden daar begonnen met een zilverachtig licht voordat de zon opkwam, al snel verstrooid door stralen goudkleurig zonlicht. Het spoelde over de daken, danste over de golven van de oceaan en zette het hele stadje in vuur en vlam. Ik herinnerde me hoe ik altijd wakker werd met het gezang van vogels en het briesje dat lichtjes tegen de balkondeuren tikte alsof het me wilde wekken. Zelfs als het huis verder verlaten was, dan nog was er altijd de zee die naar me riep, me eraan herinnerde dat ik niet alleen was. Ik dacht aan de ochtenden, wanneer ik naar beneden ging en Gabriël zachtjes op zijn gitaar zat te tokkelen terwijl de uitnodigende geur van wafels in de keuken hing. Ik kon me niet herinneren wanneer ik mijn familie voor het laatst had gezien of hoe we gescheiden waren geraakt. Als ik aan Venus Cove dacht, voelde ik heel even de hoop opflakkeren in mijn borst, alsof ik me met wilskracht terug kon brengen naar mijn oude leven. Maar even later was het weg, veranderd in wanhoop die zwaar als een steen op mijn hart drukte.

Ik opende mijn ogen, zag mijn spiegelbeeld en besefte dat er iets anders aan me was. Er was niets veranderd aan mijn gelaatstrekken; het waren dezelfde grote bruine ogen met goudkleurige en groene vlekjes die me aankeken, dezelfde kleine elfenoren en porseleinbleke huid met een vleugje roze. Maar de blik in mijn ogen was die van een vreemde. Mijn ogen, die ooit hadden gefonkeld van nieuwsgierigheid, waren nu levenloos. Het meisje in de spiegel zag er verloren uit.

De kamer had een behaaglijke temperatuur, maar toch huiverde ik. Ik liep snel naar de kast en pakte er het eerste kledingstuk uit dat ik tegenkwam: een cocktailjurk van zwarte tule met pofmouwen. Ik zuchtte en ging op zoek naar iets beters, om vervolgens te ontdekken dat er geen enkel praktisch kledingstuk tussen hing. De outfits varieerden van lange avondjaponnen tot getailleerde Chanel-pakjes met zijden blouses. Ik koos het simpelste wat ik kon vinden (een knielange jurk van mosgroen crashfluweel met lange mouwen) en een paar flatjes. Toen ging ik op mijn bed zitten wachten tot er iets zou gebeuren.

Ik herinnerde me Venus Cove en mijn broer en zus levendig, maar ik wist dat ik iets of iemand vergat. Het knaagde aan me, een indringend, trekkerig gevoel achter in mijn hoofd, en het putte me uit om te proberen de herinnering terug te halen. Ik ging op het bed liggen en staarde naar de sierlijke krullen langs het plafond. Er zat een zeurende pijn ergens vanbinnen, maar ik kon de bron ervan niet vinden. Ik wenste zelfs dat Jake zou komen, want misschien kon ik door met hem te praten die verloren herinneringen weer naar boven halen. Ze roerden zich wel achter in mijn geest, maar telkens als ik ze wilde pakken, glipten ze weg.

Ik schrok van de klik van een sleutelkaart, waarna een meisje met een rond gezicht mijn kamer binnenkwam. Ze droeg het standaarduniform van de huishoudelijke dienst: een eenvoudige taupekleurige jurk met het logo van Hotel Ambrosia op het borstzakje, beige kousen en comfortabele instappers. Haar honingblonde haar was met een clip in een paardenstaart gebonden.

‘Pardon, juffrouw, wilt u dat ik uw kamer nu opruim, of hebt u liever dat ik later terugkom?’ Ze gedroeg zich onderdanig en hield haar blik neergeslagen om oogcontact te vermijden. Achter haar stond een kar vol schoonmaakproducten en stapels fris linnengoed.

‘O, dat is echt niet nodig,’ zei ik, in een poging hulpvaardig te zijn, maar mijn antwoord leek haar alleen maar ongemakkelijk te maken. Ze stond er verloren bij en wachtte op nadere instructies. ‘Ach, nu kan het eigenlijk ook wel,’ zei ik, en ik liep naar een van de oorfauteuils toe.

Het meisje keek opgelucht. Ze bewoog zich met geroutineerde doeltreffendheid door de kamer, maakte het bed op en verving het water in de bloemenvaas. Volgens mij kon ze niet ouder zijn dan zestien. Haar aanwezigheid was merkwaardig kalmerend. Misschien kwam het door de open eerlijkheid in haar gezicht, die zo slecht paste in deze bizarre omgeving.

‘Mag ik vragen hoe je heet?’ vroeg ik.

‘Ik ben Hanna,’ antwoordde ze meteen. Ik hoorde dat haar Engels een beetje haperend klonk, alsof het niet haar moedertaal was.

‘En je werkt in dit hotel?’

‘Ja, juffrouw, ik ben aan u toegewezen.’ Mijn verwarring was blijkbaar van mijn gezicht af te lezen, want ze voegde eraan toe: ‘Ik ben uw dienstmeisje.’

‘Mijn dienstmeisje?’ herhaalde ik. ‘Ik heb geen dienstmeisje nodig.’

Het meisje vatte mijn ergernis verkeerd op en dacht dat die tegen haar gericht was. ‘Ik zal hard werken,’ verzekerde ze me.

‘Dat geloof ik best,’ zei ik. ‘Maar de reden dat ik geen dienstmeisje nodig heb, is dat ik niet van plan ben hier lang te blijven.’

Hanna wierp me een bevreemde blik toe en schudde heftig haar hoofd. ‘U kunt niet weg,’ zei ze. ‘Meneer Thorn laat nooit iemand vertrekken.’ Ze sloeg haar hand voor haar mond, zich ervan bewust dat ze te veel had gezegd.

‘Het geeft niet, Hanna,’ zei ik. ‘Je kunt alles tegen me zeggen. Ik zal niets verder vertellen.’

‘Ik mag eigenlijk niet met u praten. Als de prins erachter komt...’

‘Bedoel je Jake?’ Ik snoof. ‘Hij is geen prins!’

‘Dat soort dingen moet u niet zeggen, juffrouw,’ fluisterde Hanna. ‘Hij is de prins van de Derde Cirkel en hoogverraad is een halsmisdaad.’ Ik moet echt stomverbaasd hebben gekeken. ‘Er zijn negen Cirkels in deze wereld, elk geregeerd door een andere prins,’ legde ze uit. ‘Meneer Thorn heeft de leiding over dit district.’

‘Welke idioot heeft hem zo veel macht gegeven?’ snauwde ik, maar toen ik de schrik op Hanna’s gezicht zag, paste ik snel mijn toon aan. ‘Ik bedoel... Hoe is dat gekomen?’

‘Hij was een van de Oorspronkelijken.’ Hanna haalde haar schouders op alsof die paar woorden alles verklaarden.

‘Daar heb ik van gehoord,’ zei ik. De term kwam me bekend voor. Ik was er zeker van dat ik Gabriël dat woord wel eens had horen zeggen en wist dat het terugging tot het begin van de tijd en de schepping.

‘Toen Big Daddy uit de gratie viel...’ begon Hanna, met een schichtige blik op de deur.

‘Sorry?’ viel ik haar in de rede. ‘Wat zeg je nou?’

‘Zo noemen we hem hierbeneden.’

‘Wie?’

‘Nou, ik neem aan dat u hem kent als Satan of Lucifer.’

Ik voelde de stukjes van de puzzel in mijn hoofd op hun plek vallen. ‘Toen Lucifer uit de Hemel viel, waren er acht engelen die trouw aan hem zwoeren...’ ging ik voor haar verder met het verhaal.

‘Ja.’ Hanna knikte bevestigend.

‘Michaël verbande hen, samen met hun rebelse leider, en zij werden de allereerste demonen. Sindsdien zetten ze alle mogelijke middelen in om chaos te zaaien op aarde, uit wraak voor hun verbanning.’ Ik zweeg even om de immense betekenis hiervan tot me door te laten dringen en fronste mijn voorhoofd toen er een paradoxaal beeld bij me opkwam.

‘Wat is er, juffrouw?’ vroeg Hanna toen ze mijn gezicht zag.

‘Het is gewoon moeilijk voor te stellen dat Jake ooit een engel was,’ antwoordde ik.

‘Moeilijk zou ik niet zeggen; eerder onmogelijk.’ Hanna’s woorden waren zo recht voor z’n raap dat ik moest lachen.

Toch kon ik die gedachte niet meer uit mijn hoofd krijgen. Jake en ik hadden dezelfde afkomst. We hadden dezelfde schepper. Wat hij sindsdien was geworden, stond ontzettend ver af van hoe hij oorspronkelijk was geschapen. Ik had het altijd geweten, maar ik vermoedde dat ik hem zo graag uit mijn hoofd had willen zetten dat ik mezelf nooit de kans had gegeven er fatsoenlijk over na te denken. Ik kon niet bevatten dat de Jake die ik kende, de Jake die had geprobeerd mijn stadje en de mensen van wie ik hield te verwoesten, ooit net zoals ik was geweest.

De Oorspronkelijken waren de trouwste dienaren van Lucifer, degenen die al vanaf het allereerste begin bij hem waren. Door de hele geschiedenis van de mens heen had hij hen naar de aarde gestuurd om posities in te nemen in de hoogste regionen van de maatschappij. Ze waren gemeenschappen op aarde binnengedrongen om zo hun verderfelijke invloed op de mensheid voort te zetten. Ze waren geïnfiltreerd in de politiek en het recht, waar ze straffeloos konden vernietigen. Hun invloed was giftig. Ze maakten het de mens naar de zin, profiteerden van zijn zwakheden en gebruikten hem in hun eigen voordeel. Er schoot me iets weerzinwekkends te binnen. Als Jake voor een hogere macht werkte, wie was er dan de werkelijke schuldige in wat er tot nu toe was gebeurd?

‘Ik vraag me af wat Jake nu weer wil,’ mompelde ik.

‘Dat is gemakkelijk,’ zei Hanna in haar grappige, haperende Engels. Ze leek blij te zijn dat ze me van dienst kon zijn, dat ze me informatie kon geven die ik niet had. ‘Hij wil alleen maar dat u gelukkig bent. U moet immers zijn bruid worden.’

Eerst lachte ik in de overtuiging dat ze een smakeloze, slechte grap maakte. Maar toen ik naar Hanna keek, met haar ronde, kinderlijke gezicht en grote bruine ogen, wist ik dat ze alleen maar herhaalde wat ze had gehoord.

‘Ik geloof dat ik Jake moet spreken,’ zei ik langzaam, waarbij ik probeerde mijn stijgende paniek te verbergen. ‘Meteen. Kun je me naar hem toe brengen?’

‘Ja, juffrouw,’ antwoordde ze. ‘De prins zei toch al dat hij u wilde zien.’

Hanna leidde me door de schemerig verlichte gangen van Hotel Ambrosia, geruisloos als een muis op de dikke vloerbedekking. Alles was spookachtig stil, en als er nog meer gasten waren, dan was daar geen spoor van te zien. We namen de glazen lift, die als een bel in de lucht hing. Van daaruit konden we helemaal omlaagkijken naar de grote fontein in de lobby.

‘Waar gaan we heen?’ vroeg ik. ‘Heeft Jake een speciale kerker waar hij zijn zaakjes regelt?’

‘Nee. Er is een directiekamer op de begane grond.’ Ik besefte dat Hanna alles wat ik zei letterlijk opvatte, dus sarcasme was min of meer aan haar verspild.

We bleven voor een paar imposante paneeldeuren staan. Hanna’s tegenzin om nog verder te gaan straalde van haar af. ‘Het is beter als u alleen naar binnen gaat, juffrouw,’ zei ze nadrukkelijk. ‘Ik weet zeker dat hij ú niets zal doen.’

Ik ging niet met Hanna in discussie. Het was ook beslist niet mijn bedoeling om haar bloot te stellen aan de grillen van Jakes temperament. Ik was niet bang nu ik weer oog in oog met hem zou komen te staan. In feite wílde ik een confrontatie, al was het maar om hem te vertellen wat ik van hem en zijn snode plannen vond. Hij had het ergste wat hij kon doen al gedaan; hij kon me verder geen pijn meer doen.

Jake keek geërgerd toen ik binnenkwam, alsof het hem te lang had geduurd. Ook hier was een open haard, en Jake stond er met zijn rug naartoe. Hij was formeler gekleed dan gebruikelijk, in een pantalon, een overhemd met een open kraag en een donkerpaars smokingjasje. Het licht danste over zijn spierwitte huid. Hij zag er nog net zo uit als ik me herinnerde, met lang donker haar dat in zijn ogen viel, die trouwens glazig waren en me aan haaienogen deden denken. Toen hij me zag, begon hij door de kamer te ijsberen en bleef af en toe staan om een of ander detail te bestuderen. Er stond een vaas met lange rozen midden op tafel. Jake plukte er een uit om de geur op te snuiven en bleef er toen achteloos mee in zijn handen staan draaien. Hij sloeg geen acht op de doorns en op de bloeddruppels die langs zijn vingers liepen, alsof hij helemaal geen pijn voelde. Ik besefte dat dat waarschijnlijk ook zo was, en even later waren zijn wondjes alweer genezen.

De tafel in de directiekamer was imposant, zo glanzend opgewreven dat hij het plafond weerspiegelde. Eromheen stonden draaistoelen met hoge rugleuningen. Een gigantisch beeldscherm nam een hele muur in beslag. Er waren beelden uit de clubs op te zien. Ik keek gefascineerd naar de lichamen, glanzend van het zweet, die zo dicht op elkaar dansten dat ze bijna met elkaar versmolten.

Hoewel ik het alleen maar op een scherm zag, werd ik toch licht in mijn hoofd van het gehos. Het beeld switchte plotseling naar rijen statistieken en berekeningen, en toen weer terug naar de onvermoeibare dansers. Het leek in te zoomen op individuen en informatie over hen op te slaan.

‘Wat vind je van mijn clubratten?’ schepte Jake op. ‘Verdoemd om tot in alle eeuwigheid te drinken en te dansen! Dat was mijn idee.’ Hij stak een glas omhoog met een amberkleurige vloeistof erin, waarvan hij af en toe nipte. Een half opgerookte sigaret lag op de rand van een asbak.

Iemand hoestte, en pas toen ik me omdraaide zag ik dat we niet alleen waren. Een jongeman, zo te zien niet veel ouder dan ik, zat in de hoek van de directiekamer een slapende kat te aaien. Hij droeg een ruitjesoverhemd en een broek die zo groot was dat hij hem met bretels moest ophouden. Zijn bruine haar was schuin over zijn voorhoofd geknipt; het zag eruit alsof het met een heggenschaar was gedaan. Hij zat met zijn tenen naar binnen gedraaid, zoals je bij kinderen wel eens ziet.

‘Beth, dit is Tucker. Hij is een van mijn assistenten en hij zal een oogje op je houden. Tucker, sta op en geef een handje,’ blafte Jake naar de jongen voordat hij zich soepel weer naar mij omdraaide. ‘Mijn verontschuldigingen voor zijn lompheid.’

Jake scheen hem te behandelen als een soort huisdier dat hij aan het trainen was. Toen Tucker opstond en naar me toe kwam, zag ik dat hij mank liep en met zijn rechterbeen sleepte. Hij stak een grote, eeltige hand naar me uit. Er liep een diep litteken van zijn bovenlip naar de onderkant van zijn neus. Zijn lip werd er een beetje door opgetrokken, waardoor het net was alsof hij voortdurend schamper glimlachte. Ondanks zijn postuur vond ik hem er kwetsbaar uitzien. Ik glimlachte naar hem, maar hij fronste alleen maar duister en wendde zijn blik af.

Tuckers beweging had de kat gewekt, een niet al te vriendelijke Siamees. Het beest zette zijn nekharen overeind en blies fel naar me.

‘Ik geloof niet dat hij van concurrentie houdt,’ zei Jake met een zijden stem. ‘Kappen met dat valse gedoe, Faustus. Hoe bevalt je kamer, Bethany? Sorry dat je aankomst hier zo dramatisch moest zijn, maar ik kon geen andere manier verzinnen.’

‘O nee?’ kaatste ik terug. ‘Ik had gedacht dat over the top precies jouw stijl was, als de drama queen die je bent.’ Ik probeerde het zo beledigend mogelijk te laten klinken. Ik had geen zin om hem naar de mond te praten.

Jake plooide zijn mond tot een O van geveinsde verbazing en sloeg zijn hand ervoor. ‘Nou, nou, zijn wij even kattig geworden. Ach, dat is maar goed ook. Je kunt niet altijd als een heilig boontje door het leven gaan.’

Jake deed me denken aan een kameleon, zoals hij zijn uiterlijk kon veranderen om op te gaan in zijn omgeving. Op zijn eigen terrein was hij heel anders dan hoe ik me hem van school herinnerde. Op Bryce Hamilton was hij zelfverzekerd geweest, ook al was hij een buitenstaander. Hij had zijn toegewijde clubje volgelingen gehad, maar zijn grootste aantrekkingskracht was de subcultuur die hij vertegenwoordigde. Hij had geweten dat hij daar niet thuishoorde en had geen moeite gedaan om dat te verbergen. In plaats daarvan scheen hij ervan te genieten de aandacht te trekken, en als hij zijn verleidelijke invloed op een leerling uitoefende, dan putte hij daar grimmige voldoening uit. Maar hij was altijd alert geweest, op alles voorbereid. Hier op zijn eigen terrein was Jake ontspannen, zijn schouders hingen omlaag en zijn glimlach was loom. Hij had alle tijd van de wereld en zijn gezag werd door niemand in twijfel getrokken.

Hij draaide ongeduldig zijn hoofd opzij en zei tegen Tucker. ‘Ga je nog een glas wijn voor mijn gast inschenken, of blijf je daar de hele dag staan als de nutteloze aardappelzak die je bent?’

De jongen haastte zich naar een tafeltje en pakte met onhandige vingers een kristallen glas. Hij vulde het met een rode vloeistof uit een karaf en zette het nors voor me neer.

‘Ik wil niks drinken,’ snauwde ik tegen Jake, en ik schoof de wijn weg. ‘Ik wil weten wat je met me hebt gedaan. Ik weet zeker dat ik dingen vergeten ben, maar mijn geheugen is geblokkeerd. Deblokkeer het!’

‘Wat heeft het voor zin om je je oude leven te herinneren?’ Jake glimlachte. ‘Het enige wat je hoeft te weten is dat je een engel was, en nu ben je míjn engel.’

‘Denk je nou echt dat je me hier ongestraft kunt vasthouden? Zonder een of andere goddelijke vergelding?’

‘Tot nu toe gaat het niet slecht,’ antwoordde Jake grinnikend. ‘Bovendien werd het hoog tijd dat je uit dat achterlijke stadje wegkwam. Je werd er overduidelijk afgeremd.’

‘Ik word misselijk van je!’

‘Nou, nou, laten we niet bekvechten op je allereerste dag. Ga toch zitten.’ Jakes stem klonk plotseling uitnodigend, alsof we vrienden waren die elkaar na lange tijd weer zagen. ‘We hebben zo veel te bespreken.’

8

Geen uitweg

‘Ik bespreek helemaal niks met jou totdat ik alles weer weet,’ zei ik met opeengeklemde kiezen. ‘Je had me mijn herinneringen niet mogen afpakken, en ik wil ze terug.’

‘Ik heb je herinneringen niet afgepakt, Beth,’ spotte Jake. ‘Hoewel het vleiend is dat je denkt dat dat in mijn macht ligt. Ik heb ze misschien tijdelijk begraven, maar als je diep graaft, kun je ze terugvinden. Als ik jou was, zou ik het loslaten, een nieuwe start maken.’

‘Laat je me zien hoe? Ik kan het niet alleen.’

‘Geef me één goede reden waarom ik dat zou doen.’ Jake zakte achterover in zijn stoel en pruilde. ‘Dan ga je vast alleen maar dingen verdraaien om mij in een kwaad daglicht te stellen.’

‘Ik meen het, hou op met die spelletjes!’

‘Bethany, heb je eraan gedacht dat ik dit misschien voor je eigen bestwil doe? Misschien ben je zo wel beter af.’

‘Jake, alsjeblieft,’ zei ik zachtjes. ‘Ik ben niet meer dezelfde persoon. Ik herken mezelf niet meer. Wat heeft het voor zin om me hier te hebben als ik niet eens weet wie ik ben?’

Jake zuchtte overdreven, alsof mijn verzoek een enorme opgave voor hem was. ‘O, vooruit dan maar.’ In een vloeiende beweging kwam hij naar me toe. ‘Ik zal kijken wat ik kan doen.’

Hij drukte twee koele vingers lichtjes tegen mijn rechterslaap. En dat was alles. De onderdrukte herinneringen kwamen als een lawine bij me terug. Ik moest me staande houden door de rand van de tafel vast te grijpen. Mijn vredige leven in Byron herinnerde ik me nog steeds, maar nu waren de ontbrekende stukjes van de puzzel ook terug. Ik herinnerde me de kern waaruit al het andere ontsprong. Ik zag de avond van het halloweenfeest voor me, maar deze keer was ik niet alleen. Iemand met stralend blauwe ogen, honingblond haar en een glimlach zo ontwapenend dat mijn knieën ervan knikten stond naast me. De herinnering aan Xaviers gezicht veroorzaakte een onbeschrijflijk geluksgevoel binnen in me.

Maar het was van korte duur. Een paar seconden later werd de eerste herinnering ruw opzijgeschoven door een andere. Ik zag Xaviers slappe lichaam op de stoffige weg liggen terwijl een motor met hoge snelheid in de duisternis verdween.

Die herinnering maakte me zo zwak dat ik wenste dat ik haar kon teruggeven en uit mijn hoofd kon bannen. Mijn hele lichaam deed nu pijn omdat ik niet bij hem was en omdat ik zijn roerloze gestalte weer voor me zag. Ik kon niet leven met de wetenschap dat hij misschien wel dood was. Als ik wist dat Xavier leefde en het goed maakte, dan kon ik zelfs mijn verbanning naar deze door God verlaten woestenij verdragen. Zonder hem zou ik niet de wil kunnen opbrengen om te blijven leven. Ik besefte op dat moment dat al mijn geluk, of het nu verstandig was of niet, één enkele bron had. Als die bron van me afgesneden was, zou ik niet meer kunnen functioneren; en dat zou ik ook niet meer willen.

‘Xavier,’ zei ik ademloos. Ik had het gevoel dat alle lucht uit de kamer was gezogen. Waarom was het er zo benauwd? Ik kon dat beeld niet van me afzetten. ‘Zeg alsjeblieft dat het goed met hem gaat.’

Jake sloeg zijn ogen ten hemel. ‘Typisch. Ik had moeten weten dat je meteen aan hem zou denken.’

Ik slikte tranen weg. ‘Was het niet genoeg om mij te ontvoeren? Hoe durf je hem kwaad te doen! Je bent een gemene, harteloze lafaard.’ Ineens maakte mijn verdriet plaats voor razernij. Mijn handen balden zich tot vuisten en begonnen op Jakes borst te slaan.

Hij probeerde me niet tegen te houden en wachtte gewoon tot mijn woede bekoeld was. ‘Voel je je nu beter?’ vroeg hij. Ik voelde me niet beter, maar het had me wel een klein beetje voldoening gegeven. ‘Laat dat melodrama maar zitten,’ zei hij. ‘Je knappe jongen is niet dood, alleen een beetje aangeslagen.’

‘Wat?’ Mijn hoofd kwam met een ruk omhoog.

‘Hij is niet omgekomen bij de botsing,’ zei Jake. ‘Hij was alleen even buiten westen.’

De opluchting die ik voelde gaf me weer kracht. Ik stuurde een stil gebedje naar de hogere macht die hem had gespaard. Xavier leefde nog! Hij ademde en liep over de aarde, misschien alleen met wat meer blauwe plekken dan de laatste keer dat ik hem had gezien.

‘Het zal zo ook wel beter zijn,’ zei Jake met een droog glimlachje. ‘Als hij dood was geweest, waren wij misschien wel op de verkeerde voet begonnen.’

‘Beloof je dat je hem nooit kwaad zal doen?’ vroeg ik gespannen.

‘Nooit is een lange tijd. Laten we het erop houden dat hij voorlopig veilig is.’

Dat woordje ‘voorlopig’ beviel me niet, maar ik besloot hem niet verder onder druk te zetten. ‘En Ivy en Gabriël zijn veilig?’

‘Die twee zijn samen een formidabele kracht,’ antwoordde hij. ‘En trouwens, zij waren nooit onderdeel van het plan. Ik wilde alleen jou hierheen halen, en nu is dat gebeurd. Hoewel ik een tijdje niet zeker wist of het me zou lukken. Het is voor een demon geen geringe prestatie om een engel de Hel in te sleuren, weet je. Ik weet niet eens of het al eens eerder is gedaan.’ Jake leek verheugd over zijn prestatie.

‘Ik vond het er anders vrij simpel uitzien.’

‘Ach,’ zei Jake met een meegaande glimlach. ‘Ik had niet gedacht dat ik weer zou kunnen verrijzen nadat die superieure broer van je me hierheen terugstuurde. Maar toen begonnen die stomme vriendinnetjes van je geesten op te roepen, gewoon in Venus Cove! Ik kon niet geloven wat een mazzel ik had.’

Jakes ogen smeulden als kooltjes. ‘Het was geen heel krachtige oproep die dat meisje deed. Er werden alleen een paar rusteloze geesten door gewekt, maar die waren meer dan bereid met mij van plaats te ruilen.’

‘Ze probeerden geen demonen op te roepen,’ zei ik verdedigend. ‘Bij seances kun je alleen contact maken met geesten.’ Ik kon het gevoel dat ik verantwoordelijk was niet van me afschudden. Ik had besloten een oogje dicht te knijpen, terwijl ik meer moeite had moeten doen om hen tegen te houden. Al had ik dat bord aan stukken moeten breken en uit het raam moeten smijten.

‘Het is eigenlijk meer een loterij,’ zei Jake. ‘Wie weet wat je uit de grond trekt.’ Ik keek hem duister aan. ‘Kijk niet zo, het is niet alleen maar mijn schuld. Ik had je niet hierheen kunnen halen als jij mijn uitnodiging niet had aangenomen.’

‘Welke uitnodiging?’ vroeg ik sarcastisch. ‘Ik kan me niet herinneren dat je me gevraagd hebt of ik zin had in een pitstop in de Hel.’

‘Ik heb je een lift aangeboden, en jij nam die aan,’ antwoordde Jake zelfingenomen.

‘Dat telt niet, ik werd misleid. Ik dacht dat je iemand anders was!’

‘Jammer dan. Regels zijn regels. En trouwens, hoe naïef kun je zijn? Vond je het niet een heel klein beetje vreemd dat je verantwoordelijke vriendje vanuit een boom de rivier in was gedoken? Dacht je nou echt dat hij jou zou laten zitten om kwajongensstreken uit te halen? Zelfs ik had niet verwacht dat je daarin zou trappen. Juist jij had beter moeten weten, maar al na één seconde was je vertrouwen in hem weg. Je hebt je eigen lot bezegeld door die lift te accepteren. Eigenlijk had ik er amper iets mee te maken.’

Zijn woorden raakten me als vuistslagen. Terwijl ik besefte hoe ontzettend stom ik was geweest, begon Jake te lachen. Ik had nog nooit iemand zo leeg en hol horen lachen.

Hij pakte allebei mijn handen vast. ‘Maak je geen zorgen, Beth. Mijn mening over jou verandert niet door één foutje.’

‘Laat me naar huis gaan,’ smeekte ik. Ik hoopte dat hij ergens diep vanbinnen nog een restje fatsoen overhad waardoor hij een klein beetje spijt zou voelen, een tinteling van schuldgevoel, alles wat ik maar kon gebruiken om te smeken of te onderhandelen. Maar ik vergiste me deerlijk.

‘Je bént al thuis,’ zei Jake op vlakke toon. Hij drukte mijn handen tegen zijn borst. Zijn borstkas voelde kneedbaar als deeg en een verschrikkelijke seconde lang dacht ik dat mijn vingers er helemaal in zouden wegzakken, tot in de holte waar zijn hart had moeten zitten.

‘Het spijt me dat ik geen mens voor je kan zijn,’ zei hij lijzig. ‘Maar je hebt zelf ook een paar ongebruikelijke eigenschappen, dus vind ik niet dat je mag oordelen.’ Hij liet mijn ene hand los en hield zijn vingers vlak boven mijn ingetrokken vleugels.

‘Ik heb tenminste nog een hart, en dat is meer dan ik van jou kan zeggen,’ zei ik. ‘Geen wonder dat je niks voelt.’

‘Daar vergis je je in. Jíj laat me dingen voelen, Beth. Daarom moet je ook blijven. De Hel is een stuk leuker met jou erin.’

Ik rukte mijn andere hand los. ‘Ik moet helemaal niks. Ik ben dan misschien je gevangene, maar je hebt geen macht over mijn hart. En vroeg of laat, Jake, zul je dat moeten accepteren.’ Ik draaide me abrupt om, met de bedoeling om te vertrekken.

‘Waar denk je dat je heen gaat?’ vroeg Jake. ‘Je kunt niet zomaar in je eentje buiten gaan rondlopen. Dat is niet veilig.’

‘Dat zullen we nog wel eens zien.’

‘Ik heb echt liever dat je je bedenkt.’

‘Laat me met rust!’ riep ik over mijn schouder. ‘Het kan me niet schelen wat jij wilt.’

‘Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.’

In de gang stond Hanna plichtsgetrouw te wachten.

‘Ik ben weg,’ kondigde ik aan, en ik liep naar de draaideur toe. De lobby zag er verlaten uit, dus misschien zou niemand me onderscheppen.

‘Wacht, juffrouw!’ riep Hanna waarschuwend, en ze drentelde met me mee. ‘De prins heeft gelijk, u moet niet naar buiten gaan!’

Ik negeerde haar, baande me een weg naar buiten en belandde in het niets. Verrassend genoeg deed niemand pogingen om me tegen te houden. Ik had geen enkel plan in mijn hoofd, maar dat maakte niet uit. Ik wilde gewoon zo ver mogelijk bij Jake vandaan zien te komen. Als er poorten waren die toegang gaven tot deze plek, dan moest je er ook door naar buiten kunnen. Ik hoefde er alleen maar een te vinden. Maar terwijl ik de rokerige tunnels in rende, bleven Hanna’s woorden door mijn hoofd galmen. U kunt niet weg.

Voorbij Hotel Ambrosia waren de tunnels diep en donker, en ze lagen bezaaid met bierflesjes en de uitgebrande wrakken van oude auto’s. Ze kronkelden om me heen en de mensen die langsstrompelden leken verdoofd en zich totaal niet bewust van mijn aanwezigheid. Ik kon aan de holle blik in hun ogen zien dat het verdoemde zielen waren. Als ik de weg kon vinden die we hadden genomen om naar het hotel te komen, dan kon ik de deurbitches misschien overreden me eruit te laten.

Hoe dieper ik de tunnels in ging, hoe meer dingen ik begon op te merken, zoals de vreemde mist en de stank van verbrand haar, die zo sterk was dat ik mijn hand voor mijn neus sloeg. De mist wervelde om me heen, dreef me voort, en zodra hij optrok zag ik dat ik helemaal niet in de buurt was van de Pride, de club waardoor ik was binnengekomen. In feite had ik geen idee waar ik was, maar ik voelde een kwaadaardige sfeer, als een kou in mijn bloed. Om te beginnen werd ik omringd door vreemden. Ik wist niet zeker hoe ik ze moest noemen, maar wel dat het ooit mensen waren geweest. Nu kon je ze dat met geen mogelijkheid meer noemen. Ze leken meer op schimmen en ze liepen doelloos rond, gingen de donkere spleten in en uit. Hun energie was nog aanwezig, ook al keken ze met lege ogen voor zich uit en graaiden hun handen nutteloos in de lucht. Ik richtte me op de verschijning die het dichtst bij me stond en probeerde te begrijpen wat er aan de hand was.

Het was een man in een net zakenpak. Hij had een keurig kapsel en droeg een bril met een metalen montuur. Even later materialiseerde er een vrouw bij hem en stonden ze ineens in de huiselijke omgeving van een keuken. Het hele tafereel trilde als een luchtspiegeling, maar ik had het gevoel dat het voor de betrokkenen veel echter was. Er brak een verhitte discussie tussen de twee los. Ik voelde me slecht op mijn gemak terwijl ik naar hen keek, alsof ik hen stoorde tijdens een privémoment.

‘Geen leugens meer. Ik weet alles,’ zei de vrouw.

‘Je weet niet waar je het over hebt,’ antwoordde de man met overslaande stem.

‘Ik weet wel dat ik bij je wegga.’

‘Dat moet je niet zeggen.’

‘Ik ga een tijdje bij mijn zus logeren. Totdat het geregeld is.’

‘Geregeld?’ De man werd onrustiger.

‘Ik wil scheiden.’ Er klonk een vastberadenheid in haar stem die de man in elkaar deed schrompelen, en hij maakte een laag, kreunend geluid.

‘Hou je kop.’

‘Ik heb er genoeg van dat je me als een voetveeg behandelt. Ik wil gelukkig worden, zonder jou.’

‘Jij gaat helemaal nergens naartoe.’ Zijn lichaamstaal was dreigend, maar zij leek het niet te merken.

‘Ga opzij.’

Toen ze probeerde zich langs hem te persen, greep hij een vleesmes uit het messenblok op het aanrecht. Hoewel het niet echt was, glansde het lemmet en zag het er massief uit. Hij sprong naar voren en duwde zijn vrouw ruw tegen het aanrecht aan. Ik zag het mes niet omhoogkomen, maar een seconde later zat het ineens tussen haar ribben. In plaats van spijt te krijgen, ontstak hij bij het zien van haar bloed in razernij. Hij stak haar telkens weer met het mes en negeerde haar gegil, totdat haar buik helemaal onder het bloed zat. Toen pas slingerde hij het mes weg en glipte het slappe lichaam van zijn vrouw uit zijn handen. Haar ogen waren groot en starend, haar wangen besmeurd met haar eigen bloed. Zodra ze de vloertegels raakte verdween ze, en de keuken verdween met haar mee.

Ik bleef ineengedoken in een hoekje staan, met stokkende adem, en probeerde mijn trillende handen stil te houden. Dit was een beeld dat ik niet snel zou vergeten. De man keek versuft en draaide in kringetjes rond, en een vreselijk moment lang was ik bang dat hij mijn aanwezigheid had opgemerkt. Maar toen verscheen de vrouw weer voor hem, ongedeerd.

‘Geen leugens meer. Ik weet alles,’ zei ze.

Het leek wel alsof iemand een film had teruggespoeld. Ik besefte dat het hele afgrijselijke gebeuren zich nog eens voor mijn ogen zou gaan afspelen. Degenen die erbij betrokken waren, waren gedoemd alles tot in de eeuwigheid steeds opnieuw te beleven. De andere figuren die om me heen liepen, beleefden elk opnieuw hun eigen vroegere misdaden: moord, verkrachting, mishandeling, overspel, diefstal, verraad. De lijst scheen eindeloos.

Ik had altijd op een filosofisch niveau te maken gehad met het begrip ‘het kwaad’. Nu had ik het gevoel dat het overal om me heen was, voelbaar en echt. Ik rende blindelings terug in de richting waaruit ik gekomen was, zonder te stoppen. Er waren momenten dat ik dingen langs me heen voelde strijken of achter de zoom van mijn jurk voelde haken, maar ik rukte me los en bleef rennen. Ik stopte pas toen ik dacht dat mijn longen zouden klappen als ik nog één stap verzette.

Ik wist dat ik verdwaald was, want de tunnels waren verdwenen. Ik stond nu in een grote, open ruimte. In de grond verderop zat een kraterachtige opening omzoomd met gloeiende sintels. Ik kon niet zien wat daarbinnen gebeurde, maar ik hoorde gepijnigd geschreeuw en gekrijs. Ik had nog nooit iets gezien wat er ook maar in de verste verte op leek, dus waarom kwam het me dan zo merkwaardig bekend voor? Het meer van vuur wacht op mijn vrouwe. Kon dat de plek zijn waarnaar werd verwezen in dat raadselachtige briefje dat ik al die maanden geleden tussen het ventilatierooster van mijn kluisje had gevonden? Ik wist dat ik niet dichterbij moest gaan. Ik wist dat het beter was om me om te draaien en terug te keren naar Hotel Ambrosia, ook al was het mijn gevangenis. Wat er hier ook op de loer lag, het was iets waar ik niet op voorbereid was. Tot nu toe was Hades een surrealistische wereld geweest die bestond uit ondergrondse tunnels, schimmige nachtclubs en een verlaten hotel. Maar terwijl ik mijn eerste aarzelende stappen naar de gloeiende krocht zette, wist ik dat dit anders zou zijn.

Het onbeschrijflijke gejammer van degenen daarbinnen bereikte me al voordat ik zelfs maar in de buurt was. Ik had altijd gedacht dat middeleeuwse afbeeldingen van de Hel met zijn verwrongen lichamen en martelwerktuigen alleen maar bedoeld waren om een onwetende bevolking angst aan te jagen en onder de duim te houden. Maar nu wist ik dat de verhalen waar waren.

Door de robijnrode gloed die uit de krocht straalde heen viel niet goed te onderscheiden wat er gebeurde, maar er waren duidelijk twee aparte groepen, de gefolterden en hun folteraars. De folteraars droegen leren hesjes en laarzen. Sommigen droegen kappen, net als beulen. De gefolterden waren naakt of in lompen gehuld. Aan de aarden wanden hingen allerlei metalen voorwerpen die bedoeld waren om pijn toe te brengen. Mijn blik ging langs de zagen, brandmerken en roestige tangen. Op de bodem zag ik vaten kokende olie, een onderdompelmechanisme en hete kolen.

Ik zag lichamen die aan palen waren geketend, aan balken hingen of aan gruwelijke toestellen waren vastgebonden. De zielen kronkelden en krijsten terwijl de folteraars meedogenloos doorgingen met hun duivelse werk. Ik zag hoe ze een naakte man over de grond sleepten en hem in een koperen doodskist duwden, waarna ze het deksel dichtschroefden. Ze schoven de kist in een oven en ik zag hem langzaam warm worden, eerst oranje en toen rood opgloeien. Van binnenuit klonken gedempte kreten van pijn, die de demonen nogal schenen te amuseren. Een andere man was met touwen aan een paal gebonden, en zijn ogen waren smekend omhooggericht. Eerst besefte ik niet dat de gele flap die als wasgoed aan zijn bovenbeen wapperde zijn eigen huid was. Hij werd levend gevild.

De beelden die ik voor me zag flakkeren waren die van bloed, verscheurd vlees en etterende wonden. Ik kon er maar een paar seconden naar kijken voordat de gal in mijn keel omhoog begon te komen. Ik dook op de droge, gebarsten grond en sloeg mijn handen over mijn oren. De stank en het lawaai waren allebei ondraaglijk. Ik begon op handen en knieën weg te kruipen, want ik vertrouwde er niet op dat ik rechtop zou kunnen lopen zonder flauw te vallen.

Ik had nog maar een paar meter door het stof gekropen toen er een laars boven op mijn hand werd gezet. Toen ik opkeek, werd ik omringd door drie folteraars met zwepen. Er was niets menselijks te herkennen in hun meedogenloze gezichten. Er klonk gerammel van kettingen toen ze dichterbij kwamen, maar een nadere inspectie vertelde me dat ze niet ouder waren dan schooljongens. Het was onthutsend om zo veel wreedheid in hun perfecte gezichten te zien.

‘Zo te zien hebben we bezoek,’ zei een van hen, en hij gaf me een por met de hak van zijn laars. Zijn stem klonk muzikaal en hij had een Spaans accent. Hij verplaatste zijn voet en tilde de zoom van mijn jurk op, zodat hij mijn benen kon bekijken. De neus van zijn laars ging onrustbarend ver omhoog.

‘Lekker ding,’ gromde zijn metgezel.

‘Lekker ding of niet, het is niet beleefd om zonder uitnodiging op verboden terrein rond te neuzen,’ zei de derde demon. ‘Ik vind dat we haar een lesje moeten leren.’ Zijn ogen glinsterden als knikkers. Hij had een pruilende mond en sprak heel lijzig. Zijn dikke haar viel over zijn ogen en scherpe gelaatstrekken.

‘Ik krijg haar als eerste,’ protesteerde de ander. ‘Als ik klaar ben, mag jij haar leren wat je wilt.’ Hij grijnsde naar me. Hij had een steviger postuur dan de anderen en een bot afgeknipte, rossige pony. Rondom zijn varkensneus zaten sproeten.

‘Vergeet het maar, Yeats,’ waarschuwde de eerste jongen, met een hoofd vol zwarte krullen. ‘Ik wil eerst weten wie haar heeft gestuurd.’

Yeats bracht zijn gezicht omlaag naar het mijne. Zijn kleine tanden deden me denken aan die van een piranha. ‘Wat doet zo’n knap ding hier in haar eentje?’

‘Ik ben verdwaald,’ zei ik bevend. ‘Ik kom uit Hotel Ambrosia en ik ben Jakes gast.’ Ik probeerde belangrijk te klinken, maar durfde hem niet aan te kijken.

‘Verdomme.’ De blonde klonk geërgerd. ‘Ze hoort bij Jake. Dan moeten we haar maar niet al te erg beschadigen.’

‘Ik geloof er niks van, Nash,’ snauwde Yeats. ‘Als ze echt bij Jake hoorde, zou ze hier niet rondlopen.’

Ineens tolde mijn hoofd. Ik dacht niet dat mijn lichaam nog veel meer aan zou kunnen.

Yeats leek niet onder de indruk. ‘Als je moet kotsen, doe het dan dáár. Ik heb mijn laarzen net laten poetsen.’ Ik voelde mijn borstkas verkrampen terwijl ik kokhalsde. ‘Kom op, overeind!’ Yeats sleurde me omhoog. Hij keek triomfantelijk naar de anderen terwijl hij zijn arm om mijn middel legde. ‘Ik stel voor dat we eens nuttig gebruik van je maken. Hoe vind je het om publiek te hebben?’ Zijn handen waren ruw terwijl ze prutsten met de knoopjes van mijn jurk.

‘Als ze wel bij Jake hoort en hij komt erachter, wie weet wat hij dan doet...’ De jongen die Nash heette, klonk nerveus.

‘Hou je kop,’ zei Yeats, en hij wendde zich tot de eerste jongen. ‘Diego, help me even haar vast te houden.’

‘Blijf met je poten van haar af,’ zei een stem, zo dreigend dat hij door staal had kunnen snijden.

Jake stapte uit de schaduw tevoorschijn. Zijn donkere haar hing los en dat gaf hem, samen met de woedende uitdrukking op zijn gezicht, een dierlijk felle uitstraling. Hij oogde een heel stuk gevaarlijker dan de anderen. Eigenlijk, toen ze naast elkaar stonden, zagen de drie jongemannen eruit als amateurs of ondeugende schooljongens die waren betrapt op spijbelen. In Jakes aanwezigheid verloren ze hun bravoure en leken ze verlamd van angst. Hij torende boven hen uit en had een air van gezag waarvoor ze ineenkrompen. Als er rangen van macht bestonden in de Hel, dan moest dit trio op de laagste treden staan.

‘We wisten niet dat ze eh... bezet was,’ zei Diego verontschuldigend. ‘Anders hadden we haar niet aangeraakt.’

‘Ik heb nog geprobeerd te zeggen dat ze...’ begon Nash, maar Diego legde hem met een starende blik het zwijgen op.

‘Jullie hebben geluk dat ik in een goeie bui ben,’ bitste Jake. ‘Ga nu uit mijn ogen, voordat ik jullie zelf op de pijnbank leg.’

Ze scharrelden als hazen terug naar de krocht waaruit ze gekomen waren. Jake stak zijn arm naar me uit en leidde me weg. Voor het eerst was ik warempel blij dat hij er was.

‘En... hoeveel heb je gezien?’ vroeg hij.

‘Alles.’

‘Ik héb geprobeerd je te waarschuwen.’ Jake klonk alsof hij het oprecht betreurde. ‘Wil je dat ik je herinneringen wis? Ik zal erop letten dat ik de oude laat zitten.’

‘Nee, dank je,’ zei ik verdoofd. ‘Dit was iets wat ik moest zien.’

9

Meer van Dromen

Met elke dag die verstreek zonder nieuws uit Venus Cove werd ik ongelukkiger.

Ik kon aan niets anders denken dan aan wat ik allemaal miste in de levens van degenen die me lief waren. Ik wist dat ze gek van ongerustheid moesten zijn. Zouden ze een vermoeden hebben waar Jake me mee naartoe had genomen, of stonden ze op het punt me als vermist op te geven? Ik wist dat als ik ergens op aarde gegijzeld zou zijn, mijn broer en zus me met hun goddelijke krachten hadden kunnen opsporen. Maar ik had geen idee of hun radar ook zo diep onder de aarde reikte. Als ik aan mijn familie dacht, herinnerde ik me de eenvoudigste dingen: hoe mijn broer altijd experimenteerde in de keuken, met eten omging alsof het een kunstvorm was, of hoe mijn zus mijn haar altijd vlocht met een handigheid die alleen zij bezat. Ik dacht aan Gabriëls handen en hoe hij elk instrument ermee aan zijn wil kon onderwerpen, en aan Ivy’s golvende, goudblonde haar. Het meest dacht ik aan Xavier: hoe zijn ooghoeken een beetje rimpelden als hij lachte, hoe zijn auto rook als we hamburgers en friet hadden gegeten met uitzicht over de oceaan. Hoewel ik pas een paar dagen weg was, rouwde ik om elk moment dat verstreek. Het ergste van alles was dat ik wist dat Xavier zich schuldig zou voelen, en dat ik niets kon doen om zijn schuldgevoel weg te nemen.

De tijd werd mijn grootste vijand in Hades. Op aarde was onze tijd zo kostbaar geweest omdat ik niet wist wanneer het afgelopen zou zijn, maar hier was de tijd uitgerekt en onmeetbaar. De eentonigheid was het moeilijkst te verdragen. Niet alleen was ik een gevangene in Jakes zielloze wereld, ik was ook een engel in de Hel en werd door de elite daar met spot of morbide nieuwsgierigheid behandeld. Meestal voelde ik me een circusattractie. Er was daar iets wat me vanbinnen opvrat als een kankergezwel.

Het was eenvoudig om me eraan over te geven – op te houden met nadenken, met vechten – en ik voelde het over me heen komen. Ik was doodsbang voor het idee dat ik op een dag wakker zou worden en niets meer zou geven om menselijk leed, of zelfs maar of ik zou leven of sterven.

Dagenlang nadat ik op het meer van vuur en de verschrikkingen daar was gestuit, bevond ik me in een diepe depressie. Ik had weinig eetlust, maar Hanna was geduldig met me. Jakes assistent Tucker was aangesteld als mijn persoonlijke oppasser en was er altijd, hoewel hij zelden iets tegen me zei. Die twee werden mijn constante metgezellen.

Op een avond waren ze zoals gebruikelijk op mijn kamer. Hanna probeerde me over te halen een paar happen te eten van de maaltijdsoep die ze had gemaakt en Tucker vermaakte zich door proppen papier in de open haard te gooien en te kijken hoe ze vlam vatten.

Ik sloeg Hanna’s aanbod van een dessert af en zag haar gezicht vertrekken tot een masker van bezorgdheid. Tucker keek op en schudde stilzwijgend zijn hoofd naar haar. Hanna slaakte een diepe zucht en zette het dienblad met mijn maaltijd neer, terwijl Tucker doorging met het oppoken van het vuur.

Ik rolde me op tot een bal op het voeteneinde van mijn bed. De oude Bethany Church voelde dood en begraven. Ik wist dat ik de verschrikking van wat ik had gezien voor altijd met me mee zou dragen.

We schrokken allemaal toen we het zachte klikken van de deur hoorden en Jake de kamer binnenkwam. Hij was kennelijk zo overtuigd van zijn gezag dat hij geen noodzaak had gezien om te kloppen, en het ontging hem volkomen dat hij inbreuk maakte op mijn privacy. Hij scheen te geloven dat hij er alle recht toe had om mij vierentwintig uur per dag tot zijn beschikking te hebben. Tucker stond op en bleef stijfjes staan, alsof hij zich eigenlijk nuttig zou moeten maken, maar Jake negeerde hem en beende naar mij toe, waarna hij me behoedzaam aankeek. Anders dan Tucker deed ik geen pogingen om op te staan of hem zelfs maar aan te kijken.

‘Je ziet er verschrikkelijk uit,’ merkte hij op. ‘Maar ik had je gewaarschuwd.’

‘Ik wil je niet zien,’ zei ik mat.

‘Ik dacht dat je inmiddels wel doorhad dat hier veel ergere dingen zijn dan ik. Kom op, je kunt mij niet de schuld geven van wat je hebt gezien. Ik heb deze plek niet gemaakt, ook al heb ik er wat te vertellen.’

‘Geniet je ervan om mensen pijn te doen en te martelen?’ vroeg ik met holle stem, en nu keek ik hem wel in de ogen. ‘Kick je daarop?’

‘Rustig nou.’ Jake klonk beledigd. ‘Persóónlijk martel ik niemand. Ik heb belangrijkere dingen te doen.’

‘Maar je weet dat het gebeurt,’ drong ik aan. ‘En je doet er niks tegen.’

Jake wisselde een ontstemde blik met Tucker, die fronsend naar me keek alsof hij dacht dat ik achterlijk was. ‘En waarom zou ik proberen er iets tegen te doen?’ vroeg hij.

‘Omdat het mensen zijn,’ zei ik zwakjes. Praten met Jake was altijd uitputtend. Ik kreeg het gevoel dat ik in kringetjes rondrende en nergens kwam.

‘Nee, om precies te zijn, zijn het de zielen van mensen die heel erg slecht waren toen ze nog leefden,’ legde hij geduldig uit.

‘Niemand verdient dit, ongeacht wat hij heeft gedaan.’

‘O nee?’ Jake sloeg zijn armen over elkaar. ‘Dan heb je geen idee waar de mensheid toe in staat is. Bovendien hadden ze allemaal de keus om berouw te tonen en besloten ze dat niet te doen. Zo werkt het systeem.’

‘Ja, nou, je systeem is waardeloos. Het verandert goede mensen in monsters.’

‘En dat,’ zei Jake, die peinzend met zijn vinger zwaaide, ‘is het verschil tussen jou en mij. Jij blijft de mens halsstarrig als een van nature nobel wezen zien, terwijl alle bewijzen op het tegendeel duiden. Mensen, bah!’ Jake huiverde. ‘Wat is daar nobel aan? Ze eten, ze planten zich voort, ze slapen, ze vechten; het zijn alleen maar primitieve organismen. Kijk eens wat ze met miljarden tegelijk met de planeet hebben gedaan. Hun bestaan vervuilt de aarde, en jij geeft óns daarvan de schuld. Als de mens Gods grootste schepping is, dan moet hij nodig terug naar de tekentafel. Kijk bijvoorbeeld eens naar Tucker. Waarom denk je dat ik hem in dienst hou? Om me te herinneren aan de feilbaarheid van God.’ Tuckers gezicht werd rood, maar Jake scheen het niet te merken.

‘Mensen zijn veel meer,’ antwoordde ik, deels om de aandacht af te leiden van Tuckers schaamte. ‘Ze kunnen dromen, hopen en liefhebben. Telt dat niet mee?’

‘Degenen die dat doen, zijn meestal nog slechter af omdat ze zichzelf zo voor de gek houden. Laat dat medeleven toch varen, Bethany, want hier heb je er weinig aan.’

‘Ik ga nog liever dood dan dat ik word zoals jij,’ zei ik.

‘Ik vrees dat dat niet mogelijk is,’ antwoordde Jake luchtig. ‘Je kunt hier niet sterven. Alleen de aarde houdt er van die belachelijke denkbeelden als leven en dood op na. Ook weer zo’n kronkel van je vader.’

Verder bekvechten met Jake werd me bespaard, want we hoorden stemmen op de gang, en even later kwam er een vrouw de kamer binnenzeilen met de zelfverzekerdheid van een beroemdheid.

‘Ik dacht dat dit míjn kamer was,’ mompelde ik. ‘Waarom komt iedereen zomaar binnenwalsen en...’

Ik hield mijn mond toen ik de vrouw wat beter kon zien en haar ineens herkende als de getatoeëerde barvrouw van de Pride. De vernietigende blik die ze me daar had toegeworpen was ook moeilijk te vergeten. Deze keer keek ze heel vluchtig naar me, alsof mijn aanwezigheid er niet toe deed en ze geen tijd meer aan me wilde verspillen. Ze was nijdig. Ik zag het aan haar samengeknepen lippen en de manier waarop ze zich ruw langs Tucker drong.

‘Dus hier heb je je verstopt,’ zei ze beschuldigend tegen Jake.

‘Ik vroeg me al af wanneer je zou komen opdagen,’ zei Jake loom. ‘Je begint aardig de reputatie van een stalker te krijgen.’

‘Jammer dat een slechte reputatie hier geen moer uitmaakt,’ antwoordde de vrouw.

Hij klonk minachtend als hij tegen haar sprak, maar zij scheen dat alleen maar amusant te vinden. ‘Beth, dit is Asia, mijn... heel persoonlijke... persoonlijke assistent. Ze raakt in de stress als ze niet op ieder moment precies weet waar ik ben.’

Ik ging rechtop zitten om haar beter te kunnen bekijken. Asia was lang en opvallend, als een amazone. Ze was uitdagend gekleed in een goudkleurig haltertopje en een leren minirok. Haar pikzwarte haar met de textuur van gesponnen wol omkranste haar katachtige gezicht. Haar lippen waren overdreven vol, plakkerig van de lipgloss, en haar mond stond continu een stukje open. Zoals ze daar stond, met haar schouders naar achteren, deed ze me denken aan een bokser, en haar koffiekleurige huid had een lichte glans, alsof er olie op zat. Haar schoenen waren buitengewoon, bijna kunstwerken: lichtbruine enkellaarsjes met veters, een open teen en hakken als ijspriemen.

‘Jimmy Choo,’ zei ze, alsof ze mijn gedachten kon lezen. ‘Goddelijk, hè? Jake laat ze elk seizoen speciaal voor me maken.’

Ze had een blik in haar smeulende ogen die ik herkende. Ik had meisjes op die manier naar elkaar zien kijken op school als ze een niet mis te verstane waarschuwing wilden geven met de strekking: ‘Afblijven!’ Asia hoefde niets tegen me te zeggen; haar blik sprak boekdelen. Als Jakes minnares stuurde ze me een heldere boodschap dat hij verboden terrein voor me was als ik mijn leven liefhad. Om de status van haar relatie met hem helemaal duidelijk te maken, wikkelde Asia zich om Jake heen als een adder, wreef met haar lichaam langs hem en drukte haar blote huid tegen hem aan. Jakes hand gleed omhoog over haar gladde bovenbeen, maar ik wist zeker dat ik verveling in zijn ogen zag.

Asia bekeek me van top tot teen en was zo te zien bepaald niet onder de indruk. ‘Dus dit is die bitch waar iedereen het over heeft? Een beetje kléín, hè?’

Jake klakte afkeurend met zijn tong. ‘Asia, lief zijn.’

‘Ik snap al die ophef niet,’ zei ze, en ze cirkelde met panterachtige gratie om me heen. ‘Als je het mij vraagt, schat, ga je erop achteruit.’

‘Nou, niemand vraagt het jou.’ Jake keek haar waarschuwend aan. ‘En we hebben het hier al over gehad. Beth is speciaal.’

‘Wou je zeggen dat ik dat niet ben?’ Asia zette haar handen in haar zij en trok flirtend haar wenkbrauwen op.

‘O nee, jij bent heel speciaal,’ grinnikte Jake. ‘Maar op een andere manier. Je moet niet denken dat je talenten niet op prijs worden gesteld.’

‘Wat moet ik van die brave outfit denken?’ vroeg Asia, plukkend aan de ruches aan mijn mouw. ‘Heb je soms een fetisj voor zuidelijke deernes? Het is heel puur. Daar is het je om te doen, zeker? Maar moest je haar echt aankleden alsof ze twaalf is?’

‘Niemand heeft me aangekleed,’ snauwde ik.

‘O, wat schattig!’ Asia wierp me een verschroeiende blik toe. ‘Het praat.’

‘Ik was onze gast net aan het uitleggen hoe het hier werkt,’ zei Jake, die het gesprek naar veiliger vaarwater stuurde. ‘Ik probeerde uit te leggen dat leven en dood hier geen betekenis hebben. Zou je me willen assisteren bij een kleine demonstratie?’

‘Met genoegen,’ antwoordde Asia. Ze ging pal voor hem staan, gooide haar hoofd in haar nek en schoof verleidelijk haar haltertop omlaag tot ze er alleen nog stond in haar zwarte beha en de gladde chocoladebruine huid van haar bovenlichaam was onthuld.

Jakes ogen dwaalden even goedkeurend over haar lichaam, maar toen draaide hij zich ineens om en griste de pook van de haak naast de open haard. Ik had te laat in de gaten wat hij wilde doen, en de gil bleef in mijn keel steken toen hij de dikke punt in haar borst stak.

Ik had jankende pijnkreten of een golf bloed verwacht; alles behalve dat wat ik zag. Asia hijgde alleen, en vervolgens rilde ze van genot en sloot in extase haar ogen. Toen ze haar ogen weer opende en mijn verschrikte gezicht zag, barstte ze in lachen uit.

De pook stak een paar centimeter in haar borst, zonder dat er ook maar iets van een wond te zien was. Het leek wel alsof hij was versmolten met haar lichaam, alsof hij altijd deel van haar had uitgemaakt.

Toen ze hem met beide handen vastgreep en uit haar vlees rukte, maakte dat een afschuwelijk zuigend geluid. Een paar tellen later sloot de gladde huid zich over het gat dat de pook had achtergelaten.

‘Zie je?’ zei Asia. ‘Magere Hein kan ons niet raken. Hij werkt voor ons.’

‘Maar ik ben niet dood,’ liet ik me ontvallen.

Asia griste de pook, die ze had neergesmeten, weer van de vloer. ‘Waarom proberen we dat niet even uit?’ snerpte ze. Ze sprong met dierlijke snelheid naar me toe, maar Jake was sneller, onderschepte haar en griste het wapen uit haar vuist. Hij smeet haar op de bank en ging over haar heen gebogen staan, met de punt van de pook dreigend tegen haar keel. Asia’s ogen fonkelden van opwinding. Ze ontblootte haar tanden en knarste ermee terwijl ze met haar handen over zijn heupen streek.

‘Bethany is geen speelgoed,’ zei Jake alsof hij een ondeugend kind terechtwees. ‘Probeer haar maar te zien als je kleine zusje.’

Asia stak in overgave haar handen omhoog, maar ze kon een blik van diepe teleurstelling niet verbergen. ‘Vroeger was je veel leuker.’

‘Let maar niet op haar.’ Jake keek mij aan. ‘Ze went nog wel aan je.’

Als ik hier overleef, dacht ik bitter. ‘Dit slaat nergens op,’ zei ik. ‘Hoe kun je zielen martelen als ze geen pijn voelen?’

‘Ik heb nooit gezegd dat zíj geen pijn voelen,’ legde Jake uit. ‘Alleen de demonen zijn immuun. De zielen, daarentegen, voelen alles heel levendig. Het mooie van Hades is dat je steeds weer herstelt, alleen om het allemaal nog eens te doorstaan.’

‘De foltercyclus herhaalt zich doorlopend,’ zei Asia met een dolle blik in haar ogen. ‘We kunnen ze aan repen hakken, maar bij zonsondergang zijn ze weer heel. Die arme drommels kijken zo opgelucht als ze denken dat het bijna achter de rug is. Je zou hun gezicht eens moeten zien als ze zonder een schrammetje wakker worden en het allemaal weer opnieuw begint.’

Mijn gezicht moest de duizeligheid weerspiegelen die ik plotseling voelde. Ik liet me op een stoel zakken en leunde zwaar op mijn elleboog. Jake veegde Asia’s zwervende handen van zijn borst en kwam naar me toe. Hij tilde met een ijskoude vinger mijn kin omhoog. ‘Wat is er?’ vroeg hij met een stem waarin verrassend genoeg geen sarcasme doorklonk.

‘Ik voel me niet goed,’ zei ik vlak.

‘Het arme kindje is ziek,’ zei Asia pesterig.

‘Wat kan ik doen?’ vroeg Jake.

Mijn blik dwaalde onopzettelijk naar Asia toe. Ik wist dat het niet verstandig was om een vijand van haar te maken, maar alleen al door haar aanwezigheid voelde ik me rot.

Jake keek haar over zijn schouder smalend aan. ‘Eruit,’ beval hij zonder een seconde te aarzelen.

‘Wat?’ Ze klonk oprecht verbaasd, en heel even wist ze niet zeker tegen wie hij het had.

‘NU!’

Asia had kennelijk nog nooit meegemaakt dat ze niet Jakes favoriet was, en het beviel haar helemaal niet. Ze wierp me nog een laatste giftige blik toe voordat ze de deur uit stormde. Ik haalde opgelucht adem toen ze weg was. De kwaadaardigheid die ze uitstraalde was verlammend, alsof ze zich voedde met mijn levenskracht.

‘Tucker, schenk wat te drinken voor ons in,’ beval Jake. Tucker kwam ineens tot leven en liep naar het dressoir om whisky in te schenken uit een kristallen karaf. Hij gaf het glas aan Jake met een uitdrukking die een mengeling was van angst en walging.

Jake stak mij het glas toe. ‘Drinken.’

Ik nam een paar aarzelende slokjes van de warme, gloeiende vloeistof en voelde me verrassend genoeg wat beter. Het brandde in mijn binnenste, maar op de een of andere manier had dat brandende gevoel een verdovend effect.

‘Je moet op krachten blijven,’ zei Jake, die achteloos zijn arm om me heen legde. Ik schudde me meteen los. ‘Je hoeft niet altijd zo defensief te zijn.’ Hij draaide speels om een bedpaal heen en zwaaide zich zo handig naast me dat ik amper tijd had om te reageren. Hoewel Jakes gezicht vervuld was van een merkwaardige duisternis, was het wel mooi in het afnemende licht. Zijn lippen gingen vaneen in een trage glimlach en ik hoorde hoe snel hij ademde. Zijn zwarte ogen dwaalden ongehaast over mijn gezicht. Hij kon me altijd het gevoel geven dat ik naakt en kwetsbaar was.

‘Je moet proberen gelukkig te zijn,’ mompelde hij, en hij streek met zijn vinger over de binnenkant van mijn arm.

‘Hoe kan ik dat nou proberen, terwijl ik me ellendiger voel dan ooit?’ vroeg ik. Het had weinig zin om te proberen mijn gevoelens te verbergen.

‘Ik begrijp dat je verlangt naar je verloren liefde,’ zei Jake, met een stem die bijna oprecht klonk. ‘Maar die mens kan je niet gelukkig maken, omdat hij nooit echt kan begrijpen wat je bent.’

Ik schoof bij hem vandaan, maar zijn greep om mijn arm verstrakte en hij begon met zijn vinger het netwerk van adertjes onder mijn doorschijnende huid te volgen. Ik kromp ineen, terugdenkend aan hoe zijn aanraking in het verleden gepaard was gegaan met een onplezierig brandend gevoel. Deze keer voelde het anders, bijna geruststellend. Ik nam aan dat het kwam doordat ik nu in Jakes domein was en hij de situatie kon manipuleren zoals hij wenste.

Toen Jake vertrokken was, kon ik geen rust vinden, en het feit dat Tucker bij de dichte deur rondhing gaf me alleen maar een onbehaaglijker gevoel. In plaats van terug te keren naar het vuur, haalde hij een elektronisch apparaatje uit zijn zak en begon dwangmatig spelletjes te spelen om de tijd te doden.

‘Je mag wel gaan zitten,’ stelde ik voor, denkend aan zijn manke been. Hij had er kennelijk last van, want hij bleef maar van houding veranderen en zijn gewicht van de ene voet op de andere verplaatsen.

Hij keek even op, geschrokken van mijn vriendelijke aanbod.

‘Ik zal het tegen niemand zeggen,’ voegde ik er glimlachend aan toe.

Tucker aarzelde even, maar toen ontspande hij zich, schoof omlaag en ging met zijn rug tegen de deur zitten.

‘Je zou moeten proberen een beetje te slapen,’ opperde hij. Het was de eerste keer dat ik hem hoorde praten en dat hij me recht aankeek. Zijn stem klonk anders dan ik had verwacht. Hij was zacht en warm, met een lijzig, zuidelijk accent. De toon ervan was echter verbazingwekkend levensmoe voor iemand van zijn leeftijd. ‘Als je je soms druk maakt over Asia, zij zal je niet lastigvallen wanneer ik in de buurt ben.’ Hij leek trots op zijn vermogen om me te beschermen. ‘Ze is een apart geval, maar ik laat me niet gauw bedotten, ondanks wat je misschien denkt.’

‘Ik maak me niet druk,’ verzekerde ik hem. ‘Ik vertrouw je, Tucker.’

‘Zeg maar Tuck,’ zei hij.

‘Oké.’

Tuck aarzelde, maar toen keek hij me belangstellend aan. ‘Waarom ben je de hele tijd zo droevig?’

‘Is het zo duidelijk?’ Ik glimlachte flauwtjes.

Tuck haalde zijn schouders op. ‘Ik zie het in je ogen.’

‘Ik denk gewoon aan de mensen van wie ik hou...’ zei ik, ‘en of ik ze ooit nog terug zal zien.’

Er trok een gepijnigde uitdrukking over zijn gezicht, alsof mijn woorden nare herinneringen bij hem hadden bovengebracht. ‘Je kunt ze terugzien als je wilt,’ zei hij. Het was niet meer dan gemurmel.

Had ik dat goed gehoord? Ineens vlamde de hoop op, maar ik probeerde mijn stem niet te laten trillen. ‘Wat zeg je nou?’ vroeg ik langzaam.

‘Je hebt me wel gehoord,’ bromde Tuck.

‘Wil je zeggen dat je weet hoe ik hier weg kan komen?’

‘Dát heb ik niet gezegd,’ zei hij snuivend. ‘Alleen dat je ze weer kon zíén.’

Deze keer klonk hij een beetje geërgerd omdat hij moest uitleggen wat overduidelijk had moeten zijn. Ineens drong tot me door dat die lompe jongen met zijn scheve kapsel misschien meer wist dan hij liet merken. Kon zijn loyaliteit aan Jake alleen maar schijn zijn? Was het mogelijk dat er één persoon in heel Hades bestond met nog een spoortje van een geweten? Probeerde Tuck me te vertellen dat hij bereid was me te helpen? Er was maar één manier om daarachter te komen.

‘Vertel eens wat je bedoelt, Tuck,’ spoorde ik hem aan, terwijl mijn hart een sprongetje van verwachting maakte.

‘Er is een manier,’ zei hij eenvoudig.

‘Kun je me daarover vertellen?’

‘Nee,’ antwoordde hij. ‘Maar ik kan het je wel laten zien.’ Hij legde waarschuwend een stompe vinger tegen zijn lippen. ‘We moeten alleen wel oppassen. Als we gesnapt worden...’ Hij liet zijn stem wegsterven.

‘Ik zal alles doen wat nodig is,’ zei ik vastberaden.

‘Er zijn vijf rivieren in Hades. Er is er een om je vroegere leven te vergeten, maar er is er ook een die je ernaar laat terugkeren. Nou ja, tijdelijk dan,’ vertelde Tuck. ‘Als je daaruit drinkt, geeft hij je de mogelijkheid om op bezoek te gaan bij je naasten wanneer je maar wilt.’

‘Hoe bedoel je, op bezoek gaan?’

‘Dan kun je jezelf projecteren,’ zei Tucker.

Hoe meer hij vertelde, hoe minder ik ervan snapte. Ik keek hem niet-begrijpend aan en mijn verwachtingsvolle gevoel ging over in teleurstelling. Het was heel goed mogelijk dat Tucker niet goed bij zijn hoofd was. Het feit dat ik zo veel hoop putte uit wat hij zei, bewees hoe wanhopig ik was.

Tuck zag het wantrouwen in mijn gezicht en probeerde duidelijker te zijn. ‘Er zijn hier dingen waarover je niet in boeken hebt gelezen. Drinken uit het Meer van Dromen creëert een tranceachtige toestand waarin je geest zich kan losmaken van je lichaam. Er is wat handigheid voor nodig, maar iemand zoals jij zou daar geen moeite mee moeten hebben. Als je het eenmaal onder de knie hebt, kun je gaan waar je maar wilt.’

‘Hoe weet ik dat je niet liegt?’

Tucker leek ontmoedigd door mijn gebrek aan vertrouwen. ‘Waarom zou ik liegen? Jake laat me in de krocht smijten als hij erachter komt.’

‘Waarom help je me dan? Waarom waag je je eigen huid?’

‘Laten we het er maar op houden dat ik nog een appeltje met hem te schillen heb,’ antwoordde hij. ‘Bovendien zie je eruit alsof je echt behoefte hebt aan een bezoekje aan thuis.’ Zijn mislukte poging tot humor maakte me aan het lachen.

‘Is het jou gelukt? Om naar huis te gaan, bedoel ik?’

Er verscheen een verloren blik in zijn ogen. ‘Tegen de tijd dat ik erachter was hoe het moest, had het niet veel zin meer. Iedereen die ik ooit had gekend was al dood. Maar jij kunt gaan kijken bij de mensen om wie je geeft, want zij leven nog.’

Wat dat meer te bieden had, vervulde me met hoop.

‘Breng me erheen,’ smeekte ik.

‘Niet zo snel,’ waarschuwde hij. ‘Het kan gevaarlijk zijn.’

‘Hoe gevaarlijk?’

‘Als je te veel drinkt, word je misschien niet meer wakker.’

‘Wat is daar erg aan?’ De woorden ontschoten me voordat ik de kans had om erover na te denken.

‘Niks, als je het niet erg vindt om de rest van je leven in coma te liggen, dag in en dag uit naar je familie te kijken alsof ze personages op een filmdoek zijn, terwijl je nooit in staat bent met ze te praten of ze aan te raken. Is dat wat je wilt?’

Ik schudde mijn hoofd, hoewel het toch nog een stuk beter klonk dan wat ik nu had.

‘Oké,’ zei ik. ‘Jij gaat over de dosering. Maar je moet me er nu meteen naartoe brengen!’

10

Duivels feestmaal

We waren bijna bij de deur toen die met een gedempte klik openging en Jake onverwachts naar binnen stapte. Tuck en ik schrokken allebei en probeerden onze verwarring te verbergen door allebei een andere kant op te lopen. Jake trok zijn wenkbrauw op en keek vragend naar ons. Hij droeg een antracietgrijs smokingjasje en een rode zijden halsdoek.

‘Fijn te zien dat je nog op bent, lieverd,’ zei hij op die irritant formele manier van hem, alsof hij in een film uit de jaren vijftig speelde. ‘Ik hoop dat je honger hebt. Kom, we gaan uit eten. Precies wat we nodig hebben om de stemming hier op te fleuren.’

‘Eigenlijk ben ik nogal moe,’ zei ik ontwijkend. ‘Ik wilde net naar bed gaan.’

‘O ja? Ik vind je er klaarwakker uitzien,’ zei hij, terwijl hij nauwlettend mijn gezicht bestudeerde. ‘Meer dan wakker. Ik zou zeggen dat je ergens opgewonden over bent. Je hebt een kleur.’

‘Dat komt doordat het hier altijd veel te warm is,’ zei ik. ‘Echt, Jake, ik hoopte vroeg naar bed te kunnen...’ Ik deed mijn best om assertief te klinken, maar Jake snoerde me de mond door geërgerd met zijn hand te zwaaien.

‘Genoeg uitvluchten. Ik neem geen genoegen met nee, dus schiet op.’ Het viel me in dat hij soms ontzettend grillige stemmingswisselingen had. Het ene moment kon hij duister en dreigend zijn, en het volgende zo uitgelaten als een schooljongen. Ineens werd zijn toon vrolijker en glimlachte hij. ‘Bovendien wil ik met je pronken!’

Ik wierp Tucker een smekende blik toe, maar zijn gezicht was weer teruggegaan naar het gebruikelijke uitdrukkingsloze masker. Er was niets wat hij kon zeggen of doen wat ons niet allebei in de problemen zou brengen.

‘Ik wil alleen maar met rust worden gelaten,’ zei ik tegen Jake.

‘Bethany, je moet begrijpen dat er bij je nieuwe positie bepaalde verplichtingen horen. Er zijn belangrijke mensen die je graag willen ontmoeten. Dus... ik ben over twintig minuten terug, en jij zorgt dat je dan klaarstaat.’ Het was geen verzoek. Hij was al bijna de deur uit toen hij bleef staan alsof hem plotseling iets te binnen was geschoten. ‘Trouwens,’ zei hij over zijn schouder. ‘Trek iets rozes aan vanavond. Dat vinden ze vast schitterend.’

Het diner werd gehouden in een weelderige ondergrondse eetzaal die verlicht werd door een scherm van vuur aan het uiteinde. In plaats van wandkleden hingen in deze ruimte verschillende wapens, Romeinse schilden, strijdvlegels met punten en lange botte staken van het soort dat Vlad de Spietser misschien in zijn veertiende-eeuwse Roemeense kasteel had.

Aangezien Jake en ik de eersten waren die aankwamen, bleven we in de betegelde foyer staan terwijl obers hapjes op zilveren schalen en Franse champagne in hoge flûtes serveerden. Frivool gelach kondigde de aankomst van de andere gasten aan. Toen ik naar hen keek, zag ik dat de meesten voorname leden van Jakes hof waren.

Iedereen die naar Jake toe kwam om hem te begroeten, bekeek mij met onverholen fascinatie. De meesten waren weelderig gekleed in leer en bont. In mijn poederroze jurk met geschulpte kraag en een rok tot op de knieën voelde ik me beslist een vreemde eend in de bijt. Ik was opgelucht dat ik Asia nergens zag. Maar als ze bewust niet was uitgenodigd, zou dat haar afkeer van mij alleen maar groter maken.

Na korte tijd gaf een gong aan dat we aan tafel konden en werden we allemaal naar onze plek aan de lange eiken tafel in de eetzaal geleid. Als gastheer zat Jake in het midden. Met een grimmig gezicht liet ik me op de aan mij toegewezen plek naast hem zakken. Recht tegenover ons zaten Diego, Nash en Yeats, die ik voor het eerst was tegengekomen bij de krocht. Bij hen waren drie schitterend geklede vrouwen. In feite waren alle gasten mooi, zowel de mannen als de vrouwen, maar dan wel op een vreemde, angstaanjagende manier. Hun gelaatstrekken waren perfect gebeeldhouwd, alsof ze van glas waren gemaakt, en toch zagen ze er totaal anders uit dan Ivy en Gabriël. Ik voelde een steek van verdriet toen ik aan mijn broer en zus dacht, onmiddellijk gevolgd door prikkende tranen. Ik beet hard op mijn onderlip om ze binnen te houden. Ik was dan misschien naïef, maar ik wist hoe onverstandig het zou zijn om kwetsbaarheid te tonen in een gezelschap als dit.

Ik bekeek de gezichten om me heen. Ze waren hebzuchtig, verwaand en hadden scherpe ogen. Hun zintuigen leken versterkt, alsof ze zich konden concentreren op geuren en geluiden als wilde dieren die geprogrammeerd waren voor de jacht. Ik wist dat ze zichzelf heel verleidelijk konden laten lijken als ze een menselijke prooi lokten. Hoewel hun schoonheid opvallend was, ving ik af en toe glimpen op, subtiel als voorbijtrekkende schaduwen, van de echte gezichten die schuilgingen onder de maskers van perfectie. En die deden me ineenkrimpen. Ik kon niet verbergen hoe geschokt ik was toen ik besefte dat ze alleen maar voor de uiterlijke schijn een menselijke vermomming droegen. In hun ware gedaante waren de demonen verre van perfect.

Hun werkelijke gezichten waren verschrikkelijk. Ik zat te staren naar een statige vrouw met chocoladebruine krullen. Haar huid was melkwit, haar amandelvormige ogen stralend blauw. Met haar smalle, gebogen neus en ronde schouders zag ze eruit als een Griekse godin. Maar onder dat prachtige uiterlijk was ze een toonbeeld van verrotting. Haar schedel was misvormd, met een bol voorhoofd en een kin zo puntig als een dolk. Haar huid was vlekkerig en beurs, alsof iemand haar had geslagen, en haar gezicht zat onder de vochtige zweren en striemen. Haar neus leek omhooggedrukt, zodat het net een snuit was. Ze was kaal, op een paar plukken dun, viltig haar die om haar gezicht hingen na. Haar echte ogen waren troebel en roodomrand, en haar mond was weinig meer dan een gleuf waarachter je glimpen kon opvangen van tandstompjes en rottend tandvlees als ze haar hoofd in haar nek gooide om te lachen. Overal rond de tafel zag ik zulk soort dingen, en ik voelde dat mijn maag zich begon om te draaien.

‘Probeer er niet naar te staren,’ waarschuwde Jake me fluisterend. ‘Ontspan je gewoon en let er niet op.’ Ik deed wat hij zei en merkte dat zodra ik zijn advies opvolgde, de flitsen ophielden en de gezichten van de aanwezigen weer veranderden in die gruwelijke maar fraaie maskers. Mijn gebrek aan enthousiasme trok uiteindelijk hun aandacht en werd opgevat als onbeleefdheid.

‘Wat is er, prinses?’ vroeg Diego vanaf de andere kant van de tafel. ‘Voldoet onze gastvrijheid niet aan je normen?’ Als de groep zich tot dan toe had ingehouden, dan diende Diego’s opmerking als de katalysator die de anderen aanmoedigde ook hun mening te spuien.

‘Nou, nou, een engel in de Hel,’ grinnikte een roodharige vrouw die ik Jake had horen aanspreken als Eloise. ‘Wie had gedacht dat we dat nog eens zouden meemaken?’

‘Blijft ze lang?’ klaagde een man met een keurig getrimde baard. ‘Ze stinkt naar deugdzaamheid en ik krijg er hoofdpijn van.’

‘Wat had je dan verwacht, Randall?’ zei iemand snuivend. ‘Het is altijd doodvermoeiend om rechtschapen zielen om je heen te hebben.’

‘Is ze nog maagd?’ vroeg de vrouw met het rode haar. ‘Die heb ik hierbeneden al een hele tijd niet meer gezien. Mogen we een beetje pret met haar maken, Jake?’

‘O ja, laten we haar delen!’

‘Of offeren. Ik heb gehoord dat maagdenbloed wonderen kan doen voor je huid.’

‘Heeft ze haar vleugels nog?’

‘Natuurlijk heeft ze die nog, imbeciel. Het duurt nog wel even voor ze die kwijtraakt.’

