Author: Dean Koontz
Date: 2009-01-01 08:00:00+00:00
Keywords: Suspense; Horror; Fiction; Thriller; Thrillers
Description: Grady Adams en zijn wolfshond Merlin wonen in de bergen van Colorado, ver weg van iedereen. Op een dag staat Grady opeens tegenover twee dieren die hij niet herkent. Welke diersoort is dit? Een bevriende dierenarts staat voor een raadsel. De kwestie wordt echt mysterieus als de overheid zich ermee begint te bemoeien. En wat is het verband tussen de nieuwe diersoort en de dubbele moord, niet ver daarvandaan? En wat verklaart de aanwezigheid van beroepsgokker Lamar Woolsey in de bergen, ver weg van zijn "werkterrein"? Een boek voor liefhebbers van dieren én van goed geconstrueerde mysteries. De
Publisher: SAGA Egmont
Rights: Alle rechten voorbehouden

ADEMLOOS

Van Dean Koontz zijn verschenen:

Het Franciscus komplot*

Motel van de angst*

Weerlicht*

Middernacht*

Het kwade licht*

De stem van de nacht*

Het koude vuur*

Fantomen*

Dienaren van de schemering*

Onderaards*

Het masker*

Monsterklok*

Ogen der duisternis*

Mr. Murder*

Wintermaan*

Gefluister*

Schemerogen*

Schaduwvuur*

Schemerzone*

Verblind*

Huiveringen*

Verlossing*

Bij het licht van de maan*

Spiegel van de ziel*

De gave*

Gegrepen*

Tijd van leven*

De nachtmerrrie*

De vriendschap

De echtgenoot*

Duistere stromen*

In de val

Het Visioen*

IJskerker*

Eeuwig vuur*

Tiktak*

De sadist*

De overlevende*

Duivelszaad*

Vrees niets*

Grijp de nacht*

Verbrijzeld*

Het Huis van de donder*

Gezicht van de angst*

Geheugenfout*

De deur naar december*

De broeder

Wie goed doet*

De donkerste nacht*

De ziener

Jouw hart is van mij

Het oordeel

Ademloos

Dean Koontz’ Frankenstein:

Boek 1 De verloren zoon

(met Kevin J. Anderson)*

Boek 2 Stad van de nacht

(met Ed Gorman)*

Over Dean Koontz is verschenen:

De biografie* (door Harrie Kemps)

* IN POEMA-POCKET verschenen

DEAN KOONTZ

ADEMLOOS

UITHEVERIJ LUITINGH

© 2009 Dean Koontz

All rights reserved

Published by arrangement with Lennart Sane Agency AB

© 2010 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Breathless

Vertaling: Jan Mellema

Omslagontwerp: Karel van Laar

Omslagfotografie: Getty Images

ISBN 9789024532223

NUR 332

www.boekenwereld.com
www.luitingh.nl
www.watleesjij.nu

Opgedragen aan Aesopus, zesentwintig eeuwen na dato
en met excuses voor de lengte.

En zoals altijd en eeuwig: voor Gerda.

De wetenschap dient ons geen enkele filosofie op te dringen,
zoals de telefoon ons niet dient te dicteren wat we moeten
zeggen.
G.K. Chesterton

DEEL 1 :

Het leven en de dood

1

VLAK VOOR DE ONTMOETING KREEG GRADY ADAMS EEN vreemde gewaarwording, een gevoel dat Merlin en hij niet alleen waren.

Grady liep elke dag twee uur lang met zijn hond door de bossen en velden, weer of geen weer. In de wildernis hoefde hij nergens anders over na te denken dan over de geuren en geluiden en indrukken van de natuur, het spel van het licht en de schaduwen, de weg die voor hem lag, en de weg naar huis terug.

Dit wildpaadje was ontstaan doordat talloze herten jarenlang dezelfde route door het bos hadden genomen. Het liep naar een veld vol gras en geurige klaver.

Merlin ging voorop, schijnbaar ongeïnteresseerd in de sporen van de herten en de mogelijkheid een glimp van de witte spiegel rond hun staart op te vangen. Hij was een drie jaar oude Ierse wolfshond van zeventig kilo met een gespierde nek en een schofthoogte van negentig centimeter. Zijn ruige vacht varieerde in tint van asgrauw tot donkergrijs. In de schaduwen van de naaldbomen leek hij zelf soms op een schaduw, maar dan een die niet aan een plek gebonden was.

Toen Grady de bosrand naderde, leek het veld achter de bomen op een vreemde manier door de zon beschenen te worden. Het schijnsel had een koperkleurige tint, alsof de wereld behekst was en de middagzon een paar uur eerder dan normaal onderging. De zonnestralen vielen fonkelend op het veld.

Merlin trippelde tussen twee naaldbomen door en betrad de open vlakte. Grady kreeg een bang voorgevoel, alsof hij iets of iemand tegen zou komen. Hij bleef aarzelend in de schaduw van de bosrand staan en liep toen achter de hond aan.

Op de open vlakte was het licht koperkleurig noch fonkelend, zoals Grady dat aanvankelijk tussen de bomen door had waargenomen. De lichtblauwe hemelboog en de smaragdgroene uitlopers van het bos omsloten het veld. Geen zuchtje wind speelde door het goudkleurige gras. Het was eind september, en het veld lag er net zo stil en doods bij als een onderaardse grot.

Merlin stond roerloos stil, de kop omhoog, waakzaam, de ogen geconcentreerd gericht op iets in de verte. Van wolfshonden werd gezegd dat ze van alle hondenrassen de scherpste blik hadden.

Grady voelde dat de haartjes in zijn nek nog steeds recht overeind stonden. Hij bleef het gevoel houden dat er iets onaangenaams stond te gebeuren, en hij vroeg zich af of zijn eigen intuïtie daarbij een rol speelde of dat hij afging op de spanning die hij bij de hond waarnam.

Hij ging naast het enorme beest staan en tuurde in de richting waarin zijn metgezel keek. Zijn blik gleed over het glooiende veld, dat in zuidelijke richting omlaag liep naar een volgend bos. Niets bewoog aanvankelijk… maar uiteindelijk wel.

Een witte gedaante, soepel en snel. En toen nog een.

Twee dieren renden achter elkaar aan door het gras. Ze leken zich niet doelgericht te verplaatsen maar bewogen zich spelenderwijs voort, zaten elkaar achterna, buitelden over elkaar heen, rolden over de grond, sprongen op en daagden elkaar uit, zo speels dat het duidelijk was dat ze niet in een gevecht gewikkeld waren.

Waar het gras hoog was, verdwenen ze bijna uit het zicht, maar vaak waren ze goed te zien. Omdat ze geen moment stilstonden, was het moeilijk om precies in te schatten om wat voor wezens het ging.

Ze hadden een compleet witte vacht en wogen naar schatting vijfentwintig kilo, net zo zwaar als een hond van gemiddelde grootte. Maar het waren geen honden.

Ze leken net zo lenig en snel als een kat te zijn. Maar het waren geen katten.

Hoewel Grady tot zijn zeventiende in dit berggebied had gewoond en er vier jaar geleden was teruggekomen, op zijn tweeëndertigste, had hij nog nooit zulke wezens gezien.

Merlin stond gespannen over zijn hele lijf naar het speelse duo te kijken. Grady had hem als pup gekregen, en de hond was de afgelopen drie jaar praktisch zijn enige gezelschap geweest. Hij kende het beest zo goed dat hij precies wist wat er in het beest omging. Merlin keek gefascineerd naar de nieuwkomers, maar omdat hij niet wist om wat voor dieren het ging, was hij erg op zijn hoede.

De onbekende beesten waren groot genoeg om gevaarlijke roofdieren te zijn als ze klauwen en scherpe tanden hadden. De afstand was te groot om te kunnen inschatten of het carnivoren, omnivoren of herbivoren waren. De laatste categorie achtte Grady het minst waarschijnlijk.

Merlin leek niet bang te zijn. Omdat Ierse wolfshonden groot en sterk waren, echte jachthonden, waren ze bijna nergens bang voor. Hoewel het vreedzame, aanhankelijke dieren waren, waren er gevallen bekend waarin ze een aanval van een troep wolven hadden afgeslagen of waarin ze bij een aanval van een pitbull hun belager in één keer in een wilde, schuddende beweging hadden doodgebeten.

Toen de witte wezens hen op zo’n twintig meter waren genaderd, kregen ze door dat ze in de gaten gehouden werden. Ze bleven staan en staken hun kop omhoog.

Geen vogel liet zich zien; er hing een griezelige stilte in het duistere bos en over het veld. Grady had het merkwaardige gevoel dat zijn laarzen geen enkel geluid zouden maken als hij zich in beweging zette, en dat hij geen stem zou hebben als hij ging schreeuwen.

Om de man en zijn hond beter te kunnen zien, richtte een van de witte wezens zich als een eekhoorn op zijn achterpoten op.

Grady vond het jammer dat hij zijn verrekijker niet bij zich had. Voor zover hij kon nagaan had het onbekende dier geen vooruitstekende snuit; de zwarte neus lag praktisch in hetzelfde vlak als de ogen. De afstand maakte een verdere analyse onmogelijk.

Plotseling ademde de dag uit. In de bomen achter Grady zuchtte een briesje.

De staande wezens lieten zich weer in het goudkleurige gras vallen en renden weg, al leek hun beweging meer op glijden dan op sprinten. Al snel waren hun lenige witte lijven uit het zicht verdwenen.

De hond keek vragend naar hem op. Grady zei: ‘Laten we eens een kijkje nemen.’

Op de plek waar de mysterieuze wezens hadden gespeeld, was het gras gebogen en platgetrapt. Geen onbegroeide aarde betekende geen pootafdrukken.

Merlin volgde het spoor terug tot hij bij de bosrand kwam.

De schaduw van een wolk gleed over hen heen en leek naar het bos getrokken te worden, zoals rook door een luchtstroom wordt meegezogen.

Grady tuurde tussen de dicht op elkaar staande bomen door het duistere naaldbos in en kreeg het gevoel dat iemand naar hem keek. Als de wezens met de witte vachten konden klimmen, zouden ze misschien hoog in een boom zitten, in de schaduw van de takken, en zouden ze niet gemakkelijk met het blote oog zijn waar te nemen.

Hoewel Merlin qua ras en stamboom een echte jachthond was en over een sherlockiaanse reukzin beschikte waarmee hij het miniemste geurspoor kon volgen, maakte het beest totaal geen aanstalten om het spoor nader te onderzoeken.

Ze volgden de bosrand naar het westen en liepen toen in noordwestelijke richting over het glooiende veld terug in de richting van het huis. De aantrekkende wind fluisterde door het gras. Uiteindelijk kwamen ze bij het noordelijk bos terug.

Onmiddellijk leefde de natuur op: vogels zongen, insecten zoemden, de zware boomtakken kraakten onder hun eigen gewicht.

Hoewel de onnatuurlijke stilte was verbroken, bleef Grady het gevoel houden dat er iets onheilspellends in de lucht hing. Steeds als hij achteromkeek, zag hij niets bijzonders, en toch had hij het gevoel dat Merlin en hij niet alleen waren.

Na een tijdje langs de glooiende helling omhoog te zijn gelopen, kwamen ze bij een beekje dat tussen afgesleten rotsen door stroomde. Waar de bomen de zon doorlieten, vertoonde het wateroppervlak een zilveren schittering. Elders was de beek donker en egaal van kleur.

Nu alle geluiden werden overstemd door de spetterende bergbeek had Grady meer dan ooit de neiging achterom te kijken. Hij onderdrukte deze paranoïde drang totdat zijn metgezel bleef stilstaan, zich omdraaide en langs de helling naar beneden keek.

Zonder zich te hoeven bukken legde Grady een hand op de rug van de wolfshond. Hij voelde dat alle spieren in het lijf van de hond gespannen waren.

Het grote beest liet zijn blik door het bos gaan en richtte zijn gespitste oren iets naar voren. Hij sperde zijn neusgaten open, en zijn neus trilde.

Merlin bleef zo lang in die houding staan dat Grady het idee kreeg dat de hond niet zozeer iets zocht als wel probeerde een achtervolger af te schrikken. Toch begon het dier niet te grommen.

Toen de wolfshond uiteindelijk de weg naar huis vervolgde, liep hij sneller dan eerst, en Grady Adams volgde hem in hetzelfde opgevoerde tempo.

2

OP ZATERDAG WERD ER AAN HET EIND VAN DE MIDDAG een inval gedaan in een illegale hondenfokkerij. Rocky Mountain Gold, een organisatie van vrijwilligers die zich inzette voor de opvang van golden retrievers, ontfermde zich diezelfde avond nog over vierentwintig fokhonden die ongewassen en ondervoed waren, onder de teken en vlooien zaten en aan een scala van onbehandelde infectieziektes leden.

Dr. Camillia Rivers werd die nacht om 5.05 uur op haar diensttelefoon gebeld. Rebecca Cleary, coördinator van Rocky Mountain Gold, vroeg hoeveel van de vierentwintig honden Cammy bereid was gratis te behandelen, waarbij alleen de medicijnen tegen inkoopprijs werden vergoed.

Op haar nachtkastje stond een foto van haar golden retriever, Tessa, die nog maar zes weken daarvoor was overleden, en toen Cammy daarnaar keek, zei ze: ‘Breng ze allemaal maar.’

Donna Corbett, haar zakenpartner en collega-dierenarts, was net een halve week op vakantie en zou nog een paar dagen wegblijven. Cory Hern, hun hoofdassistent, zat het weekend bij familie in Denver. Toen ze Ben Aikens belde, hun andere assistent, hoorde ze dat hij bereid was zijn vrije zondag aan de goede zaak op te offeren.

Om 6.20 uur arriveerde er een karavaan van terreinwagens van Rocky Mountain Gold bij de kleine Corbett-dierenkliniek. De vierentwintig golden retrievers waren er afschuwelijk aan toe. Elke hond was op zich een prachtexemplaar, maar op dat moment zagen de dieren eruit alsof ze de boodschappers van het einde der tijden waren.

De honden hadden hun hele leven in krappe kooien doorgebracht, waren niet alleen verwaarloosd maar ook mishandeld en hadden zonder enige medische zorg het ene nest na het andere moeten werpen tot ze compleet uitgeput waren. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze trilden van angst en van de zenuwen moesten overgeven, bang voor iedereen die in hun buurt kwam. In hun beleving behandelden alle mensen hen wreed of op zijn hoogst onverschillig, en ze verwachtten elk moment geslagen te zullen worden.

Acht vrijwilligers van de opvangorganisatie hielpen mee de honden te wassen, de vacht rond wonden en infecties weg te scheren, klitten weg te knippen, ze te ontteken, enzovoort. Deze taken werden bemoeilijkt doordat de honden constant gekalmeerd en op hun gemak gesteld moesten worden.

Cammy had niet in de gaten dat de ochtend al verstreken was tot ze om 14.17 uur op haar horloge keek. Omdat ze haar ontbijt had overgeslagen, nam ze een kwartiertje pauze om zich in haar appartement boven de kliniek terug te trekken en iets te eten.

Jarenlang had Donna Corbett de praktijk samen met haar man John gerund, die ook dierenarts was. Toen John vier jaar geleden aan een hartaanval was overleden, splitste Donna hun grote appartement op in twee units en zocht ze een zakenpartner die net zoveel hart voor de goede zaak had als zij en John, iemand die zijn of haar leven in dienst van het werk wilde stellen.

De Corbetts hadden hun dierenartspraktijk altijd als een roeping beschouwd, en daarom had Cammy niet eerst met haar partner hoeven te overleggen om toe te zeggen dat de honden van de fokkerij pro Deo behandeld zouden worden.

Nadat ze snel een broodje kaas had gemaakt, deed ze een gekoeld flesje icetea met perzikensmaak open. Ze at staande aan het aanrecht.

Toen ze zich die ochtend met de vrijwilligers van Rocky Mountain Gold over de honden had ontfermd, waren er twee telefoontjes binnengekomen. Een betrof een zieke koe. Ze verwees de beller door naar dr. Amos Renfrew, de beste koeiendokter van de regio.

Het tweede telefoontje kwam van Nash Franklin, over een paard van High Meadows Farm. Omdat de situatie niet dringend was, beloofde Cammy dat ze later die middag wel even langs zou komen.

Ze had haar broodje bijna op toen Ben Aikens haar van beneden riep. ‘Cammy, je móét dit zien.’

‘Wat is er dan?’

‘Die honden. Zoiets heb ik nog nooit gezien.’

‘Ik kom eraan.’ Ze stopte het laatste stukje brood in haar mond en rende al kauwend naar beneden.

Malafide hondenfokkers behandelden hun honden fysiek en emotioneel vaak zo slecht dat de dieren erdoor getraumatiseerd raakten. Als de dieren bevrijd werden, bestond er een reële kans dat ze door nieuwe ervaringen in een gevaarlijke shocktoestand terechtkwamen: open ruimtes, auto’s, trappen (die ze nog nooit op of af waren geweest), onbekende geluiden, zeep en water, en zelfs vriendelijke woorden en zachtaardige aanrakingen. Meestal werd de shock veroorzaakt door chronische dehydratie of voortwoekerende infecties, maar soms was de enige oorzaak die Cammy kon vinden het nieuwe, de verandering.

Als de dieren al voor hun ziektes en slechte conditie behandeld konden worden, kostte het maanden om ze te socialiseren, maar uiteindelijk zouden ze zichzelf overwinnen en die vrolijke inborst terugkrijgen die zo kenmerkend is voor golden retrievers. Ze zouden leren anderen te vertrouwen en lief te hebben en door anderen bemind te worden.

Terwijl Cammy langs de buitentrap naar beneden liep, bad ze dat al deze honden het zouden redden en het goed zouden doen, en dat ze er geen van alle aan infecties, ziekte of shock onderdoor zouden gaan.

Cammy ging via de hoofdingang de kliniek binnen, liep snel door de kleine wachtkamer, een gang door met aan weerszijden vier onderzoekskamers, en kwam via een klapdeur in de grote, open, betegelde ruimte met hokken waar de dieren werden behandeld en verzorgd.

Wat ze aantrof, leek in niets op de crisissituatie die ze verwacht had. Zo te zien waren de mishandelde honden stuk voor stuk hun onrust kwijtgeraakt, hadden ze de pijnlijke herinneringen verdrongen en wilden ze graag een nieuw leven beginnen. Ze kwispelden, keken verwachtingsvol uit hun ogen, grijnsden die befaamde gouden grijns, en lieten zich genoeglijk door de vrijwilligers van Rocky Mountain Gold over hun buik en kop krabbelen. Ze besnuffelden elkaar en verkenden de kamer, roken van alles en nog wat, waren nieuwsgierig naar dingen die hun kortgeleden nog angst hadden ingeboezemd. Geen enkele hond lag verlamd van schrik of trillend op de grond of probeerde zijn ogen te verbergen of zich zo klein mogelijk te maken.

Door dit onverwachte schouwspel keek Cammy haar ogen uit. Toen ze een paar passen verder liep, kwam Ben Aikens op haar af.

Ben, zevenentwintig, had altijd een opgewekt humeur, maar nu straalde hij bijna van geluk, wat zelfs voor hem ongebruikelijk was. ‘Vind je het niet fantastisch? Heb je ooit zoiets meegemaakt? Nou, Cammy?’

‘Nee. Nog nooit. Wat is hier gebeurd?’

‘Dat weten we niet. De honden waren allemaal zoals eerst: bangig, paniekerig, heel zielig. En toen… nou, toen… toen werden ze ineens stil en rustig, allemaal tegelijk, en ze spitsten hun oren. Blijkbaar hoorden ze iets.’

‘Wat hoorden ze dan?’

‘Ik heb geen idee. Wij hoorden niks. Ze deden hun kop omhoog en kwamen overeind. En ze bleven roerloos staan om te luisteren.’

‘Waar keken ze naar?’

‘Nergens naar. Of alle kanten op. Ik weet het niet. Maar moet je ze nu eens zien.’

Cammy stond inmiddels midden in het vertrek. Overal om haar heen waren de honden geanimeerd in de weer, als gewone honden.

Toen ze op haar hurken ging zitten, kwamen er twee golden retrievers op haar af, kwispelend, aanhalig. Daarna nog een en nog een, en een vijfde. Zweren, littekens, ontstoken oren, huiduitslag: het leek de honden allemaal niet meer te deren. De ene hond was halfblind door een onbehandelde ooginfectie, de andere hond liep mank vanwege een ontwrichte poot, maar toch leken ze gelukkig en nergens last van te hebben. Hun vacht verkeerde in een belabberde staat, ze zagen er niet uit, waren broodmager, waren nog geen vierentwintig uur bevrijd uit een bestaan vol wreedheid en mishandeling, en nu waren ze ineens op wonderbaarlijke wijze gesocialiseerd, en alle angst en schuwheid waren verdwenen.

Rebecca Cleary, hoofd van de vrijwilligers, hurkte naast Cammy neer. ‘Knijp eens in mijn arm, want volgens mij droom ik.’

‘Ben zegt dat ze allemaal op een gegeven moment gingen staan, alsof ze iets hoorden.’

‘Ze stonden minstens een minuut lang te luisteren, waakzaam. We bestonden niet eens.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Het was net of ze niet meer wisten dat wij er ook nog waren. Bijna alsof ze in trance waren geraakt.’

Cammy hield een van de retrievers met beide handen bij de kop vast en streek met haar duimen over de hanglippen. De hond, die pas nog zo bang en schuw was geweest, liet zich de gezichtsmassage met plezier welgevallen, keek haar recht aan en keerde zijn blik niet af.

‘Eerst,’ zei Rebecca, ‘was het best wel eng…’

De ogen van het dier hadden dezelfde gouden glans als zijn vacht.

‘… maar opeens zagen ze ons weer staan, en dat was prachtig om te zien.’

De ogen van de hond waren zo helder als kristal. Als topaas. Ze leken een innerlijk licht uit te stralen en bezaten een intense schoonheid: helder, direct, en diep.

3

DE AFSLAG NAAR DE ONVERHARDE WEG KWAM OP HET punt waar hij hem verwachtte, tweehonderd meter na mijlpaal 76 van de grote weg. Bijna was hij gestopt, bang dat zijn verwachtingen niet uit zouden komen, maar toen draaide hij de Land Rover naar rechts, de smalle landweg op.

Henry Rouvroy had zijn tweelingbroer James in geen vijftien jaar meer gezien. Hij was gespannen maar verheugde zich bovenmatig op het vooruitzicht van hun hereniging.

Ze waren elkaar uit het oog verloren. De tijd was razendsnel voorbijgegaan.

Aanvankelijk, toen Henry het idee kreeg om weer contact met Jim op te nemen, verwierp hij de gedachte. Hij was bang dat hij niet met open armen zou worden verwelkomd.

De twee broers hadden nooit die befaamde bovennatuurlijke band gehad waar identieke tweelingen om bekendstaan. Aan de andere kant waren ze ook nooit gebrouilleerd geraakt. Er bestond geen onmin tussen hen, geen verbitterdheid. Ze waren gewoon twee verschillende types, die ieder hun eigen interesses hadden. Van jongs af aan was Henry veel socialer gericht geweest; hij had altijd vrienden om zich heen gehad. Jimmy was liever alleen. Henry hield van sport, spelletjes, actie, uitdagingen. Jimmy kroop liever met een boekje in een hoekje.

Ze waren twaalf toen hun ouders uit elkaar gingen. De twee jongens werden niet samen aan een van de ouders toegewezen. Henry ging met zijn vader naar New York, en Jimmy ging met zijn moeder mee naar een klein plaatsje in Colorado. Het was een regeling waar niemand vraagtekens bij zette.

Na hun twaalfde hadden ze elkaar maar één keer gezien, toen ze tweeëntwintig waren, bij het voorlezen van het testament van hun vader. Hun moeder was een jaar eerder aan kanker overleden.

Ze spraken af contact te houden. Henry schreef dat jaar vijf brieven aan zijn broer, en Jim schreef twee keer terug. Daarna schreef Henry minder vaak, Jim antwoordde helemaal niet meer.

Hoewel ze broers waren, kenden ze elkaar nauwelijks. Henry had daar vrede mee. Hij zou graag deel hebben uitgemaakt van een hechte familie, maar dat zat er gewoon niet in.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. De tijd en de omstandigheden hadden Henry nu naar het landelijke Colorado gebracht. Hij hoopte dat de verstandhouding met zijn broer misschien zou kunnen veranderen.

Dichte naaldbossen sloten de weg aan weerskanten in, en de auto kon nog net onder de laaghangende takken door. Ondanks het feit dat het midden op de dag was, moesten de koplampen aan.

Jaren geleden was dit gebied van de universiteit van Colorado geweest. Het afgelegen huis van Jim werd bewoond door wetenschappers, die onderzoek deden naar de ecologie van naaldbomen en theorieën over bosbeheer testten.

De kuilen in het ongeplaveide wegdek waren opgevuld door brokken schalie. Anderhalve kilometer na de afslag kwam Henry bij het huis van zijn broer.

De houten bungalow had een diepe veranda met een schommelbank en schommelstoelen. Het was niet groot, maar het zag er allemaal goed onderhouden en uitnodigend uit. Rondom het huis stonden wilgen en espen.

Henry wist dat er zes acres aan glooiende velden bij het huis hoorden, omdat ‘Zes acres’ de titel van een van de gedichten was die zijn broer had geschreven. Jims teksten waren in diverse toonaangevende tijdschriften verschenen, en hij had twee dunne poëziebundels gepubliceerd.

Niemand kon tegenwoordig nog van poëzie rondkomen. Jim en zijn vrouw Nora verbouwden groenten op hun zes acres en verkochten hun producten op de plaatselijke boerenmarkt.

Naast de schuur stond een groot kippenhok en een met gaas afgedekte ren. Bij mooi weer scharrelden de kippen op het erf rond, en in de winter bleven ze in het goed geïsoleerde kippenhok. Jim en Nora verkochten de eieren op de markt.

Nora maakte zulke mooie quilts dat ze als kunst werden verkocht. Ze exposeerde in galeries, en Henry vermoedde dat zij voor het hoofdinkomen zorgde, hoewel de twee verre van rijk waren.

Henry had die informatie allemaal uit de gedichten van zijn broer gehaald, die over het harde boerenleven gingen. Jim schreef in de traditie van de Amerikaanse plattelandsdichters.

Henry reed over het zandpaadje dat tussen het huis en de schuur door liep en zag zijn broer staan houthakken, met naast hem een kruiwagen. In het gras lagen mootjes gehakt hout. Hij parkeerde de Land Rover en stapte uit.