Ik kwam wat rechter overeind, geschrokken door de implicatie dat ik misschien binnenkort vleugelloos zou zijn, maar Jake raakte geruststellend mijn elleboog aan en wierp me een blik toe die zei dat hij alles nog zou uitleggen.

‘U hebt zichzelf deze keer overtroffen, Majesteit,’ vleide een andere gast.

De stemmen gingen in elkaar over in een koor van gebabbel. Ze waren net kinderen die wedijverden om te kijken wie de meeste aandacht kon trekken. Jake tolereerde hun capriolen een tijdje, maar toen sloeg hij zo hard met zijn vuist op tafel dat het servies ervan rammelde.

‘Genoeg!’ schreeuwde hij over het geroezemoes heen. ‘Bethany is niet te huur, en ik heb haar ook niet hierheen gebracht voor een kruisverhoor. Vergeet niet dat ze mijn gast is.’ Sommige demonen keken beschaamd nu ze onbedoeld hun gastheer hadden ontstemd.

‘Precies,’ beaamde Nash kruiperig. Hij hief zijn glas. ‘Laat mij als eerste een toost uitbrengen.’

Voor het eerst werd mijn aandacht getrokken door de tafel, die was beladen met allerlei soorten heerlijkheden. Al het eten dat er stond was overvloedig en extravagant bereid. Iemand had enorm veel zorg besteed aan het dekken van de tafel; de linnen servetten, het bestek en het kristal waren perfect gerangschikt. Er waren geroosterde fazant, patés en terrines, zachte ronde kazen op houten planken en schalen met exotisch fruit. Er leken meer stoffige flessen wijn dan gasten te zijn. De demonen geloofden kennelijk niet in matiging en de doodzonde van de gulzigheid was hier waarschijnlijk een graag geziene eigenschap.

Ik maakte geen aanstalten mijn glas aan te raken, hoewel ze allemaal verwachtingsvol naar me keken. Onder de tafel spoorde Jake me aan door lichtjes tegen mijn voet te tikken. Hij leek te willen zeggen: Zet me nu niet voor schut. Maar ik had niet veel zin om hem te helpen zijn gezicht te redden in dit gezelschap.

‘Op Jake en zijn charmante nieuwe aanwinst,’ vervolgde Nash, die niet langer wachtte tot ik zou meedoen.

‘En op onze eeuwige bron van goede raad en inspiratie,’ voegde Diego eraan toe, terwijl hij me een vernietigende blik toewierp. ‘Lucifer, god van de Onderwereld.’

Ik weet niet waarom ik dat moment uitkoos om te spreken. Ik voelde me niet bijzonder dapper, dus misschien was het wel pure verontwaardiging waardoor ik mijn stem vond. ‘Ik zou hem niet bepaald een god noemen,’ zei ik luchtig.

Er viel een onthutste stilte, waarin Jake me aanstaarde, stomverbaasd over mijn domheid. Zijn vermogen om me in Hades te beschermen moest grenzen hebben, en het was heel goed mogelijk dat ik te ver was gegaan. Gelukkig verbrak Yeats de spanning door in zijn handen te klappen en in lachen uit te barsten. De anderen volgden zijn voorbeeld, er net als hij op gespitst om mijn blunder van tafel te vegen in plaats van erbij stil te blijven staan en de avond te bederven.

Yeats keek me aan met een geamuseerde blik in zijn ogen, maar de dreiging in zijn stem was onmiskenbaar. ‘Ik hoop dat je Big Daddy binnenkort kunt ontmoeten. Hij zal dol op je zijn.’

‘Big Daddy?’ Ik herinnerde me dat Hanna diezelfde absurde bijnaam had gebruikt. Het klonk als iets uit een gangsterfilm. ‘Dat kun je niet menen,’ zei ik. ‘Noemen jullie hem echt zo?’

‘Je zult nog wel merken dat we hier niet zo formeel zijn,’ vervolgde Yeats. ‘We zijn hier één grote, blije familie.’

‘Soms noemen we hem Papa Luce,’ vertelde Eloise voordat ze haar wijnglas leegdronk. ‘Misschien mag jij hem ook zo noemen als je hem beter leert kennen.’

‘Ik ben niet van plan hem wat dan ook te noemen,’ verklaarde ik.

‘Dat is jammer,’ zei Yeats. ‘Aangezien je hier bent op zijn verzoek.’

Wat bedoelde hij daar nou weer mee? Ik keek Jake kwaad aan om hem te laten zien dat ik een verklaring eiste. Hij glimlachte flauwtjes en nam een slok wijn. Toen pakte hij mijn glas op en hield me het voor, om aan te geven dat ik hetzelfde moest doen.

‘Ik stel voor dat we het hier later nog over hebben, lieverd,’ zei hij met een overdreven zucht. Hij legde bezitterig zijn arm om mijn schouders en streek een losgeraakte haarlok achter mijn oor. ‘Vanavond draait om plezier maken; de zaken kunnen wachten.’

Uiteindelijk verloren de demonen hun belangstelling voor me en richtten ze hun aandacht op de tafel, waarna ze zich helemaal volvraten en laveloos dronken. Ze hadden een ongelooflijke eetlust, als je naging hoe slank ze allemaal waren. Na een uur of wat stonden een paar gasten op en excuseerden zich.

Ik zag hen al wankelend achter een stenen scheidingsmuur naar een andere kamer verdwijnen. Er klonken kokhalsgeluiden en gerochel, gevolgd door het geklater van stromend water, maar niemand scheen erop te letten. Daarna keerden de gasten terug aan tafel, depten nuffig hun mondhoeken met een servet en gingen verder met eten.

‘Waar zijn ze geweest?’ vroeg ik, terwijl ik me naar Jake toe boog.

Diego hoorde het en deed het woord voor hem. ‘Naar het vomitorium, natuurlijk. Alle goede eetgelegenheden hebben die tegenwoordig.’

‘Dat is walgelijk,’ zei ik, en ik wendde mijn blik af.

Jake haalde zijn schouders op. ‘Veel culturele praktijken lijken voor buitenstaanders walgelijk. Beth, je hebt nog niets aangeraakt. Ik hoop dat het vomitorium je de eetlust niet heeft benomen.’

‘Ik heb geen trek.’

Het eten afwijzen was een symbolisch gebaar, maar ik wist dat ik het niet eindeloos zou kunnen volhouden. Ik kwijnde weg, en als ik wilde overleven zou ik vroeg of laat moeten eten.

Jake fronste ontstemd zijn voorhoofd. ‘Je moet echt proberen iets te eten. Weet je zeker dat ik je nergens mee kan verleiden?’ Hij tilde een schaal met fruit op en zette die voor me neer. Het fruit zag er sappig en heerlijk uit, met dauwdruppeltjes erop alsof het net was geplukt. ‘Wat dacht je van een kers?’ Hij liet de kers uitnodigend voor me bungelen en ik hoorde mijn maag knorren. ‘Of een dadelpruim. Heb je die wel eens gehad?’ Hij sneed er een open met een mes en onthulde het sappige gele vruchtvlees. Hij stak een stukje op de punt van zijn mes en bood het me aan.

Ik wilde mijn gezicht afwenden, maar de geur van het fruit was bedwelmend. Ik wist zeker dat gewoon eten niet zo verleidelijk rook. De geur leek zich vast te zetten in mijn hoofd, me te sarren. Misschien kon één hapje fruit geen kwaad. Ik voelde een duizelingwekkende opluchting bij de gedachte. Maar dat was niet normaal. Voedsel was bedoeld als levensmiddel, als brandstof voor het lichaam. Zo had Gabriël het altijd beschreven. Ik had op aarde vele keren het fysieke gevoel van honger ervaren, maar dit was meer een soort smachten. Honger of niet, ik was niet van plan samen met Jake Thorn te eten. Ruw schoof ik het bord van me af.

‘Het komt nog wel,’ zei Jake, bijna alsof hij zichzelf geruststelde. ‘Je bent sterk, Beth, maar niet zo sterk dat ik je niet kan breken.’

Toen het feestmaal afgelopen was, verplaatste het festijn zich naar een open ruimte, met kaarsen verlicht, waar kussens op de vloer lagen en ligbanken stonden. De stemming leek minder futloos nu de gasten elkaar met toenemende haast begonnen te strelen. Niemand zonderde zich af, het was één kluwen van lichamen met als enige bedoeling om bevrediging te zoeken. Een man lonkte naar Eloise, die reageerde door met haar tanden zijn overhemd van zijn lijf te scheuren. Ik wendde me bescheiden af toen ze zijn borst begon te likken, waarop hij reageerde door opgewonden te kreunen. Jake en ik waren de enigen die nog zaten.

‘Moet je niet meedoen?’ daagde ik hem uit.

‘Losbandigheid wordt een beetje saai na tweeduizend jaar.’

‘Probeer je voor de verandering het celibaat eens uit?’ Mijn toon kon niet bijtender.

‘Nee, ik ben alleen op zoek naar méér.’ Hij keek me aan op een manier die ik verontrustend en zelfs een beetje droevig vond.

‘Nou, bij mij zul je het niet vinden,’ zei ik streng.

‘Misschien niet vanavond. Maar misschien win ik op een dag je vertrouwen. Ik kan het me veroorloven om geduldig te zijn. Ik heb immers een eeuwigheid de tijd om het te proberen.’

Uiteindelijk bleek mijn somberheid zelfs Jake te veel. Hij was zo barmhartig om me vroeg te laten vertrekken en ik werd met een limousine teruggebracht naar de betrekkelijke veiligheid van Hotel Ambrosia. Tucker stond al op me te wachten in de lobby, zogenaamd om me naar mijn kamer te begeleiden.

‘Hoe kun je het verdragen?’ brieste ik toen we de lift in stapten. ‘Hoe kan iemand het hier verdragen? Het is zo verschrikkelijk en leeg.’

Tucker keek me veelbetekenend aan en drukte toen op een knop waarvan ik vermoedde dat die ons niet naar het penthouse zou brengen.

‘Kom mee,’ zei hij eenvoudig.

We stapten de lift uit en liepen zwijgend door een verlaten gang tot we bij een dik wandkleed aan de achterste muur aankwamen. Met de kleurige zijdedraden was heel vaardig een zwerm demonen afgebeeld in de vorm van roofvogels met veren en klauwen, die neerdaalden op een sterfelijke man die aan een rotsblok was geketend. Sommige vogels verscheurden zijn vlees, terwijl andere zijn ingewanden eruit trokken. Zelfs in textiel was de uitdrukking van smart op het gezicht van de man zo levendig dat ik er de rillingen van kreeg. Tucker trok het kleed opzij en onthulde een trap die uit het steen was gehakt. Hij leek diep ondergronds te leiden, naar de kelders van het hotel. De lucht rook hier anders, bedompt en vochtig vergeleken met de geparfumeerde lobby. Er was geen licht, dus ik kon niet veel verder dan een handbreedte voor me uit kijken.

‘Blijf vlak bij me,’ zei Tucker.

Ik daalde achter hem af, met mijn hand op zijn schouder om te voorkomen dat ik hem zou kwijtraken in de verstikkende duisternis.

De trap was smal en kronkelend, maar we wisten uiteindelijk beneden te komen. Toen Tucker bleef staan, ontbrandde er een fakkel in een houder aan de muur. Het leek erop dat we bij een ondergronds kanaal waren aanbeland, vol troebel, groen water. Er waaide een briesje om mijn voeten, en toen ik mijn oren spitste en heel goed luisterde, dacht ik stemmen te horen die mijn naam fluisterden. Er groeide mos tegen de aarden wanden en er droop water van het dak van de tunnel. Ik zag dat er een houten roeibootje afgemeerd lag bij een platform vlak bij de trap.

Tucker maakte het bootje los en gooide het touw aan de kant. ‘Stap in,’ zei hij. ‘En probeer stil te zijn. We moeten zorgen dat we niets verstoren.’

Het beviel me niet dat hij ‘niets’ zei in plaats van ‘niemand’ en het gaf me een onrustig gevoel. ‘Zoals wat?’ vroeg ik, maar Tucker richtte zijn aandacht op het besturen van de boot en weigerde uit te weiden.

Terwijl de roeiriemen geruisloos door het modderige water van het kanaal gleden, bleef ik verstijfd zitten, met mijn handen zo strak om de randen van de boot dat mijn knokkels wit zagen. Ik bespeurde beweging ver beneden ons. Ineens rimpelde het wateroppervlak, alsof iemand vanaf de oever met steentjes gooide.

‘Wat is dat?’ fluisterde ik geschrokken.

‘Sst,’ waarschuwde hij. ‘Stil zijn.’

Ik gehoorzaamde, maar liet mijn blik terugdwalen naar het water. Er verschenen luchtbellen onder het oppervlak toen er iets bleeks en gezwollens zichtbaar werd. Bleke, maanachtige schijven omringden ons, drijvend als boeien op het oppervlak van de rivier. Ik leunde uit de boot en tuurde ernaar om te kijken wat die rare vormen waren. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond om een gil binnen te houden toen ik zag dat het geen boeien waren, maar hoofden zonder lichaam. Overal om ons heen deinden koude, dode gezichten op het water, hun haar uitwaaierend als zeewier, en hun lege ogen staarden ons recht aan. Het gezicht het dichtst bij me was ooit een vrouw geweest, maar nu was haar huid rimpelig en grauw alsof ze te lang in bad had gezeten. Het afgehakte hoofd botste spookachtig tegen de zijkant van de boot. Ik slikte de vragen weg die op het puntje van mijn tong lagen toen Tucker me waarschuwend aankeek.

Zodra hij de boot had afgemeerd bij een vlakke rotsplaat, sprong ik er snel uit. We stonden in een inham die zo groot was als een kleine baai. In het midden lag een waterplas die glinsterde als diamanten. Het water stroomde via verschillende vertakkingen naar een onbekende bestemming en was zo helder dat ik helemaal tot op de kiezelbodem kon kijken. De rotsen waar we bij stonden waren afgesleten en glad als zijde. Ik keek Tucker vragend aan, want ik wist niet zeker of het al veilig was om te praten of niet.

‘Dit is de plek waarover ik je heb verteld,’ zei hij. ‘Dit is het Meer van Dromen.’

‘Dat me naar huis zal brengen?’ vroeg ik, terugdenkend aan ons laatste gesprek, dat was verstoord door Jakes binnenkomst.

‘Ja,’ zei Tuck. ‘Niet fysiek, natuurlijk, maar je kunt er met je geest naartoe.’

‘En wat nu?’

‘Als je een slok neemt, zul je kunnen zien waar je hart het meest naar verlangt. Het water werkt als een soort drug, alleen blijft het voor altijd in je bloedsomloop aanwezig. Je zult jezelf kunnen projecteren wanneer je maar wilt, waarheen je maar wilt.’

Verdere aansporing had ik niet nodig. Ik knielde snel aan de oever van het meer en schepte het kristalheldere water op met mijn handpalm. Zonder aarzelen tilde ik mijn hand naar mijn mond en dronk gretig.

Er klonk een zacht, hypnotisch gezoem in de lucht, als het gezang van cicaden. Ik boog me dichter naar het wateroppervlak toe, op zoek naar een teken. Terwijl ik in het meer keek, kreeg ik het gevoel dat ik losgekoppeld raakte van mijn lichaam, alsof ik werd betoverd. Ineens voelde het zo ongeveer alsof mijn borst werd geramd door een boksbal. Toen ik uitademde, zag ik mijn adem als een gloeiende bol voor me hangen. Hij bleef voor me zweven, vlak boven het water. Binnenin dansten duizenden piepkleine puntjes van wit licht. Ik keek toe hoe de bol langzaam omlaagzakte en verdween.

‘Maak je geen zorgen,’ fluisterde Tucker. ‘Het meer leest je herinneringen, zodat het weet waar het je naartoe moet brengen.’

Een tijdje gebeurde er niets en hoorden we alleen het geluid van onze ademhaling. Tucker praatte tegen me, maar zijn stem klonk gedempt. Toen hoorde ik hem helemaal niet meer, en ik besefte ook waarom. Ik keek van bovenaf naar hem. Het meer en alles eromheen begon op te lossen, hoewel ik wist dat ik fysiek nog daar was.

Er kwam paniek in me op toen er een nieuwe omgeving om me heen verscheen. Eerst zag het er korrelig uit, als een foto die iemand zonder veel succes had proberen uit te vergroten. Maar toen het langzaam helderder werd, was ik niet meer bang.

In plaats daarvan werd ik overspoeld door emoties, zo krachtig dat het leek alsof ik halsoverkop in een draaikolk was gedoken. Ik ging naar huis.

11

Weerzien

De keuken in Byron Street was nog precies zoals ik me hem herinnerde: groot en fris, met aan alle kanten uitzicht op de schuimende oceaan. Ik stond ermiddenin, al mijn zintuigen werkten, en toch wist ik dat ik alleen maar een toeschouwer was vanaf de zijlijn. Ik kon me vrij bewegen door de ruimte, maar ik maakte er geen deel van uit. Het was alsof ik vanaf de binnenkant van het doek naar het begin van een film keek. Het was vroeg in de ochtend. Ik hoorde vogels en het gefluit van de ketel op het gas. De openslaande deuren stonden open en iemand maaide het gras bij het huis van Dolly Henderson, onze buurvrouw. Er stond een etagère met geglazuurde muffins, waarvan ik me herinnerde dat Ivy die een paar dagen voordat ik verdween had gebakken. Ze waren onaangeroerd en zagen er nu oudbakken uit. Een vaas met verlepte korenbloemen stond op het aanrecht, als herinnering aan de vrolijke plek die de keuken enkele dagen eerder nog was geweest.

Een tel later kwam het tafereel ineens tot leven. Xavier zat aan de keukentafel, met zijn hoofd in zijn handen, slechts een paar meter bij me vandaan. Zijn houding trok mijn aandacht, want ik had hem nog nooit zo ingezakt zien zitten. Hij droeg een strak grijs T-shirt en een joggingbroek, maar de stoppels op zijn wangen wezen erop dat hij die nacht niet naar bed was gegaan.

Ik stuurde mezelf met mijn gedachten dichter naar hem toe en was blij te merken dat me dat zonder veel moeite lukte. Zijn nabijheid maakte me duizelig. Ik wilde hem zo graag aanraken, maar dat kon niet. Mijn astrale lichaam had geen substantie en mijn hand ging dwars door hem heen. Xavier zag er anders uit. Ik kon zijn gezicht niet goed zien, maar zijn schouders en de spieren in zijn onderarmen waren gespannen. Ik kon de droevige stemming die in de keuken hing voelen.

De geur van fresia’s zweefde langs me, een geur die ik maar al te goed kende. Mijn zus verscheen in de deuropening en keek bezorgd naar Xavier. Ivy oogde nog even engelachtig en beheerst als altijd, maar de frons op haar voorhoofd, die niets voor haar was, verraadde haar. Ik kon zien dat ze ontzettend ongerust was.

‘Wil je iets eten of drinken?’ vroeg ze zachtjes aan Xavier.

‘Nee, bedankt,’ antwoordde hij. Hij klonk verstrooid, alsof hij in gedachten heel ver weg was, en hij keek amper op.

‘Gabriël is weer naar dat landhuis van de familie Knox,’ vervolgde Ivy. ‘Hij hoopt er aanwijzingen te kunnen vinden.’

Xavier ging te zeer op in zijn eigen gepeins om te reageren.

Ivy ging naast hem staan. Omdat ze zijn stemming aanvoelde, legde ze aarzelend haar hand op zijn arm. Hij ging met een ruk achteruit, liet zich niet troosten. ‘We moeten de hoop niet verliezen. We vinden haar wel,’ zei Ivy zacht.

Xavier hief zijn hoofd en keek haar aan. Zijn gezicht was bleker dan ik het ooit eerder had gezien en er lagen kringen onder zijn felblauwe ogen. Zijn lippen waren samengeknepen in een harde streep. Hij zag er verloren uit, verteerd door verdriet. Ik wilde dolgraag zijn gezicht tussen mijn handen nemen en zeggen dat het goed met me ging; ik was opgesloten, eenzaam en voelde me ellendig, maar verder was ik ongedeerd. Ik lag misschien niet in zijn armen, waar we allebei wilden dat ik was, maar ik redde me. Ik overleefde.

‘Hoe dan?’ vroeg hij na een hele tijd. Hij hield met moeite zijn stem in bedwang. ‘We hebben geen idee waar hij haar naartoe heeft gebracht... of wat hij met haar doet.’ Die laatste gedachte bleek hem te veel, en zijn stem brak.

Ik voelde een koude brok van angst in mijn keel opkomen. Als ze geen idee hadden waar ik was, hoe moesten ze me dan ooit vinden? Gabriël en Ivy hadden mijn ontvoering niet zelf gezien, dus ze konden alleen maar uitgaan van Xaviers summiere verslag van wat hij had gezien voordat Jake hem aanreed. Voor zover zij wisten, werd ik misschien wel ergens in een verre uithoek van de wereld vastgehouden.

‘Gabriël werkt eraan,’ zei Ivy, die probeerde te klinken alsof ze er alle vertrouwen in had. ‘Hij is goed in dingen uitzoeken.’

‘Moeten wij dan niet bij hem zijn?’ vroeg Xavier hulpeloos.

‘Hij weet wat hij moet doen, op welke tekenen hij moet letten.’ Er viel een onbehaaglijke stilte, waarin alleen het tikken van de klok in de gang te horen was.

‘Het is mijn schuld,’ zei Xavier uiteindelijk. Het leek hem een beetje op te luchten om het hardop te zeggen. ‘Ik had haar moeten beschermen.’ Zijn wimpers waren vochtig van de tranen, maar die veegde hij weg voordat Ivy ze zou zien.

‘Geen mens maakt een schijn van kans tegen dat soort krachten,’ zei mijn zus. ‘Je moet het jezelf niet kwalijk nemen, Xavier. Er was niets wat je had kunnen doen.’

Xavier schudde onvermurwbaar zijn hoofd. ‘Jawel,’ zei hij met opeengeklemde kiezen. ‘Ik had bij haar kunnen blijven. Als ik niet aan het dollen was geweest bij het meer, dan zou dit allemaal niet zijn gebeurd.’ Hij balde zijn handen tot strakke vuisten en slikte moeizaam. ‘Snap je het niet? Ik had beloofd op haar te passen, en ik heb haar laten zitten.’

‘Je wist het niet. Hoe moest je dit weten? Maar je kunt Beth nu helpen door het hoofd koel te houden. Wees sterk, voor haar.’

Xavier kneep zijn ogen dicht en knikte.

‘Gabe is terug,’ zei Ivy, lang voordat de sleutel in het slot werd omgedraaid. Xavier stond op uit zijn stoel en zette een wankele stap naar voren.

Een paar minuten later verscheen Gabriël in de keuken. Hoewel hij mijn broer was en ik hem beter kende dan wie ook, stokte mijn adem toen ik zag hoe stralend hij was. Zijn perfecte, als uit marmer gebeeldhouwde gelaatstrekken waren strak. Zijn zilverkleurige ogen stonden somber en zijn gezicht ernstig.

‘En?’ vroeg Ivy.

‘Ik denk dat ik iets gevonden heb,’ zei Gabriël aarzelend. ‘Het kán een portaal zijn. Ik rook zwavel op de autoweg vlak bij het huis van de familie Knox.’

‘O nee.’ Ivy kreunde en zonk neer in de dichtstbijzijnde stoel.

‘Waarom is dat belangrijk? Een portaal? Wat is een portaal? Een portaal waarheen?’ Xavier stelde zijn vragen snel achter elkaar, maar Gabriël antwoordde op afgemeten toon.

‘Er zijn openingen in deze wereld,’ zei hij, ‘die rechtstreeks naar andere werelden leiden. We noemen ze portalen. Ze kunnen willekeurig verschijnen, maar ze kunnen ook worden opgeroepen door iemand die er de macht voor heeft.’

‘Wat voor werelden? Waar is Beth?’ Er klonk stijgende paniek in zijn stem.

Ik ben hier, wilde ik roepen, maar mijn stem weigerde dienst.

‘Het asfalt op de autoweg was verbrand,’ merkte Gabriël op, waarmee hij de vraag ontweek. ‘En alles eromheen was zwartgeblakerd. Er is maar één plek die dat soort sporen achterlaat.’

Xavier haalde diep adem om zich te vermannen. Ik zag het moment waarop de waarheid achter Gabriëls woorden tot hem doordrong. ‘Dat kan niet waar zijn,’ zei hij zwakjes. Zijn rationele geest had nog altijd moeite het te bevatten.

‘Het is waar, Xavier.’ Zelfs Gabriël moest zijn gezicht afwenden om niet te zien welk effect zijn woorden zouden hebben. ‘Jake heeft Bethany meegesleurd naar de Hel.’

Xavier keek alsof zijn ergste nachtmerrie was uitgekomen. Het nieuws raakte hem als een mokerslag. Zijn mond viel open en hij staarde strak naar mijn broer, alsof hij wachtte tot Gabriël in lachen zou uitbarsten en zou toegeven dat het allemaal een slechte grap was. Hij bleef een paar lange minuten zo kijken, alsof hij in steen was veranderd. Toen leek er plotseling een rilling door zijn hele lichaam te trekken.

Mijn onstoffelijke lichaam, zo vluchtig als damp, rouwde met hem mee. We waren maar een droevig, sneu stel: de mensenjongen en de verschijning die hij niet kon zien, maar die meer dan wat ook ter wereld van hem hield.

Het leek wel alsof iedereen zich anders dan anders gedroeg in mijn afwezigheid. Gabriël deed iets wat ik hem nog nooit had zien doen. Hij liep de keuken door, knielde bij Xavier neer en legde lichtjes zijn hand op Xaviers arm. Het was een gedenkwaardig beeld: een aartsengel die in zo’n nederige houding voor een mens knielde.

‘Ik zal niet tegen je liegen,’ zei Gabriël, en hij keek hem recht in de ogen. ‘Ik weet niet goed hoe we Bethany nu kunnen helpen.’

Dat waren de woorden waar ik het bangst voor was geweest. Gabriël zou nooit de harde waarheid verbloemen. Dat lag niet in zijn aard. Wat hij nu deed, was zowel Xavier als zichzelf voorbereiden op het ergste.

‘Waar heb je het over?’ riep Xavier. ‘We moeten iets doen! Beth heeft hier niet voor gekozen. Ze is ontvoerd, weet je nog wel? Dat is toevallig een misdaad in mijn wereld. Wou je zeggen dat het in jouw wereld wel oké is?’

Gabriël zuchtte en antwoordde zo geduldig als hij kon. ‘Hemel en Hel worden bestuurd door wetten die al sinds het begin der tijden bestaan.’

‘Wat moet ik me daar nou weer bij voorstellen?’

‘Ik denk dat Gabe bedoelt dat wij de regels niet bepalen. We moeten wachten op instructies,’ legde Ivy uit.

‘Wachten?’ herhaalde Xavier, die almaar gefrustreerder raakte door hun gebrek aan besluitvaardigheid. ‘Jullie mogen wat mij betreft wachten tot de dag des oordeels, maar ik ben niet van plan gewoon stil te blijven zitten.’

‘We hebben geen keus,’ zei Gabriël streng. Ze hadden niet méér van elkaar kunnen verschillen, engel en sterveling, gescheiden door hun tegengestelde kijk op het universum. Gabriël, zag ik, begon zijn geduld te verliezen. Xaviers onophoudelijke vragen putten hem uit. Mijn broer verlangde ernaar alleen te zijn om te kunnen communiceren met de machten boven. Xavier zou zich echter niet beter voelen totdat hij een plan van aanpak had. Hij ging uit van de logica dat er voor elk probleem een oplossing te vinden was.

Ivy, die zich veel meer bewust was van Xaviers emotionele toestand dan Gabriël, wierp mijn broer een blik toe die hem vertelde dat hij voorzichtig moest zijn. ‘Geloof me maar, als er een manier is, dan zullen we die vinden,’ zei ze geruststellend.

‘Het zal niet meevallen,’ verduidelijkte Gabriël.

‘Maar het is niet onmogelijk, toch?’ Ik voelde dat Xavier zich wanhopig vastgreep aan elke strohalm.

‘Nee, niet onmogelijk,’ antwoordde mijn zus met een flauw glimlachje.

‘Ik wil helpen,’ zei Xavier.

‘En dat kan ook, maar nu moeten we onze volgende stap heel zorgvuldig overdenken. Als we ons er halsoverkop in storten, kan dat het nog erger maken voor Bethany,’ waarschuwde Gabriël.

‘Hoe kan het nou nog erger?’ wilde Xavier weten.

Hoe langer ik naar hun beraadslagingen luisterde, hoe gefrustreerder ik werd. Ik wilde meedoen aan het gesprek, hen helpen. Het was vreemd dat er over me gepraat werd in de derde persoon, terwijl ik gewoon bij hen in de keuken was. Kon ik hun maar vertellen wat ik wist, dan zou het hen misschien helpen een effectiever plan op te stellen. Ik werd er zo gek van om er wel bij te zijn maar helemaal niets te kunnen bijdragen, dat ik dacht dat ik zou ontploffen. Er moest een manier zijn om mijn aanwezigheid aan hen kenbaar te maken. Hoe konden ze nou niet voelen dat ik er was? Degenen van wie ik het meest hield, waren op een handbreedte afstand, en toch volledig onbereikbaar.

‘We kunnen niet buiten onze instructies om handelen,’ probeerde Ivy hem te bedaren.

‘En hoe lang gaat dat duren?’

‘Het Convenant is op de hoogte van de crisis. Ze nemen contact met ons op wanneer zij daartoe besluiten.’ Gabriël weigerde nog meer te onthullen.

‘En wat doen we tot die tijd?’

‘Ik stel voor dat we bidden.’

Ineens werd ik ongerust. Het was duidelijk dat ze niets konden doen zonder eerst om raad te vragen. Het was niet alleen de standaardhandelwijze, maar het was ook het verstandigst. Dat snapte ik wel. Maar wat zou het Convenant adviseren? Gabriël had net nog zo overtuigd geklonken, maar zelfs hij had niet de macht om hun besluiten naast zich neer te leggen. Stel dat ze in hun oneindige wijsheid besloten hun verlies te nemen? Ik was immers niet zo’n grote aanwinst geweest toen ik nog bovengronds was. Ik veroorzaakte altijd problemen en conflicten die ze moesten oplossen, in plaats van me aan de opdracht te houden. Gehoorzaamheid was niet mijn sterkste punt, en opstandigheid viel van een mens wel te verwachten, maar van een engel was het onvergeeflijk. Zou die eigenschap, die me had onderscheiden van mijn soortgenoten, nu het einde betekenen van mijn waarde voor de Hemel?

Zelfs als het Convenant in een goedaardige bui was en besloot dat ik het redden waard was, dan nog zou inbreken in de Hel de grootste uitdaging worden die mijn broer en zus ooit hadden moeten aangaan. Het was heel goed mogelijk dat ze bij die poging zouden omkomen. Was dat risico de moeite waard? Ik wilde hun veiligheid niet in gevaar brengen, maar tegelijkertijd verlangde ik er intens naar om met hen herenigd te worden.

Wat Xavier betrof, ik kon de gedachte niet verdragen dat hem iets zou overkomen vanwege mij. Ik zou nog liever de folteringen in de krocht doorstaan dan dat ik dat liet gebeuren. Ik keek naar zijn gladde, gebruinde armen die op tafel rustten, het vertrouwde koordje van zacht, gevlochten leer om zijn pols en de glanzende zilveren ring die ik hem had gegeven om zijn wijsvinger.

Ik boog me naar hem toe, en mijn vingers zochten de zijne. ‘Xavier!’ riep ik. ‘Xavier, ik ben hier!’

Tot mijn verbazing hoorde ik een zwakke echo van mijn eigen stem in de keuken. Gabriël, Ivy en Xavier draaiden allemaal met een ruk hun hoofd in mijn richting, als satellieten op zoek naar radiosignalen.

Er trok een uitdrukking van ongeloof over Xaviers gezicht, alsof hij dacht dat hij zijn verstand begon te verliezen. ‘Word ik nou gek, of hoorden jullie dat ook?’

Mijn broer en zus keken elkaar met onzekere blikken aan.

‘We hoorden het,’ zei Gabriël, die zijn hersens al liet kraken om mogelijke verklaringen te bedenken voor wat er zojuist was gebeurd. Ik hoopte maar dat hij niet dacht dat het een demon was die hen in de maling nam.

Ivy sloot haar ogen en ik voelde haar energie in de keuken rondgaan, zoekend naar mij. Maar toen ze op de plek aankwam waar ik zweefde, ging ze dwars door me heen en besefte ik dat de verbinding die ik had gelegd maar een paar seconden had geduurd en toen weer was verbroken. ‘Er is hier niets,’ zei mijn zus, maar ik kon zien dat ze van haar stuk gebracht was.

Xavier was niet overtuigd. ‘Nee, ik hoorde haar stem... ze was hier.’

‘Misschien is Bethany dichterbij dan we beseffen,’ zei Gabriël.

Xaviers blik schoot speurend door de keuken. Ik concentreerde me uit alle macht en probeerde wanhopig mijn gedachten naar hem toe te sturen. Maar het tegenovergestelde gebeurde, en mijn aanwezigheid in de keuken werd ijler. Ik voelde dat mijn bewustzijn zich terugtrok uit de vertrouwde keuken van Byron. Ik vocht ertegen en probeerde me zelfs om de rugleuning van een stoel te vouwen, maar de keuken loste op.

Alles werd zwart, en toen het zwart optrok, zag ik mijn lichaam bij het Meer van Dromen liggen, precies zoals ik het had achtergelaten.

Tucker was er en schudde aan mijn schouders. ‘Kom terug, Beth. Het is tijd om terug te gaan.’

Ik kwam met een schok weer in mijn lichaam terecht. Alle warmte van Byron was verdwenen, vervangen door de kou en het vocht bij het kanaal. ‘Waarom deed je dat?’ protesteerde ik luidkeels. ‘Ik wilde daar nog blijven.’

‘We moeten niet te lang wegblijven. Het is te riskant. Maar maak je geen zorgen, de magie zal nu bij je blijven.’

‘Bedoel je dat ik me nu kan projecteren wanneer ik wil?’

‘Ja,’ zei Tucker trots. ‘Als je eenmaal uit het Meer van Dromen drinkt, stroomt het door je heen. Het deelt zijn kracht met je. Je kunt het alleen ongedaan maken door uit de rivier de Lethe te drinken.’

‘Bestaat die echt?’ vroeg ik twijfelend.

‘Zeker weten,’ zei Tucker. ‘Letterlijk betekent het “vergetelheid”. Sommige mensen noemen hem de Rivier van de Vergetelheid. Hij laat je vergeten wie je bent.’

‘Dat klinkt vreselijk. Rust er een vloek op?’

‘Niet per se,’ zei Tucker. ‘Sommige mensen hebben in hun leven dingen gedaan die ze zich niet willen herinneren. Als je uit de Lethe drinkt, zakken al je slechte herinneringen naar de bodem.’

Ik tuurde aandachtig naar hem. ‘Je klinkt nogal zeker van jezelf. Ken je iemand die dat gedaan heeft?’

‘Ja.’ Tucker keek naar zijn schoenen. ‘Ik.’

‘Waar wilde je dan van wegvluchten?’ vroeg ik zonder erbij na te denken.

Tucker lachte. ‘Het heeft nu niet meer veel zin om dat te vragen, hè?’

‘Nee, dat zal wel niet,’ zei ik, en ik nam hem bij de arm. ‘Ik ben blij dat de rivier het wat gemakkelijker voor je heeft gemaakt.’

Tucker kneep in mijn hand, maar hij leek niet overtuigd.

Terug naar het hotel voeren we twee keer zo snel als op de heenweg, bang dat we zouden worden gesnapt. Het enige waar ik aan kon denken waren Xaviers handen, niet gespannen zoals net, maar als ze mijn gezicht streelden zoals hij vroeger deed als we het gevoel hadden dat alle duisternis van de wereld ons geluk niet kon aantasten. Wat naïef van ons, hoe we toen dachten. Ik wist nu hoe dodelijk duisternis kon zijn. Het zou elk beetje moed van ons vergen om ertegen te vechten. En zelfs dan maakten we nog niet veel kans.

12

Hanna’s verhaal

Na mijn eerste poging tot wat Tucker projectie noemde, kon ik moeilijk nog aan iets anders denken. Nu ik een vleugje geur van thuis had kunnen opsnuiven, leek Hotel Ambrosia leger dan ooit. Terwijl de dagen verstreken, deed ik zonder klagen wat er van me verlangd werd, gretig uitkijkend naar de volgende mogelijkheid om terug te keren naar Venus Cove en op de hoogte te blijven van wat daar gebeurde. Dus als Hanna mijn haar borstelde of met mijn kleding bezig was, waren mijn gedachten gericht op mijn enige doel: Xavier weer zien. Als Tucker de wacht hield, telde ik de minuten af tot hij eindelijk naar bed ging en ik weer vrij was om rond te dwalen waar ik thuishoorde, al was het alleen maar als ongeziene entiteit.

Tucker was beter in gedachten lezen dan ik besefte.

‘Verslavend is het, hè?’ vroeg hij. ‘In het begin kun je er geen genoeg van krijgen.’

Ik kon het niet ontkennen. Teruggaan naar Byron had me een grotere kick gegeven dan ik ooit eerder had meegemaakt. ‘Het voelde allemaal heel echt. Ik was zo dichtbij dat ik hen kon ruiken.’

Tucker keek aandachtig naar me. ‘Je zou je gezicht eens moeten zien. Je straalt helemaal als je over ze praat.’

‘Dat komt doordat ze alles voor me zijn.’

‘Weet ik, maar je moet één ding niet vergeten. Elke keer als je teruggaat, zijn zij een stukje verder met hun leven. Na verloop van tijd slijt hun verdriet en word je een gekoesterde herinnering. Uiteindelijk voel je je alleen nog maar een geest die op bezoek gaat bij vreemden.’

‘Zo zal het voor mij nooit zijn.’ Ik keek Tucker boos aan. De gedachte dat Xavier gewoon zou doorgaan met zijn leven was ondraaglijk, en ik weigerde erbij stil te staan. ‘En trouwens, vergeet je niet iets? Ik ben geen geest. Ik leef toevallig nog, zie je?’ Ik kneep in mijn arm en zag een rode vlek opkomen op mijn bleke huid. ‘Au!’

Tucker glimlachte een beetje om mijn demonstratie. ‘Je wilt nu meteen weer gaan, of niet?’

‘Natuurlijk. Zou jij dat niet willen?’

‘Ben je altijd zo ongeduldig geweest?’

‘Nee,’ antwoordde ik nuffig. ‘Alleen maar sinds ik mens ben.’

Tucker fronste zijn voorhoofd en ik vroeg me af of hij er soms aan twijfelde of ik dit nieuwe geschenk wel verantwoordelijk kon gebruiken. Ik besloot te proberen hem gerust te stellen.

‘Nogmaals bedankt dat je me hiermee geholpen hebt, Tuck. Ik had iets nodig om hier te overleven, en het betekende zo veel voor me om mijn familie weer te zien.’

Tucker, die niet gewend was aan lovende woorden, keek beschaamd en schuifelde met zijn voeten over het tapijt. ‘Graag gedaan,’ mompelde hij. Maar toen betrok zijn gezicht. ‘Wees alsjeblieft voorzichtig. Ik weet niet wat Jake zou doen als hij er ooit achter kwam.’

‘Ik zal voorzichtig zijn,’ beloofde ik. ‘Maar ik ga een manier zoeken om ons hier weg te krijgen.’

‘Ons?’ herhaalde hij.

‘Natuurlijk. We zijn nu een team.’

Tucker had het goed geraden. Ik was inderdaad van plan om die avond weer terug te gaan. Het voorproefje van thuis dat ik had gekregen, had mijn hongergevoel alleen maar aangewakkerd, niet gestild. Ik had niet gelogen toen ik tegen hem zei dat ik zou proberen ons hier weg te krijgen, maar op dat moment was dat niet wat me het meest bezighield. Mijn drang was veel meer een kwestie van toegeven aan mijn eigen verlangens. Ik wilde Xavier weer zien en doen alsof er niets was veranderd. Wat hij ook deed, ik wilde erbij zijn. Ik wilde zo veel mogelijk van zijn aanwezigheid opzuigen en mee terug nemen. Het zou een soort talisman zijn om me door de eindeloos lange dagen en nachten die voor me lagen heen te slepen.

Dus toen Hanna in de deuropening verscheen met een dienblad met mijn avondeten, was mijn eerste impuls om haar weg te sturen. Ik kon niet wachten om in mijn grote bed te stappen en het proces in gang te zetten dat me weer naar huis zou voeren. Hanna keek me aan zoals ze altijd deed, alsof ze wenste dat ze meer voor me kon doen. Ook al was ze jonger dan ik, ze had een moederlijke houding ten opzichte van mij aangenomen, alsof ik een kind was dat beschermd en sterk gemaakt moest worden. Alleen om Hanna tevreden te stellen, at ik een paar happen van wat ze had klaargemaakt: knapperig brood, een of andere stevige stoofpot en een vruchtentaartje. Naderhand vertrok ze niet meteen, maar ze bleef rondhangen en ik voelde aan dat ze ergens mee zat.

‘Juffrouw,’ zei ze uiteindelijk. ‘Hoe was uw leven voordat u hierheen kwam?’

‘Ik zat in het laatste jaar van de middelbare school en woonde in een klein stadje waar iedereen elkaar kende.’

‘Maar dat is niet waar u vandaan komt.’

Het verbaasde me dat Hanna mijn vroegere thuis ter sprake bracht. Ik was er zo aan gewend om op aarde ons geheim te bewaren, dat ik steeds vergat dat mijn ware identiteit hier algemeen bekend was.

‘Ik kom oorspronkelijk niet uit Venus Cove,’ gaf ik toe, ‘maar het is wel mijn thuis geworden. Ik ging naar een school die Bryce Hamilton heet en ik had een beste vriendin, Molly.’

‘Mijn ouders waren fabrieksarbeiders,’ zei Hanna ineens. ‘We waren zo arm dat ik niet naar school kon.’

‘Hadden jullie thuis geen boeken?’

‘Ik heb nooit leren lezen.’

‘Het is nooit te laat,’ zei ik bemoedigend. ‘Ik zal het je wel leren, als je wilt.’

In plaats van haar gerust te stellen, zoals ik had gehoopt, schenen mijn woorden het tegenovergestelde effect op Hanna te hebben. Ze sloeg haar blik neer en haar glimlach verdween. ‘Dat heeft nu niet veel zin meer, juffrouw,’ zei ze.

‘Hanna,’ begon ik, en ik koos mijn woorden zorgvuldig. ‘Mag ik je iets vragen?’

Ze keek me angstig aan, maar toen knikte ze.

‘Hoe lang ben je hier al?’

‘Meer dan zeventig jaar,’ antwoordde ze op gelaten toon.

‘Maar hoe kan iemand die zo aardig en vriendelijk is als jij hier zijn beland?’ vroeg ik.

‘Dat is een lang verhaal.’

‘Ik zou het graag willen horen,’ zei ik.

Hanna haalde haar schouders op. ‘Er valt niet veel te vertellen. Ik was jong. Ik wilde iemand redden, en dat was me meer waard dan het behoud van mijn ziel. Ik sloot een pact, verkocht mezelf voor dit leven, en toen ik mijn vergissing inzag was het al te laat.’

‘Zou je een andere keus maken als je het kon overdoen?’

‘Ik denk dat ik wel zou proberen hetzelfde doel te bereiken, maar op een andere manier.’ Hanna’s ogen leken glazig te worden en ze staarde mijmerend voor zich uit, verloren in haar herinneringen.

‘Dat betekent dat je spijt hebt. Je was te jong om te beseffen wat je deed. Als mijn familie me komt halen, nemen we jou ook mee. Ik zal je niet achterlaten.’

‘Verspil uw tijd niet met zorgen om mij, juffrouw. Ik heb uit vrije wil besloten hierheen te komen, en onder zo’n overeenkomst kom je niet uit.’

‘O, dat weet ik niet,’ zei ik luchtig. ‘Alle overeenkomsten staan open voor heronderhandeling.’

Hanna glimlachte en liet heel even haar behoedzaamheid varen. ‘Ik zou wel vergiffenis willen,’ zei ze met een klein stemmetje, ‘maar er is hier niemand die me die kan schenken.’

‘Misschien voel je je beter als je mij erover vertelt.’

Hoe graag ik ook terug wilde naar Xavier, ik kon Hanna’s kreet om hulp niet negeren. Ze had voor me gezorgd en me door een paar duistere uren heen geholpen, en ik stond bij haar in het krijt. Bovendien was ik pas een paar weken in Hades. Wat voor last Hanna ook met zich meedroeg, ze droeg die al tientallen jaren mee. Het minste wat ik kon doen was haar geruststellen, als dat in mijn macht lag. Ik schoof op om ruimte voor haar te maken en klopte naast me op de sprei. Iemand die niet beter wist, zou ons vast hebben aangezien voor twee tienermeisjes die zaten te smoezen.

Hanna aarzelde en keek naar de deur voordat ze naast me kwam zitten. Ik wist dat ze zich niet op haar gemak voelde, want ze hield haar blik neergeslagen en haar vingers, rood van het wassen, friemelden nerveus met de knopen van haar uniform. Ze twijfelde of ze me kon vertrouwen. En hoe kon ik haar dat kwalijk nemen? Ze stond er alleen voor in Jakes onderwereld. Er was niemand tot wie ze zich kon wenden voor een vriendelijk woordje of voor goede raad. Ze was dankbaar voor elke maaltijd en voor elke nacht die ze ongeschonden doorkwam. Ik had het gevoel dat als iemand zou proberen Hanna kwaad te doen, ze dat zou ondergaan als een martelaar, omdat ze niet geloofde dat ze beter verdiende.

Hanna leunde achterover en zuchtte. ‘Ik weet amper waar ik moet beginnen. Ik heb al zo lang niet meer over mijn oude leven gepraat.’

‘Begin maar waar je wilt,’ spoorde ik haar aan.

‘Dan begin ik bij Buchenwald,’ zei ze zacht. Ze sprak op afstandelijke toon; haar jeugdige gezicht vertoonde geen emotie, alsof ze een verhalenverteller was die een oude legende ten gehore bracht, in plaats van iemand die uit de eerste hand verslag deed.

‘Het concentratiekamp?’ vroeg ik ongelovig. ‘Ben je daar geweest? Ik had geen idee!’ Meteen had ik spijt van mijn onderbreking, want ik kon zien dat ik met mijn reactie Hanna’s gedachtegang had verstoord. ‘Ga door, alsjeblieft.’

‘Bij leven was mijn naam Hanna Schwartz. In 1933 werd ik zestien. De Depressie raakte de arbeiders het hardst. We hadden weinig geld en ik had geen opleiding, dus ging ik bij de Hitlerjugend. Toen Buchenwald werd geopend, werd ik daar tewerkgesteld.’ Ze zweeg even en haalde diep adem. ‘Ik wist dat alles wat daar gebeurde verkeerd was. Niet alleen maar verkeerd, ik wist dat ik omgeven werd door het kwaad, maar ik voelde me machteloos om er iets tegen te doen en wilde mijn familie niet teleurstellen. Overal om me heen vroegen de mensen: Waar is God in dit alles? Hoe kan hij dit laten gebeuren? Ik probeerde er niet over na te denken, maar diep vanbinnen was ik boos op God; ik gaf hem de schuld. Ik was van plan overplaatsing aan te vragen, het kamp te verlaten en naar mijn ouders terug te gaan, toen er een meisje werd binnengebracht dat ik kende van thuis. We hadden toen we klein waren met elkaar gespeeld. Ze woonde bij mij in de straat en ging naar de dorpsschool. Haar vader was huisarts. Hij had mijn broer een keer behandeld toen die de mazelen had, en hij had niet eens een betaling gevraagd. Esther, heette ze. Ze deelde haar schoolboeken met me omdat ze wist hoe graag ik wilde leren. Ik was te jong om het verschil tussen ons te begrijpen. Ik wist dat ze net zo’n soort leven had als ik, alleen was zij rijker, ging ze naar school, en was ze joods. Ik wist dat de SS haar familie uit hun huis had gezet en ergens anders had ondergebracht, maar ik zag haar pas weer toen ze die dag in Buchenwald aankwam. Ze was er met haar moeder. Ik probeerde uit het zicht te blijven, want ik wilde niet dat ze me daar zagen. Esther was ziek toen ze haar binnenbrachten, en het leek alleen maar erger te worden. Er was iets mis met haar longen en ze kon niet goed ademen. Ze was te zwak om te werken, en dus wist ik wat haar lot zou zijn. Het was alleen maar een kwestie van tijd. Ik had het gevoel dat ik dat niet mocht laten gebeuren.

En toen ontmoette ik Jake. Hij was een van de jonge officiers die toezicht hielden op het kamp, maar hij zag er toen anders uit dan nu. Zijn haar was lichter en in zijn uniform viel hij niet zo op. Ik wist dat hij me leuk vond. Hij glimlachte naar me en probeerde een gesprekje met me aan te knopen telkens als ik het eten opdiende bij de officiers. Op een dag was ik droevig om Esther, en toen hield hij me staande om te vragen wat er was. Ik was zo stom om hem te vertrouwen en vertelde hem dat ik me zorgen maakte om mijn jeugdvriendinnetje. Toen hij zei dat hij misschien kon helpen, kon ik mijn geluk niet op. Ik dacht dat als ik één goede daad kon verrichten, ik misschien weer respect voor mezelf zou kunnen hebben. Karl, zo noemde Jake zichzelf destijds, was zo knap en zo fascinerend. Het was vleiend dat iemand zoals hij míj zag staan, laat staan belangstelling toonde voor mijn problemen. Hij vroeg of ik in God geloofde en ik zei tegen hem dat als er ooit een God was geweest, hij ons wel verlaten moest hebben, gezien de manier waarop mijn leven tot dan toe was verlopen. Karl zei dat hij een geheim met me wilde delen, omdat hij het gevoel had dat hij me kon vertrouwen. Hij zei dat hij een hogere meester diende, een meester die trouw beloonde. Hij zei dat hij Esther kon helpen als ik eeuwig trouw aan hem zwoer. Hij zei dat ik niet bang moest zijn en dat ik voor mijn offer zou worden beloond met het eeuwige leven. Als ik er nu aan terugdenk, weet ik niet waarom hij nou juist mij uitkoos. Ik denk dat hij zich verveelde en iemand zocht om mee te spelen.’ Hanna zweeg even terwijl ze in gedachten terugging naar haar duistere verleden. ‘Het klonk destijds zo simpel.’

‘En toen?’ vroeg ik, ook al lag het antwoord voor de hand.

‘Esther werd genezen. Jake maakte haar weer gezond, zodat de wachters geen reden hadden om haar kwaad te doen, en ik ging over naar de duisternis. Maar ik wist niet zeker of Jake zich aan de afspraak had gehouden...’

‘En, had hij dat?’ vroeg ik ademloos.

‘Hij had haar genezen.’ Hanna’s droevige bruine ogen keken even in de mijne. ‘Maar dat redde haar niet toen ze twee weken later naar de gaskamer ging.’

‘Hij heeft je verraden!’ Ik kon mijn oren niet geloven. ‘Hij heeft je erin geluisd, zodat je je leven zou opgeven. Dat is verachtelijk, zelfs voor Jakes doen.’

‘Het had erger gekund,’ zei Hanna. ‘Toen ik Hades in werd gesmeten, wist ik op de een of andere manier uit de krocht te blijven. Ik kreeg een baan in het hotel en sindsdien ben ik hier. Dus u ziet wel, juffrouw, ik heb dit over mezelf afgeroepen. Ik mag niet klagen.’

‘Maar je bedoelingen waren goed, Hanna. Ik denk dat er voor iedereen hoop is.’

‘Zolang je op aarde rondloopt wel. Dit is een eindbestemming. Ik hoop nu nergens meer op, en ik geloof niet meer in wonderen.’

‘Je hebt de duivel aan het werk gezien,’ zei ik. ‘Waarom kun je dan niet ook in de macht van de Hemel geloven?’

‘De Hemel heeft geen medelijden met mensen zoals ik. Ik heb een pact gesloten en nu behoor ik toe aan de Hel. Zelfs engelen kunnen die banden niet verbreken.’

Ik fronste mijn voorhoofd. Kon Hanna gelijk hebben? Zouden de wetten van Hemel en Hel haar aan deze gevangenis binden? Haar offer moest toch ook enig gewicht in de schaal leggen? Ze had haar straf nu echt wel uitgediend. Maar misschien werkte het niet zo. Ik hoopte dat ik haar geen belofte had gedaan die ik niet zou kunnen nakomen.

Hanna ruimde de spulletjes op mijn kaptafel op. Het waren voornamelijk Franse parfums, lotions en poedertjes; het soort dingen waarvan Jake dacht dat ik er blij van werd. Hij had echt geen idee.

Ik keek naar Hanna, die nu door de kamer schuifelde en het vermeed om oogcontact met mij te maken.

‘Je denkt niet dat ze me zullen vinden, hè?’ vroeg ik zachtjes.

Ze antwoordde niet, maar begon alleen maar nog driftiger op te ruimen. Ik kreeg een overstelpende neiging om haar bij de schouders te grijpen en door elkaar te schudden tot ze het snapte. Want als ik Hanna kon overtuigen, dan kon ik mezelf er misschien ook van overtuigen dat ik niet eeuwig gevangen zou blijven. ‘Je snapt het niet!’ riep ik tot mijn eigen verbazing. ‘Je snapt niet wat ik ben. Een heel convenant van aartsengelen en een serafijn zijn naar me op zoek. Ze vinden er wel iets op om me hier weg te krijgen.’

‘Als u het zegt, juffrouw,’ zei Hanna ontwijkend.

‘Draai er niet zo omheen.’ Ik keek boos naar haar. ‘Wat denk je echt?’

‘Goed, ik zal zeggen wat ik denk.’ Hanna legde haar stofdoek neer en keek me aan. ‘Als het zo eenvoudig voor engelen was om deze gevangenis te bestormen, denkt u dan niet dat ze dat inmiddels wel gedaan hadden?’

Hanna’s toon werd milder. ‘Als ze de gefolterde zielen simpelweg konden bevrijden, zouden ze dat dan niet al hebben gedaan? Zou God niet hebben ingegrepen? Snapt u, juffrouw, Hemel en Hel zijn gebonden aan regels die zo oud zijn als de tijd zelf. Geen engel kan hier onuitgenodigd binnenkomen. U moet maar denken: zou een demon zomaar de Hemel kunnen binnenwandelen?’

‘Geen schijn van kans,’ zei ik, terwijl ik met tegenzin haar gedachtegang volgde. ‘In nog geen miljoen jaar. Maar dit is anders. Toch?’

‘Het enige wat in uw voordeel werkt, is dat Jake u heeft misleid om uw vertrouwen te winnen. Uw engelen zullen een achterdeurtje moeten vinden, net zoals hij heeft gedaan. Het is niet onmogelijk, maar wel heel moeilijk. De ingangen naar de Hel worden goed bewaakt.’

‘Ik geloof je niet,’ verklaarde ik zo luid alsof ik een publiek toesprak. ‘Waar een wil is, is een weg, en Xavier heeft een sterkere wil dan ieder ander die ik ken.’

‘Ach ja, de mensenjongen uit uw stadje,’ zei Hanna mijmerend. ‘Ik heb over hem gehoord.’

‘Wat heb je dan gehoord?’ vroeg ik, oplevend bij de gedachte aan Xavier.

‘De prins is erg jaloers op hem,’ antwoordde Hanna. ‘Hij is gezegend met alles waar een mens om kan vragen: met schoonheid, kracht en moed. Hij is niet bang voor de dood en heeft zich aangesloten bij engelen. Bovendien bezit hij dat ene wat Jake het allerliefst wil hebben.’

‘Wat dan?’

‘De sleutel tot uw hart. Dat maakt hem een grote bedreiging.’

‘Zie je wel, Hanna?’ zei ik. ‘Als Jake zich bedreigd voelt, dan is er toch nog hoop. Xavier komt ons wel halen.’

‘Hij komt ú halen,’ verbeterde Hanna me. ‘En dan nog, hij is alleen maar een jongen met een moedig hart. Hoe kan één mens het opnemen tegen Jake en een leger van demonen?’

‘Hij kan het,’ kaatste ik terug, ‘als hij de macht van de Hemel achter zich heeft staan. Christus was immers ook een mens.’

‘Hij was ook de zoon van God, en dat is iets anders.’

‘Denk je dat ze hem hadden kunnen kruisigen als hij geen mens was geweest?’ vroeg ik. ‘Hij was van vlees en bloed, net als Xavier. Je bent hier al zo lang dat je onderschat hoe sterk mensen zijn. Ze zijn een natuurkracht.’

‘Vergeef me, juffrouw, dat ik niet zo kan hopen als u,’ zei Hanna nederig. ‘Ik wil mijn dromen niet uit het stof rapen alleen om te zien hoe ze weer de grond in worden gestampt. Kunt u dat begrijpen?’

‘Ja, Hanna, dat begrijp ik wel,’ zei ik uiteindelijk. ‘Dus als je het niet erg vindt, zal ik hopen voor twee.’

Ik dacht nog een hele tijd over Hanna’s verhaal na toen ze vertrokken was. Hoewel ik wanhopig graag wilde gaan kijken hoe het in Venus Cove ging, kon ik mijn gedachten er niet los van maken. Ik bleef peinzen over Hanna en de ontberingen van haar jonge leven. Ik dacht na over hoe weinig ik eigenlijk begreep van menselijk leed. Wat ik over de zwartste perioden uit de menselijke geschiedenis wist, bestond uit niets dan kille feiten. De menselijke ervaring was zoveel complexer.

Ik kon waarschijnlijk veel meer van Hanna leren dan ik besefte.

Eén ding wist ik wel: Hanna had een vergissing begaan. Maar ze had spijt betuigd en betreurde haar handelen oprecht. Als ze was voorbestemd om de rest van de eeuwigheid onder de grond door te brengen, dan was er iets mis met het systeem. De Hemel kon zoiets toch niet onbestraft laten? Het is aan mij om wraak te nemen, zegt de Heer. Ik zal vergelden.

Hanna had het mis. De Hemel zou gerechtigheid verlangen. Ik moest alleen geduld hebben.

13

Als je het over de duivel hebt

Ik had geen idee hoe laat het was in Venus Cove, maar ik bleef me Xaviers slaapkamer voor de geest halen met de sportspullen en de scheve stapels lesboeken op het vloerkleed. Om een of andere reden wilde ik daar het liefst naartoe. De gedachte om in zijn kamer te zijn, omringd door zijn spullen, deed mijn hart bonzen van verlangen. Waar was Xavier op dit moment? Was hij blij of droevig? Dacht hij aan mij? Eén ding dat ik zeker wist, was dat Xavier het soort eergevoel had waardoor stervelingen helden konden worden. Hij had zijn vrienden in tijden van nood nog nooit in de steek gelaten, en hij zou mij nu ook niet in de steek laten.

Ik had het koud en zag de kolen in de haard uitdoven, dus ik pakte de wijnrode plaid van het voeteneinde van mijn bed en sloeg hem om me heen. De kaarsen waren bijna opgebrand en wierpen vreemde, langgerekte schaduwen op de muren.

Nu ik eenmaal had besloten dat ik niet zou wegkwijnen in Jakes luchtloze koninkrijk, voelde ik me rustiger. Zodra ik de eerste golven slaap over me heen voelde komen, richtte ik mijn energie erop om met mijn geest weer contact te maken met Xavier. Mijn lichaam werd zwaarder, maar toch voelde ik een onbeschrijflijke lichtheid. Ik kon het exacte moment van splitsing niet aanwijzen, het moment waarop mijn lichaam en geest ieder hun eigen weg kozen, maar ik wist dat het gebeurde zodra de details van mijn hotelkamer vervaagden en de gipsroos op het plafond zich ineens pal voor mijn neus bevond. Het enige wat ik toen nog hoefde te doen, was mezelf laten zweven.

Terwijl ik zweefde, als een zoemende trilling, ging ik door tijd en ruimte en over water tot ik mijn eindbestemming bereikte. Ik stond in Xaviers slaapkamer. Ik landde er niet zozeer, maar woei eerder als de wind onder de deur door naar binnen.

Xavier had zich languit op zijn bed geworpen en lag op zijn buik, met zijn gezicht begraven in het kussen. Hij had niet eens de moeite genomen om zijn schoenen uit te trekken. Op de vloer slingerde een dik boek: De 371 beste universiteiten van Princeton Review. Zijn moeder, Bernie, had mij ook een exemplaar bezorgd; ze stond erop dat we allebei een top tien opstelden van universiteiten waar we heen wilden. Ik glimlachte bij die herinnering, terugdenkend aan een gesprek dat Xavier en ik een paar dagen voor het halloweenfeest hadden. We lagen op het grasveld bij school en lazen om beurten de meest interessante feitjes over onze shortlist van universiteiten voor.

‘We gaan toch naar dezelfde universiteit?’ vroeg hij, maar eigenlijk was het meer de vaststelling van een feit dan een vraag.

‘Ik hoop het,’ antwoordde ik. ‘Maar het hangt er wel van af of zíj me ergens anders willen stationeren.’

‘Zíj moeten zich hier lekker buiten houden. Geen mitsen en maren meer, Beth,’ zei Xavier. ‘Wij geven nu aan wat wíj willen. We hebben genoeg doorstaan om dat recht te verdienen.’

‘Oké,’ zei ik, en ik meende het. Ik pakte het zware boek en bladerde het achteloos door. ‘Wat dacht je van Penn State?’ vroeg ik, terwijl ik met mijn vinger langs de index ging.

‘Meen je dat nou? Mijn ouders zouden een hartverzakking krijgen.’

‘Waarom? Wat is er mis mee?’

‘Het staat bekend als een pretuniversiteit.’

‘Ik dacht dat je zelf mocht kiezen.’

‘Jawel, maar dat betekent nog niet dat ze niet hopen op een Ivy League-universiteit. Of toch op z’n minst zoiets als Vanderbilt.’

‘De universiteit van Alabama?’ vroeg ik. ‘Molly en de meiden hebben zich daar ingeschreven. Ze willen samen bij een studentenvereniging gaan.’

‘Nog eens drie jaar met Molly?’ Xavier trok plagend zijn neus op.

‘Ik vind Ole Miss wel wat hebben,’ zei ik dromerig. ‘Wat vind jij? Oxford zou net als hier zijn, ons eigen wereldje.’

Xavier glimlachte. ‘Dat lijkt me wel wat. En het is dicht bij huis. Zet maar op de lijst.’

Het gesprek speelde zich in mijn hoofd af alsof het gisteren was. Nu lag Xavier hier, uitgestrekt op zijn bed, al zijn plannen voor de toekomst vergeten. Hij draaide zich om en ging op zijn rug liggen, nietsziend starend naar het plafond. Hij leek in gedachten verzonken en zijn gezicht vertoonde tekenen van uitputting. Ik kende hem goed genoeg om zijn stemming aan te voelen. Hij dacht: Wat nu? Wat moet ik nu doen? Wat kán ik nog meer doen?

Xaviers rationele kant was erg sterk. Dat was de reden waarom zo veel mensen met hun problemen bij hem kwamen. Zelfs leerlingen die hij niet goed kende, kwamen naar hem toe voor advies over welke voorbereidende lessen voor de universiteit ze moesten volgen of welke sport ze eens konden proberen. Wat de vraag ook was, het gebeurde maar zelden dat ze teleurgesteld wegliepen. Xavier had het buitengewone vermogen om een probleem van alle kanten tegelijk te bekijken. Hoe moeilijker het probleem, hoe vastbeslotener hij werd om het op te lossen. Maar het probleem waar hij nu voor stond, vloerde hem volledig. Deze keer maakte het niet uit van hoeveel kanten hij het bekeek. Hij had geen antwoorden, en ik wist dat hij eraan onderdoor ging. Machteloosheid was een gevoel dat Xavier niet kende.

Ik dacht aan alle dingen die ik hem zo graag wilde toefluisteren. Maak je geen zorgen. We komen hier wel doorheen. Zoals altijd. We zijn onverslaanbaar, weet je nog? Het voelde vreemd dat onze rollen ineens omgedraaid waren. Deze keer was het mijn taak om te proberen Xavier erdoorheen te slepen. Ik duwde mezelf naar voren, totdat ik vlak voor zijn gezicht zweefde. Zijn ogen waren halfopen, blauwe spleetjes, maar ze stonden melancholiek en hadden niet hun gebruikelijke glans. Zijn lichte nootbruine haar viel over het kussen en in zijn wimpers glinsterden tranen.

De golf van emotie die over me heen sloeg, was zo sterk dat ik me bijna moest afwenden. Xavier was nooit zo. Zijn ogen waren altijd vol leven, zelfs als hij serieus was. Hij kon de sfeer in een kamer verbeteren door gewoon naar binnen te lopen. Dit was de voorzitter van de leerlingenraad van Bryce Hamilton; gerespecteerd en geliefd op de hele school. Hij was een van de weinigen over wie nooit iemand een kwaad woord zei. Ik vond het verschrikkelijk om hem zo verslagen te zien.

Er werd zachtjes op Xaviers deur geklopt, waar ik zo van schrok dat ik door de kamer vloog en een windvlaag veroorzaakte die bijna een stoel omgooide, maar Xavier scheen het nauwelijks op te merken.

Even later ging de deur een stukje open en stak Bernie haar hoofd naar binnen. Ze keek schuldbewust omdat ze ongevraagd binnenkwam, maar zodra ze haar zoon lusteloos op zijn bed zag liggen, gleed er een bezorgde blik over haar gezicht. Ze verborg het snel achter gemaakte vrolijkheid. Ik zag haar liefde voor Xavier in haar gezicht, en haar intense verlangen om hem te beschermen. Hij zag er zo mooi uit dat hij zelf een engel had kunnen zijn, maar dan een zo droevige dat het me beangstigde.

‘Wil je nog iets eten?’ vroeg Bernie. ‘Je hebt je avondeten amper aangeraakt.’

‘Nee, bedankt, mam.’ Xaviers stem klonk vlak en lusteloos. ‘Ik heb alleen slaap nodig.’

‘Wat is er toch met je, lieverd?’ Bernie schuifelde naar het bed toe en ging aarzelend zitten. Ze oogde behoedzaam; bang dat inbreuk maken op de privacy van haar verontruste tienerzoon misschien niet zo’n goed idee was. Xaviers gebrek aan reactie vertelde haar dat hij liever alleen wilde zijn. ‘Ik heb je nog nooit zo gezien. Heb je problemen met je meisje?’

Ik besefte dat zijn moeder geen idee had van wat er was gebeurd. Hij had haar niet verteld dat ik vermist werd. Ik vermoedde dat hij dat niet had gedaan omdat ze anders de sheriff zou willen inschakelen, zou willen weten waarom er geen grondiger onderzoek werd gedaan naar mijn verdwijning.

‘Dat kun je wel zeggen,’ zei Xavier.

‘Ach, weet je, die dingen lossen zich meestal vanzelf wel op.’ Ze legde zachtjes haar hand op zijn schouder. ‘En je weet dat je vader en ik er altijd voor je zijn als je ons nodig hebt.’

‘Dat weet ik, mam. Maak je geen zorgen. Ik red me wel.’

‘Til er niet zo zwaar aan,’ zei Bernie. ‘Als je jong bent, voelt alles honderd keer erger dan het is. Ik weet niet wat er tussen jou en Beth is gebeurd, maar zo erg kan het niet zijn.’

Xavier liet een kort, vreugdeloos lachje horen, en ik kon wel raden wat hij dacht. Hij wilde eigenlijk zeggen: Nou, mam, mijn vriendin is ontvoerd door een demonische ex-leerling van Bryce Hamilton en op een motor naar de Hel gesleurd, en ik heb geen idee hoe ik haar terug moet halen. Dus ja, eigenlijk is het wél zo erg.

Maar in plaats daarvan draaide hij zich een stukje om en keek haar aan. ‘Laat maar, mam,’ zei hij. ‘Dit is mijn probleem. Het komt wel goed.’

Ik kon in zijn ogen zien dat hij haar niet ongerust wilde maken. Mijn familie was al gek van ongerustheid; het had geen zin om Bernie erbij te betrekken. Hoe minder ze wist, hoe beter het voor iedereen was. Mijn verdwijning was niet eenvoudig uit te leggen, en niet bepaald het nieuws dat je aan een overdreven beschermende ouder wilde vertellen vlak voordat je je toelatingsexamens voor de universiteit moest doen.

‘Oké.’ Bernie boog zich naar voren en gaf hem een kus op zijn voorhoofd. ‘Maar, Xavier, lieverd...’

‘Ja?’ Hij keek op, maar kon haar niet blijven aankijken.

‘Ze komt wel terug.’ Bernie glimlachte veelbetekenend. ‘Alles komt in orde.’ Toen stond ze op, glipte de deur uit en sloot hem zachtjes achter zich.

Toen ze weg was, liet Xavier eindelijk zijn uitputting toe. Hij schopte zijn schoenen uit en rolde zich op zijn zij. Ik was blij dat hij zo meteen in een diepe slaap zou vallen en dat dat nare, hulpeloze gevoel zou verdwijnen, in ieder geval voor een paar uur. Net voordat de lichamelijke vermoeidheid toesloeg, zag ik hem onder zijn kussen graaien en er iets onderuit halen wat ik meteen herkende als een van mijn gebreide katoenen truien. Die had ik in de zomer vaak gedragen op koele avonden. Hij had een lichtblauwe kleur en geborduurde madeliefjes langs de kraag. Xavier zei dat het blauw de kastanjebruine strepen in mijn haar mooi liet uitkomen. Hij schoof zijn kussen aan de kant en begroef zijn gezicht in mijn trui, diep snuivend. Hij bleef een hele tijd zo liggen, totdat zijn ademhaling veranderde, dieper en regelmatiger werd, en ik wist dat hij in slaap was gevallen.

Ik ging in kleermakerszit op zijn bed zitten en waakte over hem als een moeder over een ziek kind. Zo bleef ik zitten tot er zwakke stralen ochtendlicht over de gekreukelde lakens vielen en Xaviers oogleden begonnen te trillen.

‘Uit de veren, poppetje!’

Van wie was die stem? Xavier was nog niet wakker, en hij had zich niet bewogen of gepraat in zijn slaap. Het klonk trouwens ook niet als zijn stem. Ik keek om me heen, maar behalve ons tweeën was er niemand in Xaviers kamer. Een metalig geluid, als van een deur die openging, maakte me aan het schrikken. Er materialiseerde een deur in de kamer, en een donkere gestalte leunde tegen de deurpost. Ineens wist ik wat er aan de hand was. Mijn twee werelden liepen door elkaar heen, wat betekende dat ik snel moest zijn. Ik moest meteen terug, anders zou Jake zich gaan afvragen waarom ik niet wakker werd. Maar waarom kon ik me zo moeilijk losrukken?

‘Droom maar lekker, liefste,’ fluisterde ik tegen Xavier. Ik bukte me en drukte mijn onstoffelijke lippen op zijn voorhoofd. Ik wist niet of hij iets kon voelen of niet, maar hij bewoog zich even en mompelde mijn naam. Ik zag dat zijn gezicht heel rustig en vredig was. ‘Ik kom zo gauw mogelijk terug.’

Ik dwong mezelf terug naar mijn lichaam en knipperde de slaap uit mijn ogen. Jake stond aandachtig naar me te kijken. Hij droeg een strak colbert op een skinny jeans en zag er enigszins verfomfaaid uit. Er volgde altijd een steek van teleurstelling op mijn terugkeer naar Hades, maar nu Jake er was, was het nog erger. Ik kon de energie niet bij elkaar schrapen om me uit bed te slepen en weer zo’n sombere dag als de vorige te doorstaan. Dus besloot ik opgerold onder de dekens te blijven liggen, in ieder geval totdat Hanna me eruit kwam lokken.

Jake leek niet ontmoedigd door mijn gebrek aan reactie. ‘Ik had niet in de gaten dat je nog sliep. Ik kwam alleen even langs om je een blijk van genegenheid te brengen.’

Ik kreunde en draaide me om.

Jake gooide achteloos een lange roos op mijn kussen.

‘Kan het nog clichématiger?’

Hij veinsde verontwaardiging. ‘Je moet me niet beledigen. Zo hoor je niet tegen je wederhelft te praten.’

‘Jij bent mijn wederhelft niet! Wij zijn vijanden en verder niks,’ zei ik.

Jake legde zijn hand op zijn hart. ‘Dat doet pijn.’

‘Wilde je iets?’ vroeg ik boos. Ik kon niet geloven dat ik hiervoor mijn bezoek aan de aarde had afgekapt.

‘Wat ben jij in een pesthumeur,’ merkte Jake op.

‘Hoe zou dat nou komen?’ Sarcasme was moeilijk te vermijden als hij met opzet zo dom deed.

Jake lachte zachtjes, en zijn stralende ogen boorden zich in die van mij. Hij schoof dichter naar me toe, zo snel dat ik het amper in de gaten had tot hij al over me heen gebogen zat en zijn donkere haar over zijn schouders naar voren viel. Zijn gezicht was mooi in het schemerlicht, zijn gelaatstrekken waren fijn.

Het verbaasde me dat ik in staat was zijn schoonheid te zien, terwijl ik hem tegelijkertijd haatte met alle kracht die ik nog in mijn lichaam had. Zijn bloedeloze lippen weken vaneen, en ik hoorde dat hij snel ademde. Zijn zwarte ogen bekeken mijn lichaam, maar in plaats van zich te verlustigen, zoals ik had verwacht, fronste hij zijn voorhoofd.

‘Ik vind het niet leuk om je zo droevig te zien,’ mompelde hij. ‘Waarom geef je me niet de kans om je gelukkig te maken?’

Ik keek hem verbaasd aan. Jake hield het maar vol om mijn kamer binnen te komen walsen wanneer het hem uitkwam, en dat hij ons nu ook nog eens hardnekkig bleef beschrijven als een toekomstig stelletje begon verontrustend te worden.

‘Ik weet dat je nog geen emotionele band met me hebt, maar daar kunnen we aan werken. Ik zat te denken dat het misschien helpt als we onze relatie naar een hoger niveau tillen...’ Hij liet betekenisvol zijn stem wegsterven. ‘We hebben immers allebei onze behoeften.’

‘Hou op,’ waarschuwde ik, terwijl ik rechtop ging zitten en hem woedend aankeek. ‘Ik wil het niet horen.’

‘Waarom niet? Het ligt volkomen in de lijn der verwachting. Bovendien vrolijk je er misschien van op.’ Hij wreef met zijn duimen langzaam draaiend over mijn armen. ‘Mijn bedrevenheid als minnaar is legendarisch. Jij hoeft helemaal niks te doen. Ik zal voor je zorgen.’

‘Ben je gestoord? Ik pieker er niet over om seks met je te hebben,’ zei ik walgend. ‘En waarom zou je dat trouwens van me willen? Heb je je callgirls niet onder een voorkeuzetoets op je telefoon staan?’

‘Bethany, lieverd, ik vraag niet om seks. Daar draait het bij mij niet om. Dat kan ik krijgen wanneer ik maar wil. Ik wil de liefde met je bedrijven.’

‘Hou erover op en laat me met rust.’

‘Ik weet dat je me aantrekkelijk vindt. Dat weet ik nog van vroeger.’

‘Dat was een hele tijd geleden, voordat ik wist wat je echt bent.’ Ik wendde mijn blik af, zonder nog veel moeite te doen om mijn minachting te verbergen.

Jake rechtte zijn rug en keek me kwaad aan. ‘Ik had gehoopt dat we tot overeenstemming konden komen, maar kennelijk heb je een prikkel nodig om van gedachten te veranderen.’

‘Wat bedoel je daar nou weer mee?’

‘Dat ik een creatievere benadering zal moeten vinden.’

Er zat een onderliggend dreigement in zijn woorden dat me beangstigde, maar ik was niet van plan hem dat te laten merken. ‘Doe maar geen moeite. Het zal geen enkel verschil maken.’

‘We zullen zien.’ Mijn gesprekken met Jake leken zich altijd op dezelfde manier te ontwikkelen. Hij deed me een voorstel, en als ik hem afwimpelde, werd hij wraakzuchtig. We leken wel in kringetjes rond te gaan. Het werd tijd om een andere tactiek te proberen.

‘Er zou te veel moeten veranderen voordat ik dat zelfs maar zou overwegen,’ voegde ik eraan toe. Ik vond het verschrikkelijk dat ik me liet meeslepen in zijn manipulatieve spelletjes, maar ik had geen andere keus.

Jakes gezicht klaarde verwachtingsvol op. ‘Zoals?’

‘Om te beginnen moet je mijn privacy eens gaan respecteren. Ik vind het vreselijk dat je hier zomaar onaangekondigd naar binnen komt zetten wanneer je daar maar zin in hebt. Ik wil graag een sleutel van mijn eigen kamer. Als je me wilt opzoeken, moet je het eerst vragen.’

‘Best. Afgesproken. Wat nog meer?’

‘Ik wil kunnen gaan en staan waar ik wil.’

‘Beth, je begrijpt niet hoe gevaarlijk het buiten is. Maar ik kan het hotelpersoneel zeggen dat ze je je gang moeten laten gaan. Zie je wel? Ik kan best compromissen sluiten.’ Hij streek met zijn vinger over mijn onderlip en grijnsde, blij met deze nieuwe ontwikkelingen.

‘Nog één ding. Ik wil terug. Een uurtje maar. Ik moet mijn familie en Xavier vertellen dat het goed met me gaat.’

Jake lachte. ‘Hoe stom denk je dat ik ben?’

‘Dus je vertrouwt me niet?’

‘Laten we geen spelletjes spelen. We kennen elkaar te goed, en jij bent sowieso slecht in liegen.’

Ik zag een verandering in zijn blik, en ik begreep dat ik Xavier niet ter sprake had moeten brengen. Dat joeg hem altijd op de kast.

‘Is het je opgevallen dat er nog steeds niks gebeurt?’ vroeg Jake. ‘Ik zie nog geen reddingsteam aan de horizon verschijnen. Wil je weten waarom? Omdat het een onmogelijke missie is. Het kan eeuwen duren voordat ze het juiste portaal open krijgen, als het ze al ooit lukt. Tegen die tijd is Xavier allang een van maden vergeven hoopje in de grond. Dus je snapt wel, Beth, dat je geen keus hebt. Als ik jou was, zou ik de dag maar plukken, het beste maken van de mogelijkheden die je hebt. Alles hierbeneden kun je krijgen. Ik bied je de kans om koningin van Hades te worden. Iedereen zou voor je buigen. Denk er eens over na, dat is alles wat ik vraag.’