Jim sloeg de bijl in de boomstronk die hij als hakblok gebruikte en liet het ding daar rusten. Hij stroopte zijn verweerde leren werkhandschoenen af en zei: ‘Mijn god… Henry?’

Henry merkte dat Jim zijn ogen haast niet kon geloven en vond het jammer dat zijn broer niet verheugder reageerde. Maar toen kwam Jim met een brede glimlach op hem af.

Henry stak een hand uit maar werd tot zijn verbazing en genoegen door Jim omhelsd.

Hoewel Henry vaak met gewichten en op de loopband oefende, was Jim over zijn hele lijf gespierder, en ook had hij nog een kleurtje van de zomer overgehouden.

Nora verscheen op de veranda om te kijken wat er aan de hand was. ‘Goede genade, Jim,’ zei ze, ‘je hebt jezelf gekloond.’

Ze zag er goed uit, met goudblond haar en blauwe ogen die een donkerder tint hadden dan de lucht, een innemende glimlach en een zangerige stem. Ze was vijf jaar jonger dan Jim en was twaalf jaar geleden met hem getrouwd, stond er op de achterflap van de poëziebundels. Henry had haar nog nooit ontmoet of een foto van haar gezien.

Ze noemde hem Claude, iets wat hij snel corrigeerde. Hij gebruikte nooit zijn eerste voornaam maar bediende zich van zijn tweede.

Toen ze hem op de wang kuste, rook hij iets van kaneel in haar adem. Ze zei dat ze net haar tanden in een koffiebroodje had gezet toen ze de Land Rover hoorde aankomen.

Binnen, op de keukentafel, naast de schaal met koffiebroodjes, lagen vijf zakmessen. Henry nam aan dat die voor allerhande klussen op de boerderij werden gebruikt.

Toen Nora koffie inschonk, zei ze niets over de messen, en ook Jim zei niets toen die ze samen met twee slijpstenen van tafel haalde en alles op het aanrecht legde.

Nora stond erop dat Henry bleef logeren, hoewel ze er wel bij vertelde dat ze hem alleen maar een sofa konden aanbieden, die in het petieterige kamertje stond dat Jim een kantoor noemde.

‘We hebben de afgelopen negen jaar niemand te logeren gehad,’ zei Jim, en het kwam Henry voor dat zijn broer en schoonzus elkaar een veelbetekenende blik toewierpen.

Het gesprek rond de keukentafel kabbelde voort, onder het genot van zelfgemaakte kaneelbroodjes en koffie.

Nora was charmant en had een aanstekelijke lach. Door het harde werk waren haar handen sterk en ruw en toch vrouwelijk en prachtig gevormd. Ze had niets gemeen met de uitgekookte vrouwen die Henry in de stad zoal had ontmoet. Hij gunde het zijn broer van harte.

Terwijl Henry bedacht dat ze hem allerhartelijkst verwelkomden en hem het gevoel gaven thuis te zijn, als familieleden onder elkaar, iets wat hij nooit eerder met Jim had ervaren, merkte hij dat hij zich toch niet helemaal op zijn gemak voelde. Zijn vage onrust kwam deels voort uit zijn idee dat Jim en Nora onderling informatie uitwisselden, zonder woorden, met steelse blikken, kleine gebaren en subtiele lichaamstaal.

Jim uitte zijn verbazing over het feit dat Henry door iemand op zijn poëzie was gewezen. ‘Hoe wist diegene dat we familie van elkaar waren?’

Ze deelden de achternaam Rouvroy namelijk niet. Na de scheiding van hun ouders had Jim officieel de meisjesnaam van hun moeder aangenomen, Carlyle.

‘Nou,’ zei Henry droogjes, ‘misschien kwam het doordat je foto op de achterflap stond.’

Jim moest lachen om zijn eigen onnadenkendheid, en hoewel hij zich ongemakkelijk leek te voelen onder alle lof die zijn broer hem toezwaaide, kwam het gesprek op de gedichten die Jim had geschreven. Henry vond ‘De schuur’ het mooist. In dat gedicht werd het eenvoudige interieur van de boerenschuur in zulke rijke beelden en met zoveel gevoel omschreven dat het de allure van een kathedraal kreeg.

‘De grootste schoonheid lígt ook echt in alledaagse dingen verscholen,’ zei Jim. ‘Heb je zin om de schuur te gaan bekijken?’

‘Jazeker.’ Henry bewonderde de dichtkunst van zijn broer meer dan hij tot nu toe duidelijk had kunnen maken. Zijn gedichten hadden iets ongrijpbaars en waren zo indringend dat Henry het moeilijk vond er iets over te zeggen. ‘Ik zou heel graag even naar de schuur toe willen.’

Jim hield overduidelijk van het boerenbedrijf dat hij en Nora runden. Hij knikte grijnzend en kwam overeind.

Nora zei: ‘Ik zal de sofa opmaken en eens gaan bedenken wat we straks kunnen eten.’

Henry liep achter Jim aan en keek nog even naar de messen die op het aanrecht lagen. Bij nader inzien leken ze niet zozeer gewone zakmessen maar meer dolken. De lemmeten waren tien centimeter of langer, en het metaal was niet-glimmend afgewerkt. Twee van de messen leken een mechaniek te bezitten waarmee het lemmet snel opengeklikt kon worden.

Aan de andere kant wist Henry niets van het boerenbedrijf. Misschien waren dit wel standaard messen die je op elke boerderij kon aantreffen.

Buiten was het nog steeds aangenaam. De in mootjes gehakte naaldboomblokken verspreidden een geur van onbewerkt hout.

Boven hen in de lucht cirkelden twee gigantische vogels rond. Ze hadden een spanwijdte van ruim een meter. De ene vogel had witte buikveren en zwarte vleugelpunten. De andere was witbruin gestreept.

‘Kiekendieven,’ zei Jim. ‘Die witte met zwarte vleugelpunten is het mannetje. Kiekendieven zijn roofvogels. Als ze op jacht zijn, vliegen ze laag over de velden en doden hun prooi in één klap.’ Hij wrikte de bijl los uit het hakblok. ‘Ik zal deze even in de schuur opbergen,’ zei hij, ‘voordat ik het vergeet en het ding vannacht buiten blijft liggen.’

‘Roofvogels,’ zei Henry. ‘Ze zijn eigenlijk zo mooi dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat ze andere dieren doden.’

‘Ze eten voornamelijk muizen,’ zei Jim. ‘Maar ook kleine vogels.’

Henry keek hem grijnzend aan. ‘Zijn het kannibalen?’

‘Ze eten geen andere kiekendieven. Dat ze andere vogeltjes eten is net zoiets als dat wij andere zoogdieren eten: varkens, koeien.’

‘Als je in de stad woont, heb je de neiging de natuur te idealiseren,’ zei Henry.

‘Nou, als je eenmaal accepteert dat de dingen zijn zoals ze zijn, ligt er een grimmig soort schoonheid verscholen in de dans van roofvogels en hun prooi.’

Jim liep naar de schuur en hield de bijl met beide handen vast, alsof hij er elk moment mee kon uithalen als hij iets tegenkwam dat gekliefd moest worden.

De kiekendieven waren niet meer te zien.

Toen Henry achteromkeek, zag hij dat Nora van achter een raam naar hen stond te kijken. Met haar blonde haar en haar witte bloes deed ze hem denken aan een spook. Ze draaide zich om.

‘Leven en dood,’ zei Jim toen ze bij de schuur kwamen.

‘Pardon?’

‘Roofvogels en prooidieren. De noodzaak van de dood, als het leven enige betekenis en begrenzing moet hebben. De dood als deel van het leven. Ik ben bezig met een aantal gedichten over die thema’s.’ Jim deed een deur open die naast de grote schuurdeuren zat. Henry liep achter zijn broer aan en betrad de verder donkere en raamloze ruimte in het schijnsel van de binnenvallende streep zonlicht die door de deuropening naar binnen viel.

Eenmaal binnen, in het korte ogenblik dat de lampen nog niet aan waren, werd Henry bang dat hij misschien geconfronteerd zou worden met iets waar Jims gedicht hem niet op had voorbereid, dat het gedicht een leugen was, net als het boerenbedrijf en de quilts en het plattelandsgedoe, dat deze plek en deze mensen in werkelijkheid veel afschuwelijker waren dan hij zich kon voorstellen.

Toen Jim een lichtschakelaar omdraaide, werd die spelonkachtige ruimte in de lengte verlicht door een serie kale peertjes. De schuur bleek niets meer dan een schuur te zijn. Links stonden een trekker en een graafmachine. Aan de rechterkant stonden twee paarden in een box. Het rook er naar hooi en graanvoer.

Hoewel Henry’s beangstigende voorgevoel niet juist bleek te zijn – en hoewel hij wist dat het absurd was bang te zijn voor zijn eigen broer, omdat je dan net zo goed bang kon zijn voor de tractor of de paarden, of de geur van hooi – kon hij het gevoel niet van zich afzetten dat er iets afschuwelijks stond te gebeuren.

Achter hem viel de schuurdeur uit eigen beweging dicht.

Toen Jim zich met de bijl naar hem toe draaide, deinsde Henry achteruit. Jim liep langs hem om de bijl bij de andere gereedschappen aan de muur te hangen.

Met een wild bonkend hart en een plotseling gejaagde ademhaling trok Henry zijn SIG P245 uit de schouderholster onder zijn jasje tevoorschijn en schoot zijn tweelingbroer daarmee van dichtbij neer, twee keer in de borst en een keer in het gezicht.

Henry was hier gekomen in de hoop dat er iets zou veranderen in de verstandhouding tussen hem en zijn broer, en die verwachting was nu werkelijkheid geworden. Claude Henry Rouvroy stond op het punt James Carlyle te worden.

Het pistool was uitgerust met een geluiddemper, en de schoten hadden net zo zacht geklonken als een paardenscheet. Geen van de twee paarden was dan ook van het geluid van de schoten geschrokken.

Henry boog zich over het lijk heen en probeerde zijn ademhaling daarbij onder controle te krijgen. Zijn handen trilden zo erg dat hij zijn pistool in zijn holster moest opbergen omdat hij bang was dat hij anders misschien de trekker weer zou overhalen.

Hij was bang geweest dat zijn broer hem niet zou vertrouwen en dat hij zelf niet in staat zou zijn de trekker op het juiste moment over te halen. In zijn verwoede pogingen deze angsten te onderdrukken zodat zijn plan tot uitvoer gebracht kon worden, projecteerde hij zijn eigen emoties op Jim en kreeg hij de indruk dat zijn broer en Nora tegen hem samenspanden. Alledaagse voorwerpen zoals de messen en de bijl brachten allerlei sinistere associaties bij hem boven. Onschuldige dingen kregen in zijn ogen iets dreigends: Nora die vanachter het raam naar hen stond te kijken, Jim die het over kiekendieven had, en over roofvogels en hun prooi.

Toen zijn ademhaling na een paar minuten weer normaal was geworden en zijn handen niet meer zo heftig trilden, kon er weer een lachje bij Henry af. Hoewel hij niet erg hard lachte, werden de paarden er onrustig van. Ze hinnikten gespannen en schraapten met hun hoeven over de grond.

4

GRADY ADAMS WOONDE IN EEN HUIS VAN TWEE VERdiepingen met een zwart leistenen dak en buitenmuren die met zilverkleurig cederhout waren betimmerd, het laatste huis van een reeks van tien aan een landweg. De tweebaansweg had officieel geen naam, alleen een nummer, maar in de streek werd hij Cracker’s Drive genoemd, naar Cracker Conley, die eigenhandig het huis had gebouwd waarin Grady nu woonde, en er zelf veertig jaar in had gezeten.

Niemand wist wat Crackers echte voornaam was geweest of waarom hij Cracker werd genoemd. Hij was een zonderlinge figuur, een kluizenaar die voor de streekbewoners eerder een legende was geweest dan een echte buurman met wie ze veel contact hadden gehad.

In hun beleving had Conleys voorliefde voor een solitair bestaan het karakter van het huis aangetast. Ze hadden het zelden over het huis van Conley of Cracker, nooit over het Adams-huis en zelfs niet over het huis aan het eind van de weg. Het stond bekend als het kluizenaarshuis, en uit respect voor die naam waagden ze zich er zelden bij in de buurt.

Meestal vond Grady dat prima. Niet dat hij een misantroop was. Maar de laatste jaren had hij zoveel – te veel – contact met anderen gehad dat hij zich nu in dit dunbevolkte berggebied had teruggetrokken, in elk geval een tijdje, en misschien wel voor een langere periode. Hij genoot van de eenzaamheid die Cracker Conley blijkbaar had gekoesterd.

Na de wandeling waarop ze de intrigerende dieren hadden gezien, maakte Grady in de keuken de vieruurshap voor Merlin klaar, wat meer tijd kostte dan het nuttigen ervan.

‘Je doet je naam eer aan, zoals jij je voer als bij toverslag laat verdwijnen.’

De hond likte zijn lippen en dribbelde naar de deur om te worden uitgelaten.

Van de drie acres grond die bij het huis hoorden, lag de helft aan de achterkant. Nadat hij gegeten had vond de wolfshond het altijd fijn even naar buiten te gaan en in het gras rond te snuffelen om te ruiken welke dieren van veld en bos kortgeleden langs waren geweest. Het erf om het huis was Merlins krant.

Grady pakte een koud flesje bier en ging op de achterveranda in een van de twee teakhouten schommelstoelen met bordeauxrode kussens zitten. Naast hem stond een laag tafeltje met een zwartmarmeren blad, waarop drie naslagwerken uit zijn boekenverzameling lagen.

Als een rechercheur op een plaats delict onderzocht Merlin elk plekje van het gazon en snoof hij geconcentreerd de sporen op aan de hand waarvan de identiteit van de onbekende passanten kon worden vastgesteld.

Aan de noordkant van het huis stond een grote papierberk, en nog drie berken verfraaiden het gazon. Hun witte bast vertoonde een goudkleurige tint op de plekken die door de namiddagzon werden beschenen. Soms leek Merlin de grillige patronen te volgen die de bomen op het gras wierpen, alsof de schaduwen gecodeerde boodschappen bevatten die ontcijferd moesten worden.

Er stond geen hek om het huis, omdat Merlin altijd in het zicht van zijn baasje bleef.

De grond om het huis hield op waar het goed bijgehouden gazon overging in hoog gras. Daarachter lag het bos, op een langzaam omhooglopende helling, en de heuvels plooiden zich in groene golven tegen de bergen, die majestueus in de verte opdoemden.

Zo nu en dan markeerde Merlin zijn territorium. Voor het meer gewichtige deel van zijn behoefte trok hij zich terug in het hoge gras, waar de boel niet hoefde te worden opgeruimd. Ook daar verdween hij niet uit het zicht, want het gras kwam niet boven zijn borst uit.

Toen hij terugkwam, rende hij in kringen en achtjes over het gras, zonder iets achterna te zitten, puur voor de lol om het rennen zelf. Zijn lange poten leken daarvoor gemaakt, zoals zijn hart gemaakt was om lol te trappen.

Merlin bezat een schoonheid die niet alleen terug te voeren was op het feit dat hij een rashond was, maar die ook iets van zijn schepper uitstraalde en Grady met hoop vervulde. Er waren twee dingen waar Grady de meeste kracht uit putte: Craftsmanstyle meubels maken, wat zijn vak was, en naar Merlin kijken.

Toen de wolfshond terugkwam, uit zijn bak met water had gedronken en moe maar voldaan naast de schommelstoel was gaan liggen, pakte Grady het bovenste boek van de tafel. Net als de andere twee was het een natuurgids over de dieren die in dit berggebied voorkwamen.

Hij had het drukke stadsleven verruild voor het plattelandsbestaan, macht voor rust, en glamour voor de zuiverheid van dit ongekunstelde landschap. Ongekunsteld in de letterlijke betekenis van het woord, want natuur was boven kunst verheven en had niet de pretenties waar de kunst vaak niet zonder leek te kunnen.

Nu hij die keuze eenmaal gemaakt had, wilde hij de namen weten van alles waar hij in deze streek zo van hield. Moeite doen om te weten hoe alles heette was een manier om respect aan zijn omgeving te betonen.

Zijn boekenverzameling omvatte tientallen werken over de flora, fauna, geologie en de natuurlijke historie van deze streek. In deze drie boeken stonden meer foto’s dan in de andere.

In geen van de boeken kwam hij een afbeelding tegen van dieren die enigszins leken op de twee die hij tijdens de wandeling had gezien.

Toen de zon bijna de bergtoppen raakte, kwam Merlin overeind. Het beest liep naar het trapje van de veranda en bleef daar als een wachtpost staan, turend over het gazon naar het hoge gras en de bossen in de verte.

De wolfshond produceerde een geluid dat het midden hield tussen zachtaardig gebrom en gegrom, niet alsof er gevaar dreigde, maar alsof er iets was wat hij niet begreep.

‘Wat is er? Ruik je iets, grote jongen?’

Merlin keek niet naar Grady maar bleef ingespannen turen naar de zich verdiepende schaduwen tussen de bomen in de verte.

5

MUREN VAN GLINSTEREND GOUD EN EEN SCHAT AAN klaterend goud langs de weg: aan weerszijden van de eigen weg die naar High Meadows Farm leidde stonden ritselende espen in hun herfsttooi, die prachtig beschenen werden door de namiddagzon en afwisselende patronen van licht en donker op de voorruit van Cammy’s Explorer wierpen.

Ze reed langs het hoofdgebouw naar de paardenstallen en zette haar auto bij een rij paardentrailers neer. Met haar dokterstas in de hand liep ze naar de dressuurbak. De twee aangrenzende stallen waren smaragdgroen geverfd, met witte accenten.

Een veelbelovende jaarling had urticaria gekregen, oftewel netelroos, zoals de oudere stalknechten het noemden. Deze allergische reactie zou uiteindelijk vanzelf overgaan, maar Cammy kon een antihistamine-injectie geven, zodat het dier er minder last van zou hebben.

Achter de dressuurbak stond een derde gebouw, waarin de zadelkamer en het kantoor van trainer Nash Franklin waren ondergebracht. Op de verdieping erboven bevonden zich de woonverblijven van de stalknechten.

In Nash’ kantoor brandde licht. De deur stond open, maar er was niemand te bekennen. Ook de grote zadelkamer bleek leeg.

In de eerste stal ontdekte Cammy dat alle boxdeuren aan beide kanten van het middengangpad openstonden. De paarden waren verdwenen.

Weer buiten hoorde ze stemmen en ze liep op het geluid af naar de omheinde wei aan de noordkant van het gebouw.

De Thoroughbreds stonden in de wei: de jaarlingen, de merrie- en hengstveulens, de fokmerries, de dekhengsten, de renpaarden, minstens veertig in totaal. Ze had ze nog nooit op één plek bij elkaar gezien, en ze had geen idee waarom ze daar nu bij elkaar waren gedreven.

Veel paarden waren samen met hun metgezel. Thoroughbreds zijn zenuwachtige, gevoelige dieren die minder onrustig en nerveus zijn wanneer er een ander dier bij hen is en zelfs hun box deelt. Geiten deden het in dit opzicht goed, en honden in iets mindere mate. Maar er stonden ook een paar katten en zelfs een eend in de wei.

Dat deze menagerie zich hier verzameld had, was niet het meest wonderbaarlijke aan dit schouwspel. Toen Cammy het hek opendeed en de wei in stapte, merkte ze dat de dieren stuk voor stuk naar het westen keken, in de richting van de bergen. Ze waren opmerkelijk stil.

Met hun geheven hoofden en starende blikken leken ze niet zozeer naar iets te kijken als wel te… luisteren.

Plotseling deed het haar denken aan wat Ben Aikens haar had verteld: in haar afwezigheid waren de verwaarloosde golden retrievers opgestaan om naar iets te luisteren wat geen van de aanwezige mensen kon horen.

De paardenhoofden werden door de ondergaande zon beschenen en wierpen donkere schaduwen naar achteren, als een voortzetting van de manen, gleden over hun romp en staart en strekten zich in oostelijke richting uit over het gras.

In de wei stonden ook zo’n vijf stalknechten, plus de eigenaars van High Meadows Farm, Helen en Tom Vironi.

Verbijsterd liepen de mensen tussen de dieren door. Ze raakten de Thoroughbreds steeds voorzichtig aan en praatten zachtjes tegen ze. Maar de dieren leken hen niet op te merken.

De geiten, honden, katten en de eend leken ook in trance te zijn en te luisteren naar iets wat alleen dieren konden horen.

Nash Franklin, die zo lang was dat hij elk paard recht in de ogen kon kijken, ook al had het dier zijn hoofd geheven, kreeg Cammy op een gegeven moment in de gaten. De twee liepen naar elkaar toe.

‘Zo staan ze nu al een kwartier,’ zei Nash. ‘In het begin waren er een paar in de dressuurbak en een paar in de wei.’

Dierenartsassistent Ben Aikens had gezegd dat de golden retrievers niet langer dan ongeveer een minuut in een trancetoestand hadden gestaan.

Nash zei: ‘De paarden die binnen stonden, begonnen zo heftig met hun hoeven tegen de boxmuur te trappen dat we vreesden dat ze verwondingen op zouden lopen.’

‘Waren ze bang geworden?’

‘Volgens mij niet. Het was alsof ze… beslist naar buiten wilden. We wisten niet goed wat er aan de hand was. Nog steeds niet.’

‘Hebben jullie ze naar buiten gedaan?’

‘We hadden het gevoel dat we niet anders konden. Ze liepen in een rechte lijn naar de wei, naar de andere paarden. Ze willen daar niet weg. Hoe kan dat, Cammy?’

Ze liep behoedzaam op Gallahad af, het paard dat het dichtst bij haar stond. De prachtige hengst had een diepe roodbruine tint, bijna zwart, en woog ongeveer vijfhonderdvijftig kilo.

Net als de andere paarden stond Gallahad stokstijf stil, naar het leek gespannen en star. Maar toen Cammy langs zijn lende en flank en schouder streek, merkte ze dat het dier op zijn gemak was.

Toen ze haar hand op zijn gespierde hals legde en de loop van de geprononceerde slagader volgde, bewoog het paard zich niet en draaide niet eens een oog naar haar toe.

Gallahad torende boven de 1,60 meter lange Cammy uit. Echte Thoroughbreds waren over het algemeen redelijk meegaand, en sommige zouden in het gezelschap van een goede trainer zelfs volgzaam genoemd kunnen worden, maar er waren er maar heel weinig die onderdanig waren. Toch was Gallahad op dit moment zo mak als een lammetje. Hij stond zo geconcentreerd naar de bergen te kijken dat alle onstuimigheid en koppigheid in hem verdwenen leken te zijn. Zijn neusgaten trilden niet, en hij bewoog zijn oren niet. Een briesje speelde met zijn voorlok, en ook zijn manen wiegden in de wind, maar verder bewoog er niets aan Gallahad. Zelfs toen ze langs de zijkant van zijn hoofd aaide, draaide het dier zijn oog niet in haar richting.

Ze volgde de blik van het paard maar zag niets bijzonders, alleen de heuvels en de bergen in de verte, met daarachter de zon, opgezwollen door de atmosfeer, die als een vergrootglas werkte nu de aarde zich resoluut van het licht afkeerde.

Naast haar zei Nash Franklin: ‘Nou?’

Voordat ze de tijd had antwoord te geven, kwamen de paarden uit hun trance. Snuivend schudden ze hun hoofd en keken om zich heen. Een paar bogen hun hoofd en begonnen te grazen. Andere draafden rondjes door de wei, naar het leek uit puur plezier om te bewegen, door de koele lucht, door de oranje gloed die over de wei streek. Ook de metgezellen van de Thoroughbreds kwamen in beweging, de geiten en honden en katten en de eend.

Alle dieren gedroegen zich weer gewoon en waren niet langer in trance. En toch, nu alles weer normaal was, kreeg het iets betoverends: het ruisende gras, het zachte, hypnotiserende geluid van galopperende hoeven, het gehijg van de honden en het zachte gehinnik, de laatste vuurvliegjes van het seizoen die plotseling met hun lichtpuntjes door de beginnende schemering zweefden, de donkere schaduwen en de gouden gloed van de ondergaande zon, en de lucht die in het oosten lichtpaars kleurde en in het westen in brand leek te staan.

De stalknechten, de trainer en zijn assistent, Helen en Tom Vironi, Cammy Rivers: ze stelden elkaar dezelfde niet te beantwoorden vragen: Waarom leek het even of de dieren betoverd waren? Wat hadden ze gehoord, als er al iets te horen was geweest? Wat was er precies gebeurd? Wat gebeurde er nu? Wat is dat gevoel dat ik nu heb, die verwondering zonder enige aanwijsbare oorzaak, die verwachting van ik-weet-niet-wat, het gevoel dat er iets kortstondigs gebeurd was zonder dat ik het zag?

Er trok een waas voor Cammy’s ogen. Ze wist niet waarom ze tranen in haar ogen kreeg. Ze depte ze droog met de mouw van haar bloes en knipperde om weer helder te kunnen zien.

6

DE KIEKENDIEF KWAM VANUIT HET OOSTEN AANGEVLOgen, in het herfstige schijnsel van de ondergaande zon, nog geen drie meter boven de geoogste velden. De langgerekte schaduw gleed over de voren van het land. De vogel schoot plotseling naar de grond en graaide iets mee zonder de vlucht te onderbreken. Als een roeier in een zee van lucht gleed de vogel verder naar het westen en vloog over Henry Rouvroy heen, die net van de schuur naar het houten huis liep.

Henry keek omhoog en ving een glimp op van het muisje dat zich kronkelend uit de klauwen van de kiekendief probeerde te bevrijden. Hij genoot van het schouwspel en zag er een bevestiging in dat hij niet meer en niet minder dan dit gevleugelde roofdier was, een vrije vogel in een wereld zonder sturende kracht.

In zijn jarenlange ambtenarenbestaan was hij ervan overtuigd geraakt dat hij een beest was waarvan het wrede instinct nauwelijks in toom gehouden werd door zijn opvoeding en cultuur. Nog niet zo lang geleden had hij besloten zichzelf van zijn ketenen te bevrijden en diegene te zijn die hij werkelijk was. Een monster. Nog geen monster dat zich volledig had ontplooid, maar zeker een monster in ontwikkeling.

Binnen trof hij Nora bij het aanrecht aan. Ze stond behendig met een dunschiller aardappels te schillen.

Op den duur zou Henry wel een vrouw willen hebben, maar niet om voor hem te koken. Hij voelde zich tot Nora aangetrokken, zo knap was ze wel, en hij zag het als een perverse uitdaging om met geweld datgene af te dwingen wat zijn broer al eerder op uitnodiging had gedaan.

Ze merkte zijn aanwezigheid pas op toen hij vroeg: ‘Is er ook een kelder in dit huis?’

‘O. Henry. Ja, we hebben een mooie grote kelder. Bijna de hele winter kun je daar prima aardappels bewaren.’

Zij zou daar ook prima bewaard kunnen worden, maar hij besloot toch maar van niet. Als het moment daar was dat hij een vrouw wilde hebben, kon hij beter een jonger exemplaar nemen, een die wat gemakkelijker te intimideren was, niet een die door het boerenbestaan sterk was geworden.

‘Waar is Jim?’ vroeg ze.

‘In de schuur. Hij zei dat ik jou moest halen. Hij denkt dat er met een van de paarden iets aan de hand is.’

‘Iets met de paarden aan de hand? Hoezo?’

Henry haalde zijn schouders op. ‘Ik weet niets van paarden.’

‘Welke is het: mijn Beauty of Samson?’

‘Het paard in de tweede box.’

‘Samson. Jim is dol op hem.’

‘Volgens mij is het niets ernstigs,’ zei Henry. ‘Maar er is wel iets mee.’

Nora waste haar handen bij de kraan, droogde ze snel aan een theedoek af en haastte zich de keuken uit.

Henry liep achter haar aan naar de veranda aan de voorkant van het huis.

Toen ze het trapje af liep, zei ze: ‘Dus je hebt nog nooit gereden?’

‘Alleen in dingen met wielen eronder,’ zei hij.

‘Er is niets heerlijkers dan een paard te zadelen en dan de heuvels in te rijden als het buiten lekker fris is. Dan is de wereld op z’n mooist.’

Terwijl hij met haar naar de schuur liep, zei hij: ‘Dat klinkt heel verleidelijk. Misschien moet ik toch eens leren paardrijden.’

‘Een betere paardrijinstructeur dan Jim is er niet.’

‘Succesvol als boer, dichter, ruiter. Het valt niet mee om het net zo goed te doen als Jim, zelfs niet als identieke tweelingbroer.’

Hij zei dat alleen maar om iets te zeggen te hebben, om haar af te leiden. Zijn woorden verrieden niet wat hij van plan was, maar blijkbaar lag er iets in zijn stem of manier van zeggen waardoor ze wantrouwig werd.

Een paar meter voor de schuur bleef Nora staan. Ze draaide zich om en keek hem fronsend aan. Wat ze in zijn stem had opgevangen, viel blijkbaar nog duidelijker op zijn gezicht af te lezen, want ze zette grote ogen op en leek zijn bedoelingen te doorgronden.

Onze vijf zintuigen staan in dienst van het zesde, en met het zesde voelen we intuïtief of er gevaar dreigt voor lichaam of ziel.

Hij wist dat ze hem doorhad, en ze bevestigde zijn vermoeden door een stap naar achteren te doen, bij hem vandaan, en daarna nog een.

Toen Henry het pistool van onder zijn jasje tevoorschijn haalde, draaide Nora zich om en zette ze het op een lopen. Hij schoot haar in de rug, en nog een keer toen ze languit op de grond lag, met haar gezicht naar beneden.

Nadat hij het pistool had opgeborgen, draaide hij haar om, pakte haar bij de polsen, sleepte haar de schuur in en legde haar naast haar man neer.

Waarschijnlijk was ze al bij de eerste voltreffer op slag dood geweest, want haar hart had weinig bloed uit haar schotwonden gepompt.

Haar ogen stonden open. Henry tuurde er een tijdje in, in het niets dat kortgeleden nog iets had geleken, en hij zag de waarheid omtrent haar, namelijk dat ze nooit iets was geweest.

Tot die dag had hij nog nooit iemand vermoord. Hij vond het fijn om te weten dat hij het blijkbaar kon, fijn ook om te merken dat hij geen last had van schuldgevoelens of wroeging.

Net als Hamlet kende hij geen moraal en geloofde hij niet in een heilige ordening der dingen. In tegenstelling tot Hamlet werd hij niet door wanhoop overvallen.

Henry had op Harvard gezeten en politicologie gestudeerd, met literatuur als bijvak.

In beide vakgebieden werd Hamlet regelmatig aangehaald. In de literatuur was de prins een tragische figuur, die de taak op zich had genomen de wetten te handhaven van een heilige ordening waarin hij zelf niet meer geloofde. In bepaalde politicologische kringen werd er naar hem verwezen ter illustratie van het feit dat geweld en anarchie soms te verkiezen waren boven besluiteloosheid.

Henry had nooit last gehad van wanhoop of besluiteloosheid. Hij was een man van zijn tijd, en hij hield zichzelf voor dat hij misschien zelfs de tijd oversteeg.

Later zou hij met de graafmachine in de schuur een laatste rustplaats voor de twee echtelieden maken. In de Land Rover lag een twintigkilozak ongebluste kalk, waarmee hij hen in hun graf zou toedekken om het ontbindingsproces te versnellen en de geur ervan te maskeren, zodat ze niet zo gauw door aaseters opgegraven zouden worden.

Henry liep naar de Land Rover, deed de achterbak open en haalde er twee kleine koffers uit. In elke koffer zat een miljoen dollar in honderdjes en twintigjes. Hij liep ermee naar het huis en ging naar binnen.

7

OP WEG VAN CHICAGO NAAR EEN CONFERENTIE IN DENver maakte dr. Lamar Woolsey een tussenstop in Las Vegas.

De witte zon stond brandend aan de vale hemel. Tegen het eind van de middag waren de torenhoge hotels, straten, uitgestrekte parkeerterreinen en de omliggende woestijn zo heet geworden dat de hitte ook ’s nachts in de stad bleef hangen.

In de taxi van het vliegveld naar het hotel zag Lamar dat de gebouwen in de verte door de hitte werden vervormd en als in een fata morgana stonden te trillen. Op de voorgrond leken de spiegelende ramen en glazen puien krom te buigen, een illusie die veroorzaakt werd door het veranderend perspectief van de taxi ten opzichte van de gebouwen.

Illusie en werkelijkheid. Tegenwoordig lieten de meeste mensen zich door illusies betoveren en was de werkelijkheid al jaren passé. Deze stad vol casino’s was het bewijs dat de mensheid liever fantaseerde dan dat ze de waarheid onder ogen wilde zien.

Op zijn hotelkamer kleedde Lamar zich om. Hij trok witte tennisschoenen aan, een witte broek, een blauw hawaïhemd en een wit sportjasje.

In de geldriem onder zijn hemd zat voor tienduizend dollar aan briefjes van honderd. Hij stopte twintig extra briefjes in zijn zakken.

Waar hij ook was, nooit speelde hij in het casino van zijn hotel, want anders zouden ze er te gemakkelijk achter komen hoe hij heette.

Op Las Vegas Boulevard South liep hij in noordelijke richting tussen horden toeristen door. De meesten droegen een zonnebril, sommige zo donker dat het net was of ze niet alleen het felle licht moesten dempen maar ook moesten verhullen dat de drager geen ogen had, alleen een gladde huid op de plek waar ogen hadden moeten zitten.

Hij koos een casino en een blackjacktafel uit en kocht voor zeshonderd dollar aan fiches.

Lamar Woolsey was zestig, was tien kilo te zwaar, had een rond, bruin opagezicht met witte krullende haartjes en leek verrassend veel op een populaire televisiekomiek. Hij wekte niet gauw wantrouwen. Het casinopersoneel toonde dan ook geen enkele belangstelling voor hem.

De zwarte dealer was een amicale vent – ‘Kom erbij, brother’ – die te jong was om al schoon genoeg te hebben van tafelgesprekken. Twee van de drie andere spelers waren praatziek en de derde was nors.

Lamar stelde zich voor als Benny Mandelbrot en maakte met iedereen een vlotte babbel. Ondertussen wachtte hij geduldig tot hij wist waarom hij daar was.

Tientallen jaren eerder, toen bekend werd dat het loonde om kaarten te tellen, schakelden de casino’s over op sloffen van zes kaartspellen, omdat het bijna niet te doen was om bij te houden welke kaarten van de driehonderdtwaalf uit het spel waren. Zowel de gelegenheidsspelers als de meeste professionals kregen het moeilijk. Maar wanneer het meezat, kon je het langer uithouden en was de winstkans groter dan bij een spel van tweeënvijftig kaarten. Binnen drie uur had Lamar voor elfduizend dollar aan fiches voor zich staan.

Dat was het personeel uiteraard niet ontgaan, al leek niemand enig wantrouwen te koesteren. Ze hoopten dat hij net zo lang bleef spelen tot hij zijn winst weer kwijt was.

Het eventuele wantrouwen probeerde hij te ondergraven door zo nu en dan slecht te spelen. Toen de dealer een heer had en er nog veel plaatjeskaarten in het deck zaten, splitste Lamar twee zevens ‘op de gok’ en verloor. Door winst en verlies uitgekiend af te wisselen leek het of hij gewoon geluk had.

Lamar wist nog steeds niet waarom hij daar was tot de cocktailserveerster – op haar naamplaatje las hij dat ze Teresa heette – hem om kwart voor zes vroeg of hij nog iets wilde drinken.

Teresa was een aantrekkelijke brunette met sproeten en een onechte glimlach. Toen hij haar aankeek om nog een glaasje fris te bestellen, zag hij dat ze tranen in haar ogen had, tranen die ze nauwelijks kon bedwingen.

De dealer die op dat moment aan de tafel zat, een roodharige die Arlene heette, had net opnieuw geschud. Doordat Lamar haar al flink wat fooien had gegeven, kon ze het goed met hem vinden.

Toen Arlene de slof vulde, gaf Lamar zijn bestelling aan Teresa door. Hij vroeg de dealer: ‘Wat is er met haar?’

‘Met Terri? Haar man was marinier. Hij is vorig jaar in de oorlog omgekomen. Ze hadden één kind, Marty, acht jaar, een snoes. Ze is dol op hem. Hij heeft het syndroom van Down. Terri is een taaie, maar soms is dat niet voldoende.’

Lamar speelde nog drie spelletjes en won er twee voordat de serveerster hem zijn drankje bracht.

Hij gaf Arlene zevenhonderd dollar aan fiches, schepte de overige fiches ter waarde van elfduizend dollar van tafel en legde ze op Teresa’s dienblad.

Overdonderd zei de serveerster: ‘Hé, nee, dit kan ik niet aannemen.’

‘Ik hoef er niets voor terug,’ verzekerde Lamar haar, ‘en zelf heb ik het niet nodig.’

Hij liet haar stamelend en verbouwereerd achter en liep langs de speeltafels naar de uitgang.

De tafelmanager, die zo keurig geknipt en gemanicuurd was en zo netjes gekleed ging dat hij een fotomodel had kunnen zijn, liep achter hem aan en hield hem tussen twee speeltafels staande. ‘Wacht, meneer M,’ zei hij, verwijzend naar de naam Mandelbrot waarvan Lamar zich bediend had. ‘Meneer M, weet u zeker dat u dat wilt doen?’

‘Ja. Helemaal zeker. Is dat een probleem?’

‘U hebt alleen maar frisdrank gehad, dus volgens mij is er geen probleem.’ Nog steeds niet helemaal overtuigd voegde hij eraan toe: ‘Maar ongebruikelijk is het wel.’

‘Stel nu eens dat ik vanwege een ongeneeslijke vorm van kanker nog maar vier maanden te leven heb, niet om het geld verlegen zit en niemand heb om het aan te vermaken?’

In de fantasiewereld van het casino was de dood de waarheid die het felst onderdrukt werd. In geen enkel casino hing een klok, alsof de kansspelen buiten de tijd stonden. Gokkers wilden God zo nu en dan nog wel aanroepen, maar niemand praatte met de dood.

De tafelmanager leek van zijn stuk gebracht, alsof het k-woord de betovering kon verbreken die over de aanwezigen was uitgeroepen, alsof het noemen van het woord ‘uitzaaiing’ alle glitter en glamour binnen deze muren in modder en as zou veranderen. De man trok zijn stropdas recht, al zat die al perfect. ‘Wat vervelend. Pas goed op uzelf. Sterkte ermee, meneer M.’

Lamar Woolsey had geen kanker. Dat had hij ook niet beweerd. Maar door de mogelijkheid alleen al te opperen werd de tafelmanager voldoende afgeschrikt.

Buiten, in de oranjegouden gloed van de laagstaande zon, leek het of de wereld elk moment in brand kon vliegen. Een onafzienbare rij neonborden begroette de vallende avond.

Veel toeristen die in drommen over straat liepen, hadden hun zonnebril inmiddels afgedaan, maar door de overdaad aan felle kleuren was hun blik niet te peilen.

8

BUITEN ACHTER DE RAMEN WAS HET DONKER. MET HET gigantische lijf van Merlin aan zijn voeten at Grady Adams aan de keukentafel. De hond hoopte dat hem ook een paar stukjes kip ten deel vielen, bedelde niet maar probeerde zijn waardigheid te behouden door te doen alsof hij niet geïnteresseerd was.

De cd-speler stond aan. Grady had geen tv en wilde er ook geen. Hoewel hij meestal stilte prefereerde boven het elegantste lawaai, zocht hij naast de aanwezigheid van Merlin en zijn boeken naar iets om zijn vrije tijd mee te vullen.

Op het moment konden zijn boeken hem niet geven waar hij naar op zoek was en vormde Beethovens opus 27 nr. 2, de Mondscheinsonate, een bron van troost en inspiratie.

Omdat hij zijn complete verzameling geïllustreerde boeken al doorgenomen had, wierp hij zich nu onder het eten op verhandelingen over de bergen van Colorado, geschreven door mensen die hun hele leven in deze streken hadden doorgebracht. Hij zocht naar meldingen van onbekende diersoorten, naar vreemde verhalen over speelse maar schuwe wezens met een witte vacht.

Hij had zo’n vermoeden dat zijn boeken hem niet veel verder zouden helpen, maar hij spitte ze toch maar door. De merkwaardige dieren die hij door het gras had zien buitelen hadden een onuitwisbare indruk op hem gemaakt, en hij wist niet goed waarom. Het kwam niet alleen doordat hij ze nooit eerder had gezien en ze een mysterieuze uitstraling hadden; ze leken ook iets ongrijpbaars te hebben, iets wat hij wel aanvoelde maar niet kon benoemen.

Merlin kwam zo abrupt overeind dat hij met zijn kop tegen de onderkant van de tafel stootte. Grady maakte er zich geen zorgen over dat de hond misschien een hersenschudding had opgelopen; de kans was groter dat de tafel het een volgende keer zou begeven.

Toen Merlin door de gang naar de woonkamer liep, legde Grady zijn vork neer, liet zijn boek dichtvallen en wachtte tot de hond zou gaan blaffen. Toen dat na een halve minuut nog niet gebeurd was en hij de trots van Ierland ook niet terug hoorde komen, sloeg hij het boek weer open.

Net toen Grady zijn vork pakte, dribbelde Merlin terug naar de keuken, waar het beest gealarmeerd in de deuropening bleef staan. Het was duidelijk welke boodschap hij wilde overbrengen: Er is iets aan de hand, pap. Wat moet ik doen – het morsealfabet leren en met mijn staart een boodschap tikken?

‘Oké, oké,’ zei Grady. Hij kwam overeind.

De hond liep weer naar de voorkant van het huis. Grady trof hem aan in de open vestibule, naast de woonkamer, met zijn rug naar de voordeur gekeerd, de oren gespitst, langs de trap naar boven turend.

Boven was het net zo stil als het zou moeten zijn; zoals altijd in dit huis, dat alleen door een man met zijn onafscheidelijke hond werd bewoond.

Toch denderde Merlin plotseling de trap op, met twee treden tegelijk. Hij verdween op de overloop voordat zijn baasje drie treden omhoog had kunnen lopen.

Op de overloop deed Grady de plafonnière aan. Achter de halfgeopende deur van zijn slaapkamer zag hij de hond staan, in het donker, bij het raam dat uitkeek op het dak van de veranda aan de voorkant. Het beest tuurde geconcentreerd naar buiten.

Grady deed het licht in de slaapkamer niet aan. Met haar tweedehands licht bescheen de maan de witte bast van de wijdvertakte berk en zette de herfstblaadjes in een zilveren gloed, de blaadjes die in de zon altijd van puur goud leken.

Hij liep naar Merlin toe, maar voordat hij bij het raam was, hoorde hij geroffel en getrippel op het dak van de veranda. Wegrennende pootjes, zo te horen.

Hoewel Merlin zo groot was dat hij zonder meer door het raam naar buiten kon kijken, richtte hij zich op, met zijn voorpoten op de vensterbank, om nog beter zicht te hebben.

Toen Grady de hond een stukje opzij had geschoven en zijn voorhoofd tegen het koele raam legde, hielden de geluiden op. Wat op het verandadak had lopen rondsnuffelen, had het nu hogerop gezocht.

Er stond geen zuchtje wind. De onderste takken van de berk gingen eerst heen en weer en trilden daarna na toen de veroorzaker van de beweging hoger de boom in klom. De boom leegde zijn herfsttakken en strooide een grote hoeveelheid blaadjes in het rond.

Grady maakte het raamslot los, maar voordat hij het raam omhoog kon schuiven, sprongen de klimmers van de boom op het dak van het huis: een plof, onmiddellijk gevolgd door nog een. Aan het getrippel te oordelen liepen ze alle kanten op om het dak te verkennen, steeds hoger naar de nok.

Nog steeds met zijn poten op de vensterbank draaide Merlin zijn kop omhoog en keek naar het plafond.

‘Misschien wasbeertjes,’ zei Grady.

De wolfshond snoof misprijzend, zette zijn voorpoten op de grond, draaide zich om en bleef met schuine kop staan luisteren.

De open haard van de slaapkamer bevond zich recht boven die van de woonkamer. Een metalig gerammel en gekraak galmde door het rookkanaal, wat Merlin ertoe aanzette bij de open haard te gaan staan.

Iets op het dak was de koperen vonkenvanger boven op de schoorsteen aan het onderzoeken. Grady had het ding zelf geplaatst en wist dat het niet gemakkelijk weg te halen was.

Omdat de haard niet brandde, zat de rookklep boven de vuurkorf dicht. Als iets in het rookkanaal kwam, werd het door de stalen klep tegengehouden en kon het niet in de slaapkamer komen.

De dakgasten lieten de schoorsteen voor wat hij was en dribbelden naar de westkant van het dak. De geluiden verplaatsten zich naar de achterkant van het huis. Merlin liep snel de slaapkamer uit. Toen Grady net de trap had bereikt, was de wolfshond al beneden.

Terwijl hij de trap afliep, vroeg hij zich af of hij de achterdeur bij thuiskomst van hun wandeling op slot had gedaan. Tegelijkertijd vroeg hij zich af waarom hij zich daar zo ongerust over maakte.

Hij kon niet ontkennen dat het hem dwarszat. Zijn gemoedstoestand hield het midden tussen onrust en angst. Hij keek waar Merlin was gebleven en vond het beest in de keuken, bij de deur, klaar om naar buiten te gaan.

Grady aarzelde.

9

DE AARDAPPELS LAGEN OPGESLAGEN IN EEN INLOOPkast in een raamloze kelder, achter een stevige eiken deur met ijzerbeslag, alsof er een kostbare schat achter bewaard werd.

Aan de muur waren brede planken bevestigd, waarop een groot aantal manden stond met drie lagen aardappels erin.

Op de hoogste planken stonden maar een paar manden. Henry Rouvroy ging op een krukje staan, legde de twee koffers met geld plat op de bovenste plank en schoof ze naar achteren. Nadat hij van het krukje was gestapt, kon hij de waardevolle bagage niet zien liggen. Hij liep terug naar de keuken. Een dezer dagen zou hij een betere verstopplaats voor het geld gaan zoeken.

Omdat hij niet van aardappels hield, was hij van plan die zetmeelbommen weg te gooien en de planken van de muur te halen. Met wat aanpassingen zou de aardappelkelder een perfecte plek zijn om een vrouw in onder te brengen als hij er uiteindelijk een had gevonden.

In de slaapkamer bekeek hij Jims beperkte garderobe en koos hij ondergoed, sokken, een spijkerbroek, een flanellen hemd en werklaarzen uit. Hoewel Jim door het werk veel gespierder was dan zijn tweelingbroer, pasten de kleren Henry goed.

Het hemd was in Walmart gekocht, geen exclusief L.L. Bean-shirt. De spijkerbroek was geschikt om klussen in te doen en om paard mee te rijden, niet om zondags mee door het park te flaneren. De laarzen hadden een non-descript design. De vermomming was perfect, al voelde hij zich even niet op zijn gemak, vanuit zijn rechtmatige positie gedegradeerd.

Hij liet zijn schouderholster met het pistool en een vol reservemagazijn op het bed liggen, wikkelde zijn dure kleren en schoenen in het overhemd dat hij had aangehad en bond alles met de mouwen samen. Die kleren zou hij bij zijn broer en schoonzus in hun graf achterlaten.

Henry ging voor de losse passpiegel staan en richtte zich tot zijn spiegelbeeld: ‘Moet je nou eens kijken, Jim. Uit de dood herrezen.’

Hij vond zelf dat hij net als zijn broer klonk.

Mensen die Henry in zijn vorig leven hadden gekend, zouden hem nu niet meer herkennen. Alleen al door zijn kleding zouden ze hem niet zien staan. In deze outfit kon hij gemakkelijk doorgaan voor een boerenkinkel uit een of ander gehucht, iemand met wie ze niets anders gemeen hadden dan dat ze ook een vader en moeder gehad hadden.

In de keuken, bij het aanrecht, pakte hij de aardappels die Nora had geschild en gooide ze in de afvalbak.

Hij keek wat er in de voorraadkast en de koelkast aanwezig was en vond prima worstjes, redelijke kazen, verse eieren, een pot rode paprika’s en een homp brood die helaas zo wit was dat het net leek of hij radioactief was, al viel de smaak mee.

Hij maakte drie verschillende flessen Cabernet Sauvignon open, die hij geen van alle kende. Alleen de derde was enigszins drinkbaar. Als dit de beste wijn was die Jim en Nora zich konden veroorloven, of erger nog: als dit hun idee van een goede fles wijn was, nou, dan was het jammer, maar dan konden ze ook maar beter dood zijn.

Henry wilde twee weken reserveren voor het aanleggen van een voorraad ingeblikt en geconserveerd eten waarmee hij drie jaar toe kon. Hij hoopte dat er ergens in een straal van honderdvijftig kilometer een delicatessenzaak en een slijterij te vinden waren die spullen verkochten van de kwaliteit die hij al jaren gewend was.

Het zou niet meevallen om zich drie jaar lang uit de wereld terug te trekken, maar het zou dragelijk zijn als hij kon terugvallen op ingeblikte fazantenborst, Beluga kaviaar, palmharten, exclusieve balsamicoazijn en tientallen andere levensmiddelen die het verschil uitmaakten tussen leven en gewoon voortbestaan.

Nadat hij gegeten had, deed hij de afwas, een vervelende klus waartoe hij veroordeeld was tot hij een vrouw had gevonden die hij in de aardappelkelder kon houden.

In zijn prachtige stadswoning aan de andere kant van het land had hij wel een huishoudster gehad, maar die kreeg gewoon wit uitbetaald. Bovendien was ze niet van het soort dat enige lustgevoelens bij hem opwekte.

Nu hij over een raamloze kelder beschikte, kon hij een vrouw nemen die niet alleen het huishouden deed zonder dat hij daarvoor hoefde te betalen, maar die hem ook seks bood zonder dat ze eerst verleid hoefde te worden en achteraf verwachtte dat hij wakker bleef voor een goed gesprek, dingen die hij allemaal uitermate saai en vermoeiend vond. Tot nu toe zag hij dat als enige voordeel van deze primitieve woning, onder normale omstandigheden. Maar of het nu normale omstandigheden waren of niet, toch leek het hebben van een aardappelkelder op te wegen tegen het gemis van een thuisbioscoop én een sauna.

Normale omstandigheden. Ondanks het feit dat hij al voor zonsopgang was opgestaan, urenlang achter het stuur had gezeten, voor het eerst én voor de tweede keer in zijn leven iemand had vermoord, en zowaar zelf had moeten koken, was hij niet slaperig en niet eens moe. Hij was zich ervan bewust dat het land de komende maanden door chaos ontwricht zou worden en voelde zich gemotiveerd om het huis in staat van paraatheid te brengen om deze abnormale omstandigheden het hoofd te kunnen bieden.

10

NA ENIGE AARZELING DEED GRADY DE KEUKENDEUR open en liep hij achter Merlin aan de veranda op. Verdroogde berkenblaadjes knisperden onder zijn schoenen.

Er klonken nu geen geluiden meer op het dak, en in het maanlicht waren op de veranda noch rondom het huis ongenode gasten te bekennen.

Het hoge droge gras verderop leek om te krullen, als oplichtende golven die naar een donkere kust rolden.

De lichten van de dichtstbijzijnde buren, die een heel eind verderop woonden, gingen schuil achter de bomen.

De werkplaats waarin hij zijn meubels maakte, een aanbouw van de garage, stond meer dan tien meter van de zuidkant van het huis af. De ramen van de werkplaats waren zo helder verlicht als de ruiten van een lantaarn.

Voordat Grady met Merlin was gaan wandelen, had hij zijn werk voor die dag afgemaakt. Hij wist zeker dat hij het licht in de werkplaats had uitgedaan.

De wolfshond werd op de een of andere manier naar dat gebouw toe getrokken.

In deze afgelegen streek werden niet vaak misdaden gepleegd, en als er al eens iets gebeurde, ging het meestal over relatieproblemen. Diefstal of vandalisme kwam zo goed als niet voor. Het gebeurde dan ook wel eens dat Grady vergat zijn werkplaats af te sluiten.

Misschien was hij dat nu ook wel vergeten te doen, maar hij wist zeker dat hij de deur in elk geval niet open had laten staan, zoals nu. Merlin trippelde met tikkende poten voor zijn meester uit, de drempel over.

Omdat je bij tl-licht weinig of geen schaduwen had, zodat het moeilijk was diepte in te schatten en de structuur van gebruikte materialen goed te bekijken, had hij lampen opgehangen die enigszins waren afgedekt en de hele werkplaats verlichtten. De vaste apparatuur werd op die manier van elke kant belicht zodat bewegende delen goed te zien waren en er geen slagschaduwen ontstonden.

Op dit moment stond alle apparatuur uit: de zaagbank, de schaafmachine, de lintzaag, de langgatboormachine, de freesmachine…

Vier grote ligstoelen, naar een ontwerp van Gustav Stickley, waren in productie voor een klant in Los Angeles. Ze hadden brede, schuine armleuningen, vierkante spijlen aan de zijkant en doorgaande pen-en-gatverbindingen, en met leren bekleding en een springveren zitting zouden ze zeer comfortabel zijn.