Mijn maag verkrampte. Ik wist niet hoe lang ik me zou kunnen blijven verzetten tegen Jake. Hij had totaal geen scrupules. Ik had geen idee met welke tactiek hij straks ineens weer zou komen. Hij was al zo oud, ik zou hem nooit te slim af kunnen zijn. Ik moest alleen zorgen dat ik me niet gek liet maken. Dat was mijn enige wapen. Ik moest trouw blijven aan mezelf en geestelijk sterker blijven dan hij. Ik sloot mijn ogen en deed mijn best om positieve gedachten op te roepen.

Ik probeerde me voor de geest te halen hoe mijn bevrijding uit Hades zou kunnen verlopen. Ik stelde me Gabriël en Ivy voor, die door de poorten van de Hel stormden en me in veiligheid brachten. Hun vleugels, zacht als satijn maar sterk genoeg om door muren te breken, zouden me omhullen en beschermen. Ik stelde me voor dat Xavier bij hen zou zijn, alleen dan veranderd in een engel zodat hij zijn eigen vleugels had. Ze strekten zich achter hem uit, trillend van kracht. Xavier zag er schitterend uit in de gedaante van een onsterfelijke. Iedereen die hem zag zou hem eeuwige trouw beloven. Het beeld van hen drieën, stralende afgevaardigden van de Hemel die me kwamen halen, was het enige wat mijn angsten kon wegnemen.

Aan de andere kant maakte het me ook pijnlijk bewust van mijn eigen vleugels, strak bijeengebonden onder mijn kleding. Ik was zo opgegaan in al mijn problemen dat ik er niet meer aan had gedacht. Ik verschoof onbehaaglijk, verlangde ernaar ze te bevrijden.

Jake keek me argwanend aan. ‘Je zúlt je aan me overgeven, Bethany,’ zei hij, terwijl hij naar de deur beende. ‘Het is slechts een kwestie van tijd.’

14

Boodschapper

De volgende keer dat ik me kon projecteren, regende het pijpenstelen in Venus Cove. Het lawaai van de regen op het dak van Byron overstemde alle andere geluiden. Het water vulde de dakgoten en stroomde er in stralen vanaf. Het drukte het gras plat alsof iemand buiten had gestaan met een strijkijzer en de bloemperken tot pulp had geplet. Het geluid wekte Phantom uit zijn slaap, en hij liep naar de openslaande deuren om te kijken wat er aan de hand was. Toen hij ervan overtuigd was dat hij niet in actie hoefde te komen, liep hij terug naar zijn mand en liet zich daar met een diepe zucht weer in zakken.

Er was een soort vergadering aan de gang. Gabriël, Ivy en Xavier zaten aan de eettafel, die bezaaid was met pizzadozen en blikjes fris; iets wat je bij ons thuis maar zelden zag. De servetten waren blijkbaar op, want ze gebruikten een rol keukenpapier. Ik leidde eruit af dat niemand de motivatie kon opbrengen voor de normale routines, en dat eten koken en boodschappen doen als eerste waren versloft. Gabriël en Xavier zaten tegenover elkaar, allebei roerloos als standbeelden.

Ineens stond Ivy op van tafel en begon borden op te stapelen en water op te zetten, heen en weer lopend tussen de keuken en de eetkamer, waarbij haar witgouden lokken meedeinden met haar bewegingen. Wat ze ook hadden besproken, het was duidelijk dat ze in een impasse waren beland. Ze zaten allemaal te wachten op inspiratie. Maar hun hersens waren net zo afgemat als zijzelf, dus het leek onwaarschijnlijk dat iemand met een idee zou komen dat ze nog niet hadden overwogen. Op een bepaald moment deed Gabriël zijn mond open, alsof hij een nieuw idee dat hij had gekregen wilde delen. Maar toen bedacht hij zich en werd zijn gezicht weer afstandelijk.

Iedereen verstijfde toen de deurbel de oorverdovende stilte verbrak. Phantoms oren kwamen overeind, en hij zou naar de deur zijn gerend als Gabe hem niet met een woordeloos gebaar had bevolen te blijven liggen. Phantom gehoorzaamde, maar protesteerde met een zacht gejank. Toen er niemand in beweging kwam, belde degene die voor de deur stond nog eens aan, nu langduriger en ongeduldiger.

Gabriël boog zijn hoofd en zuchtte toen zijn Hemelse gaven hem een glimp van de bezoeker boden. ‘We kunnen beter opendoen,’ zei hij.

Ivy keek hem vragend aan. ‘Ik dacht dat we het eens waren. Geen bezoek.’

Gabriël fronste zijn voorhoofd even terwijl hij zich richtte op de gedachten van degene die op de veranda stond te wachten. ‘Ik denk niet dat we veel keus hebben,’ zei hij uiteindelijk. ‘Ze is niet van plan te vertrekken voordat ze een verklaring heeft gekregen.’

Ivy keek alsof ze zich niet helemaal op haar gemak voelde bij Gabriëls besluit en liever tijd had gehad om er nog even over na te denken, maar de spanning in de kamer was zo groot dat ze haar lippen op elkaar kneep en naar de deur liep.

Mijn zus bewoog zich nog steeds met de sierlijkheid van een zwaan, waarbij haar voeten amper de vloer raakten. In tegenstelling tot Molly, die met een rood gezicht en haar rossige krullen dansend op haar schouders de kamer in kwam stampen. Toen ze sprak, was dat met haar gebruikelijke directheid. ‘Eindelijk,’ zei ze boos. ‘Waar hebben jullie in godsnaam gezeten?’

Ik was blij te zien dat Molly niets was veranderd, maar haar aanblik vervulde me met verdriet. Ik had tot dat moment niet beseft hoe erg ik haar miste. Molly was mijn eerste vriendin geweest, mijn beste vriendin, en een van mijn sterkste verbindingen met de mensenwereld. Nu was ze hier, zo dichtbij en tegelijkertijd zo ver weg. Ik zag de lichte sproetjes op haar neus, haar perzikzachte huid en haar lange wimpers die over haar wangen streken. Ik moest er niet aan denken dat mijn aardse herinneringen zouden vervagen en was dankbaar voor het geschenk dat Tucker me had gegeven. Het zou onverdraaglijk zijn geweest als ik me van Molly alleen maar een flits van pijpenkrullen en een mooie glimlach had kunnen herinneren. Met mijn nieuwe zicht zou ik altijd over haar kunnen waken. Op dit moment stond er een beschuldigende blik in haar blauwe ogen. Ze had zelfs één hand in haar zij gezet terwijl ze uitdagend door de kamer keek.

‘Fijn om je te zien, Molly,’ zei Gabriël. Hij keek alsof hij het meende. Haar levendigheid had wel het effect dat het iets van de somberheid die over hen was neergedaald wegnam. ‘Kom erbij zitten.’

‘Wil je thee?’ bood Ivy aan.

‘Ik ben hier niet voor de gezelligheid. Waar is ze?’ wilde Molly weten. ‘Op school zeggen ze dat ze ziek is, maar het duurt nu al eeuwen.’

‘Molly...’ begon Gabriël langzaam. ‘Het is ingewikkeld... en lastig uit te leggen.’

‘Ik wil alleen maar weten waar ze is en wat er met haar is gebeurd.’ Molly’s stem brak aan het einde en onthulde de emoties die ze uit alle macht probeerde binnen te houden. ‘Ik ga niet weg voordat ik antwoorden krijg.’

Ivy stond er stram bij en streek met haar lange, slanke vingers over de patronen in het linnen tafelkleed. ‘Bethany is een poosje weg,’ zei ze. Mijn zus was niet beter dan ik in het verdraaien van de waarheid; eerlijkheid zat er te diep bij haar ingebakken. Haar woorden klonken gemaakt en haar gezicht verraadde haar. ‘Ze kreeg een kans om in het buitenland te studeren en besloot die aan te grijpen.’

‘Ja, hoor. En ze is weggegaan zonder iets tegen haar vriendinnen te zeggen?’

‘Nou, het gebeurde allemaal heel plotseling,’ zei mijn zus. ‘Ze had het je vast wel verteld als ze meer tijd had gehad.’

‘Wat een gelul!’ wierp Molly tegen. ‘Ik geloof er geen barst van. Ik ben al één beste vriendin kwijt, ik wil er niet nog eentje verliezen. Ik wil niet nog meer leugens horen.’

Xavier schoof zijn stoel achteruit en ging bij de schoorsteenmantel staan. Terwijl hij dat deed, haalde hij diep adem en zuchtte.

Molly draaide met een ruk haar hoofd naar hem toe. ‘Denk maar niet dat je van me af bent,’ snauwde ze terwijl ze naar hem toe beende. Xavier tilde niet eens zijn hoofd op toen ze hem de wind van voren gaf. ‘Maandenlang heb ik Beth niet bij je weg kunnen sleuren, en nu is ze plotseling van de aardbodem verdwenen en sta jij daar een beetje duimen te draaien.’

Ik kromp ineen bij Molly’s woorden, wetend hoe erg ze Xavier kwetsten. Hij voelde zich al schuldig genoeg zonder dat zij er met haar kritiek nog een schepje bovenop deed.

‘Ik ben dan misschien geen wiskundig genie, maar ik ben ook niet volkomen achterlijk,’ vervolgde ze. ‘Ik weet dat er iets aan de hand is. Als Beth een tijdje weg was gegaan, dan zou jij echt niet hier zijn. Dan zou jij mee zijn gegaan.’

‘Ik wou dat het had gekund,’ zei Xavier met een stem vol emotie. Hij hield zijn blik op de vloer gericht.

‘Wat bedoel je daar nou weer mee?’ Molly’s gezicht werd bleek, want ze ging van het ergste uit.

Bang dat hij te veel had gezegd, stapte Xavier van haar weg. Hij zag er zo hulpeloos uit dat Gabriël de behoefte voelde om het over te nemen.

‘Bethany is niet meer in Venus Cove,’ legde hij rustig uit. ‘Ze is zelfs niet meer in Georgia... maar ze had geen keus in de kwestie.’

‘Dat slaat nergens op. Ik had je gevraagd niet tegen me te liegen!’

‘Molly.’ Gabriël liep met twee grote passen de kamer door en pakte stevig haar schouders vast. Ze staarde naar hem op met de blik die je hebt als iemand die je dacht te kennen iets doet wat totaal niet bij hem of haar past. Ik stond zo dichtbij dat ik haar bijna kon voelen trillen van verbazing. Gabriël had haar in al die tijd dat ze hem kende nog nooit aangeraakt, en ze zag in zijn ogen dat hij aangeslagen was door wat er dan ook was gebeurd. ‘We denken te weten waar Bethany is, maar we weten het niet zeker,’ zei Gabriël. ‘Daar proberen we achter te komen.’

‘Bedoel je dat ze wordt vermist?’ vroeg Molly ademloos.

‘Niet vermist...’ Gabriël aarzelde. ‘Maar ontvoerd, eigenlijk.’

Molly’s handen vlogen naar haar mond en haar ogen werden groot van schrik. Xavier tilde mismoedig zijn hoofd een stukje op en keek naar haar reactie.

‘Wat is er in je gevaren?’ Ivy stond binnen een tel aan Gabriëls zijde en ging tussen hem en Molly in staan.

Gabriël liet lusteloos zijn hand van Molly’s schouder glijden. ‘Het heeft geen zin om tegen haar te liegen,’ zei hij stellig. ‘Ze heeft net zo’n band met Bethany als wij. Zelf komen we nergens. Misschien kan ze helpen.’

‘Ik zou niet weten hoe.’ Ivy’s normaal zo welluidende stem klonk scherp en haar zilvergrijze ogen fonkelden als ijsscherven. ‘Ze heeft hier niets te zoeken.’

‘Ammehoela,’ tierde Molly. ‘Als een of andere gek Beth heeft ontvoerd, wat gaan we daar dan aan doen?’

‘Kijk wat je gedaan hebt,’ mompelde Ivy. ‘Mensen kunnen ons nu niet helpen.’ Ze wierp een gelaten blik op Xavier. ‘Vooral niet als ze hier emotioneel bij betrokken zijn.’

‘Wij waren er die avond niet bij,’ kaatste Gabriël terug. ‘Mensen zijn de enige getuigen die we hebben.’

‘Pardon?’ Molly staarde hen aan. ‘Noemen jullie me nou een “mens”? Ik ben er vrij zeker van dat ik hier niet de enige mens ben.’

Gabriël negeerde haar opmerking en volgde onverstoorbaar zijn eigen gedachtegang. ‘Wat is het laatste wat je je herinnert van wat Bethany zei of deed op de avond van het halloweenfeest?’

Ik zag de lucht rondom Ivy lichtjes trillen en fonkelen en wist dat ze probeerde haar afkeuring te verbergen. Ze was het overduidelijk niet eens met Gabriëls beslissing om Molly erbij te betrekken. Ze sloot haar ogen en ademde uit tussen haar opeengeklemde tanden door. Ik kon het gezicht van mijn zus feilloos lezen. Het was alsof ze zich voorbereidde op een besluit waarvan ze wist dat het in rampspoed zou eindigen.

‘Eh, ze was overstuur...’ begon Molly, maar toen aarzelde ze.

‘Waarover?’

‘Nou, we hadden bedacht om een seance te houden die avond. Gewoon voor de lol. Beth was er van het begin af aan niet blij mee. Ze vond het een slecht idee en bleef maar zeggen dat we het niet moesten doen. Maar we luisterden niet naar haar en deden het toch. Toen begon het eng te worden en werden we allemaal een beetje bang.’ Molly had haar verslag in één adem verteld en hard haar best gedaan om nonchalant te klinken.

Terwijl Ivy naar haar luisterde, werden haar ogen groot en balde ze instinctief haar perfecte, bleke handen tot vuisten. ‘Wat zeg je nou?’ vroeg ze op gedempte toon.

‘Nou, we werden allemaal bang en...’

‘Nee, daarvóór. Zei je nou dat jullie een seance hebben gehouden?’

‘Eh, ja, maar het was gewoon een geintje, omdat het Halloween was.’

‘Domme meid,’ snauwde Ivy. ‘Hebben je ouders je nooit geleerd dat je niet moet sollen met dingen die je niet begrijpt?’

Molly keek onthutst. ‘Rustig nou maar, Ivy,’ zei ze. ‘Wat is er nou? Wat heeft die stomme seance hiermee te maken?’

‘Die heeft er alles mee te maken,’ zei Ivy, die nu bijna in zichzelf praatte. ‘Ik zou er zelfs heel wat onder durven te verwedden dat het allemaal met de seance is begonnen.’ Zij en Gabriël keken elkaar veelbetekenend aan. Ze praatte nu eigenlijk alleen tegen hem. ‘Daardoor moet er een portaal zijn geopend. Zonder portaal had hij nooit naar Venus Cove terug kunnen komen nadat wij hem hadden verbannen.’

‘Hè?’ vroeg Molly niet-begrijpend. Ik zag de radertjes in haar hoofd bijna draaien terwijl ze probeerde de cryptische brokjes informatie die haar werden toegegooid aan elkaar te passen. Ik wilde schreeuwen dat ze moesten ophouden, want ze gaven veel te veel weg. Ze hadden hiervoor geen toestemming van de Hemel en het zou misschien hun problemen alleen maar verergeren.

Ineens kwam Xavier in beweging. Hij draaide zich naar Ivy om terwijl hij Molly een moorddadige blik toewierp. ‘Denk je dat hij door de seance is opgeroepen?’ vroeg hij.

‘Wie is er opgeroepen?’ onderbrak Molly luidkeels.

‘Ze kunnen een stuk sterker zijn dan de meeste mensen beseffen,’ antwoordde mijn zus. ‘Gabe, denk je dat dit een aanwijzing kan zijn?’

‘Ik vind dat we elk beetje informatie in overweging moeten nemen. Het is van het allergrootste belang dat we proberen erdoor te breken.’

‘Wáárdoor breken?’ wilde Molly weten. Ze keek verbaasd en gekwetst omdat ze van het gesprek werd buitengesloten. Mijn broer en zus vergaten hun manieren en zouden normaal gesproken nooit zo lomp zijn. Ik wist dat ze maar aan één ding dachten, en dat was mij terugvinden. Het was zo allesoverheersend dat ze vergaten dat die arme Molly probeerde te volgen waar het over ging.

‘Maar hoe vinden we een doorgang?’ mompelde Ivy. ‘Denk je dat we een nieuwe seance zouden kunnen proberen? Nee, dat is te gevaarlijk. Wie weet wat we uit de krochten bevrijden.’

‘Wat voor krochten? Waar?’ Molly’s stem was een paar octaven hoger geworden.

‘Hou je kop!’ barstte Xavier uit. Ik had hem nog nooit zo woedend gezien. ‘Hou gewoon even twee seconden je kop!’

Molly keek heel even gekwetst voordat ze vijandig haar ogen samenkneep. ‘Hou zelf je kop!’ schreeuwde ze terug.

‘Gevat weerwoord,’ mompelde Xavier. ‘Moet je altijd zo kinderachtig doen?’

‘Ik ben er vrij zeker van dat ik op dit moment de enige hier ben die bij haar volle verstand is,’ zei Molly. ‘Jullie zijn allemaal knettergek.’

‘Je weet niet waar je het over hebt,’ zei Xavier duister. ‘Moet je niet achter een of andere sportgod aan?’

‘Hoe durf je!’ riep Molly. ‘Heeft Tara soms iets gezegd? Je moet niet naar haar luisteren, ze is alleen maar pissig omdat...’

‘Kappen!’ Xavier gooide gefrustreerd zijn handen in de lucht. ‘Jij en Tara en jullie kinderachtige meidenruzies kunnen ons niet schelen. Beth wordt vermíst en aan jou hebben we niks, dus waarom ga je niet gewoon weg?’

Molly sloeg haar armen over elkaar. ‘Ik ga helemaal nergens heen.’

‘Echt wel.’

‘Gooi me er maar uit, dan!’

‘Denk maar niet dat ik dat niet doe.’

‘Genóég!’ Gabriëls lage, strenge stem kapte de uit de hand lopende ruzie af. ‘Hier heeft niemand iets aan.’ Hij wendde zich tot Ivy. ‘Snap je het nu? Molly weet dingen die wij niet weten.’

‘Ja, nou, en ik vertel jullie helemaal niks tot ik de waarheid hoor,’ zei Molly koppig, en Xavier wierp haar een vernietigende blik toe.

Ivy kreunde zachtjes en drukte haar hand tegen haar slaap. Molly was hard werken, en mijn zus vond haar doodvermoeiend. ‘Bethany’s vriendin of niet, dat meisje zou een dominee nog aan het vloeken krijgen.’

‘Misschien moeten we proberen het haar uit te leggen,’ zei Gabriël vriendelijk.

Xavier trok zijn wenkbrauw op. ‘Ga je gang, dat lijkt me interessant.’

‘Ga zitten, Molly,’ begon Gabriël. ‘En probeer te luisteren zonder me in de rede te vallen. Als je vragen hebt, beantwoord ik die naderhand.’

Molly ging gehoorzaam op de bank zitten terwijl Gabriël ijsbeerde en overpeinsde hoe hij moest beginnen.

‘Wij zijn niet wat we lijken,’ zei hij uiteindelijk, zijn woorden zorgvuldig kiezend. ‘Het is moeilijk uit te leggen, maar om te beginnen is het belangrijk dat je me vertrouwt. Vertrouw je me, Molly?’

Molly bekeek hem langzaam van top tot teen. Hij was zo knap dat ik een smachtende uitdrukking op haar gezicht zag verschijnen terwijl ze hem in zich opnam. Ik vroeg me af of ze haar aandacht erbij zou kunnen houden. Zijn blonde haar omkranste zijn gebeeldhouwde gelaatstrekken en zijn zilvergrijze ogen keken haar aandachtig aan. Er leek een zachtgouden licht van hem af te stralen, dat om hem heen hing als een mistig waas.

‘Natuurlijk vertrouw ik je,’ mompelde ze. Ik zag dat ze genoot van zijn onverdeelde aandacht en die wilde laten voortduren. ‘Als je niet bent wat je lijkt, wat ben je dan?’

‘Dat kan ik je niet vertellen,’ antwoordde Gabriël.

‘Anders zou je me moeten vermoorden?’ Molly sloeg koddig haar ogen ten hemel.

‘Nee,’ antwoordde Gabriël op gelijkmatige toon. ‘Maar de waarheid zou gevaarlijk kunnen zijn, voor jou en voor ons.’

‘Weet híj de waarheid?’ Molly wees met haar duim in Xaviers richting. Ik kreeg het gevoel dat hun verstandhouding in een neerwaartse spiraal zat en wenste dat ik daar kon zijn om de kloof tussen hen te overbruggen.

‘Hij is een uitzondering,’ zei Ivy vlak.

‘O ja? Waarom kan ik dan niet ook een uitzondering zijn?’

‘Je zou de waarheid toch niet geloven,’ zei Gabriël, die probeerde haar te sussen.

Maar Molly was onverzettelijk. ‘Probeer het eens.’

‘Laten we het zo stellen: hoe denk je over bovennatuurlijke dingen?’

‘Daar heb ik geen moeite mee,’ antwoordde Molly koeltjes. ‘Ik kijk altijd naar Charmed en Buffy en dat soort series.’

Gabriël kromp een beetje ineen. ‘Dit is niet helemaal hetzelfde.’

‘Oké, nou, wat dacht je hier dan van. Vorige week stond er in mijn horoscoop in de Cosmo dat ik een charmante vreemdeling zou ontmoeten, en toen gaf een jongen in de bus me zijn telefoonnummer. Ik geloof er nu heilig in.’

‘Ja, je hebt echt het licht gezien,’ zei Xavier binnensmonds.

‘Wist je dat Boogschutters moeite hebben met sarcasme?’ snauwde Molly.

‘Dat zou een hoop verklaren, alleen ben ik Leeuw.’

‘O, en iedereen weet dat Leeuwen klootzakken zijn!’

‘Goeie god, het lijkt wel of ik tegen een muur sta te praten.’

‘Je bent zelf een muur!’

Xavier was de ruzie beu en liep met een norse blik bij haar weg, waarna hij op de bank aan de andere kant van de kamer plofte.

Ivy stond langzaam haar hoofd te schudden, alsof ze niet kon geloven dat ze tijd verspilden aan zulke onbenullige dingen. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. Overwoog Gabriël echt om Molly het geheim te vertellen? Het leek onwaarschijnlijk dat mijn broer, die zich zo had verzet tegen Xaviers kennismaking met onze kleine familie, er nu zomaar nog een mens bij zou betrekken. Hij moest echt radeloos zijn.

Gabriël wierp Xavier een waarschuwende blik toe. Ze hadden er niets aan om Molly nog verder tegen de haren in te strijken. ‘Molly, laten we even praten in de keuken.’

Ze keek Xavier triomfantelijk aan toen ze langs hem beende, maar tegen Gabriël was ze een en al beleefdheid. ‘Zoals je wilt,’ zei ze ingetogen.

Toen gebeurde er iets waardoor de beslissing Gabriël geheel uit handen werd genomen. De kamer begon te beven. De vloer trilde onder hun voeten en de lampen begonnen heen en weer te zwaaien. Zelfs in mijn onstoffelijke gedaante voelde ik dat er zich een ontzettende druk opbouwde in de kamer.

Ivy en Gabriël gingen dichter bij elkaar staan, niet verschrikt, maar wel een beetje ontdaan over wat er gebeurde. Xavier sprong op van de bank en zijn blik schoot door de kamer op zoek naar de bron van het gevaar. Hij leek voorbereid op een gevecht, al zijn spieren waren gespannen en zijn voeten stonden stevig op de grond, klaar om in actie te komen zodra het teken werd gegeven. Hij keek verbaasd op toen de ruiten rammelden en langzaam vanuit het midden begonnen te barsten.

Molly stond echter in de vuurlinie, als aan de grond genageld. Ik zag dat Xaviers hoofd met een ruk naar haar toe draaide terwijl hij in gedachten snel het risico inschatte. Zijn beschermingsdrang liet zich gelden en hij greep Molly vast en trok haar mee naar de grond. Met zijn lichaam schermde hij haar af, en op hetzelfde moment sprongen de ruiten en regenden de splinters als een hagelbui over zijn rug. Molly gilde, maar mijn broer en zus doken niet weg en deden geen enkele poging om zichzelf in veiligheid te brengen. Ze stonden stil als standbeelden terwijl de stukken glas om hen heen regenden en in hun haar en kleding bleven hangen, maar geen schade veroorzaakten. Ze zagen er zo onverzettelijk uit dat ik me kon voorstellen dat zelfs hel en verdoemenis hen niet hadden kunnen deren. Wat er ook komen ging, ze waren niet bang.

‘Doe je ogen dicht!’ zei Gabriël tegen Molly en Xavier, die nog altijd op de vloer lagen.

Eerst kwamen er donder en bliksem. Toen volgde er een verblindend wit licht dat de kamer tot in elke hoek vulde, zodat iedereen die binnen was erdoor werd omhuld. Het leek wel alsof de kamer was veranderd in een withete oven, maar in werkelijkheid was de temperatuur zeker tien graden gedaald. Zelfs ik voelde de kou. Hoewel ik niet in gevaar was, zocht ik een plek om me te verstoppen en besloot dat achter de bank te doen. Een hoog gezoem vulde de lucht, als ruis op de televisie, alleen dan luider en zo intens dat je het in je hersens voelde meetrillen.

Toen de engel uiteindelijk verscheen, stond hij midden in de kamer, met zijn hoofd gebogen en zijn vleugels helemaal uitgestrekt, zodat ze van de ene tot de andere muur reikten. Ze leken de hele kamer te vullen en wierpen een schaduw over alle muren, het plafond en de vloer. Een trillend licht scheen van zijn lichtgevende huid af, droop van zijn lichaam en viel in vloeibare kralen op de grond, waar het oploste. Toen hij zijn hoofd hief, zag ik dat zijn gezicht mooi en engelachtig was als dat van een kind, maar daarachter ving ik glimpen op van iets veel imponerenders en gevaarlijkers. In hun echte gedaante waren engelen minstens een paar koppen groter dan de langste mens, en de enorme, krachtige gestalte van deze engel was zelfs onder de wapperende, metalige mantel die hij droeg duidelijk te zien. Hij zag er zo bovenmenselijk uit dat je niet anders kon dan vol ontzag zijn. Je kreeg het gevoel dat hij met één blik de hele kamer en alles erin kon vermalen tot stof aan zijn blote voeten.

Zijn jongensachtige gezicht contrasteerde merkwaardig met zijn als uit marmer gehouwen lichaam. Zijn ogen straalden en zijn gezicht was uitdrukkingsloos, alsof hij in zijn eentje stond te dagdromen in plaats van voor een stomverbaasd publiek te staan. Zijn hoofd bewoog hij stram, niet gewend aan de atmosfeer op aarde. Zijn vreeswekkende ogen keken door de kamer en richtten zich uiteindelijk op iets wat de anderen niet konden zien.

Hij keek recht naar mij. Ik hoefde geen twee keer te kijken om te weten wie hij was. Ik herkende hem onmiddellijk als de aartsengel Michaël.

15

Kun je een geheim bewaren?

Het duurde een tijdje, maar het verblindende licht nam af, tegelijk met het brullende geluid in onze oren.

‘Het is nu veilig,’ meldde Gabriël.

Xavier sprong meteen overeind, maar toen hij de aartsengel zag, deinsde hij wankel achteruit totdat hij tegen de muur gedrukt stond. Het leek wel alsof hij die nodig had om tegen te steunen. Maar even later rechtte hij zijn rug weer, strekte zich uit en keek de gestalte aan zonder ineen te krimpen of zich af te wenden.

De schoonheid van engelen is mensen vaak te veel, maar Xavier had er wat ervaring mee. Ik zag dat hij zijn adem inhield, alsof zijn longen niet goed konden of wilden werken. Zelfs zoiets automatisch als ademhalen was overbodig geworden in het bijzijn van zo veel grootsheid.

Molly’s reactie was wat dramatischer: haar ogen werden zo groot dat ik bang was dat ze uit haar hoofd zouden rollen en haar handen vielen slap langs haar lichaam. Toen slaakte ze een vreemde, verstikte kreet en zakte op haar knieën, met haar rug gekromd en haar bovenlichaam naar voren hellend alsof ze door een onzichtbare ketting naar Michaël toe getrokken werd. Ze staarde nog heel even naar hem, maar toen draaiden haar ogen weg in hun kassen en viel ze flauw.

Michaël hield zijn hoofd schuin en keek kalmpjes naar haar. ‘Mensen,’ zei hij uiteindelijk, met een stem die deed denken aan honderd kerkkoren die in volmaakte harmonie zongen. ‘Ze reageren nogal eens overdreven.’

‘Broer.’ Gabriël stapte naar voren. Zelfs in zijn volmaakt menselijke gestalte leek hij klein vergeleken bij Michaëls pracht. ‘Ik ben blij dat je gekomen bent.’

‘Er is hier een zorgwekkende situatie ontstaan,’ antwoordde Michaël. ‘Een van de onzen is gevangengenomen. Op zo’n zonde moet een reactie komen.’

‘We verkennen alle mogelijkheden, maar zoals je weet worden de poorten naar de Hel streng bewaakt,’ zei Gabriël. ‘Heeft het Convenant enig idee hoe we erdoorheen kunnen breken?’

‘Zelfs wij beschikken niet over dergelijke informatie. Alleen de demonen die beneden ons rondsluipen kennen het antwoord op die vraag.’

Toen Xavier dat hoorde, nam zijn woede het over van zijn ontzag en stapte hij naar voren. ‘Verzamel een leger,’ snauwde hij. ‘Jullie hebben er de kracht voor. Breek in en haal haar daar weg. Hoe moeilijk kan het zijn?’

‘Wat je voorstelt ligt zeker binnen onze macht,’ antwoordde Michaël.

‘Waar wachten jullie dan nog op?’

Michaëls blik gleed opzij en bleef rusten op Xaviers gezicht. Het was angstaanjagend om naar te kijken, want hij leek te bestaan uit een heleboel verschillende delen die niet met elkaar verbonden waren en toch als geheel functioneerden. Zijn ogen waren bijvoorbeeld peilloos diep en volkomen emotieloos. Het beviel me niet dat hij naar Xavier keek alsof hij een interessante kever was in plaats van een mens.

‘De mens schijnt er geen been in te zien om de Apocalyps in gang te zetten,’ zei hij.

‘Neem het hem niet kwalijk,’ antwoordde Gabriël snel. ‘Hij begrijpt de gevolgen van een bestorming niet en heeft een sterke emotionele band met Bethany.’

Michaëls ongrijpbare, afstandelijke blik bleef op Xavier rusten. ‘Dat heb ik gehoord. Menselijke emotie is een irrationele kracht.’

Xavier fronste zijn voorhoofd, en ik wist dat hij het niet prettig vond dat er over hem werd gepraat als over een lastig kind dat niet in staat was dingen logisch te beredeneren.

‘Ik was me er niet van bewust dat het tot de Apocalyps zou leiden,’ zei hij droogjes. ‘Dat zou een onfortuinlijk neveneffect zijn.’

Michaël trok een fijne, gloeiende wenkbrauw op bij het sarcasme in Xaviers toon.

Ivy, die nog geen woord had gezegd, haastte zich naar Xavier toe, als openlijke verklaring van haar steun aan hem. ‘Wat zijn de instructies van het Convenant?’ vroeg ze.

‘We hebben een bron gevonden die mogelijk hulp kan bieden,’ antwoordde Michaël afwezig. ‘Haar naam is zuster Mary Clare. Jullie kunnen haar vinden in de abdij van de Onbevlekte Maria in Fairhope County in Tennessee.’

‘Wat hebben we daaraan?’ wilde Xavier weten.

‘Het is alles wat we op dit moment kunnen bieden. We wensen jullie succes.’ Michaël wendde zich tot Xavier. ‘Ik zal je wat advies geven. Het zou goed zijn om wat meer zelfbeheersing te ontwikkelen als je een leider van mensen wilt worden.’

‘Ik heb nog één vraag,’ zei Xavier, de waarschuwende blikken negerend die Ivy en Gabriël hem toewierpen.

‘Ja?’ zei Michaël langzaam.

‘Denk je dat het goed gaat met Beth?’

Michaël keek Xavier met een bevreemde blik aan. Ik kende niet veel mensen die een aartsengel rechtstreeks zouden aanspreken, en dan nog wel op zo’n manier, laat staan hem zouden ophouden met vragen.

‘De demon heeft heel veel moeite gedaan om haar daar te krijgen. Je kunt er zeker van zijn dat hij dat niet had gedaan als hij haar leven niet op waarde schatte.’ Michaël sloeg zijn armen losjes over elkaar, boog zijn hoofd, en met een flits van verblindend licht en een geluid als een donderslag was hij verdwenen.

Ik dacht dat hij een puinhoop zou achterlaten, maar toen het licht wegebde, zag ik dat de kamer weer in de oude staat hersteld was, op een verkoolde kring op de vloer na waar de engel had gestaan. Nu hij weg was keken de anderen zichtbaar opgelucht en haalden ze gemakkelijker adem. Hoewel Michaël aan onze kant stond, had zijn formidabele aanwezigheid het onmogelijk gemaakt om ontspannen te blijven.

Gabriël stapte om de salontafel heen, tilde Molly op en legde haar voorzichtig op de bank. Ivy ging een nat washandje halen om op haar voorhoofd te leggen. Molly’s mond stond open van shock, maar haar ademhaling klonk weer normaal. Gabriël legde twee vingers tegen haar pols om haar hartslag te controleren. Toen hij ervan overtuigd was dat ze wel weer bij zou komen, liep hij weg en streek met zijn handen door zijn haar terwijl hij Michaëls raad overpeinsde.

‘Een non?’ vroeg Xavier zachtjes. ‘Hoe kan zij nou helpen? Wat kan zij ons vertellen dat het Convenant niet weet?’

‘Als Michaël ons naar haar toe stuurt, dan moet er een reden voor zijn,’ antwoordde Gabriël. ‘Mensen zijn meer met de onderwereld verbonden dan wij engelen ooit kunnen zijn. Het is het levenswerk van demonen om de bewoners van de aarde te verleiden, vooral de mensen die denken dat hun geloof onwankelbaar is. Ze zien het als een sport. Het is mogelijk dat die zuster Mary Clare duistere krachten heeft ontmoet. We moeten haar opzoeken en kijken wat ze weet.’

Ivy stond er met rechte rug kordaat bij. ‘Dan neem ik aan dat we naar Tennessee gaan.’

Inmiddels begon ik slaap te krijgen. Er was te veel gebeurd, te veel stress. Het had een vreemd effect om zo veel tijd buiten mijn fysieke dimensie door te brengen. Ik wilde mijn lichaam weer voelen, mijn eigen gedaante weer aannemen en me oprollen onder de dekens, maar ik dwong mezelf te blijven totdat Molly bijkwam. Ik wilde weten hoe ze zou omgaan met wat ze had gezien. Zouden Ivy en Gabriël nu gedwongen zijn haar de waarheid te vertellen? Zou ze zich het bezoek van de schitterende vreemdeling wel herinneren, of zouden mijn broer en zus haar kunnen wijsmaken dat ze was gevallen en haar hoofd had gestoten?

Gabe en Ivy waren verdwenen om snel wat spullen te pakken voor de tocht, en Xavier was achtergebleven om over Molly te waken. Hij zat tegenover haar op een van de diepe banken, verloren in zijn eigen gedachten, en af en toe keek hij even naar haar. Ik zag dat hij vermoeid zuchtte en opstond om een plaid over haar heen te leggen. Zijn aandacht en zorgzaamheid, zelfs na hun ruzie van daarstraks, waren ontroerend, en daardoor verlangde ik nog meer naar hem.

Xavier bleef nooit lang boos. Het zat in zijn karakter om mensen te beschermen die kwetsbaarder waren dan hij. Dat was een van de dingen waarom ik zo van hem hield.

Molly kreunde en legde haar hand tegen haar hoofd. Nu ze begon bij te komen, was Xavier volledig alert. Hij stond zachtjes op en hield afstand omdat hij haar niet bang wilde maken. Molly’s oogleden gingen trillend open en ze wreef met de rug van haar hand in haar ogen.

‘Wat is er gebeurd?’ mompelde ze zachtjes, terwijl ze zich overeind duwde en duf met haar ogen knipperde. Ze trok wit weg toen haar blik op de plek viel waar Michaël had gestaan. Ik kon bijna het moment zien waarop de herinnering zich opnieuw in haar hoofd afspeelde. Haar shock was duidelijk op haar gezicht te zien en haar mond viel weer open.

‘Hoe voel je je?’ vroeg Xavier aarzelend.

‘Wel goed, geloof ik. Wat is er net gebeurd?’

‘Je viel flauw,’ antwoordde hij naar waarheid. ‘Zeker van de stress. Sorry dat ik daarnet zo uit mijn dak ging. Ik wil geen ruzie met je maken.’

Molly staarde hem aan. ‘Je moet me vertellen wat er is gebeurd,’ zei ze. ‘Zelfs met mijn ogen dicht zag ik dat licht nog...’

Xaviers ogen verraadden geen spoortje van zijn emoties. Hij bekeek Molly koel. ‘Misschien moet je naar een dokter. Zo te horen heb je misschien wel een hersenschudding.’

Molly ging rechtop zitten en keek hem kwaad aan. ‘Hou je niet van den domme,’ snauwde ze. ‘Ik weet wat ik gezien heb.’

‘O ja?’ zei Xavier rustig. ‘En wat was dat dan wel?’

‘Een man,’ begon Molly aarzelend, maar toen bedacht ze zich. ‘Althans, ik geloof dat hij dat was; een heel grote, heel stralende man. Het licht droop van hem af en zijn stem klonk als honderd stemmen, en hij had vleugels. Enorme vleugels, als van een adelaar!’

De blik die Xavier Molly toewierp, zou zelfs de meest overtuigde ooggetuige aan haar verstand doen twijfelen. Hij kneep zijn lippen op elkaar, trok zijn wenkbrauwen een stukje op en ging een eindje achteruit, alsof Molly knettergek was. Hij was een betere acteur dan ik had verwacht.

Maar Molly liet zich niet van de wijs brengen. ‘Kijk niet zo!’ riep ze. ‘Jij zag hem ook, ik weet het zeker.’

‘Ik heb geen idee waar je het over hebt,’ reageerde Xavier bot.

‘Er stond daar een engel.’ Molly gebaarde heftig naar de plek waar Michaël had gestaan. ‘Ik heb hem gezien! Je krijgt me heus niet zover dat ik denk dat ik gek word.’

Xavier gaf het op. Hij had erbij gestaan met zijn armen over elkaar en een ongelovige uitdrukking op zijn gezicht, maar ineens keek hij alleen nog maar geërgerd. ‘Gabriël,’ riep hij. ‘Je kunt beter even hier komen.’

Even later stond mijn broer in de deuropening. ‘Molly, welkom terug. Hoe voel je je?’

‘Waarom vertel je Gabriël niet wat je hebt gezien?’ onderbrak Xavier hen.

Molly leek even te twijfelen. Ze gaf er dan misschien niet om wat Xavier van haar dacht, maar ze gaf beslist wel om Gabriëls mening en wilde niet dat hij zou denken dat ze labiel was. Maar haar twijfel verdween zo snel als hij was gekomen. ‘Ik heb een engel gezien,’ zei ze overtuigd. ‘Ik weet niet waarom hij hier was of wat hij zei, maar ik weet dat hij er was.’

Gabriël bleef peinzend zwijgen. Hij ontkende of bevestigde haar verhaal niet. In plaats daarvan keek hij Molly aan met een lichte frons op zijn marmeren voorhoofd. Hoewel je het moeilijk kon zien aan zijn beheerste gezicht, wist ik dat Gabe erover nadacht wat hij kon doen om de schade te beperken. Molly’s ontdekking kon een ramp betekenen voor mijn familie. Ze hadden zich al verzet tegen het idee om één mens ons geheim te vertellen en hadden zich daar alleen bij neergelegd omdat ze geen keus hadden. Ik had Xavier verteld wie ik werkelijk was zonder met hen te overleggen. Twee mensen die de waarheid kenden, in een stadje zo klein als Venus Cove, konden echt voor problemen zorgen. Maar wat konden ze anders? Molly had Michaël met eigen ogen gezien.

Ik wenste dat ik er op dat moment had kunnen zijn om mijn broer gerust te stellen, die nu met zijn eigen innerlijke strijd geconfronteerd werd. In mijn onstoffelijke gedaante zweefde ik om Gabriël heen en ik probeerde hem geestelijk te steunen. Ik wilde dat hij wist dat ik achter hem stond, welk besluit hij ook nam. Het was niet zijn schuld, maar ik wist dat hij toch de verantwoordelijkheid op zich zou nemen. Michaël was zonder enige waarschuwing verschenen en er was geen tijd geweest om Molly af te schermen. Als aartsengelen met een missie bezig waren, hielden ze geen rekening met de kwetsbaarheid van mensen. Hun enige doel was om God te dienen, Zijn woord en Zijn wil over te brengen aan de bewoners van de aarde. Toen de vrouw van Lot een paar duizend jaar geleden hun bevel naast zich neerlegde, hadden ze haar zonder aarzeling in een zoutpilaar veranderd. Ze volbrachten hun missie met verbeten vastberadenheid, waarbij ze alles wegvaagden wat hun in de weg stond. Molly had geen bedreiging gevormd voor Michaël, dus had hij haar genegeerd en het aan Gabriël overgelaten om zich om de nasleep te bekommeren. Ik vroeg me af of mijn broer aan het veranderen was, net als ik. Als je tussen de mensen leefde, was het moeilijk om je goddelijke neutraliteit te bewaren. Gabriël was loyaal aan het Koninkrijk, maar hij had de bewijzen van Xaviers toewijding aan mij gezien en wist hoe diep onze band ging. Ik wist dat hij zijn gelofte aan de Heilige Zeven, aan de andere aartsengelen, nooit zou verbreken, maar hij leek veranderd sinds de tijd dat we in Venus Cove aangekomen waren. Destijds was hij een afgevaardigde geweest van de Heer, die naar de wereld had gekeken met een afstandelijke, afgemeten blik. Nu leek hij echt te willen begrijpen hoe alles in elkaar zat.

Gabriël begon te ijsberen, en voor ik het wist was hij dwars door me heen gelopen. Hij bleef abrupt staan en ik zag aan de blik in zijn ogen dat hij een trilling in de lucht had bespeurd. Ik had graag gewild dat hij de anderen zou vertellen dat hij mijn aanwezigheid kon voelen, maar ik kende mijn broer en wist hoe zijn geest werkte. Het had geen zin om Xavier en Molly te vertellen dat ik er was. Ze konden me toch niet zien, aanraken of met me praten. Het zou alles alleen maar moeilijker voor hen maken.

Gabriëls gezicht werd weer gewoon. Hij liep naar de plek waar Molly zat en ging naast haar op de armleuning van de bank zitten. Instinctief leunde ze naar hem toe, maar Gabriël deed geen pogingen om haar aan te raken.

‘Weet je zeker dat je de waarheid aankunt?’ vroeg hij. ‘Hou alsjeblieft in gedachten dat het je voor de rest van je leven kan beïnvloeden.’ Molly knikte zwijgend en hield haar blik op zijn ogen gericht. ‘Goed dan... Wat je hebt gezien, was inderdaad een engel. Om precies te zijn was het de aartsengel Michaël. Hij kwam om ons te helpen, dus je hebt niets te vrezen.’

‘Bedoel je dat hij echt was?’ fluisterde ze, schijnbaar gehypnotiseerd door het idee. ‘Bestaan engelen echt?’

‘Ze zijn even echt als jij.’

Molly fronste haar voorhoofd terwijl ze die ongelooflijke informatie verwerkte. ‘Waarom ben ik de enige hier die uit zijn dak gaat?’

Gabriël haalde diep adem en ik zag aarzeling in zijn ogen, maar hij was nu al te ver gegaan om nog om te keren. ‘Michaël is mijn broer,’ zei hij zachtjes. ‘We zijn een en dezelfde.’

‘Maar jij...’ begon Molly. ‘Jij bent geen... Hoe kan dat... Ik snap het niet.’ Het bracht haar danig in de war dat ze er geen wijs uit kon worden.

‘Luister, Molly. Weet je nog toen je klein was en je ouders je het kerstverhaal vertelden?’

‘Natuurlijk,’ stamelde Molly. ‘Dat kent toch iedereen?’

‘Herinner je je het verhaal van de Maria-Boodschap? Kun je me daar iets over vertellen?’

‘Ik... Ik geloof van wel,’ stotterde Molly. ‘Er verscheen een engel voor de maagd Maria in Nazareth, die zei dat ze een kind zou krijgen dat ze Jezus zou noemen, en hij zou de Zoon van God zijn.’

‘Heel goed,’ zei mijn broer goedkeurend. Hij boog zich dichter naar haar toe. ‘En, Molly, weet je ook nog hoe die engel heette?’

‘Hoe hij heette?’ Molly keek verward. ‘Hij had geen naam. O, wacht, toch wel. Het was... het was... de engel...’ Ze haalde scherp adem en zag eruit alsof ze ieder moment weer kon flauwvallen. ‘... de engel Gabriël.’

‘Ik dus,’ zei mijn broer bescheiden.

‘Maak je geen zorgen, het heeft bij mij ook een tijdje geduurd voor ik het vatte,’ voegde Xavier eraan toe. Molly hoorde hem amper. Ze gaapte Gabriël nog steeds aan. ‘Gabriël, Ivy en Beth zijn allemaal engelen,’ vervolgde Xavier. ‘Er bestaat om ons heen nog een hele andere wereld, waar de meesten van ons zich nooit van bewust zijn.’

‘Ik wil graag weten of je het begrijpt,’ drong Gabriël aan. ‘Als het je te veel wordt, kan ik Ivy vragen om je geheugen te wissen. Als je hier deel van moet uitmaken, dan heb je een helder hoofd nodig. Wij zijn hier niet de enige bovennatuurlijke wezens. Er zijn schepsels die duisterder zijn dan je je kunt voorstellen, en zij hebben Beth ontvoerd. Als we haar terug willen krijgen, zullen we elkaar moeten helpen.’

‘Het komt wel goed, Molly,’ zei Xavier, die de angst op haar gezicht zag. ‘Gabriël en Ivy zullen zorgen dat je niets overkomt. Bovendien zijn de demonen niet in óns geïnteresseerd.’

Dat trok Molly’s aandacht. ‘Hoe bedoel je, demonen!’ krijste ze, en ze sprong van de bank. ‘Niemand heeft iets over demonen gezegd!’

Gabriël keek Xavier aan en schudde afkeurend zijn hoofd. ‘Dit werkt zo niet,’ besloot hij. ‘Ik denk dat we Ivy nodig hebben.’

‘Nee, wacht,’ zei Molly snel. ‘Sorry, ik heb alleen even tijd nodig. Ik wil jullie helpen. Wie zei je dat Beth heeft ontvoerd?’

‘Ze is op de avond van Halloween ontvoerd door een demon die hier al eerder is geweest,’ zei Gabriël. ‘We denken dat hij hier weer was uitgenodigd door jullie seance. Jij herinnert je hem misschien als Jake Thorn. Hij heeft vorig jaar een tijdje op Bryce Hamilton gezeten.’

‘Die Australische jongen?’ vroeg Molly, en haar gezicht vertrok terwijl ze probeerde toegang te krijgen tot de herinneringen die Ivy uit haar geheugen had gewist als bestanden van een computer.

‘Engels,’ corrigeerde Xavier haar.

‘Geloof me, hij is iemand die je nooit wilt ontmoeten,’ zei Gabriël.

‘O god,’ kreunde Molly. ‘Beth had gelijk over die seance. Waarom heb ik niet naar haar geluisterd? Dit is allemaal mijn schuld.’

‘Het heeft geen zin om jezelf de schuld te geven,’ zei Gabriël. ‘Dat helpt ons niet om haar terug te krijgen. We moeten onze aandacht er nu bij houden.’

‘Oké, wat moet ik doen?’ vroeg Molly dapper.

‘Wij gaan over een paar uur naar Tennessee,’ zei Gabriël. ‘Jij moet gewoon hier blijven en met geen woord hierover spreken, met niemand.’

‘Wacht even.’ Molly kwam overeind. ‘Jullie gaan niet zonder mij.’

‘O, jawel,’ zei Xavier, en ik zag de vijandigheid tussen hen weer opvlammen.

‘Het is veiliger als je hier blijft,’ zei Gabriël nadrukkelijk.

‘Nee,’ drong Molly aan. ‘Je kunt me niet met zulk nieuws overvallen en me dan laten zitten.’

‘We kunnen niet wachten,’ zei Gabriël. ‘Je zou met je ouders moeten gaan praten, de school op de hoogte stellen...’

‘Wat kan mij school nou bommen?’ kapte Molly hem af. ‘Hallo? Ik spijbel zo vaak.’ Ze pakte haar mobiele telefoon uit de achterzak van haar spijkerbroek. ‘Ik zeg wel tegen ma dat ik een paar dagen bij Tara logeer.’

Voordat iemand haar kon tegenhouden, drukte Molly een paar toetsen op haar mobieltje in en dook ze de keuken in. Ik hoorde haar een bekend verhaal ophangen, dat Tara het had uitgemaakt met haar vriendje, dat ze een wrak was en haar vriendinnen om zich heen nodig had.

‘Dit is een heel slecht idee,’ zei Xavier. ‘Ik bedoel, we hebben het wel over Molly. Ze is de grootste roddelkont van Venus Cove. Dit kan ze nooit voor zich houden.’

Maar ik vertrouwde volkomen op het oordeel van mijn broer. Hoewel ik me zorgen maakte over Molly’s betrokkenheid, wist ik ook dat ze het hoofd koel kon houden als het moest.

Ivy leek mijn mening niet te delen, en voor het eerst was ik getuige van echte onenigheid tussen haar en Gabriël. Ergens in de gang sloeg een deur dicht, en ineens stond ze bij ons in de kamer, met een gezicht dat op onweer stond. Ze gooide de twee sporttassen neer die ze had ingepakt. Haar ijsblauwe ogen bleven heen en weer schieten tussen de keuken en Gabriël. De stress van de situatie leek een heel nieuwe kant van Ivy te hebben bovengebracht. Mijn lieve, geduldige zus verdween snel, en haar plaats werd ingenomen door een soldaat van het Koninkrijk, een serafijn die zich voorbereidde op de strijd. Ik wist dat serafijnen zelden boos werden en dat er veel voor nodig was om hun toorn over je af te roepen. Ivy’s gedrag vertelde me dat mijn ontvoering misschien meer betekende dan ik besefte.

‘Dit is een ernstige overtreding van de regels,’ zei Ivy duister tegen Gabriël. ‘We kunnen ons geen verdere tegenslagen veroorloven.’

‘Welke regels?’ vroeg Xavier. ‘Volgens mij zijn die er niet.’

‘Demonen hebben zich nooit eerder tegen ons gericht,’ antwoordde mijn zus. ‘Ze richten zich op mensen om de Hemel te dwarsbomen. Maar deze keer hebben ze een van de onzen ontvoerd, in de wetenschap dat we wel moeten terugslaan. Tenzij dat nu juist is wat ze willen dat we doen... en in dat geval proberen ze een oorlog te ontketenen.’ Haar blik ging weer naar de keuken. ‘Het is niet veilig voor haar.’

‘Zoals ik al zei,’ antwoordde Gabriël, ‘ik denk niet dat we nog een keus hebben.’

‘Alleen het feit dat Molly en Bethany schoolvriendinnen zijn, betekent nog niet dat we de normale procedures zomaar kunnen laten voor wat ze zijn.’

‘Er is niets normaals aan deze situatie,’ snauwde Gabriël. ‘Het Convenant maakt zich er overduidelijk niet druk om dat nog een mens onze identiteit kent. Anders had Michaël zijn aankomst wel beter getimed. Je hebt misschien gelijk, dat hier iets groters speelt.’

Ivy bleef sceptisch. ‘Als ik gelijk heb, denk dan eens aan wat we tegenover ons krijgen. Ze is een risico.’

‘Ze is heel halsstarrig. Ik dring niet tot haar door.’

‘Zij is een tienermeisje, en jij bent een aartsengel,’ zei Ivy bitter. ‘Je hebt in jouw tijd wel voor grotere uitdagingen gestaan.’

Mijn broer haalde alleen maar zijn schouders op. ‘We hebben alle bondgenoten nodig die we krijgen kunnen.’

Ivy fronste haar voorhoofd en wees naar hem. ‘Best, maar ik neem geen verantwoordelijkheid voor haar. Ze is jouw pakkie-an.’

‘Waarom verdoen jullie tijd met ruziën over Molly?’ barstte Xavier uit. ‘Hebben we geen belangrijkere dingen om ons druk over te maken? Zoals in de auto stappen en die non opzoeken?’

‘Xavier heeft gelijk,’ zei Gabriël. ‘We moeten onze meningsverschillen opzijzetten en ons om het heden bekommeren. Ik hoop alleen dat we daar aankomen voordat het te laat is.’

Zodra hij die woorden had uitgesproken, leek Gabriël er spijt van te hebben. Er trok een gepijnigde uitdrukking over zijn gezicht.

Xavier werd rood van emotie. ‘Je klinkt alsof je het al hebt opgegeven.’

‘Dat heb ik niet gezegd,’ antwoordde Gabriël. ‘Dit is een unieke situatie. We weten niet waar we mee te maken hebben. De enige engelen die ooit de binnenkant van de Hel zien, zijn degenen die er uit eigen beweging naartoe gaan, de domme engelen die verblind zijn door trots, zich tegen Onze Vader keren en besluiten Lucifer te volgen.’

‘Wat bedoel je daarmee?’ vroeg Xavier. Er klonk verontwaardiging in zijn stem door. ‘Denk je dat Beth dit expres heeft gedaan? Ze heeft hier niet voor gekozen, Gabriël! Ben je vergeten dat ik erbij was?’

Ik had mijn broer op dat moment wel een schop kunnen verkopen. Geloofde hij echt dat ik het pad van de duisternis had gekózen?

Ivy was in een flits de kamer door en legde haar hand op Gabriëls rug. ‘Wat we proberen te zeggen is dat Jake eigenlijk niet in staat had moeten zijn om een engel de Hel in te sleuren. Ofwel Bethany is uit vrije wil met hem meegegaan, of we staan vlak voor het Armageddon.’

16

Eén hart

Het werd moeilijker om vol te houden. Mijn onstoffelijke vorm leek langs de randen te vervagen en wilde graag terug naar mijn lichaam. Maar ik stond te tollen van wat Ivy had gezegd. Kon mijn ontvoering werkelijk een teken zijn dat er iets verschrikkelijks stond te gebeuren?

Anders dan Xavier nam ik Gabriël niet kwalijk wat hij had gezegd. Hij noemde het beestje alleen maar bij de naam. Het was waar, ik had Jakes aanbod aangenomen. Ik had niet geweten wat ik deed, maar dat scheen niet uit te maken. Ik wist dat Gabriël hoopte op het beste, maar het was zijn taak om met alle mogelijkheden rekening te houden. Ik wenste alleen dat hij de harde feiten een beetje zou verzachten omwille van Xavier. Maar mijn broer liep nooit weg voor de waarheid. Hij was juist geschapen om de waarheid te belichamen en te beschermen. Xavier begreep dat niet, en ik zag dat hij gefrustreerd was. Hij was het gewend dat Ivy en Gabriël altijd overal een antwoord op hadden. Deze keer was het anders, en hun besluiteloosheid maakte hem bang.

Xavier werd rusteloos. Hij ging zitten en stond toen meteen weer op. Zijn hele lichaam was gespannen als een boogpees en zijn ingehouden energie was bijna voelbaar.

‘Ik heb alles gezien,’ zei hij na een lange stilte. Hij sprak met rustige intensiteit. ‘Jullie waren er niet bij, jullie hebben de uitdrukking op haar gezicht niet gezien toen ze besefte wie ze voor zich had. Ze was doodsbang toen ze eenmaal in de gaten had wat er gebeurde. Ik wilde haar helpen, maar ik was te laat. Ik heb geprobeerd haar te redden...’ Hij liet zijn stem wegsterven en staarde hulpeloos naar zijn handen.

‘Natuurlijk heb je dat geprobeerd,’ zei Ivy. Ze voelde Xavier altijd beter aan dan Gabriël. ‘We kennen Bethany, we vertrouwen haar. We weten dat Jake de allersmerigste tactiek heeft toegepast om haar vertrouwen te winnen. Maar dat doet er nu niet toe. Jake heeft gewonnen; ze is nu op zijn terrein. De situatie is precair, en de waarheid is dat er geen eenvoudige manier is om haar terug te halen.’

Gabriël was minder geneigd om de feiten te verbloemen. ‘Als er een manier bestaat waarop wij de dimensie kunnen betreden die bekendstaat als de Hel, dan heb ik daar nooit over gehoord. Geen enkele engel is meer teruggegaan naar die plek sinds we Lucifer onder de grond hebben opgesloten.’

‘Ik dacht dat je zei dat we een portaal moesten zien te vinden.’ Xaviers lippen vormden een strakke streep en hij vocht om zijn emoties onder controle te houden. Toen ik hem zo zag, begonnen mijn ogen te prikken. Ik wilde zo graag mijn armen om hem heen slaan, zijn gezicht aaien en hem troosten, fluisteren dat ik nog leefde en dat ik zelfs ondergronds nooit was opgehouden aan hem te denken.

‘Dat heb ik inderdaad gezegd,’ gaf Gabriël toe. ‘Maar het is gemakkelijker gezegd dan gedaan.’ Hij had die afstandelijke blik weer in zijn ogen, en ik wist dat zijn gedachten waren afgedwaald. Hij zat opgesloten in zijn eigen wereldje van overpeinzing. Ondanks de twijfels die ik hem net nog had horen uiten, vertrouwde ik Gabriël. Als er een manier bestond om me te redden, dan wist ik dat hij die zou vinden.

‘Ik begrijp het niet. Als Jake de regels heeft overtreden, waarom kunnen wíj dat dan niet?’ drong Xavier aan.

‘Als Jake Bethany heeft misleid zodat ze hem zou vertrouwen, dan zijn er geen regels overtreden,’ antwoordde Ivy. ‘Demonen manipuleren al eeuwen zielen en verdoemen ze tot de Hel.’

‘Dus moeten we vuil spel spelen,’ zei Xavier.

‘Precies.’ Ivy legde haar hand op zijn schouder. ‘Als jij nu eens een tijdje ophield met piekeren? Laat ons het uitzoeken. Misschien worden we wat wijzer van de tocht naar Tennessee. Wat er met Bethany is gebeurd, een engel van de Heer die is meegenomen naar de Hel, dat is nooit eerder voorgekomen. Er is geen handleiding die we kunnen raadplegen. Snap je wat ik bedoel?’

‘Ik denk dat het misschien een teken is.’ Gabriël was weer terug in het heden.

‘Wat voor teken?’ vroeg Xavier.

‘Dat Lucifer sterker wordt. Dit zou een aanwijzing kunnen zijn voor zijn toegenomen macht, ook al manifesteerde die zich via Jake. We moeten goed nadenken. Als we overhaast te werk gaan, kan dat alles erger maken. Daarom stuurt Michaël ons naar die bron toe.’

‘Luister, met blijven zitten en kruidenthee drinken helpen we Beth niet. Jullie twee mogen nadenken over het grotere plaatje zoveel je wilt, maar voor mij draait dit om haar en ik zal alles doen wat nodig is om haar terug te krijgen. Als jullie niet aan mijn kant staan, dan doe ik het wel alleen.’

Xavier stond op om te vertrekken, en even raakte ik in paniek omdat ik dacht dat hij iets roekeloos zou gaan doen.

Maar mijn broer kwam bliksemsnel in actie en versperde hem de weg. ‘Jij doet helemaal niks.’ Gabriëls toon was ijzig. ‘Is dat duidelijk? Hou je gierende testosteron even in bedwang en luister. Ik weet dat je Beth terug wilt – dat willen we allemaal – maar je er halsoverkop in storten als de held in een stripverhaal zal niet helpen.’

‘En op je kont zitten en doen alsof we niks kunnen uitrichten helpt ook niet. Beth heeft me een keer verteld dat jouw naam “Strijder van God” betekent. Lekkere strijder ben jij.’

‘Pas op je woorden,’ waarschuwde Gabriël hem met fonkelende ogen.

‘Of anders?’ Xavier ziedde nu. Hij kon elk moment zijn zelfbeheersing verliezen en iets doen waar hij spijt van zou krijgen.

Ik wenste dat ik hem kon vertellen dat Gabe gelijk had. Hoeveel ik ook van hem hield om zijn loyaliteit en vastberadenheid, ik wist dat dit een situatie was die niet met moed alleen op te lossen viel. Diep vanbinnen wist ik dat Gabriël een plan aan het bedenken was, of dat hoopte ik althans. Xavier moest hem alleen wat tijd geven om na te denken. Gabriël versperde Xavier nog steeds de weg en ze hielden in toenemende spanning elkaars blik vast.

Ik moest het Xavier nageven: hij was degene die als eerste inbond.

‘Ik moet hier even weg om een helder hoofd te krijgen,’ zei hij, en hij drong zich langs Gabriël heen.

‘Oké,’ riep Ivy hem na terwijl hij wegliep. ‘We wachten wel op je.’

Ik zweefde achter Xavier aan terwijl hij lichtvoetig de zanderige treden naar het strand af rende. Ik probeerde kalmerende energie naar hem toe te sturen en hoopte dat hij die in ieder geval kon voelen. Xavier scheen zich wat te ontspannen toen hij eenmaal op het strand was. Hij haalde diep adem en zuchtte opgelucht. Hij liep helemaal door tot aan het donkere zand langs de waterrand, waar hij met zijn handen diep in zijn zakken over de zee bleef staan uitkijken. Ik zag dat hij onbehaaglijk zijn gewicht van de ene voet op de andere verplaatste en probeerde zijn rusteloosheid te bedwingen.

Kon hij zijn eigen gevoel van falen maar even loslaten, dan had ik misschien een kans om hem bewust te maken van mijn aanwezigheid. Hij hoefde alleen maar even op te houden met treuren over mijn verdwijning en zijn gedachten de vrije loop te laten.

Alsof hij mijn gedachten kon lezen, trok Xavier rustig zijn trui uit en gooide hem aan de kant. Hij deed zijn schoenen uit en liet ze op het zand liggen, zodat hij alleen in zijn korte broek en witte T-shirt stond. Hij keek langs het verlaten strand en haalde diep adem voordat hij begon te rennen.

In mijn astrale gedaante rende ik met hem mee, uitgelaten om zijn versnelde ademhaling en pompende hart. Ik had me sinds mijn ontvoering niet meer zo dicht bij hem gevoeld. Xaviers bewegingen waren soepel, die van een geoefend sporter. Sport was altijd een uitlaatklep voor hem geweest, en ik voelde dat zijn spanning afnam. Ineens hadden zijn hersens iets anders om zich op te richten, naast het feit dat hij mij kwijt was. De lichaamsbeweging hielp. De uitdrukking op zijn gezicht was minder gespannen en zijn lichaam bewoog nu met een eigen ritme. Ik was me bewust van de spieren in zijn kuiten en brede schouders. Ik kon bijna zijn soepele bewegingen en zijn gewicht op het zand voelen.

Ik hield niet bij hoe lang hij rende, maar pas toen Byron nog maar een stipje in de verte was, bleef Xavier eindelijk staan. Hij boog zich naar voren en zette zijn handen op zijn bovenbenen. De zon ging al onder en kleurde de oceaan rood. Xaviers borstkas zwoegde terwijl hij wachtte tot zijn ademhaling rustiger werd. Ik kon zien dat hij nu nergens aan dacht; waarschijnlijk voor het eerst in weken was zijn geest volkomen leeg.

Ik besefte dat er geen tijd te verliezen was. Ik moest deze kans grijpen. Achter ons lagen de Crags, niet ver van de plek waar ik mijn echte identiteit aan hem had onthuld door mijn vleugels uit te slaan en van het klif af te springen. Ik moest me nu wel afvragen of dat de juiste beslissing was geweest. Vanaf dat moment had ik zijn leven onomkeerbaar ingewikkelder gemaakt. Zijn bestaan was met dat van mij verbonden geraakt en ik had hem opgezadeld met problemen waarover hij zich geen zorgen zou moeten maken.

Ik keek naar Xaviers gezicht, vlak voor waar mijn eigen gezicht zou zijn. Ik zag zijn gezicht alweer betrekken terwijl zijn lichaam afkoelde naar de normale temperatuur. De fysieke inspanning had hem tijdelijk verlichting geboden, maar straks zou hij zich weer het hoofd breken over wat hij anders had kunnen doen.

Ik had niet veel tijd meer. Ik ging een stuk achteruit, tot ik op een paar meter van hem af zweefde. Toen kneep ik mijn ogen stijf dicht en probeerde uit alle macht mijn energie naar de plek te sturen waar mijn hart zou zijn als ik daar in mijn fysieke gedaante had gestaan. Ik stelde me voor dat ik die energie concentreerde in een wervelende, krachtige bol. De bol bevatte al mijn liefde, al mijn gedachten, mijn hele wezen. En toen begon ik te rennen.

Ik rende recht op Xavier af, die over de oceaan uitstaarde, met zijn voeten half begraven in het zand. Toen ik bij hem was, raakte ik hem als een projectiel en brak de bol van energie als een kosmische vloedgolf over hem heen. Het leek wel alsof zijn lichaam vloeibaar werd, en ik kon dwars door hem heen gaan. Heel even voelde ik de kern van zijn ziel binnen in me, toen mijn wezen en dat van hem versmolten. In dat heel korte moment deelden we één hart, één lichaam.

Toen was het moment voorbij. Xavier keek stomverbaasd terwijl hij probeerde te snappen wat er net was gebeurd, en intuïtief ging hij met zijn hand naar zijn hart. Ik kon zijn gedachten bijna volgen op zijn gezicht. Ik hoopte dat ik het goed had gedaan en dat ik hem niet het idee had gegeven dat hij een hartaanval kreeg. Het duurde een paar minuten voordat hij had verwerkt wat er was gebeurd, maar toen ging zijn gezicht van verwarring naar pure vervoering.

Toen ik hem om zich heen zag kijken, op zoek naar mij, wist ik dat ik het goed had gedaan. Ik was trots op mezelf omdat ik meteen bij de eerste poging was doorgebroken! Ik had slechts kleine stapjes gemaakt, maar het was me gelukt. Ik had contact gemaakt.

Xavier keek recht voor zich uit naar de plek waar ik zweefde, fysiek onzichtbaar, maar spiritueel aanweziger dan ooit. Zijn heldere turkooizen ogen leken de mijne te ontmoeten en het begin van een glimlach speelde om zijn mondhoeken.

‘Beth,’ mompelde hij. ‘Waar bleef je zo lang?’

17

Handlanger

Alles veranderde voor me na mijn ontmoeting met Xavier op het strand. Wat er tussen ons was gebeurd, was beter dan zoenen, beter dan hem bij mij in bed te hebben. Ik had mezelf om zijn kloppende hart gewikkeld, was meegestroomd met zijn bloed, had de elektrische pulsen in zijn hersens gevoeld. Ik wist nu wat werkelijk contact was. En ik wist dat ik ervoor moest vechten.

Tot nu toe had ik me er tevreden mee gesteld geduldig te zitten wachten tot het reddingsteam me zou komen halen. Ik had het gevoel dat ik niet veel anders kon. Nu kon ik net als Xavier niet langer gewoon blijven stilzitten. Ik moest mijn leven in eigen hand nemen. Mijn vastberadenheid om weer bij hem te zijn brandde als een vlam. Ik was klaar met slachtoffertje spelen. Ik was klaar met dat machteloze gevoel.

Natuurlijk was ik bang voor Jake; daar bestond geen twijfel over, maar er was één ding dat me meer angst aanjoeg, en dat was voorgoed van Xavier gescheiden zijn.

Een klein deel van me had het gevoel dat ik Xavier in de steek had gelaten. Ik hing het grootste deel van de dag alleen maar in mijn suite rond, communiceerde alleen met Hanna en Tuck en deed alsof ik ziek was om zo min mogelijk met Jake te hoeven omgaan, terwijl Xavier al het werk deed. Hij was druk bezig met nadenken, voorbereiden en al het andere opzijzetten, terwijl ik zat te wachten als een deerne in nood. Ik kon beter. Ik kon zelf ook iets doen, en dat was dan ook wat ik van plan was. Maar ik kon het niet alleen.

‘Tuck, de plannen zijn veranderd,’ zei ik zodra hij de deur van mijn kamer door liep. ‘Ik heb je hulp nodig.’

Tucker schuifelde ongemakkelijk met zijn voeten. ‘Dat klinkt niet goed...’ zei hij.

Ik wist niet helemaal zeker of ik hem nu al zou moeten vertrouwen, maar ik had niet veel keus. ‘Ik wil proberen een portaal te vinden.’

Tucker zuchtte. ‘Eigenlijk had ik dat wel zien aankomen,’ zei hij. ‘Maar, Beth, die dingen zijn bijna onmogelijk te vinden. Alleen een paar hooggeplaatste demonen weten waar ze zijn.’

‘Ik ben een engel, Tuck,’ drong ik aan. ‘Ik heb misschien wel een ingebouwde radar of zoiets. Je weet maar nooit.’

‘Ik bewonder je vertrouwen,’ zei Tucker, en na een stilte voegde hij eraan toe: ‘Maar gewoon even ter informatie: ik heb al duizend keer naar portalen gezocht, en nooit geen ene moer gevonden.’

‘Misschien hebben we deze keer geluk,’ zei ik glimlachend.

‘Ik zou je graag helpen.’ Tucker voelde zich slecht op zijn gemak. ‘Maar als we gesnapt worden, dan ben jij niet degene die op de pijnbank terechtkomt.’

‘Dan moeten we ons niet laten snappen.’

‘Zo simpel is het niet.’

‘Ja, zo simpel is het wel,’ hield ik vol. ‘En als we gesnapt worden, zeg ik dat het allemaal mijn idee was en dat ik je heb gedwongen.’

Tucker zuchtte. ‘Wie weet is het het proberen waard.’

‘Geweldig. Dus, waar hangen die hooggeplaatste demonen uit?’

‘Ik weet nu al dat ik op mijn lazer ga krijgen omdat ik naar je luister,’ zei Tuck. ‘Maar goed, we doen het. Alleen, hoe moeten we naar buiten glippen? Ze patrouilleren langs elke centimeter van dit hotel, en jou houden ze helemaal als haviken in de gaten.’

‘Ik heb een idee.’ Ik dook op mijn buik op het bed en graaide naar de servicetelefoon op het nachtkastje. Tot nu toe had ik die nog nooit gebruikt, dus de stem aan de andere kant van de lijn klonk enigszins verbaasd.

‘Goedenavond, mevrouw,’ zei de vrouw van de receptie. ‘Hoe kan ik u van dienst zijn?’

‘Zou u me kunnen doorverbinden met meneer Thorn?’ vroeg ik beleefd. ‘Ik moet hem spreken.’

Ik hoorde wat geritsel van papieren. ‘Ik vrees dat meneer Thorn in vergadering zit,’ zei de vrouw toonloos. ‘Hij wil absoluut niet gestoord worden.’

‘Kunt u zeggen dat Bethany Church aan de lijn is?’ vroeg ik.

‘Momentje, alstublieft.’

Haar toon was totaal veranderd toen ze weer aan de lijn kwam. Nu sprak ze me aan alsof ik een vip was. ‘Mijn verontschuldigingen, juffrouw Church,’ zei ze met ademloze, slijmende stem. ‘Ik verbind u meteen door.’

De telefoon ging twee keer over voordat ik Jakes zijdezachte stem door de lijn hoorde snorren. ‘Hallo, lieverd. Mis je me nu al?’

‘Misschien,’ zei ik speels. ‘Maar dat is niet waarom ik bel. Ik wil graag je toestemming ergens voor.’ Jake was niet de enige die charmant kon doen.

‘Is dit een grapje, Beth? Sinds wanneer vraag je mij om toestemming voor wat dan ook? Voor zover ik me herinner, heb je zelf een behoorlijk sterke wil.’

Ik probeerde mijn stem lief en smekend te laten klinken. ‘Ik vond gewoon dat er al genoeg kwaad bloed tussen ons was,’ zei ik. ‘Ik wil de situatie niet nog erger maken.’

‘Uh-huh.’ Jake klonk sceptisch. ‘Wat kan ik voor je doen?’

‘Ik vroeg me af of ik misschien naar de clubs kon gaan,’ zei ik op mijn meest bescheiden toon. ‘Je weet wel, een beetje rondhangen met de clubratten en het daar leren kennen.’

‘Wil je gaan clubben?’ Jake was perplex. Ik wist dat ik hem volkomen verrast had.

‘Nou, niet echt,’ zei ik. ‘Ik ben alleen al zo lang deze hotelkamer niet meer uit geweest, ik moet iets doen voordat ik knettergek word.’

Jake dacht een tijdje zwijgend over mijn voorstel na. ‘Best. Maar je kunt er niet in je eentje naartoe,’ zei hij uiteindelijk. ‘En ik ben nu even met wat belangrijks bezig. Kan ik je over een paar uur oppikken?’

‘Eigenlijk,’ zei ik, ‘heeft Tucker al aangeboden om mee te gaan.’

‘Tucker?’ Jake lachte hardop. ‘Aan hem heb je niet veel op de dansvloer.’

‘Weet ik,’ zei ik. ‘Maar hij kan voor chaperonne spelen.’ Ik dempte mijn stem en vulde hem met ontwapenende vertrouwelijkheid. ‘Ik wil alleen weten of jij denkt dat ik wel... je weet wel... veilig zal zijn bij hem. Ik ken hem niet zo goed, we zijn geen vrienden of zo.’ Ik keek Tuck met een berouwvolle blik aan. ‘Denk je dat hij op me zal passen? Hij zal me toch geen pijn doen of zoiets?’

Jake grinnikte zachtjes en dreigend. ‘Je bent volkomen veilig bij Tucker. Hij zal je niets laten overkomen, want hij weet dat ik hem anders levend vil.’

‘Oké,’ zei ik, en ik probeerde mijn walging te verbergen. ‘Als jij hem vertrouwt, dan doe ik het ook.’

Er viel Jake iets nieuws in. ‘Je bent toch geen domme dingen van plan?’

‘Als dat zo was, zou ik dan eerst om toestemming vragen?’ Ik slaakte een diepe zucht en hoopte dat ik teleurgesteld klonk. ‘Weet je, laat maar zitten, ik blijf wel hier. Ik heb eigenlijk al helemaal geen zin meer om te gaan.’

‘Nee, ga nou maar,’ spoorde Jake me aan, omdat hij mijn goede humeur niet wilde bederven. ‘Je moet het hier leren kennen als je je hier ooit thuis wilt gaan voelen. Ik zal de beveiliging laten weten dat je uitgaat.’

‘Bedankt. Ik maak het niet laat.’

‘Dat is waarschijnlijk het beste. Je weet nooit wie je kunt tegenkomen.’

‘Ik red me wel,’ zei ik luchtig. ‘Iedereen weet inmiddels wel dat ik van jou ben.’

‘Fijn om je dat eindelijk eens te horen zeggen.’

‘Het heeft niet zo veel zin om het te ontkennen.’

‘Ik ben blij dat je bijdraait. Ik wist wel dat je dat uiteindelijk zou doen.’ Zijn stem klonk laag en oprecht verheugd. Het was eng, hoe hij onze relatie in zijn hoofd had opgebouwd; hij was volkomen de weg kwijt. Ik wenste bijna dat ik hem kon helpen, maar ik wist dat het daar te laat voor was.

‘Ik beloof niks, Jake,’ verhelderde ik. ‘Ik ga alleen even uit.’

‘Dat begrijp ik. Veel plezier.’

‘Ik zal het proberen. O, en trouwens, ik zou graag naar een wat betere tent willen dan de vorige keer. Heb jij nog suggesties?’

‘Bethany, je blijft me maar verbazen... ga maar naar de Hex. Ik zal ze laten weten dat je komt.’

Ik legde de hoorn op de haak en glimlachte tevreden naar Tucker. Ik had niet blijer kunnen zijn met mijn prestatie als ik de Everest had beklommen.

‘Trapte hij erin?’ Tucker keek stomverbaasd.

‘Met open ogen.’

‘Ik moet het je nageven: je bent een betere leugenaar dan ik had verwacht,’ zei hij.

‘Ik was goed, hè?’ Ik sprong van het bed en liep recht naar de deur, omdat ik niet kon wachten om die bedompte hotelkamer uit te komen.

‘Eh... Beth.’ Tucker hield me tegen met een blik op mijn kleren. ‘Zo kom je geen enkele club in.’

Ik keek naar mijn bloemetjesjurk en zuchtte. Tuck had gelijk. Ik moest wel overtuigend overkomen. Ik bekeek de andere kledingstukken in mijn kast. Er hing niets bij wat zelfs maar leek op wat ik nodig had.

Ik begon net gefrustreerd te raken, toen er kort aan de deur werd geklopt. Toen Tucker opendeed, stond Asia daar met een kledingzak in de ene hand en een luxe make-upset in de andere. Ze stapte met een woeste grijns de kamer in en maakte er geen geheim van dat ze hier onder dwang was. Ze droeg een leren mini-jurkje met een lijfje dat werd dichtgesnoerd met een veter, en dijhoge rode laarzen. Haar huid had de kleur van koffie met melk, en ze had er iets op gesmeerd waardoor hij fonkelde in het licht.

‘Jake heeft me gestuurd,’ zei ze met haar hese stem. ‘Hij dacht dat je misschien wat hulp nodig had bij je voorbereidingen. Zo te zien had hij gelijk.’ Ze smeet de kledingzak over de dichtstbijzijnde stoel. ‘Dit zou je maat moeten zijn. Pas het even, dan regelen we daarna de rest.’ Ze bekeek me alsof ik niet meer te helpen was. Voordat ik iets kon zeggen, was Asia me de badkamer in gevolgd. Ik draaide haar de rug toe, trok snel de zwart-met-witte bandeaujurk aan die ze me aangaf en schoof mijn voeten in de bijbehorende, met kristalletjes bezette pumps met strikjes op de hakken.

Ik keek fronsend toe terwijl Asia met tegenzin poeders en reusachtige kwasten op de marmeren wastafel uitstalde. Ik wist dat ze haar tijd niet aan me zou verspillen als Jake het haar niet uitdrukkelijk had gevraagd.

‘O, lieverd,’ zei ze lijzig. ‘Als je naar de clubs wilt, moet je er wel een beetje uitzien. Je kunt er niet komen opdagen als een braaf meisje.’

‘Doe het nou maar,’ gromde ik.

‘Best.’ Asia grijnsde en wees met een wimperkruller naar me alsof het een dodelijk wapen was.