Het rook in de werkplaats naar vers zaagsel.

Achter in de grote ruimte scheidde een kort maar breed gangetje het toilet van een eenvoudige eest waarin aan de lucht gedroogd hout werd verwarmd om de vochtigheidsgraad ervan te minimaliseren.

De deur van het toilet stond open, en de enige die in de spiegel boven de wastafel te zien was, was Grady zelf.

Hij noch Merlin schrok toen er achter de deur van de inloopeest een sissend geluid klonk. Om het droogproces te vertragen en te voorkomen dat het hout zou kromtrekken, blies een zorgvuldig afgesteld nevelapparaat stoom in de eest.

Het haakje zat niet op de deur. Of iemand had zich in de eest verstopt, of iemand was daarbinnen geweest en had daarna vergeten het haakje op de deur te doen.

Het laatste bleek het geval te zijn. In het licht van de gloeilampen waaronder het hout lag te drogen, was niemand te zien.

Grady liep naar het einde van het gangetje en deed de zware deur open, die aan de zijkanten was afgezet met rubberen strips en die toegang gaf tot de afwerkruimte, die hij zo veel mogelijk stofvrij hield.

Hij beitste en lakte zijn meubels zelf. Een mahoniehouten eettafel, ingelegd met ebbenhout, in de stijl van Greene & Greene, bevond zich in de laatste afwerkingsmaand nadat hij zorgvuldig gepolitoerd was met granaatrode schellak in alcohol.

Grady vond de geuren van schellak, bijenwas, terpentine en kopalvernis net zo aangenaam als het aroma van wilde rozen of de frisse dennengeur hoog in de bergen.

In zijn mooiste dromen doolde hij door gigantische huizen waarin geen mens te zien was, met kamers waarin niemand zijn medemens zou verraden, hem iets aan zou doen, een leugen zou vertellen, of uit jaloezie zijn buurman kapot zou maken. Het waren de enige dromen waarin hij geuren waarnam, en hij werd dan altijd met een gelukzalig gevoel wakker, met de geuren van de afwerkruimte nog vers in het geheugen.

Net als de voordeur stond ook de achterdeur open. Hij noch de wolfshond kon iemand buiten in het duister ontwaren.

Grady sloot de deur en deed het slot erop. Toen ze door de werkplaats terugliepen, trok hij een paar kastjes en laatjes open om te zien of er gereedschappen of materialen waren weggepakt. Dat bleek niet zo te zijn.

Toen hij het licht had uitgedaan, de voordeur had dichtgetrokken en de sleutel in het slot omdraaide, zei hij: ‘Wat zou het zijn, grote jongen: nieuwsgierige elfjes die geen kwaad in de zin hebben, of gevaarlijke gremlins?’

De hond leek zich met een kort en geluidloos blafje van commentaar te willen onthouden.

De maan vergezelde hen over het terrein, dat anders te donker zou zijn geweest om te betreden.

Omdat Grady dacht dat hij het geklapwiek van vleugels hoorde, keek hij omhoog, maar het enige wat hij zag, waren de sterren.

Toen ze via de achterkant naar het huis liepen, versnelde Merlin zijn pas. Hij sprong het trapje op, denderde over de veranda en verdween door de keukendeur naar binnen. Grady had die niet dichtgedaan toen ze naar buiten waren gegaan.

Tijdens hun afwezigheid had een indringer van de gelegenheid gebruikgemaakt om zich toegang tot het huis te verschaffen. Hoewel Grady zijn maaltijd halverwege had moeten onderbreken, was zijn bord op de keukentafel nu leeg.

Hij had drie extra kippenborsten klaargemaakt, een voor zijn lunch de volgende dag en twee voor de hond, en had ze in een pan op het fornuis laten afkoelen. De aluminiumfolie waarmee hij ze had afgedekt, lag verscheurd op de grond. De pan met de kippenborsten was verdwenen.

11

HENRY ROUVROY HAD EEN HALFUUR GELEDEN GEGETEN en was veel te opgewonden om te kunnen slapen. Hij wilde zichzelf met het huis vertrouwd maken en ging naar de slaapkamer, waar Nora’s kleren lagen opgeborgen in de helft van de laatjes van het dressoir en de kleerkast en in de helft van de inbouwkast. Het meisje dat hij voor de aardappelkelder zou uitzoeken, zou waarschijnlijk een andere kledingmaat hebben dan Nora. De bergruimte kon hij dan voor iets anders gebruiken.

Henry bezat een flinke verzameling vuurwapens en munitie, die hij verspreid door het hele huis en de schuur wilde opbergen. De laden van de kleerkast waren breed genoeg voor een shotgun of een geweer.

Hij stopte Nora’s kleren in vuilniszakken, wat hem meer tijd kostte dan hij had verwacht. Ondanks het feit dat het land een duistere tijd tegemoet ging en hij alle tijd nodig had om zich daarop voor te bereiden, werd hij regelmatig afgeleid wanneer hij het zijdezachte ondergoed van zijn schoonzus door zijn handen liet gaan.

Toen hij haar kleren uiteindelijk in zes propvolle zakken had gedaan, bracht hij ze per twee naar de veranda aan de voorkant van het huis. Hij had zich voorgenomen ze de volgende dag naar de schuur te brengen, maar omdat hij nog zoveel energie overhad, besloot hij het meteen te doen, voordat hij ging slapen.

Op de hoek van het huis, bij de als hakblok gebruikte boomstronk, stond de diepe kruiwagen waarin Jim de houtblokken had willen doen die nu nog in het gras lagen. Henry duwde de kruiwagen naar de veranda en gooide de zakken met kleren erin.

De maan stond vol aan de hemel, dus hij kon zonder zaklantaarn het pad naar de schuur vinden. Doordat er in september veel gereden was om de oogst binnen te halen, was het zandpad flink uitgediept en lag er een laag zand van meer dan een centimeter dik op waar de wind nog geen vat op had gehad. Zijn voeten en de kruiwagen maakten nauwelijks enig geluid.

Henry had verwacht dat het hier op het platteland en in de omringende bossen lawaaieriger zou zijn, natuurlijk niet zo lawaaierig als in de stad, maar toch vol gezoem en gegons, getik en geklik, geruis en gefluister en gesis. Maar vannacht was het bijna spookachtig stil, alsof de hele wereld met alles wat over de aardbodem gleed en kronkelde en kroop en liep ineens uitgestorven was en hij het enige overgebleven levende wezen was dat niet met wortels in de grond vastzat.

Hij zette de kruiwagen bij de deur van de schuur neer, liep naar binnen, zocht op de tast naar de lichtschakelaar en deed het licht aan. Hij liep met twee zakken vol kleren naar binnen en merkte ineens dat de lijken van Jim en Nora niet op de plek lagen waar hij ze had achtergelaten.

Hij liet de zakken vallen en liep naar de plek waar hij zijn broer had neergeschoten, de plek waar hij later de levenloze Nora naartoe had gesleept. Op de met stro bedekte grond lag nog wat bloed, vochtig en plakkerig.

Verbijsterd liep Henry om de tractor heen om te kijken of ze daar lagen, of misschien in de buurt van de graafmachine. Hij wist zeker dat ze dood waren geweest, allebei, niet alleen maar gewond of bewusteloos.

Zijn verbijstering ging over in verwarring toen hij opkeek en de paarden zag, Samson en Beauty, die van achter de halve deuren van hun box naar hem stonden te kijken. Ze kauwden allebei een mondvol hooi weg en leken totaal niet van slag te zijn geraakt door wat hier was gebeurd nadat hij naar het huis was gegaan, de kleren van zijn broer had aangetrokken en was gaan eten.

Henry inspecteerde de ene box en daarna de andere en verwachtte eigenlijk dat de twee lijken naast het paard zouden liggen dat ze ooit bereden hadden, hoewel hij zich er geen voorstelling van kon maken hoe ze daar dan terechtgekomen zouden kunnen zijn. De twee paarden stonden zonder gevallen ruiter in hun box.

Totaal onthutst draaide Henry zich om zijn as en liet zijn blik door de schuur gaan. Met een angstig voorgevoel keek hij naar de sporten van de ladder die naar de donkere hooizolder voerde. Maar dat sloeg nergens op: als de doden niet konden kruipen, konden ze al helemaal niet een ladder beklimmen.

Een halve minuut verstreek tussen de ontdekking dat de lijken verdwenen waren en het besef dat hij niet alleen was op de boerderij, dat iemand de twee lijken moest hebben ontdekt en weggesleept.

Henry had zijn pistool en de schouderholster op het bed laten liggen. Plotseling voelde hij zich als een schaap, geschoren en rillend van angst, in elke schaduw een wolf vrezend.

Snel liep hij naar het gereedschapsrek en pakte de bijl. Het ding was zwaarder en lastiger te hanteren dan hij had gedacht. In Jims handen had het een dodelijk wapen geleken, maar in Henry’s greep had het daar weinig van weg en was het meer een anker. Toch was dit de beste oplossing tot hij weer over een vuurwapen beschikte.

Het was nu zaak voorzichtig en bedachtzaam te werk te gaan. Maar Henry trilde over zijn hele lijf, ademde gejaagd en oppervlakkig en was niet in staat daar iets aan te doen. De hartslag die hij hoorde was niet die van Jim of Nora, het was geen levenloos hart dat hem bonzend in staat van beschuldiging stelde, maar zijn eigen hart dat wild tekeerging, niet om wereldkundig te maken dat hij twee moorden op zijn geweten had, maar als uiting van zijn hevige angst. Op dit moment was hij net zomin in staat voorzichtig en bedachtzaam te werk te gaan als dat hij in staat was met de bijl te jongleren zonder dat zijn vingers daarbij gevaar liepen.

Eerder wanhopig en roekeloos dan moedig en onverschrokken hield Henry de bijl met twee handen vast, zoals hij zijn broer dat had zien doen, en stormde door de openstaande schuurdeur naar buiten, de nacht in. Hij holde over het paadje naar zijn Land Rover, die bij het huis stond.

De lijken waren in elk geval niet versleept door iemand van de politie of iets dergelijks, want geen agent zou de lijken eerst verplaatsen en verstoppen om de hoofdverdachte vervolgens te jennen zonder hem te verhoren. Zijn anonieme tegenstander speelde een spelletje met hem, en als de lol daar eenmaal vanaf was, zou hij tot moorden overgaan.

Henry verstapte zich, liet de bijl uit zijn handen vallen en struikelde over het ding, en toen hij met zijn armen om zich heen maaide om zich staande te houden, suisde er iets met een zoevend geluid over hem heen. Hij dacht dat het een stuk metaal was, misschien de angstaanjagende zeis die naast de bijl in de schuur had gehangen.

Toen hij een kreet slaakte en zich doodsbang omdraaide, in de veronderstelling elk moment onthoofd te kunnen worden, bleek er niemand achter hem te staan. Het pad lag er in de maneschijn verlaten bij.

Hij besloot niet eerst de bijl op te rapen maar wilde zo snel mogelijk naar de Land Rover toe. Toen hij de achterklep opendeed, verwachtte hij dat de auto leeggehaald zou zijn, maar alle spullen lagen er nog in, uiteraard met uitzondering van de koffers met geld die hij inmiddels op de bovenste planken in de aardappelkelder had gelegd.

Hij graaide tussen zijn spullen tot hij de harde koffer had gevonden die hij zocht, en haalde die uit de auto. Hij deed de achterklep dicht en drukte op de elektronische vergrendelingsknop op zijn sleutel. Zenuwachtig keek hij om zich heen en bracht de koffer naar binnen.

Jim en Nora hadden geen kinderen. Ze woonden met z’n tweeën in dit huis. In het hoogseizoen huurden ze twee arbeidskrachten in, die na de oogst vertrokken en pas in het voorjaar weer nodig waren. Zelfs in de oogsttijd woonden er geen arbeiders in het huis.

Dat had Henry opgemaakt uit Jims gedichten, die soms over seizoenarbeiders gingen. Kort na aankomst, toen hij was onthaald op koffie met kaneelbroodjes, had hij zich ervan vergewist dat er inderdaad niemand bij Jim en Nora inwoonde.

Meteen toen hij het huis betrad, zette hij de koffer plat op de vloer van de woonkamer neer en deed hem open. In voorgevormd schuimrubber zaten twee pomp-shotguns met korte loop, kaliber 20, met pistoolgreep, en munitie die weinig terugslag gaf.

Hij ging onhandig met de patronen in de weer, liet er een paar uit zijn handen vallen, maar slaagde er uiteindelijk in om een patroon in het wapen te stoppen, en vier in het magazijn. Een aantal reservepatronen stopte hij in zijn broekzak.

Eerst het huis. Controleren of zich binnen deze muren geen indringer verborgen hield. Kamer voor kamer, de ramen en deuren op slot doen. Alle gordijnen dichtdoen, de luxaflex neerlaten.

Hij trilde nog steeds, maar niet meer zo erg als eerst. Droge mond. Bezwete handpalmen. Prikkende, warme ogen.

Hoewel hij met de shotgun had geoefend, zowel op schietbanen als op verlaten plekken die hij tijdens zijn lange reis naar het westen was tegengekomen, had hij geen ervaring met het doorzoeken van een huis. Gelukkig was het maar een klein huis, dat dusdanig gebouwd was dat zijn doelwit niet stiekem in een omtrekkende beweging achter hem kon komen.

In de woonkamer was niemand. In de keuken en het eetgedeelte ook niet.

De deur naar de kelder, die hij eerder had dichtgedaan, stond nu open. Houten traptreden met rubberen strips voerden omlaag naar het duister.

Naast de deur zat een bloederige handafdruk op de muur, alsof een gewonde man daar steun had gezocht voordat hij langs de trap naar beneden was gestrompeld. Het bloed glinsterde en was nog nat.

Henry hield de shotgun met een hand vast en legde zijn linkerhand met de rug tegen de muur, naast de afdruk. De lengte van zijn bleke vingers en de grootte van zijn handpalm leken overeen te komen met de hand van degene die zich in deze kelder had gewaagd.

12

WEER EEN BLACKJACKTAFEL, IN EEN ANDER CASINO. deze keer zei dr. Lamar Woolsey dat hij Mitch Feigenbaum was.

Het was misschien een naam die totaal niet paste bij een zestigjarige Afro-Amerikaan. Maar doordat hij sterk leek op de populaire televisiekomiek van lang geleden en heel vertrouwenwekkend overkwam, leek niemand een moment te betwijfelen of hij inderdaad de persoon was voor wie hij zich uitgaf.

Hij won meer dan eerst, omdat hij niet alleen een kaartteller was, maar ook iemand die intuïtief onderliggende patronen in schijnbare chaos herkende.

Zijn intuïtie was gescherpt en extra ontwikkeld doordat hij zich zijn hele leven lang al met wis- en natuurkunde had beziggehouden. Op beide vakgebieden was hij gepromoveerd. Zijn specialiteit was de chaostheorie.

De wetenschap was lange tijd reductionistisch ingesteld, dat wil zeggen dat men probeerde de wereld te verklaren door alles in componenten op te splitsen. Ondanks het feit dat de wetenschap op deze manier heel wat successen had geboekt, brachten ontdekkingen in de laatste helft van de twintigste eeuw aan het licht dat het totaal van alle menselijke kennis vergeleken kon worden met een paar zandkorrels en dat wat nog niet ontdekt was, met een oneindig groot en wonderbaarlijk strand.

Bij elk complex systeem – van de dynamica van ons zonnestelsel tot het klimaat op aarde, de vorming van kristallen, cardiologische processen – leek er onder de oppervlakkige orde, die de wetenschap had ontdekt en waarvan men lang gedacht had die volledig te begrijpen, een beangstigende, verontrustende chaos te liggen. Maar ook lag er diep in elke chaos een minstens zo beangstigende orde verborgen, die nog ontdekt moest worden.

Zelfs een simpel systeem zoals blackjack met een slof van zes spellen was in essentie chaotisch van aard, met complexe uitkomsten die moeilijk te voorspellen waren. Als kaartteller probeerde Lamar Woolsey aan de op willekeurige volgorde liggende kaarten een winstgevende orde op te leggen.

Nadat hij een halfuur gespeeld had, kreeg de slof een samenstelling die iets in het voordeel van Lamar werkte: er zaten nog veel azen en plaatjeskaarten in, weinig vijven en zessen, maar uiteraard nog steeds in willekeurige volgorde. Agressief inzetten was nu nog niet verstandig.

Toen gebeurde er iets merkwaardigs. Doordat Lamar achter elkaar fantastische kaarten kreeg, voelde hij hoe beangstigend de werkelijkheid was, hoe beangstigend het verborgen, mysterieuze patroon dat eraan ten grondslag lag.

De dealer trok als eerste kaart een vrouw, tegen een tien en een zes van Lamar. Toen Lamar er nog een vijf bij kreeg, had hij uiteindelijk een punt meer dan de dealer.

In het volgende potje kreeg hij een drie en een zeven, terwijl de dealer een zes had. Hij dubbelde maar kreeg niet hoger dan een twee. De dealer had zestien met twee kaarten en speelde zich met nog een zes dood.

Nu had de dealer een aas, en Lamar een vier en een drie. Hij kreeg er nog een vier bij. Daarna een twee, en nog een twee. En toen een zes. Met eenentwintig punten won hij van de dealer, die een negen bij zijn aas had.

Kaarttellen speelde bij geen van deze drie potjes een rol, en zelfs de meest achterdochtige tafelmanager zou er niets achter zoeken en het afdoen als een kwestie van puur geluk.

Lamar geloofde niet in puur geluk en zag er een merkwaardig patroon in dat voortkwam uit een verborgen orde die achter de ogenschijnlijke willekeur – de chaos – van elk kansspel schuilging. Deze fase van het patroon, die gunstig voor hem was, was een golf waar hij moeiteloos op kon meesurfen. Tot het minder goed uitpakte moest hij van de kracht van die golf zien te profiteren.

Hij won nog negen potjes achter elkaar, verloor er twee, won er toen weer acht met zulke onwaarschijnlijke kaartcombinaties dat het tellen van tienen en azen geen enkele zin zou hebben gehad.

Soms kan de verborgen orde van een bepaald systeem zich zo sterk manifesteren dat de theoreticus denkt dat hij het precieze mechanisme begrijpt – tot de chaos weer de overhand krijgt. Zelfs toen Lamar irrationele keuzes maakte en op twee vieren splitste terwijl de dealer een plaatjeskaart had, won hij nog. Ook toen de dealer een aas had en Lamar op een acht dubbelde, won hij.

Nadat hij drie keer achter elkaar verloren had, vermoedde hij dat de patronen achter de ogenschijnlijke chaos niet meer in zijn voordeel werkten. Hij wisselde zijn fiches om voor enkele met een hoge waarde, zodat hij ze makkelijker mee kon nemen. Zijn beginkapitaal van duizend dollar was gegroeid tot negentienduizend.

Bij de kassa wisselde hij twee fiches om in bankbiljetten. Na twee casino’s hield hij vierhonderd dollar winst voor zichzelf. Hij was van plan het gebouw pas te verlaten als hij de rest, zeventienduizend dollar in fiches, aan iemand had weggegeven.

13

MERLIN DEED ZO VOORZICHTIG ALS EEN OPGEWONDEN pony toen hij samen met Grady het huis van boven tot onder doorzocht. Ze vonden geen indringer.

Het wezen dat Grady’s bord had leeggegeten en de pan met de drie kippenborsten van het fornuis had gepakt, leek niet verder dan de keuken te zijn gekomen.

Voordat Grady weer naar beneden liep, deed hij in alle kamers het licht uit. In het donker trok hij de gordijnen open, voor zover ze nog niet open waren, en deed alle luxaflex omhoog.

Daarna zorgde hij er ook beneden voor dat alle ramen vrij zicht boden. Hij liep naar de keuken en deed de afwas. Hij zette een kan koffie, schonk die over in een thermoskan en zette de thermoskan op de kleine eettafel, met een beker ernaast.

Merlin sloeg zijn verrichtingen gade alsof het ernstige rituelen betrof.

Bij de tafel stonden maar twee stoelen, aan weerszijden van het raam dat op de veranda uitkeek.

Grady zette een van de stoelen voor het raam, achter de tafel, deed het licht uit en nam in het donker plaats. Hij rook de geur van sterke koffie, maar vulde zijn beker niet.

Merlin bleef roerloos staan, alsof het beest probeerde de situatie in te schatten. Hij was beschouwend van aard en dacht altijd na over de vele facetten van de wereld.

Uit het zicht, hoog boven het huis, weerkaatste de maan de stralen van de zon van een dag die nog niet begonnen was en verlichtte met het vale licht van de volgende dag het gazon en de papierberken.

De veranda lag in het duister.

Merlin trippelde naar de keukendeur, die van boven tot onder uit ruitjes bestond en speciaal was uitgekozen zodat de wolfshond naar buiten kon kijken. Waakzaam bleef hij voor de deur staan, nauwelijks zichtbaar in het duister.

Het raam waar Grady door naar buiten keek bestond uit drie rijen van elk drie ruiten. In een ander huis, kilometers verderop, stond een huis met precies zo’n raam, het raam waardoor de moeder van Grady haar toekomst had gezien.

Een jaar voordat Grady geboren werd, kreeg zijn moeder van haar man een hondje, voor de helft een Duitse herder en voor de andere helft een mengeling van allerlei rassen. Ze noemde hem Sneakers, gympies, omdat hij een donkere vacht had met witte pootjes, alsof hij gymschoenen droeg.

Het was heerlijk avontuurlijk om op te groeien met Sneakers aan zijn zij, hoewel de hond het meest gehecht was aan Grady’s moeder. Het dier hield van zijn menselijke broer, maar aanbad Ellen Adams.

Paul, Grady’s vader, werkte in de houtzagerij. Een paar weken voor de achtste verjaardag van zijn zoon kwam hij op zijn werk om het leven.

De gigantische zaagmachine, waarmee boomstammen in hanteerbare stukken werden gezaagd, was op talloze manieren beveiligd. De zaag was het probleem niet.

Mensen waren het probleem. Een groepering die protesteerde tegen de houtkap had een groot aantal spijkers van twintig centimeter lengte in een willekeurig aantal bomen geslagen die zouden worden gekapt om verzaagd te worden. De bomen werden hier niet door aangetast maar waren wel onbruikbaar om verder verwerkt te worden.

Houthakkers slaagden erin bijna alle aldus bewerkte bomen op te sporen. Alleen één ontsnapte er aan hun wakend oog.

De spijkers werden door de enorme cirkelzaag uit het hout gerukt en schoten kromgebogen en vervormd door de lucht. Toen de zaag op de stalen spijkers stuitte, schakelde een sensor de stroom onmiddellijk uit. Maar de verwrongen spijkers vlogen al pijlsnel door de lucht, samen met een afgebroken stuk van de zaag, dat de vorm had van een grijnzende mond vol tanden.

Grady kreeg nooit te horen op welke manier zijn vader door de metalen projectielen om het leven was gekomen. Omdat zijn fantasie met hem op de loop ging, was het misschien beter geweest als hij dat wel te horen had gekregen. Maar misschien ook niet.

Ellen kreeg van het personeel van de zagerij, de politie, vrienden en de bevriende pastoor te horen dat het maar beter was als ze hem niet meer in deze toestand zou zien. Maar omdat Paul ‘de andere helft van mijn hart’ was, zoals ze het zelf verwoordde, besloot ze hun advies naast zich neer te leggen.

Ze was erbij toen haar overleden man van de zagerij naar de lijkschouwer werd gebracht, en ook toen hij naar het mortuarium werd vervoerd.

Het was indrukwekkend om te zien hoe ze dit afschuwelijke verlies droeg, en hoe sterk ze was. De jonge Grady putte veel kracht uit haar voorbeeld.

Hij had veel van zijn vader gehouden. Het verlies was zo overweldigend dat hij het gevoel had dat hij levend was opengesneden en een deel van zijn wezen was weggenomen. Daarna had hij nog lange tijd bij het ontwaken het gevoel dat hij niet compleet was.

Omdat zijn moeder het volhield, hield Grady het ook vol. Voor hem leidde dat uiteindelijk tot berusting, daarna tot acceptatie, en uiteindelijk tot innerlijke rust.

Op een keer, nog maar een maand nadat zijn vader was overleden, was hij midden in de nacht wakker geworden en naar beneden gegaan om iets te eten. Hij had niet echt honger, maar hij wilde niet langer in bed blijven liggen, omdat hij dan alleen maar zou gaan piekeren.

Beneden in de gang brandde licht. Zijn moeder zat in de keuken, die alleen door de lamp op de gang werd verlicht. Ze zat met haar rug naar hem toe en tuurde door het raam naar buiten.

Naast haar zat Sneakers, die zijn kop op haar schoot had gelegd. Met haar rechterhand streelde ze zijn kop, liefdevol, ononderbroken.

Zijn moeder wist niet dat hij in de deuropening stond. De hond wel, maar die wilde zijn kop niet onder de troostende vrouwenhand weghalen.

Grady wist niet wat hij moest zeggen. Zo geluidloos als een geestverschijning ging hij terug naar zijn kamer.

Een paar nachten later, toen hij om één uur wakker werd, liep hij stilletjes naar beneden en trof haar weer in de keuken aan, met de hond.

Hij bleef een tijdje in de deuropening staan, zonder zijn aanwezigheid kenbaar te maken. Dat hij hier stond, een eindje bij haar vandaan, gaf hem een goed gevoel, alsof hij over haar waakte terwijl zij door het raam in het duister keek.

Die maand kwam het nog een paar keer voor dat hij op die manier bij haar ging staan, zo stil en onopgemerkt als een beschermengel. Steeds als hij weer naar zijn kamer ging, vroeg hij zich af of zijn moeder nooit sliep. Misschien deed ze dat inderdaad helemaal niet.

Op een nacht, toen hij weer naar beneden was gegaan en het licht op de gang niet brandde, trof hij zijn moeder noch Sneakers in de keuken aan.

Grady ging ervan uit dat ze haar nachtelijke routine veranderd had. Ook hij sliep nu beter dan in de eerste weken na de dood van zijn vader.

Een jaar verstreek voordat hij haar weer in het donker met Sneakers aan de keukentafel zag zitten. Eigenlijk was ze hier altijd regelmatig midden in de nacht naartoe gegaan, misschien vaker wel dan niet.

Deze keer zei hij: ‘Mam’, ging naar haar toe en legde een hand op haar schouder. Ze keek op en pakte zijn hand met beide handen beet. Na een ogenblik zei hij: ‘Denk je… dat hij langs zal komen?’

Ze had een bijzonder zachte stem: ‘Hè? Een spook? Nee, lieverd. Dit is het raam waardoor ik mijn verleden en toekomst kan zien. Als ik het verleden wil, zie ik je vader voor me die buiten in de moestuin aan het werk is.’