Toen ik de badkamer uit kwam, was ik onherkenbaar. Alle slagen en natuurlijke krullen in mijn haar waren eruit gestreken, mijn lippen waren omgetoverd tot een kleverig pruilmondje met de kleur van rode bessen en er glinsterde zilverblauwe oogschaduw op mijn oogleden. Mijn gezicht was bedekt met bruinend poeder, waardoor mijn van nature bleke huid eruitzag alsof ik in de zon had gezeten. Oorbellen in de vorm van reusachtige waaiers hingen in mijn oren, en de valse wimpers die Asia op mijn oogleden had geplakt kriebelden als ik mijn ogen dichtdeed. Ze had zelfs mijn benen besproeid met zelfbruiner uit een goudkleurig flesje, dus ik rook als een enorme kokosnoot.

Tucker leek sprakeloos door mijn transformatie. ‘Beth, zit jij daaronder?’ vroeg hij. ‘Je ziet er... eh... heel...’

‘Hou op met kwijlen, boerenpummel,’ snauwde Asia. ‘Laten we maar opschieten.’

‘Ga jij ook mee?’ vroeg hij.

‘Tuurlijk, waarom niet? Heb je daar soms problemen mee?’ Asia kneep argwanend haar ogen tot spleetjes.

‘Helemaal niet,’ antwoordde Tucker. Hij keek me veelbetekenend aan, concluderend dat dit Jakes idee van een verzekeringspolis moest zijn.

Toen we met ons drieën het penthouse verlieten en naar de lobby gingen, bleef iedereen staan om naar ons te kijken. Mijn nieuwe kleding paste dan misschien totaal niet bij een engel, maar gaf me wel het gevoel dat ik beter toegerust was voor de gevaren die me mogelijk wachtten in de schemerige tunnels van Hades. Ik wilde beginnen met mijn zoektocht naar die onvindbare portalen. Goed, het was gevaarlijk, maar voor één keer was ik niet geïntimideerd. Ik had het gevoel dat ik wekenlang in het duister had getast, letterlijk en figuurlijk.

Met opzet negeerde ik de goedkeurende glimlachjes van het hotelpersoneel terwijl we de draaideur uit zeilden. Ik leerde al snel dat goede manieren en vriendelijkheid niet de juiste aanpak waren als ik in Hades enig respect wilde afdwingen.

Buiten tikte een portier in uniform tegen zijn pet en wenkte een lange, zwarte limousine, die geruisloos naar voren rolde om ons op te pikken. ‘Meneer Thorn heeft een wagen voor u besteld,’ kondigde hij aan.

‘Wat attent van hem,’ zei ik met tegenzin terwijl ik met Tucker op de achterbank schoof. Zelfs wanneer hij er niet bij was, hield Jake de touwtjes graag stevig in handen.

Asia ging voorin zitten. Zij en de chauffeur schenen elkaar te kennen, want ze kletsten een tijdje over wederzijdse kennissen. Achter de scheidingswand van getint glas vingen Tucker en ik alleen gedempte flarden van hun gesprek op.

‘Blijf dicht bij me in de Hex,’ adviseerde Tucker. ‘Ik heb gehoord dat er een interessant soort publiek komt.’ Ik vroeg niet naar zijn definitie van interessant. Ik zou er snel genoeg achter komen.

Het clubdistrict van Hades was heel anders dan de buurt waar Hotel Ambrosia stond. Het hotel leek in een meer afgelegen deel van de stad te staan, terwijl het clubdistrict een doolhof was van tunnels met betonnen muren en metalen deuren. De uitsmijters bij de ingangen leken wel klonen met hun borstelkapsels en uitdrukkingsloze gezichten. Door de manier waarop de muziek naar buiten kwam, met een ritmische beat, kreeg je het gevoel dat deze plek een heel eigen hartslag had. Het effect was claustrofobisch.

Club Hex lag op enige afstand van de rest en was toegankelijk via een eigen tunnel. Toen Asia haar pasje liet zien, besefte ik dat je hier alleen op uitnodiging binnenkwam. Eenmaal binnen begreep ik waarom. Het eerste wat ik opmerkte, was de geur van dure sigaren die er hing. Hex was niet zozeer een nachtclub als wel een speelhal waar de elite van Hades de tijd kon doden. De voornaamste gasten waren hooggeplaatste demonen van beide geslachten.

Ze bewogen zich stuk voor stuk met de soepelheid van panters en leken voornamelijk gericht op uiterlijk vertoon, wat te zien was aan hun glamoureuze kleding. Het waren niet allemaal demonen. Sommigen waren menselijk; geen zielen, maar mensen van vlees en bloed, zoals Hanna en Tuck. Ik begreep zonder het te hoeven vragen dat zij hier alleen maar waren om hun meesters te behagen.

De aankleding van de club had een theatraal barok tintje dat verwees naar de overdaad van lang vervlogen tijden. Ik zag klassieke standbeelden, marmeren pilaren, stoelen bekleed met zwart fluweel, dikke zijden gordijnen en spiegels met rijkversierde lijsten aan alle muren.

Ik herkende het nummer dat door de luidsprekers in het plafond kwam. Ik had het al eens gehoord in de auto bij Xavier, hoewel het hier veel passender klonk: ‘I see the bad moon arising. I see trouble on the way. I see earthquakes and lightnin’. I see bad times today.’

Sommige gasten zaten aan tafeltjes met daarop lampen met lampenkapjes voorzien van kwastjes. Ze dronken cocktails en keken naar paaldansers gehuld in een soort lingerie met kralenwerk. Aan de tafels in het midden waren gokkers bezig met verschillende gokspellen. Ik herkende de meer bekende spellen zoals poker en roulette, maar een spel dat Lucky Wheel heette, snapte ik niet meteen. Er zaten een stuk of zes spelers aan een ronde tafel op computerschermpjes te kijken. Op de schermen zag je een massa mensen op een dansvloer. Elke danser leek te worden vertegenwoordigd door een ander pictogram op het rad. De croupier draaide aan het rad, en een speler won als het bleef staan op het pictogram dat hij had gekozen. Ik zou het een doelloos spelletje hebben gevonden als ik niet zelf had gezien wat voor folteringen de dansers te wachten stonden in de krocht.

Er was niets geheimzinnigs of clandestiens aan de klanten in Club Hex. Gedrag dat op aarde als verwerpelijk werd gezien, werd hier onverbloemd tentoongespreid. Stelletjes waren openlijk bezig met wat ik alleen maar kan omschrijven als voorspel, en ze snoven onbeschaamd lijntjes wit poeder van de bar of slikten pastelkleurige pillen alsof het snoepjes waren. Sommige demonen behandelden hun menselijke begeleiders behoorlijk ruw, en het schrikbarende was dat die mensen ervan schenen te genieten dat ze werden mishandeld. De totale afwezigheid van morele grenzen was misselijkmakend.

Ik begon eraan te twijfelen of ik hier wel zou moeten zijn, laat staan of ik hier op zoek moest gaan naar informatie over portalen. Het vertrouwen waarmee ik was begonnen, verdween als sneeuw voor de zon.

‘Ik denk dat dit misschien toch niet zo’n goed idee was,’ zei ik aarzelend. Tuck zei iets terug, maar ik kon hem niet verstaan door de luide muziek. Alle ogen richtten zich op me toen ik binnenkwam, ondanks mijn pogingen om niet op te vallen en te doen alsof ik daar hoorde. Sommige demonen snuffelden zelfs, alsof ze konden ruiken dat ik er niets te zoeken had. Degenen die het dichtst bij ons stonden, schuifelden nog dichterbij, en hun haaienogen glinsterden. Tuck sloeg zijn arm om mijn schouder en dirigeerde me naar de bar, waar ik gauw op een kruk hopte, dankbaar voor zijn beschermende aanwezigheid.

Asia bestelde wodkashots voor ons. Ze dronk die van haar in één tel leeg en zette met een klap haar glas neer, terwijl ik voorzichtig van het mijne nipte.

‘Dat is niet beleefd, liefje,’ zei ze spottend. ‘Probeer je soms aandacht te trekken?’

Ik wierp haar een opstandige blik toe, legde mijn hoofd in mijn nek en sloeg de inhoud van mijn glas achterover. De wodka had geen smaak, maar stroomde als vloeibaar vuur door mijn keel omlaag. Ik volgde haar voorbeeld en zette mijn lege glas met een triomfantelijke klap neer, voordat ik besefte dat dat een teken voor de barman was om het nog eens te vullen. Ik liet het tweede glas onaangeroerd staan. Mijn hoofd tolde al, en Tucker keek kwaad naar me. Toen zei Asia ineens iets wat ons allebei volkomen verraste.

‘Ik denk dat ik je kan helpen vinden wat je zoekt.’

‘We zijn hier alleen maar om een beetje lol te maken,’ zei Tuck toen hij eenmaal van de schrik was bekomen.

‘Tuurlijk. Dat zie ik wel aan je gezicht,’ sneerde Asia. ‘Kappen met dat gelul, Tucker. Je hebt het tegen mij. Ik weet wat je wilt, en ik heb misschien een contactpersoon die advies kan geven.’

‘Wil je ons helpen?’ vroeg ik bot. ‘Waarom?’

Asia’s toon was neerbuigend. ‘Nou, ik zou je liever níét helpen, maar zijne majesteit schijnt verliefd op je te zijn als een schooljochie, wat sommigen gewoonweg gênant zouden noemen. Ik zie het als mijn plicht als trouwe onderdaan om te doen wat ik kan om hem eroverheen te helpen. En volgens mij is de beste manier om dat te bereiken...’

‘Beth hier gauw weghalen,’ maakte Tucker haar zin voor haar af, alsof het volslagen logisch was.

‘Precies.’ Asia richtte haar aandacht op mij. ‘Geloof me, ik doe nooit iets wat niet in mijn eigen belang is, en op dit moment zou ik niets liever willen dan jou zien vertrekken. Hopelijk voordat er echte schade wordt aangericht aan de Derde Cirkel.’

Ik herinnerde me dat Hanna het over de Derde Cirkel had gehad toen ik hier pas was, maar ik begreep niet waarom die bedreigd werd. ‘Waar heb je het over?’ wilde ik weten.

‘Asia bedoelt de opstandige groepering die Jake uit de macht wil zetten,’ legde Tuck uit. ‘Ze vinden dat hij de laatste tijd zijn plichten verzaakt.’

‘Dat geloof ik niet,’ zei ik. ‘Hoe kan een groepering van demonen nou samenspannen tegen hun leider?’

Asia sloeg haar ogen ten hemel. ‘Jake is niet zomaar een demon, hij is een gevallen engel. Hij is een van de Oorspronkelijken, degenen die helemaal in het begin samen met Big Daddy zijn verbannen. Het zijn er acht, de acht prinsen van de Acht Cirkels. Natuurlijk regeert Lucifer zelf over de negende... de heetste cirkel van de Hel.’

‘Als er maar acht oorspronkelijke demonen waren,’ zei ik langzaam, ‘dan moeten alle anderen door hen zijn geschapen.’

‘O, wauw,’ zei Asia spottend. ‘Niet alleen maar een mooi gezichtje dus. Ja, de Oorspronkelijken zijn de baas. De andere demonen hebben geen echte macht, ze zijn vervangbaar, alleen maar werkbijen. De gunstelingen worden tewerkgesteld in de folterkamers of uitgenodigd in het bed van hooggeplaatste demonen. Soms vormen ze een groepering om te proberen een van de Oorspronkelijken uit de macht te zetten. Uiteraard mislukt dat altijd.’

‘En als ze worden gesnapt?’ vroeg ik.

‘Dan slacht Jake ze allemaal af.’

‘Er is niets wat de Oorspronkelijken niet zullen doen om zichzelf te beschermen,’ zei Tucker. ‘Jake nog meer dan alle anderen.’

‘En hoe wil die opstandige groepering hem dan uit de macht zetten?’ vroeg ik.

‘Ze doen niet veel,’ antwoordde Asia schouderophalend. ‘Het zijn voornamelijk idioten, die wachten op een kans om schade toe te brengen aan zijn machtsbasis.’

‘Ik dacht dat jij zijn grootste supporter was,’ zei ik, en ik probeerde mijn stem gelijkmatig te laten klinken. Misschien konden we toch met Asia onderhandelen. ‘Waarom heb je hém hier niets over verteld?’

‘Het kan nooit kwaad om een paar dingen voor jezelf te houden,’ antwoordde Asia.

‘Zijn de opstandelingen kwaad op Jake vanwege mij?’ vroeg ik.

‘Ja.’ Asia gooide haar handen in de lucht. ‘Ze hebben hun zorgen uitgesproken, maar Jake wil niet luisteren.’ Ze sneerde naar me. ‘Over smaak valt niet te twisten, zal ik maar zeggen.’

‘Breng je jezelf niet in gevaar door ons te helpen?’

‘Ken je de uitdrukking “geen grotere furie dan een versmade vrouw”? Laten we het er maar op houden dat mijn ego gekrenkt is.’

‘Kun je ons vertellen wat je over de portalen weet?’ vroeg Tucker.

‘Ik heb niet gezegd dat ik iets wist. Maar er is hier buiten wel iemand die het misschien weet. Zijn naam is Asher.’

Zware gordijnen voor een muur aan de achterzijde van de club leidden naar een steeg waar een demon in een Italiaans pak op ons stond te wachten. Asher was halverwege de dertig, lang, had kortgeknipt donker haar en een gezicht als een Romeinse keizer. Er hing een kuif over zijn voorhoofd en zijn wangen waren pokdalig. Hij kauwde op een tandenstoker, zich er niet van bewust dat hij eruitzag als een clichéboef uit een gangsterfilm. Zijn neus was een beetje krom en hij had die haaienogen waaraan je een demon kon herkennen. Hij stond tegen de muur geleund, maar kwam soepel in beweging toen hij ons zag.

Terwijl hij me van top tot teen bekeek, maakte zijn nieuwsgierigheid plaats voor afkeuring. ‘Met die outfit neem je niemand in de maling, schatje,’ zei hij. ‘Jij hoort hier niet.’

‘Nou, dan zijn we het in elk geval over één ding eens,’ antwoordde ik. ‘Hoor jij bij de opstandelingen?’

‘Zeker weten,’ zei Asher. ‘En ik heb precies twee minuten de tijd, dus luister. Wat je zoekt, zul je niet in dit district vinden. De portalen nemen vele vormen aan, maar het portaal waar ik over heb gehoord ligt in de Woestenij, buiten de tunnels.’

‘Ik wist niet dat er buiten de tunnels nog iets was,’ zei ik.

‘Natuurlijk,’ sneerde Asher. ‘Niks levends, natuurlijk. Alleen maar verloren zielen die ronddolen totdat de Spoorzoekers ze terugslepen.’

‘Hoe herkennen we het?’

‘Het portaal? Kijk uit naar rollende struikjes die heen en weer waaien door de Woestenij. Als je hier weggaat, loop dan naar het zuiden en blijf doorlopen. Je weet het wel als je er bent... als je zo ver komt.’

‘Hoe weet ik dat we je kunnen vertrouwen?’ vroeg ik.

‘Omdat ik Jake even graag wil zien branden als jij. Hij behandelt ons als oud vuil en we zijn hem meer dan zat. Als hij zijn verovering al zo snel weer verliest, zal zijn macht worden betwijfeld en hebben we misschien een kans om hem van de troon te stoten.’

Ik zag Asia achter Ashers rug haar ogen ten hemel slaan en vroeg me af hoe vergezocht zijn plan eigenlijk was. Het klonk niet bepaald alsof Jakes gezag erg gauw in twijfel zou worden getrokken. Tucker knikte bij wijze van dank en pakte mijn arm om me weer terug te sluizen door de club. Ik nam aan dat hij wist hoe we naar de Woestenij moesten komen, dus ik volgde hem gehoorzaam.

Voordat we Club Hex verlieten, kreeg ik Asher weer in zicht. Hij stond aan de bar met Asia te praten en boog zich dicht naar haar toe. Ik zag dat hij zijn tong in haar oor stak en zijn hand over haar bovenbeen naar boven liet glijden, en dat gaf me een vermoeden van wat ze in de strijd had geworpen om de informatie van hem los te krijgen.

Het schoot me te binnen hoe weinig vertrouwen of loyaliteit hier was. Alles was gebouwd op een fundering van leugens en misleiding. Het was onmogelijk te bepalen wie met wie samenwerkte, wie met wie sliep, of wie wie manipuleerde.

Ik besefte op dat moment dat ik hier, zelfs wanneer ik een luxeleventje leidde als Jakes koningin, nooit zou kunnen overleven.

18

Portaal

‘Jij kunt beter teruggaan,’ zei ik tegen Tucker terwijl we door de smalle tunnels sjokten. ‘Dit was mijn idee. Ik zou jou er niet in mee moeten sleuren. Zeg maar tegen Jake dat ik je heb afgeschud en dat je me uit het oog hebt verloren. Asia steunt je wel.’

Al terwijl ik het zei, wist ik dat het te laat was en dat Tuck niet meer terug kon. Als hij zonder mij bij Hotel Ambrosia terugkwam, zou Jake hem ongenadig straffen.

Hij moest dat ook weten, maar het enige wat hij zei was: ‘Je gaat niet in je eentje naar buiten.’

‘Ik laat Jake je niets doen,’ zei ik. ‘Wat er ook gebeurt.’

‘Laten we daar nu maar niet aan denken.’

Tucker liep met snelle passen voor me uit. Ik kon niet anders dan hem volgen.

We hoefden niet ver buiten het clubdistrict te gaan voordat de omgeving drastisch begon te veranderen. De lucht werd ineens zwoel en het landschap zo kaal als een woestijn. Het leek wel alsof alle kleur en leven eruit waren gezogen en er niets dan een lege grijze huls was overgebleven. Er wervelde mist boven ons, die verborg wat hierbeneden voor de hemel doorging. We hadden de benauwde tunnels achter ons gelaten, maar we zaten nog altijd vast in een vreemde dimensie die geen begin of einde had.

Het ergste was het constante geluid; overal om ons heen was de lucht vervuld van het gedempte gejammer van verloren en dolende zielen. Ik voelde hun aanwezigheid als ze langs ons heen kwamen, als een vlaag van warmte in de toch al verzengende atmosfeer. Ik kon ze niet zien, ze waren niets meer dan een passerende trilling in de lucht, maar ik wist dat ze er waren, en niets kon hun bovennatuurlijke kreten overstemmen. Een verschrikkelijk, verstikkend gevoel van verlatenheid kwam over me heen, alsof mijn ziel uit mijn lichaam werd getrokken. Mijn hart ging sneller kloppen en ik voelde een overstelpende neiging om te blijven staan.

Tucker pakte mijn hand en versnelde zijn pas.

‘Ik ben moe, Tuck,’ hoorde ik mezelf zeggen.

‘Niet inhouden,’ fluisterde hij. ‘Deze plek heeft dat effect op mensen. We moeten in beweging blijven.’

De Woestenij leek niet dezelfde uitwerking op Tucker te hebben. Misschien kwam het doordat zijn tijd in Hades hem immuun had gemaakt. Of misschien kwam het doordat ik een engel was en de nood van alle zielen om me heen kon voelen.

‘Als we hier te lang blijven, hebben de Spoorzoekers een veel grotere kans om je geur op te pikken,’ voegde Tucker eraan toe.

Ik was de Spoorzoekers helemaal vergeten. Ik wist dat ik als engel de frisse, zuivere geur afgaf van regen, die misschien gecamoufleerd werd in de rokerige lucht van de clubs, maar die hier in de openheid onmiskenbaar zou zijn.

‘Ga je me nog vertellen wie die Spoorzoekers zijn?’ Ik had nog altijd moeite om normaal te blijven ademhalen.

Tuck wierp één blik op mijn gezicht en schudde zijn hoofd. ‘Niet nu.’

‘Toe nou,’ drong ik aan. Tucker scheen een beschermende rol op zich te hebben genomen sinds we het hotel hadden verlaten, die hij niet zonder slag of stoot meer zou opgeven. ‘Ik ben beter af als ik het weet.’

Tuck zuchtte. ‘Spoorzoekers jagen op zielen die zijn afgedwaald naar de Woestenij.’ Hij hield zijn verklaring kort, alsof we al te veel aan ons hoofd hadden om ook nog eens moeite te moeten doen om te praten.

‘Eindigen die zielen dan weer in de clubs?’ vroeg ik naïef.

‘Niet precies.’

‘Ze worden zeker in de krocht gegooid?’ zei ik. ‘Het geeft niet, Tucker. Ik heb het gezien.’ Ik stond op het punt uit te weiden, te zeggen dat hij moest ophouden me af te schermen van de harde realiteit, toen Tucker ineens voor me sprong en zijn hand over mijn mond sloeg.

‘Hoor je dat?’ vroeg hij.

‘Wat?’

‘Luister.’

We bleven even zwijgend staan, tot ik ook het geluid hoorde waardoor Tucker was blijven staan. Het was een stem, hijgerig en hoog als die van een klein meisje. Ze riep mijn naam.

‘Bethany!’ jammerde de stem. ‘Bethany, ik ben het.’ De kinderlijke stem kwam dichterbij.

Ik wachtte met ingehouden adem terwijl er een vlaag hete wind om me heen wervelde. Tuck liet zijn handen langs zijn lichaam zakken.

‘Wie ben jij?’ vroeg ik met overslaande stem. Ik voelde een aanwezigheid in de wind, die me streelde met lange, dunne vingers.

‘Ken je me niet meer?’ De stem klonk verloren, en toch was er iets merkwaardig bekends aan.

‘We kunnen je niet zien,’ zei Tuck. ‘Kom uit de schaduw.’

‘Toe maar,’ zei ik bemoedigend. ‘We doen je niets. We staan aan jouw kant.’

Ik keek met open mond toe terwijl de gestalte van een meisje tevoorschijn kwam uit de wervelende mist en voor mijn ogen vorm kreeg. In het begin was ze alleen een omtrek, als een ruwe schets die nog niet helemaal was ingevuld, maar terwijl ze meer in zicht kwam en ik beter keek, wist ik precies wie ze was. Dat poederblonde haar, die ondeugende wipneus, die pruilende lippen, ze waren me allemaal pijnlijk vertrouwd. Haar haar zat vol klitten en haar wangen waren ingevallen, maar er was geen vergissing mogelijk. Haar blauwe ogen straalden nog en de helderheid ervan vormde een scherp contrast met het vuil op haar gezicht. Ze staarde me zo wanhopig aan dat ik al haar verdriet in me voelde binnendringen en dacht dat mijn hart zou breken.

‘Taylah,’ fluisterde ik. ‘Ben jij dat? Wat doe je hier?’

‘Ik zou jou hetzelfde kunnen vragen.’ Ze glimlachte verstrooid.

Taylah was ongeveer net zo gekleed als toen ze nog leefde, in een getailleerd topje en een strakke korte spijkerbroek. Ze liep op blote voeten, en ondanks het schemerlicht zag ik toch de resten van nagellak op haar teennagels.

‘Ben jij ook ontvoerd?’ vroeg ik. ‘Heeft Jake je hierheen gebracht?’

Taylah schudde haar hoofd. ‘Ik ben beoordeeld, Beth,’ zei ze zachtjes, ‘en mijn ziel is hiernaartoe gestuurd.’

‘Maar hoe kan dat?’ vroeg ik op hese fluistertoon. Het wilde maar niet tot me doordringen wat ze me probeerde te vertellen.

‘Toen ik overleden was, op de vloer in de meisjestoiletten, hoorde ik overal om me heen stemmen. Ze beoordeelden mijn zonden, wogen mijn goede daden ertegen af. En toen viel ik omlaag.’

Ik wilde vragen wat er in haar verleden was gebeurd waardoor ze hier terecht was gekomen, maar ik kreeg de woorden niet uit mijn keel. Het zou ook ontzettend tactloos zijn geweest. Maar ik wist zeker dat het een vergissing moest zijn. Taylah was nog maar een meisje. Ze kon oppervlakkig zijn, kattig en soms streberig, maar dat waren niet bepaald verschrikkelijke misdaden. Ze kon wreed zijn tegenover mensen die niet in haar wereld van zelfbruiners en Pilates pasten, maar ik had ook gezien dat ze in staat was tot vriendelijkheid. Ik kon me niet voorstellen dat ze iets echt immoreels had gedaan.

‘Ik weet wat je denkt,’ zei ze, en ze keek beschaamd. ‘Je vraagt je af wat ik heb gedaan, waarom ik hier ben beland.’

‘Je hoeft het niet te zeggen, Tay.’

‘Nee, het geeft niet,’ zei ze. ‘Ik ben hier omdat me nooit is geleerd om ergens in te geloven. Ik begreep niet wat belangrijk was in het leven.’ Ze aarzelde en haar blauwe ogen werden glazig. ‘Ik gaf alleen maar om lol maken, nooit om iets echts. Ik zondigde zonder er ooit bij na te denken.’

Ik keek haar verwachtingsvol aan, maar het duurde een tijdje voor ze voldoende moed had verzameld om verder te gaan.

‘Ik heb iets verschrikkelijks gedaan. Nou, eigenlijk heb ik het niet gedaan, maar ik stond er wel bij en liet het gebeuren.’

‘Wat liet je dan gebeuren?’ vroeg ik.

‘Een paar jaar geleden was er een aanrijding in Venus Cove, de kleine Tommy Fincher kwam daarbij om het leven, en de bestuurder van de auto reed door. Tommy was aan het voetballen op straat. Het stond in alle kranten, maar ze hebben die bestuurder nooit gevonden. Tommy was pas tien. Zijn ouders zijn er nooit overheen gekomen.’

‘Wat heeft dat met jou te maken?’

‘Ik was erbij.’

‘Wat? Waarom heb je dat niet gemeld?’ Ik snapte er niets van.

‘Omdat die bestuurder destijds mijn vriendje was. Hij was dronken en ik had hem nooit achter het stuur moeten laten kruipen...’ Ze liet hulpeloos haar stem wegsterven.

‘Heb je hem in bescherming genomen? Waarom?’

‘Hij zat in een hogere klas, ik was vijftien. Hij zei dat hij van me hield. Alle meisjes in mijn klas waren jaloers op me. Ik was zo door hem geobsedeerd dat ik niet meer wist wat goed of fout was.’

Ik wist niet wat ik moest zeggen. Nalatigheid was een zware zonde. Er waren lieden die vonden dat een omstander die onrecht had laten gebeuren, even schuldig was als de dader zelf. Taylahs enige verdediging waren haar jeugd en onervarenheid. Kennelijk was dat niet genoeg geweest om haar vrij te pleiten.

‘Wat is er met die jongen gebeurd?’

‘Een paar maanden later ging het uit tussen Toby en mij, toen hij met zijn ouders naar Arkansas verhuisde.’

‘Waarom heb je toen niets gezegd?’

‘Ik heb het overwogen, maar ik durfde niet. Dat kind zou er toch niet door terugkomen. Ik was bang voor mijn reputatie en voor wat de mensen over me zouden zeggen.’

‘O, Taylah,’ zei ik. ‘Ik wou dat je iemand had gehad om je daardoorheen te helpen. Je moet je zo eenzaam hebben gevoeld.’

Ze leek heel anders dan het meisje dat ik had gekend. De oude Taylah had het te druk gehad met haar haar om zich zorgen te maken over kwesties van goed en fout. Ik vermoedde dat ze inmiddels het licht had gezien, alleen was het te laat.

‘Weet je hoe ik wist dat ik in de Hel was, of in Hades, zoals zijne koninklijke klootzak het hier noemt?’ vervolgde ze. ‘Niet door het vuur of zelfs maar de martelingen. Ik wist waar ik was door de volkomen afwezigheid van liefde. Je kunt hier niet blijven, Beth. Deze plek draait alleen maar om haat. Uiteindelijk ga je iedereen haten, maar vooral jezelf. Het zal je kapotmaken.’

‘Ben je niet bang hier, helemaal alleen?’ vroeg Tucker.

‘Ach, jawel.’ Taylah haalde haar schouders op. ‘Maar ik moest vluchten. Ik kon de clubs niet meer verdragen... dat die demonen me als een stuk vlees door de gehaktmolen draaiden.’

Haar woorden dienden als geheugensteuntje voor Tucker, die nerveus om zich heen keek. ‘We moeten doorlopen.’

‘Loop met ons mee,’ zei ik tegen Taylah, omdat ik niet zo snel alweer afscheid van haar wilde nemen.

We slopen verder door de kale Woestenij, met Taylah naast ons. Af en toe verdween ze en verscheen ze weer van achter de mistflarden.

Onder het lopen schoot me een passage uit de Bijbel te binnen: Uit de rook kwamen sprinkhanen neer op de aarde... ze moesten de planten, struiken en bomen ongemoeid laten. Alleen de mensen die niet het zegel van God op hun voorhoofd hadden, mochten ze kwaad doen.

Wat was God snel met Zijn toorn. Jeugdigheid en onbegrip sloten je niet uit van het oordeel. Ineens had mijn doel op aarde nooit duidelijker geleken.

‘Dus je bent een engel, hè?’ zei Taylah. ‘Ik had het moeten weten, met al die deugdzaamheid.’

‘Hoe wist je dat?’ vroeg ik.

‘Ik wist het niet toen ik nog leefde. Maar ik voel het nu. En bovendien verraadt die gloed om je heen je nogal.’

‘Je lijkt niet verbaasd.’

‘Niets verbaast me nog.’

Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen, dus veranderde ik van onderwerp. ‘Molly mist je.’

Taylah glimlachte droevig. ‘Hoe gaat het met haar? Ik mis haar ook.’

‘Het gaat prima,’ zei ik. ‘Was jij dat echt, op de avond van Halloween?’

‘Ja.’ Taylah knikte. ‘Ik probeerde jullie te waarschuwen. Het haalde alleen niet veel uit. Hier ben je.’

‘Wist je wat er ging gebeuren?’ vroeg ik.

‘Niet precies, maar ik wist dat die seance iets overhoophaalde,’ zei ze. ‘Abby is een stommeling; ze had geen idee waar ze mee rotzooide.’

‘Oordeel niet te streng over haar. Ze had spijt zodra ze het besefte. Hoe wist je dat je moest komen?’

‘Ik hoorde via het roddelcircuit dat er een portaal was geopend in Venus Cove. Ik wist dat dat alleen maar ellende kon voorspellen, dus ik wilde jullie waarschuwen. Dat heb ik dus blijkbaar ook verprutst.’

‘Helemaal niet,’ zei ik ferm. ‘Je hebt het geprobeerd.’

‘Ik had gedacht dat een engel wel beter zou weten dan zich met dat soort dingen in te laten,’ berispte Taylah me, en nu klonk ze wat meer als vroeger.

‘Je hebt gelijk. Ik had beter mijn best moeten doen.’

‘O, ga nou niet sentimenteel doen,’ zei Taylah. ‘Weet je, je bent nogal een legende hier. We hebben allemaal het verhaal gehoord over hoe je Jakes hart hebt gebroken en hoe je broer hem naar de Hel heeft verbannen. Sindsdien wachtte hij op een kans om je terug te krijgen.’

‘Weet iemand hoe het verhaal afloopt?’ vroeg ik met krakerige stem.

‘Nee,’ zei Taylah. ‘We wachten allemaal met spanning af. Ik hoop echt dat je terugkomt bij Xavier.’

‘Ik ook,’ zei ik.

De vlakte van gebarsten aarde die voor ons lag leek eindeloos, slechts hier en daar onderbroken door een kei of een eenzame cactus.

‘Er is hier niks,’ zei Tucker verslagen. ‘Ik denk dat we maar eens terug moeten.’

‘Dat kan niet,’ protesteerde ik. ‘Asher zegt dat hier een portaal moet zijn. We moeten blijven zoeken.’

‘We hoeven het niet vandaag te vinden. Het is maar een verloren slag, geen hele verloren oorlog.’

‘Stel je niet aan,’ zei Taylah met haar gebruikelijke directheid. ‘Ik wil dat jullie hier wegkomen.’

‘Wanneer zal ik anders nog eens een kans krijgen?’ vroeg ik klaaglijk.

‘Weet ik niet.’ Tucker keek me verontschuldigend aan. ‘Maar we zijn al te lang weg en we bevinden ons op glad ijs.’

De smaak van ons falen was bitter. We waren er zo dichtbij gekomen, maar uiteindelijk had het niets opgeleverd. We hadden alles geriskeerd en niets bereikt. Uitsluitend omdat ik bezorgd was om Tucker liet ik me overreden om terug te gaan. Jake zou misschien boos op me zijn, maar het ergste wat hij kon doen was de beveiliging aanscherpen zodat ik nooit meer een voet buiten het penthouse kon zetten. Tucker was een ander verhaal. Jake hield hem om zich heen voor zijn eigen perverse vermaak, maar ik wist dat hij hem als vervangbaar zag.

We hadden ons net omgedraaid om terug te keren, toen ik me ervan bewust werd dat er iets in de lucht was veranderd.

‘Wacht!’ riep ik, en ik stak mijn hand uit en greep Tuckers mouw vast.

‘Wat nu weer?’ vroeg hij. Hij werd almaar onrustiger. Misschien had hij in gedachten de conclusie getrokken dat we met een kluitje in het riet waren gestuurd.

‘Iets voelt anders.’ Ik draaide langzaam rond. ‘Of eigenlijk ruikt er iets anders.’ Deze keer had ik zijn aandacht.

‘Beschrijf het eens,’ zei hij.

‘Ik geloof dat het zout is,’ zei ik, terwijl ik mijn gedachten stilzette en mijn zintuigen het liet overnemen. Ik kende die geur. Ik kende hem even goed als mijn eigen huid. Het was de typische zilte geur van de oceaan, en hij overspoelde me als een oude vriend die me thuis verwelkomde. ‘Het portaal moet in de buurt zijn,’ zei ik. Ik maakte me van hen los en begon koortsachtig te rennen. ‘Ik geloof... Ik geloof dat ik de zee ruik!’

Ik hoorde een scherpe ademteug achter me en wist niet zeker of die van Tucker of Taylah of van allebei was gekomen.

‘Daar!’ Tuckers stem klonk opgewonden. ‘Dat moet het zijn. Ongelooflijk, je hebt hem gevonden!’

Ik draaide me om en zag een massa bolle struikjes heen en weer waaien over de stoffige rode aarde, slechts een paar meter van waar wij stonden. Ze zagen er in elkaar gedraaid en onontwarbaar uit van hun eindeloze tocht, door de wind voortgeblazen door de Woestenij, maar het was onmiskenbaar.

Ik rende naar voren, half in de verwachting dat het struikje ongrijpbaar buiten mijn bereik zou blijven, maar ik kon het vastpakken. Het voelde ruig en droog onder mijn vingers, en toch straalde het een dwingende energie uit. Ik werd ernaartoe getrokken als naar een magneet. Het was zo onopvallend dat het de perfecte dekmantel vormde voor een portaal. Het was groot genoeg om doorheen te kruipen, en aan de andere kant kon ik nog net een gele bundel zonlicht zien die over wit zand viel.

Tucker en Taylah waren razendsnel bij me en keken gespannen toe. Tucks gezicht had een kleur van verwachting en Taylahs ziel trilde bijna van opwinding. Ik stak voorzichtig mijn arm door het midden van de struik en voelde de droge twijgjes langs mijn huid krassen. Binnenin voelde hij aan als deeg, kneedbaar, maar taai. Ik kon mijn arm er maar een stukje doorheen duwen voordat ik op weerstand stuitte.

‘Verder kom ik niet,’ klaagde ik.

Met meer vastberadenheid begon ik mijn arm door de opening te wurmen. Ik zat tot aan mijn schouder in de struiktunnel toen ik een lichte zuiging aan mijn hand voelde en werd gegrepen door paniek. Stel dat het allemaal een illusie was? Stel dat het alleen maar een ingewikkelde grap was die met ons werd uitgehaald? Het leek behoorlijk vergezocht, maar stel dat Asia en Asher ons iets op de mouw hadden gespeld voor hun eigen vermaak? Het waren immers wel demonen. Zielen gevangennemen was hun tijdverdrijf. Stel dat ik aan de andere kant van deze struik niet thuis in Georgia uitkwam, maar in een nog duisterder kerker van de Hel? Dan zou ik helemaal alleen zijn, want dan zou zelfs Tucker me niet meer kunnen vinden.

Ik schudde die gedachten van me af. Ik herinnerde me hoe het voelde om in mijn astrale gedaante te versmelten met Xavier. Hoe compleet en veilig ik me had gevoeld. De herinnering daaraan gaf me kracht. Xavier zou niet willen dat ik hem liet zitten nu ik al zo ver was gekomen. Hoe trots zou hij op me zijn als ik er daadwerkelijk in slaagde eruit te komen? Als ik hierdoorheen kwam, zou Xavier me in levenden lijve zien, niet alleen als een trilling in de lucht. Die gedachte was te aanlokkelijk. In mijn hoofd telde ik de seconden al af voordat mijn voeten dat zijdezachte zand zouden raken.

‘Hier, laat mij eens proberen,’ hoorde ik Taylah ongeduldig uitroepen. Ik keek toe terwijl ze moeiteloos boven me langs vloog, een kringelende substantie die door de struik zweefde en vervolgens naar ons riep vanaf de andere kant.

‘Hoe deed ze dat?’ riep ik uit, terwijl ik mijn arm terugtrok en door de struik tuurde. Ik zag haar wazige gezicht aan de andere kant. Taylah stak haar duim naar me op voordat ze haar nieuwe omgeving in zich opnam.

‘Natuurlijk.’ Tuck sloeg tegen zijn voorhoofd. ‘Een ziel kan er gemakkelijk uit!’

‘Ik ken deze plek!’ riep Taylah, en haar stem sloeg over van opwinding. ‘Beth, je zult niet geloven waar ik ben!’ Ze huilde. Ik zag tranen van blijdschap over haar wangen stromen.

‘Je bent in Venus Cove, zeker?’ raadde ik meteen. ‘Bij de Crags?’

‘Ja, Beth,’ fluisterde Taylah. ‘Ik ben thuis.’

19

Offer

‘Ik zie jullie tuin van hieraf!’ riep Taylah triomfantelijk. ‘Het gras mag wel eens gemaaid worden.’

‘Is daar iemand?’

‘Nee, het strand is verlaten. Maar de zon schijnt, er is geen wolkje aan de lucht, ik zie een zeilbootje en... het is hier zo mooi. Waar wacht je nog op? Kom op, Beth.’

Ik aarzelde. Taylah was door het portaal gekomen, maar wat zou er nu gebeuren?

‘Taylah,’ riep ik aarzelend. ‘Denk je dat je daar kunt blijven? Je bent nog steeds...’

‘Dood,’ maakte ze mijn zin vrolijk af. ‘Weet ik. Maar het kan me niet schelen. Ik ben liever een geest, vrij om voor altijd over de aarde te dwalen, dan dat ik nog een minuut langer in dat riool blijf.’ Toen kroop er een paniekerige toon in haar stem. ‘O god, er is iemand! Ik hoor iemand.’

‘Rustig maar,’ stelde Tucker haar gerust. Zijn gezicht straalde ook van enthousiasme over onze ontdekking. ‘Het is waarschijnlijk alleen maar iemand op het strand. Je bent aan de andere kant, weet je nog wel?’

‘O ja.’ Toen klonk Taylahs stem ineens bezorgd. ‘Ik wil niet dat iemand me zo ziet. Stel dat het een leuke jongen is?’

‘Hij zal je toch niet kunnen zien,’ bracht ik haar in herinnering.

‘O ja.’ Ze klonk teleurgesteld. Ik kon een glimlach niet onderdrukken. Zelfs de Hel met al zijn verschrikkingen had niet helemaal het meisje kunnen onderdrukken dat Taylah tijdens haar leven was geweest.

Toen Taylah er eenmaal door was, ontspande ik me een beetje. Het was nu niet meer zo dringend, en ik knielde neer bij het portaal om het nog eens te proberen. Ik verlangde ernaar om naar haar toe te gaan, zodat ik kon uitkijken over de oceaan en de wind in mijn haar kon voelen. Het eerste wat ik daarna zou doen, was naar huis rennen en mijn broer en zus in de armen vliegen.

In mijn enthousiasme schopte ik mijn hoge hakken uit en sprong zo ongeveer met mijn hoofd naar voren het portaal in. Ineens zat ik erin, met de helft van mijn lichaam nog in de Woestenij, terwijl ik voor mijn neus een schelp zag die uit het fijne witte zand stak. Ik reikte ernaar. Ik voelde al bijna de warmte van de zon op mijn handen en hoorde het breken van de schuimende golven op de rotsen.

Ik was geen schim, zoals Taylah, en toen ik eenmaal in het portaal zat, leek het zich rondom me te verstrakken, alsof het wist dat ik daar niet hoorde te zijn. Een magnetische kracht die me eerst naar voren had geduwd, trok me nu weer naar achteren, maar ik zette me schrap. Al snel hoorde ik het geluid dat Taylah had gewaarschuwd dat er iemand aan kwam. Ik hoorde een druk gesnuffel, eerder onderzoekend dan dreigend.

Mijn neus werd ineens bestookt door een nog bekendere geur. Dat was precies de aanmoediging die ik nodig had. Ik wist al wie het was voordat zijn zijdezachte vacht met de kleur van maanlicht in zicht kwam. Ik zag een zilverkleurig oog en een vochtige bruine neus.

‘Phantom!’ riep ik ademloos en uitgelaten. Ik zag alleen maar stukjes van hem, maar het was mijn lieve hond. Ik hoorde dat Taylah achteruitsprong, geschrokken van Phantoms enthousiasme. Ze was nooit echt een hondenmens geweest, maar de emoties die mij overvielen toen ik hem zag waren bijna ondraaglijk. Ik stak mijn hand uit en liet die dwars door het portaal gaan. Phantom drukte zijn sponzige neus tegen mijn handpalm, dol van blijdschap toen hij me herkende.

Ik krabde hem achter zijn zachte oor en ik kreeg een brok zo groot als een golfbal in mijn keel. Ik moest slikken voordat ik weer kon praten.

‘Hé, jochie,’ mompelde ik. ‘Ik heb je gemist.’ Mijn gevoel werd beantwoord door Phantom, die begon te janken en woest aan het portaal krabde in een poging erin te komen. Toen, als een bliksemschicht, schoot me te binnen dat Phantom onmogelijk in zijn eentje op het strand kon zijn. Er moest iemand bij hem zijn.

Iemand die ik liefhad was misschien maar een paar meter bij me vandaan en kwam deze kant op! Het was waarschijnlijk Gabriël, die Phantom altijd meenam als hij ging hardlopen op het strand. Ik stelde me voor dat ik zijn voetstappen op het zand zelfs al kon horen. Zijn sterke, geruststellende armen lagen misschien zo meteen wel om me heen. Als dat gebeurde, zouden alle slechte herinneringen worden weggewist. Gabriël zou precies weten wat hij moest zeggen om alles weer goed te maken. Ik onderdrukte de neiging om naar hem te schreeuwen, voor het geval er iets misging. Ik had het gevoel dat ik op een koord danste en heel voorzichtig moest zijn.

‘Tuck,’ zei ik indringend. ‘Hoe moet ik dit doen?’

‘Langzaam,’ antwoordde hij, en hij kreeg een vastberaden uitdrukking op zijn gezicht. ‘Stukje bij beetje, niet overhaasten.’ Mijn hart bonsde zo luid dat ik dacht dat iedereen het kon horen. ‘Toe maar,’ zei Tuck. ‘Rustig aan.’

Ik vocht tegen het portaal, baande me langzaam een weg naar de andere kant. Toen mijn handen er eenmaal door waren, begon Phantom er druk aan te likken en ik moest me inhouden om niet te gaan giechelen. Het geruststellende gebrul van de oceaan bij Venus Cove en Phantoms vertrouwde gehijg vulden mijn oren. Ik duwde me naar voren, voelde het portaal eerst verzet bieden en zich toen ontspannen, waardoor ik er langzaam doorheen kon komen. Het ging langzaam, maar ik kwam er wel.

Toen hoorde ik het gegrom.

Het geluid was zo ijzingwekkend dat ik dacht dat mijn hart zou blijven stilstaan. Het lage, snurkende gegrauw ging vergezeld van klauwen die de aarde openscheurden. Even verderop zweefde Taylahs gezicht, nu heel bleek, en Tuckers handen waren slap geworden op mijn rug. Nog voordat ik volledig begreep wat er gebeurde, wist ik dat ik een keus moest maken. Tuck zat nog steeds vast in de Woestenij.

‘Ga door!’ riep hij wanhopig. ‘Je bent er bijna. Niet omkeren.’ Hij kon de angst in zijn stem niet verbergen. Maar ik kon niet doorgaan, net zomin als ik kon ophouden met ademhalen.

Tucker was als een broer voor me geweest in Hades en ik zou hem nooit in de steek laten. Een tel later worstelde ik me los uit de trekkracht van de struik en kwam naast Tucker overeind. Hij stond als aan de grond genageld en leek verpletterd door mijn besluit. Ik tuurde over de stoffige vlakte voor me, die alleen werd onderbroken door wat struikjes. Het geluid dat ik had gehoord, kwam van ergens vlakbij en werd met de seconde luider. Uit pure angst dook ik ineen, maar daardoor verloor ik ook mijn evenwicht, gleed uit en kwam op mijn knieën terecht.

Tucker trok me overeind, bedekt met het rode stof van dit surrealistische landschap. ‘Niet bewegen,’ zei hij.

We hielden elkaar vast toen de schepsels naderden. Eindelijk kon ik ze duidelijk zien: zes enorme, gespierde zwarte honden stonden voor ons, klaar voor de aanval. Ze waren zo groot als wolven, er droop kwijl van hun hoektanden en ze hadden een gestoorde blik in hun ogen. Hun snuiten waren bedekt met littekens, maar hun lijven waren fors en sterk en hun klauwen zagen er zo scherp uit als messen. Ze hadden bloed op hun snuit en de stank van hun ruige vacht was overstelpend. Tucker en ik stonden verstijfd, het portaal vergeten.

‘Beth...’ zei hij met overslaande stem. ‘Weet je nog die Spoorzoekers waar ik je over vertelde?’

‘Ja?’ Ik moest moeite doen om mijn stem vlak te houden.

‘Ze zijn er.’

‘Hellehonden,’ fluisterde ik. ‘Natuurlijk.’

De wolfachtige wezens wisten dat we in de val zaten en cirkelden op hun gemak om ons heen, genietend van hun macht. Ik wist dat ze, als ze aanvielen, zo snel zouden bewegen dat wij alleen een waas zouden zien die ons aan stukken scheurde.

De roedel kwam dichterbij en grauwde fel. Ik zag hoe ruig en vervilt hun vacht was, hoe geel hun ogen waren. Vlagen droge wind droegen hun smerige stank naar ons toe.

We konden niet veel doen. Als we probeerden te vluchten, zouden ze ons meteen pakken. We hadden geen wapens, geen verdediging, en we konden ons nergens verstoppen. Ik wilde mijn vleugels uitvouwen en ons allebei in veiligheid brengen, maar die voelden als een dood gewicht op mijn rug; de Woestenij beroofde ze van hun kracht.

Ik sloot mijn ogen toen de honden door hun voorpoten zakten, zich klein maakten en vervolgens door de lucht naar ons toe zeilden. Tegelijkertijd klonk er een kreet achter ons, en meteen daarop verscheen Taylah, die tussen de hellehonden en ons in ging staan.

De honden raakten in verwarring en belandden met een bons op de grond.

‘Wat doe je?’ riep ik, terwijl ik probeerde haar onstoffelijke gestalte te grijpen. ‘Ga terug!’

Tot mijn wanhoop zag ik het portaal achter haar dichtgaan, de glimpen van Venus Cove plaatsmaken voor niets dan de ruige kluwen van struikgewas. Taylah keek me over haar schouder aan en er blonken tranen in haar blauwe ogen. Ze was zo klein vergeleken met de hellehonden, zo kwetsbaar, haar ooit zo mooie haar zat vol klitten en waaide in haar gezicht. Ze glimlachte flauwtjes, droevig, en schudde haar hoofd.

‘Taylah, ik meen het!’ schreeuwde ik. ‘Doe dit niet. Je hebt de kans om vrij te zijn. Grijp die kans.’

‘Ik wil alles rechtzetten,’ zei ze.

‘Nee.’ Ik schudde nadrukkelijk mijn hoofd. ‘Niet op deze manier.’

‘Alsjeblieft,’ zei ze. ‘Laat me één keer in mijn leven de juiste beslissing nemen.’

De hellehonden knarsten met hun tanden, hun kwijl droop op de grond. Tucker en ik waren vergeten terwijl ze zich op hun nieuwe doelwit concentreerden. Ze waren immers getraind om op zoek te gaan naar zielen die naar de Woestenij waren gevlucht in de hoop te kunnen ontsnappen. Hun instinct lokte hen naar Taylah toe.

Ze sprak snel. Er was niet veel tijd. ‘Als ik terugga, dan zal ik voor de rest van de eeuwigheid alleen maar over de aarde dolen. Maar jij...’ Ze pinde me vast met haar intense blik. ‘Jij kunt nog verschil maken, en de wereld heeft alle hulp nodig die ze krijgen kan. Ik moet mijn aandeel leveren. Bovendien,’ ze lachte achteloos, ‘wat kunnen ze mij nou helemaal aandoen?’

Voordat ik nog verder kon protesteren, draaide Taylah zich naar de schepsels om. ‘Hé, rotbeesten!’ De honden hielden hun kop schuin en hun groezelige hoektanden glinsterden in het matte licht. ‘Ja, jullie, lelijke mormels,’ vervolgde ze. ‘Pak me maar, als je kunt!’

En toen rende ze weg. Dat was het teken waarop de hellehonden hadden gewacht. Alle zes schoten ze achter haar aan, onze aanwezigheid volledig vergeten. Ik keek in afgrijzen toe toen er een de zak van Taylahs korte broek te pakken kreeg en haar als een lappenpop door het stof sleurde. Taylah was niet van vlees en bloed, maar dat weerhield de honden er niet van hun kaken dicht te klappen terwijl ze als gieren om haar levenloze lichaam ruzieden. Toen klemde de leider van de roedel haar tussen zijn kaken en draafde weg, waarbij Taylahs blonde haar door het stof sleepte. De roedel volgde hem op de hielen.

Ik voelde mijn borstkas zwoegen van mijn felle snikken. Taylah was verdwenen, en het portaal zweefde alweer weg, niet meer van nut voor ons.

Ineens greep Tucker zo hard mijn arm dat het pijn deed. ‘Rennen!’ zei hij, en hij rukte zijn blik los van de bebloede flarden kleding op de grond. ‘We moeten rennen.’

En dat deden we.

Eenmaal terug bij Club Hex zagen we er zo verfomfaaid en buiten adem uit, dat de uitsmijter één blik op ons wierp en weigerde ons binnen te laten. We moesten Asia laten roepen om een goed woordje voor ons te doen. Toen ze naar de deur kwam, kon ze niet verbergen dat ze ervan schrok ons te zien.

‘Wat doen jullie hier, verdomme?’ grauwde ze met opeengeklemde kiezen. De uitsmijter wierp haar een bevreemde blik toe en ze trok ons snel naar binnen. Zodra de duisternis en het ritme van de muziek ons omhulden, draaide ze zich weer om. ‘De honden hadden jullie aan stukken moeten scheuren.’

Ik keek Asia aandachtig aan. De wilde blik in haar zwarte ogen en die vijandige, opgetrokken schouders vertelden me wat ze al die tijd had gewild. Ze had ons de Woestenij in gestuurd in de wetenschap dat de hellehonden Tuck naar de krocht zouden slepen en mij waarschijnlijk zouden verscheuren. Waar ze niet op had gerekend, was dat Taylah was verschenen en ons allebei had gered.

‘Je had ons daar wel eens voor mogen waarschuwen,’ zei ik zo luchtig als ik kon opbrengen. Ik wilde het liefst in huilen uitbarsten, maar dat pleziertje gunde ik Asia niet. ‘Dat we op die honden stuitten, heeft ons nogal parten gespeeld.’

‘Waarom ben je niet dood?’ Asia stapte naar voren alsof ze me zelf naar de keel wilde vliegen.

‘Gewoon geluk gehad, denk ik,’ zei ik opstandig.

‘Hou op,’ onderbrak Tucker ons, te onthutst door wat er was gebeurd om aan zijn positie te denken. ‘Laat me Beth gewoon naar huis brengen.’

‘Nee.’ Asia greep mijn arm vast en zette haar klauwachtige nagels erin. ‘Ik wil je hier weg hebben.’

‘Blijf van haar af.’ Tucker trok me los en wierp Asia een duistere blik toe.

Ze kneep vijandig haar ogen naar hem samen. ‘Tegen wie denk je eigenlijk dat je het hebt, jochie?’ grauwde ze. ‘Misschien moet ik maar iets tegen Jake zeggen over jullie expeditietje.’

‘Ga je gang maar.’ Tucker haalde zijn brede schouders op. ‘Hij zal wel behoorlijk pissig zijn als hij ontdekt dat jij ons hebt geholpen. Ik ben maar een boerenpummel, maar jou dacht hij echt te kunnen vertrouwen.’

Asia stapte achteruit en er trok een woedende blik over haar katachtige gezicht.

‘Kom mee, Beth,’ zei Tucker. ‘We gaan.’

‘Denk maar niet dat ik geen andere manier zal vinden om van je af te komen,’ riep Asia me na terwijl we wegliepen. ‘Dit is nog niet voorbij!’

Ik maakte me niet druk over Asia’s jaloezie of haar vijandigheid ten opzichte van mij. Ik kon me niet losmaken van het beeld van Taylahs ziel die tussen de kaken van de hellehonden geklemd zat. Ze was nu ergens in de krocht en onderging onuitsprekelijke folteringen, vanwege mij. Wat er van nu af aan ook gebeurde, ik moest zorgen dat haar opoffering niet voor niets zou zijn.

Toen we terugkwamen bij Hotel Ambrosia had ik maar één doel voor ogen: naar mijn kamer en mijn volgende stappen bespreken met Tucker. Als Asia bereid was geweest ons één keer te helpen, zou ze misschien kunnen worden overgehaald om het nog eens te doen. Ik wist hoe graag ze me weg wilde hebben, en ze zou tot zo ongeveer alles bereid zijn om dat voor elkaar te krijgen. Asia had goede connecties en werd gedreven door niets anders dan eigenbelang.

Vanuit de lobby keek ik toevallig een van de gangen met hoogpolige vloerbedekking in en ik ving een glimp op van de directiekamer. De deur stond op een kiertje, en onwillekeurig vroeg ik me af wat er zo belangrijk was dat Jake zich niet had kunnen vrijmaken om met mij mee te gaan. Normaal gesproken greep hij elke kans aan om bij me te zijn.

Ik sloop wat dichterbij, ondanks Tuckers ongerustheid. Door de kier zag ik de schaduwen van een stuk of zes demonen, verlicht door het vuur in de open haard. Ze zaten om een lange tafel met een karaf whisky en lege glazen erop. Ze hadden allemaal een schrijfblok, behalve een van hen, die vooraan stond en voorzitter was. Er was een PowerPoint-presentatie bezig met beelden van de meest catastrofale gebeurtenissen uit de menselijke geschiedenis. Ik zag er maar een paar terwijl ze voorbijflitsten: Hiroshima, Adolf Hitler op een podium, tanks, jammerende mensen, huizen in puin na natuurrampen.

Van degene die de presentatie gaf zag ik maar een klein stukje, maar genoeg om te zien hoe anders hij was dan de rest. Om te beginnen was hij veel ouder, en hij droeg een witlinnen pak terwijl de anderen allemaal in het zwart gekleed waren. Aan zijn voeten droeg hij cowboylaarzen met sierstiksels. Ik kon zijn gezicht niet goed zien, maar ik hoorde flarden van wat hij tegen de aanwezigen zei. Zijn stem klonk korrelig en leek elk hoekje van de vergaderzaal te vullen.

‘Deze wereld is rijp voor de pluk,’ zei hij. ‘De mensen hebben nooit eerder zo getwijfeld aan hun geloof, zijn nooit eerder zo onzeker geweest over het bestaan van God.’ Hij greep een vuistvol lucht om zijn woorden te benadrukken. ‘Dit is ónze tijd. Ik wil massa’s zielen in de krocht zien belanden. Denk eraan dat menselijke zwakte ons belangrijkste voordeel is; ambitie, liefde voor geld, lichamelijke pleziertjes... dat zijn jullie beste wapens. Ik wil dat jullie groot denken. Richt je niet op gemakkelijke prooi. Overtref je eigen verwachtingen. Ik wil lichamen zien in aantallen zoals nooit tevoren. Ik wil dat jullie bisschoppen neerhalen, kardinalen, generaals, presidenten! Wees ervan overtuigd dat je rijkelijk zult worden beloond.’

Toen gaf Tucker een rukje aan mijn mouw en trok me terug naar de lobby. ‘Genoeg,’ zei hij zachtjes. ‘We hebben genoeg gezien.’

20

Het lievelingetje van de Hel

Ik had gehoopt alles te kunnen bepraten met Tuck, maar zodra we weer in het hotel waren, leek het erop dat er niet meer zo veel te zeggen viel. We waren allebei te zeer terneergeslagen om het te hebben over wat er was gebeurd. Niet alleen hadden we mogelijk onze enige kans om te ontsnappen verprutst, maar Taylah had er de prijs voor betaald.

Toen Tucker vertrokken was, lag ik te woelen in bed. Al snel was mijn kussen vochtig van de tranen bij de herinnering aan het geluid van de hellehonden die mijn vriendin verscheurden voordat ze haar naar de krocht sleepten. Om het nog erger te maken, waren we zo ontzettend dicht bij huis gekomen. Gabriël was vlak aan de andere kant van het portaal geweest, en ik herinnerde me nog steeds het gevoel van Phantoms sponzige neus tegen mijn hand.

Misschien had ik moeten schreeuwen; misschien had Gabe iets kunnen doen. Maar het had geen zin om me af te vragen wat had kúnnen zijn. De woorden die ik had gehoord van de charismatische spreker in de directiekamer bleven zich maar afspelen in mijn hoofd, steeds opnieuw: De mensen hebben nooit eerder zo getwijfeld aan hun geloof. Ik begon nog harder te huilen, en niet alleen om Taylah. Ik huilde omdat ik wist dat het waar was. De mensheid was nooit kwetsbaarder geweest en ik kon er hierbeneden helemaal niets aan doen. Uiteindelijk droogden mijn tranen op en viel ik in een diepe, droomloze slaap.

Ik werd wakker en hoorde druk gefluister. Terwijl ik slaperig met mijn ogen knipperde, kon ik niet geloven dat het al ochtend was. Het leek nog maar een paar minuten geleden dat mijn hoofd op het kussen was gezakt.

Hanna’s grote bruine ogen kwamen langzaam in zicht. Ze tuurde naar me op haar gebruikelijke kribbige manier en schudde aan mijn schouder om me te wekken. Ze had haar honingblonde haar in een lage knot gedraaid, maar ik zag dat er een paar lokken waren losgeraakt. Ze glansden als gesponnen goud in het lamplicht. Je kon Hanna niet bepaald een optimist noemen, maar op de een of andere manier had haar aanwezigheid altijd een positief effect op me. Haar genegenheid was echt, en te midden van alle duisternis om me heen wist ik dat ik op haar kon rekenen. Ik ging rechtop zitten en probeerde er wakkerder uit te zien dan ik me voelde.

‘U moet opstaan, juffrouw!’ zei Hanna, die probeerde de dekens van me af te trekken. Ik verzette me daartegen en trok het dekbed omhoog naar mijn schouders. ‘Meneer Thorn wacht beneden op u. Hij wil dat u zich voorbereidt op een belangrijk uitstapje.’

‘Ik heb geen belangstelling voor zijn uitstapjes,’ gromde ik. ‘Zeg maar dat ik nergens heen ga. Zeg maar dat ik ziek ben of zo.’

Hanna schudde heftig haar hoofd. ‘Hij was heel duidelijk, juffrouw. Hij heeft zelfs orders gegeven over wat u moest aantrekken.’

Ze pakte een glanzende, platte witte doos van de vloer naast het bed en zette hem op mijn schoot. Ik trok de gouden strik los en graaide ongeduldig door de lagen vloeipapier voordat ik een kledingstuk tevoorschijn haalde dat heel anders was dan alles wat ik in mijn kast had hangen. Hanna zoog bewonderend haar adem tussen haar tanden door toen ze het zag. Het was een japon in een felle kersenrode kleur, gemaakt van heel zacht crashfluweel. Met die theatrale, klokvormige mouwen en brokaten manchetten was het eerder iets wat je bij een middeleeuwse jonkvrouw zou verwachten. Er hoorde een smalle ceintuur bij, gemaakt van ringetjes geslagen geelkoper.

‘Hij is prachtig,’ zei Hanna ademloos, terwijl ze even vergat waar hij vandaan kwam.

Ik liet me niet zo gemakkelijk verleiden. ‘Wat voert Jake nu weer in zijn schild?’

‘Hij is voor de parade,’ zei Hanna. Ze wendde snel haar blik af en ik kreeg het akelige gevoel dat ze iets voor me achterhield. Ik sloeg mijn armen over elkaar en keek haar vragend aan. ‘De prins wil u vandaag aan het volk presenteren,’ onthulde ze uiteindelijk.

‘Welk volk?’ Ik sloeg mijn ogen ten hemel. ‘Dit is toch niet een of ander middeleeuws koninkrijk?’

‘Zíjn volk,’ legde Hanna zachtjes uit.

‘Waarom heb je hier niet eerder iets over gezegd?’

‘Omdat ik wist dat u van streek zou raken. Dit is een belangrijk evenement; u kunt niet weigeren.’

Ik verschanste me vastberaden onder het dekbed. ‘Dat zullen we nog wel eens zien.’

‘Doe niet zo dom, juffrouw.’ Hanna boog zich ernstig naar me toe. ‘Als u niet uit vrije wil komt, sleept hij u er zelf naartoe. Deze dag betekent heel veel voor hem.’

Ik keek Hanna aan en zag hoe bang ze was dat ik me tegen Jakes wensen zou verzetten. Ze zou pas echt dol worden van angst als ze wist van het uitstapje naar de Woestenij. Zoals altijd begon ik me af te vragen wat het voor gevolgen zou hebben als ik niet gehoorzaamde. Ongetwijfeld zou Hanna daar verantwoordelijk voor worden gehouden. Mijn vastbeslotenheid wankelde en ik gooide de dekens van me af, stapte uit bed en sleepte mezelf de douche in. Toen ik er weer uit kwam, zag ik dat Hanna het bed had opgemaakt en zorgvuldig de japon had klaargelegd, samen met de zwarte satijnen schoenen die erbij hoorden.

‘Hij verwacht toch niet echt dat ik dat aantrek?’ vroeg ik. ‘Het is toch geen gekostumeerd bal?’

Hanna reageerde niet. Haar ogen schoten almaar zenuwachtig naar de deur terwijl ze me haastig in mijn jurk hielp en die van achter dichtmaakte. Hoewel hij van fluweel was, voelde hij zacht en gewichtloos als een tweede huid. Hanna zette me op een stoel om zich met mijn haar bezig te houden. Ze maakte ingewikkelde vlechten, weefde er handig satijnen linten doorheen en bracht toen met een kwast een licht laagje poeder op mijn gezicht en nachtblauwe oogschaduw op mijn oogleden aan.

‘Ik zie er belachelijk uit,’ zei ik geërgerd terwijl ik mezelf in de staande spiegel bekeek.

‘Onzin,’ zei Hanna ferm. ‘U ziet eruit als een koningin.’

Ik wilde mijn hotelsuite niet verlaten om deel te nemen aan iets wat weer een van Jakes protserige evenementen beloofde te worden. Mijn kamer was de enige plek waar ik me ook maar een beetje op mijn gemak en veilig voelde, maar een nerveuze Hanna greep me bij mijn arm en sleepte me de deur uit.

In de lobby werden we opgewacht door een groepje waarvan ik de meesten herkende van de avond van het banket. Toen ik de glazen lift uit stapte, vielen de wachtenden plotseling stil terwijl ze me van top tot teen opnamen. Ik zocht naar Tucker, maar zag hem nergens. Jake, die onrustig door de lobby had lopen ijsberen, kwam naar me toe met een opgeluchte en tegelijkertijd bewonderende blik. Hij keek Hanna even vuil aan, ongetwijfeld omdat hij het haar aanrekende dat we zo laat waren.

Jake pakte mijn handen en hield ze omhoog om me te bekijken. Een goedkeurend glimlachje verdreef de gebruikelijke nukkigheid van zijn gezicht. ‘Perfect,’ mompelde hij.

Ik was niet van plan hem te bedanken voor zijn compliment. Jake zelf was zo formeel gekleed, met handschoenen en een pandjesjas, dat hij zo uit een achttiende-eeuws portret leek te zijn gestapt. Zijn haar was heel netjes in een staart gebonden en zijn koolzwarte ogen glansden.

‘Geen motorjack vandaag?’ vroeg ik droogjes.

‘We moeten kleding kiezen die past bij de gelegenheid,’ antwoordde hij vriendschappelijk. Hij was weer ontspannen nu ik mijn entree had gemaakt. ‘Je vergeet hoeveel ik van de wereld heb gezien. Ik kan mijn kledingstijl samenstellen uit alle mode van de afgelopen tweeduizend jaar, maar ik vind alles van voor de vorige eeuw een beetje gedateerd.’

In de lobby zag ik ook Asia staan, die me giftige blikken toewierp. Ze droeg een nauwsluitende koperkleurige japon met een diep decolleté en splitten die tot boven aan haar welgevormde dijen kwamen. Haar parelmoerkleurige lippen glansden als spiegels terwijl ze met een pruilmondje naar Jake toe schreed.

‘Het is tijd om te gaan,’ zei ze. ‘Ben je klaar, prinses?’ Ik wist dat ze ons niet zou verlinken tegenover Jake omdat ze bang was zichzelf daarmee ook te verraden, maar toch begon mijn huid onaangenaam te tintelen toen ze rechtstreeks tegen me sprak.

Buiten stond een roze limousine-cabriolet voor ons klaar. De chauffeur stapte uit en opende als een robot de portieren. Toen we erin zaten, zei Jake iets tegen hem in een taal die ik niet verstond en startte hij de motor.

We reden tot we op een open weg uitkwamen. Het was de eerste keer dat Jake me vrijwillig buiten de ondergrondse tunnels bracht. Aanvankelijk zag ik alleen een rode hemel, verlicht door felle vlagen vuur. Er kroop een ziedende massa voorlangs, die de horizon vertroebelde. Hij leek bijna te leven, kronkelend en springend, tot ik besefte dat het geen schaduw was zoals ik had gedacht, maar een zwerm sprinkhanen. Ik had nog nooit zoiets gezien.

We reden als in slow motion, terwijl de damp van het asfalt af sloeg. Na wat wel een eeuwigheid leek, draaide de wagen eindelijk een weg in die werd geflankeerd door de uitgebrande wrakken van allerlei voertuigen. Het was een somber landschap, dat deed denken aan het decor van een sciencefictionfilm waarin de held gedwongen is te overleven in de nasleep van een nucleaire oorlog.

Ik kon niet met zekerheid zeggen waar we waren. Behalve mijn korte, mislukte excursie naar de Woestenij was ik nooit buiten de tunnels geweest. Ik peinsde over onze locatie toen ik door de nevel ineens sjofele gestalten langs de weg begon te ontdekken. En toen zag ik de menigte – honderden, duizenden mensen – die op ons stond te wachten, gehuld in rook en as. Een zee van gezichten draaide verwachtingsvol naar ons toe, zoekend naar iets. Ze staarden met lege ogen voor zich uit en wachtten af.

Waar wachtten ze op, vroeg ik me af. Een soort teken of signaal, maar waarvoor? Zo te zien droegen ze nog precies dezelfde kleren als waarin ze waren overleden. Sommigen droegen ziekenhuishemden of shirts besmeurd met bloed en vuil. Anderen waren goed gekleed in zakenpakken of avondjurken, maar ze hadden allemaal die dorre, lege blik van de wandelende doden in hun ogen.

Binnen een paar seconden kwam de menigte tot leven en begonnen ze elkaar opzij te duwen om beter zicht te hebben. Hun diepliggende ogen bekeken me met een brandende nieuwsgierigheid. Als in antwoord op een onzichtbaar teken begonnen ze te juichen en te klappen, en ze reikten naar ons met skeletachtige handen.

Ik kromp ineen van angst, voor één keer blij dat Jake bij me was. Hoewel ik een hekel aan hem had en wist dat deze afgrijselijke parade zijn werk was, merkte ik dat ik dichter naar hem toe schoof. Ironisch genoeg was hij een soort beschermende deken voor me op deze plek, en op dit moment was zijn aanwezigheid het enige wat voorkwam dat ik gek werd.

Terwijl de limousine over de weg kroop, dromde de menigte eromheen. Ik had geen idee waar we heen gingen of voor welk evenement deze zielen zich hier hadden verzameld, maar ik wist wel dat Jake met me door de straten paradeerde alsof ik een trofee was. Ik wist dat ik een triomf over de krachten van de Hemel belichaamde. Mijn ontvoering was een hele prestatie geweest en ik zag aan Jakes gezicht dat hij genoot van elk moment.

Ineens ging Jake rechtop in de wagen staan en trok hij mij naast zich omhoog. Ik probeerde me los te rukken, maar hij had me zo stevig vast dat hij twee rode striemen op mijn arm achterliet toen hij me losliet. De toeschouwers leken nu helemaal wild te worden; ze klommen over elkaar heen, klauterden op de motorkap van autowrakken of hingen uit de verkoolde ramen.

‘Zwaai maar,’ zei Jake. ‘Dan krijg je een beetje oefening.’

‘Vertel me dan in ieder geval waar je me naartoe brengt,’ drong ik aan.

Jake wierp me een van zijn standaardblikken toe, half glimlach en half sneer. ‘Wat, en de verrassing bederven?’

De chauffeur ging linksaf op de hoofdweg en stopte voor wat leek op een autosloperij met pylonen van verwrongen metaal ervoor. Er was een gedeelte vrijgemaakt, waar een provisorisch podium compleet met microfoons en luidsprekers was opgebouwd. Jakes lijfwachten, die een oortje droegen zodat ze met elkaar konden communiceren, patrouilleerden er.

Jake bood me zijn arm aan, en ik was zo overstelpt door alle commotie om me heen dat ik die nog aannam ook. Hij keek zelfingenomen, maar ik was te zenuwachtig om me eraan te storen. Samen beklommen we het met een rode loper beklede trapje, alsof we sterren waren op een feestje in Hollywood. Op het podium, onder een baldakijn van verstrikte zwarte rozen, stonden twee zilveren tronen met zwarte nertsvellen erop. Misschien zouden ze in een andere omgeving mooi zijn geweest, maar vandaag leken het dode gewichten, ijzeren boeien die me vastklonken aan deze ondergrondse wereld. Ik voelde me nogal wankel, dus toen Jake me met veel vertoon van galanterie naar mijn stoel begeleidde, liet ik me er opgelucht op zakken.

Er viel een stilte over de vormeloze menigte terwijl ze wachtten op Jakes toespraak. Zelfs de vleermuizen die ik geruisloos over ons heen had zien vliegen, stopten midden in hun vlucht.

‘Welkom, allemaal,’ begon Jake. Hij scheen geen microfoon nodig te hebben. Zijn krachtige stem schalde over de menigte. ‘Vandaag is een gedenkwaardige dag, niet alleen voor mij, maar voor het hele koninkrijk Hades.’

Het gejuich zwol aan en stierf pas weg toen Jake zijn handen hief om om stilte te verzoeken. Beneden ons zag ik de elite van Hades zitten, op volgorde van rang. Ze hadden allemaal diezelfde neerbuigende en ietwat sadistische blik in hun ogen, maar tegelijkertijd kregen ze het voor elkaar om ontzettend fascinerend te zijn. De zielen leken doodsbang, maar niet in staat hun blik af te wenden. Ik voelde een gloeiend hete wind tegen mijn wangen en wenste dat ik terug was in het penthouse; gevangen, maar veilig voor de priemende blikken van de verdoemden.

Jake strekte zijn rug, tilde in een groots, vegend gebaar één hand op, en als dominostenen vielen de toekijkende zielen een voor een op hun knieën. Ik probeerde mijn aandacht op de rode hemel te richten en niet rechtstreeks naar mensen in het publiek te kijken. Ik was te bang voor wat ik in hun ogen zou zien. Er zat een misselijk gevoel diep in mijn maag, waardoor ik wist dat er iets vreselijks zou gaan gebeuren.

Even later kwam er een gebogen oude man met een baard aan, die zich steunend op een wandelstok het trapje op hees en naar de microfoon liep. Hij droeg de kleding van een priester, een zwarte toga en een witte kraag. Zijn gezicht was gegroefd en zag er verweerd uit. Zijn ogen waren roodomrand en bloeddoorlopen, en eronder had hij wallen; zachte uitstulpingen van paarsachtige huid die me deden denken aan gebruikte theezakjes.

‘Een welkom alstublieft, voor eerwaarde Benedict,’ zei Jake, die klonk als een talkshowpresentator. ‘Hij leidt de ceremonie van vandaag.’

Jake glimlachte welwillend toen de oudere man eerbiedig zijn hoofd boog. Ik was ontredderd om zo veel heiligschennis: een man van God die boog voor een demon als Jake.

‘Kijk niet zo geschokt,’ zei Jake achteloos terwijl hij weer ging zitten. ‘Zelfs de meest vrome lieden kunnen vallen.’

‘Je bent verachtelijk,’ was alles wat ik zei.

Jake keek me verbaasd aan. ‘Ik?’ Hij gaf met zijn hoofd een ruk in eerwaarde Benedicts richting. ‘Als je iemand als schuldige wilt aanwijzen, wijs dan naar hem.’

‘Hoe is hij hier terechtgekomen?’

‘Laten we zeggen dat hij de onschuldigen niet heeft beschermd. Hij werkt nu voor ons. De ironie daarvan kun je vast waarderen.’

Ik keek hem woedend aan. ‘Of toch niet.’

Het schoot me te binnen dat Jake met opzet onmededeelzaam was. Ondanks de warmte voelde ik mijn bloed verkillen, alsof iemand scherfjes ijs rechtstreeks in mijn bloedbaan had gespoten. Ik wist dat ik Jakes verovering was, een aandenken aan zijn overwinning op de afgezanten van de Hemel. Maar wat was er nog meer aan de hand?

‘Wat je ook wilt dat ik doe, ik doe het niet,’ zei ik.

‘Rustig nou maar,’ antwoordde Jake. ‘Jij hoeft hier alleen maar aanwezig te zijn.’

Ineens leken alle puzzelstukjes op hun plaats te vallen. De jurk, de parade, en nu een ceremonie; ik begon het te snappen.

‘Ik trouw niet met je,’ zei ik, waarbij ik de armleuningen van de troon zo stevig vastgreep dat mijn knokkels wit werden. ‘Niet nu, en ook niet over een miljoen jaar.’

‘Dit is geen bruiloft, lieverd,’ zei Jake, die zachtjes lachte. ‘Dat komt later. Ik ben een heer, ik zou je nooit dwingen tot iets waar je niet klaar voor bent.’

‘O, maar ontvoering is wel oké?’ vroeg ik sarcastisch.

‘Ik moest je aandacht zien te trekken,’ antwoordde Jake achteloos.

‘Wil je echt met iemand samen zijn die je niet kan luchten of zien?’ vroeg ik. ‘Heb je zo weinig zelfrespect?’

‘Wat dacht je ervan om ons huiselijke ruzietje voor later te bewaren, als we alleen zijn? Op dit moment ben je het lievelingetje van iedereen. Geniet er nou maar van.’ Jake gebaarde naar het publiek, dat met ingehouden adem stond te wachten op wat er komen ging. ‘Ze hebben een lange reis gemaakt om hun nieuwe prinses te verwelkomen.’

Ineens schoof hij bliksemsnel zijn stoel naar achteren, ging achter me staan en duwde me naar voren, zodat ik midden op het podium terechtkwam. Er steeg een collectief geroezemoes van opwinding op en duizenden ogen keken met fanatieke gretigheid naar me.

‘Dit,’ fluisterde Jake verleidelijk in mijn oor, ‘is een introductie. Kijk om je heen, Bethany. Dit is jouw koninkrijk en dít is je volk.’

‘Ik ben hun prinses niet,’ snauwde ik. ‘En dat word ik ook nooit!’

‘Maar ze willen je, Beth. Ze hebben je nodig. Ze wachten al zo ontzettend lang. Denk eens aan het verschil dat je hier zou kunnen maken.’

‘Ik kan ze niet helpen,’ zei ik zwakjes.

‘Kún je dat niet, of wíl je het niet?’

Ons gesprek werd onderbroken doordat iemand luid haar keel schraapte. Het was de roodharige vrouw van het banket, Eloise. ‘Kunnen we alsjeblieft een beetje opschieten?’

Jake reageerde door eerwaarde Benedict naar voren te wenken. ‘Laten we beginnen.’

Ik had geen idee wat er bij hun ‘introductie’ kwam kijken, maar ik wist dat ik er niet mee door kon gaan. Ik moest hier weg. Ik rende naar het trapje en wist zelfs een paar treden af te komen voordat ik werd opgevangen door Jakes entourage beneden. Al snel dromden ze om me heen. Hun warme handen grepen me van alle kanten vast. Hun gezichten vertrokken van vreugde, heen en weer flitsend tussen maskers van schoonheid en hun werkelijke, groteske uiterlijk. Een paar tellen later werd ik onder dwang teruggeleid naar mijn stoel.

Jake kwam met een sereen gezicht naast me zitten. De priester zette een zilveren lauwerkrans op zijn hoofd, die glansde op zijn gladde, donkere haar.

In zijn vergroeide handen hield eerwaarde Benedict een identieke krans die voor mij bestemd was. Toen hij sprak, galmde zijn hese stem over het plein.

‘We zijn hier vandaag om een nieuw lid van onze familie te verwelkomen. De prins heeft vele eeuwen naar haar gezocht, en wij delen in zijn blijdschap nu hij haar eindelijk heeft gevonden. Ze is geen eenvoudige sterveling die zich heeft overgegeven aan de verlokkingen van macht en onsterfelijkheid. Zij komt van een veel hogere plek; een plek die wij kennen als het Koninkrijk van de Hemel.’

Er klonk een collectieve kreet van verbazing van de toeschouwers. Ik vroeg me af of ze zich met hun gefolterde geest nog wel zoiets als de Hemel herinnerden. Om de een of andere reden betwijfelde ik het.

‘Jullie zullen haar aanbidden,’ dreunde eerwaarde Benedict met een stem die steeds gloedvoller klonk. ‘Jullie zullen haar dienen en buigen voor haar wil.’ Ik wilde opstaan en alles wat hij zei tegenspreken, maar ik wist dat me dan toch de mond zou worden gesnoerd. Eerwaarde Benedict besloot: ‘Ik presenteer u de nieuwe prinses van de Derde Cirkel, de engel Bethany!’ Daarop draaide hij zich om en zette de krans op mijn hoofd. Zodra hij dat deed, werd de rode hemel verlicht door een bliksemflits en stak er om ons heen een storm van as op, waardoor de zielen ineen moesten duiken en hun gezicht moesten afschermen. De demonen schenen te genieten van de reactie van het publiek.

Toen, even snel als hij was begonnen, was de ceremonie kennelijk afgelopen. De priester strompelde van het podium af en de menigte begon zich te verspreiden. Net toen we weer in de auto wilden stappen, rende er een haveloos jongetje door de drukte naar ons toe. Hij was klein en tenger en had het gezicht van een straatschoffie. Hij reikte naar me, stak smekend zijn armen uit. Diego zag hem als eerste. Hij sprong uit de stoet en greep het kind vast, waarbij zijn wrede vingers zich om de keel van het jongetje klemden. Ik keek in afgrijzen toe hoe het kind naar adem begon te snakken, zijn ogen groot van doodsangst, zijn handjes machteloos spartelend langs zijn lichaam. Ineens leek Diego verveeld, en hij smeet de jongen opzij alsof hij een prop papier was. Er kwam een vreemd, gorgelend geluid uit de keel van het kind. Elk instinct dat ik had spoorde me aan om hem te hulp te schieten.

Ik wilde naar voren stappen, maar Jakes hand was als een bankschroef en trok me terug. ‘Toon een beetje waardigheid!’ grauwde hij.

Zonder erbij na te denken, schopte ik hem hard tegen zijn schenen om mezelf te bevrijden. Dat leidde hem lang genoeg af zodat ik naar de jongen toe kon rennen. Ik tilde zijn slappe lichaampje op zonder me er iets van aan te trekken dat de zoom van mijn jurk door het stof sleepte. Het kind had zijn ogen dicht. Ik veegde zachtjes het vuil van zijn ingevallen wangen en legde mijn hand tegen zijn borst, om hem met het kleine beetje genezende energie dat ik nog had de levenskracht die van hem was gestolen terug te bezorgen.

Toen de kleur terugkeerde op zijn lippen en zijn ogen trillend opengingen, glimlachte ik geruststellend naar hem. Toen pas merkte ik hoe stil het om me heen was geworden.

Alle gezichten waren naar me toe gekeerd. Ik zag Jake vlakbij staan, maar op zijn gezicht zag ik een uitdrukking van wanhoop. Voordat ik in beweging kon komen, sloot Jakes groep me in om me veilig terug te leiden naar de auto.

Naast Jake op de achterbank voelde ik zijn warme adem in mijn oor. ‘Doe dat nooit meer,’ zei hij. ‘Wat denk je dat dit is? We zijn kinderen van Lucifer. Ons doel is om leed toe te brengen, niet om het te verlichten.’

‘Spreek voor jezelf,’ liet ik hem opstandig weten.

‘Luister naar me,’ siste Jake, die mijn arm vastgreep. ‘De Zeven Deugden in de Hemel zijn de Zeven Zonden in de Hel. Een vriendelijke daad is hier een halsmisdaad. Zelfs ik zal je niet kunnen beschermen.’

Ik luisterde al niet meer naar Jake. Ineens voelde ik me heel kalm. Ik wist nu dat ik inderdaad verschil kon maken, zelfs in de Hel. Mijn hele lichaam tintelde van dat nieuwe bewustzijn.

Ik had alleen maar gedaan wat van nature in me zat, geprobeerd troost te bieden waar ik pijn had gezien. Ik richtte al mijn aandacht op mijn genezende krachten, voelde dat ze zich samenbalden onder mijn huid. Mijn vleugels prikten, maar ik onderdrukte de neiging om ze uit te vouwen. Er begon licht uit me te stralen. Het verspreidde zich door de auto, naar buiten over het stoffige plein en over de deinende hoofden van de toeschouwers. Het steeg op en verbleekte het vuur in de hemel tot een melkwitte kleur. Al die tijd hoorde ik Jakes stem op de achtergrond...

‘Wat doe je? Hou op, nu meteen! Ik verbied het je!’ Hij klonk nu niet boos, alleen maar geschrokken. Het licht verflauwde en verdween ten slotte, en er bleef één enkele witte vlinder over. Hij zweefde in de lucht vlak boven de menigte, een klein snippertje hoop in een zee van wanhoop. Sommigen probeerden hem te pakken, maar alle gezichten waren nu naar boven gewend, in verwondering of in afgrijzen.

Jake werd star als een standbeeld. Nu hij tijdelijk niet in staat was iets te doen, was Asia degene die de leiding nam. ‘Maak dat beest dood,’ snauwde ze, ‘en haal die meid hier weg.’

21

Big Daddy

Terug in Hotel Ambrosia verzamelden Jakes demonen zich voor een crisisberaad. Ze sloegen zijn aanbod af om in de directiekamer te overleggen, maar bleven in de lobby staan, luidkeels ruziënd als kinderen op het schoolplein. Ik werd grotendeels genegeerd, maar ik hoorde telkens mijn naam vallen in combinatie met zinnen als ‘enorme puinzooi’ en ‘we zijn de klos’. De discussie raakte steeds verhitter, totdat ik voelde dat Jake mijn elleboog beetpakte en me naar Hanna dirigeerde, die nerveus handenwringend stond toe te kijken aan de zijlijn.

‘Breng Beth naar boven,’ zei Jake, die me in haar armen duwde. ‘Blijf nergens staan en praat met niemand.’

‘Ik wilde niet zo veel problemen veroorzaken,’ stamelde ik. Ik kon me er niet toe brengen te zeggen dat het me speet... want het speet me niet. Ik had alleen niet zo’n heisa verwacht. ‘Het gebeurde eigenlijk gewoon.’

Jake negeerde me. ‘Nu, Hanna!’ brulde hij.

‘Ik snap niet waarom het zo’n punt is,’ zei ik, terwijl ik me verzette tegen Hanna’s pogingen om me af te voeren. ‘Vertel dan in ieder geval wat er aan de hand is.’

Jake dempte zijn stem en richtte zijn smeulende blik op me. ‘Het wordt hier zo meteen heel vervelend. Ik probeer je huid te redden, en ik heb meer kans van slagen als jij er niet bij bent.’

Toen ik om me heen keek, zag ik de teerzwarte ogen van alle aanwezige demonen fonkelen van bloeddorst. Mijn aanwezigheid werd niet langer bezien met de gebruikelijke schik of nieuwsgierigheid. De figuren om me heen oogden bezeten, alsof ze niets liever wilden dan me vierendelen. Ik keek toe terwijl Jake zich omdraaide naar mijn rechters. Hij zag er lang en indrukwekkend uit in zijn zwarte pandjesjas en zijn haar los om zijn schouders. Ik kon aan zijn agressieve houding zien dat hij zich voorbereidde op een gevecht.

‘Kom mee, juffrouw.’ Hanna raakte van de wijs. Deze keer protesteerde ik niet, maar haastte ik me achter haar aan. Zelfs in de lift hoorden we nog flarden van de tierende ruzie buiten.

‘Dit is een bespotting!’ riep iemand. ‘Je had haar nooit naar de Derde Cirkel moeten halen.’

‘Ze is nog jong,’ hoorde ik Jake verdedigend grommen. Ik voelde me een beetje schuldig omdat ik hem dit in zijn eentje liet doorstaan. Zijn soortgenoten keerden zich tegen hem vanwege mij. ‘Ze is nieuw in dit leven. Ze heeft meer tijd nodig om te wennen.’

‘Hoeveel tijd? Ze verstoort het evenwicht hier,’ kaatste iemand terug. ‘Jij wilde een huisdier om mee te spelen, dan moet je het ook de huisregels bijbrengen.’

‘Ze is geen dier dat je kunstjes kunt leren.’ Jake ziedde nu.

‘Wat wil je eigenlijk met haar?’ vroeg iemand anders. ‘Is ze het waard om onze reputatie op het spel te zetten alleen voor een beetje eigen vermaak? De andere Cirkels lachen ons uit.’

‘Ik ben jou geen verantwoording schuldig.’ Jakes stem klonk laag en hees.

‘Misschien niet, maar jij bent hier niet het hoogste gezag.’

‘Wil je hem echt lastigvallen? Híérmee?’

‘Nee, maar ik doe het wel als jij die meid van je niet onder de duim houdt.’

Het leek ineens doodstil te worden in de lobby. Ik zag dat Hanna een paar keer snel op de knop voor onze verdieping drukte terwijl de lift nog stilstond.

‘Wat zeg je daar?’

‘Je hebt me wel gehoord.’

‘Die opmerking kun je beter terugnemen,’ zei Jake. De dreiging in zijn stem was niet te missen.

‘Kom maar op, grote vent. Laat maar eens zien wat je kunt.’

Tucker wachtte al op ons toen Hanna de deur van mijn kamer openmaakte. Hij draaide meteen het verchroomde veiligheidsslot op de deur, ook al wisten we allemaal dat het niet veel zou uithalen als de demonen echt naar binnen wilden.

Ik ging in kleermakerszit op mijn bed zitten en drukte een kussen tegen mijn buik. ‘Wat denk je dat er beneden gebeurt?’

‘U moet zich geen zorgen maken, juffrouw,’ antwoordde Hanna plichtsgetrouw. ‘Meneer Thorn praat ze wel om. Dat lukt hem altijd.’

‘Ik hoop dat je gelijk hebt,’ zei ik. ‘Ik wist niet dat ze zich zo zouden opwinden.’

‘Het zijn demonen, ze reageren altijd overdreven,’ zei Tucker schouderophalend in een poging me op te vrolijken.

Jake bleef naar het scheen wel uren staan discussiëren in de lobby. Uiteindelijk, om even na middernacht, gingen Tucker en Hanna naar bed. Ik begon moe te worden en stond op het punt mijn fluwelen jurk uit te trekken, toen ik Jake op de gang mijn naam hoorde roepen. Het was de eerste keer dat hij aanklopte in plaats van gewoon binnen te komen.

‘Ik ben blij dat je nog wakker bent,’ zei hij zodra ik hem binnenliet. ‘We moeten weg.’

Hij klonk eerder verontschuldigend dan bevelend, en onder zijn arm had hij een opgevouwen kledingstuk. Ik zag een vreemde blik in zijn ogen, en als ik niet beter had geweten, zou ik hebben gezegd dat het angst was. Hij had zelfs niet zo gekeken toen Gabriël hem in vuur had gewikkeld en de aarde had bevolen hem levend op te slokken. Toen had hij in zijn nederlaag alleen maar uitdagend gekeken. Wat kon er zijn gebeurd waardoor hij zo van zijn stuk was gebracht?

‘Waar gaan we naartoe?’

Jake kneep zijn lippen opeen en probeerde zijn toenemende ongerustheid te onderdrukken. ‘Ze eisen een hoorzitting.’

‘Wat? Waarom?’ Ik was weer helemaal wakker.

‘Ik had niet verwacht dat het zo ver zou gaan,’ zei Jake. ‘Ik leg het onderweg wel uit.’

‘Kan ik me eerst omkleden?’

‘Geen tijd.’

Voor het hotel stond Jakes motor op ons te wachten, ronkend alsof hij een heel eigen leven leidde.

‘Waarom die motor?’ vroeg ik.

‘Ik wil niet te veel aandacht trekken,’ antwoordde hij. ‘Hier, trek aan.’ Hij gooide me de bruine cape toe die hij bij zich had.

‘Ik dacht dat je juist aandacht wílde,’ zei ik, terugdenkend aan de vernederende parade van nog maar enkele uren eerder.

‘Deze keer niet.’

‘Waarom zou ik moeten luisteren naar wat jij zegt?’ vroeg ik.

‘Beth.’ Jake zuchtte alsof hij verdriet had. ‘Je mag me haten zo veel je wilt, maar geloof me... vanavond sta ik aan jouw kant.’

Om de een of andere reden geloofde ik hem. Ik trok de cape aan en zette de capuchon op. Jake hielp me op de motor en we jakkerden geluidloos door de tunnels, die zich voor ons uitrolden en uitstrekten, zo ingewikkeld als een spinnenweb. Ik drukte mijn gezicht tegen zijn rug om me te verstoppen voor alle verschrikkingen die zich mogelijk schuilhielden in het donker.

Na korte tijd stopte Jake aan het einde van een smalle steeg abrupt bij wat leek op een vervallen pakhuis. We stapten af en stonden voor de ruïne van een gebouw dat enkele verdiepingen hoog was, ondanks het feit dat het zich ondergronds bevond. De meeste ruiten waren ingegooid door vandalen en dichtgemaakt met karton. De buitenmuren zaten onder de graffiti. Jake aarzelde maar heel even voordat hij naar voren stapte. De uitdrukking op zijn gezicht wees erop dat hij probeerde een plan te bedenken.

‘We zijn er,’ zei hij, en hij keek me voor zijn doen heel serieus aan. ‘Je gaat op audiëntie bij Big Daddy zelf. Er zijn er niet veel, levend of dood, die die eer hebben gehad.’

‘Ho even, wát?’ riep ik. ‘Heb je me naar Lucifer gebracht? Ben je gek geworden? Ik ga daar niet naar binnen!’

‘We hebben geen keus,’ zei Jake ademloos. ‘We zijn ontboden.’

‘Waarom? Gaat dit om die vlinder?’ vroeg ik wanhopig. ‘Ik zal het nooit meer doen, dat beloof ik.’ Het kleine beetje zelfvertrouwen dat ik aan het einde van de parade had teruggevonden, verliet me weer.

‘Jij bent niet degene op wie ze boos zijn,’ zei Jake. ‘Ze hebben zich verzameld om mij te beoordelen en te besluiten wat mijn straf is omdat ik je hierheen heb gehaald.’

‘Nou, mooi,’ snauwde ik. ‘Het wás ook stom van je om me hierheen te halen. Het is je eigen schuld als ze me terugsturen.’

‘Ik hoop dat het zo simpel is,’ mompelde Jake met een verstrooide blik in zijn ogen. ‘Maar dan komen we er gemakkelijk van af.’

‘Wat bedoel je daar nou weer mee?’

‘Niks, laten we naar binnen gaan.’ Jake rechtte zijn rug. ‘We hebben hem al lang genoeg laten wachten. Denk eraan dat je pas wat zegt als je iets wordt gevraagd. Begrepen? Dit is niet het moment om brutaal te gaan doen.’

Jake had die woorden nog maar amper uitgesproken toen een uitsmijter in een zwart pak, zoals ik er vele had gezien bij de ondergrondse clubs, de zware deuren opende. Er klonk een knarsend geluid van metaal op metaal toen hij ons naar binnen wenkte.

‘Kom erin,’ riep een stem die me deed denken aan stroperige, dikke whisky. ‘Ik bijt niet.’

Binnen was het pakhuis ingericht in de sfeer van een provisorische rechtszaal. Zeven donkere, beschaduwde gestalten zaten in een halve cirkel op, zo te zien, op de kop gezette kratten. Sommigen zaten met over elkaar geslagen armen, alsof ze te lang hadden moeten wachten. Ik wist instinctief dat zij de Oorspronkelijken waren, Jakes gelijken. Terwijl ik de gezichten bekeek, zag ik Diego, Nash, Yeats en Asia in het schemerlicht. Ik nam aan dat zij ook waren ontboden, misschien als getuigen.

Toen mijn ogen eenmaal gewend raakten aan het schemerige licht, zag ik dat de man aan het hoofd van de groep een beduidend langere gestalte was. Hij zat op een gammele antieke stoel met een hoge rugleuning. Hij droeg een witlinnen pak met een rode zijden stropdas en zijn voeten waren in witte cowboylaarzen gestoken. Hoewel hij nog met zijn gezicht in de schaduw was, wist ik zeker dat hij de meeslepende spreker was die ik in de directiekamer had gehoord. Hij hield een wandelstok vast met een knop van ivoor, waarmee hij zachtjes op de cementvloer tikte, alsof hij zich nu al verveelde. Toen Jake en ik binnenkwamen, vielen alle gesprekken ogenblikkelijk stil en enkele minuten lang zei niemand iets. Dat gaf me even de gelegenheid om de vervallen ruimte en degenen die binnen waren te bekijken.

Er lagen scherven van de ingegooide ruiten op de vloer en er hingen dikke draden van oude spinnenwebben aan de stoffige machines die er stonden. Het geflapper van vleugels boven ons wees erop dat er vleermuizen tussen de houten dakbalken nestelden. Net als Jake waren de gevallen engelen om me heen toonbeelden van vergane schoonheid. Het geslacht van sommigen viel niet te bepalen, maar ze hadden allemaal dezelfde gebeeldhouwde gelaatstrekken: lippen met de kleur van perziken, een enigszins gebogen neus en een sterke kin. Ik vond dat ze het verlopen, lege aanzien hadden van lieden die hun leven vulden met zinloze bezigheden. Ze waren niet in staat verbazing te voelen, en toch wist ik dat mijn aanwezigheid hen verbaasde. Iets aan de manier waarop ze zaten, en het air van superioriteit dat ze uitstraalden, onderscheidde hen als de Oorspronkelijken. Zij waren wat in deze wereld doorging voor het koninklijk huis. Alleen nu bekeken ze Jake met een koele blik, alsof hij niet langer een van hen was, maar een verstotene die van de kudde was afgedwaald.

Toen het gezicht van de man in het wit in zicht kwam, zag ik dat hij ouder was dan de anderen, verweerder. Zijn huid was getaand en leerachtig en zijn ogen hadden een stralende kleur blauw, maar er lag geen uitdrukking in. Hij was onberispelijk verzorgd en droeg zijn zilvergrijze haar losjes samengebonden met een vergulde haarklem. Zelfs ik moest toegeven dat hij bijzonder knap was. Engelen konden eigenlijk niet verouderen, maar ik vermoedde dat het altijd maar verbreiden van het kwaad zijn tol eiste. Hoewel hij dus wel wat ouder was geworden, was Lucifer nog steeds indrukwekkend, zijn ogen waren scherp en alles aan zijn gezicht was perfect in verhouding. Zijn voorhoofd was breed en in zijn ogen stond zo’n elektrische blik dat de haartjes op mijn armen ervan overeind kwamen. Ik wist dat hij in de Hemel ooit een van de meest vereerde engelen was geweest, verheven zowel in schoonheid als in intelligentie.

Toen hij sprak, galmde zijn stem traag en muzikaal. ‘Ach, hallo daar, engeltje,’ zei hij. ‘Is dit nog eens een familiereünie, of wat?’ Enkele andere Oorspronkelijken giechelden.

‘Vader.’ Jake stapte heel zakelijk naar voren. ‘Dit is allemaal een misverstand. Als u me de kans geeft om het uit te leggen...’

‘O, Arakiël, lieve jongen,’ bromde Lucifer vaderlijk. ‘Je hebt veel uit te leggen.’

Het duurde even voor ik in de gaten had dat hij Jake aansprak bij zijn engelennaam. Zoals altijd schrok ik van de verwijzing naar Jakes vroegere leven. Het was zo vreemd om te denken dat zij allemaal lang geleden, voordat ik zelfs maar bestond, in de Hemel hadden gewoond. Gabriël zou zich dat nog heel goed herinneren, en voor hem zou het helemaal niet voelen alsof er zo veel tijd was verstreken. Ik wist dat hij getuige was geweest van de opstand van de engelen en van hun uiteindelijke verbanning uit het Koninkrijk. Ik kende het kwaad dat ze sindsdien hadden aangericht, maar één woord bleef door mijn hoofd spoken: broeders. En kijk nu eens wat er van ze geworden was. Heel even verdwenen al mijn angst en woede en voelde ik alleen maar een diepe bedroefdheid.

Lucifers stem haalde me terug naar het hier en nu. ‘Je bent dit hof een verklaring schuldig, Arakiël,’ zei hij. ‘Die escapade van je heeft veel onmin onder onze gelederen veroorzaakt. Sommigen vrezen dat het alles kan ondermijnen waarvoor we zo hard hebben gewerkt. We moeten ten koste van alles behouden wat we hebben.’

‘Vader.’ Jake boog zijn hoofd. ‘Ik wil niet respectloos zijn, maar u bent degene die deze opdracht ooit heeft goedgekeurd.’

‘Inderdaad,’ beaamde Lucifer. ‘Ik juichte je stoutmoedigheid toe toen je haar hierheen wilde halen, maar het lijkt erop dat je emoties sindsdien met je op de loop zijn gegaan. Ik vrees dat dit niet langer puur zakelijk voor je is.’ Hij kneep ondeugend zijn ogen tot spleetjes. ‘Ik vermoed eigenlijk dat het dat nooit is geweest.’

‘Pardon, maar ik heb een vraag...’ Ik stapte naar voren, en de gloeiende ogen van de demonen fonkelden toen ze hun blik op me richtten. Ik zette mijn nagels in mijn pols om niet te trillen en ging door. Ik wist dat ik deze situatie nooit de baas zou worden, maar tegelijkertijd had ik antwoorden nodig, en ironisch genoeg had ik het gevoel dat Lucifer de waarheid zou spreken. ‘Ik ben een beetje in de war. Ik begrijp dat u degene was die me hier wilde hebben, maar ik snap niet waarom.’

Lucifers lippen plooiden zich tot een glimlach. ‘Het is waar,’ zei hij. ‘Arakiël heeft je met mijn toestemming naar ons toe gehaald.’

‘Maar ik ben helemaal niet belangrijk. Waarom ik?’

Lucifer trommelde ontspannen met zijn vingers op de knop van zijn wandelstok. ‘Je bent een pion, liefje,’ zei hij. ‘Zoals je weet is de Hemel weer eens begonnen met een van zijn zielige plannetjes om de wereld te redden.’ Lucifer draaide met zijn ogen. ‘Het is allemaal ontzettend saai. Wij maken er een puinhoop van, zij ruimen de boel weer op, enzovoort en zo verder. En we zijn dat allemaal beu, dus daar kom jij om de hoek.’ Zijn lichte ogen keken me loom aan. ‘Ik heb jou gebruikt om een boodschap te sturen.’

‘Wat voor boodschap?’

De duistere Diego stond ineens op en nam het op zich om uitleg te bieden. ‘Dat het spel begonnen is.’

‘Wat betekent dat?’ vroeg ik zwakjes, vechtend tegen de stijgende paniek in mijn borst.

‘Nou, we kunnen het geheim wel verklappen nu je hier toch bent,’ zei Lucifer lijzig. ‘Laten we het erop houden dat het tijd wordt dat deze kleine familievete eens een finale krijgt.’

Jake, die tijdens het hele gesprek nog niets had gezegd, koos dit moment om te spreken. ‘Een engel tegen zijn of haar wil naar de Hel slepen, is een teken,’ zei hij. ‘Het geeft het begin van de oorlog aan.’

‘Komt er oorlog?’

‘Die zat er hoe dan ook aan te komen,’ antwoordde Lucifer, ‘al sinds het moment dat ik eruit ben geschopt door die opgeblazen eikel van een broer me.’

‘We wachten al heel lang,’ voegde Diego er met zijn afgemeten Spaanse accent aan toe. ‘Om ze te laten zien wie de baas is, ze te laten weten hoe kwetsbaar hun geliefde planeetje eigenlijk is.’

Ik slikte moeizaam en schudde mijn hoofd. ‘Nee,’ zei ik. ‘Dat is niet waar.’

‘O, jawel,’ zei Nash, enthousiast geworden door de wending die de hoorzitting had genomen. ‘We hebben het over het laatste hoofdstuk, het eindgevecht tussen jouw papa en de onze.’

‘Geloof het maar, engeltje,’ voegde Lucifer eraan toe. ‘We hebben een enkeltje naar het Armageddon te pakken. En wat een show zal dat worden.’

Ik stond als aan de grond genageld en durfde amper adem te halen. Een klein deel van me hoopte dat de demonen zo meteen in lachen zouden uitbarsten en zouden onthullen dat ik in een gemene grap was getrapt. Maar diep vanbinnen wist ik dat het geen grap was. Ze meenden het heel serieus, en de wereld was in groot gevaar. Ik kon mijn oren niet geloven. Ze dachten dat mijn ontvoering zou werken als katalysator, het laatste duwtje dat de engelen nodig hadden. Zou dat echt lukken? De Hel had een tik uitgedeeld, en de Hemel had nu geen andere keus dan terug te slaan? Lucifer had mijn ontvoering goedgekeurd als aanval op mijn Vader en om het vuur op te stoken voor een laatste confrontatie, die bloediger zou worden dan ooit. Hij wist dat hij te ver ging, maar daar ging het juist om. Hij gooide de handschoen neer en wachtte tot de Hemel de uitdaging zou aannemen. Hij zette de deuren wagenwijd open voor de oorlog.

De hoorzitting leek helemaal op een zijspoor beland. Jake bracht het onderwerp terug naar wat hij het voornaamste vond.

‘Dus u laat ons met rust?’ vroeg hij. ‘Vader, de engel heeft haar doel gediend en vormt geen bedreiging. Ik verzoek u haar aan mij toe te vertrouwen.’

‘O, gut,’ zei Lucifer met een overdreven zucht. ‘Ik vrees dat ik dat niet kan doen.’ Hij tilde zijn wandelstok op en wees ermee naar mij. ‘Niet na het showtje dat juffrouw Church gisteren voor ons opvoerde.’

‘Ze is van mij!’ Jakes stem klonk veel te vechtlustig in het enorme pakhuis. Ik was geen strateeg, maar zelfs ik kon zien dat hij terrein verloor. Hij moest zijn emoties in bedwang houden als hij hier iets wilde bereiken.

Lucifer rechtte zijn rug en Jake boog nederig zijn hoofd en betoonde spijt voor zijn uitbarsting.

‘Toen ik jou de leiding gaf, was ik me er niet van bewust dat je emotioneel had geïnvesteerd in het project.’ Lucifer sprak die woorden uit alsof ze een vieze smaak in zijn mond achterlieten.

‘Dat... heb ik ook niet,’ zei Jake. ‘Ik wist dat ze een aanwinst zou zijn en wilde alleen onze veroveringen maar uitbreiden...’

‘Lieg niet, jongen!’ brulde Lucifer zo onverwachts dat alle aanwezigen ervan schrokken. ‘Je verlangt al van het begin af aan naar haar. Ik had je dit nooit toevertrouwd als ik had geweten hoe bezeten je van haar was.’

Jake keek op en ontmoette de blik van zijn vader. Zijn kaakspieren trilden nu. ‘Dat is wat u me zelf hebt geleerd: pakken wat ik hebben wil.’

Lucifer grinnikte hol en zijn toon verzachtte. ‘Wíllen is iets anders dan smachten,’ zei hij. ‘Je wílde die jongen met zijn lamme been en die meid uit Buchenwald. Maar Bethany... je smacht naar haar en je band met haar verzwakt je, put je uit. Het verontrust me om een van mijn sterksten zo te zien wankelen.’

‘Ik zal het goedmaken, vader,’ zei Jake.

‘Dat zul je inderdaad,’ antwoordde Lucifer. ‘Daar zal ik persoonlijk voor zorgen.’

‘Wat kan ik doen?’ Jake boog zijn hoofd.

Lucifer klakte zachtjes met zijn tong. ‘Je bent mijn kind, een van mijn best presterende kinderen. Maak je geen zorgen.’ Hij glimlachte meegaand. ‘Pappie zal alles rechtzetten.’

‘Hij is geen kind van u,’ mengde ik me erin voordat ik mezelf kon tegenhouden. Mijn mond leek het besluit onafhankelijk van mij te hebben genomen en bleef bewegen, ook al wist ik maar al te goed dat ik beter kon zwijgen. ‘U herinnert zich vast nog wel dat míjn Vader hem heeft geschapen... en ú trouwens ook.’

Jake draaide zich abrupt om en wierp me een vernietigende blik toe.

Lucifer hield alleen zijn hoofd schuin en keek me enigszins geamuseerd aan. ‘Kijk om je heen, engeltje,’ zei hij. ‘De wereld is een puinhoop en jij bent in de Hel. Waar is je vader nu? Waarom komt hij je niet redden? Of het kan hem niet schelen, of hij is niet zo machtig als jij schijnt te denken.’

‘Hij had de macht om u uit de Hemel te verbannen,’ zei ik moedig.

‘En waarom denk je dat hij dat deed?’ Lucifer glimlachte stralend. ‘Waarom denk je dat hij deze ondergrondse kooi heeft gebouwd om me in op te sluiten? Omdat hij bang was. Iets wat ongevaarlijk is hoef je niet op te sluiten.’

‘Als u zo gevaarlijk bent, waarom ontsnapt u dan niet?’ daagde ik hem uit.

‘Kan niet.’ Lucifer haalde zijn schouders op en gebaarde om zich heen. ‘Maar ik kan wel een leger op de been brengen en dat er in mijn plaats op uit sturen. Dat noemen ze een achterdeurtje, liefje.’ Hij richtte zijn aandacht weer op Jake. ‘Ik geef toe dat ik wel snap wat je in haar ziet. Ze is een pittig ding, hè?’

‘Het spijt me, vader,’ smeekte Jake. ‘Ze weet niet wat ze zegt. Wees niet beledigd.’

‘Ik ben niet beledigd,’ zei Lucifer, ‘maar ik vrees dat je haar niet kunt houden.’

Jakes ogen vulden zich met schrik, ondanks zijn pogingen om beheerst over te komen.

‘Is het waar wat je broeders me vertellen... heeft ze leven opgeroepen?’ vroeg Lucifer.

‘Ja, maar het ging per ongeluk. Het zal niet nog eens gebeuren, daar zal ik voor zorgen,’ drong Jake aan.

‘Je snapt me niet, jongen. Haar aanwezigheid heeft hoop gewekt. Als je hoop de Hel binnenbrengt, dan gaat alles waarvoor we hebben gewerkt in rook op.’

‘Ik zal haar achter slot en grendel houden. Ik zal alles doen wat nodig is. U hebt mijn woord.’

‘Ik voel de rechtschapenheid in golven van haar af slaan. Het is misselijkmakend. Ligt het alleen aan mij, of voelen jullie het ook? Ze heeft onze wereld al besmet met haar mededogen en die sneue houding van naastenliefde. Haar aanwezigheid hier is een verstoring.’

‘Maar, vader, denk aan de voordelen,’ smeekte Jake.

Lucifer keek Jake smalend aan. Ik zag dat hij op het punt stond een einde te maken aan de discussie. ‘Ik heb je toestemming gegeven om haar hierheen te halen, maar ik heb nooit gezegd dat ze mocht blijven.’

‘U kunt haar niet van me afpakken!’ Jake klonk als een verwend kind en begon zelfs te stampvoeten.

Lucifer boog zich naar voren en zette zijn ellebogen op zijn knieën. ‘Er is niets wat ik niet kan als ik het wil,’ antwoordde hij. ‘Je bent hier aan mijn genade overgeleverd, en dat kun je maar beter niet vergeten. Ik zou je hierom je krachten kunnen afnemen. Gelukkig voor jou zie ik mijn zonen liever niet in de goot.’ Hij zuchtte overdreven. ‘Het is mijn vaderinstinct, daar kan ik niks aan doen.’

‘Dus u wilt haar terugsturen?’ Jake klonk verpletterd.

‘Terugsturen?’ Lucifer trok zijn wenkbrauw op. ‘Dit is geen sprookje, jongen. Zo werken we hier niet, en dat zou jij toch moeten weten.’ Hij schudde wanhopig zijn hoofd. ‘Kijk toch eens wat ze al met je heeft gedaan.’

Jake wendde zich naar mij, met ogen die wild stonden van paniek. ‘Doe iets,’ fluisterde hij me onhoorbaar toe.

Ik stond daar maar, verdoofd van verwarring en een steeds grotere angst. Eerst zei hij dat ik mijn mond moest houden, en nu wilde hij dat ik reageerde. Wat dacht hij dat ik zou kunnen bereiken?

Lucifer stond met een vloeiende beweging op. ‘Het spijt me, Arakiël, maar dat plan van jou is heel slecht uitgevoerd. Vanaf het moment dat ze afdaalde in Hades wist je dat dit zou gebeuren. Bemin nooit iets wat je toch niet kunt houden. Je engel was van het begin af aan ten dode opgeschreven.’

Ineens kreeg ik een idee. ‘Dat zal niet lukken,’ stamelde ik. ‘Ik kan niet sterven. Dat zijn de regels. Als u me doodt, stuurt u me alleen maar terug naar de Hemel.’

‘Nee, liefje.’ Lucifer schudde zijn hoofd. ‘Je dood op aarde zou je terugsturen naar de Hemel. Hier gelden heel andere regels. Het hellevuur is sterk genoeg om een engel voorgoed te vernietigen.’

‘Stel nou dat ze belooft zich te bekeren?’ vroeg Jake wanhopig. ‘Stel dat ze een van ons wordt?’

‘Zeer onwaarschijnlijk,’ zei Lucifer loom, kijkend naar zijn gemanicuurde nagels. Het was duidelijk dat hij deze hele discussie beu was. ‘Ze is met handen en voeten gebonden aan het Engelenteam, dat zie ik zo.’

‘Bied haar in ieder geval de kans.’

Lucifer zuchtte diep. ‘Lieve Bethany, zou je willen overwegen de Hemel af te zweren en je krachten in te zetten ten dienste van ons?’

‘Nee,’ zei ik. ‘Duizend keer nee.’

‘Tevreden?’ vroeg Lucifer aan Jake.

‘Vader.’ Een van de Oorspronkelijken, die ik niet herkende, stapte naar voren. Het was een vrouw met glanzend, krullend ravenzwart haar tot aan haar middel, robijnrode lippen en stralende lichtbruine ogen. Ze had een gezicht als van een porseleinen pop en haar huid zag zo bleek dat het leek alsof ze nog nooit de zon had gezien. Misschien was dat ook wel zo, dacht ik verstrooid. Ik vroeg me af waarom ik niet vervuld was van paniek, waarom ik niet huilde of om genade smeekte. Ik had het gevoel dat de tijd stilstond, dat de seconden voorbijkropen, en mijn emoties leken te zijn uitgeschakeld alsof iemand de stekker eruit had getrokken. De vrouwelijke demon vervolgde: ‘Ik denk dat we haar kunnen gebruiken om een voorbeeld te stellen.’

‘Hoe dan, mijn mooie Sorath?’ vroeg Lucifer.

‘Als we haar invloed ongedaan willen maken en het machtsevenwicht willen herstellen, moeten we het volk laten zien dat we het menen.’ Sorath draaide haar ranke hals om mij in de ogen te kijken. ‘We moeten haar in het openbaar straffen.’

Lucifer tikte met een peinzende blik tegen zijn kin. ‘Interessant idee. Wat stel je voor?’ Hij glimlachte naar de zeven demonen als een geduldige vader. ‘Ik zal jullie de methode laten bepalen.’

Ik keek in zwijgende wanhoop toe terwijl de Oorspronkelijken uit hun stoel kwamen en zich als een zwerm gieren bij elkaar schaarden. Ze overlegden op gedempte toon. Diego en Nash wierpen sluwe blikken in mijn richting en Asia keek tevredener dan een kat die op een schoteltje room is gestuit. Lucifer wachtte geduldig af, terwijl Jake ijsbeerde en iets leek te willen zeggen. Hij bleef zijn mond steeds open- en dichtdoen, maar het perfecte argument wilde hem kennelijk niet te binnen schieten.

Uiteindelijk stapte Sorath uit de kring. ‘We hebben besloten,’ zei ze met een tevreden grijns.

‘En jullie zijn het allemaal eens?’ Lucifer klonk bijna teleurgesteld. ‘Geen behoefte aan een verhit debat?’

‘Nee, vader,’ zei ze.

‘Nou, maak het vonnis dan maar bekend!’

Sorath draaide zich naar mij om, en de anderen slopen naar voren en gingen naast haar staan. Haar ogen glinsterden als messen en haar lippen vertrokken tot een vreugdevolle glimlach. ‘Verbrand haar,’ snorde ze.

Lucifer klapte goedkeurend in zijn handen.

Achter me hoorde ik Jake smartelijk kreunen.

22

Wake

Ik bleef hulpeloos staan terwijl de demonen achter elkaar aan het pakhuis verlieten. Nu er over mijn lot was beslist, keurden ze me geen blik meer waardig. Alleen Asia hield even in om me een spottend kushandje toe te werpen terwijl ze langszeilde.

‘Arakiël, bij zonsopgang lever je je engel aan ons uit,’ riep Lucifer nonchalant achterom. ‘Je hebt nog wat er van deze nacht over is om afscheid te nemen. Dat is gul van me, dat moet je toegeven.’

Ik wist dat de immense betekenis van wat er zojuist was gebeurd niet tot me doordrong, zo kalm was ik. Jake zei iets geruststellends tegen me, maar ik hoorde het amper.

‘Je bent in shock,’ zei hij, terwijl hij me naar de stoel begeleidde waar Lucifer had gezeten. ‘Ga hier even zitten. Ik ga achter mijn vader aan om te proberen hem die waanzin uit het hoofd te praten.’

Ik wist dat Jake zijn tijd verdeed. De beslissing was onomkeerbaar, en Jake kon niets zeggen om er iets aan te veranderen. Ik wilde geen tijd verspillen met smeken of onderhandelen. Ik had maar één gedachte in mijn hoofd. Als Lucifer gelijk had (en ik had geen reden om aan zijn woorden te twijfelen), had ik nog maar een paar uur, en ik was niet van plan die met Jake door te brengen. Door zijn egoïsme was ik nou juist in deze toestand beland. Ik moest nog een laatste keer terug naar Venus Cove om afscheid te nemen van Xavier en mijn familie. Ik wist dat als ik Xavier nog één keer kon zien, alles wat er de volgende dag met me zou gebeuren een stuk gemakkelijker te verdragen zou zijn. Maar ik ging niet alleen terug voor mezelf. Op de een of andere manier moest ik Xavier laten weten dat het goed was als hij doorging met zijn leven, moest ik hem mijn zegen geven om verder te gaan. Ik zou hem beslist niet vertellen wat mij te wachten stond. Zo veel pijn zou ik hem nooit willen doen. Xavier moest aanvaarden dat ik niet meer terugkwam en ophouden met zoeken naar antwoorden. Uit mijn tijd in het Koninkrijk wist ik dat mensen nooit echt over het verlies van een dierbare heen kwamen, maar hun leven ging door en bood hun op den duur nieuwe vreugde die dat verlies enigszins goedmaakte.

Ik wist niet hoe lang Jake zou wegblijven, maar ik vermoedde dat zijn onderhandelingen met Lucifer wel een tijdje zouden duren. Ik had nog nooit geprobeerd mezelf te projecteren vanaf een andere plek dan mijn eigen kamer, maar het ging gemakkelijker dan ik had verwacht, want deze keer kon het me niet schelen als iemand me zou betrappen.

Ik vond Xavier in zijn kamer, zittend op de rand van zijn bed. Hij oogde verstrooid en een beetje verfomfaaid door slaapgebrek. Er lag een half ingepakte sporttas open naast hem. Zijn blik was gericht op de veer die op zijn nachtkastje lag. Het was de veer die hij op de stoel van zijn auto had gevonden na onze eerste date. Hij pakte hem op, streek er zachtjes met zijn vingertoppen over en snoof de regenachtige geur ervan op. Ik keek toe terwijl hij de veer tussen een gestreken overhemd in de sporttas legde. Toen bedacht hij zich en legde hem weer terug op de leren bijbel op zijn nachtkastje. Ik knielde voor hem neer en zag hem huiveren, alsof hij een tochtvlaag had gevoeld. Er verscheen kippenvel op zijn armen, maar hij bleef heel stil zitten.

‘Xavier?’ Ik wist dat hij me niet kon horen, maar op zijn gezicht verscheen een uitdrukking van concentratie. Voelde hij mijn aanwezigheid? Voelde hij ook hoe slecht de zaken ervoor stonden?

Hij boog zich naar voren alsof hij een geluidje probeerde op te pikken. Ik overwoog contact met hem te maken zoals ik die dag op het strand had gedaan, maar op de een of andere manier voelde dat nu niet goed. En ik wist niet zeker of ik het wel zou kunnen in mijn huidige gemoedstoestand.

‘Hoi, mop,’ begon ik aarzelend. ‘Ik ben hier om afscheid te nemen. Er is iets gebeurd, en ik ben er vrij zeker van dat het betekent dat ik niet meer bij je op bezoek zal kunnen komen. Ik wilde dus nog een laatste keer bij je komen om te zeggen dat je je geen zorgen meer om me moet maken. Je ziet er zo moe uit. Ga niet naar Tennessee; dat heeft nu geen zin meer. Probeer te vergeten dat je me ooit hebt gekend. Ik wil dat je een schitterend leven krijgt. Je moet je nu richten op de toekomst en het verleden laten rusten. Ik had geen seconde willen missen van de tijd die we samen hebben gehad, maar...’

‘Beth,’ zei Xavier ineens, waarmee hij mijn gedachtegang onderbrak. ‘Ik weet dat je er bent. Ik voel je. Wat probeer je me te vertellen?’ Hij wachtte even en voegde er toen aan toe: ‘Kun je me een teken geven, zoals de vorige keer?’

Hij keek zo hoopvol dat ik een idee kreeg. Ik kon Xavier precies vertellen wat ik hem wilde laten weten, en ik had er niet eens woorden voor nodig. Het was schemerig in zijn kamer. Ik richtte mijn energie op de gordijnen om ze open te doen en zag Xavier met zijn ogen knipperen toen het licht de kamer binnenstroomde.

‘Goeie, Beth,’ zei hij.

Ik zweefde dichter naar het raam toe en blies ertegen, zodat een deel van het glas besloeg. Toen stak ik een spookachtige vinger uit en tekende een hartje op de ruit. Daarin schreef ik alleen: X + B.

Xavier glimlachte om mijn tekening. ‘Ik hou ook van jou,’ zei hij. ‘Voor altijd.’

Mijn tranen lieten zich niet meer tegenhouden en stroomden over mijn wangen. Wist ik maar dat ik hem in een volgend leven weer zou zien, misschien kon ik het dan verdragen. Maar ik ging niet terug naar de Hemel. Ik wist niet waar ik naartoe ging. Het enige wat ik wist, was dat me een eeuwigheid van niets wachtte.

‘Je moet niet meer van me houden,’ zei ik tussen de snikken door. Mijn hele lichaam deed pijn van het verdriet omdat ik hem moest opgeven. ‘Je moet doorgaan met je leven. Als er nog een weg terug is na de dood, dan beloof ik je dat ik hem zal vinden. Maar alleen om bij je te komen kijken, naar het prachtige leven dat je dan hebt.’

‘Dáár ben je!’ Ik schrok van die stem, maar het was Molly maar die binnen kwam vallen. ‘Gabriël en Ivy staan buiten te wachten. Ze willen vertrekken. Waar blijf je nou?’

Xavier sloot beschermend de gordijnen over mijn tekening. ‘Ik kom eraan,’ zei hij. ‘Nog één minuutje.’

Molly maakte geen aanstalten om weg te gaan. ‘Kunnen we nog even praten voordat we gaan? Ik heb een beetje advies nodig.’

Xavier draaide zijn gezicht naar het raam, waar ik nog steeds stond. Ik wist dat hij niet wilde dat ik wegging. ‘Ik heb het nogal druk, Molly. Kan het niet wachten?’

‘Nogal druk met voor je uit staren? Nee, het kan niet wachten. Mijn hele leven stort in, en jij bent de enige met wie ik kan praten.’

‘Ik dacht dat we ruzie hadden.’

‘Vergeet dat even,’ snauwde Molly. ‘Ik heb advies nodig, en niemand anders zal het begrijpen.’

‘Dit gaat zeker over Gabriël?’

Ik zag ineens dat Molly’s gezicht de sporen van tranen droeg. Zij had ook gehuild. Haar mondhoeken trilden en haar schouders beefden nu Xavier over mijn broer was begonnen.

Praat met haar, Xavier, dacht ik. Molly heeft je nodig en ze is je vriendin. Je zult vrienden om je heen nodig hebben.

Ik wist niet of Xavier mijn stille boodschap had ontvangen, of dat het hem iets deed om Molly in tranen te zien, maar hij ging zitten en klopte naast zich op het bed. ‘Kom dan maar,’ zei hij. ‘Zeg wat er is, maar doe het snel, want we hebben niet veel tijd.’

‘Ik weet niet wat ik moet doen. Ik weet dat dat gedoe met Gabriël niet goed voor me is, maar ik kan het maar niet loslaten.’

‘Waarom niet?’

‘Ik weet gewoon hoe geweldig we samen zouden kunnen zijn. Ik begrijp alleen niet waarom hij dat niet inziet.’

‘Dus je voelt je nog steeds hetzelfde?’ vroeg Xavier. ‘Ook al weet je dat hij geen mens is?’

‘Ik heb altijd geweten dat hij bijzonder was.’ Molly zuchtte. ‘En nu weet ik waarom. Hij is anders dan alle andere jongens die ik ken, omdat hij niet zomaar een jongen is... hij is verdorie een aartsengel.’

‘Molly, er zitten zo veel jongens achter je aan dat je ze bijna met een stok van je af moet slaan.’

‘Ja, maar zij zijn hem niet. Ik wil niemand anders, en hij wil mij niet. Soms denk ik dat hij iets voor me voelt, maar dan schakelt hij het gewoon weer uit.’

‘Jij zult moeten leren hetzelfde te doen. Ik weet dat het niet meevalt, maar je moet voor jezelf zorgen. Denk aan wat je op de lange termijn wilt. Als Gabe geen deel wil uitmaken van je leven, dan betekent dat nog niet dat je leven voorbij is.’

‘Hoe moet ik ooit iemand vervangen die zo perfect is? Niemand zal ooit aan hem kunnen tippen, en dat betekent dat mijn leven wel zo ongeveer voorbij is op mijn zeventiende. Ik zal eindigen zoals mevrouw Kratz op school, als een verschrompelde ouwe pruim die romannetjes leest en toezicht houdt tijdens het studie-uur.’

‘Ik denk echt niet dat je zult eindigen als Kratz. Je hebt een universitaire graad nodig voor haar baan.’

‘Jouw adviezen zijn waardeloos!’ Molly’s gezicht klaarde op en ze begon keihard te lachen. Maar toen werd ze ineens weer serieus. ‘Denk je dat we Beth zullen vinden?’

‘Ja.’ Xavier knipperde niet eens met zijn ogen.

‘Hoe weet je dat zo zeker?’

‘Omdat ik niet zal rusten voordat we haar hebben gevonden, daarom. Gaan we nu nog naar Tennessee of hoe zit het?’

Voordat hij Molly de deur uit volgde, liep Xavier naar het raam en legde zijn hand over het hart met onze initialen erin. ‘Ik kom eraan, Beth,’ mompelde hij. ‘Ik weet dat je je nu heel eenzaam voelt, maar ik wil dat je sterk bent, voor ons allebei. Vergeet niet wie je bent, waarvoor je geschapen bent. Niemand kan je dat afnemen, waar je ook zit. Ik voel je aanwezigheid altijd bij me, dus geef het nu niet op. Ik ben niet van plan hier te blijven zonder jou. Zelfs de Hemel heeft ons niet kunnen scheiden, dus de Hel heeft al helemaal geen schijn van kans. Hou vol. Ik zie je snel weer.’

Toen Jake terugkeerde, wist ik dat mijn laatste hoop om nog aan de dood te ontkomen was vervlogen. Ik keek naar zijn gezicht toen hij tegen de deurpost leunde en zag dat het witter was dan perkament. Hij drukte gefrustreerd zijn handen tegen zijn hoofd. Ik wachtte tot ik iets zou voelen, woede, angst of zelfs wanhoop, maar er kwam niets. Misschien kwam het doordat de gedachte niet te bestaan nog niet tot me door wilde dringen. Een deel van me dacht niet eens dat het mogelijk was. Ik had altijd bestaan, was het niet als mens op de massieve aarde, dan was het als geestelijke kracht in de Hemel. Ik bestond nu nog steeds, ook al wist ik niet meer hoe ik mezelf moest omschrijven.

Ik kon me niet voorstellen dat ik niet langer in staat zou zijn om te denken, te voelen of naar mijn familie te verlangen. Was het echt mogelijk dat ik morgenochtend voor altijd zou verdwijnen, niet alleen verloren voor mijn naasten, maar ook voor mezelf? Waar zou ik naartoe gaan? Ik kon niet terug naar de aarde, ik mocht niet terug naar de Hemel en ik werd niet toegelaten tot de Hel. Ik zou gewoon ophouden te bestaan, alsof ik nooit had geleefd.

Met een beweging zo snel als een aanstormende tijger was Jake bij me. ‘Ik neem aan dat het niet genoeg is om te zeggen dat het me spijt,’ zei hij, terwijl hij me aankeek met oprecht verdriet in zijn koolzwarte ogen. Ik moest hem nageven dat hij me echt niet scheen te willen verliezen.

‘Ik had er ook een aandeel in,’ reageerde ik verdoofd. ‘Ik heb mijn krachten op de verkeerde plek gebruikt.’

‘Ik had moeten weten dat je zo zou reageren, ik had je moeten waarschuwen!’ Jake sloeg zo hard met zijn vuist tegen een houten paal dat er een wolk van stof en houtsplinters op ons neerdaalde. Hij veegde de troep uit mijn haar en ik deinsde niet eens achteruit, want ik was op dat moment niet in staat om waar dan ook op te reageren. Ik kon me niet bewegen, alsof ik was vergeten hoe dat moest.

‘We hebben allebei een vergissing begaan,’ zei ik met een gespannen glimlachje. ‘Beginnersfout, hè?’

Een auto bracht me terug naar Hotel Ambrosia, terwijl Jake voor ons uit racete op zijn motor. Hij reed roekeloos en vloog een paar keer bijna uit de bocht. Ik stelde me voor dat hij tijdens het rijden nieuwe ideeën door zijn hoofd liet gaan, opgesloten in zijn eigen wereldje van plannen smeden. Ik protesteerde niet toen hij me naar mijn suite vergezelde. Dit was dan misschien allemaal zijn schuld, maar ik wilde in mijn laatste uren niet alleen zijn.

Hanna wachtte op me met mijn avondeten. Voor één keer duwde ik het niet weg en zei ik haar niet dat ze het maar moest laten staan voor later. Voor het eerst in Hades keek ik eens goed naar het eten dat me was voorgezet: dunne plakken roggebrood, geitenkaas, gerookte zalm die in golfjes langs de rand van het bord was gelegd, glanzende olijven en robijnrode wijn die naar pruimen smaakte. Ik at langzaam, zorgde ervoor dat ik elke hap proefde. Het eten bracht herinneringen aan mijn tijd op aarde bij me naar boven. Het was iets wat ik nooit meer zou meemaken, en ik wilde het moment zo lang mogelijk laten duren.

Hanna had me nog nooit met zo veel aandacht zien eten of me zonder te klagen Jakes gezelschap zien verduren. Ze keek naar me met een van verdriet vertrokken gezicht. Ze kon me nu met geen mogelijkheid helpen, en dat wist ze.

‘Alles komt wel in orde, juffrouw,’ zei ze uiteindelijk. ‘Misschien is morgenochtend alles veranderd.’

‘Ja,’ mompelde ik afwezig. ‘Morgen is vast alles beter.’

Hanna zette een paar aarzelende stappen naar me toe, zich ervan bewust dat Jake al haar bewegingen gadesloeg. ‘Is er nog iets wat ik voor u kan doen?’

‘Ga maar slapen, Hanna. Maak je geen zorgen om mij.’

‘Maar...’

‘Je hebt haar gehoord,’ zei Jake op zijn meest verkillende toon. ‘Ruim die rommel op en laat ons met rust.’

Hanna knikte onderdanig en ruimde snel de borden op, waarbij ze nog een laatste keer smartelijk over haar schouder naar me keek.

‘Welterusten, Hanna,’ riep ik haar zachtjes na toen ze de deur uit glipte. ‘Dank je wel... voor alles.’

Toen ze weg was, waste ik mijn gezicht en poetste mijn tanden. Ik deed alles met overdreven veel aandacht. Alles voelde nu anders. Ik was me ontzettend bewust van het warme water dat in stroompjes over mijn lichaam liep, het gevoel van de schone katoenen handdoek op mijn huid. Alle bewegingen voelden nieuw, alsof ik ze voor het eerst ervoer. Ik bedacht dat ik dan misschien in de Hel was, maar dat ik nog leefde. Ik was nog steeds een levend, ademend, pratend persoon. Dat zou alleen niet lang meer duren.

Ik stapte de badkamer uit en zag Jake onderuitgezakt op de bank zitten, voor zich uit starend met zijn kin in zijn hand. De zwarte pandjesjas had hij op de vloer gesmeten, samen met de witte vlinderstrik. Hij had zijn hemdsmouwen opgestroopt tot aan zijn ellebogen, alsof hij zich voorbereidde op een inspannende klus. Het rook in de kamer naar sigaretten. Jake had zichzelf een groot glas whisky ingeschonken, en dat leek hem wat te hebben bedaard. Hij stak de fles omhoog om te vragen of ik ook wat wilde, maar ik schudde mijn hoofd. Ik wilde mijn gedachten niet laten vertroebelen door alcohol. Ik liep om hem heen, legde de kussens van de bank recht, leegde de asbak en schikte alles wat op mijn kaptafel stond opnieuw. Uiteindelijk wist ik niets meer om mezelf af te leiden en kon ik niets anders doen dan in het enorme bed klimmen, in een hoekje kruipen en wachten tot het ochtend werd.

Het was duidelijk dat we geen van beiden zouden slapen. Jake probeerde niet met me te praten; hij leek wel een standbeeld, in zijn eigen wereld. Ik sloeg mijn armen om mijn knieën en wachtte geduldig totdat de doodsangst die ik verwachtte me eindelijk als een vloedgolf zou overspoelen. Maar hij wilde maar niet komen. Ik had geen idee hoe laat het was. Er stond een digitale klok bij de telefoon, maar ik probeerde er niet op te kijken. Eén keer kon ik mezelf er niet van weerhouden, en toen zag ik dat het kwart voor vier ’s nachts was. De tijd leek zich eindeloos uit te strekken, want toen ik weer keek, was het nog maar een paar minuten later. Jake en ik bleven in onze eigen gedachten verzonken.

Ik hoopte dat mijn laatste gedachten voordat ik mijn bewustzijn verloor aan Xavier zouden zijn. Ik probeerde me een sprookjeseinde voor hem in te beelden, met een liefhebbende vrouw en vijf kinderen. Phantom zou bij hen wonen en het huis zou zijn gevuld met muziek en gelach. Op zondag zou hij het plaatselijke honkbalteam coachen. Xavier zou af en toe aan me denken, meestal als hij alleen was. Maar hij zou aan me denken als aan een oude herinnering, als zijn liefje van de middelbare school, degene die een litteken had achtergelaten op zijn hart, maar die nooit voorbestemd was om deel uit te maken van zijn toekomst.

‘Je denkt aan hem, hè?’ Jakes stem stak als een mes door mijn mijmeringen heen. ‘Ik kan het je niet kwalijk nemen. Hij zou nooit zoiets stoms hebben gedaan, hij beschermde je tenminste nog. Je zult me nu nog wel meer haten dan ooit tevoren.’

‘Ik wil mijn laatste uren niet boos doorbrengen, Jake,’ zei ik. ‘Wat gebeurd is, is gebeurd. Het heeft nu geen zin meer om jou de schuld te geven.’

‘Ik beloof dat ik dit recht zal zetten, Bethany,’ zei hij fel. ‘Ik laat je niets overkomen.’ Zijn weigering om de werkelijkheid onder ogen te zien begon irritant te worden.

‘Luister, ik weet dat je gewend bent om te bepalen wat er gebeurt en zo,’ zei ik, ‘maar zelfs jij kunt hier niets aan veranderen.’

‘We zouden kunnen vluchten,’ mompelde Jake, snel pratend terwijl zijn geest wanhopig naar oplossingen zocht. ‘Maar alle uitgangen hier worden bewaakt. Zelfs als we de bewakers te slim af zouden zijn, dan nog zouden we niet ver komen. Misschien kan ik iemand omkopen om ons de Woestenij in te laten...’

Ik luisterde niet echt. Ik wilde zijn vergezochte ideeën niet horen en wenste dat hij gewoon een poosje zijn mond hield.

‘We hebben nog tijd voordat het dag wordt,’ vervolgde Jake, die nu voornamelijk tegen zichzelf praatte. ‘Ik bedenk wel iets.’

23

Bloedsport

Ik was er nog niet klaar voor toen het ochtend werd in Hades, net zomin als Jake. Ineens schalden er stemmen door de stilte op de gang, waardoor we allebei opschrokken uit onze tranceachtige toestand. Tot mijn verbazing merkte ik dat ik de hele nacht geen oog had dichtgedaan. Ik zat nog steeds stram onder het dekbed, met mijn knieën opgetrokken tegen mijn kin.

Jake sprong op van de bank en loerde met een giftige blik naar de deur. ‘Ze zijn er,’ kondigde hij met een stem vol verdoemenis aan.

Toen de deur openging, zagen we een gezelschap dat bestond uit onder anderen Diego, Asia en enkele andere demonen die ik vaag herkende. Niet minder dan vier enorme lijfwachten vergezelden hen.

‘Weten jullie zeker dat jullie genoeg versterking hebben?’ grauwde Jake, terwijl zijn donkere ogen fonkelden van woede.

‘Big Daddy verwachtte dat je misschien moeilijk zou gaan doen.’ Diego grijnsde scheef naar hem en knikte in mijn richting. ‘Neem haar mee.’

De tankachtige bewakers stormden de kamer in en even later sloten hun enorme handen zich om mijn onderarmen en sleurden ze me het bed uit met een gemak alsof ik een lappenpop was. Ik was nog in mijn nachtjapon en op blote voeten. Ik struikelde toen ze hardhandig mijn polsen aan elkaar vastbonden met een stuk touw en me daaraan zonder plichtplegingen de kamer door sleepten.

‘Doe niet zo ruw met haar!’ Jake zette een stap naar me toe, maar de andere demonen sprongen naar voren en omsingelden hem. Het was onthutsend om te zien hoe snel zijn broers en zussen zich tegen hem keerden. In de chaos verdween hij uit het zicht, en het enige wat ik hoorde was een hoop woest gegrauw en geblaas. De angst begon nu in me op te wellen en ik kon niet voorkomen dat ik trilde.

‘Beth!’ Ik hoorde Jake naar me roepen, met een stem vol wanhoop. ‘Beth, ik laat ze hier niet mee doorgaan!’ Maar ik geloofde hem niet, en ik kon horen dat hij het zelf ook niet geloofde. Alle overtuiging was uit zijn stem verdwenen.

De bewakers trokken me ruw door de gang en verder naar de lobby. De anderen volgden, nonchalant met elkaar kletsend. Toen ik Asia’s blik ving, knipoogde ze naar me.

In de lobby zag ik Tucker, zijn gezicht een masker van ongerustheid. De geplaagde blik in zijn ogen wees erop dat hij het nieuws ook had gehoord. Ik probeerde niet naar hem te kijken toen we langsliepen, want ik wilde niet dat hij zich nog rotter zou gaan voelen.

‘Beth!’ riep hij toen de stoet hem passeerde. Hij sprong naar voren en probeerde zich door de drukte van demonen heen te worstelen om bij me te komen. Nash knipte met zijn vingers, en met een misselijkmakend gekraak zakte Tuck door zijn benen. Hij slaakte een kreet en ik hoorde het scherpe gekraak van brekende botten toen hij op de grond zakte. Ik strekte mijn nek om achterom te kijken terwijl ik door de glazen draaideur werd geduwd.

‘Het geeft niet, Tuck,’ riep ik. ‘Het komt wel goed!’ Ik loerde woest naar Nash, die nonchalant naast me beende. ‘Genees hem,’ zei ik met een ijl stemmetje. ‘Je vendetta tegen mij heeft niks met hem te maken.’

‘Je bent niet bepaald in de positie om eisen te stellen,’ antwoordde Nash gemoedelijk.

In de tunnel voor het hotel stond een hele vloot zwarte auto’s op ons te wachten. Ik werd bruusk in de eerste geduwd, en Asia en Diego kwamen aan weerskanten van me zitten. Van dichtbij stonken ze naar sigarettenrook, sterkedrank en doordringend parfum. Ik schoof omlaag in mijn stoel, probeerde rustig te ademen en hield mezelf voor dat ik niet echt zou sterven. Er zou wel iets gebeuren; iemand zou me komen redden. Dat moest wel.

‘Breng ons naar de Negende Cirkel,’ zei Diego tegen de chauffeur. ‘En ga maar achterom.’

‘Je zwaait in ieder geval af vanuit Big Daddy’s huis,’ zei Asia tegen me. ‘Is dat nog eens een vipbehandeling of wat?’

Ik beet op mijn lip en reageerde niet. Ik keek naar het uitzicht terwijl we door de pokdalige ondergrondse tunnels van Hades reden. De angst was omhooggekropen vanuit mijn buik naar mijn borst en kriebelde met ijzige vingers in mijn keel, zodat ik amper kon ademhalen. Ik slikte moeizaam, vastbesloten om hun niet het plezier te gunnen me te zien breken.

Om naar de Negende Cirkel te komen, moesten we dieper ondergronds, en toen de auto’s stopten zag ik dat we in een reusachtig oud amfitheater waren, heel diep onder de aarde, waarvan de vloer bedekt was met rood zand. De tribunes zaten vol, alsof de hele bevolking van Hades was uitgelopen om getuige te zijn van deze grootse gebeurtenis. Lucifer en de zeven andere Oorspronkelijken zaten op overdekte plaatsen op de bovenste ring, vanwaar ze gretig naar het gebeuren keken alsof ze een hele show verwachtten. Menselijke bedienden vulden hun glazen bij en liepen rond met schotels vol hapjes.

Op een verhoging in het midden van de arena stond een lange houten paal. De onderkant ervan was in de grond ingegraven. Een stapel takken en stro was er in een piramide omheen gelegd. Het brandbare materiaal reikte tot halverwege de staak, ongeveer tot aan de plek waar ik schatte dat mijn middel straks zou zijn.

De beul was geen middeleeuwse figuur met een kap op zoals ik had verwacht, maar een man in een zakenpak, zo onopvallend dat hij had kunnen doorgaan voor een bankbediende. Alleen zijn ingevallen grijze wangen en kleurloze lippen maakten dat hij eruitzag als de dood in eigen persoon. Toen zijn schurftige handen naar me reikten, kreeg ik kippenvel van zijn koude aanraking. Hoewel hij er verweerd uitzag, kon ik niets uitrichten tegen zijn pezige kracht. Hij maakte mijn polsen los en pinde mijn armen achter me vast, zodat ik tegen de paal aan werd gedrukt. Ik verroerde me niet terwijl hij nog dikkere touwen pakte om mijn armen, middel en voeten aan de paal vast te binden. Hij trok de touwen zo strak aan dat ze schuurden en in mijn huid sneden.

De takken en het stro prikten in mijn blote voeten en enkels, maar ik kon me nog geen centimeter bewegen. De menigte bekeek alles met toenemende opwinding. Ik probeerde mijn blik omhoog gericht te houden en me los te koppelen van wat er met mijn lichaam gebeurde, maar ik kon niet voorkomen dat mijn gedachten een weerzinwekkende wending namen. Hoe lang zou het duren voordat iemand verbrand was? Minuten, uren? Verbrandde een lichaam in gedeeltes, vanaf de voeten omhoog? Zou ik flauwvallen van de pijn voordat mijn huid begon te smelten? Wat zou uiteindelijk de doodsoorzaak zijn, het verbranden van het lichaam zelf of verstikking door de rook?

Toen hij ervan overtuigd was dat ik stevig vastgebonden zat, stapte de beul achteruit om zijn werk te bekijken. Iemand gaf hem een roestige jerrycan met benzine aan, en die goot hij over het stro. De zure geur ervan walmde omhoog en brandde in mijn neus. Mijn hart ging zo tekeer dat ik bang was dat het dwars door mijn ribben naar buiten zou komen. De metalige smaak van de angst vulde mijn mond, maar ik vertikte het te schreeuwen, te gillen of om genade te smeken. Mijn geest en lichaam kwamen heftig in opstand, maar ik liet de doodsangst niet op mijn gezicht zien.

‘Dit,’ kraste de beul in mijn oor, ‘is wat er gebeurt met lieden die de verkeerde meester dienen. De Hemel is failliet, heb je dat nog niet gehoord?’ Hij sprong van de verhoging.

Lucifer stond op en de menigte werd onmiddellijk stil. Hij keek even om zich heen. Zijn ogen schenen alles in zich op te nemen, tot aan het kleinste detail. Hij sprak niet, stak alleen langzaam zijn hand op ten teken dat de executie kon beginnen. Het was een heel simpel, achteloos gebaar, maar het leidde ertoe dat het publiek uitbarstte in een brullend gejuich. Zijn macht over hen was absoluut. Het was angstaanjagend om te zien hoe ze hem tegelijkertijd vreesden en aanbaden. Toen hij met een gebaar om stilte verzocht, had dat onmiddellijk resultaat en klonk er ineens geen enkel geluid meer, alsof iemand een schakelaar had omgezet.

Er viel een diepe stilte over de menigte terwijl de beul een lange lucifer afstreek, die even omhooghield en hem toen met een theatrale zwaai van zijn arm op de met benzine doordrenkte constructie liet vallen. De vlammen laaiden bliksemsnel op. Ik zag een tevreden glimlach op Lucifers gezicht verschijnen, terwijl Jake zich wanhopig verzette tegen de demonen die hem in bedwang hielden. Asia beet op haar lip, maar alleen om haar lachen in te houden.

De vlammen rezen rondom me op als honderd uitgehongerde monden en verslonden razendsnel de takken en het stro onder aan de paal. Ik kneep mijn ogen stevig dicht, wachtend op de verstikkende hitte, de onvermijdelijke pijn. Ik stuurde een snel gebedje naar mijn Vader, niet in de hoop dat ik zou worden gered, maar om vergiffenis te vragen voor al mijn tekortkomingen. Toen wachtte ik tot de vlammen hun werk zouden doen.

Ik voelde niets. Was de marteling al begonnen, maar was ik zodanig in shock dat ik het niet voelde? Er verstreken nog een paar seconden zonder enige verandering. Ik keek om me heen en zag tongen van vuur alle kanten op schieten... alleen raakten ze mij niet.

De vlammen laaiden hoog op, maar leken om mij heen uiteen te wijken, zodat er aan weerskanten van mijn lichaam een zuil van vuur brandde. Maar ik brandde niet. Er verschroeide nog geen haarlok. Ik voelde alleen maar een warm, tintelend gevoel terwijl het vuur langs me heen kronkelde. Mijn vlees had al van mijn botten moeten smelten, maar het vuur wilde me niet verteren. Als het probeerde mijn huid te raken, leek het af te ketsen en in een andere richting af te buigen. Het leek wel alsof ik een onzichtbaar pantser droeg. Heel even dacht ik een engelenkoor te horen zingen. Het geluid verstomde meteen weer, maar het hield net lang genoeg aan voor mij om te beseffen dat ik niet was vergeten.

Het duurde even voordat het publiek in de gaten had wat er gebeurde. Toen het eenmaal zover was, maakte het gejuich plaats voor teleurgesteld gejoel. Sommigen schudden met hun vuisten om aan te geven hoe bedrogen ze zich voelden. Op het vippodium verzette Jake zich niet langer, maar staarde met openlijke verwondering naar me. Lucifer keek even verward, maar toen kwam hij langzaam overeind, met gloeiende ogen. Overal in het amfitheater begonnen toeschouwers fluisterend te speculeren.

Ik kon niet geloven wat er gebeurde. Kon dit het werk zijn van de Hemel? Werd ik beschermd? Had iemand de vlammen betoverd, of beschermden mijn eigen krachten me? Ik wist het niet, maar ik mompelde een gehaast bedankje naar welke hogere macht het dan ook was die had besloten mijn leven te sparen.

Eén blik op Lucifers gezicht vertelde me hoe vernederd hij zich voelde in het bijzijn van al dat publiek. Hij had met mijn dood zijn macht willen demonstreren, en onbewust had ik hem te kakken gezet. De vlammen om me heen leken nu te bedaren.

‘Maak haar los,’ beval Lucifer met een stem als staal.

De beul gehoorzaamde, klom op de verhoging en hakte met een bijl de touwen door, die te heet waren om aan te raken. Eenmaal bevrijd stapte ik volkomen ongedeerd uit het vuur. Zodra ik dat deed, rezen de vlammen op en verteerden de houten paal, die binnen de kortste keren was verkoold.

‘Wat moet dit verdomme voorstellen?’ Asia sprong naar voren en keek kwader dan ooit. Ze draaide zich abrupt om naar Jake. ‘Ze had tot as verbrand moeten zijn! Wat heb je gedaan?’

‘Niks...’ Ik dacht dat ik Jakes stem hoorde overslaan. ‘Ik... Ik weet niet wat er is gebeurd.’

‘Leugenaar!’ gilde Asia.

‘Stilte.’ Lucifer stak een beringde vinger omhoog. ‘Arakiël heeft hier niets mee te maken. Het lijkt erop dat de engel wat dingen voor ons heeft verzwegen. Haar krachten zijn groter dan we dachten.’

‘En nu?’ vroeg iemand.

Lucifers lusteloze blauwe ogen keken in de mijne, en deze keer kromp ik niet ineen.

‘Arakiël,’ zei hij toonloos. ‘Wees zo vriendelijk om juffrouw Church naar de detentieruimtes te begeleiden tot we besluiten wat we met haar gaan doen.’

Het bleek dat de ‘detentieruimtes’ de Helse versie waren van een gevangenisblok, en hierbij vergeleken leek Hotel Ambrosia wel het paradijs. De lijfwachten sleurden me de arena uit en een auto in, en voor ik het wist werd ik in een nis in de muur geduwd waar ik nauwelijks in paste. Hij was gebouwd uit ruwe, gebarsten steen en had verroeste ijzeren tralies voor de ingang. Toen ik ging zitten, schraapten mijn ellebogen langs de muren en al na vijf minuten had ik kramp in mijn benen. Het was volkomen donker in de detentieruimtes, maar er filterden vreemde geluiden naar binnen: geschuifel van voeten en gerammel van metalen buizen, samen met gedempte kreten van wanhoop. De geur van vocht was overstelpend.

Toen de lijfwachten eenmaal vertrokken waren, hoorde ik Jakes stem door de tralies. Hoewel ik hem amper kon zien, hoorde ik de mengeling van opluchting en verwarring in zijn stem.

‘Hoe heb je het gedaan?’ vroeg hij op gedempte toon. Ik hoorde zijn ringen tikken toen hij zijn hand om de tralies klemde. ‘Eerlijk zeggen.’

‘Ik geloof niet dat ík dat deed.’

‘Nou, geef dat tegenover niemand toe, begrepen?’ waarschuwde Jake scherp. ‘Het is de enige onderhandelingstroef die we nog hebben.’

‘Wat ga je doen?’

‘Dat weet ik nog niet, maar ik zal met mijn vader praten, proberen hem over te halen je te laten gaan. Misschien verandert het iets nu hij heeft gezien hoe bijzonder je bent.’

Ik reageerde niet, want ik was te uitgeput van de beproevingen van die dag.

‘Laat het maar aan mij over,’ zei Jake.

Even later hoorde ik zijn voetstappen wegsterven en bleef ik alleen in het donker achter.

24

Somber Tennessee

Toen Jake weg was, kon ik maar op één manier afleiding vinden van mijn lichamelijke ongemak. Ik duwde alle verontrustende gedachten uit mijn hoofd en richtte me op een projectie. Met mijn ogen stijf dicht stuurde ik mijn gedachten weg van deze nachtmerrieachtige plek. Het ging gemakkelijk, alsof ik in mijn hoofd naar een andere zender zapte. Eerst voelde ik een windvlaag, en toen had ik het gevoel dat mijn lichaam als een steen van me af viel terwijl ik in mijn onstoffelijke gedaante omhoogzweefde. Voordat de duisternis opklaarde, hoorde ik een stem, eerst nog ver weg, maar steeds dichterbij. Ik voelde het vertrouwde ronken van een motor onder me en rook de geur van leer vermengd met sandelhout. Die geur zou ik uit duizenden hebben herkend. Hij behoorde toe aan een bepaalde Chevy Bel Air-cabrio uit 1956. Ik voelde dat de knoop van spanning in mijn borst zich onmiddellijk ontwarde en zuchtte diep van verlichting. Ik was in Xaviers auto.

Terwijl mijn astrale gedaante vorm aannam, besefte ik dat ik op de achterbank van de Chevy zweefde, tussen Xavier en Molly in. Ze zaten zo ver van elkaar af als maar enigszins mogelijk was, en allebei keken ze nukkig uit het raam naar het voorbijschietende landschap. Als er de laatste paar uur al een kloof tussen hen was gedicht, dan was dat blijkbaar maar tijdelijk geweest. Ivy en Gabriël zaten met samengeperste lippen voorin, duidelijk blij dat ze zich op enige afstand bevonden van wat voor onmin er dan ook op de achterbank heerste.

Terwijl ik keek naar de snelweg die onder ons door schoot, realiseerde ik me dat we op onbekend terrein waren. Mijn familie moest Venus Cove al ver achter zich hebben gelaten. Ze verspilden bepaald geen tijd.

‘We zijn er bijna,’ zei Gabriël, en hij klonk als een vader die probeerde zijn ongedurige kinderen tot bedaren te brengen. Zijn stem, laag en galmend, deed me denken aan een laag akkoord dat op een gitaar werd aangeslagen. Toen ik zijn stem hoorde, verlangde ik ineens hevig terug naar hoe het leven was voordat Jake kwam opdagen en alles verwoestte. ‘We gaan zo de staatsgrens naar Tennessee over.’

‘Ik snap niet waarom we niet gewoon zijn gaan vliegen, zoals normale mensen,’ klaagde Molly.

‘Zó ver rijden is het nu ook weer niet,’ antwoordde Ivy rustig, hoewel ik voelde dat haar geduld begon op te raken.

Molly verschoof en haar elleboog ging door mijn ribben heen. Het was een onprettig gevoel, alsof er een speer van warmte in mijn zij boorde. Ik vermoedde dat het de levenskracht van haar menselijke lichaam was die botste met mijn astrale gedaante, en automatisch wurmde ik me een stukje bij haar vandaan.

‘Ugh, ik wist wel dat ik niet zo veel pepermuntjes had moeten eten,’ klaagde Molly, en ze wreef over haar buik. Ik zag dat ze een roze joggingbroek droeg met een bijpassende hoodie met afgeknipte mouwen. Haar donkerrode krullen waren in een hoge paardenstaart bijeengebonden en een knalroze sporttas lag onder de stoel voor haar gepropt. Ik kon een glimlach niet onderdrukken, wetend dat Molly zou beweren dat ze zich voor de gelegenheid praktisch had gekleed. Niemand reageerde op haar opmerking. Ik nam aan dat er ook niet veel over pepermuntjes te zeggen viel als je in beslag werd genomen door demonische ontvoeringen en voortekenen van de Apocalyps.

De Chevy reed rustig over de snelweg en Xavier legde zijn voorhoofd tegen de ruit. Hij zag er gespannen uit, alsof hij meer wilde doen dan alleen maar achter in een auto zitten.

Ik tuurde door het raam en zag het landschap van Georgia voorbijrazen. Het viel me op hoe pittoresk het was. De aarde scheen een eigen leven te hebben en dichte bossen spreidden zich als een mantel voor ons uit. Overal stonden felrode esdoorns, die een dak van bladeren vormden waar hun takken elkaar raakten. Ik zag zijdeplanten en frêle paarse prairieklaver te midden van het fluwelen groen. Terwijl we verder reden zag ik dat de grond geleidelijk steeds meer bedekt raakte met een tapijt van plataantwijgjes.

De hemel boven ons zag er enorm en open uit, en er gleed alleen een handjevol wolken langs, loom als lelies op een helderblauwe vijver. Alles leek eenvoudiger op de open weg en ik voelde me heel dicht bij de natuur staan. Ik moest denken aan mijn oude thuis in het Koninkrijk. Iets aan deze omgeving gaf me het gevoel dat ik daar meer mee verbonden was dan in heel lange tijd. Ik slaakte een diepe zucht.

Xavier, die tegen het raam geleund zat, ging rechtop zitten en keek kwaad naar Molly.

‘Wat is er?’ vroeg ze toen ze zag dat hij naar haar keek.

‘Laat dat, alsjeblieft,’ zei Xavier.

‘Wat?’

‘Zo in mijn oor ademen.’

Molly keek beledigd. ‘Hoe gestoord denk je dat ik ben? Waarom zou ik in je oor blazen?’

‘Ik zei ádemen.’

‘O, op die manier. Dus ik mag nu ook al niet meer ademen?’

‘Dat bedoel ik niet.’

‘Je beseft toch wel dat ik stik als ik niet meer mag ademen?’

Xavier boog zich naar voren. ‘Jongens, alsjeblieft, laat mij rijden,’ smeekte hij. ‘Laat iemand anders maar achterin gaan zitten en deze marteling ondergaan.’

‘Ik zeg helemaal niks!’ protesteerde Molly boos.

‘Nu wel,’ kreunde Xavier.

‘We zouden er al zijn geweest als we met het vliegtuig waren gegaan.’

‘We zouden binnen vijf minuten zijn neergestort als de piloot jouw geklets had moeten aanhoren.’

‘Dat zou nog altijd veiliger zijn geweest dan rondrijden in deze ouwe rammelbak.’

‘Hé!’ Xavier had niet erger beledigd kunnen zijn als iemand hem in zijn mannelijkheid had aangetast. Hij wond zich altijd vreselijk op als er een rotopmerking over zijn auto werd gemaakt. ‘Hij is antiek.’

‘Het is een antieke roestbak. Ik snap niet waarom we niet met de Jeep zijn gegaan.’

Dat had ik me ook al afgevraagd. Ik kreeg het gevoel dat het Xaviers idee was geweest om met de Chevy te gaan. Misschien voelde hij zich daardoor meer met mij verbonden. We deelden een heleboel herinneringen aan deze auto, en misschien had hij die mee willen nemen toen hij zijn oude stad en zijn oude leven zo volledig achterliet. Maar Xavier was niet van plan om dat aan Molly te vertellen.

In plaats daarvan zei hij: ‘Jij zou een klassieke auto nog niet herkennen als je erover struikelde.’

‘Eikel,’ mompelde ze.

‘Trut.’

Ivy draaide zich abrupt om en keek boos naar hen allebei. ‘Zijn jullie soms in een schuur geboren? Kappen.’

Molly keek schaapachtig, terwijl Xavier luid zuchtte en zich weer achterover liet zakken. Er volgden een paar minuten van heerlijke stilte totdat Gabriël de afslag naar een pompstation nam. Xavier kon niet snel genoeg de auto uit komen en verdween naar binnen, al bijna voordat mijn broer de motor had afgezet. Ik overwoog hem te volgen, maar ik wist dat hij de tijd alleen maar ging doden door chagrijnig de rekken met kauwgom en oude tijdschriften te bekijken totdat het tijd was om weer in te stappen. Molly wierp hem een vuile blik toe terwijl ze op zoek ging naar de toiletten.