Ze verbouwden tomaten, worteltjes, komkommers, radijsjes en dat soort dingen, voor eigen gebruik.

Grady ging bij haar aan de tafel zitten.

‘Als ik mijn toekomst wil,’ ging ze verder, ‘zie ik jou, groot en knap en volwassen, met je vrouw en kinderen. En ik zie mezelf weer bij je vader, in een nieuwe wereld zonder lijden.’

‘Je hoeft niet zo verdrietig te zijn,’ zei Grady.

‘O, lieverd, dat ben ik ook helemaal niet. Dacht je dat ik verdrietig was?’

‘Nee. Maar gewoon… hier in de keuken.’

‘Als ik zeg dat ik mezelf weer bij je vader zie staan, zeg ik niet dat ik dat alleen maar wens. Ik bedoel dan dat ik het echt zie.’

Grady tuurde door het raam en zag alleen de donkere nacht.

‘Geloven is niet hetzelfde als wensen, Grady. Wat je diep vanbinnen weet is het enige wat je ooit echt zult weten.’

In die tijd werkte ze vijf dagen per week op kantoor bij het bedrijf waar Paul was overleden. Ze hadden het geld hard nodig.

Grady vond het maar niks dat ze bij de zagerij was gaan werken. Hij was bang dat ze constant herinnerd werd aan de verwrongen spijkers en het afgebroken zaagblad.

Maar na verloop van tijd kwam hij erachter dat ze het fijn vond om te werken. Door steeds naar de zagerij te gaan en contact te houden met de mensen die met Paul hadden samengewerkt, hield ze de herinnering aan haar man levendig en scherp.

Op een zaterdag, toen Grady veertien was, kwam hij thuis van zijn parttimebaantje en kreeg hij te horen dat Sneakers was overleden. Zijn moeder had al een graf gegraven.

Ze had hem al geprepareerd om begraven te worden en had haar dierbare hond in een laken gewikkeld, met daaromheen het mooiste dat ze bezat, een exclusief tafellaken van Ierse kant dat ze alleen op Thanksgiving en met de kerst gebruikte.

Achter het huis, op de trap van de veranda, zat ze al op haar zoon te wachten, omdat er twee personen nodig waren om Sneakers voorzichtig en vol respect in zijn graf te leggen. Huilend hield ze de in doeken gewikkelde hond tegen zich aan.

Toen de zomerzon bijna onderging, legden ze de hond in zijn laatste rustplaats. Grady bood aan om het graf dicht te gooien, maar zijn moeder wilde dat per se zelf doen. ‘Hij was altijd zo lief,’ zei ze. ‘Hij is zo lief voor me geweest.’

Omdat ze zich voor Grady altijd sterk had gehouden, had hij haar nooit zien huilen om zijn vader. Maar nu de hond dood was, kon ze haar tranen niet bedwingen.

Ze had de hond van zijn vader gekregen. In eenzame nachten had de hond haar getroost. Nu was Sneakers haar ontvallen, maar in zekere zin had ze ook haar man weer verloren.

Later die avond ging Grady met zijn moeder in de onverlichte keuken zitten. De hond lag achter in de tuin begraven, op een plek die vanuit de keuken zichtbaar was.

Grady was nu zes jaar ouder dan zijn vader toen die overleed. Zijn moeder praatte nu wat makkelijker dan vroeger over liefde en verlies, over verdriet en vertrouwen, over de snijdende pijn die ze voelde.

Hoewel ze haar zoon nooit had opgezadeld met haar diepste emoties en haar zorgen om de toekomst – even was er sprake van dat ze het huis zou moeten verkopen – had ze hem nooit voorgelogen maar hem altijd zoveel verteld als ze dacht dat hij qua leeftijd aankon.

Die avond besefte Grady dat de beste eigenschappen van zijn moeder voortkwamen uit een en hetzelfde basisprincipe. Ze stelde de waarheid boven alles en loog nooit.

Tot aan haar laatste ademtocht – ze overleed veel te jong – loog ze nooit tegen hem. Hierdoor had ook Grady een heilig ontzag voor de waarheid.

Hij leefde in een tijd waarin leugens het universele smeermiddel van de maatschappij waren. Wie de waarheid hoog achtte en zich geen leugens permitteerde, werd zelden beloond en meestal afgestraft.

Dus dan ging je maar weer terug naar de bergen om tafels en stoelen en kasten in een of andere Craftsmanstyle te maken. Door de eerlijke materialen en de heldere lijnen was altijd te zien waar de meubelmaker had moeten improviseren of een afwijkende techniek had gebruikt. Eerlijk vakmanschap en een gevoel voor kwaliteit waren in elk meubelstuk terug te vinden, en niemand kon je werk met leugens bezoedelen.

Toen Grady aan de tafel naar buiten zat te staren en Merlin bij de deur de wacht hield, lichtte de zuidkant van de door de maan beschenen tuin plotseling iets op. De bron van het licht lag net buiten zijn blikveld.

Grady kwam overeind, liep om de tafel heen en drukte zijn gezicht tegen het raam. Hij verwachtte dat het licht in zijn werkplaats aan zou zijn, ook al had hij die nu goed afgesloten. Maar in plaats daarvan bleek het schijnsel uit de garage te komen, naast de werkplaats.

Hij was ervan overtuigd dat het om dezelfde indringer ging die in de werkplaats was geweest en later de gebraden kippenborsten had weggepakt.

14

TOEN HENRY ROUVROY BOVEN AAN DE KELDERTRAP DE bebloede handafdruk op de muur zag, overwoog hij zijn shotgun op het duister te richten en de trekker over te halen. Zelfbeheersing lag niet in zijn aard, maar toch onderdrukte hij zijn eerste impuls.

Toen hij de schakelaar omdraaide en de kelder fel werd verlicht, merkte hij dat niemand hem aan de voet van de trap stond op te wachten. Hij liet zijn ingehouden adem uit zijn longen ontsnappen.

Hij luisterde of hij iets in de laaggelegen ruimte kon horen en raakte ervan overtuigd dat iemand daar beneden op dezelfde manier naar hem stond te luisteren.

Bijna had hij een naam gefluisterd, maar hij hield zich stil omdat hij bang was dat een bekende stem hem anders antwoord zou geven.

Vanuit de kelder kon je via een deur een buitentrap bereiken, die op het gazon uitkwam. Hierdoor kon Henry de indringer niet opsluiten, maar wel kon hij verhinderen dat hij weer via deze keldertrap in huis kon komen. Hij deed het licht uit, sloot de deur en schoof de grendel dicht. Omdat hij bang was dat de deur het onder toepassing van bruut geweld zou begeven, pakte hij een keukenstoel, zette die op de achterpoten en schoof hem met de rugleuning klem tegen de deurknop.

Hij vervolgde zijn tocht door het huis, controleerde of iemand zich ergens verborgen hield en keek of de ramen goed dichtzaten. Steeds als hij in een vertrek de gordijnen dichtdeed, voelde hij zich bekeken.

Het pistool waarmee hij Jim en Nora om het leven had gebracht, had hij in de slaapkamer op het bed laten liggen. Tijdens zijn afwezigheid had iemand het wapen weggepakt. Ook de schouderholster en het reservemagazijn waren verdwenen.

Op de chenille sprei zat een streepje bloed.

In twee ruimtes had hij nog niet gekeken: de kast en de badkamer. Beide deuren zaten in dezelfde muur, dicht.

Henry ging wijdbeens staan om de terugslag te kunnen opvangen, richtte de shotgun op de kastdeur en haalde de trekker over, en daarna nog een keer. In deze beperkte ruimte kon het geluid niet weg en was het bijna voelbaar. Ook schoot hij twee keer op de badkamerdeur.

De hagelpatronen bliezen gaten in de twee goedkope holle deuren en hadden genoeg snelheid om degene die erachter stond flink te grazen te nemen. Dat hij niemand hoorde schreeuwen deed vermoeden dat zijn actie een zinloze verspilling van munitie was geweest.

Hij pompte de laatste hagelpatroon tussen de twee deuren in, haalde nieuwe patronen uit zijn zak en herlaadde het magazijn.

Zijn handen trilden, maagzuur kroop door zijn keel omhoog en zijn darmen leken van slag. Maar hij gaf niet over en deed het ook niet in zijn broek.

Wanneer je zo zwaar onder druk kwam te staan en je hele bestaan op het spel stond, mocht je rustig van een overwinning spreken als je je lichaamsfuncties onder controle wist te houden. Henry’s zelfvertrouwen groeide toen hij merkte dat zijn ondergoed droog bleef.

Mensen vermoorden die nergens op bedacht waren, was veel makkelijker dan jezelf te moeten verdedigen tegen een gewapende tegenstander. Dat was een waarheid die je op Harvard niet meekreeg, althans niet bij de colleges die Henry had gevolgd.

Als je een moord beraamde, kon je je verheugen op het geweld dat erbij kwam kijken, maar het vooruitzicht dat je zelf een kogel door het hoofd kon krijgen was op geen enkele manier opwindend, ook al beweerden psychologiedocenten honderd keer dat de dood op onderbewust niveau net zo’n aantrekkingskracht bezat als seks. Het was veel fijner om een knappe vrouw in de aardappelkelder gevangen te houden dan een kat-en-muisspelletje te spelen met iemand die misschien je kop van je romp wilde schieten.

Hij deed de geperforeerde kastdeur open en trof niemand aan, levend of dood. In de badkamer was de spiegel door de hagelkorrels versplinterd.

Nu hij de woning had doorzocht en hij alle ramen en deuren goed had afgesloten, voelde hij zich iets veiliger, maar nog lang niet helemaal veilig. Het huis was geen fort. Bovendien ontkwam hij er niet aan op een gegeven moment toch weer naar buiten te moeten.

15

GRADY STOND IN DE ONVERLICHTE KEUKEN EN KEEK door het raam naar de garage, die aan de zuidkant van het huis stond. Het licht was aan en de grote roldeur was omhooggeschoven.

Een indringer zou zonder veel problemen de garage binnen kunnen komen. Geen van de twee ramen kon afgesloten worden. Op het platteland, in een streek waar het misdaadcijfer bijna net zo laag was als in het Vaticaan, had hij nooit de moeite genomen zijn garage inbraakveilig te maken, omdat hij er de noodzaak niet van inzag.

Hij bleef een tijdje staan kijken om te zien of zich een silhouet tegen de grote verlichte rechthoek zou aftekenen. Maar toen dat uitbleef, ging hij zitten en schonk zich een eerste kop koffie uit de thermoskan in.

Merlin, die nog steeds bij de deur zat, produceerde een iel, vragend geluidje.

‘Ik weet het niet,’ zei Grady, ‘maar volgens mij willen ze erachter komen of we al iets in de gaten hebben. Als we iets in de gaten hebben, worden we geacht naar de garage te gaan om poolshoogte te nemen.’

De hond zweeg.

‘Volgens mij kunnen we beter doen alsof we al slapen,’ zei Grady. ‘Als ze denken dat we niks in de gaten hebben, valt er misschien iets te zien.’

De kaneel in de donkere koffie kruidde het volle aroma. De koffie smaakte net zo goed als hij rook.

Geduldig afwachten en ondertussen goed blijven kijken wat er gebeurt waren taken waarvoor Grady zowel het temperament als de vaardigheid bezat en waarin hij een jarenlange ervaring had opgebouwd.

Zijn vriend Marcus Pipp had hem altijd Leguaan genoemd, omdat Grady zo lang roerloos kon blijven zitten dat hij helemaal in zijn omgeving opging. Je kon hem wel zien, maar je vergat gewoon dat hij er was.

Marcus was nu al tien jaar dood. Er ging bijna geen dag voorbij dat Grady niet even aan hem dacht.

De zoon van mevrouw Pipp was door een Amerikaanse senator om het leven gebracht. Grady zou het voorzien kunnen hebben en er iets tegen hebben kunnen doen. Daarom was hij mede schuldig aan Marcus’ dood.

Niet iedereen deelde zijn conclusie. Omdat Grady erbij was toen Marcus stierf, wist hij hoe het zat. Hij had de officiële leugen nooit bevestigd en zichzelf ook niet vrijgepleit.

Zijn moeder zei dat de ergste leugens die leugens waren die je jezelf op de mouw speldde. Als je niet in staat was de volledige waarheid omtrent jezelf te onderkennen, zou je nooit te weten komen wie je werkelijk was. Je kon nooit verlost worden als je de noodzaak niet inzag van jezelf verlossen.

Grady onderkende de noodzaak om zichzelf te verlossen, en hij wist dat hij een lang leven nodig zou hebben om die taak tot een goed einde te brengen.

Merlin was in beweging gekomen en trippelde in het donker naar zijn waterbak, die groot en diep was. In de stilte van de keuken klonk het of er een paard stond te drinken.

Buiten vormde de maan nu de enige lichtbron. Het licht in de garage brandde niet meer.

De wolfshond kwam bij Grady zitten en wilde aangehaald worden. Merlins kop stak boven de tafel uit, en Grady krabbelde met zijn duim en wijsvinger tussen de oren van de hond.

Wanneer je de taak hebt geduldig af te wachten om te zien wat er komen gaat, vormt het verankerde lichaam een bron van frustratie voor de geest, die weg wil en het anker wil lichten. Je gedachten lijken op zwerftocht te gaan en een complete archipel aan losse gedachten aan te doen, en toch kom je dan soms bij een haven uit die de moeite waard is.

Grady merkte dat zijn gedachten steeds teruggingen naar de wandeling die hij die middag gemaakt had, naar het moment dat Merlin het bos uit liep en het met gouden zonnestralen overgoten grasland betrad. Tussen de bomen door leek het zonlicht behekst, net zo onnatuurlijk als een koperkleurige schemering, fonkelend alsof een wolk vol flonkerende lovertjes, afkomstig van een magisch rijk, door een openstaande deur tevoorschijn was gekomen.

Eerst wist hij niet goed of hij achter de wolfshond aan moest gaan, maar toen hij tussen de bomen door het open terrein betrad, merkte hij dat het zonovergoten grasland in geen enkel opzicht iets abnormaals had. Dat hij een koperkleurige flonkering had waargenomen schoof hij op een vreemde speling van het licht, veroorzaakt door zijn beperkte gezichtsveld en door het grote lichtcontrast tussen het schemerige bos en het open veld. En toen hij de witte dieren zag, vergat hij natuurlijk op slag het bijzondere licht.

Zittend aan de keukentafel kreeg hij een tintelend gevoel in zijn nek, en de herinnering werd steeds weer als een filmpje in zijn hoofd afgedraaid, keer op keer. De bijzondere ervaring werkte steeds meer door op Grady. Hij herinnerde zich nu niet alleen het flonkerende licht maar zag het zoals hij het nog niet eerder had gezien: driedimensionaal, in de volle kleurenpracht en tot in detail en met alle nuances.

Zijn gedachten gingen naar het wildpaadje, naar het beslissende moment. Merlin gleed als een ongebonden schaduw vol grijstinten in de richting van het grasland. Grady bleef aarzelend staan. Boven hem: de takken van de naaldbomen, als grote vogelveren, donkergroen en roerloos en geurig. Voor hem: boomstronken en stammen, bijna zwart afstekend tegen het flonkerende, glinsterende koperkleurige licht, het opvallende en sprankelende licht, het belangwekkende licht, het licht.

De herinnering vervaagde, en van het voorbije moment in het bos kwam hij weer terug in het heden, in de keuken. Hij merkte dat hij was gaan staan en dat zijn stoel daarbij was omgevallen. Het was meer dan een herinnering waarin hij was opgegaan, iets wat hij niet kon benoemen, een herbeleving van een moment in het verleden, met alle vijf de zintuigen op scherp.

Het was alsof hij die middag tijdens het moment zelf verblind werd door het intense licht en het bijzondere karakter ervan pas tot hem doordrong nu hij eraan terugdacht, vanuit de veiligheid van de herinnering.

Hij kreeg kippenvel op zijn hoofd, zijn nek werd glad van het klamme zweet, en hij hoorde hoe zijn hart tekeerging.

Grady’s ogen waren dusdanig aan het donker gewend dat hij Merlin een metertje naast zich zag staan, waakzaam en met belangstelling naar hem kijkend.

Achter het raam, achter de in schaduwen gehulde veranda, leek de brandende maan het gazon en de bomen met lichtgevende as te hebben bestrooid. De nacht lag er roerloos bij, en er stond geen zuchtje wind.

Toen bewoog iets in het maanlicht: snel, lenig, op handen en voeten, wit. Twee stuks.

16

IN HET DUURSTE VAN DE VIJF RESTAURANTS IN HET hotel-casino stond een grote bar met een zwartmarmeren vloer, ingelegd met kleine ruitvormen van goudkleurig onyx. De muren bestonden uit hetzelfde marmer, maar dan zonder het ingelegde onyx. Aan het zwartmarmeren plafond hingen panelen met inbouwlampen, die de doorschijnende, goudkleurige onyxpatronen deden oplichten. Achter de zwartmarmeren bar hingen geen spiegels maar grote, van binnenuit verlichte, panelen van onyx, ingelegd met silhouetten van in springende positie vastgelegde wolven in art-decostijl.

Als Dracula als binnenhuisarchitect had bijgeklust, zou hij zoiets hebben ontworpen.

Lamar Woolsey zat aan de bar en bestelde zijn enige alcoholische versnapering van de avond: een flesje Elephant, een Deens biertje.

Aan de cocktailtafels zaten mensen te wachten tot ze van de ober te horen kregen dat hun tafeltje gereed was, maar degenen die aan de bar zaten, waren hier niet gekomen om te eten. Het waren voornamelijk mannen, en ze hadden één ding gemeen: ze waren het casino ontvlucht om zichzelf niet geheel de vernieling in te helpen.

Hun stemming varieerde van geforceerd opgewekt tot somber en beschouwend, maar Lamar kreeg de indruk dat ze stuk voor stuk tamelijk wanhopig waren.

Ze waren naar het casino gegaan in de hoop geld te winnen. Dichteres Emily Dickinson schreef ooit: ‘Hope is the thing with feathers/ That perches in the soul…’ Maar als je je hoop op het verkeerde had gevestigd, kon hoop een roofzuchtige havik zijn die je ziel en je hart met zijn scherpe snavel kapotscheurde.

Op onnadrukkelijke wijze knoopte Lamar een gesprek aan met zes mensen die de kaarten en dobbelstenen waren ontvlucht. Bij elk gesprek werd hij op een gegeven moment filosofisch en zei toen: ‘Niet nadenken, meteen zeggen: welk woord komt als eerste in je op bij het woord hoop?’

Vanachter zijn biertje wist hij niet met welk woord hij tevreden zou zijn, maar in elk geval niet met de antwoorden die hij van de eerste vijf gesprekspartners kreeg: geluk, geld, geld, verandering, geen enkel woord.

De zesde persoon met wie hij een praatje aanknoopte was Eugene O’Malley, een vent die zo te zien tegen de dertig liep. Hij had zo’n onschuldig gezicht en zo’n nederige manier van doen dat hij er met zijn stoppelbaard en bloeddoorlopen ogen niet zozeer verlopen als wel gekweld uitzag.

Met zijn armen voor zich op de bar, zijn handen om een flesje Dos Equis, antwoordde hij ‘Thuis’ op Lamars vraag.

‘Waar is thuis, meneer O’Malley?’

‘Zeg maar Gene, hoor. Thuis is in Henderson, hier in de buurt.’

‘Wat is er thuis dat je hoop geeft?’

‘Lianne. Mijn vrouw.’

‘Heb je een lieve vrouw?’

‘Lianne is de liefste vrouw die er bestaat.’

‘Waarom ben je dan hier, O’Malley?’

‘Ik zou eigenlijk op mijn werk moeten zitten. Ik ben voorman in de bouw. Ploegendienst.’

Lamar zei: ‘Hier zie ik niemand aan iets bouwen, of het moest al een stevige kater zijn.’

‘Deze maatschappij heeft geen ploegendienst meer nodig. Ik ben vorige week ontslagen, maar dat durf ik niet tegen Lianne te zeggen.’

‘Maar mijn beste O’Malley, als ze toch lief is…’

‘Ze is zelf in juli haar baan kwijtgeraakt. Over zes weken verwachten we een baby.’

‘Dus je dacht dat het geluk nu misschien wel met je zou zijn.’

‘Dat bleek dus niet zo te zijn, Ed.’

Lamar had zich voorgesteld als Edward Lorenz. Nu vroeg hij: ‘Heb je veel geld verloren?’

‘Elk bedrag is op dit moment veel. Ik heb er veertienhonderd doorheen gejast, de helft van mijn ontslaguitkering. Ik weet niet waarom ik dat gedaan heb. Waarschijnlijk was ik even ontoerekeningsvatbaar of zo.’

Nadat Lamar zijn flesje Elephant had leeggedronken, zei hij: ‘Je bent toch niet zo’n Ier die met iedereen op de vuist gaat, wel, O’Malley? Als een oude man je een onbetamelijke vraag stelt, sla je hem toch niet meteen in elkaar?’

‘Zo oud ben je niet, en ik verwacht van jou geen onbetamelijke vraag.’

‘Even eerlijk zeggen: ben je een belabberde gokker of heb je gewoon iets stoms gedaan?’

Gene begon zachtjes te lachen. ‘Je weet het wel te zeggen, Ed. Ik heb gewoon iets stoms gedaan en hoef de rest van mijn leven geen casino meer vanbinnen te zien.’

‘Ik zal je op je woord moeten geloven, want ik ben nog nooit een O’Malley tegengekomen die geprobeerd heeft me wat op de mouw te spelden.’

‘Ken je veel O’Malleys?’

‘Jij bent de eerste. O’Malley, weet jij wie Sir Isaac Newton was?’

‘Een of ander figuur, een wetenschapper.’

‘Zowel een of ander figuur als een wetenschapper. Newton legde de basis voor de wetenschap waarmee in de eeuwen daarna de moderne wereld is opgebouwd. Zijn theorieën en methoden werken nog steeds, maar we zijn er inmiddels achter gekomen dat zijn ideeën niet geheel juist of zelfs pertinent verkeerd waren.’

‘Hoe kan iets werken als het pertinent verkeerd is?’

‘Dat heeft te maken met reductionistische observaties en de kracht van de benadering binnen de betrouwbaarheid van kortetermijneffecten.’

‘Aha,’ zei O’Malley en draaide met zijn ogen.

‘Newtons verabsolutering van ruimte en tijd is door Einstein weerlegd. De kwantumtheorie vormde het einde van het concept van meetbare processen.’

‘Hoeveel biertjes heb jij gehad, Ed?’

‘Dit heeft allemaal te maken met iets positiefs dat je zo meteen zal overkomen, O’Malley. Ken je Galilei?’

‘Niet persoonlijk.’

‘Galilei was een briljante wetenschapper, en een van zijn theorieën, die te maken heeft met de slingerbeweging – namelijk dat de slingertijd onafhankelijk was van de slingerafstand – wordt nu, driehonderd jaar na dato, nog steeds op scholen onderwezen. Maar die theorie klopt niet.’

‘Volgens mij weet jij wel wat er niet aan klopt,’ zei O’Malley, alsof hij een excentriekeling tegenover zich had die hij niet durfde tegen te spreken.

‘Iedereen die de afgelopen dertig jaar natuurkunde heeft gestudeerd, kan je vertellen wat er niet aan klopt, maar toch wordt die theorie onderwezen. Galilei gebruikte lineaire vergelijkingen. Maar omdat turbulentie ook een rol speelt, zou je eigenlijk een non-lineaire aanpak moeten hanteren. Chaos, O’Malley. Achter zelfs het eenvoudigste systeem van een slinger ligt chaos, iets wat complex, onvoorspelbaar gedrag kan uitlokken. Ik wil je graag wat geven.’

‘Wat ik nodig heb, is een toverformule zodat Lianne me kan vergeven.’

‘Soms lijkt het leven hopeloos ingewikkeld, onvoorspelbaar, chaotisch, tot een vreemde orde zich openbaart. Vertel jij Lianne maar wat je hebt gedaan en wat ik heb gedaan, dan zal ze zien dat er achter de chaos een onderliggende orde bestaat. Maar eerst moet je deze fiches maar omwisselen, zodat je het geld mee naar huis kunt nemen.’

Uit een zak van zijn witte sportjasje haalde Lamar zeventien fiches die in totaal zeventienduizend dollar waard waren en legde die op de bar.

17

HET SNEEUWWITTE STEL GLEED OVER HET DOOR DE maan beschenen gazon: weliswaar duidelijk zichtbaar maar niet tot in detail. Als een kat of een wolf, en toch duidelijk geen kat of wolf, zowel vertrouwd als vreemd, als in een droom.

Toen de dieren in een boog naar het huis toe gingen en achter de veranda aan de noordkant verdwenen, liep Grady snel de keuken uit en oriënteerde zich op de led-cijfers van het ovenklokje en het gezoem van de koelkast.

In de gang zocht hij met zijn linkerhand op de tast de weg tot hij bij een deur kwam.

In zijn werkkamer viel een zilveren schijnsel door twee bleke rechthoeken, recht tegenover de deur. Omdat hij zo bekend was met de opstelling van het meubilair, liep hij zonder zich te stoten naar de ramen.

Halverwege hield hij van schrik zijn adem in toen zich een silhouet aftekende tegen een van de omlijste vlakken vol maanlicht. Maar onmiddellijk besefte hij dat het Merlin was die aan deze kant van het raam zijn poten op de vensterbank had gelegd. Grady liep naar het andere raam.

De nacht toonde zich heel even zoals de nacht duizenden jaren was geweest: vol mythe, mysterie en dreiging, maar eigenlijk minder gevaarlijk dan overdag, al was het alleen al omdat er nu meer mensen lagen te slapen dan na zonsopgang. De eerbiedwaardige sterren. De oude maan. De eeuwenoude aarde, die zijn beproefde schoonheid verborgen hield tot de zon zou opkomen…

Ineens werd de nacht nieuw, toen de witte raadselachtige wezens opdoken. Eerst hadden ze zich onder de ramen verborgen gehouden, dicht tegen het huis aan, maar nu renden ze de tuin in, in noordelijke richting, langs de berk. Ze bleven staan toen ze bijna uit het zicht verdwenen waren, als vage gestalten zonder gezicht, dicht bij elkaar, alsof ze met elkaar overlegden.

De wolfshond hijgde opgewonden, krabde met zijn voorpoten over de vensterbank en wilde naar buiten, de twee achterna.

‘Af,’ zei Grady, en nog een keer: ‘Af.’ Pas bij de derde keer deed de hond wat hem gezegd was, terwijl hij normaal aan één woord genoeg had.