Ik ging met mijn broer en zus mee naar een man in een met olie besmeurde overall, die onder de motorkap van een verroeste pick-uptruck stond te turen. Ik zag dat hij ondanks de vegen smeerolie op zijn gezicht twinkelende ogen en een vrolijke uitstraling had. Hij kauwde op pruimtabak en uit een draagbare radio klonk knetterend een oud liedje van Hank Williams.

‘Hallo,’ zei Ivy. ‘Mooi weer is het hier.’

‘Hallo,’ antwoordde de man, en hij legde zijn gereedschap neer om Ivy zijn onverdeelde aandacht te schenken. ‘Dat kun je wel zeggen.’ Hij wilde haar een hand geven, maar bedacht zich toen hij naar zijn vuile nagels keek. Van dichtbij had hij vriendelijke blauwe ogen en een scheve glimlach. ‘Alles goed?’ Zijn hese stem klonk muzikaal door zijn zangerige zuidelijke accent. Hij had een mooie stem, muzikaler dan alle andere stemmen op de wereld.

‘Hoe heet u?’ vroeg Gabriël, en Ivy wierp hem een blik toe. Door zijn neiging om de koetjes en kalfjes over te slaan, leek de manier waarop hij een gesprek voerde soms meer op een regelrecht verhoor.

‘Earl,’ antwoordde de man, die met zijn hand over zijn voorhoofd veegde. ‘Wat kan ik voor u doen?’

‘We zoeken de abdij van de Onbevlekte Maria in Fairhope County,’ liet Ivy hem weten. ‘Kent u die?’

‘Ja, die ken ik, mevrouw. Die ligt nog ongeveer honderd kilometer rijden hiervandaan.’

Xavier, die de winkel uit was gekomen en zich bij hen had gevoegd, rekende snel en zuchtte. ‘Geweldig,’ mompelde hij. ‘Dat is nog eens een uur rijden.’

Ivy keek hem smalend aan. ‘Is er een motel in de buurt van de abdij?’

‘Ja, langs de snelweg,’ antwoordde Earl. Hij bekeek Ivy van top tot teen, van haar beige trenchcoat en rijlaarzen naar haar prachtige blonde haar. ‘Maar het is niet bepaald chic.’

‘Dat is geen punt,’ zei mijn zus ingetogen. ‘Kunt u ons iets vertellen over de abdij zelf?’

Earl schraapte zachtjes zijn keel en wendde zijn blik af, en dat trok onmiddellijk Gabriëls aandacht.

‘U zou ons erg helpen als u ons kunt vertellen wat u weet,’ zei mijn broer met een stem die plotseling heel charmant klonk. Dat had het gebruikelijke hypnotische effect.

‘Ja, ik weet wel iets over die plek,’ zei Earl aarzelend. ‘Maar ik weet niet of u dat wel wilt weten.’

Mijn broer en zus bogen zich gretig naar voren.

‘Vertrouw ons maar,’ moedigde Ivy hem aan, en ze glimlachte zo stralend dat de man even wankelde. ‘We zijn blij met alles wat u ons kunt vertellen. We hebben zelf niet veel informatie kunnen vinden.’

‘Dat komt doordat het daar al een tijdje dicht zit,’ zei Earl, die weer over zijn voorhoofd veegde.

‘Hoe bedoelt u?’ Ivy fronste haar voorhoofd.

‘Als je bij een pompstation werkt, dan hoor je wel eens wat,’ vervolgde Earl op samenzweerderige toon. ‘Er komen hier een hoop mensen, en die kletsen. Ik luister ze niet expres af, maar soms vang je wel eens iets op. Die abdij waar u het over hebt... Ik heb er een slecht gevoel over. Er zit daar iets niet goed.’

‘Waarom denkt u dat?’ drong Gabriël op lage, indringende toon aan.

‘Vroeger was het een hele fijne plek,’ vervolgde Earl. ‘We zagen de nonnen heel vaak hier in de stad, als ze op bezoek gingen bij mensen of lesgaven op de zondagsschool. Maar ongeveer twee maanden geleden was er een verschrikkelijke onweersbui, de ergste die ik ooit heb meegemaakt. Sindsdien zijn de nonnen hier niet meer geweest. Ze zeiden dat een van hen ziek was geworden van het onweer en niet gestoord mocht worden, en dus sloten ze zich in de abdij op. Sinds die tijd is er geen ziel meer in of uit geweest.’

‘Hoe kan iemand nou ziek worden van onweer?’ vroeg Xavier. ‘Dat is onmogelijk, behalve als die vrouw geraakt is door de bliksem.’

‘Nee, ik snap er ook niks van,’ antwoordde Earl, en hij schudde droevig zijn hoofd. ‘Maar ik ben een keer ’s avonds langs de abdij gereden toen ik daar in de buurt iets moest bezorgen. Ik zal je vertellen, er was niks natuurlijks aan wat ik zag.’

‘Wat zag u dan?’ Gabriël verstarde. Ik zag aan zijn gezicht dat hij het antwoord al kon raden, en dat het hem totaal niet beviel.

‘Nou.’ Earl fronste zijn voorhoofd en keek een beetje beschaamd, alsof hij bang was dat ze aan zijn gezonde verstand zouden gaan twijfelen. ‘Ik was op weg terug naar de stad, en toen ik daar langsreed dacht ik dat ik iemand hoorde schreeuwen, alleen klonk het totaal niet als een geluid dat een mens kan maken. Het was gejank, als van een of ander wild dier. Dus ik stapte uit de auto, twijfelend of ik de sheriff moest bellen, en toen zag ik dat alle ramen op de bovenverdieping waren dichtgetimmerd en dat er krassen op de veranda aan de voorkant zaten, alsof iets had geprobeerd naar binnen te komen... of naar buiten.’

Ivy keek opzij naar Gabriël. ‘Hij had ons best even kunnen waarschuwen,’ zei ze op gedempte toon, en ik wist dat ze het over Michael had. ‘We zijn hier niet goed op voorbereid.’ Ik zag haar blik naar Molly gaan, die de autoruit als spiegel gebruikte om lipgloss op te doen.

‘Sorry, mevrouw, ik wilde u niet laten schrikken,’ voegde Earl er nog aan toe. ‘Misschien ben ik wel een malende ouwe vent.’

‘Nee, ik ben blij dat u het ons hebt verteld,’ zei Ivy. ‘Nu weten we in ieder geval wat we kunnen verwachten.’

‘Misschien kunt u ons met nog één ding helpen,’ zei Gabriël ernstig. ‘Die non die ziek werd op de avond van het onweer... Hoe heette ze?’

‘Ik geloof dat het zuster Mary Clare was,’ zei Earl terneergeslagen. ‘Zonde. Ze was altijd heel aardig.’

De rest van de rit naar het motel verliep rustiger. Zelfs ik wist dat ze niet met getrokken wapens naar binnen konden stormen voordat ze een strategisch plan van aanpak hadden bedacht. Voor Ivy en Gabriël was de bron van de verstoring in de abdij pijnlijk duidelijk, maar bij Molly en Xavier was de verwarring van hun gezicht af te lezen.

Het motel heette de Easy Stay Inn en lag vlak langs de snelweg, te ver van het dorpje om veel toeristen te trekken. Als gevolg daarvan was het vrij haveloos en dringend aan onderhoud toe. De parkeerplaats was leeg en het neonbord knipperde maar eens in de paar minuten, terwijl het de rest van de tijd een jankende, statische zoemtoon voortbracht. De bruine bakstenen van het gebouw waren ooit wit geschilderd, maar de verf was door weer en wind afgebladderd.

Binnen in het motel was het maar iets beter, met donkere schroten tegen de muren en bruine vloerbedekking op de grond. In een hoek stond een televisie keihard aan, en achter de receptiebalie zat een vrouw haar nagels te lakken en te grinniken om een herhaling van Jerry Springer. Ze was zo verbijsterd door de aankomst van de groep dat ze knoeide met haar nagellak, maar ze herstelde zich snel en stond op om de bezoekers te begroeten. Ze droeg een strakke stonewashed spijkerbroek en een haltertopje. Haar rode haar krulde en werd uit haar gezicht gehouden met een hoofdband met bloemetjes. Van dichtbij zag ik dat ze ouder was dan ze op het eerste gezicht leek. Een scheef opgespelde badge gaf aan dat ze Denise heette.

‘Kan ik u helpen?’ vroeg ze onzeker, duidelijk in de verwachting dat ze verdwaald waren en alleen maar de weg kwamen vragen. Mijn broer en zus stapten naar voren om de formaliteiten af te handelen. Ik besefte hoe ze eruit moesten zien: als een ideaal stel, te perfect om echt te zijn. Ik moest toegeven dat deze vier er inderdaad vreemd uitzagen op deze plek. Ze stonden dicht bij elkaar en vormden een veilige eenheid, als een barricade tegen de rest van de wereld. Het viel me op dat Xavier zich steeds meer als een van ons begon te gedragen. Vroeger was hij meer op zijn gemak in het gezelschap van mensen, ging hij ontspannen met hen om en wond hij hen om zijn vinger alsof het zijn tweede natuur was. Nu oogde hij afstandelijk en gereserveerd; af en toe fronste hij zijn voorhoofd alsof hij ergens boos om was. Ze hadden geprobeerd zich te kleden als de gemiddelde reiziger, Gabriël en Xavier in donkere spijkerbroeken en zwarte T-shirts en Ivy in haar beige trenchcoat. Ze droegen allemaal een donkere zonnebril om geen aandacht te trekken. Helaas had dat het tegenovergestelde effect.

De vrouw achter de balie staarde naar hen alsof ze zich plotseling in het gezelschap van een paar nogal sombere filmsterren bevond.

‘We willen graag twee tweepersoonskamers voor één nacht,’ zei Gabriël stijfjes, terwijl hij de vrouw een glanzende goudkleurige creditcard overhandigde.

‘Hier?’ vroeg Denise ongelovig, voordat ze besefte dat ze daarmee haar bedrijf niet bepaald hielp. Ze lachte nerveus. ‘We zien hier niet veel mensen in deze tijd van het jaar. Zijn jullie hier voor zaken?’

‘We zijn op vakantie,’ legde Gabriël haastig uit.

‘We zouden graag de abdij van de Onbevlekte Maria willen bezoeken,’ zei Ivy. ‘Ligt die op loopafstand?’

Denise trok haar neus op. ‘Dat oude gebouw?’ zei ze minachtend. ‘Ik krijg er de rillingen van. Er is al heel lang niemand meer geweest. Maar het is niet ver, aan de overkant van de snelweg langs een zandpad. U ziet het alleen niet meteen door de bomen.’

Terwijl ze sprak bekeek ze Ivy met een afgunstige blik, en ik probeerde me voor te stellen hoe zij er in Denises ogen uit zou zien. Ivy’s goudblonde haar kwam tot halverwege haar rug en haar gezicht zag er glanzend en stralend uit, ondanks de ernstige uitdrukking. Haar huid was doorschijnend en haar perfecte, gebeeldhouwde gelaatstrekken bewogen amper als ze sprak. Ze leek wel een schitterende illusie die zomaar zou kunnen verdwijnen als je er te dichtbij kwam.

Denise wendde zich tot Gabriël, en er klonk een spoortje bitterheid door in haar stem. ‘Wilt u de bruidssuite voor u en uw vrouw?’

Ik hoorde Molly snuiven vanaf de groene nepleren bank, en wist dat ze zich afvroeg wat er in dit motel doorging voor een ‘bruidssuite’, aangezien het meer een hut langs de snelweg was met net zoveel sfeer als een tuinschuurtje.

‘Eigenlijk zijn we niet...’ begon Gabriël, maar hij bedacht zich net op tijd toen hij de plotselinge glans van hoop in Denises ogen zag. Het laatste wat hij wilde, was zijn tijd verdoen met het afwimpelen van de onhandige avances van alweer een verliefde vrouw. ‘Het maakt ons niet uit,’ besloot hij behoedzaam. ‘Een gewone kamer is prima.’

‘En voor jullie twee?’ vroeg Denise, kijkend naar Xavier en Molly.

‘Iew!’ liet Molly zich ontvallen. ‘Echt niet dat ik een kamer met hém deel.’

Denise keek vol medelijden naar Xavier. ‘Ruzie?’ vroeg ze. ‘Maak je geen zorgen, lieverd, het komt door de hormonen. Het gaat wel over.’

‘Hij is degene met de hormonen,’ antwoordde Molly. ‘Zo nukkig als de hel.’

‘Hebben jullie verder nog iets nodig?’ vroeg Denise. ‘Handdoeken, shampoo, internettoegang?’

‘Wat dacht je van een mondprop?’ mompelde Xavier, en hij wierp een duistere blik op Molly.

‘O, dat is lekker volwassen,’ zei ze nuffig.

‘Ik ga niet over volwassenheid praten met iemand die denkt dat Afrika een land is,’ kaatste Xavier terug.

‘Dat is het ook,’ drong Molly aan. ‘Net als Australië.’

‘Het is een continent, stomkop.’

‘Als ik nog één woord van jullie hoor...’ waarschuwde Ivy.

Denise schudde geamuseerd haar hoofd. ‘Ik zou voor al het geld van de wereld geen puber meer willen zijn.’ Haar poging om de boel wat op te vrolijken werd ontvangen met lege blikken van beide partijen. Ze wachtte tot de spanning zou afnemen, of in ieder geval totdat iemand een normale reactie zou vertonen zoals ergernis, vermoeidheid of irritatie. Maar ze staarden haar alleen maar glazig aan, te zeer in beslag genomen door hun eigen zorgen om veel aandacht aan haar te besteden. ‘Nou, ik wens u een aangenaam verblijf hier,’ zei ze aarzelend.

Gabriël boog zich naar voren om de sleutels en creditcard aan te pakken die Denise naar hem uitstak. Ik zag dat zijn vingers langs haar hand streken, en dat haar lichaam reageerde op zijn aanraking. Ze leek zich onbewust naar hem toe te buigen en haar hand vloog naar haar mond. Toen zakte ze tegen de balie aan, alsof die ene schicht van bedwelmende energie haar volledig had uitgeput. Ze keek in zijn ogen van gesmolten zilver en huiverde.

Gabriël streek het witblonde haar weg dat voor zijn ogen was gevallen en zette een stap achteruit. ‘Dank u,’ zei hij beleefd, en hij beende de lobby uit, terwijl Ivy bijna als een elfje naast hem zweefde. Xavier en Molly volgden zwijgend.

Naast het motel zat een eettentje, en aangezien het bijna avond was, gingen ze allemaal als vanzelf die kant op. Het was verlaten, op een eenzame vrachtwagenchauffeur na die achter in de hoek zat en een korzelige serveerster die kauwgom kauwde en loom de bar schoonveegde. Ze keken allebei verbaasd op toen de deur klingelde en Gabriël en de anderen binnenkwamen. De vrachtwagenchauffeur keek ongeïnteresseerd, te vermoeid om hen goed te bekijken, en de serveerster keek eerst geschokt en vervolgens geërgerd dat ze vier nieuwe klanten had die ze moest bedienen. Net als Denise was ze het overduidelijk gewend om zeeën van tijd te hebben.

Ik keek even om me heen; het eettentje was eenvoudig, maar schoon en uitnodigend. Er stond een bar langs de hele lengte van de muur, met een rij ronde krukken ervoor. Op de vloer lag zwart-met-wit linoleum en de bankjes waren bekleed met donkerrood vinyl. Aan de muur boven de bar hing een grote poster van Elvis Presley; hij grijnsde op ons neer met een opgezette kraag en een ondeugende glans in zijn ogen. De achterste muur was behangen met een collage van krantenknipsels met het plaatselijke nieuws uit Fairhope. De vier kozen een nis waar niemand hen zou afluisteren en gingen zitten.

‘Gaan jullie me nog vertellen wat er aan de hand is?’ begon Xavier meteen.

‘Michaël heeft ons niet veel verteld.’ Ivy zuchtte. ‘We gaan hier blind in, dus we moeten ons nu echt concentreren.’

‘Er is iets in dat klooster,’ zei Gabriël bijna in zichzelf. ‘Iets waarvan hij wil dat we het vinden. Hij zou ons niet helemaal hierheen sturen als het geen goede aanwijzing was.’

‘Bedoel je dat er een...’ Xavier aarzelde en dempte zijn stem. ‘Dat er een portaal is waar wij niets van weten?’

‘Zelfs als dat zo is, dan krijgen we dat nooit open zonder een dem…’ Gabriël brak zijn zin af en liet zijn blik door het uitgestorven eettentje gaan. De serveerster stond aan de telefoon te kletsen met een vriendin. ‘Zonder een demon. Zij zijn de enigen die weten hoe het moet.’

‘Maar gaan we vanavond dan dat klooster met een bezoekje vereren?’ vroeg Molly, die klonk als een personage uit een spionagefilm. Het was duidelijk dat ze zich buitengesloten voelde en een duit in het zakje wilde doen, hoe nietszeggend ook. Xavier draaide met zijn ogen om haar woordkeus, maar hij maakte geen opmerking. Het was duidelijk dat hij een volgende ruzie wilde voorkomen.

‘We gaan als het donker is,’ antwoordde Ivy. ‘We willen niet gezien worden.’

‘Zal het er ’s avonds niet nogal eng zijn?’ vroeg Molly.

‘Je mag ook in het motel blijven,’ antwoordde mijn zus rustig. ‘Hoewel het klooster waarschijnlijk minder eng is.’

‘Kunnen we alsjeblieft proberen bij het onderwerp te blijven?’ Xavier begon zich te ergeren. ‘Jullie hebben nog steeds niet verteld waar die vent bij het pompstation het over had.’ Hij boog zich naar voren en zette zijn ellebogen op tafel. ‘Wat bedoelde hij met die onweersbui?’

Ivy en Gabriël keken elkaar aan. ‘Dit is misschien niet het beste moment om dat te bespreken,’ zei Ivy, die nadrukkelijk naar Molly keek. ‘Eigenlijk zou het beter zijn als jullie vanavond allebei in het motel blijven. Gabriël en ik handelen dit wel af.’

‘Vergeet het maar,’ zei Xavier. ‘Wat hebben ze te verbergen?’

‘Jullie hoeven je over mij geen zorgen te maken,’ zei Molly op een praktische toon die ik nog nooit van haar had gehoord. ‘Ik heb nu al zo veel enge, bovennatuurlijke dingen gezien, ik kan het wel aan.’

Gabriël drukte zijn handen plat op tafel en keek hen allebei afgemeten aan. ‘Dit is beslist niet iets wat jullie ooit eerder hebben gezien.’

‘Gabe...’ zei Xavier ernstig. ‘Ik weet dat je ongerust bent, maar we zijn een team. Dit is belangrijker voor me dan je beseft. Je moet me vertrouwen...’ Hij keek opzij naar Molly en zei met tegenzin: ‘Óns vertrouwen.’

‘Goed dan,’ zei Gabriël zachtjes. ‘Dat onweer, dat gejank, de krassen op de veranda... die wijzen allemaal op één ding.’

‘Geen mens zou zulke schade kunnen aanrichten,’ voegde Ivy er grimmig aan toe. ‘We hebben het hier over nonnen, zusters die hun leven hebben gewijd aan dienstbaarheid. Denk je eens in, waarom zouden die vrouwen zich in hemelsnaam afsluiten van de wereld? Wat zou in hun ogen het allerergste zijn?’

Molly keek glazig, maar ik kon de radertjes in Xaviers hoofd bijna zien draaien. Zijn heldere turkooizen ogen werden groot toen de puzzelstukjes eindelijk op hun plek vielen. ‘Nee,’ zei hij. ‘Meen je dat?’

‘Het lijkt erop,’ antwoordde Gabriël.

‘Dan hebben we dit wél eerder gezien,’ zei Xavier. ‘Is het niet precies hetzelfde als wat Jake vorig jaar deed?’

Gabriël schudde zijn hoofd. ‘Dat was nog mild vergeleken met dit. Dat waren maar geesten; tijdelijk geketend om schade aan te richten. Dit is het echte werk, en het is honderd keer sterker... en valser.’

‘Kan iemand mij alsjeblieft ook even vertellen waar het over gaat?’ vroeg Molly, die het duidelijk beu was om te worden behandeld alsof ze onzichtbaar was.

Gabriël zuchtte diep. ‘We hebben hier te maken met een demonische bezetenheid. Ik hoop dat jullie daar klaar voor zijn.’

Er viel een diepe stilte over de tafel, alleen verbroken door het zachte tikken van een potlood tegen een notitieblokje terwijl de serveerster wachtte om hun bestelling op te nemen.

‘Wat mag het zijn?’ vroeg ze. Ze was op een onopvallende manier knap, met sluik blond haar en te veel make-up. Haar gezicht vertelde me dat ze droomde van een glamoureuzer leven dan opgesloten zitten in een saaie eettent waar ze niets anders te doen had dan naar het verkeer op de snelweg kijken.

De sombere stemming van mijn familie bleef, en de serveerster trok ongeduldig haar wenkbrauwen op.

Molly was de eerste die zich herstelde en een nepglimlach op haar gezicht plakte. ‘Ik wil graag gebraden kip en een cola light,’ zei ze zoetjes. ‘En heb je ook ketchup?’

25

Begeef u naar een nonnenklooster

Ik was verbaasd toen Gabriël en Ivy besloten zich om te kleden en meteen na het eten naar het klooster te gaan, samen met Xavier en Molly. Het was al bijna tien uur, en ik had aangenomen dat ze het er voor vandaag bij zouden laten en zouden wachten tot de volgende ochtend. Maar iets gaf hun kennelijk het gevoel dat ze dit niet langer moesten uitstellen.

Buiten was het fris, en de hemel was een cape van koningsblauw fluweel met sterren en wolkenflarden erin. Als ik niet had geweten dat er iets gevaarlijks was in het bos aan de overkant van de snelweg, zou ik me heel vredig hebben gevoeld. Overal klonk het geluid van cicaden, een licht briesje speelde zachtjes met Ivy’s haar en ruiste door de boomtoppen. Er was iets met deze plek, een rustige waardigheid en gratie uit een vergeten tijd. Er hing een sfeer van mysterie, alsof de treurwilgen iets wisten wat wij niet wisten.

Molly huiverde toen ze de weg overstaken en opgingen in de schaduwen die tussen de bomen dansten. Ze trok haar jas strakker om zich heen en ging instinctief dichter bij Xavier lopen. Hij legde zijn arm om haar schouders en kneep er geruststellend in.

Ik was blij iets van zijn vroegere zelf te zien onder die broeierige buitenkant. Ik wist dat de stress hem met de dag meer raakte en aan zijn voorheen altijd zo ontspannen houding vrat. Het was een deel van de reden waarom hij en Molly elkaar steeds in de haren vlogen. Hij lag met zichzelf overhoop, besefte ik. Aan de ene kant zag hij Molly als een connectie met mij en als een herinnering aan ons oude leven op Bryce Hamilton, maar aan de andere kant kon hij niet anders dan gek zijn van ongerustheid om mij. Op dit soort momenten wist ik dat hij tegelijk boos was op Molly vanwege de seance, en het zichzelf kwalijk nam dat hij niets had kunnen veranderen aan hoe de dingen waren gelopen.

‘Het komt wel goed,’ zei hij tegen haar. ‘We redden ons wel.’ Ik zag de afwezige blik in zijn ogen en wist dat hij aan mij dacht. Hij moest geloven dat het goed zou komen met mij om door te kunnen gaan. En ik wilde ook dat hij dat geloofde. Zijn geloof hield dat van mij overeind. Ik vroeg me af of ik moest proberen mijn aanwezigheid aan hem kenbaar te maken, maar ik was te uitgeput van mijn beproevingen om meer te zijn dan een passieve toeschouwer.

Het bos werd almaar dichter, maar met zijn fijn afgestemde zintuigen vond Gabriël al snel de zandweg waar Denise het over had gehad. Hij was net breed genoeg voor auto’s, al was hij in de afgelopen maanden verwaarloosd en begonnen de struiken langs de weg er al overheen te groeien. Boomtakken hingen laag over de weg en hopen kletsnatte bladeren dempten hun voetstappen. Het maanlicht dat door de bomen scheen, baadde het pad in een witgrijs licht. De maansikkel verdween af en toe achter de boomtoppen en hulde het weggetje dan in duisternis. Het was maar goed dat Gabriël en Ivy zelf licht uitstraalden. Het was vaag, als de gloed van een mobiele telefoon in een donkere kamer, maar beter dan niets. Toen er ergens boven hen een uil riep, struikelde Molly en vloekte binnensmonds. Bijna onmerkbaar hield Gabriël wat in zodat hij naast haar kwam lopen. Hoewel hij geen woord zei, leek ze gerustgesteld door zijn aanwezigheid.

Niet lang daarna werd het bos weer minder dicht en werd de opdoemende schaduw van het oude klooster zichtbaar. De abdij van de Onbevlekte Maria was een witgeschilderd gotisch gebouw van drie verdiepingen. Er stond een kapel naast met spitsen die de nachthemel in staken als herinnering aan de verheven aanwezigheid van de Heer. Er zaten rijen puntige ramen op elke verdieping, er stonden smeedijzeren poorten en er was een grindpad naar de voordeur. Een lantaarnpaal verlichtte de voortuin met een kleine grot waarin een standbeeld van de Maagd Maria stond, en in het hoge gras waren standbeelden van knielende heiligen geplaatst. Het meest verontrustend was de verlaten aanblik van deze plek; het hoog opgeschoten onkruid dat de ingang naar de kapel overwoekerde, de bladeren op het pad en de dichtgetimmerde ramen op de bovenverdieping.

‘Ik vraag me af hoeveel nonnen hier wonen,’ mompelde Xavier.

Gabriël sloot zijn ogen en ik wist dat hij met zijn zintuigen tastte en aansluiting zocht bij de geschiedenis van het gebouw, bij het leven hier voor de gebeurtenissen van pasgeleden. Hij paste altijd op dat hij niet te diep doordrong in de persoonlijke gedachten of gevoelens van individuen; hij streek alleen langs het oppervlak om hun identiteit te bepalen. ‘Er zijn twaalf nonnen in totaal,’ zei hij uiteindelijk. ‘Onder wie de non die is getroffen.’

‘Hoe weet je dat?’ vroeg Molly. ‘Het ziet eruit alsof hier helemaal niemand woont.’

‘Dit is niet het moment voor vragen,’ zei Ivy geduldig. ‘Je zult vanavond wel meer dingen zien die niet te verklaren zijn.’

‘Ik heb gemerkt dat het gemakkelijker is als je er niet te veel bij nadenkt,’ raadde Xavier haar aan.

‘Hoe moet ik dat nou doen?’ klaagde Molly. ‘Ik heb het gevoel dat er ieder moment iemand uit de bosjes kan springen om naar de verborgen camera te wijzen.’

‘Volgens mij doen ze dat alleen bij beroemdheden,’ zei Xavier binnensmonds.

Molly keek geërgerd. ‘Daar heb ik wat aan!’

‘Luister.’ Xavier keek haar aan. ‘Ik zal proberen je te helpen. Als je een griezelfilm zit te kijken, hè, dan loopt de hoofdpersoon toch altijd uitgerekend de donkere kamer binnen waar de moordenaar op hem wacht?’

‘Ja?’ zei Molly niet-begrijpend.

‘Vraag je je dan af waarom hij zo stom is om die kamer in te gaan?’

‘Nou, nee, het is maar een film. Je gaat er gewoon in mee.’

‘Precies,’ zei Xavier. ‘Zie dit maar als een film en stel geen vragen. Je maakt het anders alleen maar lastiger voor jezelf.’

Molly keek alsof ze wilde protesteren, maar meteen daarna beet ze op haar lip en knikte aarzelend.

De afgesloten poorten openden zich meteen op Gabriëls bevel en de groep naderde langzaam het trapje naar de veranda van de abdij. Ik zag de bezorgdheid op Ivy’s gezicht toenemen.

Er zaten diepe, ongelijkmatige groeven van minstens een centimeter diep in de houten planken van de veranda. Ze strekten zich uit langs de voorzijde en bogen toen scherp af naar een van de ramen, alsof iemand na een zeer heftige worsteling weer naar binnen was gesleept. Ik dacht meteen aan de arme vrouw die zo bezeten was dat ze zo tekeer was gegaan. De krassen in de veranda waren zo diep dat ze ongetwijfeld splinters onder haar nagels had gekregen. Ik moest er niet aan denken wat voor schade er nog meer aan de geteisterde non was toegebracht.

De veranda liep helemaal om het gebouw heen en was overkapt met mooie witte afdaken en voorzien van steunpalen. Twee rieten schommelstoelen stonden bij een tafeltje waar nog steeds een theeservies op stond. Er zaten insecten op de koekjes op het schoteltje, en de thee in de porseleinen kommen was beschimmeld. Op de vloer lag een rozenkrans, misschien in de haast laten vallen. De hordeur was kapotgekrabd en het gaas gescheurd, alsof iemand had geprobeerd hem uit de scharnieren te rukken. Xavier en Gabriël keken elkaar onzeker aan.

‘Daar gaat-ie,’ zei Xavier met een diepe zucht. Hij stak zijn hand uit en drukte zachtjes op de koperen deurbel. Meteen klonk er van binnen een gedempt gegalm. Vervolgens hoorden ze een paar lange minuten niets dan stilte.

‘Ze kunnen ons niet eeuwig negeren.’ Ivy sloeg haar armen over elkaar. ‘Bel nog eens aan.’

Xavier deed wat ze vroeg en hield de bel langer ingedrukt. Deze keer klonk het geluid luider, bijna onheilspellend, alsof het een boodschap van naderend gevaar was. Wisten die nonnen maar dat er hulp voor de deur stond. Er klonk geruis in de hal, maar de deur bleef dicht. Ivy of Gabriël had hem zonder moeite kunnen opblazen, maar ik kon me voorstellen dat dat niet de beste manier was om een nerveuze non ervan te overtuigen dat je aan haar kant stond.

‘Doe alstublieft open.’ Gabriël leunde tegen de hordeur en sprak op overredende toon. ‘We zijn hier om te helpen.’

De deur ging op een kiertje open, met het veiligheidskettinkje er nog op. Er verscheen een gezicht dat mijn broer behoedzaam opnam.

‘Ik ben Gabriël, dit is mijn zus en dit zijn onze vrienden,’ vervolgde hij sussend. ‘Mag ik vragen hoe u heet?’

‘Ik ben zuster Faith,’ antwoordde de non. ‘Wat doet u hier?’ Ze had een zachte stem, maar ik hoorde er angst in doorklinken.

Ivy besloot naar voren te stappen om hun bedoelingen kenbaar te maken. ‘We weten van zuster Mary Clare en de oorzaak van haar ziekte,’ zei ze met een stem vol medeleven. ‘U hoeft zich niet meer te verstoppen. Het schepsel dat haar in bezit heeft genomen... wij kunnen het wegsturen.’

‘Echt waar?’ Er was hoop te horen in de stem van de non, maar meteen daarna werd ze weer argwanend. ‘Het spijt me, maar ik geloof u niet. We hebben alle priesters en predikanten in de gemeente al gebeld. Zij kunnen er niets tegen uitrichten. Waarom zou het bij u anders zijn?’

‘U moet ons vertrouwen,’ zei Ivy ernstig.

‘Vertrouwen is iets waar we de laatste tijd niet veel van hebben.’ De stem van de non brak aan het eind van haar zin.

‘We weten dingen,’ drong Ivy aan. ‘Wij hebben kennis die anderen nooit kunnen bezitten.’

‘Hoe weet ik dat u niet een van hén bent?’

‘Ik neem aan dat u in God gelooft, zuster,’ zei Gabriël.

‘Ik heb dingen gezien...’ Zuster Faiths stem haperde, alsof ze niet meer wist wat ze moest geloven. Toen herpakte ze zich. ‘Natuurlijk geloof ik.’

‘Geloof dan dat Hij hier nu is,’ zei Gabriël. ‘Ik weet dat uw geloof extreem is beproefd, maar niet zonder reden. U bent aangeraakt door de duisternis, maar u bent niet gebroken. Nu zult u worden aangeraakt door het licht. Gelukkig wie zuiver van hart zijn, want zij zullen God zien. Gelukkig wie vanwege de gerechtigheid vervolgd worden, want voor hen is het Koninkrijk van de Hemel. Laat ons binnen, zuster; laat God terugkeren in uw huis. Als u ons wegstuurt, geeft u zich over aan de duisternis.’

Molly staarde met open mond naar mijn broer, en achter de voordeur van het gebouw was het stil. Toen, langzaam, werd het veiligheidskettinkje losgemaakt en zwaaide de voordeur van de abdij open.

Zuster Faith stond in de deuropening, met haar ogen vol tranen. ‘O, hemeltjelief,’ fluisterde ze. ‘Dus Hij heeft ons toch niet verlaten.’

Zuster Faith was een robuuste vrouw van in de zestig, met een bleke huid en een fris gezicht. Er zaten rimpeltjes om haar ogen en mond, en ik vroeg me af hoeveel er daarvan in de afgelopen maanden bij waren gekomen. Een lamp op een tafeltje in de gang verlichtte de grote hal en de gebogen trap, maar het rook er bedompt.

Terwijl Gabriël en de anderen zich voorstelden, zweefde ik weg om de ingelijste zwart-witfoto’s aan de muren te bekijken. Het glas in alle lijsten was gebarsten, zodat de afbeeldingen onduidelijk waren, maar ik zag dat het foto’s waren van de officiële opening van het klooster in 1863. Oorspronkelijk was het gebouwd als onderdak voor een groep Ierse nonnen, die er bijna een halve eeuw lang een weeshuis en toevluchtsoord voor jonge, ongetrouwde moeders runden.

Zuster Faith leidde ons zwijgend langs een zitkamer waar rijen dunne matrassen op de vloer waren gelegd; de nonnen durfden kennelijk niet meer boven te slapen. Terwijl we de gebogen trap beklommen, ving ik een glimp op van de voorraadkamers, de ziekenzaal en een rustieke keuken, allemaal op de benedenverdieping. Het moest ooit een prachtig gebouw zijn geweest – gezellig in de winter, licht en luchtig in de zomer – maar nu was het een puinhoop. De keukenvloer lag bezaaid met keukengerei, alsof iemand dat in het rond had gesmeten. Kapotte stoelen stonden opgestapeld in een hoek en gescheurd linnen lag op een berg bij de deur. Uit wat ik allemaal zag, leidde ik af dat de nonnen zelf hadden geprobeerd de demon te verdrijven, maar zonder succes. Ik wendde mijn blik af van de gescheurde bladzijden uit een bijbel. De aanblik bracht iets diep binnen in me in beroering. Het was vreemd om een plek op aarde te bezoeken die zo was aangetast door demonische activiteit. Iets sterks en verschrikkelijks had het gebouw op zijn funderingen laten schudden, vazen omvergegooid en meubels vernield. Het was er ook drukkend warm, en zelfs in mijn onstoffelijke gedaante voelde ik de warmte over mijn huid kruipen alsof het iets levends was. Molly trok meteen haar jack uit, maar de anderen verroerden zich niet, ondanks hun ongemak.

Op de bovenverdieping liepen we langs de slaapvertrekken, rijen slaapkamertjes zo groot als cellen waaruit de matrassen waren weggehaald, en langs de gemeenschappelijke badkamers. Uiteindelijk stopten we voor een mahoniehouten trap die leidde naar de zolder waar zuster Mary Clare voor haar eigen veiligheid en die van de anderen was afgezonderd.

Zuster Faith bleef onzeker onder aan de trap staan. ‘Kunt u zuster Mary Clare echt weer terugbrengen in de handen van God?’ vroeg ze.

‘We zullen haar toestand moeten bekijken voordat we die vraag kunnen beantwoorden,’ zei Gabriël, ‘maar we gaan het beslist proberen.’

Ivy legde lichtjes haar hand op zuster Faiths arm. ‘Brengt u ons naar haar toe?’

De non keek ongerust naar Xavier en Molly. ‘Jullie allemaal?’ vroeg ze met een klein stemmetje. ‘Weet u dat zeker?’

Gabriël glimlachte benepen. ‘Ze zijn taaier dan ze eruitzien.’

Boven aan de trap was één deur, en die zat op slot. Ik voelde het kwaad dat erachter pulseerde zelfs in mijn astrale gedaante. Het leek wel een fysieke kracht, die probeerde Ivy en Gabriël af te weren. Naast de bedomptheid kwam er nog een andere geur onder de deur door, de geur van rottend fruit wanneer het vruchtvlees zacht en grijs is geworden en er beestjes in zitten. Xaviers gezicht vertrok, terwijl Molly hoestte en haar hand over haar neus sloeg. Mijn broer en zus vertoonden geen reactie. Ze stonden daar samen, met hun schouders tegen elkaar aan, als een volmaakte eenheid.

‘Sorry voor de stank,’ zei zuster Faith beschaamd. ‘Zelfs luchtverfrisser helpt er niet tegen.’

De overloop werd alleen verlicht door een kaars. Hij stond op een antiek dressoir en het kaarsvet droop op de zilveren kandelaar. Zuster Faith groef in haar diepe zakken en haalde een ouderwetse koperen sleutel tevoorschijn. Achter de deur hoorden we gedempt gebons, zware ademhaling en het krassen van een stoel die over een plankenvloer werd versleept. Dit werd gevolgd door een soort tandengeknars en een scherpe knal, als van een brekend bot.

Zuster Faith sloeg een kruisje en keek wanhopig naar Gabriël. ‘Stel dat u haar niet kunt helpen?’ fluisterde ze. ‘Stel dat de Heer ons Zijn boodschappers heeft gestuurd en zelfs dat niets uithaalt?’

‘Zijn boodschappers falen niet,’ zei Ivy rustig. Ze haalde een zwart elastiekje uit haar zak en bond haar gouden lokken in een paardenstaart. Het was een klein gebaar, maar ik wist dat het betekende dat ze zich voorbereidde op een felle strijd.

‘Er is hier zo veel duisternis.’ Zuster Faiths gezicht was vertrokken van verdriet. ‘Levende, ademende, voelbare duisternis. Ik wil niet verantwoordelijk zijn voor iemands dood...’

‘Niemand gaat vanavond dood,’ zei Gabriël. ‘Niet waar wij bij zijn.’

‘Hoe kan ik daar zeker van zijn?’ Zuster Faith schudde haar hoofd. ‘Ik heb al te veel gezien... Ik kan niet vertrouwen... Ik weet niet hoe ik moet...’

Tot mijn verbazing stapte Xavier naar voren. ‘Met alle respect, mevrouw, maar we hebben geen tijd te verliezen.’ Zijn stem klonk vriendelijk maar vastberaden. ‘U hebt te maken met een demon die een van uw zusters teistert, en wij staan voor een apocalyptische oorlog. Deze twee zullen alles doen wat ze kunnen om u te helpen, maar u moet hen wel hun werk laten doen.’

Zijn blik werd even leeg, alsof hij terugdacht aan iets wat lang geleden was gebeurd. Toen herpakte hij zich en hij legde zijn hand op zuster Faiths schouder. ‘Sommige dingen gaan het menselijk begrip te boven.’

Als het had gekund in mijn astrale gestalte, dan zou ik zijn gaan huilen. Ik herkende mijn eigen woorden. Ik had dat tegen Xavier gezegd, die avond op het strand toen ik van het klif af was gesprongen, met mijn vleugels mijn val had gebroken en mijn ware identiteit had onthuld. Toen ik Xavier ervan had overtuigd dat het echt geen bizarre grap was, had hij vol gezeten met vragen. Hij had willen weten waarom ik op aarde was, wat mijn doel was en of God echt bestond. Ik had gezegd: Sommige dingen gaan het menselijk begrip te boven. Xavier was dat niet vergeten.

Ik herinnerde me die avond nog als de dag van gisteren. Als ik mijn ogen dichtdeed, kwam het allemaal in een vloedgolf bij me terug. Ik zag het groepje tieners rondom het knetterende kampvuur, vonkjes die als vurige edelstenen door de vlammen omhoog werden gespuugd en doofden als ze in het zand vielen. Ik herinnerde me de scherpe geur van de oceaan, hoe Xaviers lichtblauwe sweater had aangevoeld. Ik herinnerde me hoe de zwarte kliffen eruit hadden gezien als kartelige puzzelstukken tegen de paarse lucht. Ik herinnerde me nog precies het moment dat ik mijn lichaam naar voren had laten duikelen en de zwaartekracht achter me had gelaten. Die avond was het begin van alles geweest. Xavier had me in zijn wereld toegelaten en ik was niet langer het meisje dat voor het raam stond te kijken naar een wereld waar ze nooit deel van kon uitmaken. Die herinnering bezorgde me een pijnscheut van verlangen.

We dachten dat het een uitdaging zou zijn om Gabriël en Ivy onder ogen te komen nadat ik ons geheim had verklapt. Hadden we maar geweten wat er nog voor ons in het verschiet lag.

Het geluid van een sleutel die werd omgedraaid, trok mijn aandacht terug naar het hier en nu. Xaviers woorden hadden zuster Faith aangemoedigd om te onthullen wat er achter de gesloten deur was. Iedereen leek zijn adem in te houden toen de geur van rottend fruit sterker werd en er een diepe grauw klonk. Het leek wel of de tijd stilstond toen de deur in slow motion openzwaaide.

De kamer was nogal gewoontjes; er stonden maar een paar meubels en hij was maar ietsje groter dan de slaapkamertjes op de tweede verdieping. Maar wat we in die kamer aantroffen, was allesbehalve gewoon.

26

Horen, zien en zwijgen

Op het eerste gezicht leek ze een gewone vrouw, gespannen en op haar hoede voor de vreemdelingen die voor de deur stonden, maar toch gewoon een vrouw. Ze droeg een katoenen hemdjurk tot op haar knieën, die best mooi zou zijn geweest als hij niet gescheurd, zwartgeblakerd en met bloed besmeurd was. Haar lange donkere haar hing in klitten om haar schouders en ze zat ineengedoken bij het rooster van de open haard, waar ze vuistenvol roet pakte dat ze op de kale planken strooide. Haar knieën zaten onder de korsten en schaafwonden, alsof ze zichzelf over de vloer had gesleept. Als ik fysiek aanwezig was geweest, zou mijn eerste ingeving zijn geweest om haar te hulp te schieten, haar overeind te helpen en te troosten.

Ik keek naar Ivy en Gabriël, maar die kwamen niet in beweging. Ik besefte pas waarom toen ik naar de ogen van de vrouw keek en zag dat het niet langer de ogen van zuster Mary Clare waren. De anderen zagen het ook, en Molly slaakte een gedempte kreet en schuifelde achter Xavier, wiens gezicht gemengde gevoelens vertoonde. Zijn gezichtsuitdrukking ging van medelijden naar ongeloof en walging en weer terug, allemaal binnen enkele seconden. Dit was iets waar hij nog nooit mee te maken had gehad, en hij wist niet goed hoe hij moest reageren.

De jonge non, die niet ouder dan een jaar of twintig kon zijn, zat gehurkt op de vloer en leek meer op een dier dan op een mens. Haar gezicht was grotesk verwrongen, haar ogen enorm groot, zwart en starend. Haar lippen waren gebarsten en gezwollen en ik zag de afdrukken waar ze er met haar tanden in had gebeten. Er was een rij ingewikkelde symbolen in de huid van haar armen en benen gebrand. De kamer zelf was er niet beter aan toe. De matras en het linnengoed waren aan flarden gescheurd en er zaten krassen in de vloer en het plafond.

Op de muren stonden woorden gekrabbeld in een oude taal die ik niet kon ontcijferen. Ik vroeg me heel even af hoe het kwam dat de muren onder de koffie zaten, tot ik besefte dat het geen koffie was, maar bloed. De demon hield haar hoofd schuin als een nieuwsgierige hond, en haar blik bleef op de bezoekers rusten.

Er viel een lange, diepe stilte, totdat de demon weer grauwde en met haar tanden knarste. Haar hoofd schoot snel heen en weer, zoekend naar een uitweg.

Ivy en Gabriël bewogen tegelijkertijd, dwongen de andere twee naar achteren en stapten de kamer in. De ogen van de demon werden groot toen ze fel naar hen spuugde. Haar speeksel zag rood doordat ze op haar tong had gebeten. Ik zag dat ze niet met haar ogen hoefde te knipperen en met angstwekkende precisie kon mikken. Toen Ivy en Gabriël elkaar bij de hand pakten, schreeuwde de demon alsof dat gebaar alleen al haar intense pijn bezorgde.

‘Jouw tijd op aarde is voorbij.’ Gabriël richtte zijn stalen blik op het schepsel, zijn stem vol rechtschapenheid en gezag. De demon staarde even naar hem voordat er herkenning in haar blik verscheen en haar gezicht vertrok in een afschrikwekkende glimlach. Ik zag dat de tanden van zuster Mary Clare waren afgesleten tot ongelijkmatige stompjes.

‘Wat wou je doen?’ sarde de demon met een hoge, krassende stem. ‘Wou je me verslaan met wijwater en kruisbeelden?’

Ivy’s houding veranderde niet. ‘Denk je nou echt dat we speelgoed nodig hebben om je te vernietigen?’ vroeg ze met een stem als water dat over de stenen in een rivier stroomt. ‘De Heilige Geest leeft in ons en zal zo meteen deze kamer vullen. En dan word jij teruggesmeten in de afgrond waar je uit voortgekomen bent.’

Als de demon daarvan schrok, liet ze dat niet blijken. In plaats daarvan veranderde ze handig van onderwerp. ‘Ik weet wie jullie zijn. Een van jullie is nu van ons. Die kleine...’

Xavier zag eruit alsof hij op het punt stond naar voren te stappen en het schepsel een mep te verkopen, maar Molly greep zijn arm vast, en met enige moeite wendde hij zijn gezicht af. ‘Het kent onze zwakheden,’ hoorde ik hem als een mantra in zichzelf mompelen. ‘Het speelt in op onze zwakheden.’ Xavier had dan misschien geen rechtstreekse ervaring met bezetenheid, maar hij had op zondagsschool genoeg geleerd om te weten hoe de duivel te werk ging.

‘Grappig dat je dat zegt,’ zei Gabriël tegen de demon. ‘Dat is precies waar we het met je over wilden hebben.’

‘Denk je dat ik een klikspaan ben?’ siste de demon.

‘Straks wel,’ zei Ivy met rustige overtuiging.

De demon keek over haar schouder en haar ogen fonkelden. Ineens tilde een windvlaag Xavier op en smeet hem tegen de muur. Hij gleed op de grond, en tot mijn afgrijzen begon een onzichtbare kracht hem over de vloer te slepen.

‘Hou op!’ gilde Molly en ze stak haar armen naar hem uit.

‘Molly, nee!’ riep Xavier. Hij zette zijn kiezen op elkaar toen hij tegen het stalen ledikant werd gegooid. ‘Blijf daar.’

‘Jij dreigt, ik dreig,’ sarde de demon toen Xavier zich tegen haar onzichtbare greep verzette.

‘Genoeg.’ Gabriël maakte een duwende beweging met zijn handpalm naar voren, en de demon slaakte een kreet en leek ineen te krimpen van pijn. Het was duidelijk wiens kracht groter was. ‘We hebben geen zin in spelletjes,’ zei mijn broer duister. ‘We moeten een portaal vinden.’

‘Ben je gek?’ grauwde de demon. ‘Wil je soms dood?’

‘We zijn hier om onze zus weer op te eisen,’ zei Ivy, ‘en jij gaat ons vertellen hoe we haar kunnen vinden.’

‘Dwing me maar!’ snauwde de demon.

‘Als je erop staat.’ Er klonk een geluid als van gedempt vuurwerk, en toen stroomden er stralen wit licht uit Ivy’s vingertoppen. Terwijl ze haar vingers kromde en ontspande, leken de lichtstralen als elektrische schokken het lichaam van de demon binnen te dringen.

De demon slaakte een woest gejank en klauwde aan haar bovenlichaam. ‘Stop!’ gilde ze. ‘Stop! Stop!’

‘Vertel je ons dan wat we willen weten?’ vroeg Ivy. Ze draaide haar handpalm langzaam heen en weer, zodat de lichtstralen meedraaiden binnen in de demon en die nog luider krijste. Ivy had haar methode zorgvuldig gekozen. Ik wist dat het Heilige Licht de demon zou branden, maar het lichaam van zuster Mary Clare volkomen ongedeerd zou laten.

‘Ja,’ krijste de demon. ‘Ik zal jullie helpen. Hou op!’

Ivy balde haar hand tot een vuist en het licht verdween. De demon zakte uitgeput ineen op de vloer.

‘Ze zijn wel gemakkelijk over te halen, hè?’ mompelde Gabriël.

‘Geen gevoel voor loyaliteit,’ antwoordde mijn zus minachtend voordat ze zich naar het schepsel omdraaide. ‘Waar is het dichtstbijzijnde portaal?’ vroeg ze.

‘Dat maakt niet uit,’ kraste de demon. ‘Je komt er toch niet door.’

‘Geef antwoord,’ zei Gabriël. ‘Hoe ben je hier gekomen?’

‘Waarom stuur je me niet gewoon terug?’ De demon probeerde tijd te rekken. ‘Daarvoor ben je hier toch? Ben je echt bereid me te laten etteren binnen in dit arme meisje, alleen maar om je eigen plannen te kunnen uitvoeren?’ Ze klakte met haar tong alsof ze teleurgesteld in hem was. ‘Lekkere engelen zijn jullie.’

Gabriël sloeg heel langzaam en nadrukkelijk een kruis, en toen hij klaar was, leek hij iets te vangen in zijn hand. Hij haalde zijn arm naar achteren en gooide het naar haar toe. Hoewel het onzichtbaar was, botste het ding met onvoorstelbaar veel kracht tegen de demon aan. Het schepsel gaf een kreet en spuugde schuimend speeksel over de vloer.

‘Er is een plaatsje in Alabama dat Broken Hill heet,’ hijgde ze. ‘Er is daar een treinstation. Jaren geleden is er een trein ontspoord. Zestig mensen dood. Het dichtstbijzijnde portaal is daar.’

‘Zou er geen portaal in Venus Cove moeten zijn?’ snauwde Xavier. ‘Waar Jake Beth doorheen heeft gesleept?’

‘Sterke demonen kunnen overal waar ze willen portalen oproepen,’ antwoordde Gabriël. ‘Dat portaal was daar maar tijdelijk, alleen zolang Jake het nodig had.’

Xavier keek naar de demon op de vloer. ‘Maar hoe weten we dat ze de waarheid spreekt?’

‘Als er een trein is ontspoord in Broken Hill, dan zou het waar kunnen zijn,’ antwoordde Ivy. ‘Traumatische gebeurtenissen waarbij veel onschuldige levens verloren gaan, kunnen leiden tot het ontstaan van een portaal.’ Ze aarzelde. ‘Toch is het mogelijk dat ze liegt. Gabe, kun je in haar hoofd kijken, nagaan of ze de waarheid spreekt?’

Er trok een uitdrukking van afschuw over Gabriëls gezicht bij de gedachte om in de geest van zo’n schepsel te moeten kijken. Hij had eens tegen me gezegd dat de geest van een demon stroperig was en vol zat met een kleverige zwarte substantie die wel wat op teer leek. Daarom waren uitdrijvingen ook zo uitputtend voor de slachtoffers. Zodra dat spul eenmaal in je zat, bleef het zitten. Het plakte aan je vast als lijm, besmette je en verspreidde zich als een schimmel totdat de demon elke centimeter van je lichaam bezat. Sommige mensen overleefden een uitdrijving niet. Het was alsof je twee zielen van elkaar losrukte; alleen wilde de ene helft niet losgerukt worden. Het was een felle touwtrekwedstrijd met het menselijk lichaam als het touw. Ik wist dat mijn broer en zus, zodra de demon de informatie die ze nodig hadden had prijsgegeven, het schepsel uit zuster Mary Clare zouden moeten trekken. Daar wilde ik liever niet bij toekijken, maar ik kon me er ook niet toe brengen mijn blik af te wenden.

Gabriël sloot zijn ogen en de demon greep haar hoofd vast alsof ze een plotselinge aanval van migraine kreeg. Even later trok mijn broer zich terug, zijn perfecte gelaatstrekken vertrokken van walging. ‘Ze spreekt de waarheid,’ zei hij.

‘Dus als we dat portaal vinden, kunnen we Beth terughalen?’ vroeg Xavier.

‘Je mocht willen dat het zo simpel was,’ kakelde de demon. ‘Je komt er nooit doorheen.’

‘Er is altijd een manier,’ zei Ivy op vlakke toon.

‘O, ja,’ grinnikte de demon. ‘Ik zou alleen maar niet proberen je naar binnen te bluffen. Dan kom je misschien nooit meer buiten.’

‘Wij bluffen niet,’ zei Gabriël.

‘Je kunt ook over haar onderhandelen,’ opperde het schepsel, en haar lip krulde kwaadaardig om terwijl haar lege, zwarte ogen zich op Xavier richtten. ‘Hem ruilen voor haar. En jij zou het nog doen ook, hè, jongen? Ik zie het in je ogen. Je zou je eigen ziel opofferen om haar te redden. Dat is nogal een hoge prijs voor iets wat niet eens menselijk is. Hoe weet je of ze wel een ziel heeft? Ze is net als ik, alleen werkt ze voor de concurrent.’

‘Ik zou mijn mond maar houden als ik jou was.’ Xavier veegde zijn bruine haar uit zijn gezicht en ik ving een flits op van mijn vriendschapsring om zijn vinger. In zijn zwarte T-shirt en spijkerbroek zag hij er niet zo Hemels uit als mijn broer en zus, maar hij was lang en sterk en overduidelijk razend. Ik kon zien dat hij de grijns van het gezicht van de demon wilde meppen, maar Xavier zou het nooit over zijn hart verkrijgen om een meisje te slaan, zelfs niet als ze bezeten was.

‘Gevoelig onderwerp, hè?’ zei de demon zangerig.

Ik dacht dat Xavier misschien zou doorslaan, maar in plaats daarvan ontspande hij zich en leunde tegen de muur, waarna hij met een koele blik naar het schepsel keek. ‘Ik heb medelijden met je,’ zei hij langzaam. ‘Je hebt geen idee hoe het voelt als er iemand van je houdt of naar je verlangt. Maar je hebt gelijk: Beth is geen mens, want mensen moeten voortdurend moeite doen om in contact te blijven met hun ziel. Het is voor hen elke dag weer een gevecht om naar hun geweten te luisteren en de juiste beslissingen te nemen. Als je Beth een beetje kende, zou je weten dat ze geen ziel hééft, ze is één en al ziel. Ze is ervan vervuld, meer dan een mens ooit zou kunnen zijn. Jij kunt dat niet weten, want leegte en haat zijn alles wat jij ooit hebt gekend. Maar daarmee win je het uiteindelijk niet, wacht maar af.’

‘Je bent behoorlijk brutaal voor een nederig mens,’ antwoordde de demon. ‘Hoe weet je dat het lot jouw ziel er niet toe zal verleiden om net zo zwart en verwrongen te worden als de mijne?’

‘O, ik denk niet dat dat zal gebeuren,’ zei Ivy glimlachend. ‘Zijn ziel is al gekenmerkt als een van de onzen. Voor Xavier is een stoel gereserveerd in de Hemel.’

‘En nu, als je het niet erg vindt,’ onderbrak mijn broer hen, ‘zijn we wel uitgekletst.’

De demon scheen te weten wat er kwam. Ze sprong op, kromde als een kat haar rug en siste woedend.

Molly, die in de deuropening stond, dook ineen alsof ze verwachtte dat er ieder moment voorwerpen door de kamer zouden gaan vliegen. ‘Is dit het onderdeel waarin jullie in het Latijn gaan zingen?’ vroeg ze met trillende stem.

Gabriëls blik schoot naar haar toe. ‘Duik onder het bed, Molly. Je hoeft dit niet te zien.’

‘Geeft niet,’ zei Molly hoofdschuddend. ‘Ik heb The Exorcist gezien.’

Mijn broer lachte vreugdeloos. ‘Dit is een beetje anders,’ zei hij. ‘Mensen hebben gebeden en rituelen nodig om een demon terug te sturen naar de Hel. Wij zijn sterker.’

Hij stak zijn hand uit en Ivy verstrengelde haar slanke, bleke vingers met die van hem. Op precies hetzelfde moment openden ze hun vleugels, die zich door de hele kamer uitstrekten en lange schaduwen op de muren wierpen. De anderen keken stomverbaasd toe terwijl er licht uit hun gespreide vleugels stroomde en een wolk om hen heen vormde. Hun lichamen leken te zoemen en trillen, en vervolgens stegen ze een heel klein stukje op van de vloer.

Toen sprak Gabriël.

‘In naam van Christus Onze Heer en alles wat Heilig is, beveel ik je te vertrekken. Geef dit aardse lichaam weer over in de handen van God en kruip terug in de krochten van vuur waar je thuishoort.’

Het hoofd van de demon begon heen en weer te slaan als een zweep, alsof ze een toeval had. De wolk gedempt gouden licht kroop naar voren, voor het menselijk oog een prachtige aanblik, maar een dodelijk gevaar voor elke agent van de duisternis. De demon probeerde langs mijn broer en zus te komen, maar het licht was als een krachtveld dat haar tegenhield. Ze vocht uit alle macht, maar het haalde niets uit. De mistige wolk had haar bijna bereikt, en ik zag dat de demon op de vloer dook.

Toen het licht haar omringde en als mist neerdaalde, kwam er rook uit de neus van zuster Mary Clare en hoorde ik een sissend geluid, zoals wanneer je vlees op de barbecue legt.

Molly’s mond viel open van afgrijzen. Ze deinsde achteruit en sloeg haar handen over haar oren om het verstikte gekrijs van de demon niet te horen. Xavier werd ook bleek en slikte moeizaam terwijl hij met een gepijnigde blik toekeek.

Het lichaam op de grond was stijf geworden, en de romp kwam af en toe in bevende schokken omhoog. Ik zag een bult op zuster Mary Clares buik verschijnen, die vervolgens door haar borstkas omhoogschoof als een afgrijselijk, knolvormig gezwel. Xavier kromp ineen toen te midden van het gegrom en gehijg het scherpe gekraak van een brekende rib klonk. De bult vervormde de keel van de vrouw, totdat ineens haar mond openvloog en ze begon te kokhalzen en te gorgelen. Mijn broer en zus concentreerden zich nog meer, hun licht trok samen rondom de keel van de non, en even later stroomde er een dampende, stroperige zwarte substantie uit haar open mond, die als een dode vis op de vloer kwakte.

Ivy liet haar hand zakken en zonk uitgeput op haar knieën, terwijl Gabriël naast het lichaam op de vloer hurkte. Nu ze eindelijk bevrijd was van het giftige schepsel dat haar had gegijzeld, zag zuster Mary Clare er heel anders uit. De kwaadaardige gezichtsuitdrukking had plaatsgemaakt voor bevrijding, ondanks de pijn die ze moest hebben. Haar gezicht was nog beurs en gehavend, maar toen haar oogleden trillend opengingen, zag ik een paar lichtblauwe ogen. De jonge vrouw leek te zuchten van verlichting en haar hoofd zakte opzij.

Gabriël keek bezorgd en boog zich over haar heen, met zijn vingers lichtjes tegen haar hals gedrukt om haar hartslag te voelen. Hij keek Ivy aan. ‘Het gaat niet goed.’

Mijn zus schreed naar hem toe, en samen begonnen ze te werken aan zuster Mary Clare. Gabriël genas de fysieke wonden terwijl Ivy dieper ging, probeerde de ziel van Mary Clare te bereiken om die weer gezond te maken en aan God terug te geven. Ik kon me niet voorstellen in wat voor toestand haar ziel moest verkeren nadat ze maandenlang haar lichaam met een demon had moeten delen. Die moest bijna onherkenbaar beschadigd zijn, maar als iemand haar kon helpen, dan was het een serafijn.

Ik zag dat Gabriël haar wangen aanraakte en dat de beurse plekken en zwellingen begonnen af te nemen. Zijn vingers streken over haar lippen en die werden genezen. Zuster Faith haastte zich naar binnen met een nat washandje en veegde voorzichtig het geronnen bloed van haar lippen en kin. Toen Gabriël zijn handen verplaatste, zag ik dat zuster Mary Clares tanden ook weer heel waren. Mijn broer had alle fysieke sporen van de folteringen die ze had doorstaan weggenomen. Hoewel haar lichaam weer helemaal gezond was, bleef haar borstkas stil.

Ivy bleef over haar heen gebogen zitten, met haar ogen stijf dichtgeknepen. Het lichaam van mijn zus trilde van inspanning en Gabriël legde zijn handen op haar schouders om haar te ondersteunen. Een ziel terughalen van het randje van de dood was vermoeiend, zelfs voor een engel zo sterk als Ivy, en ik zag dat zuster Mary Clare bijna te ver heen was. Een ziel die eenmaal door de dood was gehaald, was bijna onmogelijk terug te halen. De ziel behoorde hem toe, totdat die door de Hemel of de Hel werd opgeëist. Als niemand haar wilde hebben, werd ze als afval in het voorgeborchte gegooid.

Ivy moest door de tunnel van zuster Mary Clares onderbewuste gaan om haar terug te lokken voordat ze voor altijd wegglipte. Ik stelde me voor dat Marie Clares geest een massa krioelend ongedierte was, besmet door het kwaad dat haar lichaam zo lang had bewoond. De dood was vlakbij, dat kon iedereen zien. Ze balanceerde waarschijnlijk op het randje, niet bereid terug te keren naar het leven voor het geval het vervuld was met de pijn die ze zich herinnerde. De tunnel des doods zuigt het leven uit je weg. Hij wil dat je je overgeeft, je laat gaan. Natuurlijk kon die duisternis mijn zus nooit raken, maar het kon wel haar kracht uitputten, en het zou ongetwijfeld zijn tol vergen dat ze in zuster Mary Clares besmette geest was.

Uiteindelijk, het leek wel een eeuwigheid later, liet Ivy de hand van de non los en keek toe terwijl ze met haar ogen knipperde en ze opende. Ze haalde heel diep en hijgend adem, als iemand die te lang onder water is gehouden.

‘O, de Heer zij geprezen!’ riep zuster Faith. ‘Dank u, God zegene u.’ Ze knelde Mary Clare in een stevige omhelzing terwijl de onthutste jonge vrouw rechtop ging zitten en verward om zich heen keek. Toen zag ik haar pas goed en besefte ik hoe jong ze eigenlijk was; zeker niet ouder dan begin twintig, met een stralend gezicht en sproeten op haar neus.

‘Wat... wat is er gebeurd?’ stamelde ze. Ze bracht haar hand omhoog en raakte haar vervilte haar aan, dat vol zat met geronnen bloed.

Zuster Faiths mond viel open. ‘Weet ze het niet meer?’

‘Ze is in shock,’ antwoordde Gabriël. ‘In de komende paar dagen zal alles wel in flitsen en nachtmerries bij haar terugkomen. Ze zal uw steun nodig hebben.’

‘Natuurlijk.’ Zuster Faith knikte heftig. ‘Wat ze maar nodig heeft.’

‘Eerst moet ze douchen,’ zei mijn broer. ‘En dan kunt u haar beter in bed stoppen.’ Hij keek rond door de verwoeste kamer. ‘Is er een plek waar ze kan blijven totdat deze rommel is opgeruimd?’

‘Ja, ja,’ mompelde zuster Faith in zichzelf. ‘Ik zal Adele een bed laten klaarzetten.’ Ze keek naar Gabriël en Ivy. ‘Ik weet niet hoe ik u kan bedanken,’ zei ze, en er welden weer tranen op in haar ogen. ‘Ik dacht dat we haar voor altijd kwijt waren, maar u hebt ons onze zuster teruggegeven en ons geloof hersteld zoals ik in dit leven nooit meer had verwacht. U hebt onze oneindige dank.’

Gabriël glimlachte. ‘Graag gedaan,’ zei hij eenvoudig. ‘Ga nu maar voor uw zuster zorgen. Wij komen er zelf wel uit.’

Zuster Faith keek mijn broer en zus nog een laatste keer vol aanbidding aan, en toen leidde ze snel de frêle Mary Clare de kamer uit. Ik hoorde haar door het huis roepen naar de anderen. Ik vroeg me af of de andere nonnen het verhaal over de mysterieuze bezoekers en de Hemelse vergelding die ze hadden gebracht zouden geloven.

Toen ze weg waren, slaakte Ivy, die voor haar doen heel stil was geweest, een zachte zucht en even leek ze op haar benen te wankelen.

‘Rustig aan,’ zei Xavier, die een stap naar haar toe zette. ‘Gaat het wel?’

Met een luid geruis trok Gabriël zijn vleugels in en vouwde ze op op zijn gespierde rug. Hij sloeg een sterke arm om Ivy’s middel om haar te ondersteunen en ze leunde tegen zijn schouder om op adem te komen.

Even later trok zij haar vleugels ook in, maar ik kon zien hoeveel moeite het haar kostte. Ze haalde diep adem en glimlachte flauwtjes naar Xavier. ‘Ik ben alleen maar moe,’ zei ze. ‘Het gaat zo wel weer.’

Gabriël begon het groepje naar de deur te dirigeren. ‘Kom,’ zei hij. ‘We zijn hier klaar, en we moeten gaan.’

Buiten op de veranda kreeg Gabriël Molly in het oog. Het was duidelijk dat nu pas volledig tot haar doordrong wat ze had gezien. Ze greep met trillende handen een van de steunpalen vast. Ze zag eruit alsof ze amper op haar benen kon blijven staan en zette één wankele stap naar voren, waarbij ze haar handen uitstak om haar evenwicht te bewaren.

Gabriël legde zijn arm om haar middel om haar het trapje af te helpen, en toen ze beneden waren liet hij zich zwijgend naast haar zakken terwijl zij op de grond knielde en overgaf in het bloemperk. Met één hand nog op haar schouder streek hij voorzichtig haar haar uit haar gezicht en hield het naar achteren; hij zei niets, maar wachtte alleen geduldig tot ze klaar was.

27

Hij houdt niet van me

Het was heel vroeg in de ochtend tegen de tijd dat ze met hun vieren terugkeerden bij de Easy Stay Inn. Hoewel er wat kleur was teruggekeerd op Molly’s gezicht, leek ze volledig uitgeput. Xavier zag er ook moe en slaperig uit. Alleen mijn broer en zus oogden nog even beheerst en onbewogen als altijd. De enige aanwijzing voor de stress die ze net hadden doorstaan, was hun gekreukelde kleding. Ivy’s kracht scheen te zijn hersteld toen ze weer terug waren, maar ik wist dat het een zware avond voor haar was geweest. Het moest frustrerend zijn, dacht ik. In het Koninkrijk kende haar kracht geen grenzen. Maar ik kreeg het idee dat hoe langer engelen op aarde verbleven en zich onder de mensheid begaven, hoe geringer hun krachten werden.

Zodra hij de kans had, verdween Xavier zonder nog een woord te zeggen in zijn kamer. Ik wilde het liefst met hem mee, zodat we even alleen konden zijn. Ik stelde me voor dat ik naast hem op het bed lag en mijn hoofd tegen zijn borst drukte, zoals ik vroeger altijd deed. Ik wilde elk beetje energie dat ik had erop richten om hem te laten weten dat ik er was; om hem zo veel mogelijk steun te bieden, maar ook om mezelf te troosten met zijn aanwezigheid. Ivy en Gabriël zouden echter hun volgende stap gaan voorbereiden, en ik moest bij hen zijn als ik op de hoogte wilde blijven.

‘Wat is er met hem?’ mompelde Molly zodra Xavier de deur achter zich sloot.

‘Ik denk dat hij van slag is door de gebeurtenissen van vanavond,’ zei Ivy droogjes, terwijl ze haar sleutel in het slot stak. ‘Hij heeft wat tijd nodig om alles te verwerken.’ Ik wist dat Molly’s naiviteit haar soms irriteerde.

Om de een of andere reden hing Molly nog altijd doelloos rond in de buurt van mijn broer en zus. Ze waren allebei zo beleefd om niet te vragen wat ze wilde. Misschien wilde ze toch niet meer meedoen aan de reddingsmissie. Misschien was het allemaal zwaarder dan ze had gedacht en wilde ze nu liever naar huis.

De kamerdeur was in een troebele donkerrode kleur geschilderd. Met een diepe zucht duwde Gabriël hem open en deed het licht aan. De kamer werd gevuld met een mat amberkleurig licht en het geratel van een scheef opgehangen plafondventilator. Op de twee bedden lagen dunne bloemetjesspreien, er stonden bij elkaar passende nachtkastjes en lampjes met franje aan de kappen. De vloerbedekking had een verschoten zalmroze kleur en aan een metalen stang voor het ene, rechthoekige raam hingen gordijnen.

‘Het heeft wel charme,’ zei Ivy met een ironische glimlach.

Mijn broer en zus waren gewend geraakt aan de luxe van Byron, maar ze gaven er niet bijzonder veel om. Wat hen betrof was dit even goed als een luxe suite in het Waldorf Astoria.

‘Ik ga douchen,’ meldde Ivy, die een toilettas pakte en in de badkamer verdween. Molly keek haar na, beet op haar lip en danste rusteloos van de ene voet op de andere.

Gabriëls doordringende ogen keken haar geduldig aan. Ze deden me denken aan een sneeuwstorm, helder en bleek en zo diep dat je je er eenvoudig in kon verliezen. Hij deed zijn jas uit en hing die over de rugleuning van een stoel. Het strakke witte T-shirt dat hij droeg, benadrukte zijn onwaarschijnlijk volmaakte lichaam. Molly leek haar blik niet te kunnen losmaken van zijn gespierde lichaam en de manier waarop de stof zijn borstkas omspande. Hij oogde bovenmenselijk, alsof hij met minimale inspanning een auto zou kunnen optillen. Al kwam dat waarschijnlijk doordat hij dat inderdaad kon als de situatie erom vroeg.

Het geluid van water dat door oude leidingen stroomde kwam uit de badkamer en Molly greep onmiddellijk de kans aan om een gesprek te beginnen. ‘Komt het wel goed met Ivy?’ vroeg ze onhandig. Het was duidelijk dat ze hier niet was om over Ivy te praten, maar dat ze niet wist hoe ze anders moest beginnen.

‘Ivy is een serafijn,’ antwoordde Gabriël, alsof dat alles verklaarde.

‘Ja,’ zei Molly. ‘Dat weet ik nog. En dat is behoorlijk cool, hè?’

‘Ja,’ zei Gabriël langzaam. ‘Dat is cool.’

Molly vatte dat op als een aanmoediging, schuifelde de kamer in en ging op het bed zitten, waar ze deed alsof ze haar nagels inspecteerde. Gabriël leunde tegenover haar tegen de deurpost. Als hij een mens was geweest, zou hij er onbehaaglijk of slecht op zijn gemak hebben uitgezien, maar hij was volkomen beheerst. In wat voor omgeving hij zich ook bevond, mijn broer straalde altijd een air van kalmte uit, alsof hij daar al zijn hele leven was. Hij stond met zijn handen op zijn rug en zijn hoofd een beetje schuin, alsof hij luisterde naar een innerlijke melodie. Zijn aandacht leek afgedwaald, maar ik wist dat hij wachtte tot Molly iets zei. Hij hoorde waarschijnlijk haar hart bonzen in haar ribbenkast, kon het zweet in haar handen ruiken en zelfs haar gedachten lezen als hij zou willen.

Molly keek nerveus op. ‘Je was geweldig vandaag,’ zei ze.

Gabriël keek haar aan, verbouwereerd door het compliment. ‘Ik deed mijn werk,’ antwoordde hij met zijn lage, meeslepende stem.

Ik kon aan de uitdrukking op Molly’s gezicht zien dat zijn stem haar beroerde op manieren die ik niet kon begrijpen. Het leek wel alsof elk woord dat hij uitsprak op een fysieke manier bij haar aankwam. Ze huiverde een beetje en sloeg haar armen om haar lichaam.

‘Heb je het koud?’ vroeg mijn broer. Zonder op antwoord te wachten, tilde hij galant zijn jas van de stoelleuning en drapeerde die om haar schouders.

Dat attente gebaar leek Molly zodanig te ontroeren dat ze met moeite haar tranen wegknipperde. ‘Nee, echt,’ drong ze aan. ‘Ik heb altijd al geweten dat je geweldig was, maar vandaag was anders. Je leek wel een wezen van een heel andere wereld.’

‘Ik bén ook een wezen van een heel andere wereld, Molly,’ antwoordde Gabriël vlak.

‘Maar je bent toch wel verbonden met deze?’ drong Molly aan. ‘Met mensen, bedoel ik. Zoals met Xavier en mij?’

‘Het is mijn taak om mensen zoals jij en Xavier te beschermen. Ik wens jullie alleen maar gezondheid en geluk toe...’

‘Dat bedoel ik niet,’ onderbrak Molly hem.

‘Wat bedoel je dan?’ Hij keek haar aan met de doordringende aandacht van iemand die vastbesloten is een manier van redeneren te doorgronden die niet de zijne is.

‘Ik denk gewoon dat je naar meer zou kunnen verlangen. De afgelopen paar dagen heb ik het gevoel dat eh... misschien... jij misschien ook hebt gevoeld...’

Ik sprong op het bed en knielde naast Molly neer. Ik probeerde haar een waarschuwing te sturen, maar ze ging te zeer op in Gabriëls aanwezigheid om te merken dat ik bij haar was. Nee, Molly, doe het niet. Hier ben je te slim voor. Denk na. Gabriël is niet wat jij graag wilt dat hij is. Je maakt een grote fout. Je dénkt alleen maar dat je hem kent. Je beeldt je in dat er meer is dan werkelijk het geval is. Als je nu al verdriet hebt, dan zal dit het alleen nog maar erger maken. Ga eerst met Xavier praten. Wacht nog een poosje. Je bent moe. Molly, luister naar me!

Gabriël draaide langzaam zijn hoofd en keek haar aan. De beweging was bijna die van een robot. Zijn gezicht werd in schaduw gehuld door het schemerige licht in de kamer, maar zijn haar gloeide lichtjes waar het zacht als gesponnen goud om zijn jukbeenderen viel en zijn ogen waren een altijd bewegend waas van zilver en ijsblauw. ‘Dat ik misschien wát heb gevoeld?’ vroeg hij nieuwsgierig.

Molly zuchtte geërgerd, en ik wist dat ze er genoeg van had hem hints te geven. Ze stond op en ging pal voor hem staan. Met haar zeemeerminnenkapsel van krullen, haar grote blauwe ogen en haar prachtige huid zag ze er verleidelijker uit dan ooit. De meeste mannen zouden niet de wilskracht hebben om haar te weerstaan.

‘Je doet alsof je geen gevoel hebt, maar ik weet dat je het wel hebt!’ zei ze vol vertrouwen. ‘Ik denk dat je veel meer voelt dan je laat merken. Ik denk dat je van iemand zou kunnen houden, zelfs verliefd op iemand zou kunnen worden als je dat wilde.’

‘Ik begrijp niet wat je wilt zeggen, Molly. Ik koester het menselijk leven,’ zei Gabriël. ‘Ik wil de kinderen van mijn Vader verdedigen en beschermen. Maar de liefde waar jij over spreekt... daar weet ik niets van.’

‘Je moet niet tegen jezelf liegen. Ik kijk dwars door je heen.’

‘En wat denk je dan precies te zien?’ Gabriël trok zijn wenkbrauw op, en ik besefte dat hij in de gaten begon te krijgen waar dit gesprek naartoe ging.

‘Iemand die net zo is als ik,’ riep Molly. ‘Iemand die verliefd wil zijn, maar het niet durft te laten gebeuren. Je geeft om me, Gabriël, geef het maar toe!’

‘Ik heb nooit ontkend dat ik om je geef,’ zei Gabriël vriendelijk. ‘Jouw welzijn gaat me zeer aan het hart.’

‘Het is meer,’ drong Molly aan. ‘Dat moet wel! Ik voel iets ongelooflijks tussen ons, en ik weet zeker dat jij het ook voelt.’

Gabriël boog zich naar voren. ‘Luister heel goed,’ zei hij. ‘Je hebt op de een of andere manier het verkeerde idee over me gekregen. Ik ben hier niet om...’

Voordat Gabriël verder kon gaan, sprong Molly naar voren en overbrugde de afstand tussen hen. Ik zag haar armen om zijn middel gaan en haar vingers zijn T-shirt grijpen. Ze ging op haar tenen staan en strekte zich naar hem uit. Haar ogen gingen dicht in een moment van pure extase toen hun lippen elkaar raakten. Ze kuste hem hongerig, verlangend, in vervoering. Haar lichaam verlangde naar zijn aanraking en ze drukte zich tegen hem aan. Ze trilde ervan, haar hele lichaam spande zich om dichter bij hem te komen. Er ontstond een merkwaardige lading in de kamer, en heel even dacht ik dat er tussen hen iets zou ontvlammen wat dwars door de muren van de motelkamer zou barsten.

Toen zag ik Gabriëls gezicht. Hoewel hij niet achteruit was gedeinsd, kuste hij Molly niet terug. Zijn armen bleven stram langs zijn lichaam, zijn mond reageerde niet en weigerde te versmelten met die van haar. Molly had net zo goed een wassen beeld kunnen zoenen, zo weinig reactie kreeg ze van hem. Gabriël liet haar nog even doorgaan voordat hij zich voorzichtig van haar losmaakte. Ze verzette zich even, maar toen wankelde ze achteruit en liet zich op het bed zakken.

‘Nee, Molly. Dit kan niet.’ Gabriël leek alleen maar bedroefd om haar vertoon van genegenheid. Hij had een nadenkende frons op zijn gezicht en keek naar Molly net zoals hij naar alle dilemma’s van stervelingen keek die hij moest oplossen. Ik had datzelfde gezicht bij hem gezien toen ze bij het pompstation stopten om met Earl te praten en weer toen hij de groeven in de veranda van de abdij had bekeken. Zijn heldere ogen stonden serieus terwijl hij zocht naar een oplossing voor een probleem waar hij nooit eerder mee te maken had gehad.

Er trok een vreemde uitdrukking over Molly’s gezicht toen zijn onverschilligheid eindelijk tot haar doordrong. Haar voorhoofd rimpelde terwijl ze probeerde te bevatten dat de overstelpende aantrekkingskracht die zij voelde puur eenzijdig was. Ik kon zien dat ze het haast niet kon geloven en zag het exacte moment waarop haar passie plaatsmaakte voor vernedering.

Haar wangen kleurden en ze schoof heen en weer onder Gabriëls onderzoekende blik. ‘Ongelooflijk dat ik het zo mis had,’ mompelde ze. ‘Dat gebeurt me nooit.’

‘Het spijt me, Molly,’ zei Gabriël. ‘Mijn verontschuldigingen als ik iets heb gezegd of gedaan om je op het verkeerde been te zetten.’

‘Voel je niks?’ vroeg ze, nu wat bozer. ‘Je moet toch iets voelen!’

‘Ik bezit geen menselijke emoties,’ antwoordde Gabriël, en toen voegde hij eraan toe, ‘en Ivy ook niet.’ Misschien hoopte hij dat het Molly zou opvrolijken als ze wist dat haar toenaderingspoging ook bij mijn zus niet zou werken. Het had niet het gewenste effect.

‘Hou nou eens op te doen alsof je een robot bent of zoiets,’ snauwde ze.

‘Als je me liever zo ziet...’ Gabriël liet zijn stem wegsterven.

‘Nee!’ liet Molly zich ontvallen. ‘Ik zie je liever als een echt iemand, niet als een metalen man zonder hart.’

‘Mijn hart is niets dan een belangrijk orgaan dat bloed door dit lichaam pompt,’ legde Gabriël uit. ‘Ik heb niet het vermogen om de liefde te geven waar jij over praat.’

‘En Beth dan?’ vroeg Molly. ‘Zij houdt van Xavier, en zij is ook een engel.’

‘Bethany is een uitzondering,’ gaf Gabriël toe. ‘Een heel zeldzame uitzondering.’

‘Waarom kun jij niet ook een uitzondering zijn?’ drong Molly aan.

‘Omdat ik anders ben dan Bethany,’ zei Gabriël op nuchtere toon. ‘Ik ben niet jong en onervaren. Er zit iets in Bethany’s aard, een gebrek of juist een kracht, waardoor zij hetzelfde kan voelen als mensen. Ik heb dat niet in mijn programmering zitten.’ Ik werd te veel meegesleept door de toenemende spanning om me af te vragen of ik beledigd zou moeten zijn of niet.

‘Maar ik ben verliefd op je,’ jammerde Molly.

‘Als je denkt dat je van me houdt, dan weet je niet wat liefde is,’ zei Gabriël. ‘Liefde moet van twee kanten komen om echt te zijn.’

‘Ik snap het niet,’ zei Molly. ‘Ben ik niet mooi genoeg voor je of zo?’

‘Nu bewijs je alleen maar dat ik gelijk heb,’ verzuchtte Gabriël. ‘Een lichaam is maar een omhulsel. De diepste emoties worden ervaren via de ziel.’

‘Voldoet mijn ziel dan niet aan je eisen?’

‘Doe niet zo belachelijk.’

‘Wat is er mis met je?’ ontplofte Molly. ‘Waarom wil je me niet?’

‘Probeer alsjeblieft te accepteren wat ik zeg.’

‘Wil je beweren dat wát ik ook doe, hoe ik ook mijn best doe, je nooit zulke gevoelens voor me zult hebben?’

‘Ik wil beweren dat je je gedraagt als een kind, want dat is wat je bent.’

‘Dus je vindt me gewoon te jong,’ zei Molly wanhopig. ‘Ik kan wachten. Ik kan wachten tot je er klaar voor bent. Ik zal alles doen wat ervoor nodig is.’

‘Hou op,’ zei Gabriël. ‘Deze discussie is voorbij. Ik kan je niet het antwoord geven dat je wilt horen.’

‘Vertel dan waarom.’ Molly begon hysterisch te worden. ‘Vertel me wat er mis met me is, waarom je er niet eens over na wilt denken!’

‘Je kunt nu beter gaan.’ Gabriëls stem klonk heel vlak. Hij probeerde haar niet langer te troosten.

‘Nee!’ riep Molly. ‘Zeg dan wat ik fout heb gedaan!’

‘Het gaat niet om wat je gedaan hebt.’ Gabriëls toon werd strenger. ‘Het gaat om wat je bent.’

‘Wat bedoel je daar nou weer mee?’ Molly’s stem klonk verstikt.

‘Je bent een mens.’ De ogen van mijn broer fonkelden. ‘Het ligt in jullie aard om lust, begeerte, afgunst, woede en hoogmoed te voelen. Je hele leven zul je tegen die instincten vechten. Mijn Vader heeft jullie vrije wil gegeven, Hij heeft jullie uitverkoren om over Zijn aarde te regeren, en kijk wat jullie ermee gedaan hebben. De wereld ligt in puin en ik ben hier om Zijn glorie te herstellen; ik heb geen ander doel en geen andere interesses. Denk je dat ik zo zwak ben dat ik me laat verleiden door een naïeve mens die amper meer is dan een kind? Ik ben op alle mogelijke manieren anders dan jij. Ik kan alleen maar proberen jullie te begrijpen en nooit, in nog geen duizend jaar, zul jij mij ook maar een béétje begrijpen. Dat is waarom je pogingen zinloos zijn, Molly.’

Gabriël keek onbewogen toe toen de tranen kwamen, zich vermengden met Molly’s mascara en haar wangen besmeurden. Ze veegde ze woest weg met de rug van haar hand. ‘Ik...’ Ze hikte en stotterde. ‘Ik haat je.’

Ze zag er zo kwetsbaar uit dat ik wenste dat ik iets kon doen om haar te laten merken dat ze niet alleen was. Als ik er echt was geweest, had ik ook graag mijn broer een schop tegen zijn schenen verkocht omdat hij zo bot deed.

‘Voor je eigen bestwil,’ zei Gabriël afwezig, ‘is haat misschien beter dan liefde.’

‘Het kan jou hoe dan ook niet schelen,’ snikte Molly. ‘Je geeft niks om me.’

‘Dat is niet waar,’ zei Gabriël. ‘Als je leven gevaar loopt, dan is dat mijn zorg. Als iemand je ooit kwaad doet, dan kun je erop rekenen dat ik je bescherm. Maar in kwesties van het hart kan ik je niet helpen.’

‘Je zou het in ieder geval kunnen probéren. Je zou je zogenaamde programmering op de proef kunnen stellen, net zoals Beth heeft gedaan, en kijken wat er gebeurt! Hoe weet je nou wat je misschien wel of niet zult voelen?’

Ze was zo hartstochtelijk in haar overtuiging dat ik bijna hoopte dat Gabriëls hart zou smelten. Maar hij sloeg alleen zijn blik neer alsof hij een grote zonde had begaan.

‘Voor jouw informatie: God wil dat de mensen gelukkig zijn,’ vervolgde Molly opstandig. Ik had het gevoel dat ze haar zaak probeerde te bepleiten zoals ze dat tijdens schooldebatten had gezien. ‘Gaat heen en vermenigvuldigt u, toch? Dat herinner ik me nog wel van de zondagsschool.’

‘Die richtlijnen zijn aan de mens gegeven,’ zei Gabriël heel rustig.

‘Dus jij mag niet gelukkig zijn? Jij mag geen eigen leven willen?’

‘Het is geen kwestie van willen. Het is meer een kwestie van inborst,’ zei Gabriël, en Molly keek verslagen. ‘Je hebt iemand nodig die van je houdt zoals je verdient. Ik beloof je dat ik elke dag van je leven over je zal waken.’ Zijn stem klonk teder. ‘Ik zal zorgen dat je altijd veilig bent.’

‘Nee!’ Molly gilde nu als een verwend kind. ‘Dat is niet wat ik wil.’ Ze schudde heftig haar hoofd, waardoor een paar rode krullen loskwamen en voor haar bleke gezicht vielen.

Molly werd te zeer meegesleept in de wervelwind van haar emoties om het te merken, maar Gabriëls gezichtsuitdrukking leek te veranderen terwijl hij naar haar keek. Op zijn gezicht las ik een dwingend verlangen om haar de hand te reiken; dat vreemde, onstuimige schepsel dat hij niet begreep. Zijn hand bewoog even en hij tilde hem langzaam op, alsof hij op het punt stond haar tranen weg te vegen.

Toen stapte Ivy in een badjas gehuld de kamer in. De commotie verraste haar zo te zien, en Gabriël liet snel zijn hand zakken, terwijl zijn gezicht weer de gebruikelijke onbewogenheid aannam. Even later rende Molly de kamer uit, terwijl er nog steeds stille tranen over haar wangen stroomden.

Ivy keek hem medelevend aan. ‘Ik vroeg me al af hoe lang het zou duren voordat dat gesprek kwam.’

‘Wist je het? Waarom heb je niets gezegd? Dan had ik het misschien beter aangepakt.’

‘Dat betwijfel ik,’ zei Ivy bedachtzaam. Als er iemand was die enige hoop had om Gabriël te begrijpen, dan was zij het wel. Voor engelen net zo goed als voor mensen bleef hij ingewikkeld en onpeilbaar, maar Ivy was er altijd griezelig goed in geweest om zijn gedachten te lezen.

‘Wat moet ik nu doen?’ Het kwam maar zelden voor dat Gabriël ergens raad over vroeg, maar tienerliefde was een volslagen mysterie voor hem.

‘Niks,’ antwoordde Ivy. ‘Die dingen gebeuren. Ze komt er wel overheen.’

‘Ik hoop het,’ antwoordde mijn broer met een stem waardoor ik me afvroeg of hij alleen maar aan Molly dacht.

Ivy ging liggen en deed het licht uit. Gabriël ging op de rand van zijn bed zitten, met zijn kin op zijn hand, en staarde in het donker. Hij bleef daar roerloos zitten, nog lang nadat Ivy al in slaap was gevallen.

28

Een ongeluk komt nooit alleen

De terugkeer naar de beperkingen van mijn fysieke lichaam was een schok voor me. Even, doordat ik bij mijn familie kon zijn en het gevoel had dat ik weer deel uitmaakte van hun leven, was ik mijn huidige omstandigheden vergeten. Nu was ik terug in mijn benauwde cel in de stinkende detentieruimtes van Hades, een ruimte zo klein dat ik er niet eens kon staan. Om het nog erger te maken was de lucht vervuld van de zure stank van zwavel en hoorde ik doorlopend gejammer om hulp. Ik had geen idee hoe lang mijn projectie had geduurd, maar ik wist dat het een behoorlijke tijd moest zijn geweest, want al mijn gewrichten waren stijf en mijn spieren deden pijn als ik me bewoog.

Iemand had een paar droge broodkorsten en een tinnen beker water mijn cel in geschoven. Ik zat in mijn nachtjapon, die zo vuil was dat de oorspronkelijke kleur ervan nog amper te zien was. Ik probeerde langzaam te ademen om de stijgende paniek in mijn borst te onderdrukken. Ik zat ineengedoken in een hoekje, met mijn hoofd op mijn schouder. Een paar keer liep er een schimmige bewaker langs om de gevangen zielen nog meer te folteren. Hij was alleen te herkennen aan zijn gloeiende ogen en de metalen staaf die hij langs de tralies liet ratelen. Om de een of andere reden stopte hij niet bij mijn cel.

Toen ik zeker wist dat hij weg was, schoof ik naar de tinnen beker toe en nam een grote slok water. Het had een onaangename, metalige smaak. Mijn hele lichaam voelde beurs, maar de scherpste pijn kwam van achter mijn schouderbladen. Nu ik me niet eens meer kon uitstrekken, deden mijn vleugels meer pijn dan ooit. Ik dacht dat ik gek zou worden als ik ze niet snel kon uitspreiden.

Om mezelf af te leiden dacht ik aan Molly en Gabriël. Mijn hart ging naar hen allebei uit. Wat voor vreemde band er ook tussen hen bestond, er was geen enkele hoop dat die zich ooit verder zou ontwikkelen. Molly begreep het concept van goddelijke liefde niet helemaal. Het was liefde in haar puurste vorm, ongewijzigd door menselijke interpretatie, die alle levende wezens omvatte. Het was een viering van de schepping.

Hoewel hij misschien in de war was gebracht door de heftigheid van Molly’s emoties, wist ik dat Gabriël zich wel zou redden. Hij zou zich niet laten afleiden van zijn doel. Hij zou er niet eens over nadenken. Molly daarentegen zou veel pijn hebben van wat in haar beleving een afwijzing was. Ik hoopte dat Xavier haar erdoorheen zou helpen. Hij was opgegroeid in een huis vol zussen; hij zou wel weten wat hij moest zeggen.

Ik wist dat Jake uiteindelijk weer zou komen, en inderdaad, even later zag ik zijn silhouet, zwevend in de duisternis. Zijn gezicht verscheen achter de tralies, verlicht door de lange fakkel die hij bij zich had. Ik rook zijn kruidige aftershave en merkte dat zijn aanwezigheid niet langer het onrustbarende effect van vroeger op me had. Eigenlijk was dit de eerste keer dat ik zowaar opgelucht was om hem te zien.

Ik schoof naar voren, waarbij ik mijn huid schaafde aan de betonnen vloer van mijn kleine cel. Ik had hem het liefst weggestuurd, maar dat kon ik niet. Ik had het liefst mijn woede geuit, maar ik was niet sterk genoeg. We wisten allebei dat ik zijn hulp nodig had als ik niet wilde wegkwijnen in dit gat in de muur, levend begraven tot mijn lichaam verschrompelde en mijn geest bezweek.

‘Dit is een schande,’ siste hij zachtjes toen het fakkellicht mijn toestand onthulde. ‘Ik vergeef hem dit niet.’

‘Kun je me hier weg krijgen?’ vroeg ik, en ik haatte mezelf omdat ik niet stoïcijns kon blijven. Maar aangezien ik een verbranding had overleefd, was ik misschien niet voorbestemd om martelares te worden.

‘Waarvoor denk je dat ik hier ben?’ zei hij, en hij keek zelfingenomen. Hij raakte het slot op de celdeur aan, en het verging tot as en dwarrelde op de grond.

‘Zal Big Daddy hier niet achter komen?’ vroeg ik. Tot mijn eigen verbazing noemde ik hem achteloos bij zijn bijnaam.

‘Dat is alleen maar een kwestie van tijd.’ Jake klonk onbezorgd. ‘Er zijn hierbeneden meer spionnen dan zielen.’

‘En dan?’ Ik moest weten wat de toekomst zou brengen. Bood Jake alleen maar tijdelijk verlichting?

Hij scheen mijn gedachten te lezen. ‘Daar maken we ons later wel zorgen om.’

Hij trok aan de celdeur en die ging een stukje open, net genoeg om me erdoorheen te wurmen. ‘Schiet op,’ spoorde Jake me aan.

Ik bewoog me niet. Het deed te veel pijn. ‘Hoe lang heb ik hier gezeten?’

‘Twee dagen, maar ik heb gehoord dat je bijna de hele tijd hebt geslapen. Hier, geef me je hand. Het spijt me dat het zo is gelopen.’

Zijn verontschuldiging bracht me van mijn stuk. Jake had niet de gewoonte om verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de schade die hij aanrichtte. Hij keek me indringend aan en ik zag dat hij ergens aan dacht. Zijn voorhoofd was gefronst en een peinzende blik had zijn gebruikelijke uitdrukking van geringschattende afstandelijkheid vervangen. Zijn havikachtige blik liet mijn gezicht niet los.

‘Het gaat niet goed met je,’ merkte hij uiteindelijk op. Ik vroeg me af waarom hij zou denken dat het wel goed met me kon gaan onder deze omstandigheden. Jake was net een kameleon; hij kon zijn houding veranderen naar gelang het hem het beste uitkwam. Op dit moment maakte zijn aandacht me van streek, en ik kon een sarcastisch weerwoord niet binnenhouden.

‘In een kooi zitten doet niet bepaald wonderen voor je teint,’ mompelde ik.

‘Ik probeer je te helpen. Het minste wat je kunt doen is een beetje waardering tonen.’

‘Heb je me nog niet genoeg geholpen?’ vroeg ik, maar toen hij me zijn hand nog eens aanbood, pakte ik die.

Door met mijn gewicht op zijn arm te steunen wist ik me langzaam uit het hokje te wurmen. Ik merkte dat ik kon staan, maar ik kon niet meer dan een paar stappen verzetten zonder dat mijn knieën knikten. Jake wierp één blik op me, en toen gaf hij mij de fakkel en tilde me op. Hij beende de detentieruimtes uit met vorstelijke zelfverzekerdheid, en hoewel ik zeker wist dat ik ogen als gloeiende kolen naar ons zag kijken in de schemering, deed niemand een poging om ons tegen te houden.

Buiten stond Jakes motor te wachten. Hij zette me voorzichtig achterop voordat hij zelf opstapte en de contactsleutel omdraaide. Een paar tellen later zat ik tegen hem aan gedrukt terwijl de verstikkende kerkers van Hades achter me verdwenen.

‘Waar gaan we heen?’ fluisterde ik toen ik een onbekende omgeving zag.

‘Ik heb een idee waarvan ik denk dat je er misschien van zult opknappen.’

Jake reed zonder te stoppen door totdat we bij de ingang kwamen van een diepe kloof met steile wanden en zwart stromend water dat in een ondergronds kanaal leek te verdwijnen. Hij stapte soepel af en bekeek me met toenemende ongerustheid. ‘Heb je pijn?’

Ik knikte zwijgend. Het had nu weinig zin om nog dingen voor hem achter te houden. Hij kon er toch niets mee doen wat mijn situatie nog slechter zou kunnen maken.

Jake scheen te hebben zien aankomen wat er met me gebeurde en leek beter op de hoogte dan ik. ‘Vertel,’ vervolgde hij. ‘Hoe voelen je vleugels?’

Die directe vraag verraste me, en ik voelde dat ik ineens begon te blozen. Eigenlijk stuitte het me tegen de borst. Mijn vleugels waren iets wat mijn hele bestaan definieerde. Ik had veel moeite gedaan om ze verborgen te houden voor nieuwsgierige menselijke blikken. Ze waren een zeer persoonlijk deel van me en ik wist niet of ik de toestand ervan wel wilde bespreken met Jake Thorn, prins van Hades. ‘Ik heb er niet zo over nagedacht,’ zei ik ontwijkend.

‘Nou, denk er dan nu over na.’

Zodra Jake mijn aandacht erop had gericht, werd ik me ervan bewust dat ze klopten onder mijn schouderbladen, brandend van verlangen naar bevrijding. Af en toe trokken er pijnscheuten door mijn rug. Ik was geïrriteerd omdat hij mijn aandacht op het probleem had gevestigd. Ik had er weloverwogen voor gekozen de kwestie van mijn vleugels te negeren. Iets anders had toch geen zin in Hades.

‘We moeten er iets aan doen,’ zei Jake vastberaden. ‘Als je ze wilt houden, althans.’

Dat hij ‘we’ zei in plaats van ‘jij’, beviel me niet. Het gaf me het gevoel dat we samenwerkten als een team, alsof we gezamenlijke problemen hadden die we samen konden aanpakken. Ik keek hem vlak aan.

‘Misschien kan ik beter laten zien wat ik bedoel.’ Voordat ik het wist, trok Jake zijn zwartleren jack uit en smeet het op de grond. Hij keerde me zijn rug toe en trok zijn shirt omhoog over zijn hoofd. Toen ging hij met rechte rug en zijn hoofd een beetje gebogen voor me staan, een nederige pose die bepaald niet bij hem paste.

‘Wat zie je?’ vroeg hij op gedempte toon.

Ik bekeek zijn rug. Jakes schouders waren smal, maar goed gevormd en best gespierd. Hij had geen dikke spierbundels, maar al zijn pezen waren stevig en slank en ik zag ze meebewegen als hij zich bewoog. Hij zag er snel en gevaarlijk uit.

‘Ik zie niks,’ antwoordde ik, en ik wendde mijn blik af.

‘Kijk eens goed,’ zei Jake. Hij zette een stap achteruit zodat hij nog dichterbij was, met zijn rug in een bleke boog voor me. Toen ving iets mijn blik en ik keek met openlijke nieuwsgierigheid. De huid op zijn rug was glad en gaaf, afgezien van twee rijen bultjes zo groot als erwten, die als een extra stel ruggenwervels onder zijn schouderbladen liepen. De rij bobbeltjes onder zijn huid, slechts een centimeter of twee uit elkaar, leek op een litteken van wonden die niet goed waren geheeld. Ik hoefde niet te vragen waar het de resten van waren.

‘Wat is ermee gebeurd?’ vroeg ik op hese fluistertoon toen de ware betekenis van wat hij me liet zien me ineens begon te dagen.

‘Ze zijn na verloop van tijd verdord en uiteindelijk afgevallen,’ zei hij botweg.

‘Doordat je ze niet gebruikte?’ vroeg ik ongelovig.

‘Ook dat, maar meer als vergelding,’ antwoordde hij. ‘Waar het om gaat is dat ik ze ook ooit had, en geloof me, ze waren spectaculair.’

Hoorde ik daar iets van spijt in zijn stem?

‘Waarom vertel je me dit?’

‘Omdat ik niet wil dat bij jou hetzelfde gebeurt.’

‘Maar hoe kan ik het tegengaan?’ vroeg ik, terwijl mijn ogen zich vulden met tranen. ‘Ik zit altijd opgesloten. Behalve... wil je zeggen dat je me laat vliegen?’

‘Niet precies,’ zei Jake, voordat ik me iets in het hoofd kon halen wat een onvoorstelbare gedachte leek. ‘Het zou meer een soort activiteit onder toezicht zijn.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik laat je inderdaad vliegen, maar op twee voorwaarden. Ik wil zeker weten dat je veilig bent... en dat niemand je ziet.’ Ineens wist ik waarom we daar waren. De kloof lag verborgen, maar was perfect geschikt om doorheen te vliegen.

‘Vertrouw je me niet?’ vroeg ik.

‘Het is geen kwestie van vertrouwen. Je zou niet ver komen, zelfs al zou je proberen te ontsnappen. Het is meer een kwestie van wat je daarbuiten in je eentje zou kunnen tegenkomen.’

‘En hoe wil je dan zorgen voor mijn veiligheid?’ vroeg ik. ‘Je kunt niet met me mee vliegen.’

‘Daar heb ik ook een idee over,’ zei Jake. ‘Je zult het op het eerste gezicht misschien vreemd vinden, maar probeer ervoor open te staan. Het is echt de enige manier waarop jij als engel kunt overleven.’

‘Wat is je idee dan?’ vroeg ik nieuwsgierig. Mijn vleugels schenen te weten dat we het over ze hadden en ik kon amper voorkomen dat ze zich openvouwden. Ik had al mijn zelfbeheersing nodig om ze tegen te houden en wist niet of ik het nog veel langer zou kunnen volhouden.

‘Het stelt niet veel voor,’ zei Jake luchtig. ‘Het komt er simpelweg op neer dat je aan banden wordt gelegd.’

‘Je wilt me aan de riem uitlaten!’ Ik was woedend nu zijn bedoeling me duidelijk werd.

‘Voor je eigen veiligheid,’ benadrukte hij.

‘Dat meen je niet! Ik ben toch geen vlieger! Dit is belachelijk. Nee, dank je.’

Ik klonk heel overtuigd terwijl ik zijn aanbod afsloeg, maar tegelijkertijd was ik me pijnlijk bewust van mijn vleugels, die smachtten naar vrijheid en tegen mijn rug drukten. De matte pijn achter mijn schouderbladen begon erger te worden.

‘Dus je laat ze liever verschrompelen? Je weet dat je niet veel tijd meer hebt voordat ze beginnen te verbrokkelen en uiteindelijk afvallen als oud pleisterwerk. Weet je zeker dat je dat wilt?’ vroeg Jake.

‘Waarom wil je me zo graag helpen?’

‘Laten we het erop houden dat ik mijn investering bescherm. Denk erover na, Beth. Je hoeft niet nu te beslissen, al zijn we op een ideale plek.’

‘Als ik akkoord ga, dan wil ik geen publiek,’ zei ik, ineens verlegen.

‘We zijn hier met z’n tweeën. Dat is geen publiek. Ik wil niet dat je je vleugels kwijtraakt, en jij wilt ze niet kwijt. Het is een win-winsituatie, vind je ook niet?’

‘Als ik het doe,’ waarschuwde ik, ‘dan is het alleen maar zodat ik mijn door Gód gegeven doel kan dienen.’

‘Optimistisch als altijd,’ zei hij glimlachend.

‘Dat noemen ze geloof,’ zei ik bot.

‘Hoe je het ook noemt, ik vind dat we er alles aan moeten doen om je wezen als engel intact te houden, vind je ook niet?’

Jakes aanbod was tegelijkertijd beledigend en verleidelijk. Als hij gelijk had en ik het risico liep een wezenlijk deel van wie ik was kwijt te raken, had ik dan wel een keus? Mijn vleugels waren een van de dingen die me van hem en zijn soortgenoten onderscheidden. Ze waren een kostbaar geschenk van mijn Vader. Als het me lukte weg te komen uit Hades, wat moest ik dan zonder ze beginnen? En hoe zou Xavier het vinden als ik terugkwam en er zo’n belangrijk deel van mij ontbrak?

Ik veegde de tranen weg die over mijn wangen kropen en haalde diep adem. ‘Oké,’ zei ik. ‘Ik doe het.’

Met zijn duim tilde Jake mijn kin op, en zijn vreemde maar mooie ogen bekeken mijn gezicht. ‘Goed besluit,’ zei hij voordat hij me naar een richel verderop leidde. ‘Zet je rechtervoet hierop,’ droeg hij me op, en vervolgens kieperde hij een klein, bewerkt kistje om dat hij onder zijn motor vandaan haalde. Een glimmende ketting van fijne zilveren schakels met een boei aan het uiteinde belandde op de rots. Het leek wel een magisch voorwerp uit een mythologische wereld. Ik wilde vragen waar hij vandaan kwam, maar hield me in.

Jake wikkelde het ene uiteinde van de ketting om zijn pols en klikte de boei om mijn enkel. Doordat hij van plaatgaas was gemaakt, was hij opvallend flexibel en vormde hij zich om mijn enkel alsof hij deel van me uitmaakte.

Ik keek om naar het ravijn waarin ik zou mogen vliegen. De rotswand steeg aan beide kanten steil omhoog en eindigde in diepe duisternis. De zwarte waterval stroomde geruisloos. Het was net een rotsige leegte, een vreemde, spookachtige afgrond alleen verlicht door de koplamp van Jakes motorfiets, die een poel troebel licht rondom ons verspreidde.

‘Veel plezier,’ zei Jake.

Hoewel ik ertegen op had gezien om mijn vleugels aan Jake te tonen, leken ze nu een heel eigen wil te hebben. Ze verlangden zo wanhopig naar vrijheid dat ze niet eens wachtten op een teken of opdracht vanuit mijn hersens. Ik probeerde ze niet tegen te houden, en even later hing mijn linnen nachtjapon in repen over mijn rug. De gedachte aan vliegen had me energie gegeven, en mijn vleugels leken wel te kraken van onbruik toen ze achter me omhoogkwamen. Ze gaven een bleekzilveren licht af en ik voelde ze zoemen van kracht. Mijn andere spieren kwamen ook tot leven nu mijn bloedsomloop weer op gang was gekomen.

Jake keek in zwijgende fascinatie naar me. Ik vroeg me af hoe lang het geleden was dat hij engelenvleugels van dichtbij had gezien. Herinnerde hij zich dat gevoel van vervoering nog? Ik had geen tijd om erbij stil te staan. Mijn vleugels bogen zich als een gevederd dak over ons heen. Jake bekeek ze met een mijmerend verlangen en ik was er plotseling trots op. Mijn vleugels waren het enige lichamelijke kenmerk dat ons van elkaar onderscheidde, ondanks onze gemeenschappelijke afkomst. Ze waren een tastbare herinnering aan wie ik was en waar ik vandaan kwam. Ik zou altijd anders zijn dan Jake.

Mijn vlucht door het donker zou een herinnering zijn aan alles wat hij en zijn soortgenoten hadden opgegeven ten gunste van trots en machtswellust.

Ik bewoog mijn enkel heen en weer om de sterkte van de ketting te testen. Toen liet ik mijn hoofd op mijn borst zakken, rende een paar passen naar voren en liet me door mijn vleugels de lucht in tillen. Zodra mijn voeten loskwamen van de grond voelde ik onmiddellijk opluchting, alsof iets droogs en verschrompelds binnen in me weer tot leven was gekomen. Zonder gratie of ritme wierp ik mezelf in de omhullende duisternis. Ik dook erdoorheen, zette haar in beweging met mijn klapperende vleugels, en ze leek een beetje ruimte te maken om me door te laten. Toen ik door een ferme ruk aan mijn enkel merkte dat ik te hoog was gevlogen, besloot ik me niet te storen aan mijn oppasser beneden, maar dook ik simpelweg weer omlaag en bleef daarna lager. Ik schakelde mijn gedachten uit en liet mijn lichaam het overnemen. Het vliegen gaf me niet hetzelfde uitgelaten gevoel als wanneer ik met mijn familie vloog in Venus Cove, maar de enorme fysieke bevrijding was het allemaal waard.

Jake stond op de richel beneden me, met zijn gezicht opgeheven en het uiteinde van de ketting om zijn pols gewikkeld. Vanaf mijn plek zag hij er heel klein en onbeduidend uit. Op dat moment was ik het enige wat er bestond; niet mijn angsten of zorgen, of zelfs mijn liefde voor Xavier. Ik werd teruggebracht tot de kern van mijn wezen, niets dan energie, duikelend en loopings makend door het windstille ravijn.

Ik vloog totdat mijn vleugels smeekten om rust, en zelfs toen hield ik nog niet op. Toen ik eindelijk omlaagkwam, keek Jake met onverhuld ontzag naar me. Zonder iets te zeggen gooide hij me een helm toe en stapte op zijn motor.

‘Kom mee,’ zei hij. ‘Je kunt vannacht in het Ambrosia slapen. Ons geheimpje.’

‘Voor Lucifer kun je niks geheimhouden,’ zei ik. ‘Jij weet ook wel dat dit gevolgen zal hebben.’

‘Dat is waar.’ Jake haalde zijn schouders op. ‘Maar dat kan me niet zo veel schelen.’

29

Zoete wraak

Toen ik de volgende ochtend wakker werd, voelde ik me meer mezelf dan in lange tijd het geval was geweest. Ik rekte me uit en kromde mijn rug, blij te merken dat mijn spieren licht en ontspannen voelden in plaats van zwaar als beton. Het was een opluchting om weer in de luxe omgeving van Hotel Ambrosia te zijn, ook al wist ik dat het maar tijdelijk was.

Ik had net het dekbed van me af gegooid en was uit bed gestapt toen ik het geluid van een sleutelkaart in de deur van de suite hoorde. Heel even bleef ik verstijfd staan, in de verwachting dat er problemen kwamen, maar het waren alleen Hanna en Tuck die hun hoofden naar binnen staken. Ik nam aan dat zij de enigen waren die mochten weten dat ik terug was. Jake had een uitgebreid ontbijt voor me besteld, en in haar enthousiasme om naar me toe te rennen liet Hanna het overvolle dienblad bijna uit haar handen vallen.

‘Ik ben zo blij om u te zien,’ zei ze, en ze omhelsde me stevig. ‘Ik kan niet geloven dat u nog leeft.’ Ik snoof haar inmiddels vertrouwde geur van versgebakken brood op.

Tuck, die wat behoedzamer was met zijn emoties, liep door de kamer en gaf me een broederlijke zet tegen mijn schouder. ‘We hebben nogal in de rats gezeten om je,’ zei hij. ‘Wat is daar in de arena gebeurd?’

‘Ik weet het eigenlijk niet,’ antwoordde ik, terwijl ik het glas sinaasappelsap aanpakte dat Hanna me in de hand drukte. ‘Ik heb het allemaal niet expres gedaan. Het vuur ging gewoon om me heen.’

‘Hoe ben je uit de detentieruimtes gekomen?’

‘Jake heeft me er gisteravond uit bevrijd. Ik vermoed dat er wel problemen van zullen komen.’

‘Heeft hij de bevelen van zijn vader genegeerd?’ Hanna’s ogen puilden uit. ‘Dat is voor het eerst.’

‘Ik weet het,’ zei ik. ‘Ik hoop dat hij weet wat hij doet.’

‘Iedereen heeft het over jou en je krachten,’ zei Tuck. ‘Ze denken dat Big Daddy je er zelf wel uit gehaald zou hebben, om te kijken of hij een deal met je kon sluiten.’

‘Misschien als het vriest in de Hel,’ zei ik binnensmonds, maar onwillekeurig kreeg ik een klein beetje hoop. Als Lucifer met voorwaarden kwam waar ik akkoord mee kon gaan, dan bestond er een kansje dat ik niet terug hoefde naar mijn gevangenis onder de aarde. Aan de andere kant, als Lucifer kwaad was omdat Jake me had vrijgelaten, dan kwam ik misschien nog erger in de problemen.

‘Ik heb iets nodig om aan te trekken,’ zei ik, kijkend naar de vuile onderkleding op de grond. Ik had nog steeds de zijden pyjama aan die ik op het bed had aangetroffen toen ik aankwam. Ik begon de kledingkast te doorzoeken, want ik wilde graag iets schoons aan. Jake had een spijkerbroek en een trui tussen de opzichtige jurken en zijden rokken gelegd. Misschien begreep hij eindelijk hoe belangrijk het was om niet op te vallen.

Ik had net de trui aangetrokken en was bezig mijn haar in een paardenstaart te binden toen de deur weer zoemde en Jake naar binnen walste, zonder te kloppen.

‘Heeft je moeder je geen manieren geleerd?’ snauwde ik. Ik had verwacht dat hij slecht op zijn gemak zou zijn na de escapade van de vorige avond, maar hij keek zo onbezorgd dat ik me begon af te vragen wat voor dealtje hij afgelopen nacht had weten te sluiten.

‘Ik heb nooit een moeder gehad,’ antwoordde Jake luchtig, voordat hij een wegwuivend gebaar maakte naar Hanna en Tuck. ‘Wegwezen.’

‘Ik wil dat ze blijven,’ protesteerde ik.

Jake zuchtte overdreven diep. ‘Kom over een half uur maar terug,’ droeg hij hun wat vriendelijker op voordat hij zijn aandacht weer op mij richtte. ‘En, hoe voel je je?’

‘Stukken beter,’ zei ik naar waarheid.

‘Dus ik had gelijk!’ kraaide Jake. ‘De oplossing lag vlak voor onze neus.’

‘Het zal wel,’ mompelde ik. ‘Wat gaat er nu gebeuren? Moet ik me zorgen maken?’

‘Rustig maar, ik ben ermee bezig. Mijn vader gaat prat op zijn verstandige, zakelijke beslissingen, en op dit moment promoot ik je als aanwinst in plaats van een blok aan ons been. Dat heeft hem aan het denken gezet.’

Jake keek me aan en verwachtte kennelijk een reactie, maar ik zei niets.

‘Je mag me bedanken zodra je er klaar voor bent.’

‘Dat ik misschien niet terug hoef naar dat smerige gat, betekent heus nog niet dat ik me minder ellendig voel,’ legde ik uit.

‘Dat is lichtelijk overdreven,’ zei hij spottend.

‘Nee, dat is het niet,’ zei ik, geërgerd door zijn houding. ‘Ik heb dan misschien geen pijn meer, maar deze plek is nog altijd mijn ergste nachtmerrie.’

Jake draaide zich plotseling om en zijn donkere ogen spoten vuur. ‘Wat moet ik nog meer doen, Bethany?’ vroeg hij op lage toon. ‘Het lijkt wel alsof niets wat ik voor je doe goed genoeg is. Ik weet het verder ook niet meer.’

‘Wat had je dán verwacht?’

‘Een beetje dankbaarheid zou wel leuk zijn.’

‘Waarvoor? Dacht je nou echt dat het iets zou veranderen dat je me komt redden en me vervolgens als een hondje uitlaat? Ik ben hier nog steeds, en ik wil nog steeds naar huis.’

‘Zet je eroverheen,’ grauwde Jake.

‘Daar zal ik me nooit overheen zetten.’

‘Nou, dat bewijst dat je een idioot bent, want ik weet toevallig zeker dat die knappe jongen van jou al over je heen is.’

‘Niet waar!’ kaatste ik verhit terug. Jake kon kletsen wat hij wilde, en meestal trok ik me er niets van aan, maar Xavier was taboe. Jake had het recht niet om zijn naam te noemen, laat staan om te doen alsof hij wist wat er in Xaviers leven gebeurde.

‘Je weet er dus niks van.’ Jake sarde me nu. ‘Hormonale puberjongens wachten niet eeuwig op je. Ze denken op de korte termijn. Hebben ze je dat niet geleerd bij seksuele voorlichting? Uit het oog, uit het hart; zo gaat dat bij hen.’

‘Je weet niks over Xavier,’ zei ik, vastbesloten me niet gek te laten maken. ‘Je hebt geen idee waar je over praat.’

‘En als ik nou zeg dat ik regelmatig updates krijg over het leven op aarde?’ Jake grijnsde. ‘Stel dat je broer en zus hun zoektocht naar je hebben opgegeven en Xavier verder is gegaan met zijn leven? Hij is op dit moment bij een ander meisje... die mooie rossige, om precies te zijn. Hoe heet ze ook alweer? Ik geloof dat je haar wel kent...’

Ik voelde dat ik boos werd. Dacht Jake nu echt dat hij me zover zou krijgen dat ik ging twijfelen aan de mensen van wie ik hield? Hoe naïef dacht hij eigenlijk dat ik was?

‘Ik zeg de waarheid,’ voegde hij eraan toe. ‘Ze hebben zich erbij neergelegd dat ze je niet kunnen helpen. Ze hebben het geprobeerd, het is mislukt, en nu moeten ze helaas verder met hun leven.’

‘Waarom gaan ze dan naar Alabama op zoek naar...’ Ik slikte mijn woorden onmiddellijk in toen ik mijn vergissing besefte, een paar seconden te laat, en beet op mijn lip.

Jakes wenkbrauwen gingen omlaag en zijn ogen fonkelden boos. ‘Hoe kun jij dat weten?’ vroeg hij.

Ik hoopte dat mijn gezicht me niet verried terwijl ik wanhopig probeerde de schade te herstellen. ‘Ik weet het niet. Dat is wat ik denk.’

‘Je bent een heel slechte leugenaar,’ merkte hij op, terwijl hij naderde met de trage sluipgang van een panter. ‘Je klonk nogal zeker van je zaak daarnet. Ik durf te wedden dat je ze hebt gezien... misschien zelfs met ze hebt gecommuniceerd.’

‘Nee... Niet waar...’

‘Zeg de waarheid! Wie heeft je dat geleerd?’ Jake veegde een kristallen vaas van tafel, die op de vloer aan stukken brak, waardoor de lange rozen op de grond belandden. Ik wenste dat hij zou kalmeren. Ik wenste dat hij Tuck en Hanna niet had weggestuurd. Ik vond het niet prettig om met hem alleen te zijn als hij zo opgefokt was.

‘Niemand heeft me wat geleerd. Ik ben er zelf achter gekomen.’

‘Hoe vaak heb je dit gedaan?’

‘Niet vaak. Een paar keer.’

‘En elke keer was je bij hém zeker? Net alsof je nooit vertrokken bent! Ik had moeten weten dat je iets uitspookte. Wat stom van me om je te vertrouwen!’ Hij hief zijn handen en klauwde als een gestoorde aan zijn slapen.

‘Dat is kostelijk, dat jij het over vertrouwen hebt.’

Maar Jake luisterde al niet meer. ‘Je hebt met me gespeeld, me laten denken dat we dichter naar elkaar toe groeiden, geprobeerd me in het duister te laten tasten over wat er werkelijk aan de hand was. Ik dacht dat je hem wel zou vergeten als ik je wat ruimte gaf en je behandelde als een koningin. Maar je bent hem niet vergeten, hè?’

‘Je kunt me net zo goed vragen te vergeten wie ik ben.’

‘Je denkt nog steeds als een schoolmeisje. Ik dacht dat Hades je misschien zou helpen een beetje volwassen te worden, maar ik zie nu in dat die ervaring aan je verspild is geweest.’

‘Het is een ervaring waar ik nooit om heb gevraagd.’

‘Je hebt je laatste gelukkige hereniging gehad, daar kun je zeker van zijn.’ Hij had zijn gebruikelijke cynische toon weer aangenomen, maar het dreigement eronder was echt.

Ik wist dat ik iets moest zeggen om de spanning tussen ons te verminderen in plaats van nog verder aan te wakkeren. ‘Waarom maken we altijd ruzie?’ vroeg ik. ‘Kunnen we niet voor één keer proberen elkaar te begrijpen?’

Jake schudde zijn hoofd en lachte vreugdeloos. ‘Goeie poging, Bethany. Je kunt aardig acteren, maar hou maar op. Het spel is uit. Ik geef het toe: een tijdje ben ik erin getrapt. Ik geloofde bijna dat je werkelijk je best deed. Maar ik had beter moeten weten. Ik had je in die cel moeten laten wegrotten. Je hebt me heel boos gemaakt.’

‘Dat kan me niet schelen,’ zei ik. ‘Doe met me wat je wilt; stuur me terug of geef me aan Lucifer.’

‘O, je begrijpt me verkeerd. Ik zal geen haar op je hoofd krenken,’ sarde Jake. ‘Maar je zult er wel spijt van krijgen dat je me met zo weinig respect hebt behandeld, daar zorg ik wel voor.’

Wat hij met die woorden impliceerde, verkilde me.

‘Wat moet dat nou weer betekenen?’

‘Het betekent dat ik zelf reisplannen moet gaan maken. Het wordt tijd dat ik met eigen ogen ga bekijken wat je nou zo vreselijk mist.’

Hoewel Jake opzettelijk vaag was gebleven over zijn bedoelingen, kende ik hem goed genoeg om te weten dat hij geen tijd verspilde aan loze dreigementen. Hij was op weg naar Tennessee om het me betaald te zetten. Ik wist niet wat hij van plan was te doen als hij daar eenmaal was, maar wel dat hij niet zou opgeven voordat het hem gelukt was.

Het feit dat hij aan de kant was geschoven voor Xavier, net toen hij dacht dat hij een kans maakte, moest een bittere pil voor hem zijn. Ieder ander zou het met meer waardigheid hebben geaccepteerd. Maar wraak nemen was het enige wat Jake tevreden zou stellen, en hoe kon hij dat beter doen dan zich te keren tegen de mensen van wie ik hield? Jakes demonische kracht kon het nooit opnemen tegen mijn sterke broer en zus, en het had weinig zin om achter Molly aan te gaan. Dan bleef Xavier over. Mijn achilleshiel. Onbeschut en kwetsbaar. Vooral als Jake hem alleen aantrof. En dat zou hij met gemak kunnen regelen.

Als Xavier in gevaar was, was er geen tijd te verliezen. Ik moest terug naar de aarde om hem te waarschuwen voordat Jake daar als eerste aankwam.

Ik kon niet meteen projecteren, want er bleven maar beelden door mijn hoofd gaan van Xavier die in gevaar was, en daardoor kon ik me slecht concentreren. Uiteindelijk sprong ik onder de douche en draaide de koudwaterkraan helemaal open. De schok van het koude water maakte mijn hoofd helder en ik kon mijn gedachten net lang genoeg op een rijtje krijgen om mijn energie te richten. Daarna ging de projectie moeiteloos.

Even later stond ik voor de kamer van Xavier en Molly in de Easy Stay Inn. Het raam stond op een kiertje, dus ik glipte naar binnen als een flard rook en bleef onder de plafondventilator zweven. Het was er helemaal stil, op hun regelmatige ademhaling na en de wind die wat dode bladeren rondjoeg over de parkeerplaats buiten. Molly lag in haar bed diep te slapen. Het drama van de vorige avond was van haar gezicht gewist. Haar veerkracht bleef me verbazen.

Xavier lag lang niet zo rustig te slapen. Hij bleef maar woelen, en op een gegeven moment ging hij zelfs overeind zitten en stompte in het kussen. Voordat hij weer ging liggen, steunde hij op zijn ellebogen om op de digitale wekker te kijken. Die gaf 05:10 uur aan. Xavier keek om zich heen in de kamer, zijn turkooizen ogen schitterend in het donker. Toen hij eindelijk indommelde bleef zijn gezicht gespannen, alsof hij een heel gevecht leverde in zijn dromen.

Ik wenste dat ik hem kon aanraken om hem te troosten, ook al wist ik dat ik zelf de voornaamste bron van zijn ongerustheid was. Ik had zijn leven op z’n kop gezet en nu was hij zelfs in levensgevaar. Tot nu toe had Jake hen nog niet lastiggevallen, en heel even had ik de hoop dat hij misschien alleen maar blufte om mij een hak te zetten. Maar ik had de blik in zijn ogen gezien en wist wel beter.

Ineens werd het koud in de kamer. Molly trok in haar slaap de dekens over haar hoofd. Ik hoorde het geluid van wolfachtige ademhaling. Toen zag ik het: een schaduw gleed de kamer in. Hij kroop over het dekbed met Molly’s slapende lichaam eronder en danste over Xaviers gezicht.

Toen Xavier de aanwezigheid voelde, schoten zijn ogen open en sprong hij uit bed. Zijn hele lichaam was klaar voor een gevecht. Ik zag een adertje kloppen in zijn hals en kon zijn hart bijna tekeer horen gaan.

‘Wie ben jij?’ vroeg hij met opeengeklemde kiezen toen er een gedaante voor hem vorm aannam.

Ik herkende dat krullende haar en die babyface al voordat hij volledig was verschenen. Het was Diego, formeel gekleed in een zwart pak met stropdas alsof hij naar een begrafenis ging.

‘Alleen maar een kennis,’ antwoordde Diego op lome toon. ‘Jake zei al dat je een mooie jongen was. Hij had gelijk.’

‘Wat moet je?’

‘Je bent niet erg beleefd voor iemand die ik met mijn pink zou kunnen doden,’ zei Diego met zijn slijmerige, ietwat verwijfde stem.

‘Je weet toch wel dat er in de kamer hiernaast een aartsengel en een serafijn zijn, hè?’ kaatste Xavier terug. ‘Denk je dat die je misschien aankunnen?’

Diego grinnikte hol. ‘Ze hadden gelijk. Je bent net een leeuwenwelpje. Het zou al te gemakkelijk zijn om je te vermoorden.’

‘Doe het dan,’ snauwde Xavier, en ik voelde mijn maag naar mijn voeten zakken.

Diego hield zijn hoofd schuin. ‘Daarvoor ben ik hier niet. Ik kom met een boodschap.’

‘O ja?’ zei Xavier zonder een spoortje angst. ‘Kom maar op dan.’

‘Onze bronnen melden ons dat jij en je stel engelen proberen een reddingsactie uit te voeren,’ zei Diego grijnzend. ‘Ik kom je vertellen dat je je tijd verdoet. Je kunt er net zo goed mee kappen. De engel die je zoekt, is dood.’

Er viel een lange stilte. Xaviers hart, dat een paar minuten eerder nog tekeer was gegaan, leek nu te vertragen en te bonken als een kilo beton in zijn borst. Maar toen hij zijn mond opendeed, verraadde hij geen enkele emotie. ‘Ik geloof je niet,’ zei hij op vlakke toon.

‘Ik dacht al dat je dat zou zeggen,’ antwoordde Diego, zijn glimlachende gezicht omkranst met donkere krullen. Hij reikte achter zich en haalde een ruwe jutezak tevoorschijn. ‘Dus heb ik wat bewijs meegenomen.’

Uit de zak haalde hij iets van veren met bloed erop. Toen hij het uitschudde, zag ik dat het een deel was van kapotte, met bloed besmeurde vleugels. Mijn vleugels. ‘Je mag dit als aandenken houden,’ zei hij. Wat hij omhooghield, was verwrongen en geknakt, en het bloed was hier en daar geronnen zodat de veren aan elkaar kleefden. Diego wuifde ermee als met een waaier en bloeddruppeltjes spetterden op de vloer. Ik zag dat Xavier naar adem hapte en vooroverboog alsof iemand hem een stomp in zijn maag had gegeven. Zijn turkooizen ogen werden donkerder, als wolken die langs de hemel rolden en de zon verborgen.

‘Hellehonden,’ zei Diego, die meelevend knikte. ‘Het is in ieder geval snel gegaan.’

‘Luister niet naar hem!’ riep ik, maar mijn woorden gingen verloren in de leegte die ons scheidde. Het verlangen om bij hem te zijn werd zo sterk dat ik dacht dat ik door de grenzen van mijn astrale vorm zou barsten.

Op dat moment knalde de deur open en verschenen mijn broer en zus. Voor het eerst trok er een uitdrukking van echte angst over Diego’s gezicht. Ik vermoedde dat hij er niet op had gerekend dat hij met hen te maken zou krijgen.

‘Dacht je dat we je geur niet zouden oppikken?’ vroeg Gabriël met een stem vol woede. Zijn blik viel op Xaviers gezicht en toen op de gemangelde, bloederige vleugels die Diego op de grond had laten vallen.

Ivy zag ze ook, en haar gezicht vertrok van walging. ‘Jij bent echt het laagste van het laagste,’ zei ze.

‘Ik doe mijn best,’ antwoordde Diego grinnikend.

‘Zeg dat het niet waar is,’ wist Xavier met verstikte stem uit te brengen.

‘Alleen maar goedkope trucs,’ antwoordde Gabriël, die de vleugels opzij schopte alsof ze een rekwisiet uit het theater waren.

Xavier kreunde zachtjes van opluchting en drukte zijn rug tegen de muur. Ik wist hoe hij zich voelde. Toen ik dacht dat Jake hem had doodgereden met zijn motor, was het verdriet verlammend geweest, en daarna was ik duizelig geworden van opluchting.

‘Wat doe je hier?’ wilde Gabriël weten.

Diego stak zijn onderlip naar voren en pruilde spottend. ‘Gewoon een beetje lol maken. Mensen zijn zo goedgelovig... stomme beesten.’

‘Niet zo stom als jij,’ zei Ivy, terwijl Gabriël rechts van Diego ging staan, zodat hij werd klemgezet tussen de muur en de deur. ‘Zo te zien zit je in de val.’

‘Een beetje zoals dat engeltje van jullie,’ grauwde Diego, hoewel ik aan zijn klauwende vingers kon zien dat hij nerveus was. ‘Ze zit vast in de krochten en brandt, op dit moment, en jullie kunnen er niks tegen doen.’

‘Dat zullen we nog wel eens zien,’ zei Gabriël.

‘We weten dat jullie op zoek zijn naar een portaal.’ Diego’s pogingen om tijd te rekken en hen af te leiden waren nogal doorzichtig. ‘Dat zul je nooit vinden, en zelfs al vind je er een, dan wens ik je veel succes bij het openmaken ervan.’

‘Onderschat de kracht van de Hemel niet,’ zei Ivy.

‘O, ik denk dat de Hemel Bethany inmiddels wel in de steek heeft gelaten. Heb je er al eens aan gedacht dat onze papa misschien wel sterker is dan die van jullie?’

Ivy keek op en er leek een heet blauw vuur te branden in haar anders zo koele grijze ogen. Ze hief haar kin, net als haar tegenstander. Ze opende haar mond en er stroomde een taal naar buiten die hoog en zoet klonk, als de stemmen van honderd zingende kinderen of een windgong in een zomerbriesje. De lucht om haar heen begon te trillen als hitte die van het asfalt af slaat. Toen, zonder te spreken, duwde ze haar hand naar hem toe. Tot mijn schrik verdween haar hand recht in zijn borst, alsof hij uit niets dan klei bestond.

Diego leek net zo verbaasd als ik en gromde luid. Er begon iets te gloeien in zijn borstkas en ik besefte dat Ivy letterlijk zijn hart vastgreep. Het licht werd feller, zodat zijn huid doorschijnend leek als papier. Ik zag de omtrekken van zijn ribbenkast en Ivy’s hand, die zijn hart in een verzengende gevangenis van licht klemde. Diego leek volkomen verlamd, maar hij wist zijn mond open te krijgen en slaakte een verstikte kreet. Door het scherm dat zijn borst nu was geworden zag ik dat zijn hart begon op te zwellen en pulseren in Ivy’s hand, alsof het elk moment kon barsten. Toen viel het met een plop, als van een knappende ballon, ineens uit elkaar en verdween Diego in een flits van licht.

Ivy haalde diep, beverig adem en klopte toen haar handen af alsof ze iets smerigs had aangeraakt. ‘Demonen,’ mompelde ze.

Het geluid van de explosie wekte Molly, die rechtop in bed ging zitten en haastig haar krullen gladstreek. ‘Huh... Wat... wat gebeurt hier?’ mompelde ze met een slaperige stem. Ik was stomverbaasd dat ze door het hele drama heen had geslapen.

‘Niets,’ zei Gabriël snel. ‘Ga maar weer slapen. We kwamen alleen even bij jullie kijken.’

‘O.’ Molly staarde hem even verlangend aan voordat ze zich de gebeurtenissen van de vorige avond weer herinnerde. Toen betrok haar gezicht, ze draaide zich om en kroop terug onder de dekens.

Gabriël zuchtte en haalde zijn schouders op, terwijl Xavier de autosleutels van het nachtkastje pakte. ‘Eh... bedankt daarvoor,’ zei hij. ‘Als je het niet erg vindt, ga ik een stukje rijden. Ik heb even afleiding nodig.’

Ik volgde hem omdat ik graag even met hem alleen wilde zijn, ook al wist hij niet dat ik er was.

‘Hé, schoonheid.’ Op de parkeerplaats klopte hij op de motorkap van de Chevy en glimlachte droevig. ‘Het wordt een behoorlijk gestoorde situatie, hè?’

Ik schoof op de passagiersstoel terwijl Xavier de vertrouwd snorrende motor startte en de snelweg opreed. Zijn lichaam scheen te ontspannen en zich soepeler te bewegen achter het stuur. Hij zag er mooi uit nu de zorgen van zijn gezicht waren verdwenen. Ik kon urenlang naar hem staren naar zijn sterke armen, de contouren van zijn gespierde borst, het haar dat voor zijn ogen viel, de lokken met een gouden gloed in het vroegeochtendlicht. Zijn schitterende turkooizen ogen waren halfdicht terwijl het rijden in de Chevy de spanning uit zijn lichaam wegtrok. Zijn voet drukte het gaspedaal wat dieper in en de auto reageerde met een gehoorzaam gegrom. Xavier reed nooit hard als ik bij hem in de auto zat; hij dacht te veel aan mijn veiligheid. Maar op dit moment was hij helemaal vrij, en ik wist dat hij deze tijd voor zichzelf nodig had om zich te herpakken.

De auto suisde een bocht door, beschaduwd door de cederbomen langs de snelweg. Verderop was er aan de linkerkant van de weg een afgrond, met niets dan scherpe rotsen beneden. Terwijl hij meer snelheid maakte, draaide Xavier zijn raampje omlaag en zette de radio aan. Het was een zender die de grootste hits uit de jaren tachtig draaide, en de akkoorden van ‘Livin’ on a Prayer’ schalden door de auto. Het nummer, over een stelletje dat probeert zware tijden door te komen, was heel toepasselijk voor ons.

We’ve got to hold on, ready or not

You live for the fight when it’s all that you’ve got.

Xaviers stemming leek wat te verbeteren terwijl hij meezong en op het stuur tikte in het ritme van de muziek. Maar buiten stak een onnatuurlijke wind op, die bladeren over de snelweg en van de rotsen aan de overkant af blies. Ik wist dat er iets mis was, dat het kwaad ons was gevolgd. Ik moest Xavier waarschuwen dat hij beter kon omkeren. Het was niet veilig voor hem in zijn eentje. Hij moest dicht bij Ivy en Gabriël blijven, zodat ze hem konden beschermen. Maar hoe kon ik hem dat laten weten?

Toen het nummer afgelopen was, kreeg ik ineens een idee. Ik richtte mijn energie en gebruikte die om de radiofrequentie te storen. Het geluid begon uiteen te vallen tot het alleen nog een irritant gezoem was. Xavier fronste zijn voorhoofd en draaide aan de knoppen in een poging weer op de zender af te stemmen. Ik concentreerde me uit alle macht en riep zijn naam. En toen, opeens, hoorde hij mijn stem door de luidsprekers komen.

‘Ga terug, Xavier! Je bent hier niet veilig. Ga naar Ivy en Gabriël. Blijf bij hen. Jake komt eraan.’

Toen hij mijn stem hoorde, schrok Xavier zo dat hij bijna de macht over het stuur verloor. Hij herstelde zich op tijd en trapte hard op de rem. De Chevy kwam met piepende banden tot stilstand, midden op de verlaten weg.

‘Beth? Ben jij dat? Waar ben je? Kun je me horen?’

‘Ja, ik ben het. Ik wil dat je teruggaat.’ Mijn stem klonk indringend. ‘Je moet me vertrouwen.’

‘Oké,’ zei Xavier. ‘Doe ik ook. Maar blijf praten.’

Xavier zette de auto in de versnelling en keerde om. Ik haalde wat opgeluchter adem en ging met opgetrokken knieën op de passagiersstoel zitten. Als hij eenmaal terug was in het motel, kon hij mijn boodschap doorgeven aan Ivy en Gabriël en zouden zij wel weten wat ze moesten doen. Terwijl Xavier reed, werd mijn aandacht getrokken door kauwgompapiertjes en een leeg blikje op de vloer van de auto. Dat was niets voor hem; normaal was hij obsessief netjes met zijn auto.

Ik herinnerde me die keer dat het nieuwe navigatiesysteem dat hij had gekocht een kring op de voorruit van de Chevy had gemaakt. Dat zat hem zo dwars dat hij me op stel en sprong meenam naar de autohandel om een plastic houder te kopen die je op het dashboard kon bevestigen. Ik glimlachte bij de herinnering.

‘Beth, ben je er nog?’ Het had me vermoeid om in te grijpen in de radiogolven, maar ik riep de restjes energie die ik nog had op om frictie te krijgen in mijn vingertoppen, waarmee ik lichtjes over zijn wang streek, met een streling zo zacht als een veertje. Ik zag dat de haartjes op zijn armen overeind kwamen.

‘Doe dat nog eens.’ Xavier glimlachte.

We waren nu niet meer ver van de Easy Stay Inn. Het landschap werd bekender en we hadden de scherpe kliffen bijna achter ons gelaten. Ik had mezelf net toestemming gegeven om me wat te ontspannen, toen er iets onverwachts gebeurde. De Chevy zwenkte en reed met grote vaart de afslag voorbij, en de lage, rechthoekige voorgevel van het motel verdween snel achter ons.

‘Wat krijgen we nou?’ Xavier keek om zich heen. ‘Beth, wat gebeurt er?’

De auto scheen zijn eigen, onbesuisde plannen te hebben. Xaviers voet beukte keer op keer op de rem, maar die weigerde. Het stuur zat op slot. Ik schoof naar de bestuurderskant toe om hem te helpen, maar mijn pogingen om de auto met wilskracht tot staan te brengen waren vergeefs. Plotseling keek ik op en zag ik in de achteruitkijkspiegel twee ogen als gloeiende kolen, starend naar ons vanaf de achterbank.

‘Niet doen, Jake!’ smeekte ik. De auto zwenkte intussen als een dolle van de ene kant van de weg naar de andere. Xaviers inspanningen om hem terug op koers te krijgen, haalden niets uit. De auto scheurde gewoon rechtdoor, takken zwiepten tegen de voorruit en stenen knerpten onder de wielen.

Mijn hart bleef stilstaan toen ik zag waar we heen gingen.

Jake stuurde de auto weg van het bos en in de richting van de rotsige afgrond. Een paar keer kwam de Chevy zo dicht bij de rand dat ik ervan overtuigd was dat hij eroverheen zou gaan en we te pletter zouden slaan op de rotsen. Het stof kwam in wolken omhoog en benam Xavier het zicht, maar hij kon toch niet veel anders doen dan zijn rug tegen de stoelleuning drukken en tevergeefs aan het stuur trekken.

Ik draaide me om en zag Jake op zijn gemak achter in de auto zitten. Hij rookte een sigaret en blies kringels rook uit het raam.

Hij speelde een spelletje met ons.

30

Beschermengelen

‘Stop!’ smeekte ik. ‘Jake, stop alsjeblieft!’

Het gaspedaal raakte de vloer en de auto slingerde wild, alsof hij werd bestuurd door een blinde. Rechts liepen de rotsen steil omlaag, en het enige wat de weg scheidde van die verschrikkelijke afgrond was een dunne metalen vangrail. Ik móést manifesteren, al was het maar om Xavier te vertellen wat er gebeurde, om te kijken of ik hem op de een of andere manier veilig de auto uit kon krijgen. Maar de angst verlamde me. Het zou elk beetje energie dat ik had vergen om voor hem te verschijnen, en zelfs dan wist ik niet zeker of ik het voor elkaar zou krijgen.

Ineens zag ik zijn handen die het stuur omklemden. Ik zag mijn vriendschapsring en het leren polsbandje dat hij altijd droeg. Ik wist precies hoe ze aanvoelden.

Die handen hadden zo vaak de mijne vastgehouden; ze hadden me getroost, voor me gevochten, me beschermd, me verankerd aan de wereld van de levenden. Ik herinnerde me het moment dat ik Xavier voor het eerst had gezien, zittend op de pier. Hij had naar me opgekeken met het licht van de ondergaande zon op de gouden strepen in zijn honingbruine haar. Ik herinnerde me nog dat ik zo veel diepte in zijn ogen zag. Dat ik me toen afvroeg wie hij was en hoe hij zou zijn, niet verwachtend dat ik hem ooit nog terug zou zien.

De herinneringen kwamen in een vloedgolf bij me terug. Dat we een stuk chocoladetaart hadden gedeeld bij Sweethearts; hij had naar me gekeken alsof ik een puzzel was die hij koste wat het kost wilde oplossen. Ik herinnerde me hoe laag zijn stem klonk als hij net wakker was, hoe zijn lippen voelden tegen mijn nek. Ik herinnerde me zijn geur, die frisse, schone geur als van het bos op een zomerdag. Hoe het kruisje om zijn hals glinsterde als het maanlicht erop viel. Ik wist alles van hem, en elk klein detail was heilig voor me. Toen besefte ik dat onze diepe verbintenis elke fysieke grens teniet kon doen.

Zonder waarschuwing manifesteerde ik op de passagiersstoel. Xavier gaf bijna een kreet van schrik en zijn ogen werden groot.

Op dat moment stak Jake zijn gezicht tussen de voorstoelen door. ‘Hallo, schat,’ zei hij duister. ‘Ik dacht al dat ik je hier zou vinden. Wat problemen met de auto, zie ik.’

‘Beth,’ fluisterde Xavier. ‘Wat gebeurt er?’

Ik besefte dat hij Jake niet kon zien. Hij had geen idee wat er aan de hand was.

‘Het is al goed,’ zei ik tegen hem. ‘Ik laat je niets overkomen.’

‘Beth, ik hou dit niet lang meer vol.’ Zijn stem brak bijna. ‘Waar ben je? Ik weet niet meer wat ik moet geloven, en ik heb je nodig.’

‘O, boehoe!’ sarde Jake op de achterbank. ‘Ze is nu van mij, pech gehad.’

‘Hou je kop!’ snauwde ik, en Xavier keek verbaasd. ‘Nee, jij niet,’ verhelderde ik snel. ‘Jake is ook hier.’

‘Wat?’ Xavier keek om, maar voor hem was de achterbank leeg.

‘Geloof me maar,’ zei ik terwijl de Chevy opnieuw dicht naar de rand van de afgrond zwenkte. Xavier slaakte een kreet en tilde zijn arm op om zijn gezicht te beschermen in afwachting van de klap, maar de auto boog op het laatste moment weer terug naar de weg.

‘Xavier,’ zei ik. ‘Kijk me aan.’

Ik wist niet hoeveel tijd we nog samen hadden, maar ik moest hem laten weten dat hij niet alleen was. Er kwam een bekend Bijbelvers in me op. Het was een oude favoriet van me uit Genesis 31. Daarin werd gesproken over de Mispa, de ontmoetingsplek. Het was een plek die op hetzelfde ogenblik overal en nergens kon zijn. Een plek die niet bestond in deze dimensie, maar die meer kracht bevatte dan de mens kon begrijpen. Het was een plek waar een reunie kon plaatsvinden van de geest, zonder enige fysieke aanwezigheid.

Ik herinnerde me die keer op Bryce Hamilton toen ik in Xaviers armen was gerend, doodsbang dat we op een dag niet meer bij elkaar zouden zijn. De woorden van die middag kwamen kristalhelder bij me terug: Laten we een plekje afspreken. Een plekje dat helemaal van ons is, waar we elkaar altijd kunnen vinden als er iets misgaat.

‘Weet je de witte plek nog?’ fluisterde ik indringend.

Xaviers lichaam ontspande een beetje terwijl hij me recht aankeek. ‘Natuurlijk,’ mompelde hij.

‘Doe dan je ogen dicht en ga daarheen,’ fluisterde ik. ‘Ik zal daar op je wachten. En vergeet niet... het is alleen maar ruimte die ons scheidt.’

Xavier haalde diep adem, en in zijn ogen zag ik een begrip dat er voorheen niet was geweest. Hij sloot zijn ogen, liet het stuur los en bleef heel stil zitten.

Ik hoorde Jakes harde stem op de achterbank. ‘Ik heb voor één dag wel genoeg gezien van dat sentimentele gedoe.’

‘Luister...’ Ik draaide me abrupt om en probeerde tot hem door te dringen, maar het was te laat. Ik voelde een misselijkmakende ruk in mijn maag terwijl de Chevy naar de zijkant van de weg slipte, door de dunne ijzeren vangrail knalde alsof die van luciferhoutjes gemaakt was en over de rand van de afgrond dook.

‘Nee!’ gilde ik.

Xavier reageerde niet. Hij was nog op de witte plek en het kon hem niet schelen of hij zou leven of sterven.

De Chevy dook bijna in slow motion over de rand van de afgrond. Ik hoorde een weerzinwekkend gekrijs van metaal toen de onderkant van de auto over de rand van de rots schraapte. Hij leek even te wankelen; de auto kantelde vervaarlijk terwijl hij op de rand balanceerde. Toen nam de zwaartekracht het over, en met een beving en een wolk stof begon de auto te vallen. Vogels krijsten en vluchtten weg uit de omringende bomen, schoten de lucht in terwijl ze hun alarmroep lieten horen. Ik zag dat Xaviers lichaam naar voren werd gesmeten en tegen het stuur knalde. Het moment leek een eeuwigheid te duren. Mijn zicht versmalde en ik merkte de vreemdste dingen op. Het zonlicht dat door de voorruit op Xaviers haar viel en het gloeiend koper en goud kleurde. Xaviers haar was altijd zachtbruin geweest, de kleur van honing of walnoten, maar vandaag, op dit moment, had ik durven zweren dat hij een aureool van gouden licht droeg.

Xavier had niet geprobeerd zichzelf te beschermen. Ieder ander zou zijn handen hebben opgestoken om zijn gezicht af te schermen, maar Xavier bleef onnatuurlijk rustig en stil. Hij vertoonde geen tekenen van paniek, alsof hij zich bij zijn lot had neergelegd. Toen zijn haar opzij viel, ving ik een glimp op van zijn gezicht en viel me op hoe jong hij eruitzag. Ik zag in hem de schooljongen die hij nog niet zo lang geleden was geweest. Zijn huid was glad en gaaf, zonder een rimpeltje van zijn jaren op aarde. Hij heeft amper geleefd, dacht ik bij mezelf. Er waren zo veel dingen die hij had kunnen gaan doen, en nu zou hij nooit de kans krijgen om echt volwassen te worden... om te trouwen... om vader te worden... om iets te betekenen in de wereld. Ik besefte toen dat ik gilde, zo hard gilde dat het hele stadje me zou kunnen horen, maar niemand hoorde me. De Chevy dook nog altijd voorover naar de rotsen beneden, waar hij te pletter zou slaan en zou verfrommelen als zilverpapier. Ik had me nog nooit van mijn leven zo machteloos gevoeld. Mijn lichaam was nog altijd gevangen diep onder de grond in Hades en mijn ziel zat vast tussen de dimensies.

Maar toen ik Jakes grijnzende gezicht in de achteruitkijkspiegel zag, besefte ik dat ik niet zo machteloos was als ik dacht. Ik draaide me om en greep allebei zijn polsen vast. Hij keek verbaasd, maar rukte zich niet los.

‘Doe hem geen pijn,’ smeekte ik. ‘Ik doe alles wat je wilt. Alles.’

‘O ja?’ Jake glimlachte. ‘Een ruil... wat interessant.’

‘Dit is geen tijd voor spelletjes!’ smeekte ik. De auto zou over een paar tellen op de rotsen en de stoffige grond beneden te pletter slaan. ‘Als Xavier doodgaat, vergeef ik het je nooit! Alsjeblieft... laten we een deal sluiten.’

‘Oké,’ zei Jake. ‘Ik zal zijn leven sparen als jij één wens van mij in vervulling laat gaan.’

‘Afgesproken!’ riep ik. ‘Hou die auto tegen!’

‘Heb ik je woord?’

‘Ik zweer het op mijn leven.’

De Chevy kwam midden in de lucht met een ruk tot stilstand, volkomen bevroren. Het was een onvoorstelbare aanblik, en het was maar goed dat er geen mensen in de buurt waren.

‘Ik zie je thuis weer, Bethany.’

‘Wacht... Je kunt hem niet zomaar hier achterlaten!’

‘Voor hem wordt wel gezorgd,’ zei Jake, en met een vingerknip was hij van de achterbank verdwenen.

Na een paar seconden werd ik me bewust van de aanwezigheid van Ivy en Gabriël. Hun geleende Range Rover kwam met piepende banden tot stilstand aan de rand van de afgrond en ze sprongen eruit. Toen hij de Chevy in de lucht zag hangen, aarzelde Gabriël niet, maar rende hij naar de rand van de afgrond en sprong. Zijn vleugels sloegen uit om hem af te remmen terwijl hij omlaagzakte naar de rotsen beneden. Ik was vergeten hoe imposant Gabriëls vleugels waren, en bij het zien ervan stokte mijn adem. Ze staken drie meter de lucht in, stralend wit en onvoorstelbaar sterk. Ze waren zwaar van de veren, en toch leken ze te rimpelen met een heel eigen leven. Ivy volgde hem, sierlijk als een zwaan, en haar voeten streken langs de rand van de afgrond terwijl ze omlaag dook. Haar vleugels hadden een andere kleur dan die van Gabriël. Die van hem waren ijswit met koper- en goudkleurige vlekken. Die van Ivy waren eerder een paarlemoeren grijs, als de vleugels van een duif, met spikkels roze erin.

Xavier had zijn ogen opengedaan en staarde ongelovig naar de engelen die voor de voorruit van zijn in de lucht hangende Chevy zweefden. Hij begon verwoed te knipperen, niet wetend of hij zijn ogen wel kon geloven. ‘Wat krijgen we...’ zei hij ademloos.

‘Het is al goed,’ zei ik tegen hem. ‘Je bent in orde.’

Maar Xavier kon me niet langer horen. Hij keek alleen in stomme verbazing toe terwijl Gabriël zijn handen door het zijraam stak en het dak van de auto beetpakte. Aan de andere kant deed Ivy hetzelfde. Toen begonnen ze hem langzaam terug te tillen naar de weg. Het leek wel alsof het hun amper kracht kostte; de spieren in hun armen bolden alleen heel lichtjes op terwijl ze de auto naar vaste grond terugbrachten. Hij kwam zo zachtjes terecht dat Xavier niet eens verschoof in zijn stoel. De vleugels van Ivy en Gabriël, die ritmisch hadden geslagen om hen in de lucht te houden, trokken zich in een flits weer in zodra hun voeten de grond raakten.

Xavier gooide het portier open en sprong uit de auto zodra het kon. Hij leunde tegen de motorkap en zuchtte diep. ‘Ongelooflijk,’ mompelde hij.

‘Zeg dat wel.’ Mijn zus keek hem kwaad aan. ‘Wat haalde je je in je hoofd?’

‘Wacht even.’ Er trok een verbaasde blik over Xaviers gezicht. ‘Dacht je dat ik dit expres deed?’

Gabriël pinde hem vast met zijn doordringende blik. ‘Een auto rijdt niet vanzelf een afgrond in.’

‘Jongens.’ Xavier stak zijn handen omhoog. ‘Jake bestuurde de auto. Wat voor idioot denken jullie dat ik ben?’

‘Heb je hem gezien?’ Ivy’s ogen werden groot. ‘We voelden zijn aanwezigheid, maar we hadden niet verwacht dat hij het lef zou hebben om zich te laten zien.’

‘Hij heeft zich ook niet echt laten zien.’ Xavier fronste zijn voorhoofd. ‘Ik kon hem niet zien... maar Beth zei dat hij er was.’

‘Beth?’ Gabriël keek alsof hij dacht dat Xavier gek werd.

‘Ze praatte tegen me via de radio... en ineens verscheen ze, toen ik dacht dat ik dood zou gaan.’ Xavier vertrok zijn gezicht tot een grimas, zich ervan bewust hoe vergezocht zijn verhaal klonk. ‘Het is waar, ik zweer het.’

‘Goed,’ zei Ivy grimmig. ‘Wat er ook gebeurd is, we moeten onthouden dat Jake een paar smerige trucjes uithaalt. Gelukkig waren we nog op tijd.’

‘Dat is het punt,’ zei Xavier, die zijn armen over elkaar sloeg. ‘De auto kon elk moment te pletter slaan, dat weet ik zeker. Toen stopte hij plotseling, en daarna waren Beth en Jake weg.’

‘Wat bedoel je daarmee?’ vroeg Gabriël.

‘Dat weet ik niet, maar ik weet wel dat Jake me wilde vermoorden. Iets of iemand heeft hem tegengehouden.’

Ivy en Gabriël keken elkaar ongerust aan. ‘Laten we maar dankbaar zijn dat het goed met je gaat,’ zei mijn zus.

‘Ja.’ Xavier knikte, maar hij keek nog steeds bezorgd. ‘Bedankt voor de hulp. Jemig, ik hoop maar dat niemand jullie gezien heeft.’

Er speelde een lichte glimlach om Gabriëls lippen en hij streek een gouden haarlok die uit zijn paardenstaart was ontsnapt naar achteren. ‘Kijk om je heen,’ zei hij. ‘Zie jij iemand?’

Xavier keek, en er verscheen een peinzende frons op zijn voorhoofd. Zijn blik viel op een slang in het hoge gras. Die leek halverwege een kronkelbeweging te zijn gestopt, op zijn plek bevroren. Hij hief zijn gezicht en zijn mond viel open van verbazing toen hij de vluchtende vogels verstard in de lucht zag hangen, alsof de hele wereld opgesloten was geraakt in een schilderij. Pas op dat moment viel hem de doodse stilte op. Alle geluiden van de wereld waren stilgevallen. Er klonk geen getsjirp van krekels of geruis van auto’s op de weg. Zelfs de wind verbrak de stilte niet.

‘Wacht even...’ Xavier wreef in zijn ogen. ‘Hebben jullie dit gedaan? Nee, dat is onmogelijk.’

‘Jij zou toch moeten weten dat niets onmogelijk is,’ zei mijn zus.

Xaviers stralende blauwe ogen ontmoetten Ivy’s koele, stalen blik. ‘Zeg nou niet dat jullie de tijd hebben stilgezet.’

‘Nee, niet precies,’ zei Gabriël achteloos, terwijl hij de Chevy inspecteerde op schade. ‘We hebben hem alleen heel even onderbroken.’

‘Dat meen je niet!’ riep Xavier. Hij had moeite te verwerken wat ze hem vertelden. ‘Mág dat wel?’

‘Dat doet er niet toe,’ kaatste Gabriël terug. ‘Het was nodig. We kunnen niet hebben dat burgers twee engelen een auto uit de lucht zien plukken.’

Mijn broer sloot zijn ogen even en hief zijn handen. Even later barstten er overal rondom ons tekenen van leven los. Ik schrok, omdat ik me nooit had gerealiseerd hoe lawaaiig het leven was tot ik de wereld zonder al die geluiden had gehoord. Het was merkwaardig geruststellend om de bomen te zien meebuigen met de wind en een kever over de droge aarde te zien scharrelen.

Xavier huiverde en schudde zijn hoofd alsof hij zijn gedachten op een rijtje wilde krijgen. ‘Zullen de mensen niet merken wat er is gebeurd?’

‘Je staat ervan te kijken wat mensen allemaal ontgaat,’ antwoordde Ivy. ‘Elke dag gebeuren er wel vreemdere dingen, maar niemand besteedt er aandacht aan. Mensen vangen doorlopend glimpen op van het bovennatuurlijke, maar ze zijn er blind voor, of ze wijten het aan te veel koffie of te weinig slaap. Er zijn honderden uitvluchten om de waarheid te verdoezelen.’

‘Als jij het zegt,’ was het enige wat Xavier zei.

‘En hoe zit het met Bethany?’ vroeg Ivy. ‘Zei je dat ze fysiek aanwezig was?’

‘Ik heb haar gezien.’ Xavier trok met zijn schoen een streep door het stof. ‘Ik heb eigenlijk... al een paar keer met haar gecommuniceerd.’

Ivy tuitte haar lippen. ‘Bedankt dat je ons dat ook even hebt verteld,’ zei ze, maar toen fronste ze haar voorhoofd. ‘Ik had niet verwacht dat dat mogelijk was.’

Gabriël fronste ook. ‘Astrale projectie?’ vroeg hij twijfelend. ‘Vanuit de Hel?’

‘Misschien is Bethany sterker dan de demonen beseffen... misschien zelfs sterker dan ze zelf beseft.’

‘Wat zij niet weten,’ zei Gabriël, ‘is hoezeer Bethany met de aarde verbonden is.’ Hij wierp een zijdelingse blik op Xavier. ‘Jíj verbindt haar sterker met deze plek dan zij ooit kunnen begrijpen.’ Hij trommelde met zijn vingers op de motorkap van de auto en er verscheen een peinzende uitdrukking op zijn gezicht. ‘Voor zover ik tot nu toe heb gezien, lijkt er wel een magnetische kracht tussen jullie te bestaan. Jullie band is zo sterk dat Bethany je zelfs van waar ze nu zit kan bereiken.’

Hoewel mijn hart nog bonsde van de schrik van zo-even, kon ik toch niet anders dan trots zijn op mijn relatie met Xavier. Als ik hem kon bereiken, zelfs vanuit mijn ondergrondse gevangenis, als mijn liefde voor hem door een barrière van kwaad kon breken, dan zei dat echt iets over de kracht van onze relatie. Het zinnetje zijn wij even goed schoot me te binnen en ik glimlachte in mezelf, denkend dat dit een mooi moment zou zijn om hem een high five te geven.

Gabriëls woorden schenen Xavier op een andere manier te hebben geraakt. ‘Dit is waardeloos,’ zei hij uiteindelijk. ‘Jake speelt met ons, en wij laten hem zijn gang gaan.’ Hij streek met zijn hand over zijn gezicht en de zilveren vriendschapsring om zijn vinger glinsterde in het ochtendlicht. ‘Denkt hij nou echt dat we het zomaar zullen opgeven?’ Zijn gezicht stond zo hard dat ik zilveren bliksemschichten in zijn ogen dacht te zien. Hij ging met zijn hand door zijn haar en tuurde naar de horizon. ‘Nou, ik heb er genoeg van. Ik wil haar terug en ben die spelletjes zat. Wat er ook gebeurt, ik zal haar vinden. Hoor je dat, Jake?’ Xavier spreidde zijn armen en schreeuwde tegen de wijde hemel. ‘Ik weet dat je daar ergens bent, en geloof me maar: dit is nog niet voorbij.’