De twee wezens liepen in een omtrekkende beweging terug naar het huis, in oostelijke richting, naar de voorkant van het huis.

Merlin haalde zijn poten van de vensterbank en ging bij het raam weg. Nu hij niet meer door de maan beschenen werd, was hij een aanwezigheid zonder fysieke vorm, een poltergeisthond die over de vloer trippelde en met zijn ectoplasmatische kwispelstaart tegen het meubilair en de deurpost tikte. Hij verliet de kamer en ging op onderzoek uit.

Grady ging met zijn rug naar de ramen staan en schuifelde als een blinde door de kamer, zijn beide handen uitgestrekt naar de deur. Op de gang tastte hij met een hand langs de muur tot hij bij de woonkamer was.

Ook hier was Merlin als een spook voor het raam herrezen, rechts van de deur, met zijn voorpoten op de vensterbank.

Grady liep naar het raam links van de deur en stootte tegen een bijzettafeltje. Hij hoorde een lamp wiebelen en kreeg hem te pakken voordat het ding omviel.

Daarvoor, toen hij alle gordijnen opendeed en de luxaflex optrok, had hij niet verwacht dat hij in zijn eigen huis zou ronddolen om de om het huis cirkelende wezens te kunnen blijven volgen. Het was zijn bedoeling geweest om onmiddellijk naar buiten te kunnen kijken als hij ergens een verdacht geluid hoorde of de wezens probeerden binnen te dringen.

Tegen de tijd dat hij bij het raam was, kreeg hij zo’n vermoeden dat deze mysterieuze dieren net zo nieuwsgierig naar hem waren als hij naar hen, en dat ze van plan waren hun nieuwsgierigheid te bevredigen.

Aan de oostkant van het huis, achter de veranda, lag een gazon waarover de grote berk grillige schaduwpatronen wierp.

De twee dieren waren niet op het gras, en ook niet op dat deel van de weg – Cracker’s Drive – dat vanuit deze positie zichtbaar was.

Er waren verder geen levende wezens te bekennen. Geen herten, hoewel die zich regelmatig op het gazon lieten zien. Ook zwierven er ’s nachts vaak coyotes rond het huis, en hun contouren tekenden zich dan scherp af, maar nu hadden ze blijkbaar besloten elders op jacht te gaan.

Het was of de twee wezens wisten dat ze publiek hadden en hun entree daarom extra aanzetten, want ze sprongen tegelijkertijd over het hekje aan de noordkant van de veranda, trokken een flitsend sprintje en verdwenen over het hekje aan de zuidkant.

Doordat ze zo snel gingen en het zo donker was op de veranda, kreeg Grady niet de kans de twee beter te bekijken. Het enige wat hij zag, was hun grootte en lenige manier van voortbewegen, en hij meende grote pluimstaarten te zien, maar hun gezicht bleef voor hem verborgen.

Ze bewogen zich op vier poten voort, hoewel hij dacht dat ze zich op hun achterpoten hadden opgericht toen ze het hekje aan de zuidkant bereikten en dat ze de laatste paar stappen op hun achterpoten hadden afgelegd voordat ze over het hekje sprongen. Hun manier van voortbewegen was niet wat hij van dergelijke dieren in deze streken kende, al kon hij niet zeggen waarin ze dan precies verschilden.

Zo gauw de wezens uit het zicht verdwenen waren, verliet Merlin zijn post en rende zonder zich te stoten door de onverlichte woonkamer terug naar de gang. Waarschijnlijk wilde hij proberen of hij de dieren van achter een van de ramen in de boekenkamer aan de zuidkant van het huis weer in het vizier kon krijgen.

Grady was er zo vast van overtuigd dat de twee wezens in hem geïnteresseerd waren dat hij geen noodzaak voelde om snel in het donker achter hen aan te gaan en dan de kans te lopen te vallen en iets te breken. Ze zouden zich toch niet in de bergen terugtrekken en hem hier achterlaten zonder zich ooit nog te laten zien. Ze waren hier op ontdekkingstocht, en het was niet waarschijnlijk dat ze die ineens zouden afbreken.

Dat was een opmerkelijke conclusie. Wilde dieren waren van nature schuw. Zelfs onverschrokken roofdieren als de poema verschuilden zich vaak in de struiken als ze een mens ontwaarden.

In deze uitgestrekte bossen waren alleen beren nergens bang voor. Een bruine beer van driehonderdvijftig kilo deinsde er niet voor terug om mensen aan te vallen, al liet hij ze ook vaak ongemoeid.

Grady schuifelde voorzichtig door de woonkamer, van de bank naar de ene leunstoel en daarna naar de andere, en toen hij de gang had bereikt, hoorde hij dat Merlin van opwinding een iel geluidje produceerde.

18

DE MOT DANSTE OM DE VALSE VLAM VAN DE PLAFONnière, en zijn wisselende schaduw viel over de pagina’s van de boeken waarin Cammy Rivers naar antwoorden zocht.

De paarden en andere dieren op High Meadows Farm hadden zo te zien geen nadelige gevolgen ondervonden van de trance, als daar al sprake van was geweest. Maar dergelijk gedrag wees toch duidelijk op een psychische stoornis.

In het keukentje van haar appartement boven de kliniek lag de tafel vol naslagwerken. Tot nu toe was ze nog niet veel wijzer geworden, en ook op internet had ze niets kunnen vinden. Ze pakte een ander boek en sloeg de inhoudsopgave open.

Bij epileptische absences was er geen sprake van abnormale spiersamentrekkingen. Het dier dat de absence kreeg, leek bij bewustzijn maar was dit niet. Vaak werd een dergelijke absence verward met dagdromerij of onoplettendheid.

Zulke absences duurden echter nooit langer dan een minuut, terwijl de Thoroughbreds en de andere dieren op High Meadows duidelijk minstens een kwartier in trance waren geweest. Bovendien was er onder de dieren op de boerderij nooit eerder epilepsie vastgesteld. Het leek niet aannemelijk dat ze allemaal gelijktijdig een stoornis hadden gekregen waar gemiddeld een op de driehonderd individuen ooit last van had.

Epilepsie kon ook bij de geboorte ontstaan, door een klap tegen het hoofd, of als gevolg van meningitis, encefalitis en bacteriële infecties van de hersenen. Dergelijke symptomen zouden echter nooit onopgemerkt zijn gebleven. Geen van de dieren op High Meadows – en zeker niet allemaal – had last van een dergelijke afwijking.

Toen Cammy eenmaal had geconcludeerd dat er van epilepsie geen sprake was, zocht ze de verklaring in de hoek van schimmelinfecties. Ze herinnerde zich vaag dat bepaalde exotische schimmels – niet de bekende varianten zoals coccidiën – de hersenen konden aantasten en absences en hallucinaties konden veroorzaken.

Schimmels kwamen vaak regionaal voor. Maar Cammy beperkte haar onderzoek niet tot de Rocky Mountains en zelfs niet tot het westen van de Verenigde Staten.

Schimmels die dergelijke symptomen veroorzaakten, bleken inderdaad zeldzaam. En nog zeldzamer waren de schimmels die vat hadden op vier verschillende diersoorten: paarden, geiten, katten en honden.

Ze liet de eend buiten beschouwing, omdat ze nog nooit een eend had behandeld en zich geen voorstelling kon maken van de gedachtewereld van eenden en niet eens wist of die beesten überhaupt wel enige gedachten hadden. De eend leidde alleen maar af en deed nu even niet mee.

Het probleem was dat geen van de dieren symptomen vertoonde die op een schimmelinfectie wezen: diarree, koorts, chronisch kuchen, problemen met de ademhaling, gewichtsverlies, lusteloosheid…

Voordat ze High Meadows Farm verliet, had Cammy bij zeven paarden, drie geiten en drie honden bloed afgenomen. De volgende ochtend zou ze de bloedbuisjes per koerier naar het lab in Colorado Springs sturen.

Omdat geen van de dieren ergens last van bleek te hebben of symptomen vertoonde, afgezien van de collectieve trance, zou ze eerst maar afwachten tot de uitslagen van het lab binnen waren. Maar nadat ze zich in schimmels had verdiept, wierp ze zich op een aantal lijvige boeken over zeldzame en exotische protozoaire infectieziektes.

Ze had haar leven bijna letterlijk in dienst gesteld van het genezen van dieren en het verlichten van hun lijden. Daar leefde ze voor. Ze zag haar patiënten als haar familie, haar kinderen, haar passie, haar missie, haar enige pad naar innerlijke rust.

Geen enkel dier had haar ooit verraden. Geen enkel dier had haar ooit van haar waardigheid beroofd. Geen enkel dier had haar ooit onderdrukt en vernederd. Geen enkel dier had haar ooit mishandeld.

De schaduw van geluidloze vleugels wierp grillige patronen over haar naslagwerken, over de witte bladzijden van het opengeslagen boek, over haar handen, die onder de littekens zaten.

19

AAN DE ZUIDKANT VAN DE HAL LAG DE EETKAMER. Grady had er planken aan de muur bevestigd voor de boeken die hij in zijn werkkamer niet meer kwijt kon. Hij gebruikte de eetkamer toch niet, omdat hij altijd in de keuken at, en die zeldzame keren waarop hij iemand te eten vroeg, nodigde hij nooit meer dan één persoon uit.

Nadat hij de wolfshond een opgewonden blafgeluidje had horen maken, betrad hij de boekenkamer.

Merlin had zich ook nu weer opgericht, stond met zijn voorpoten op de vensterbank en keek door het raam naar buiten.

Grady deed drie stappen naar het raam en verstijfde toen hij zag wat er buiten te zien was, iets wat hij niet kon plaatsen.

Vanuit het huis gezien stond de maan verder naar het oosten dan naar het westen, en verder naar het noorden dan naar het zuiden. Aan deze kant van het huis bevond zich geen afdak, maar deze zuidelijke gevel lag net als die van de woonkamer buiten het bereik van de maan.

Vier lichtgevende gouden bollen zweefden buiten in het donker achter het raam en kwamen net boven het silhouet van de forse hondenkop uit. Elke bol had een doorsnee van ongeveer zeven centimeter, lichtte op als een kaars maar verspreidde een constante gloed, zonder te flakkeren. Twee bollen zweefden horizontaal naast elkaar, en de twee andere bevonden zich in een schuin vlak.

Luchtbellen, dacht hij, niet alleen omdat ze leken te zweven maar ook omdat hun tint in tegenstelling tot hun helderheid varieerde en alle kleuren van de regenboog doorliep: goudschakeringen, kopertonen, zilverflarden, vergelijkbaar met de manier waarop een zeepbel het complete kleurenspectrum doorloopt.

Het lag voor de hand om de zwevende bollen als luchtbellen te zien, maar hij vermoedde dat ze niet zo snel uit elkaar zouden spatten. Ze vertoonden meer body dan hij in eerste instantie gezien had.

Hoewel de bollen oplichtten, straalden ze geen gloed uit. Er viel geen schijnsel op het glas, en ook niet op de wolfshond. De witgeverfde raamkozijnen bleven in het donker verborgen. Deze bollen vormden geen lichtbron in de zin dat ze licht en kleur uitstraalden. Op de een of andere manier leken ze hun licht niet af te geven.

Grady liep naar het raam toe, en toen hij bij Merlin ging staan, zag hij dat de bollen sneller van kleur wisselden. In twee ervan werd de gouden tint verdrongen door een hemelsblauwe schakering, die daarna overging in verschillende blauwtinten. De goudtint kwam regelmatig terug, als de basiskleur in bont geweven zijde. De andere twee bollen veranderden helemaal van kleur en verschoten van goud naar blauw en groen.

De wolfshond produceerde voortdurend allerlei opgewonden, verrukte geluidjes die zo hoog waren dat ze meer bij een veel kleinere hond hadden gepast.

De bollen waren weliswaar prachtig van kleur, maar bovenal vreemd. Een constant noorderlicht in fonkelende kleuren, gevangen in gewichtloze bollen ter grootte van tennisballen, zwevend en geen duidelijk doel dienend… Ze overstegen Grady’s bevattingsvermogen, leken op geen enkele manier te kunnen worden verklaard en waren zo mysterieus en oogverblindend dat hoe langer hij ernaar keek, hoe meer hij gedesoriënteerd raakte.

Hij werd licht in zijn hoofd en voelde zich op een merkwaardige manier gewichtloos, alsof hij op het punt stond tegen de zwaartekracht in op te stijgen en in het onverlichte vertrek rond te zweven, net zoals de vier bollen aan de andere kant van het raam in het donker.

Toen knipperden twee bollen, en de andere twee ook, en nog een keer, waardoor Grady ze vanuit een nieuw perspectief kon zien en het mysterie was opgelost. Ogen. In het midden donker, met grote irissen. Ongelofelijk grote, lichtgevende, constant van kleur veranderende ogen.

De wezens zaten buiten op de vensterbank. Het ene hield zijn hoofd rechtop en het andere hield zijn hoofd iets scheef: twee ogen horizontaal naast elkaar, en twee schuin.

De lichtgevende bollen hadden Grady zo geïntrigeerd en zijn aandacht zo volledig opgeëist dat het leek of hij erdoor onder hypnose was gebracht. Maar nu zag hij het raam in z’n totaliteit, alles binnen de kozijnen. Hij ving iets van hun lichtgekleurde contouren op, hun vage gezicht, dacht een voorpoot tegen het kozijn te zien.

De twee lieten zich zakken en verdwenen.

Enigszins gefrustreerd omdat hij binnen moest blijven maar toch vol enthousiasme om de jacht voort te zetten verliet Merlin zijn post, met een wilde grom om vertrouwen in zijn eigen kunnen uit te drukken.

Grady liep langs de hond naar de ruitjes die voor een deel nog steeds beslagen waren door de adem van de hond.

Met hun lantaarnogen gingen de twee dieren er in het donker vandoor.

Merlin galoppeerde de boekenkamer uit en denderde naar de keuken.

Grady bleef als door de bliksem getroffen staan, verdoofd, niet in staat zich te bewegen, omdat hij geestelijk een klap te verduren had gehad. Nu hij de twee uit de wei duidelijk had gezien, zou hij ze beter moeten kunnen doorgronden, maar zijn verwarring was er alleen maar groter op geworden.

Merlin blafte zelden. Maar nu wel.

20

HENRY ROUVROY RAAPTE DE SCHERVEN VAN ZIJN GEzicht van de badkamervloer op en gooide de aan diggelen geschoten spiegel in de extra dikke plastic vuilniszak.

Regelmatig onderbrak hij zijn werkzaamheden om zijn ogen in de spiegelrestanten te bekijken voordat hij ze weggooide. Hij zag niets in zijn ogen, en zeker niet iets als een schuldbewuste blik. Schuldgevoel bestond überhaupt niet, behalve bij hen die een zwakke geest hadden en in de valse goden van diverse autoriteiten geloofden. Hij zag hetzelfde soort niets dat hij ook in de ogen van de levenloze Nora Carlyle gezien had, het universele niets van de menselijke blik.

De ogen waren niet de vensters van de ziel, en wat je erdoor kon zien, waren slechts duizenden verlangens, behoeften, wensen, en nog iets: angst. Henry kende zijn behoeftes en had er geen behoefte aan om die in zijn ogen te zien. Zijn wensen en verlangens waren onverzadigbaar, en hij was van plan deze veelvraten voortdurend te voeden. De eerste vrouw in de aardappelkelder zou de laatste niet zijn, en als hij genoeg tijd van leven had, zou hij de zes acres land van zijn broer veranderen in een begraafplaats zonder zerken.

Henry dwong zichzelf de angst in zijn ogen te peilen, en hij zag het duidelijk: hij was niet bang voor welke vorm van autoriteit dan ook. Wat hij vreesde, was anderen die zoals hij waren, monsters in wording of reeds tot wasdom gekomen. Hij wist dat er duizenden als hij op de aarde rondliepen. Hij wist waar ze toe in staat waren, omdat hij wist waar hij zelf toe in staat was: alles.

Aan de menselijke soort zag hij niets bijzonders, niets verheffends of waardigs, en ook niets opmerkelijks. Voor de mens waren maar twee rollen weggelegd: die van prooi of roofdier. Overheersen of overheerst worden. In actie komen of ten onder gaan.

Ergens in zijn nabijheid was een roofdier van plan te voorkomen dat Henry zich op de boerderij zou terugtrekken om te overleven. De onbekende tegenstander kon daar maar één reden voor hebben: hij wilde de boerderij voor zichzelf hebben om daar de dreigende storm het hoofd te kunnen bieden.

Als dat zo was – en dat kon niet anders – dan moest het om iemand gaan die wist dat er een storm op komst was, iemand die zich in dezelfde kringen in Washington had opgehouden als Henry. Hij moest erachter zijn gekomen dat Henry een vermogen achterover had gedrukt en hij moest Henry in de gaten hebben gehouden om uit te vissen wat hij verder van plan was.

In die kringen stikte het van de mensen die iedere willekeurige persoon konden laten natrekken en opsporen. Henry had alle moeite gedaan om zijn diefstal onopgemerkt te laten en zijn sporen uit te wissen toen hij naar het westen trok, maar blijkbaar was dat niet afdoende geweest.

Hij geloofde geen seconde dat het zijn broer Jim was die hem belaagde. Jim was dood en had drie kogels door zijn lijf gekregen, waarvan een door zijn kop. Als Jim het had overleefd – wat dus niet het geval was – dan zou hij blind zijn en een hersenbeschadiging hebben opgelopen.

Nadat hij de laatste glasscherven van de grond had opgeraapt, bracht Henry de vuilniszak naar de keuken en stopte die in de vuilnisbak. Hij nam de shotgun mee.

De stoel bij de kelderdeur stond nog steeds klem onder de deurknop.

Hij legde een oor tegen de kier tussen de deur en de deurpost, hield zijn adem in en luisterde. Er kwam geen enkel geluid van beneden.

Sommige mensen zouden misschien zo bijgelovig zijn dat ze het mogelijk achtten dat Jim uit de dood was opgestaan om wraak te nemen. Henry geloofde niet in het leven na de dood, in de spirituele zin noch in de zin van zombiefilms.

De verdwenen lijken, de bloederige handafdruk en de bloedveeg op de sprei waren alleen voor de show. Het was het werk van iemand die een puberaal gevoel voor humor had, iemand die eropuit was om Henry te kwellen.

Henry wist niet welke klootzak hij tegenover zich had, maar hij moest wel een sadist zijn. Niet verwonderlijk. De meeste mensen die Henry in Washington was tegengekomen, waren sadisten. Bij sommige persoonlijkheden waren sadisme en machtswellust karaktertrekken die onlosmakelijk met elkaar verbonden waren.

Henry legde de shotgun op de eettafel. Hij ging niet zitten maar schonk zich nog een glas wijn in.

Een jaar geleden had Henry een sadistisch karaktertrekje bij zichzelf ontdekt, voor het eerst toen hij een halfuur naar een kookprogramma op tv keek en zestien gewelddadige, groteske dingen bedacht die hij met de presentatrice zou willen doen. Toen het programma was afgelopen, kon hij zich geen enkel gerecht meer herinneren dat ze had klaargemaakt.

Vervolgens zapte hij door naar een huis-en-tuinprogramma, dat gepresenteerd werd door een knappe binnenhuisarchitecte. Aan het eind van het programma had Henry haar in zijn levendige fantasie naakt en compleet gebroken met prikkeldraad aan een kalkstenen pilaar vastgeketend.

Het afgelopen jaar was geen vrouw op tv veilig geweest als Henry de afstandsbediening pakte. Sommige beroemdheden inspireerden hem tot zulke extravagante, wilde fantasieën dat hij de grootste flatscreen-tv kocht die er te krijgen was.

Jim en Nora hadden geen tv. In deze afgelegen streken bestond nog geen kabeltelevisie, en ze weigerden een schotelantenne te nemen.

Als Henry Rouvroy zijn plannen kon verwezenlijken, zou hij sowieso geen tijd meer hebben om tv te kijken. Het leek hem sterk dat hij beroemde presentatrices naar zijn aardappelkelder kon lokken, maar op het platteland van Colorado was vast wel genoeg vrouwelijk schoon te vinden om zijn wensen te bevredigen.

Omdat hij zichzelf als een intellectueel beschouwde, had Henry geruime tijd nagedacht over zijn sadistische neigingen. Hij was tot de conclusie gekomen dat de oorzaak ervan niet in het kookprogramma gezocht kon worden. Extreem sadisme had altijd al onderdeel van zijn wezen uitgemaakt. Bijna zijn hele leven had hij die inslag onderdrukt om uit de gevangenis te blijven. Hij had die energie ten gunste van zijn ambities gekanaliseerd om carrière te maken.

Een jaar geleden echter kwam hij er via vertrouwelijke informatie achter dat er een tijd vol maatschappelijke onrust en chaos stond aan te komen, problemen waar de lokale autoriteiten geen antwoord op zouden hebben. Hierdoor zouden omstandigheden ontstaan waarin sadisten hun lusten konden botvieren zonder dat de kans groot was dat ze daarvoor gestraft zouden worden. Voor mannen als hij zou het land veranderen in één groot pretpark.

Maar voordat die tijd van onmetelijk genot zou aanbreken stond hem nog heel wat te doen. Eerst wilde hij een voedselvoorraad aanleggen waarmee hij jaren vooruitkon. Hij zou de eerste honderd meter van het zandpad vanaf de afslag inzaaien, zodat het pad door gras en onkruid onzichtbaar werd. Verder wilde hij het pad met boomstammen afsluiten, zodat het net leek of de blokkade op natuurlijke wijze tot stand was gekomen, maar dat zou hij pas doen nadat hij een pad door het bos had aangelegd om met zijn auto om de blokkade heen te kunnen.

De paarden en kippen wilde hij verkopen of op een andere manier van de hand doen. Hij had weliswaar de identiteit van zijn broer aangenomen, maar niet de ambitie zelf boer te worden. Alleen al de gedachte dat hij de kippen zou moeten voeren en eieren zou moeten rapen, bezorgde hem koude rillingen. En hij was ook niet van plan om die beesten te slachten en te plukken. Iemand met zijn opleiding, ontwikkeling en status verlaagde zich niet tot het doden van de dieren die hij at.

Voordat hij de vrouwen zou vermoorden die hij in de aardappelkelder gevangen zou hebben gehouden, zou hij even in ze bijten, als onderdeel van het spel, maar hij had geen enkel verlangen om ze op te eten. Dat was ontzettend twintigste-eeuws en Hollywood, en Henry koesterde net zoveel minachting voor clichés als voor mensen die fastfood aten, mensen die confectiekleding droegen, mensen die ergens in geloofden, en mensen in het algemeen.

Terwijl Henry wachtte op de volgende stap van zijn tegenstander, dacht hij een tijdje aan niets. Soms was het een verademing om nergens aan te denken. Hij kon naar believen zijn geest leegmaken, zodat hij een lichaam zonder bezieling was, het niets dat de waarachtige kern van ieder mens vormde.

De geniale schrijver Ralph Waldo Emerson, een van Henry’s helden, geloofde dat we allemaal een cirkel waren, dat we van moment tot moment onze eigen waarheid verzonnen en deze waarheid consumeerden zoals een slang zijn eigen staart, constant verder rollend, levend voor het ene moment en het andere, uitsluitend van het ene moment in het andere, voortdurend op zoek naar iets nieuws, evoluerend in iets nieuws, constant met onze wisselende waarheden mee veranderend. De mens is steeds in beweging, op weg naar zijn immer vernieuwende ik. Of zoals Emerson het stelde: ‘Ik, de onvolmaakte, aanbid mijn eigen Volmaaktheid.’

De imperfecte Henry was een volmaakte cirkel. Er zat niets in de cirkel, noch daarbuiten. Hij was slechts een dun lijntje dat rondliep en zichzelf vond.

Het was een soort van meditatie, een meditatie zonder dat je je ervan bewust was, een meditatie zonder doel.

Toen hij ophield niets te zijn ging hij aan de keukentafel zitten en nam een slokje van de middelmatige wijn. Hij wachtte op een ontwikkeling die de huidige impasse tussen hem en zijn onbekende tegenstander zou verbreken.

Dat moment kwam toen hij hoorde dat iemand de houten keldertrap op kwam.

Hij schoot overeind, pakte zijn shotgun en liep naar de gebarricadeerde deur.

De voetstappen dreunden op de trap, alsof de indringer een zware last meetorste of moe was. Uiteindelijk kwam hij boven aan de trap.

Henry wachtte zonder geluid te maken. Dat deed de man op de trap ook.

Na een tijdje ging de deurknop heen en weer en hij schuurde tegen de rugleuning van de stoel die eronder klem zat. Toen bewoog de deurknop niet meer.

21

NADAT HIJ GEGETEN HAD, GING LAMAR WOOLSEY TErug naar zijn hotel en zette hij zijn laptop aan. Hij had zes mailtjes. Vijf ervan handelde hij snel af en hij nam meer tijd om het zesde te beantwoorden, een mailtje van Simon Northcott. Simon zat al in Denver, waar de volgende dag in de middag de conferentie van start zou gaan.

Simon moest op dinsdag een lezing houden, maar stelde voor om in plaats daarvan de tijd te gebruiken om samen een debat te voeren. Simon kwam met drie voorstellen, over onderwerpen die ze al eens eerder hadden besproken.

Een debat met Simon was net zo zinloos als een debat over staatsrecht met een musicalster die probeerde het publiek voor zich te winnen door populaire melodietjes ten gehore te brengen. Als het publiek werkelijk in staatsrecht geïnteresseerd was, zou de zanger geen schijn van kans hebben, maar omdat iedereen dol was op een enthousiaste vertolking van ‘Yankee Doodle Dandy’ zou de zanger zoveel applaus krijgen dat de man ervan overtuigd zou raken dat hij het debat gewonnen had.

Simon, met wie in het verleden goed te discussiëren viel, was meer een evangelist dan een wetenschapper geworden. Zijn nieuwe opvatting van discussiëren liet geen ruimte om een eenmaal omarmde theorie op basis van nieuwe informatie terzijde te schuiven of zelfs alleen maar te wijzigen. In plaats daarvan interpreteerde Simon alle nieuwe informatie op zo’n manier dat die in de theorie paste waarop hij en vele anderen hun carrière hadden gebouwd.

Uiteindelijk beantwoordde Lamar Woolsey het mailtje.

Beste Northcott: eeuwenlang, vanaf het begin van de wetenschap tot het jaar waarin ik ter wereld kwam, dacht men dat het heelal altijd al bestaan had, en wel in de vorm zoals wij die kenden. Toen kwam de big-bangtheorie, en in de jaren daarna stapelden de bewijzen zich op dat het heelal moest zijn ontstaan door een cataclysme en dat het daarna alleen nog maar was uitgedijd. Misschien maak ik het nog mee dat er weer een wetenschappelijke revolutie plaatsvindt die elke discussie over jouw favoriete onderwerpen overbodig zal maken. Uiteraard zal mijn commentaar dan zijn: zei ik het niet? Ik zal met veel plezier naar je lezing luisteren.

Nadat Lamar zijn pyjama had aangedaan en zijn tanden had gepoetst, ging hij op de rand van zijn bed zitten en toetste hij zijn eigen telefoonnummer in Chicago in. Hij luisterde naar de voicemail: ‘Dit is het nummer van de familie Woolsey. Op dit moment kunnen we de telefoon niet opnemen, maar als je een berichtje inspreekt, bellen we je zeker terug.’

Hij kon achtergelaten berichten afluisteren, maar was te moe om dat nu te doen. Dat kon wel tot de volgende ochtend wachten. Hij sprak geen bericht in. Want er was toch niemand die het zou afluisteren.

Hij belde alleen maar om de stem van zijn vrouw Estelle te horen, die de voicemail had ingesproken. Het was nu bijna drie jaar geleden dat ze was overleden, plotseling, aan een aneurysma, maar Lamar had de voicemail nooit gewijzigd.

Toen hij het lampje naast zijn bed uitdeed, hoorde hij haar stem nog in zijn herinnering. Hij deed zijn ogen dicht en zag haar voor zich. Terwijl hij weggleed in de slaap, hoopte hij dat hij van haar zou dromen. Hij was niet bang dat hij een nachtmerrie over Estelle zou krijgen. Altijd als hij van haar droomde, werd hij vervuld van troost en vreugde.

22

GRADY LIEP DE DONKERE KEUKEN BINNEN EN PROBEERde de wolfshond fluisterend tot rust te brengen.

Merlin keek door de tuindeur naar buiten, hield op met blaffen maar begon te janken, alsof er andere honden buiten op het gras aan het spelen waren en hij dolgraag met ze mee wilde doen.

Grady was weer op de plek waar hij eerst de wacht had gehouden, boog zich over de tafel en tuurde door het raam naar buiten. Zijn ogen waren nu zo aan het donker gewend dat hij de twee wezens onmiddellijk zag.

Een van de twee zat als een hond in de stoel waarin Grady aan het eind van de middag had gezeten toen Merlin in de tuin rondsnuffelde. Het andere wezen zat op het marmeren tafelblad waarop toen drie naslagwerken over de plaatselijke fauna hadden gelegen. Omdat de twee met hun rug naar het huis toe zaten, kon Grady hun ogen niet zien. Hun onmogelijke, ongelofelijke ogen.

Het veld was meer dan een plek geweest. Het veld was een moment geweest, een moment en een beweging, een keerpunt, een ommezwaai, de plek en de tijd waarop zijn leven was veranderd, en niet alleen zijn leven, veel meer dan zijn leven, misschien wel alles.

Hij dacht aan zijn moeder, die bij een ander raam had gezeten, dat hierop leek, na de dood van haar man, het raam waardoor ze haar verleden en haar toekomst kon zien.

Dit was een nacht vol ramen, boven en beneden, ramen op het noorden, oosten, zuiden, westen, verleden en heden en toekomst. Hij liep naar de deur waarvoor Merlin stond te wachten, en eigenlijk was de deur niets anders dan een raam met negen ruitjes.

Op de veranda zaten de twee dieren nog steeds naar de tuin te kijken, naar de nacht en de bergen en de maan.

Ze waren zich ongetwijfeld bewust van Grady’s aanwezigheid, alleen al omdat Merlin had geblaft en nu jankte om naar buiten te mogen. Toch keken ze niet om.

Grady deed het licht in de keuken en op de veranda aan.

Merlin hield op met janken en begon opgewonden te hijgen. De wolfshond leek niet bang of agressief te zijn. Hij tikte met zijn kwispelende staart tegen de muur, tok tok tok.

Aarzelend legde Grady zijn hand op de deurknop. Hij dacht aan het flonkerende licht dat hij had gezien toen hij vanuit het bos naar het open veld liep, en hij vroeg zich af wie het licht in zijn werkplaats had aangedaan, en later in de garage. Wie had de deuren van de werkplaats en de roldeur van de garage opengedaan?

Hij draaide de knop van de deur niet om maar tikte met zijn andere hand tegen een van de ruitjes van de deur.

De mysterieuze dieren bleven roerloos op de stoel en de tafel zitten en draaiden hun kop niet naar hem om.

Grady dacht aan Marcus Pipp, die hem altijd Leguaan had genoemd en die een gewelddadige dood was gestorven, iets waarvoor de senator verantwoordelijk was geweest. Hij wist niet waarom hij juist op dit wonderbaarlijke moment aan Marcus moest denken. Behalve dan dat hij de laatste tien jaar vaak aan hem had gedacht.

Weer bracht hij zijn knokkels naar het ruitje, maar hij tikte niet. Hij wilde hun ogen zien, wilde ze dolgraag zien, maar hij tikte niet tegen het raam.

Hij haalde diep adem.

Hij deed de deur met de negen ruitjes open, en waar de deur was geweest, lag nu een drempel, en waar de drempel was geweest lag nu de houten verandavloer.

De twee wezens draaiden zich om en keken naar hem en naar de plotseling schuwe hond.

23

HENRY STOND BIJ DE GEBARRICADEERDE KELDERDEUR en wachtte tot de deurknop weer zou gaan bewegen, maar dat gebeurde niet.

De holle deuren van de slaapkamerkast en de badkamer waren geen partij geweest voor een schot hagel. Als iemand op dat moment achter een van de deuren had gestaan, zou die persoon ernstig gewond zijn geraakt.

Deze kelderdeur was echter van massief eiken, hard en dik genoeg om een inslag van zijn kaliber 20-shotgun te kunnen weerstaan. Misschien zou een deel van de hagelkorrels zelfs terugketsen, een risico dat Henry liever niet nam.

De onbekende achter de kelderdeur stond waarschijnlijk te luisteren, net als Henry. Een minuut lang hielden ze zich allebei muisstil.

De middelmatige wijn had een minder dan middelmatige nasmaak. Nu kreeg Henry een nog zuurdere smaak in zijn mond. Toen hij zenuwachtig met zijn tong over zijn lippen streek, merkte hij dat zijn lippen droog waren geworden.

Achter de deur verbrak zijn kwelgeest eindelijk het zwijgen. Een rauwe fluisterstem raspte: ‘Henry?’

De stem klonk zo zacht en schor dat het iedereen kon zijn geweest. Er zat geen specifiek karakter in.

‘Henry, Henry, Henry, Henry.’

Drie van de vier keer werd zijn naam slordig uitgesproken, alsof de kwelgeest een mismaakte – of verminkte – mond had.

Henry kende niemand met een spraakgebrek. De man achter de kelderdeur kon geen bekende van hem zijn. Onmogelijk.

Omdat Henry er rekening mee hield dat zijn tegenstander zwaarbewapend was, zei hij niets en maakte geen enkel geluid, om zijn aanwezigheid en positie niet prijs te geven.

Een van de wapens die hij in zijn Land Rover had liggen, was een Urban Sniper, een shotgun met pistoolgreep waarin alleen kogels pasten die een wilde stier tot staan konden brengen. Als de kwelgeest de Sniper te pakken had gekregen, bood de eiken deur niet voldoende bescherming voor Henry.

Achter de deur klonk geschuifel. De indringer draaide zich om en liep met zware passen naar beneden, terug de kelder in, waarna het stil werd.

Zonder geluid te maken liep Henry terug naar de eettafel. Hij legde de shotgun neer maar ging niet zitten. Hoewel de wijn hem eigenlijk onwaardig was, dronk hij zijn glas leeg en schonk zich er nog een in.

Hij verwachtte dat er geluid van beneden te horen zou zijn, maar alles bleef stil.

Als de kwelgeest Henry de twee zware koffers naar binnen had zien dragen, en als hij iemand was die wist wat daarin zat, had hij ze misschien al ontdekt.

Henry luisterde of hij de kelderdeur naar de buitentrap hoorde opengaan en of de afdekluiken omhoog werden gedaan. Niets.

Na een tijdje ging hij aan de tafel zitten.

Als de kwelgeest er stiekem vandoor was gegaan en de twee miljoen dollar had meegenomen, zou dat een flinke klap zijn, maar geen ramp. Henry had ook nog vijf miljoen aan geslepen diamanten achter de hand, plus tien miljoen in aandelen aan toonder. Bovendien had hij in binnen- en buitenland kluizen gehuurd, waarin hij voor een vermogen aan verhandelbare gouden munten had liggen, ook zeldzame munten die meer waard waren dan hun gewicht in goud.

In de kringen waarin Henry zich ooit had bewogen, maakte verduistering al zo lang deel uit van de normale gang van zaken dat sommigen dat beschouwden als een lovenswaardige traditie. De bedragen die in het verleden aan het systeem onttrokken waren, vielen echter in het niet vergeleken bij de enorme geldsommen die de afgelopen jaren achterover waren gedrukt.

Degenen die miljarden stalen, waren walvissen, en complete scholen daarvan maakten de zeeën onveilig. Ze waren majestueuze superdieven die kruimeldieven als Henry als een soort loodsmannetjes beschouwden. Hij was ervan uitgegaan dat de dertig miljoen die hij uit de stroom had opgevist onopgemerkt zou blijven.

Maar nu vroeg hij zich af of het wel zo veilig was voor kleine visjes om tussen zulke kolossen te zwemmen. Misschien aten de walvissen de kleine vissen wel net zo graag als krill of plankton.

De onbekende die de trap op en af was gegaan wilde vast dat Henry de kelder zou komen inspecteren. De stilte die nu voortduurde was ongetwijfeld bedoeld om zijn geduld net zo lang op de proef te stellen tot er nog maar een iel draadje van was overgebleven.

Het was een valstrik. Hij was niet van plan erin te trappen.

Ook wilde hij niet naar buiten om te kijken hoeveel er nog in de Land Rover lag. Dat kon hij morgenochtend vroeg wel doen.

Hij bedacht dat zijn situatie danig zou verslechteren als zijn tegenstander vannacht de stroomtoevoer uitschakelde. Het leek hem niks om in het pikkedonker in een onbekend huis zijn weg op de tast te moeten vinden. Toen de universiteit van Colorado deze boerderij had gepacht om onderzoek naar bosbouwtechnieken te doen, hadden ze een ondergrondse elektriciteitsleiding laten aanleggen. Die kabels moesten ergens de grond uit komen voordat ze het huis binnenkwamen, en dat punt was kwetsbaar.

In de kelder had hij een schakelkast gezien. Als zijn kwelgeest daar nog steeds beneden zat en besloot een paar stroomonderbrekers om te zetten, zou Henry praktisch blind zijn.

Hij zag zich al op de tast door duistere vertrekken schuifelen terwijl een hese stem Henry in zijn oor fluisterde.

Nu zijn onrust hem parten begon te spelen, zocht hij in de keukenkasten en laatjes tot hij een zaklantaarn en reservebatterijen gevonden had. Mooi. Hem kon niets gebeuren.

Het liep tegen tienen en het zou nog minstens acht uur duren voor de zon opkwam. Als hij de hele nacht opbleef om te horen of iemand probeerde binnen te dringen, zou hij de volgende morgen gesloopt zijn. Hij was nu al moe en had zijn slaap hard nodig omdat hij anders niet helder genoeg zou blijven om het tegen zijn tegenstander op te nemen.

Hij wilde alle lichten aanlaten. Maar eigenlijk kon hij alleen slapen als het donker was. Als hij het licht in één kamer uitdeed, zou zijn tegenstander weten dat hij was gaan slapen.

Na dit overwogen te hebben, deed hij het tl-licht in de keuken uit. In het donker zag hij een streepje licht onder de kelderdeur door schijnen, wat betekende dat zijn kwelgeest in de kelder was of hem dat wilde doen geloven.

Hij liet het licht in de gang aan maar deed de lampen in de werkkamer uit, het vertrek waar Nora van plan was geweest de sofa als slaapplaats voor hem op te maken.

In de woonkamer deed hij een lamp uit en liet er een bij het raam aan.

Hij trok zich terug in de slaapkamer, maar wilde niet gaan slapen op een plek die tamelijk voor de hand lag. Deze situatie vereiste bepaalde voorzorgsmaatregelen. Hij wilde zijn tegenstander zand in de ogen strooien.

Hij zette de shotgun tegen de stoel in de slaapkamer en legde de zaklantaarn en de batterijen op een krukje.

Uit de kast met de geperforeerde deur haalde Henry van een hoge plank twee extra kussens en twee reservedekens. Hiermee kon hij het doen voorkomen alsof er iemand onder de dekens lag te slapen.

Toen hij naar het bed liep, zag hij de handschoenen liggen.

De kussens en dekens gleden uit zijn armen.

Op de chenille sprei lagen de twee leren werkhandschoenen die Jim had aangehad om hout te hakken. Eerst hadden ze daar nog niet gelegen. Ze waren doordrenkt met bloed. Het bloed was in de sprei getrokken.

24

CAMMY RIVERS ZAT IN HAAR KEUKENTJE, WAAR DE lichtdronken mot onophoudelijk flakkerende schaduwen over haar boeken wierp. Ze was tot de conclusie gekomen dat het vreemde gedrag van de dieren op High Meadows niet door een protozoaire infectieziekte kon zijn veroorzaakt.

Er stond nog maar één mogelijkheid open: dat de Thoroughbreds en de andere dieren giftige stoffen of drugs hadden binnengekregen. Misschien had er iets in hun eten gezeten, opzettelijk of toevallig.

De verschillende dieren – paarden, geiten, honden – zouden niet hetzelfde voer hebben gehad. Zelfs tussen de paarden onderling bestonden misschien verschillen in voedingspatroon. Dat deed vermoeden dat de dieren opzettelijk vergiftigd waren.

Deze theorie leek haar buitengewoon melodramatisch en onwaarschijnlijk. Maar een andere verklaring kon ze niet bedenken.

Hoewel ze ouderwets was in haar manier van aanpak en boeken prefereerde boven internetbronnen, die vaker wel dan niet foutieve informatie bevatten, was nu toch het moment aangebroken dat ze naar beneden moest om achter de computer te gaan zitten.

Er waren tientallen drugs die tal van bijwerkingen hadden, en het aantal natuurlijke of door de mens gemaakte giftige stoffen was nog groter. Door gerichte zoekopdrachten in te voeren, wilde ze proberen om die ellenlange lijst te reduceren tot een overzichtelijk geheel.

Toen ze haar stoel achteruitduwde en van de tafel opstond, ging de telefoon, die aan de muur hing. Ze pakte de hoorn van de haak. ‘Met Cammy Rivers.’

‘Hé, doc,’ zei Grady Adams. ‘Ik heb je toch niet wakker gebeld?’

‘Het is nog niet eens halfelf, Grady.’

‘Nou ja, ik weet dat je altijd vroeg opstaat. Zeg, zou je misschien hierheen kunnen komen?’

‘Wat? Nu?’

‘Daar hoopte ik eigenlijk wel een beetje op.’

‘Er is toch niks met Merlin?’

Bijna drie jaar geleden had Grady de wolfshond als puppy van haar gekregen.

‘Nee, nee, hij is zo fit als een hoentje. Als je hem zadelt, zou je zo een eindje op hem kunnen gaan rijden. Het gaat om iets anders.’

‘Wat dan?’

‘Er is iets waarvan ik graag zou zien dat je er even naar kwam kijken. Het zijn er twee. Neem je dokterstas met spullen maar mee, want misschien is het goed om ze te onderzoeken.’

‘Hebben ze misschien ook een naam?’

‘Dat is het nou juist: volgens mij niet. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Op dit moment zitten ze Merlin door de kamer achterna. Hij vindt het prachtig.’

‘Zeg, meubelman, nou wil ik je toch even vragen of je de laatste tijd bovenmatig veel schellakdampen hebt ingeademd.’

‘Dat zou best kunnen. Misschien heb ik dat spul wel zitten drinken.’

25

NADAT HENRY ROUVROY DE MET BLOED DOORDRENKTE handschoenen had gevonden, doorzocht hij het huis, met zijn shotgun in de aanslag. Toen hij niemand kon vinden, doorzocht hij het huis nog een keer, met hetzelfde resultaat.

De stoel stond nog steeds klem tegen de deurknop. De voordeur zat nog steeds op slot, net als de achterdeur die vanuit de keuken toegang gaf tot de veranda achter het huis.

De verklaring lag voor de hand. De vijand beschikte over een sleutel. Die had hij natuurlijk op het lichaam van Jim of Nora gevonden.

Toen Henry aan de eettafel had gezeten en luisterde of hij iets in de kelder kon horen en ondertussen belabberde wijn dronk die net zo goed van plastic druiven als van echte gemaakt kon zijn, had zijn kwelgeest de sleutel gebruikt om stilletjes via de voordeur naar binnen te sluipen. Hij had de bebloede handschoenen op het bed gelegd, handschoenen die hij had aangehad toen hij de lijken versleepte. Vervolgens was hij langs dezelfde weg naar buiten gegaan en had de deur keurig achter zich op slot gedaan.

Henry kon bedenken hoe het een en ander in z’n werk was gegaan, maar het waarom ervan snapte hij niet.

Eerder leek dit quasigrappig gedrag te duiden op een puberaal gevoel voor humor. Maar nu er zoveel op het spel stond en elke grap een levensgroot risico inhield, was dit gedrag enkel onverstandig of zelfs irrationeel te noemen.

Als iemand in Washington erachter was gekomen dat Henry geld had verduisterd, iemand die zelf waarschijnlijk gigantische bedragen achterover had gedrukt, en die persoon had hem in de gaten gehouden om uit te vissen om hoeveel geld het ging en wat Henry precies van plan was, en als die persoon hem naar Jims boerderij was gevolgd of hem daar al had opgewacht, leek het voor de hand te liggen dat die persoon Henry dan zou hebben vermoord met een schot in het achterhoofd voordat Henry zelf ook maar het vermoeden kreeg dat iemand zijn verduisteringspraktijk had ontdekt en wist dat hij zich op de boerderij wilde terugtrekken.

Blijkbaar wilde de kwelgeest niet alleen zijn geld en de boerderij. Henry probeerde te bedenken wat er nog meer achter kon zitten, maar daar was zijn fantasie niet toereikend genoeg voor.

Om ervoor te zorgen dat zijn tegenstander niet nog een keer kon binnenkomen, barricadeerde Henry de keukendeur met een eetkamerstoel. Een andere stoel zette hij klem tegen de voordeur.

Henry beschouwde zichzelf als een monster wiens wreedheden geen grenzen kende, iemand die enkel voor zichzelf leefde en die door zijn absoluut amorele instelling altijd datgene zou kiezen wat het beste voor hemzelf zou zijn. Nu moest hij toegeven dat hij blijkbaar ook in staat was fouten te maken.

Zo had hij zijn Land Rover uitgerust met een wegenwachten antidiefstalsysteem. Via een satellietverbinding kon je iemand aan de lijn krijgen als je autopech had, een ongeluk had gekregen of iets dergelijks. Zijn eerste oogmerk hierbij was om betrouwbare adviezen te krijgen waar hij de beste restaurants en hotels kon vinden op zijn tochtje naar het westen.

Binnen zijn kennissenkring in Washington waren er lieden die in staat waren de computers van deze ondersteunende dienst te hacken, zodat ze hem konden volgen met behulp van het signaal van het zendertje dat als onderdeel van het totaalpakket in de Land Rover was gemonteerd.

Toen hij de Land Rover had gekocht, had hij gebruikgemaakt van een vals legitimatiebewijs en had hij het verschuldigde bedrag telegrafisch laten overschrijven via een bank in Bermuda, die het geld binnenkreeg via een rekening van een Franse stoffendesignfabriek, die een lege bv was, in het leven geroepen ten gunste van een niet-bestaande stoffenfabriek op de Filippijnen, waarvan de eigenaar een vermogend man uit Hongkong was die nooit kon worden ondervraagd of gedagvaard om voor de rechter te getuigen omdat hij uit de fantasie van Henry was ontsproten.

Hij had veel beter een dakloze zwerver als gevolmachtigde kunnen aanstellen en contant een tweedehandse auto vol deuken kunnen kopen. Dan zou hij in die ouwe rammelkast naar het westen zijn gereden, gekleed in de prullerige outfit van een typische doorsneetoerist, die zich in leven hield met gevulde koeken en Big Macs en taco’s met onbestemde vulling, iemand die in goedkope motels overnachtte, waar hij de kans liep door hordes gemuteerde luizen te worden opgegeten of aan een dusdanig smakeloos interieur te worden blootgesteld dat hij de kans liep dat daardoor een van de bloedvaten in zijn hersenen zou springen.

In nog geen honderd jaar zou het bij iemand uit zijn kennissenkring in Washington zijn opgekomen dat hij in zo’n autowrak of in zulke verlopen etablissementen te vinden zou zijn. Ze hadden allemaal een uitstekende opleiding genoten, hadden dezelfde hoge levensstandaard en verwachtten van elkaar dat ze op dezelfde voet door zouden gaan.

Als lid van die elite hoorde je erbij, hoefde je niet aan jezelf te twijfelen, wist je altijd wat je dacht en wat je behoorde te denken, bevond je je in een comfortabele positie. Maar nu drong het tot Henry door dat het ook betekende dat je intellectueel zo in de watten werd gelegd dat je niet gauw buiten de bestaande kaders dacht. Hij vermoedde dat hij het verleden was ontstegen door het beest dat in hem zat alle ruimte te geven, maar toch had hij zijn vlucht uit Washington net zo licht opgevat als een motorritje naar de Hamptons in die goeie ouwe tijd toen de wereld nog niet in de afgrond dreigde te storten.

Zijn kwelgeest was duidelijk wel in staat om buiten de bestaande kaders te denken. Die klootzak was op meer uit dan het geld en de boerderij, en hij volgde daarbij strategieën en tactieken die Henry uit balans brachten en hem ontredderd achterlieten.

Hij moest mentaal wat flexibeler worden. Hij moest voorbereid zijn op het onverwachte. Hij moest leren rekening te houden met het ondenkbare.

Nadat hij een vuilniszak uit een keukenla had gepakt, ging hij terug naar de slaapkamer. Hij stopte de met bloed doordrenkte leren handschoenen in de zak en legde die op de leunstoel.

Toen hij de bebloede sprei van het bed trok en die aan de kant legde om later naar de stomerij te brengen, bedacht hij dat hij zich mentaal flexibel moest opstellen. Het onverwachte verwachten, rekening houden met het ondenkbare. Hij probeerde iets te bedenken wat ondenkbaar was, zodat hij daarna kon bedenken wat hij ertegen kon doen.

Maar als monster in wording kon hij niets ondenkbaars verzinnen. Geen enkel motief, geen enkele daad vond hij shockerend of zelfs maar bevreemdend. Grenzen en het overschrijden ervan hadden geen betekenis voor hem.

Voor zijn oog verscheen het beeld van zijn tweelingbroer die recht in het gezicht werd geschoten. Hij zag de gebeurtenis zoals die zich aan hem had voorgedaan. Toen zag hij zijn broer in de schuur op de grond liggen, met een verwoest gezicht, zoals dat zich aan hem had voorgedaan.

Niets daarvan was ondenkbaar.

Maar toen zag hij iets wat zich niet aan hem had voorgedaan: de bloederige ogen die schoon werden, het gutsende bloed dat verdween, de ogen die tot leven kwamen en konden zien.

Nee. Dat was niet alleen ondenkbaar maar ook onmogelijk. Niemand kon uit de dood terugkeren, omdat er geen plek na de dood was van waaruit je kon terugkeren.

De dichter Emerson, grootvader van de moderne intellectueel, vond dat iedereen het best zijn eigen wil kon volgen en vertrouwen moest hebben in de eigen wilskracht, omdat alles dan mogelijk was. Hij zei: ‘Wat de mens doet, is wat hij heeft.’ Hij stelde dat de mens geen hoop en angsten nodig had, waarmee hij de hoop op iets buiten zichzelf bedoelde, en de angsten van tot in eeuwigheid voortdurende consequenties.

Henry Rouvroy had niets te vrezen van de broer die hij vermoord had, alleen van een onbekende kwelgeest die, als de waarheid eenmaal aan het licht kwam, gewoon een mens als hij zou blijken te zijn, niet zijn overleden tweelingbroer die weer tot leven was gekomen, maar een mens zoals hij, gevormd onder dezelfde omstandigheden, met een geest die vrij was van welk bijgeloof dan ook.

Van de extra kussens en reservedekens maakte hij een slapende gestalte op het bed en trok de lakens en dekens eroverheen.

In de keuken haalde hij de stoel bij de deur weg en zette die weer bij de tafel. Ook de stoel waarmee hij de voordeur had gebarricadeerd zette hij terug in de keuken. Voorlopig liet hij de stoel tegen de kelderdeur nog even staan.

Wat hem betrof mocht de kwelgeest zijn sleutel weer gebruiken. Deze keer zou Henry op zijn komst voorbereid zijn.

26

OP DIT TIJDSTIP LAGEN DE WEGEN IN DEZE BERGSTREEK er verlaten bij. Er waren geen opladers met boomstammen op weg naar de zagerij, en ook werden er geen planken van de zagerij naar elders vervoerd.

De koplampen van de Explorer gleden over allerlei witte hekwerken in diverse geometrische combinaties. Schaduwen van bomen zwaaiden als donkere deuren open over de door het kille maanlicht beschenen weilanden.

De beboste hellingen waren donkerder dan de lucht, en de maan stond hoog aan de hemel, tussen een zee van sterren.

Aan het eind van de landweg volgde Cammy de oprit naar Grady’s huis. Ze parkeerde haar auto achter de woning.

Altijd als hij haar had uitgenodigd om te komen eten, gingen ze aan de tafel in de keuken zitten, zodat ze meestal niet de voordeur gebruikte maar achterom kwam.

Zij en Grady waren alleen maar vrienden. Er was geen man – of vrouw – in haar leven die meer was dan dat, al beschouwde ze Grady Adams wel als een bijzonder goede vriend.

Hij bezat het vermogen om in te schatten wat hij wel en niet kon vragen. Hij begreep dat je niet alles van elkaar hoefde te weten om toch op elkaar gesteld te zijn.

Misschien konden ze zo goed met elkaar overweg omdat ook zij de beperkingen van therapeutenpraat kende in een wereld waarin therapie tot het hoogste goed was verheven. Ze was er niet op uit om haar vriend beter te maken of om zelf beter gemaakt te worden.