Gabriël en Ivy zwegen. Ze stonden bij elkaar als één entiteit, hun bleke gezichten ernstig terwijl de opgaande zon hun haar deed gloeien. Ik zag iets anders in hun ogen en besefte geschrokken dat het woede was. Nee, niet slechts woede, maar een diepe, tomeloze razernij jegens de demonische krachten die hun zus hadden ontvoerd.

Toen Gabriël sprak, klonk zijn stem als het rommelen van de donder. ‘Je hebt gelijk,’ zei hij tegen Xavier. ‘We hebben lang genoeg volgens de regels gespeeld.’

‘We moeten nú iets doen,’ vond Xavier.

‘Wat we moeten doen, is teruggaan naar het motel en onze spullen pakken,’ zei Gabriël. ‘We gaan over een uur naar Broken Hill.’

31

Deal met de duivel

Ik was niet hoopvol. Hoewel ik wist dat mijn familie het treinstation in Alabama waar het fatale treinongeluk was gebeurd wel zou vinden, had ik geen idee hoe ze dachten het portaal open te krijgen. Portalen waren gemaakt om de kracht van engelen te weerstaan; alleen agenten van de duisternis wisten hoe je ze moest gebruiken. Gabriël was een hoge pief in de Hemel, maar zelfs hij kon ze niet openwrikken. Voor zover ik wist hadden de engelen nooit een reden gehad om in te breken in de Hel. Ze bekommerden zich niet om wat er ondergronds gebeurde; dat was Lucifers domein. Pas wanneer de inwoners van de Hel naar boven slopen om rotzooi te trappen op aarde, bemoeiden zij zich ermee. Een klein deel van me wilde geloven dat Xaviers gelatenheid voldoende zou zijn om me te redden, maar ik schoof het kleine vonkje hoop dat in me dreigde op te gloeien gauw opzij. Als ik mezelf toestond te wensen dat ik zou worden gered, dan zou ik de klap niet te boven komen als ze daar niet in slaagden.

Ik ging zo op in mijn gedachten over Gabriëls plan dat ik bijna vergat wat hen ertoe had aangezet zulke extreme actie te ondernemen. Xavier was bijna omgekomen. Als ik geen deal had gesloten met Jake, dan zou hij er nu niet meer zijn geweest, dan had hij zich aangesloten bij de miljoenen zielen in de Hemel, waar ik hem misschien nooit meer zou zien. Jake had geprobeerd Xavier te vermoorden; om hem in de war te brengen en hem tot het uiterste te drijven, had hij Diego gestuurd als lokaas. Het kleine beetje hoop dat ik in mijn hart voelde, veranderde in iets fellers, iets ziedends en duisters.

De haat die ik voelde jegens Jake leek op niets wat ik ooit eerder had ervaren. Hij had me volkomen in de hoek gedrukt, aan zijn genade overgeleverd, afgescheiden van mijn geliefden zonder enige hoop om bij hen terug te keren... en nog was hij niet tevreden.

Ik smeet de deur van mijn hotelsuite open en rende door de gang naar de viplounge, waar Jake meestal zat als hij mij niet teisterde. Ik moest erachter komen wat hij wilde in ruil voor Xaviers veiligheid. Ik trof hem daar, onderuitgezakt op een leren bank, diep in gesprek met Asia, die akelig grijnsde toen ze me zag.

‘Je blaag is hier,’ zei ze. Ze dronk haar glas in één teug leeg en stond op. ‘Ik kom er zelf wel uit.’

‘Jij,’ zei ik toen ik vlak voor Jake stond, ‘bent het meest weerzinwekkende, verachtelijke schepsel dat ooit uit de grond omhoog is gekronkeld!’ Ik stond letterlijk te beven van woede. Jake ging rechtop zitten en keek me verdwaasd aan. Ik had zin om hem op zijn zelfingenomen gezicht te stompen, maar ik wist dat dat geen zin had. Ik zou alleen mezelf maar pijn doen.

‘Hallo, liefje,’ zei hij lijzig. ‘Je lijkt wel van streek.’

‘Ongelooflijk dat je hebt geprobeerd hem te vermoorden!’ schreeuwde ik. ‘Dit ging alleen tussen jou en mij. Waarom moet je altijd net een stap te ver gaan?’

‘Er is toch geen kwaad geschied?’ Jake wapperde met zijn handen alsof er niets was gebeurd. ‘En voor zover ik me herinner, ben ik een weerzinwekkend, verachtelijk schepsel waar jíj toevallig wel een deal mee hebt gesloten.’

‘Alleen omdat ik geen andere keus had!’

‘De omstandigheden doen er niet toe,’ kaatste hij terug.

Ik knarste met mijn tanden en keek hem woest aan. ‘Dus wat wil je, Jake? Wat wil je in ruil voor het sparen van Xaviers leven?’

Jake keek me loom aan, met een starende blik die was als ijs en vuur tegelijk. Zijn peilloze zwarte ogen deden me denken aan een diepe, koude put, waarin je een steen zou kunnen gooien zonder die ooit de bodem te horen raken. Maar terwijl hij naar me keek, gloeiden zijn ogen met een intensiteit waar ik de rillingen van kreeg. Hij drukte zijn lange, bleke vingers tegen elkaar en fronste zijn voorhoofd, kijkend alsof hij iets wilde zeggen maar de juiste woorden niet kon vinden.

‘Zeg het nou maar gewoon.’

Hij keek nog een tijdje indringend naar me voordat hij zich naar voren boog en zijn handen plat op tafel legde. ‘O, ik weet precies wat ik van je wil.’

‘Ga je gang,’ zei ik stoutmoedig. ‘Laat maar horen.’

Jake zuchtte. ‘Ik heb er een tijdje over nagedacht hoe ik mijn troef het beste kan inzetten om ons nader tot elkaar te brengen.’

Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. ‘Ja?’

‘Ik denk dat ik de ideale oplossing heb.’ Hij stond op en kwam dichter naar me toe. ‘Wat jij het liefste wilt, is die knappe jongen in zijn poloshirt beschermen en in leven houden. Wat ik het liefste wil, is heel simpel. Ik wil jou, hoewel je spijtig genoeg die gevoelens nooit hebt beantwoord, ondanks de bewijzen van mijn toewijding.’

Ik onderdrukte de neiging om te snuiven bij de manier waarop hij het woord ‘toewijding’ in de mond nam.

‘Oké...’ zei ik stijfjes. Het beviel me niet waar dit naartoe ging. Ik wist niet helemaal zeker wat hij in gedachten had, maar Jake kennende zou er niets eerlijks of redelijks aan zijn.

‘Ik zal beloven dat ik hem niets doe,’ zei Jake. ‘Ik zal zelfs beloven dat ik me niet meer in je projectie-avontuurtjes meng. Maar ik wil dat je mij ook iets geeft.’

‘Ik héb voor zover ik weet niets wat jij zou willen hebben,’ zei ik verward.

‘Misschien denk je niet hard genoeg na,’ zei Jake met een vreugdeloze glimlach. ‘Er is iets wat ik heel erg graag wil. Zie het maar als een geschenk, in ruil voor mijn barmhartigheid.’

‘Hou op eromheen te draaien en vertel wat je wilt,’ zei ik ongeduldig, hoewel ik probeerde mijn emoties in bedwang te houden.

‘Ik wil dat je je aan me geeft,’ zei Jake, en zijn donkere ogen glinsterden.

Ik had wel een idee waar hij op doelde, maar ik wilde het niet accepteren. Hij moest het hardop zeggen en mijn vermoedens bevestigen. ‘Je zult wat duidelijker moeten zijn,’ zei ik opstandig.

‘O, je bent zo heerlijk naïef,’ zei Jake met een grijns. ‘Ik bedoel het heel letterlijk. Ik zal nooit meer bij je geliefde prins op het witte paard in de buurt komen als jij jezelf één nacht aan me overgeeft. Ik wil dat je me je kuisheid schenkt.’

‘Wacht even... je wilt dat ik...’ Mijn stem haperde toen de werkelijke betekenis van zijn woorden tot me doordrong en ik staarde hem vol walging aan. ‘Wil je seks met me?’

‘Dat klinkt zo zakelijk. Ik noem het liever “de liefde bedrijven”,’ zei hij.

Ik staarde hem aan terwijl ik wanhopig probeerde te bedenken hoe ik moest reageren. Er waren zo veel dingen die ik wilde zeggen, zo veel manieren om mijn afkeer van hem en mijn absolute weigering om hem aan te raken uit te spreken. ‘Je bent echt gestoord,’ was het eerste wat over mijn lippen kwam.

‘Je hoeft niet zo onbeschoft te doen,’ zei Jake vriendelijk. ‘Als mijn ego niet het formaat had van het noordelijk halfrond, dan was ik nu misschien wel gekwetst. Er zijn meer dan genoeg vrouwen die staan te springen om een nacht met me door te brengen. Zie het maar als een privilege.’

‘Besef je wel wat je vraagt?’ sputterde ik.

‘Het is seks, de bevrediging van een lichamelijk verlangen. Stelt niks voor,’ zei Jake.

‘Het stelt wel degelijk wat voor!’ riep ik. ‘Je hoort naar bed te gaan met iemand van wie je houdt, die je vertrouwt, van wie je hoopt dat hij op een dag de vader van je kinderen zal worden.’

‘Dat is waar,’ gaf Jake toe. ‘Seks kan soms vervelende bijwerkingen hebben in de vorm van kleine kinderen, maar ik zal alles zo regelen dat er geen complicaties optreden. Je bent in deskundige handen.’

‘Luister je eigenlijk wel?’ zei ik. ‘Dit is even erg als mijn ziel verkopen.’

‘Stel je niet aan,’ spotte Jake. ‘Het doel van seks is genot, geen voortplanting. Je hoeft je alleen maar te ontspannen en mij te laten doen waar ik het beste in ben. Denk eraan, elk compromis heeft een prijs.’

‘Het doel van seks is om leven te creëren,’ corrigeerde ik hem. ‘Als ik met jou naar bed ga, zou ik me voor je openstellen, verklaren dat ik je vertrouw, dat ik een nieuw leven met jou wil creëren. Met jóú...’ herhaalde ik nadrukkelijk. ‘Je bent een leugenaar, een bedrieger en een moordenaar. Ik zou mezelf nooit aan jou geven!’

Jake had niet eens het fatsoen om beledigd te kijken. ‘We hebben een deal gesloten,’ zei hij toonloos. ‘Je zei dat je alles zou doen wat ik vroeg. Als je nu weigert, zal ik er persoonlijk voor zorgen dat Xavier de eerstvolgende zonsopkomst niet meer meemaakt.’

‘Blijf bij hem uit de buurt.’

‘Hé.’ Jake priemde met zijn vinger naar me. ‘Je moet geen deals sluiten met de duivel als je dat niet aankunt.’

Ik schudde mijn hoofd. Ik kon niet geloven wat hij van me vroeg. Hij had precies datgene gekozen wat ik niet kon geven. Het zou zijn alsof ik zijn duisternis binnenliet in mijn lichaam, alsof ik zou toestaan dat onze totaal tegengestelde zielen zouden versmelten.

‘Kennelijk betekent Xavier toch niet zo veel voor je,’ zei Jake loom, ‘als je bereid bent om zijn leven in gevaar te brengen vanwege zoiets onbelangrijks.’

Ik staarde hem aan terwijl mijn hersens probeerden te verwerken wat ik net had gehoord. Zou het echt het ultieme verraad zijn, of het ultieme offer?

‘Ik had me alleen altijd voorgesteld dat het met hem zou zijn,’ mompelde ik bijna in mezelf.

‘Weet ik,’ zei Jake met een stem die droop van overdreven medelijden. ‘En meestal zou ik best openstaan voor een triootje, maar onder deze omstandigheden denk ik dat het een beetje gênant zou zijn.’

Ik nam niet de moeite een reactie te verzinnen. Ik voelde me misselijk. Jake had de macht om Xavier te vermoorden, dat had hij die ochtend wel bewezen. Als ik terugkrabbelde uit de overeenkomst, zou niets hem ervan weerhouden om regelrecht naar de aarde terug te gaan. Ik wist dat Ivy en Gabriël nu op hun hoede waren, maar Jake hoefde alleen maar te wachten tot Xavier even alleen was en niet goed oplette. Het zou hem niet kunnen schelen of het dagen of weken duurde, hij zou er wel iets op vinden.

Ik wist al wat me te doen stond voordat het idee goed en wel tot me doordrong. Xaviers woorden kwamen weer bij me terug: Beth, onze relatie is niet alleen gebaseerd op lichamelijke dingen... ik hou van je om wie je bent, niet om wat je me kunt bieden. Betekende dat dat hij zou willen dat ik Jakes aanbod aannam? Ik wist het niet en wenste dat ik iemand had die me raad kon geven. Het enige wat ik wist, was dat het vooruitzicht om met Jake naar bed te gaan, hoe verschrikkelijk het ook was, eenvoudiger te verkroppen was dan het idee om Xavier te verliezen. De waarheid was dat ik alles zou doen wat nodig was om hem te beschermen.

‘Goed dan,’ zei ik, terwijl mijn ogen zich vulden met tranen. ‘Jij wint. Ik ben van jou.’

‘Mooi,’ zei Jake. ‘Goed besluit. Ik zal Hanna naar boven sturen om te helpen bij je voorbereidingen. Ik wil dit vanavond nog doen... gewoon voor het geval je je bedenkt.’

Toen Hanna naar mijn kamer kwam, was haar gezicht asgrauw en hield ze een kledingzak onder haar arm geklemd.

‘O, Beth,’ zei ze zachtjes. Het was de eerste keer dat ze me bij mijn naam noemde en dat verraste me. ‘Ik wou dat dit niet was gebeurd.’

‘Hoe ben je erachter gekomen?’ vroeg ik op matte toon.

‘Roddels verspreiden zich hier snel. Sorry.’

‘Geeft niet, Hanna,’ zei ik, en ik slikte moeizaam. ‘Ik had niet beter verwacht van Jake.’

‘Ik hoop dat je hierna... op een dag... weer terug zult zijn bij Xavier,’ zei ze. ‘Hij moet echt heel bijzonder zijn.’

‘Dat is hij ook.’

Aan Xavier denken was de enige manier waarop ik door deze beproeving heen kon komen zonder in te storten. Als Xavier zijn leven verloor vanwege mij, zou dat erger zijn dan een eeuwigheid in de Hel.

‘Kom op,’ zei Hanna, en ze klopte me zachtjes op mijn rug. ‘Jake verwacht je over een uur.’ Ze ritste de kledingzak open en haalde er iets uit wat leek op een lange trouwjurk.

‘Moet ik me echt verkleden?’ vroeg ik neerslachtig. Ik wilde geen toestanden. Dit zou al verschrikkelijk genoeg worden zonder al dat theater eromheen.

‘De prins heeft deze jurk speciaal uitgezocht,’ zei Hanna. ‘Je weet hoe hij is, hij zal beledigd zijn als je hem niet aantrekt.’

‘Denk je dat ik de juiste beslissing heb genomen, Hanna?’ vroeg ik ineens, terwijl ik dwangmatig de plooien uit mijn dekbed streek. Mijn besluit was al genomen, maar ik wilde bevestiging van iemand anders zodat ik me niet zo alleen zou voelen.

‘Wat maakt het uit wat ik denk?’ Hanna hield zichzelf bezig, plukte onzichtbare stofjes van de jurk en probeerde de vraag te ontwijken. Ik wist dat ze dacht dat haar mening er niet toe deed en bang was dat ze problemen zou krijgen.

‘Alsjeblieft?’ vroeg ik. ‘Ik wil het echt weten.’

Hanna zuchtte en hield op met waar ze mee bezig was. Toen ze me aankeek, stonden haar grote bruine ogen bedroefd. ‘Ik heb ook een keer een overeenkomst met Jake gesloten,’ zei ze. ‘En hij heeft me bedrogen. Demonen zeggen van alles om hun zin te krijgen.’

‘Dus jij denkt dat hij liegt? Dat hij Xavier toch kwaad zal doen?’

‘Het maakt niet uit,’ zei Hanna. ‘Wat je zo dadelijk gaat doen, zal je voor eeuwig achtervolgen... maar je zou het jezelf nooit vergeven als je het niet deed. Je moet voor jezelf weten dat jij er alles aan hebt gedaan om Xavier te beschermen.’

‘Dank je, Hanna,’ zei ik.

Hanna knikte en hielp me in de maagdelijk witte jurk en satijnen schoenen. Toen vlocht ze pareltjes door mijn haar. Jake had dit met opzet gedaan, het was zijn eigen verwrongen gevoel voor ironie. Hij zag dit in gedachten waarschijnlijk voor zich als een of andere romantische hereniging in plaats van als de zakelijke overeenkomst die het werkelijk was. De jurk zat strak om mijn middel als een korset en viel in golvende plooien tot op de grond. Hij had een decolleté dat mijn albastbleke huid benadrukte.

Nou, dacht ik bitter, het was de juiste jurk voor de gelegenheid... alleen op de verkeerde plek, met de verkeerde persoon. Terwijl Hanna een parelsnoer om mijn hals hing, kwam Tucker naar de suite toe. Zijn gezicht betrok toen hij zag wat ik aanhad. ‘Dus het is waar,’ zei hij zachtjes. ‘Weet je zeker dat je dit wel moet doen?’

‘Ik heb geen keus, Tuck,’ antwoordde ik.

‘Weet je, Beth.’ Hij ging aarzelend op de rand van mijn bed zitten. ‘Ik weet dat het er op dit moment allemaal niet best uitziet... maar ik heb je nog nooit zo bewonderd als nu.’

‘Hoezo?’ vroeg ik. ‘Er valt niet veel te bewonderen, als je het mij vraagt.’

‘Jawel,’ zei Tuck. ‘Jij ziet het misschien nu niet, maar je bent erg sterk. Toen Jake je pas hierheen haalde, dacht iedereen dat je het nog geen dag zou uithouden. Maar je bent taaier dan je eruitziet. Ondanks alles wat je hebt gezien, ondanks alles wat ze je hebben aangedaan... heb je nog steeds vertrouwen.’

‘Maar ik laat Jake winnen,’ zei ik. ‘Ik geef hem wat hij wil.’

‘Neuh,’ zei Tuck met zijn hese stem. ‘Als je hem zou geven wat hij wil, zou je weigeren... zou je jezelf op de eerste plaats zetten. Je geeft iets heel speciaals op, en Jake weet dat je het uit liefde doet. Je haat hem meer dan wie ook, en toch geef je jezelf aan hem om de persoon te beschermen die je liefhebt. Dat zal hem niet lekker zitten.’

‘Bedankt, Tuck.’ Ik sloeg mijn armen om hem heen en drukte mijn gezicht tegen zijn hals, die naar warm hooi rook. ‘Zo had ik het nog niet bekeken.’

Terwijl ik naar mijn spiegelbeeld staarde, dacht ik dat Tucker misschien wel gelijk had. Misschien moest ik dit niet langer zien als een daad van kwalijke ontrouw, maar als de ultieme daad van liefde.

32

Het zwaard van Michaël

Ik had een paar minuten voor mezelf voordat het tijd was om te gaan.

Hanna en Tuck lieten me alleen, met het idee dat ik wat tijd nodig had om mijn gedachten op een rijtje te zetten. Ik kon er niets aan doen, maar ik begon me al bijna voordat de deur achter hen dicht was te projecteren. Ik moest Xavier nog een laatste keer zien; ik wilde dat zijn gezicht het laatste was wat ik zag voordat ik een kostbaar deel van mezelf weggaf. Ik wist dat ik dit zou kunnen doorstaan als ik de herinnering aan hem maar in mijn hoofd kon vasthouden.

Mijn familie was al in Alabama aangekomen. Het was maar ongeveer twee uur rijden, maar ik was toch verbaasd te zien dat ze er al zo snel waren. Zo te zien was Broken Hill net zo’n slaperig stadje als Venus Cove. Het treinstation was niet meer in gebruik. De houten bankjes langs de bakstenen muren lagen vol afval en het ouderwetse loket was gesloten. Er groeide onkruid tussen de spoorrails en kraaien pikten doelloos in de droge grond. Ik stelde me voor dat het ooit een charmant plekje was geweest, vol van leven. Het was duidelijk dat de bewoners er niet meer kwamen sinds het treinongeluk dat zo veel levens had geëist, en nu was het alleen nog maar een vervallen schim van het vroegere station.

De Chevy stopte naast de roestige rails en mijn familie stapte uit. Ivy snoof de lucht op en ik vroeg me af of ze de zwavel rook die uit het portaal walmde dat in de buurt moest zijn.

‘Ik krijg hier kippenvel van,’ zei Molly, die nog in de auto zat.

‘Blijf waar je bent,’ zei Gabriël, en voor één keer protesteerde ze niet.

‘En wat nu?’ vroeg Xavier. ‘Enig idee waar we naar zoeken?’

‘Het kan van alles zijn,’ zei Gabriël, die zich bukte en zijn rechterhand vlak boven de aarde hield. ‘Maar ik denk dat het zich hier in de treinrails bevindt.’

‘Hoe weet je dat?’

‘De aarde is altijd warmer boven een portaal naar de Hel.’

‘Logisch,’ verzuchtte Xavier. ‘Nu moeten we alleen nog uitvissen hoe we hem open krijgen.’

‘Dat is het probleem,’ zei Ivy. ‘Onze gezamenlijke kracht is niet genoeg. We hebben meer nodig.’

‘Verdomme.’ Xavier schopte met de punt van zijn laars tegen de grond en keilde een paar kiezelstenen weg. ‘Waarom zijn we dan hierheen gekomen?’

‘Michaël heeft ons niet zomaar hiernaartoe gestuurd,’ mompelde Ivy. ‘Er moet iets zijn wat hij wil dat we doen.’

‘Of misschien is hij gewoon een sukkel.’

‘Juist ja,’ zei een stem achter hen.

Ze draaiden zich allemaal om en zagen nog net hoe de aartsengel materialiseerde en met zijn imposante lichaam een schaduw over de rails wierp.

Hij zag er nog precies zo uit als de eerste keer dat we hem hadden gezien, blond en gloeiend, met krachtige ledematen die veel langer waren dan die van een gemiddelde mens. Zijn vleugels waren ingetrokken.

‘Niet weer,’ kreunde Molly in de auto, en ze stak haar hoofd tussen haar knieën.

Gabriël en Michaël begroetten elkaar als strijdbroeders, met een hoofdknik. ‘We hebben je instructies opgevolgd, broer,’ zei Gabriël. ‘Wat wil je dat we nu doen?’

‘Ik ben hier om mijn hulp aan te bieden,’ antwoordde Michaël. ‘Ik heb het machtigste wapen van de Hemel en de Hel bij me. Daarmee kun je het portaal openmaken met hetzelfde gemak als waarmee je een fles ontkurkt.’

‘Bedankt dat je dat essentiële beetje informatie meteen met ons hebt gedeeld,’ mompelde Xavier chagrijnig.

‘Ik heb zelf besloten wanneer het moment daar was,’ zei Michaël, die zijn blik op Xavier richtte. ‘Het Convenant is bijeengekomen om deze onfortuinlijke toestand te bespreken. Lucifer kent de kracht van de engel die hij gegijzeld houdt, en hij is van plan haar te gebruiken om zijn eigen doeleinden te bereiken.’

Michaëls woorden raakten iets in me. Als hij dat wist, dan betekende het dat ik niet alleen was geweest. De Hemel had al die tijd toegekeken. Durfde ik erop te hopen dat nog niet alles verloren was?

‘Hoe wil hij dat doen? Bethany is geen marionet,’ protesteerde Ivy.

‘Dat weten we niet,’ antwoordde Michaël. ‘Maar goddelijke kracht in de handen van een demon is gevaarlijk. Lucifers doel is om het Armageddon – de eindstrijd – in gang te zetten en hij hoopt de engel in zijn voordeel te kunnen gebruiken. De krachten van de Hemel moeten terugslaan.’

‘Maar hoe past Beth daar precies in?’ vroeg Xavier.

‘Zij is een soort katalysator,’ legde Michaël uit. ‘De demonen willen een grootscheepse oorlog ontketenen, maar wij zullen ons niet tot hun niveau verlagen. We tonen hun de macht van de Hemel zonder dat er bloed hoeft te vloeien.’

‘Je was van het begin af aan van plan ons te helpen, hè?’ zei Xavier ineens. ‘Waarom heb je dat niet meteen gedaan?’

Michaël boog zijn hoofd een stukje. ‘Als een kind zijn speelgoed stukmaakt en zijn ouders kopen meteen iets nieuws voor hem, welke les leert hij dan?’

‘Beth is geen speelgoed,’ begon Xavier verhit, maar Gabriël snoerde hem de mond door een hand op zijn schouder te leggen.

‘Val een engel van de Heer niet in de rede.’

‘De Hemel kan altijd tussenbeide komen,’ vervolgde Michaël. ‘Maar Hij bepaalt de juiste tijd. Wij zijn enkel Zijn boodschappers. Als Onze Vader alles rechtzette wat er mis was in de wereld, zou niemand van zijn fouten leren. We belonen geloof en trouw, en jij hebt allebei getoond. Bovendien is je reis nog niet voorbij. De Hemel heeft plannen met jou.’

‘Plannen met mij?’ herhaalde Xavier, maar Michaël richtte alleen zijn sterke blik op hem.

‘Laten we de verrassing niet bederven.’

Het was een schok om te horen wat Michaël te zeggen had. Hij ging om met de allerhoogsten in het Koninkrijk, en ik had eraan getwijfeld of mijn redding erg hoog op zijn actielijst stond. Maar het leek erop dat Lucifer een gevaarlijker spel speelde dan ik had beseft. Michaël scheen te denken dat we aan de vooravond van een oorlog stonden en dat de Hemel zijn dominantie opnieuw moest laten gelden. Ik had nog steeds geen idee hoe hij van plan was door het portaal heen te breken, maar hij scheen overtuigd te zijn van zijn kunnen.

‘Het portaal?’ bracht Ivy hem voorzichtig in herinnering, omdat ze niet nog meer tijd wilde verliezen. ‘We zijn hier met een reden.’

‘Inderdaad,’ zei Michaël, en van onder zijn wijde gewaad haalde hij een voorwerp dat zo stralend en schitterend was dat Xavier zijn blik moest afwenden.

Het lange, vlammende zwaard pulseerde in Michaëls hand, klaar om te doen wat hij wilde. Het gloeide blauw langs de randen en het leek bijna te sierlijk om voor vernietiging te gebruiken. Langs het gouden gevest stonden letters gegraveerd in een taal die geen mens kon begrijpen. De letters leken te golven en te gloeien met een zachtblauw licht. Het zwaard leefde, alsof het gezegend was met een eigen geest.

‘Het Zwaard van Michaël,’ zei Gabriël op een merkwaardig eerbiedige toon die ik nog nooit van hem had gehoord. ‘Lang geleden dat ik dat heb gezien.’

‘Bestaat het echt?’ vroeg Xavier.

‘Het is echter dan je denkt,’ antwoordde Gabriël. ‘Michaël is al eerder tegen hen ten strijde getrokken.’

Xavier dacht even na. ‘Natuurlijk,’ zei hij uiteindelijk. ‘Dat staat in Openbaringen. “Toen brak er oorlog uit in de Hemel. Michaël en zijn engelen bonden de strijd aan met de draak. De draak en zijn engelen boden tegenstand.” Die draak was Lucifer, of niet?’

‘Inderdaad,’ antwoordde Gabriël. ‘Michaël is degene die hem op bevel van Onze Vader naar de Hel heeft verbannen.’

‘Goed werk,’ zei Xavier, en Michaël trok zijn wenkbrauw op. Ik glimlachte om hoe informeel hij was vergeleken met mijn broer en zus. ‘En denk je dat je er nog een keer in kunt komen?’

‘Dat zullen we zo meteen zien, nietwaar?’ was alles wat Michaël zei.

Hij strekte zich tot zijn volle lengte uit, midden tussen de rails. Het zwaard in zijn hand vibreerde zo luid dat de vogels in de omgeving het luchtruim kozen.

‘Hé, man,’ riep Xavier op ongemakkelijke toon. ‘Sorry dat ik je een sukkel noemde. Stom van me.’

Michaël knikte lichtjes om aan te geven dat hij het hem niet kwalijk nam. Hij hief het zwaard boven zijn hoofd, zodat het zonlicht in stralen van het zilveren oppervlak weerkaatste. ‘In naam van God beveel ik u...’

Zijn stem begon bulderend, maar ebde toen weg. Ik vervaagde, ging terug naar Hades. Ik probeerde te blijven. Ik wilde wanhopig graag blijven om te zien of Michaëls zwaard het portaal zou openen. Maar het schelle geluid van de hoteltelefoon trok me genadeloos terug naar mijn lichaam.

‘Hallo?’ vroeg ik, klungelend met de hoorn, die ik bijna liet vallen.

‘Meneer Thorn wacht op u in de lobby,’ zei de receptioniste. Ik hoorde dat ze een andere toon aansloeg dan de vorige keer dat ik haar sprak. Toen had ze respectvol geklonken. Nu klonk ze zelfvoldaan.

‘Zeg maar dat ik er zo aan kom.’

Ik hing op en liet me met een diepe zucht weer op mijn bed vallen. Ik wist niet wat ik moest denken. Kon Michaël echt op het punt staan door het portaal heen te breken en me te redden? Ik durfde het niet te geloven. Even bleef ik hulpeloos twijfelen en vroeg ik me af wat ik moest doen. Ik wist één ding wel: ik mocht Jake niet laten ontdekken wat ik net had gezien. Ik moest hierin meegaan alsof er niets was gebeurd. Hopelijk beschikte ik over genoeg acteertalent.

Ik trof Jake in de lobby van Hotel Ambrosia. Hij had zijn gebruikelijke motorjack thuisgelaten en droeg in plaats daarvan een pandjesjas en zilveren manchetknopen, waarschijnlijk in een poging de romantische held te spelen. Maar we wisten allebei dat er ondanks de verkleedpartij niets romantisch was aan de regeling die we hadden getroffen.

Tuck en Hanna stonden bij de draaideur en keken somber toe terwijl ik achter in Jakes limousine werd gezet en we wegreden door de tunnels van Hades. Ik zwaaide naar ze door de achterruit en probeerde dezelfde boodschap van hoop over te brengen die ik had gekregen.

Uiteindelijk stopte de auto voor wat eruitzag als de ingang van een grot. Ik stapte uit en keek om me heen. ‘Is dit jouw idee van een romantische plek?’ vroeg ik twijfelend. ‘Waarom heb je me niet gewoon een bezemkast in getrokken?’

‘Wacht maar af.’ Jake glimlachte geheimzinnig. ‘Je hebt het nog niet gezien. Zullen we?’ Hij stak zijn arm uit en begeleidde me het donker in. Ik klampte me aan hem vast terwijl hij ons vastberaden door een korte tunnel leidde, die als bij toverslag uitkwam in een grote stenen ruimte. Die was speciaal voor de gelegenheid ingericht. Even kon ik er alleen maar aan denken hoe merkwaardig mooi het eruitzag. Ik bleef staan en keek onverholen rond. ‘Heb jij dit allemaal geregeld?’

‘Schuldig. Ik wilde je een nacht geven die je nooit meer zou vergeten.’

Ik keek in stomme verwondering om me heen. De vloer van de ondergrondse grot stond vol ondiep, troebel water met de kleur van opalen. Op het oppervlak dreven rozenblaadjes en kaarsen die een zacht flakkerend licht tegen de gebarsten stenen wanden wierpen en dansende schaduwen over het water lieten gaan. In de lucht zweefden kroonluchters, betoverd door Jakes duistere kracht. Aan het uiteinde van de grot bevond zich een trap van gebarsten stenen treden die naar een droog gedeelte leidden. In het midden daarvan stond een reusachtig bed, dat weelderig was opgemaakt met goudkleurig satijn en kussens met kwastjes. De wanden van de stenen verhoging waren getooid met drukke wandkleden en portretten uit een vergeten wereld. Vergulde spiegels hingen op elk onbedekt oppervlak, en ze weerspiegelden het gedempte licht in een spectaculair glinsterende piramide. De klanken van een aria filterden uit verborgen luidsprekers. Jake had deze vochtige, donkere ruimte getransformeerd tot een sprookjesachtige ondergrondse wereld. Natuurlijk veranderde de omgeving helemaal niets aan de situatie.

Mijn blik ving iets op, half verborgen in het water. Het was een marmeren standbeeld van de armloze Venus van Milo. Door de mist zag ik een donkere vloeistof over haar stenen wangen sijpelen en met een ritmisch getik in het water eronder belanden. Het duurde even voor ik besefte dat het standbeeld tranen van bloed huilde.

Voordat ik een woord kon zeggen, knipte Jake zachtjes met zijn vingers en er verscheen een druk versierde gondel voor ons.

‘Na jou,’ zei hij, terwijl hij me galant zijn arm bood om op te steunen. Ik stapte voorzichtig in het wachtende vaartuig en Jake kwam naast me zitten. De gondel stuurde zichzelf over het glinsterende water totdat hij zachtjes tegen de stenen verhoging botste. Ik stapte eruit zonder de moeite te nemen de zoom van mijn jurk op te tillen, die over de stenen treden sleepte. Jake schreed naar het bed en liet zijn vingers over de sprei gaan. Hij wenkte me bij zich.

Toen stonden we zwijgend tegenover elkaar. Ik zag een honger op Jakes gezicht die me de rillingen gaf. Ik voelde me alleen maar hol vanbinnen. Mijn gevoel was volledig uitgeschakeld; mijn lichaam werkte op de automatische piloot. Ik wist dat ik kalm en afstandelijk moest blijven terwijl ik wachtte tot er hulp zou komen... als er hulp kwam. Ik stond mezelf niet toe te denken aan wat er zou gebeuren als Michaëls plan mislukte. Als ik daarmee begon, zou ik gaan gillen of proberen Jake van me af te duwen. Dus bleef ik stil staan wachten.

Jake stak zijn hand uit en streelde mijn armen met zijn lange, slanke vingers. Met een handige beweging wipte hij het bandje van mijn jurk opzij en ontblootte mijn schouder. Hij boog zich naar voren en drukte zijn warme lippen op mijn huid, bewegend langs mijn sleutelbeen en naar de holte van mijn keel. Zijn handen kwamen omhoog, klemden zich om mijn middel en trokken me naar hem toe. Toen hij zijn lippen op de mijne drukte, was zijn kus gulzig. Ik probeerde niet te denken aan hoe Xavier me altijd kuste; zacht en langzaam, alsof de kus zelf een beloning was, en geen inleiding tot meer. Jakes tong duwde mijn lippen vaneen en ging mijn mond binnen. Zijn adem, zo heet als gesmolten lood, was verstikkend. Terwijl zijn handen over mijn lichaam begonnen te dwalen, scheen hij niet te merken hoe weinig reactie hij van me kreeg. Toen, met één vloeiende beweging, opende hij de rits aan de achterkant van mijn jurk. Die viel al op de vloer voordat ik in de gaten had wat er gebeurde, en toen stond ik voor hem in niets dan doorschijnend zijden ondergoed.

Jake stapte even achteruit, zwaar ademend alsof hij een marathon had gelopen. Hij duwde me op het bed en boog zich over me heen, terwijl hij met nieuwsgierige ogen naar me keek.

Hij schoof omlaag en legde zijn hand tegen de binnenkant van mijn bovenbeen, waar hij zijn duim in cirkeltjes ronddraaide. Hij begon me te kussen, van mijn hals omlaag naar mijn borsten en buik, terwijl hij zijn lichaam over dat van mij heen liet zakken.

Waar bleven Michaël en de anderen? Er kwam een verschrikkelijke gedachte in me op. Er bestond een goede kans dat het zwaard het portaal niet had kunnen openen, of misschien was Michaël van gedachten veranderd. Binnen een paar minuten kon de loop van een lotsbestemming veranderen; er kon van alles zijn gebeurd in de tijd die ik had gemist. Ik voelde dat mijn hart sneller ging slaan en dat er een laagje zweet op mijn borst verscheen.

Jake ging er met zijn vinger overheen en glimlachte tevreden. Hij bracht mijn vinger naar zijn mond en zoog er zachtjes op. ‘Geniet je toch wel?’ vroeg hij.

Mijn mond voelde te droog om te praten, maar ik dwong mezelf toch te antwoorden. ‘Schiet nou maar op.’

Ik gokte erop dat Jake deze ervaring zo veel mogelijk zou willen rekken, maar zijn antwoord verraste me. ‘We kunnen het doen zoals jij wilt.’ Hij trok zijn overhemd uit en gooide het op de grond, zodat zijn blote borst boven me hing en zijn chocoladebruine haar in zijn fonkelende ogen viel. Hij boog zijn hoofd en ik voelde dat hij in mijn oorlel beet. ‘Dit is nog maar het begin,’ fluisterde hij, terwijl hij omlaagging en met zijn tong over mijn borstbeen likte. ‘Vind je dit al intens? Wacht maar af, ik krijg je wel over de grens. Je zult het gevoel hebben dat je gaat ontploffen.’

Ik trilde van angst onder zijn aanraking. Er waren wel honderd dingen die ik wilde zeggen, maar ik dwong mezelf te zwijgen.

Achter in mijn geest gilde een stemmetje: Stel dat ze niet komen? En terwijl de minuten voorbijtikten, werd het steeds waarschijnlijker dat ze inderdaad niet kwamen. Ik moest proberen tijd te rekken.

Met mijn vinger streek ik zachtjes over Jakes borst. Hij huiverde en drukte zwaarder op me.

‘Ik ben zenuwachtig,’ fluisterde ik, en ik liet mijn stem zo onschuldig mogelijk klinken. ‘Ik heb dit nog nooit gedaan.’

‘Dat komt doordat je vriendje een amateur was,’ zei Jake. ‘Maak je geen zorgen, ik zorg wel voor je.’

Ik kon niets meer bedenken om te zeggen om het onvermijdelijke uit te stellen. Er was nog geen spoor van Xavier of mijn familie. Nu was het te laat; er was niets meer wat ik kon doen. Ik ging achteroverliggen, sloot mijn ogen en aanvaardde mijn lot. ‘Ik ben er klaar voor,’ zei ik.

‘Ik ben er al een hele tijd klaar voor,’ zei Jake tevreden, en ik voelde zijn handen verschuiven en over mijn bovenbenen omhoogkruipen.

Plotseling klonk er vanuit de diepten van de grot een geluid als een laag gekreun. Het leek wel alsof de rotsen scheurden. Het geluid weerkaatste tegen de wanden. Jake zat ineens stijf rechtop, volledig alert, en zijn zwarte ogen schoten alle kanten op. Het klonk alsof het dak boven ons op het punt stond in te storten. Ik ging ook rechtop zitten en spitste mijn oren of ik een geruststellend geluid hoorde.

Jake barstte los in een scheldkanonnade, en meteen daarop ontplofte de muur in een oorverdovende hagel van zand en stenen en dook er een bekende Chevrolet Bel Air-cabrio uit 1956 door het kartelige gat. De auto leek bijna in slow motion door de lucht te zweven terwijl hij de grot in ploegde en op enkele meters afstand van ons landde met een knal als een donderslag.

De auto was lang en gestroomlijnd, precies zoals ik me herinnerde; de koplampen straalden en er zaten krassen in de hemelsblauwe lak door de duikeling die hij net had gemaakt.

‘Xavier?’ fluisterde ik.

De voorruit zat onder het stof, maar een paar tellen later ging het portier aan de bestuurderskant open en stapte er iemand uit. Hij was nog net zoals ik me hem herinnerde, lang en breedgeschouderd, met ogen die vloeibaar blauw waren. De honingblonde haarlokken die over zijn voorhoofd vielen hadden nog steeds gouden strepen en om zijn hals zag ik het kruisje fonkelen in het halfduister.

Achter hem stapten Ivy en Gabriël ook uit. Ze leken wel pilaren van goud in de donkere ruimte. Hun gezichten stonden hard en hun staalgrijze ogen waren op Jake gericht. Er stak een wind op die hun gouden haren achter hen deed wapperen. Het duurde even voor ik besefte dat hun vleugels tevoorschijn waren gekomen, zoals altijd gebeurde ter voorbereiding op een strijd. Ze rezen achter hen op als de vleugels van een adelaar en wierpen drie meter hoge schaduwen tegen de stenen muren. Mijn broer en zus zagen er even sterk en indrukwekkend uit als altijd, maar ik voelde dat ze zwakker werden, alleen al door op deze plek te zijn. Ze hoorden hier niet en straks zou hun kracht ernstig afnemen. Er was geen spoor van Michaël; ik nam aan dat hij het portaal had geopend en was vertrokken. Maar zijn zwaard glinsterde in Gabriëls hand.

Molly was ook nergens te bekennen. Ze moesten haar hebben achtergelaten in Alabama omdat dit deel van de missie te gevaarlijk voor haar was.

Xaviers gezicht werd overspoeld door opluchting. Hij stapte naar voren en stak zijn hand naar me uit, maar bleef staan toen hij zag hoe schaars ik gekleed was. Zijn blik ging over het bed, de bloemen en de gekreukelde lakens. Onze ogen ontmoetten elkaar en de gekwetste blik in de zijne gaf me het gevoel dat ik een klap in mijn gezicht had gekregen.

Hij keek eerst verward, toen boos, en vervolgens merkwaardig leeg, alsof de achtbaan van emoties die hem raakten te veel voor hem was.

Jake was degene die de stilte verbrak. ‘Nee!’ Hij dook naar voren en klemde me zo stevig vast dat ik een kreet van pijn slaakte.

Dat leek Xavier tot actie aan te zetten. ‘Blijf met je vuile poten van haar af!’ grauwde hij. Hij wilde naar voren rennen, maar Ivy en Gabriël verschenen binnen een oogwenk naast hem en hielden hem tegen. Jake loerde naar hen als een wild dier, zijn zwarte ogen groot van razernij en paniek.

Gabriëls lip krulde in een uitdrukking van spot die ik nog nooit bij hem had gezien. ‘Dacht je nou echt dat je dit ongestraft kon doen?’ vroeg hij met een zachte stem, die daardoor des te dreigender klonk.

‘Jullie horen hier niet,’ blafte Jake. ‘Hoe zijn jullie binnengekomen?’

Gabriël stapte naar voren en zwaaide het zwaard in een boog rond, waarbij hij achteloos het gewicht ervan beproefde in zijn handen. ‘Laten we het er maar op houden dat we onverwachts versterking kregen.’

Jake siste als een slang en sproeide speeksel door de lucht.

‘Jij zult dat niet begrijpen, maar wij zorgen voor onze naasten,’ vervolgde Gabriël.

Ik voelde Jakes vingers nog dieper in mijn schouder drukken. ‘Ze is van míj,’ beet hij mijn broer toe. ‘Je krijgt haar niet. Ik heb haar eerlijk gewonnen.’

‘Je hebt vals gespeeld en gelogen,’ kaatste Gabriël terug. ‘Ze is van ons, en nu komen we haar halen. Laat haar gaan, anders dwingen we je.’

Heel even bleef Jake volkomen stil staan. Toen voelde ik ineens dat ik werd opgetild, met zijn vingers om mijn nek. Ik bungelde in de lucht en de druk op mijn keel was bijna ondraaglijk. Mijn voeten trappelden tevergeefs terwijl ik uit alle macht probeerde nog een beetje lucht te krijgen.

‘Ik kan haar nek zó breken,’ dreigde Jake.

‘Nu is het genoeg,’ zei Xavier, en voordat iemand hem kon tegenhouden, stormde hij naar voren en ramde hij met zijn rechterschouder tegen Jake aan alsof hij op het rugbyveld was. Overrompeld liet Jake me los en ik zonk happend naar adem op het bed neer. Zij tuimelden achterover het water in. Jake scheen te zijn geschrokken van de vurigheid van Xaviers aanval. Xavier haalde uit en zijn vuist raakte keihard Jakes kin. Ze grepen elkaar weer vast en rolden samen over de rotsen in het ondiepe water terwijl ze probeerden elkaar te overmeesteren. Ik hoorde Jake herhaaldelijk grommen als Xaviers vuist op hem neerkwam. Het was duidelijk wie van hen lichamelijk de sterkste was.

Maar Jake was geen type om eerlijk spel te spelen, en zodra hij zich even kon herstellen, zwaaide hij met zijn hand door de lucht, waardoor Xavier door de grot werd gesmeten en naast me op het bed smakte. Op een vingerknip van Jake verschenen er ijzeren kettingen om ons allebei heen, die ons ter plekke vastbonden. Jake kwam dichterbij als een roofdier, klaar om ons te doden. Hij torende boven ons uit, en toen kwam zijn vuist naar beneden en stompte hij Xavier op zijn linkeroog. Xaviers hoofd klapte opzij en ik zag hem grimassen, maar hij gunde Jake niet het genoegen te weten dat hij pijn had. Ik gilde en verzette me tegen de kettingen terwijl Jakes vuist tegen Xaviers kin terechtkwam en er een spoortje bloed uit zijn lip druppelde.

Maar toen tilde een kracht Jake de lucht in en smeet hem de grot door. De kettingen waarmee we vastgebonden waren, losten op.

Xavier kreunde en rolde op zijn zij, naar mij toe. ‘Sorry,’ zei hij. ‘Ik vind het zo erg dat ik dit heb laten gebeuren. Ik had beloofd je altijd te beschermen, maar ik heb je in de steek gelaten.’

Ik staarde hem even aan voordat ik mijn armen om hem heen sloeg en mijn gezicht tegen zijn hals begroef. ‘Je bent er,’ fluisterde ik. ‘Je bent er echt. O god, ik heb je zo ontzettend gemist.’

We bleven lange tijd in die omhelzing liggen voordat we gingen zitten en zagen dat mijn broer en zus het nog steeds tegen Jake opnamen. Hij was van een parmantige heer veranderd in iets wat nog amper menselijk leek. Zijn donkere haar zat in de war, zijn neus bloedde en zijn ogen glinsterden van razernij.

Ivy en Gabriël samen leken een onoverwinnelijke tegenstander.

‘Laat Bethany gaan, Arakiël,’ waarschuwde Gabriël op lage toon. ‘Voordat dit uit de hand loopt.’

‘Je zult me moeten doden,’ snauwde Jake. ‘En dat heb je de eerste keer ook verpest.’

Gabriël wees met Michaëls zwaard naar Jake. ‘We zijn niet onvoorbereid gekomen.’

‘Denk je dat ik niet weet wat deze plek met jullie doet?’ vroeg Jake. ‘Elke seconde dat jullie hier zijn, worden jullie zwakker.’

‘We zijn met ons vieren,’ merkte Gabriël op.

‘Inclusief één mens en één engel die zich zo makkelijk laat versieren dat ze zich wilde overgeven aan een demon.’

Xavier gleed van het bed en richtte een duistere blik op Jake. ‘Praat niet zo over haar.’

‘Wat?’ sarde Jake. ‘Kun je het niet hebben dat je vriendinnetje op het punt stond een andere man van haar te laten genieten? Haar iets te geven wat jij nooit kon?’

Xavier schudde zijn hoofd. ‘Dat is niet waar.’

‘Vraag het haar zelf maar,’ zei Jake zelfingenomen.

Xavier draaide zijn hoofd een heel klein stukje om me aan te kijken. ‘Beth?’

Ik wist niet wat ik moest zeggen. Hoe kon ik hem vertellen dat ik inderdaad op het punt had gestaan onvergeeflijk verraad te plegen? Ik deed mijn mond open, maar deed hem toen weer dicht en verkreukelde de lakens van het bed in mijn handen.

‘Ik denk dat haar zwijgen wel voor zich spreekt,’ zei Jake, die behoorlijk tevreden klonk.

Xavier kromp ineen en stapte achteruit. ‘Dus het is echt zo.’ Hij gebaarde om zich heen. ‘Is dat waar dit allemaal voor is?’

‘Je begrijpt het niet,’ zei ik. ‘Ik deed het voor jou.’

‘Voor mij? Hoe had je dat precies gedacht?’

Jake klapte opgetogen in zijn handen. ‘O, kom op, dit is geen moment voor een ruzie.’

‘Ik heb een deal gesloten,’ liet ik me ontvallen. ‘Hij zei dat hij niet meer zou proberen jou kwaad te doen als ik met hem naar bed ging.’

Gabriëls zilveren ogen schoten naar Jake toe. ‘Je bent echt het schuim der aarde,’ zei hij walgend. ‘Neem het Bethany niet kwalijk, Xavier; ze wist niet dat hij loog.’

‘Loog je?’ riep ik. ‘Ik wilde me aan je geven, en jij loog al die tijd!’

‘Natuurlijk loog ik,’ spotte Jake. ‘Je moet nooit een demon vertrouwen, schatje. Dat zou jij toch moeten weten.’

Voordat ik kon reageren, liet Xavier een hele reeks vloeken horen. Ik had hem dat nooit eerder horen doen, en zelfs Gabriël trok verbaasd zijn wenkbrauwen op.

‘O guttegut, zo te horen heeft je knappe jongen toch een beetje pit in zijn donder,’ spotte Jake.

‘Wanneer hou je eens op ons te naaien?’ siste Xavier. ‘Is dit de enige manier waarop je nog een kick kunt krijgen in het leven? Ben je echt zo zielig?’

Jake was even afgeleid, en ik maakte van de gelegenheid gebruik om van het bed te springen en naar mijn broer en zus te rennen, en ik ging veilig achter hen staan.

‘Je kunt je wel verstoppen, Bethany,’ riep Jake loom, ‘maar je komt toch niet weg.’

‘Eigenlijk, broertje,’ zei Gabriël duister, ‘ben jij degene die niet wegkomt.’

Plotseling tilden Gabriëls vleugels hem op en in een flits suisde hij met Michaëls zwaard in zijn hand over Jake heen. Het ging allemaal zo snel dat ik het amper kon volgen. Ik hoorde het suizen van metaal door de lucht, een diepe grom, en toen Gabriëls voeten de grond weer raakten, zat het zwaard diep in Jakes borst. Xaviers mond viel open van schrik en hij rende naar mij toe en sloeg zijn arm om mijn schouders.

Jake schreeuwde en greep het gevest vast, trok het zwaard uit zijn lichaam en smeet het met een rinkelende galm op de grond. Het bloed op de kling was ongewoon dik en zwart als de nacht. Het spoot uit de gapende wond en vormde een plas aan zijn voeten, en met het bloed lekte zijn demonische kracht uit hem weg. Ineens borrelde er schuimend bloed uit Jakes mond. Er ging een spastische schok door zijn lichaam, en hij viel neer en bleef stuiptrekkend liggen.

Voordat Jakes gezicht in een masker veranderde, tilde hij zijn hoofd op en stak zijn hand naar me uit. Zijn ogen stonden smekend terwijl hij bijna geluidloos iets fluisterde. Eerst kon ik het niet verstaan, maar toen ving ik flarden op tussen zijn hijgende ademhaling door. ‘Bethany, vergeef me.’

Uit medelijden liep ik naar hem toe. Ik werd gedreven door een verlangen om nog de troost te bieden die ik kon.

‘Wat doe je?’ hoorde ik Xaviers stem achter me, maar ik was te zeer afgeleid door de ellende in Jakes zwarte ogen. Hij was dan misschien mijn kwelgeest geweest in Hades, maar ik wist dat het allemaal was voortgekomen uit een ziekelijk verlangen om mijn genegenheid te winnen. Misschien wilde Jake diep in zijn hart alleen maar dat er iemand van hem hield. Hij zou op z’n minst niet in zijn eentje moeten sterven. Een merkwaardig deel van me wilde een kans om afscheid te nemen.

‘Bethany, nee!’

Mijn vingers hadden zich bijna om Jakes verschrompelende hand gesloten toen ik ineens achteruit werd gerukt. Ik viel op de grond en zag een paar gloeiende vleugels klapperen boven mijn hoofd.

Gabriël, die had begrepen wat ik op het punt stond te doen, was door de grot gevlogen om me tegen te houden. ‘Achteruit! Als je hem nu aanraakt, neemt hij je mee de dood in.’

Ik balde mijn hand tot een vuist en drukte die tegen mijn borst. Dus ik had hem al weer verkeerd beoordeeld. Het leek erop dat Jake tot aan het bittere einde trouw aan zichzelf bleef.

Hij staarde me nog steeds strak aan terwijl zijn lichaam nog een laatste keer schokte en toen stil bleef liggen. We zagen de gloed wegsterven in zijn ogen tot ze glazig werden en mat voor zich uit staarden.

‘Het is voorbij,’ fluisterde ik, omdat ik het hardop moest horen om het te kunnen geloven. Ivy en Gabriël knelden me in een stevige omhelzing. ‘Bedankt dat jullie me zijn komen halen.’

‘We zijn familie,’ antwoordde Gabriël, alsof dat de enige verklaring was die nodig was.

Ik zocht naar Xaviers gezicht en nam het tussen mijn handen. Zijn ogen waren vochtig van de tranen, en toen hij mijn wang aanraakte besefte ik dat ik ook stilletjes had gehuild.

‘Ik hou van je,’ zei ik eenvoudig, een onweerlegbaar feit. Er was nog veel meer dat ik had kunnen zeggen, maar op dat moment was dit alles wat ik hoefde te zeggen. Het was het enige wat ertoe deed.

‘Ik hou ook van jou, Beth,’ zei Xavier. ‘Meer dan je ooit zult weten.’

‘We moeten snel zijn,’ zei Gabriël, die ons naar de Chevy dirigeerde. ‘Het portaal blijft niet lang meer open.’

‘Wacht.’ Ik verzette me toen ze me in de auto wilden duwen. ‘En Hanna en Tuck dan?’

‘Wie?’ vroeg Ivy verward.

‘Mijn vrienden, die voor me hebben gezorgd terwijl ik hier was. Ik kan ze niet zomaar achterlaten.’

‘Het spijt me, Bethany.’ De ogen van mijn zus stonden vol met oprecht verdriet. ‘Voor hen kunnen we niets doen.’

‘Dat is niet eerlijk!’ riep ik. ‘Iedereen verdient een tweede kans.’

‘De demonen komen eraan.’ Gabriël pakte mijn hand. ‘Ze weten dat we hier zijn en het portaal begint al dicht te gaan. We moeten weg, anders zitten we hier straks opgesloten.’

Ik knikte zwijgend en volgde hen, maar er liepen hete tranen over mijn wangen. Gabriël ging achter het stuur zitten terwijl ik tegen Xavier aan leunde op de achterbank. Ik keek nog een laatste keer achterom en zag Jakes lichaam op het water drijven. Wat hij me had laten doorstaan zou me waarschijnlijk voor de rest van mijn bestaan blijven achtervolgen, maar hij kon me niet langer kwetsen. Ik wilde woede voelen, maar ik voelde alleen medelijden voor hem. Hij stierf zoals hij had geleefd, alleen en zonder ooit liefde te hebben gekend.

‘Vaarwel, Jake,’ fluisterde ik, en ik wendde mijn gezicht af en begroef het tegen Xaviers borst. Ik voelde dat hij een kus op mijn hoofd drukte en dat zijn sterke armen me stevig vasthielden terwijl de Chevy brullend tot leven kwam en naar het gapende gat in de grot scheurde, dat al begon dicht te gaan.

Ik had maar één gedachte toen de duisternis naderde, me terugtrok naar mijn geliefde aarde. Ik ging terug naar het leven dat ik voorheen had gekend, het leven dat ik had gemist en waar ik naar had verlangd... maar hier in Xaviers armen wás ik al thuis.

Epiloog

De leerlingen uit de hoogste klassen van Bryce Hamilton hingen in hun koningsblauwe toga’s en baretten rond op de keurige gazons onder de felle junizon, hun gezichten gloeiend van opwinding. Op de een of andere manier leken ze geen tieners meer die begeleiding nodig hadden; het waren jonge mensen die klaar waren om hun eigen weg in de wereld te zoeken. De eerste colleges op de universiteiten begonnen pas over een paar maanden en iedereen keek uit naar de zomervakantie. Ik wist dat Xavier aanbiedingen had ontvangen van verschillende universiteiten die hem graag wilden hebben, vooral die met goede footballteams.

Hoewel het behalen van het diploma niet dezelfde invloed zou hebben op mijn toekomst, kon ik toch niet anders dan meegesleept worden in de spanning en nerveuze opwinding. We wachtten op het teken dat de optocht ging beginnen. Buiten de aula zag ik Gabriël en zijn koorgroep, bezig zich op te warmen voor hun afsluitende optreden: ‘Friends Forever’, een populair, zij het nogal voor de hand liggende keuze voor een afscheidslied.

De uitgelaten stemming onder de geslaagde leerlingen was aanstekelijk. De meisjes verschoven hun baret en staken elkaars haar op, zodat het niet in hun ogen zou hangen en de foto’s zou verpesten.

De jongens maakten zich niet zo druk om hoe ze eruitzagen, maar hielden zich in plaats daarvan bezig met elkaar ferm de hand schudden en op de rug slaan. We droegen allemaal de ringen die enkele dagen eerder waren thuisbezorgd. Het waren eenvoudige zilveren ringen met het schoolmotto erop: LIVE. LOVE. LEARN.

Bryce Hamilton was dol op pracht en praal. In de aula gingen de genodigden en ouders zitten en ze wuifden zichzelf koelte toe met opgevouwen programma’s. Ivy zat naast Dolly Henderson, onze buurvrouw, en deed alsof ze geïnteresseerd was in de buurtroddels. In de coulissen stonden dokter Chester en de leraren in vol ornaat te wachten, gekleed in academische gewaden met een capuchon waarvan de kleur hun afzonderlijke vakgebied aangaf. Het hoofd zou de openingsrede uitspreken, en aan het eind zou Xavier als voorzitter van de leerlingenraad de afscheidsrede houden. Hij had niet veel tijd gehad om zich voor te bereiden, maar Xavier was een geboren spreker en ik wist dat hij een inspirerende speech kon houden met alleen maar een paar gekrabbelde aantekeningen als geheugensteuntje. Ik zag Bernie tussen het publiek, die probeerde te voorkomen dat haar jongste kinderen over elkaar heen klauterden, en Nicola een standje gaf omdat ze Peggle zat te spelen op haar iPhone.

Na de ceremonie zou er een high tea worden gehouden in de kantine, die voor de gelegenheid was getooid met witte tafelkleden en bloemstukken. Een professioneel fotograaf stond al plaatjes te schieten achter zijn cameralens, en ik zag Abby en de meisjes snel nog wat lipgloss opdoen en zorgen dat hun baret recht stond. Ik keek uit naar het moment dat we allemaal onze baret in de lucht zouden gooien, een scène die ik in een aantal films had gezien en ook zelf wilde meemaken. Ivy had mijn naam aan de binnenkant van mijn baret geplakt, zodat ik hem naderhand weer zou kunnen terugvinden.

De hele school gonsde van een vreemde energie. Maar te midden van de opwinding was er ook iets nostalgisch. Molly en haar vriendinnen zouden nooit meer op het plein zitten; de plek zou worden doorgegeven aan de volgende groep leerlingen, die nooit helemaal hetzelfde zou zijn. De dagen van spijbelen, blokken voor examens en tussen de lessen door bij de kluisjes flirten met de jongens, waren voorbij. De school had ons verenigd; nu werd er van ons verwacht dat we met ons eigen leven doorgingen, en de kans bestond dat we nooit meer met z’n allen bij elkaar zouden zijn.

Ik wilde dat de ceremonie eindelijk eens begon. Alle opwinding sleepte me zo mee dat ik bijna vergat dat ik hierin eigenlijk alleen maar een toeschouwer was. Ik voelde me volkomen mens, alsof ik me druk moest maken over inschrijvingen op universiteiten en over mijn toekomstige carrière. Ik moest mezelf eraan blijven herinneren dat dit leven niet voor mij weggelegd was. Het beste wat ik kon doen, was in de ervaring delen via Xavier en mijn vriendinnen.

Molly kwam bij me staan en sloeg haar armen om me heen. ‘God, dit is zo triest!’ jammerde ze. ‘Ik klaag al vier jaar over deze school, en nu wil ik niet weg.’

‘O, Molly, het komt wel goed,’ zei ik, terwijl ik een weerbarstige pijpenkrul achter haar oor stopte. ‘Het duurt nog eeuwen voor de universiteit begint.’

‘Maar ik heb dertien jaar van mijn leven op deze school gezeten,’ zei Molly. ‘Het is een raar idee dat ik hier nooit meer terugkom. Ik ken iedereen in deze stad; dit is mijn thuis.’

‘En dat zal het altijd blijven,’ zei ik. ‘De universiteit wordt een geweldig avontuur, maar Venus Cove zal hier nog steeds zijn als je terugkomt.’

‘Maar ik ga zo ver weg!’ riep ze.

‘Molly.’ Ik lachte en omhelsde haar. ‘Je gaat naar Alabama, dat is maar één staat verderop!’

Ze giechelde en snufte. ‘Ja, dat is ook zo. Bedankt, Bethie.’

Ik voelde een hand om mijn middel, en toen drukte Xavier zijn lippen tegen mijn oor. ‘Kan ik je even spreken?’ mompelde hij.

Ik draaide me om en keek hem aan. Het blauw van de toga benadrukte de kleur van zijn ogen en zijn zijdezachte, nootbruine haar zat niet eens in de war door de baret. ‘Tuurlijk, wat is er?’ vroeg ik. ‘Ben je zenuwachtig?’

‘Nee,’ zei Xavier.

‘Is je speech klaar? Ik heb er nog niks van gehoord!’

‘We blijven niet.’ Xavier bracht zijn wereldschokkende verklaring met verrassende kalmte.

‘Pardon?’ vroeg ik. ‘Waarom niet?’

‘Omdat het niks meer voor me betekent.’

‘Doe niet zo gek.’

‘Ik heb nog nooit iets zo serieus gemeend.’

Ik geloofde hem nog steeds niet. ‘Het lijkt wel alsof iedereen maf doet vandaag,’ zei ik. ‘Wil je je diploma niet?’

‘Dat krijg ik toch wel, of ik nu bij de ceremonie aanwezig ben of niet.’ Toen zag ik dat zijn ogen straalden en dat zijn glimlach zijn hele gezicht deed oplichten. Hij meende het echt.

‘Maar jij moet de afscheidsrede houden!’

‘Dat is geregeld. Wes valt voor me in. Heeft wel wat gekost.’

Ik staarde hem aan. Hoe kon hij grappen maken terwijl hij op het punt stond weg te lopen bij een van de belangrijkste gebeurtenissen van zijn leven? Iedereen verwachtte dat hij die toespraak zou houden; het zou zonder hem niet hetzelfde zijn.

‘Je ouders zullen het je nooit vergeven,’ zei ik. ‘Waarom wil je niet blijven? Voel je je niet lekker?’

‘Ik voel me prima, Beth.’

‘Waarom dan?’

‘Omdat ik iets veel belangrijkers wil doen.’

‘Wat kan er nou belangrijker zijn dan je diploma ophalen?’

‘Ga mee, dan kom je er vanzelf achter.’

‘Niet voordat je me vertelt waar we heen gaan.’

‘Vertrouw je me niet?’

‘Natuurlijk wel.’ Ik knikte heftig. ‘Maar ik heb je nog nooit zoiets zien doen, zo... je weet wel... roekeloos.’

‘Grappig, ik voel me helemaal niet roekeloos,’ zei hij. ‘Ik heb me nog nooit zo beheerst gevoeld.’

De fanfare van Bryce zette de optocht in gang, en de leerlingen gingen in een rij de aula binnen om hun plek op het podium in te nemen. Een leraar die toezicht hield, telde de tientallen af. Ik zag dat Molly naar me zocht in de drukte, want we hadden afgesproken dat we bij elkaar zouden gaan zitten. De voorzitters van de leerlingenraad gingen altijd als laatste naar binnen, omdat hun stoelen vooraan stonden. Ik keek naar Gabriël. Hij vergezelde zijn koor backstage, maar hij moest hebben gevoeld dat er iets aan de hand was, want hij keek om en wierp me een vragende blik toe. Ik glimlachte en zwaaide slapjes terug, in de hoop dat ik daarmee een teken gaf dat alles onder controle was.

Xavier keek me verwachtingsvol aan. ‘Kom even vijf minuten met me naar de oude eik, dan leg ik alles uit. Als het plan je niet aanstaat, gaan we samen naar binnen. Goed?’

‘Vijf minuten?’ vatte ik samen.

‘Meer vraag ik niet.’

Ik stond in het vlekkerige zonlicht onder de oude eikenboom midden op de ronde oprit van de school, wetend dat dit ons laatste onderonsje hier zou zijn. Een golf van nostalgie sloeg over me heen. De eik was een betrouwbare vriend voor ons geweest in onze tijd op Bryce Hamilton, omdat zijn kromme takken beschutting boden en dienden als onze geheime ontmoetingsplaats telkens als ons verlangen om bij elkaar te zijn sterker was dan ons verantwoordelijkheidsgevoel. Ik sloeg mijn armen speels om de dikke stam, terwijl Xavier bleef kijken of hij zojuist de ontdekking van de eeuw had gedaan.

‘Oké,’ zei ik. ‘Je tijd gaat nú in. Wat voor geweldig idee heb je, dat je er de hele diploma-uitreiking voor wilt overslaan?’

Hij zette zijn baret af, trok zijn toga uit en smeet ze allebei naast ons op het gras. Eronder droeg hij een wit overhemd met stropdas en een pantalon. Toen ik zijn gespierde borst onder dat dunne katoen zag, roerde zich het gebruikelijke diepe verlangen in mijn buik.

Xavier keek dromerig naar me. Hij boog zijn hoofd en kuste mijn hand. ‘Ik heb over ons nagedacht.’

‘Goed nagedacht of slecht nagedacht?’ vroeg ik, toen het verlangen meteen omsloeg in angst.

‘Goed, natuurlijk.’

Ik kon weer rustiger ademen. ‘Laat maar horen dan.’

‘Ik denk dat ik de oplossing heb.’

‘Dat is geweldig,’ zei ik luchtig. ‘Voor welk probleem?’

Maar Xavier meende het serieus. ‘Het probleem is: hoe zorgen we ervoor dat er nooit meer iemand tussen ons kan komen?’

‘Xavier, waar heb je het over? Je kunt je ontspannen. We zijn nu bij elkaar. Ik ben terug. Jake zal ons de komende tijd niet meer lastigvallen.’

‘Als het Jake niet is, zal het wel weer iets of iemand anders zijn. Dat is geen leven, Beth. Altijd achteromkijken, ons afvragen hoeveel tijd we nog hebben.’

‘Dan doen we dat toch niet? We richten ons gewoon op wat we hier en nu hebben.’

‘Dat kan ik niet. Ik wil dat dit voor altijd is.’

‘Die verwachting mogen we niet koesteren, en dat weet jij ook.’

‘Ik denk van wel.’ Ik keek in zijn stralende, peilloos diepe ogen en zag iets wat ik daar nog niet eerder had gezien. Ik kon niet precies zeggen wat het was, maar ik wist dat er iets was veranderd.

Het volgende moment hield Xavier ineens stevig mijn handen vast en liet hij zich aan de voet van de eik op één knie zakken, waarbij de dorre bladeren op de grond knerpten onder zijn gewicht. Mijn hart begon te racen als een sneltrein. Een innerlijke touwtrekkerij tussen vreugde en verplettering om wat hij op het punt stond te doen.

‘Beth,’ zei hij eenvoudig, en zijn gave gezicht straalde van verwachting. ‘Ik twijfel er niet aan dat we bij elkaar horen, maar als ik de rest van mijn leven bij jou mag zijn, dan zou dat een eer en een verbintenis zijn die ik zou koesteren.’ Hij zweeg even, en zijn heldere blauwe ogen fonkelden. Mijn adem stokte in mijn keel, maar Xavier glimlachte. ‘Beth,’ vervolgde hij. ‘Wil je met me trouwen?’

De uitdrukking op zijn gezicht was er een van puur geluk.

Ik was met stomheid geslagen. Ik durfde oprecht te beweren dat Xavier inmiddels een open boek voor me was, maar dit had ik beslist niet zien aankomen. Onwillekeurig keek ik naar de hemel voor goede raad, maar er kwam niets. Dit was iets wat ik zelf zou moeten oplossen. Een aantal mogelijke reacties tolde door mijn hoofd, de ene wat rationeler dan de andere.

Xavier, ijl je soms? Ben je helemaal gek geworden? Je bent nog niet eens negentien en niet in de positie om te trouwen. Denk je niet dat we hierover na moeten denken? Ik kan je niet al je dromen laten weggooien... Misschien kunnen we het er na de universiteit nog eens over hebben. We zijn niet gerechtigd om zo’n soort beslissing op eigen houtje te nemen. Je ouders onterven je. Wat zullen Ivy en Gabriël ervan zeggen?

Maar alleen het minst rationele antwoord vond zijn weg naar mijn lippen. ‘Ja.’

We liepen snel weg bij de oude eik, bang dat iemand ons zou komen zoeken. Zodra ik Xavier mijn antwoord had gegeven, tilde hij me op en rende met me naar de poorten van de school, en hij stopte pas toen we bij de straat kwamen waar zijn Chevy geparkeerd stond. Xavier zette me voorzichtig op de stoep om het portier aan de passagierskant open te maken en mij te laten instappen, vervolgens sprong hij achter het stuur en reed de stad in.

‘Waar gaan we nu weer naartoe?’ vroeg ik, ademloos van opwinding.

‘We moeten iets doen om het te vieren.’

Een paar minuten later stopte de Chevy in de hoofdstraat voor Sweethearts. Binnen in het café was het bijna leeg. Ik vermoedde dat de meeste vaste klanten bij de diploma-uitreiking op Bryce waren.

Toen Xavier even niet keek, wierp ik een snelle blik op mijn horloge. We waren al minstens een half uur weg. Onze afwezigheid was nu beslist opgemerkt. Het schoolhoofd was waarschijnlijk halverwege zijn openingsrede. Er zou worden gefluisterd tussen de leraren backstage, wie ons het laatst had gezien en waar we gebleven konden zijn. Iemand zou aanbieden om buiten te gaan kijken. Ivy en Gabriël zouden onze lege stoelen zien en weten dat er iets mis was, terwijl Xaviers ouders volkomen verward zouden zijn om de verdwijntruc van hun voorbeeldige zoon. Die gedachten werkten ontnuchterend en temperden mijn blijdschap nogal. Ik moest op zijn minst zeker weten dat Xavier dit besluit met een helder hoofd had genomen.

‘Xavier,’ begon ik aarzelend.

‘Kom op, Beth, je hebt je toch niet nu al bedacht?’

‘Nee, natuurlijk niet. Ik moet alleen één ding zeggen.’

‘Oké. Zeg het maar.’

‘Je moet aan je toekomst denken.’

‘Heb ik gedaan. Mijn toekomst zit tegenover me.’

‘Maar wat zullen je ouders ervan vinden?’

‘Ik dacht dat je maar één ding wilde zeggen.’

‘Alsjeblieft, Xavier, wees even serieus.’

‘Ik weet niet wat ze ervan zullen vinden. Ik ben niet van plan het ze te vragen. Dit is de juiste beslissing. Ik heb er heel goed over nagedacht. Dit is wat ik wil en ik weet dat jij het ook wilt. Als de omstandigheden normaal waren, zouden we het misschien anders aanpakken, maar die luxe hebben we niet. Dit is de enige manier om te beschermen wat we hebben.’

‘Maar stel dat het alles alleen maar erger maakt?’

‘Dat maakt niet uit, want dan lossen we dat samen op.’

‘Heb je ook nagedacht over hóé we dit gaan doen?’

‘Dat is allemaal geregeld. Eerwaarde Mel heeft beloofd ons te helpen. Sterker nog, hij staat nu op ons te wachten in de kapel.’

‘Nu meteen?’ Mijn mond viel open. ‘Moeten we het niet eerst aan iemand vertellen?’

‘Dan zullen ze alleen maar proberen het ons uit het hoofd te praten. We kunnen het naderhand aan de hele stad vertellen. Zodra onze families over de eerste schok heen zijn, gaan we allemaal uit om het te vieren. Wacht maar af.’

‘Zoals jij het zegt, klinkt het zo eenvoudig.’

‘Dat is het ook. Het huwelijk is een heilig verbond. Zelfs God zal er tevreden mee moeten zijn.’

‘Ik dacht meer aan je moeder.’

‘Wat heeft ze te klagen? We trouwen in ieder geval in een kerk!’

‘Dat is waar.’

Xavier tilde zijn milkshake op om te proosten. ‘Op ons,’ zei hij terwijl onze glazen tegen elkaar tikten. ‘Wat God samengebracht heeft, mag de mens niet scheiden.’

Wat kon ik anders dan zijn optimistische glimlach beantwoorden? Ik wilde niets liever dan voor altijd de zijne zijn. Hoe kon ik hem vertellen dat het geen menselijke inmenging was waar ik me zorgen over maakte?

Ik herinnerde me nog hoe vreselijk Xavier had geleden in de tijd dat ik in Hades zat. Nu was de crisis voorbij, ik was terug bij de jongen van wie ik hield, klaar om onze verbintenis aan de hele wereld kenbaar te maken. Hij was bereid alles op het spel te zetten voor het geluk. De oude Xavier was bij me teruggekeerd, misschien wel sterker dan ooit. Ik kon het risico niet nemen hem nog eens kwijt te raken, zelfs al zou het de toorn van de Hemel over ons afroepen.

Xavier zag de onzekerheid in mijn gezicht. ‘Je kunt er nog onderuit,’ zei hij zachtjes. ‘Dat begrijp ik dan wel.’

Ik aarzelde even, terwijl alle mogelijke consequenties door mijn hoofd gingen. Maar toen Xavier mijn hand pakte, werd alles me duidelijk en wist ik precies wat ik wilde. ‘Vergeet ’t maar,’ antwoordde ik. ‘Ik kan niet wachten om mevrouw Woods te worden.’

Xavier sloeg met zijn hand op tafel, en even betrok zijn gezicht van frustratie.

Ik schrok. ‘Wat heb ik gezegd?’

‘Verdomme, ik ben de ring vergeten!’

‘Over dat soort dingen maken we ons later wel druk,’ zei ik.

‘Nee, dat hoeft niet,’ zei hij glimlachend.

Hij groef in zijn broekzak en haalde er plagerig een gesloten vuist uit. Toen hij hem opende, stond er een rond, antiek juwelendoosje in zijn handpalm. ‘Maak open,’ zei hij.

Ik slaakte een kreetje toen ik het metalen sluitinkje openklapte en het deksel opensprong. In het doosje zat een ring met een rozetgeslepen diamant, zo perfect dat hij me de adem benam. Zodra ik hem zag, wist ik dat het mijn ring was en dat ik er nooit meer afstand van zou doen. Ik had nog nooit zo’n sterke connectie gevoeld met een materieel bezit. De ring leek voor mij gemaakt. Ik dacht er niet eens aan dat hij misschien niet de juiste maat had. Ik wist gewoon dat hij zou passen. Er was niets opzichtigs of protserigs aan. Ik was bij Molly en de meisjes geweest als ze de etalage van de plaatselijke juwelier bekeken. Ik had uit beleefdheid altijd belangstelling voorgewend, maar de opzichtige moderne diamanten waar zij bij stonden te kwijlen, lieten mij koud. Ze zagen er kleurloos en grof uit. Mijn ring was zo kwetsbaar als een bloem. Hij kon niet beter. De geslepen middensteen was in een platinaband gezet en stak als een torentje omhoog. Eromheen zaten kleinere diamanten die afliepen langs de zijkanten van de ring.

‘Hij is perfect voor je,’ merkte Xavier op.

‘Hij is zo elegant,’ zei ik ademloos. ‘Waar heb je hem in hemelsnaam gevonden? Ik heb nog nooit zo’n ring gezien.’

‘Mijn grootmoeder heeft hem me nagelaten. Mijn zussen waren behoorlijk pissig dat ze wilde dat ik hem kreeg. Het is een ring die voor een engel is gemaakt. Ga je hem niet passen?’

Ik knikte en reikte aarzelend naar de ring, want ik kon nog altijd niet geloven dat zoiets prachtigs en kostbaars van mij zou zijn.

Maar ik kreeg de kans niet om hem te passen. Net toen Xavier zijn zin had afgemaakt, begon de aarde onder ons te beven alsof de Hemel zelf in opstand kwam.

De ring gleed van tafel en viel op de schuddende vloer.

Dankwoord

Dank je, mam, voor alles. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen.

Dank je, Liz Kerins, omdat je mijn geadopteerde grote zus en lieve vriendin bent. Onze tocht door Texas was geweldig.

Dank je, Janna, Gail en alle meiden uit Memphis, omdat jullie ervoor hebben gezorgd dat ik verliefd werd op het zuiden.

Dank je, Christopher, omdat je begrijpt dat ‘creatief’ zo ongeveer gelijkstaat aan ‘gek’.

Dank jullie wel, al mijn fans. Zonder jullie zou niets hiervan mogelijk zijn geweest. Ik ben dol op jullie!

Dank jullie wel, iedereen bij Feiwel and Friends, voor jullie toewijding en betrokkenheid bij deze reeks.

Dank je wel aan mijn agenten, Jill en Matthew, omdat jullie in me geloven.

Dank aan mijn lieve vriendin Lisa Berryman. Je intelligentie, gratie en inzicht hebben me helpen vormen als persoon en als schrijfster.

Tot slot, dank aan mijn helden van de countrymuziek: Hank Williams, Johnny Cash, Willie Nelson, Kitty Wells en Alan Jackson, omdat jullie mijn constante bron van inspiratie zijn.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij electronisch, mechanisch, door kopieën of fotokopieën, opnamen, of op enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Table of Contents

- —
- Titelpagina
- Colofon
- Citaten
- 1 – Alles goed
- 2 – Veel te afhankelijk
- 3 – Onheilige nacht
- 4 – Over de grens
- 5 – Een poort naar de Hel
- 6 – Welkom in mijn wereld
- 7 – Ondergronds
- 8 – Geen uitweg
- 9 – Meer van Dromen
- 10 – Duivels feestmaal
- 11 – Weerzien
- 12 – Hanna’s verhaal
- 13 – Als je het over de duivel hebt
- 14 – Boodschapper
- 15 – Kun je een geheim bewaren?
- 16 – Eén hart
- 17 – Handlanger
- 18 – Portaal
- 19 – Offer
- 20 – Het lievelingetje van de Hel
- 21 – Big Daddy
- 22 – Wake
- 23 – Bloedsport
- 24 – Somber Tennessee
- 25 – Begeef u naar een nonnenklooster
- 26 – Horen, zien en zwijgen
- 27 – Hij houdt niet van me
- 28 – Een ongeluk komt nooit alleen
- 29 – Zoete wraak
- 30 – Beschermengelen
- 31 – Deal met de duivel
- 32 – Het zwaard van Michaël
- Epiloog
- Dankwoord