Je kon prima dingen met elkaar delen zonder daarbij meteen je hele ziel en zaligheid bloot te leggen. Hoe meer je van het verleden prijsgaf, hoe minder men je zag als degene die je nu was, hoe meer ze je zagen als degene die je was geweest. Dat je zoveel moeite gedaan had om te veranderen, ging geheel aan ze voorbij.

Niemand kon door woorden of de tijd worden geheeld. Dat kon alleen door te leven, als je überhaupt al geheeld kon worden, leven zoals dat de bedoeling was, naar je beste vermogen, met alles wat je geleerd had, met je warrige bedoelingen, leven door de tijd en uiteindelijk over de grens van de tijd heen, waar therapeuten noch chirurgen de pijn meer hoefden glad te strijken of weg te snijden.

Cammy liep met haar dokterstas naar de achteringang van het huis. Toen ze het trapje van de veranda opging, deed Grady de achterdeur open.

Zoals altijd vond ze het fijn om hem te zien: een grote vent, een beetje ruig, een kaak en een mond waarin vastberadenheid lag besloten, maar toch met heel zachtaardige ogen, een zachtaardigheid die net zo overduidelijk aanwezig was als het blauw van zijn irissen.

Je zou kunnen aanvoeren dat zachtaardigheid niet in de ogen van een zachtaardige persoon kon worden herkend, net zomin als je kwaadaardigheid in de blik van een kwaadaardige persoon kon ontwaren. Maar Cammy kon zowel het zachtaardige als het kwaadaardige bij mensen onderscheiden: het kwaadaardige doordat ze daar veel mee te maken had gehad, en het zachtaardige doordat ze daar zo lang geen ervaring mee had gehad dat ze erg gevoelig was geworden voor de eventuele aanwezigheid daarvan.

Ze had eens gelezen over ene Homer, een man die op zesjarige leeftijd last had gekregen van een mysterieuze neurologische afwijking, waardoor hij dertig jaar lang niets meer rook. Op zijn zesendertigste pakte hij eens een roos op om de bloemblaadjes te bewonderen en kreeg ineens zijn reukvermogen terug, wat zo’n overweldigende ervaring was dat hij in een shock raakte en onderuitging. In de daaropvolgende jaren genoot hij van alle betoverende geuren die hij opsnoof, maar hij bleef zo gevoelig voor de geur van een roos dat hij een boeket ervan op tientallen meters afstand al kon ruiken, en voordat hij een bloemenwinkel binnenging, wist hij al of er veel rozen in de zaak stonden of dat ze uitverkocht waren.

Zachtaardigheid die in een blik verscholen lag, was net zo gemakkelijk voor Cammy waar te nemen als het voor Homer was geweest om op flinke afstand en van achter gesloten deuren te ruiken of er rozen waren.

Toen Grady haar begroette, nam ze nog iets anders in hem waar, iets wat ze niet zo goed van hem kende: een kinderlijke opwinding en verwondering.

Hij zei: ‘Ik had je hier beter op moeten voorbereiden.’

‘Voorbereiden?’

‘Tijdens ons telefoongesprek. Op wat je zo gaat zien.’

Terwijl hij de deur voor haar openhield, zei ze: ‘Ik heb mijn spullen bij me.’

‘Zo bedoel ik het niet. Ik bedoel meer: erop vóórbereid.’ Hij deed de achterdeur dicht. ‘Maar eigenlijk had dat ook helemaal niet gekund. Om je voor te bereiden, bedoel ik. Op wat er komen gaat.’

‘Sta je een beetje uit je nek te kletsen?’

‘Daar lijkt het wel op, hè? Er is heel wat gebeurd. Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken. Of wat ik van ze moet denken. Misschien jij wel. Ze zijn in de woonkamer.’

Cammy liep achter hem aan door de keuken. Op de drempel naar de gang bleef hij plotseling staan. Bijna knalde ze tegen hem op.

Hij draaide zich om. ‘Ik durf je daar eigenlijk niet mee naartoe te nemen.’

‘Hoezo? Waarom niet?’

‘Misschien vind je het niets bijzonders en weet je om wat voor soort het gaat. Dan is het dus helemaal niks. Maar ik vind van wel. Dat het dus wat bijzonders is, bedoel ik. Maar ach, wat weet ik er ook van. Ik sta een eind uit mijn nek te kletsen, hè?’

‘Dat is normaal gesproken niks voor jou.’

‘Ze hebben mijn kip opgegeten. Dat was ook deels kip van Merlin. Althans, ik ga ervan uit dat zij dat hebben gedaan. Echt bewijzen kan ik het niet.’

‘Ik ben hier niet naartoe gekomen om iemand te arresteren, hoor.’

‘Maar wie kan de kip anders hebben opgegeten? Misschien degene die het licht in de werkplaats heeft aangedaan.’

Totaal onwetend waar hij het over had maar toch geïntrigeerd geraakt zei Cammy: ‘Misschien ruiken de lichtschakelaars naar kip. Dat zou een soort van bewijs zijn.’

Nadat hij zich van haar had afgekeerd, draaide hij zich toch weer naar haar om. ‘Het maakt me niet uit dat ze de kip hebben opgegeten. Wat me zo verbaast, is dat ze gewoon naar binnen zijn gegaan. Hier in huis, bedoel ik. Dieren die in het wild leven, doen dat meestal niet zomaar.’

Hij liep in de richting van de woonkamer, maar na drie stappen gedaan te hebben, bleef hij weer staan en draaide hij zich om. Deze keer botste ze wel tegen hem op.

Terwijl hij Cammy met een hand ondersteunde, zei Grady: ‘Wilde dieren die hier zomaar binnenkomen… Maar ze zijn niet gevaarlijk. Integendeel zelfs. Bijna tam. Alsof ze huisdieren zijn.’

Hij liet haar los en zette zich weer in beweging.

Omdat Cammy er nu op bedacht was dat hij plotseling weer stil kon blijven staan, aarzelde ze even voordat ze hem volgde.

Bij de boogvormige doorgang naar de woonkamer keek hij achterom. ‘Waar blijf je nou? Kom.’

In de woonkamer zat Merlin al te wachten. Toen hij Cammy zag, begon hij te kwispelen, maar hij kwam niet op haar af, in tegenstelling tot wat hij meestal deed. Hij werd totaal in beslag genomen door de twee wezens die voor hem op de bank zaten.

Ze hadden het formaat van een kind van zes en zaten ook als een kind op de bank, niet op hun achterpoten zoals een hond of een kat, maar op hun achterwerk, met hun benen recht naar voren.

In hun voorpoten hielden ze elk een speeltje, dat ze vol interesse bestudeerden. Een geel eendje van pluche en een paars konijntje, ook van pluche.

Hun vacht leek zelf ook van pluche te zijn gemaakt: compact, glanzend en wit als sneeuw. Hun neus, lippen en poten waren niet behaard maar zwart.

Grady zei: ‘Nou? Is dit iets bijzonders, ja of nee?’

Cammy keek hem aan. Knikte. Kreeg haar stem weer terug. ‘Ja. Dit is inderdaad echt iets bijzonders.’

Ze zette haar dokterstas neer. Haar knieën knikten. Ze ging op een krukje zitten, recht tegenover de twee dieren.

Hun kop was anders gevormd dan die van een hond, niet langgerekt maar ronder, en hun gezicht was plat in vergelijking met dat van een hond. De huid van hun neus en lippen leek op die van een kat. Ze leken meer op een otter dan op een kat, maar het waren geen otters.

Omdat hun kop tamelijk groot was in verhouding tot hun romp, zeker voor een dier, leken de enorme ogen niet grotesk en ook niet buiten proportie. Wanneer ze met hun ogen knipperden, was te zien dat hun oogleden net zo zwart waren als hun neus en lippen.

Ook in andere opzichten verschilden deze wezens van wat Cammy wist van behaarde zoogdieren. Maar hun ogen waren het opvallendst.

Er waren nachtdieren, zoals Afrikaanse galago’s, die buitenproportioneel grote ogen hadden. Maar die waren nog geen fractie van de ogen van deze wezens.

‘Je hebt niet per se grote ogen nodig om goed in het donker te kunnen kijken,’ zei ze, hardop denkend, net zo goed tegen zichzelf als tegen Grady. ‘Dag-en-nachtdieren, zoals honden en katten, kunnen zo goed in het donker zien omdat ze grote pupillen hebben, en veel fotoreceptoren in hun netvlies.’

Bij de meeste dieren was de sclera – het oogwit – niet zo prominent aanwezig als bij de mens. Bij de meeste honden werd de sclera pas zichtbaar als het dier opzij keek. De ogen van de twee wezens op de bank leken totaal geen sclera te bevatten.

‘Hun iris,’ zei ze, ‘het gedeelte dat pigment bevat, lijkt de oogbol zo volledig te bedekken dat de sclera nooit zichtbaar wordt.’

Dit alleen al was een aanwijzing dat hun ogen structureel verschilden van die van andere diersoorten. De bolling van het hoornvlies was bij deze wezens een ingewikkelder proces dan bij de mens. De voorste en achterste oogkamers van het kamervocht hadden waarschijnlijk een andere vorm en waren bij de iridocorneale kamerhoek op unieke wijze geïntegreerd met de iris.

Als dierenarts voelde ze zich geroepen deze wezens nader te bestuderen, maar tegelijkertijd werd ze daarvan weerhouden door een gevoel van verwondering en verbijstering dat over haar kwam en haar geest en haar hart in bezit nam. Haar maag trok samen en haar handen trilden alsof ze er geen controle meer over had.

De dieren roken aan de pluchen speeltjes, schudden ermee heen en weer en kauwden erop. Het wezen met het eendje bood zijn speeltje aan het andere aan, en de eend en het konijntje wisselden van plaats.

Merlin kwispelde, alsof hij het fijn vond dat ze zijn spullen leuk vonden.

Er was een gevoel van verwondering over Cammy gekomen, vergelijkbaar met wat ze had gevoeld toen ze de paarden op High Meadows had gezien. Maar het woord ‘verwondering’ deed eigenlijk geen recht aan het gevoel dat ze nu had. Dit ging veel dieper. Ze kon het niet goed omschrijven.

Er mochten dan veel verschillen bestaan tussen de ogen van deze wezens en die van andere diersoorten, toch maakten de kleur en de grootte de meeste indruk. De ogen vertoonden een gouden tint maar waren niet egaal van kleur. Er speelden verschillende schakeringen doorheen: van stofgoud tot grijsgeel, geelbruin…

‘Zo te zien zijn de irissen niet gestrieerd,’ zei ze.

Grady, die op de armleuning van een stoel was gaan zitten, zei: ‘Wát zijn de irissen niet?’

‘Gestrieerd. De lichte en donkere strepen die uit spiervezels bestaan, de striae, lopen vanuit het midden van de iris naar buiten en geven hem de kenmerkende structuur. Soms, bij lichtgekleurde ogen onder een bepaalde lichtval, lijken ze als diamanten te flonkeren.’

‘Aha. Oké. Gestrieerd.’

‘Maar deze dus niet. Deze hebben een totaal verschillende structuur. Ik zou dolgraag eens met mijn oogspiegel in hun ogen kijken.’

‘Volgens mij zouden ze dat niet eens erg vinden.’

Ze liet hem zien hoe erg haar handen trilden.

Hij zei: ‘Je bent toch niet bang voor ze, wel?’

‘Nee. Nee, ze lijken heel gedwee. Het komt gewoon door… door wat hun komst eventueel kan betekenen. Mijn god, zeg.’

‘Wat? Waar denk je aan?’

‘Ik denk nergens aan.’

‘Je denkt wel ergens aan.’

‘Nietes. Ik wéét het gewoonweg niet. Maar ze hebben wel degelijk wat te betekenen.’

‘Ik zei toch dat ze iets bijzonders waren. Maar ik dacht dat je wel wat meer idee zou hebben.’

‘Heb ik niet. Ik heb geen idee.’

‘Ik dacht dat je in elk geval met een theorie zou komen.’

‘Ik ben dierendokter, hoor, geen theorieënbedenker.’

Hij zei: ‘Ik ga het licht uitdoen. Dan kun je goed zien hoe hun ogen in het donker oplichten.’

Het wezen dat met het paarse konijntje zat te spelen, had uitgevonden dat er een piepje in zat.

‘Wacht even,’ zei Cammy toen Grady naar de lichtschakelaar liep.

‘Hoezo?’

Piep, piep.

Voor de zekerheid, als het gepiep betekende dat er nu gespeeld ging worden, kwam Merlin overeind.

‘Hun voorpoten,’ zei Cammy. ‘Dat zie ik nu pas. Ik was zo onder de indruk van hun ogen dat ik niet eens goed naar hun voorpoten had gekeken.’

‘Wat is daar dan mee?’

Piep, piep, piep.

Cammy had nog steeds last van knikkende knieën, en haar benen trilden, maar een nerveuze energie bracht haar toch op de been. ‘Dat zijn geen poten. Dat zijn handen.’

‘Ja,’ zei Grady. ‘Net als bij apen.’

Ze kreeg ineens klamme handen, veegde ze aan haar broek af en zei: ‘Nee. Nee, nee, nee. Niet net als bij apen.’

27

OMDAT HIJ ZEER GESTELD WAS OP ZIJN PERSOONLIJKE hygiëne, wilde Henry Rouvroy dolgraag in bad. Sinds zijn komst op de boerderij was hem het zweet meer dan eens uitgebroken.

Hij voorzag dat hij de komende jaren als een boer moest rondlopen als hij iedereen wilde doen geloven dat hij Jim was. Maar hij weigerde zich te verlagen tot een van de Grote Ongewassenen, zowel op intellectueel als op fysiek gebied.

Maar nu zijn kwelgeest op de loer lag, durfde hij zich niet uit te kleden, omdat hij dan erg kwetsbaar zou zijn. Door het geluid van de stromende kraan zou hij zijn vijand niet horen aankomen.

Het minste wat hij kon doen was zijn handen wassen. Hij liet de wastafel vollopen met warm water en rolde zijn mouwen op.

De zeep verspreidde een goedkoop geurtje, een slap aftreksel van een rozenaroma, en schuimde niet zo rijkelijk als de exclusieve zepen die hij gewend was. Eigenlijk voelde het als slijm op zijn handen.

Bij het aanvullen van de voorraadkast om de ineenstorting van de maatschappij te kunnen overleven, zou Henry een flinke hoeveelheid van de juiste zeepsoorten inslaan. Waarschijnlijk waren hun shampoo, hairconditioner, tandpasta en alle andere toiletartikelen ook alleen maar goedkope troep, ver beneden zijn stand.

De staat van zijn nagels baarde hem grote zorgen. Elke nagel had een afschuwelijke vieze rand. Hoe kon hij met zulke gore vingers hebben gegeten? Misschien was het net als met een hinderlijke mistbank, die ook als losse nevelflarden begon, en maakte de plattelandse manier van denken zich automatisch meester van je als nieuwkomer zonder dat je je daarvan bewust was. Het ene moment vergat je je nagels schoon te maken, en een week later stond je pruimtabak te kauwen en kocht je een overall omdat je die zo leuk vond.

Hij moest ervoor oppassen dat hij niet ongemerkt afgleed en zijn hoogstaande levensstandaard vervuilde met boerse praktijken en achterlijke ideeën.

In het zeepbakje lag een rechthoekig borsteltje met half harde haartjes, duidelijk bedoeld voor het wegschrobben van modder uit huidplooien en onder nagels. Henry ragde met het borsteltje op zijn vingers om de weerzinwekkende viezigheid onder zijn nagels vandaan te halen. Hij besefte dat hij geen gebruik meer kon maken van de manicure die anders altijd twee keer per maand bij hem kwam. Vanaf nu zou het welzijn van zijn nagels geheel en al op hem neerkomen.

Zijn haar. Vol afschuw drong het tot hem door dat hij zijn haar in het vervolg zelf zou moeten knippen. In deze streek, in dit koninkrijk van heikneuters en boerenkinkels, waren vast wel kappers te vinden, maar waarschijnlijk hadden die het vak geleerd door schapen te scheren en zouden ze hem met een achterlijke plattelandscoupe opzadelen. Maar als het land eenmaal in de greep van de anarchie was, zou een bezoekje aan de kapper net zo dom zijn als op blote voeten door een slangenkuil lopen.

Het water was lauw en smerig geworden. Hij had vier nagels naar tevredenheid schoongeboend. Hij liet het water wegstromen en vulde de wastafel opnieuw.

Hij boende en schrobde. Weer liet hij het water weglopen en vulde de wastafel een derde keer.

Toen zijn handen schoon waren, had hij het gevoel dat hij niet alleen de viezigheid ervanaf had gehaald, maar dat hij ook bevrijd was van alle koppige restjes bijgeloof. Hij was ervan overtuigd dat hij nu geen last meer zou hebben van paranoïde fantasieën waarin mensen uit de dood herrezen. Jim bestond niet meer.

Met de shotgun in zijn hand maakte Henry weer een rondje door het huis.

In de keuken gleed zijn blik naar het schijnsel dat onder de gebarricadeerde deur door viel. De lichtstreep zat hem dwars, omdat het in de kelder donker behoorde te zijn. Het schijnsel glipte onder de deur door, kwam omhoog, drong zich op.

Hij bleef zo lang naar het licht kijken en hield de shotgun zo krampachtig vast dat hij er op een gegeven moment achter kwam dat zijn handen zeer begonnen te doen.

Hij liep terug naar de slaapkamer en bleef een tijdje staan kijken naar de slapende figuur die hij van kussens en dekens had gemaakt. Het was een overtuigend geheel.

Met de zaklantaarn in zijn hand liep hij naar de schakelaar naast de deur en deed het licht uit. Hij liet de deur openstaan. Het licht in de gang was te zwak om de diepe duisternis in de slaapkamer te verjagen.

Hij pakte zijn shotgun en liep ermee naar de leeggemaakte helft van de kast, waar Nora’s kleren hadden gehangen. Hij ging erin zitten met zijn rug tegen de muur, en liet de doorzeefde kastdeur openstaan. Hij klikte zijn zaklantaarn uit.

Buiten zou zijn kwelgeest zien dat het licht in de woonkamer brandde en dat de andere kamers onverlicht waren. Waarschijnlijk zou hij een valstrik vermoeden en zou hij wachten tot Henry naar buiten zou komen voordat hij iets zou ondernemen. Als die klootzak zijn sleutel gebruikte om binnen te komen, zou Henry hem verwelkomen.

Het was net of er iemand in bed lag te slapen.

Als de kwelgeest de slaapkamer binnenkwam en het licht aandeed en het vuur op de nep-Henry opende, zou de echte Henry op zijn beurt het vuur op de kwelgeest openen en hem neerknallen.

Henry zat in het donker en dacht aan de vorm onder de dekens. Hij zag hem in gedachten voor zich.

Het was met geen mogelijkheid te zien of er echt iemand onder de dekens lag te slapen of niet. Het was levensecht.

Hij wist dat de slapende figuur alleen maar uit kussens en dekens bestond omdat hij die zelf zo in die vorm had gerangschikt. Dat wist hij zeker. Alleen maar kussens en dekens.

Henry luisterde of hij ergens een deur hoorde opengaan, gevolgd door voorzichtige voetstappen van een indringer. Hij luisterde ingespannen of hij de springveren van het matras hoorde piepen als gevolg van een veranderde gewichtsdruk.

Niets. Niets. Niets. Nog niet.

28

TOEN CAMMY RIVERS ONTDEKTE WAT VOOR BIJZONDERE handen de twee wezens hadden, was dat een kleerkast-naar-Narniamoment voor haar, een tornado-en-Totomoment, waarin het bekende bestaan ineens één deur of één windstoot verwijderd leek te zijn van een andere werkelijkheid.

Het wezen met het pluchen gele eendje had het drukpunt gevonden waarmee het speeltje kon praten: kwak, kwak.

Onmiddellijk antwoordde zijn metgezel door op het paarse konijntje te drukken: piep, piep, piep.

Bij het vooruitzicht dat ze misschien met hem wilden gaan spelen, begon Merlin al te hijgen en keek hij zijn nieuwe vriendjes beurtelings aan, in afwachting van wat er zou gaan gebeuren.

Kwak. Piep, piep. Kwak, kwak. Piep.

Het grootste deel van haar jeugd had Cammy innig gewenst dat er iets betoverends zou gebeuren, iets wat haar hele leven zou veranderen, iets waardoor alles wat onmogelijk leek mogelijk werd. Die wens had ze al lang geleden losgelaten. Ze was al oud en had haar dromen opgegeven voordat haar harde jeugd goed en wel voorbij was. Nu merkte ze dat ze op een keerpunt was gekomen, een kentering waardoor ze haar verleden misschien in een nieuw perspectief kon bezien en de herinneringen aan haar lijden verzacht konden worden. Misschien werd er nu een deur geopend waardoor ze naar buiten kon stappen en geheel getransformeerd kon worden.

Piep. Kwak. Piep. Kwak, kwak, kwak.

Het woord ‘verwondering’ volstond niet om het gevoel te omschrijven – zowel een emotie als een sensatie – dat elke minuut sterker in haar opbloeide, en het juiste woord was inmiddels bij haar bovengekomen. Maar ze was bang dat ze zelf geheel van slag zou raken als ze het woord hardop zou uitspreken en dat het bijzondere moment dan alledaags zou blijken.

Piep, piep. Kwak. Piep, piep. Kwak.

Ze ging weer op het krukje zitten en keek verbijsterd naar de handen van de dieren. ‘Nee, niet als bij apen. Er zijn meer dan honderd soorten apen, en sommige hebben handen in plaats van klauwen, maar niet allemaal. Apen die handen hebben, hebben niet altijd een duim.’

Grady kwam overeind van de armleuning van de stoel die achter Cammy stond en hurkte bij haar neer. ‘Maar deze jongens hebben wel duimen.’

‘O, ja. Ja, absoluut. Er zijn apen die duimen hebben waarmee ze bepaalde voorwerpen vast kunnen houden. Maar alleen kapucijnapen en een of misschien twee andere soorten kunnen iets met hun duim en wijsvinger oppakken.’

Piep. Kwak. Piep, piep. Kwak, kwak.

Een van de dieren maakte korte gniffelende geluidjes, naar het leek een uiting van plezier. De twee leken elkaar grijnzend aan te kijken.

Merlin denderde met roffelende poten de kamer uit.

‘Van alle apen kunnen volgens mij alleen de kapucijnaap en misschien ook de meerkat met hun duim een paar van hun vingers aanraken.’

Grady telde: ‘Een, twee, drie, vier’, terwijl hij met zijn rechterduim de vier vingers van zijn rechterhand aanraakte.

‘Ik weet niet of de apen die over opponeerbare, beweeglijke duimen beschikken dat wel zo handig kunnen doen als jij,’ zei Cammy. ‘Veel apen kunnen niets met hun duim vasthouden. Ze drukken voorwerpen tussen hun vingers en hun handpalm.’

‘Maar goed,’ zei Grady. ‘Dit zijn geen apen. Daar lijken ze niet eens op.’

‘Dit zijn absoluut geen apen,’ zei ze instemmend. ‘Sommige maki’s hebben bijzonder buigzame handen, maar de handen van deze twee zijn heel anders dan die van een maki.’

‘Welke soort heeft handen zoals zij?’

‘Wij.’

‘Maar behalve wij?’

‘Niks.’

‘Er zijn vast wel soorten te bedenken.’

‘Ja, zij.’

De wolfshond had een keuze uit zijn speeltjesbak gemaakt en kwam nu de woonkamer binnengestormd met een pluchen wasbeer in zijn bek.

De dieren op de bank reageerden vol interesse op die wonderbaarlijke streepstaart.

Merlin hoopte ze tot een spelletje te kunnen verlokken en beet in de wasbeer, waardoor het speeltje net als het paarse konijntje begon te piepen.

De twee wezens leken teleurgesteld dat het wasbeertje geen uniek geluidje voortbracht en richtten zich weer op hun eigen speeltjes.

‘Moet je eens kijken hoe ze met die dingen omgaan,’ zei Cammy.

‘Hoe dan?’

‘Ze aaien over de stof.’

‘En?’

‘Moet je die ene eens zien, Grady. Moet je eens kijken hoe fijn hij het vindt om met zijn vingers over de rubberen snavel van dat eendje te gaan.’

‘Ja, en Merlin vindt het fijn om erin te bijten. Nou en?’

‘Kijk eens naar die andere. Zie je dat? Zie je hoe hij met zijn duim over de neus van dat konijntje gaat? Ik wil wedden dat ze veel meer met ons gemeen hebben dan alleen de vorm en functie van hun handen. Tal van zenuwbanen die in de vingertoppen uitkomen. Wist je dat de menselijke tastzin heel sterk ontwikkeld en uniek is, zeker in vergelijking met andere diersoorten?’

‘Dat wist ik niet,’ moest hij toegeven.

‘Dan weet je het nu. Onze tastzin is uniek. Of eigenlijk: wás uniek.’

Een van de twee wezens leek op het speeltje te zijn uitgekeken en gooide het paarse konijntje door de woonkamer. Het knuffelbeest stuiterde tegen de schoorsteenmantel aan en viel in de open haard.

Merlin liet het wasbeertje vallen en ging het konijntje halen.

Het tweede wezen gooide het eendje in een verre hoek van de kamer.

De wolfshond pakte het konijntje, liet het vallen en dook op het eendje af.

Een van de twee dieren pakte een kussen van de bank, blijkbaar om te zien wat eronder zat.

Het andere dier keek met belangstelling naar Cammy. Hij gleed naar de rand van de bank, boog naar voren en keek haar met een ingespannen blik aan.

De pupillen die in het midden van de prachtige goudkleurige ogen lagen, waren niet zwart maar bezaten een donkere, koperkleurige tint.

Merlin apporteerde het eendje. Hij liet het speeltje twee keer piepen, maar geen van de wezens leek er zin in te hebben met hem te gaan spelen.

‘Het voelt niet goed om zo anoniem over ze te praten,’ zei Cammy. ‘We zouden ze een naam moeten geven.’

‘De dieren die ik in het bos tegenkom, hoef ik toch ook geen naam te geven?’

‘Maar deze twee zijn niet in het bos. Die zitten nu hier.’

‘Voor zo lang het duurt.’

‘Heb je wel opgelet?’ vroeg ze.

‘Ik dacht van wel.’

‘Ze zijn hier ingetrokken.’

‘Wilde dieren trekken niet zomaar bij mensen in.’

‘Ik zou deze dieren niet wild willen noemen. Je zei zelf dat ze zo mak als huisdieren waren.’

‘Dat klopt. Dat heb ik inderdaad gezegd. Vind je ze net huisdieren?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee. Geen huisdieren. Maar wel bijzonder.’

‘Zo komen we niet verder. Dat ze bijzonder waren, hadden we eerst ook al geconstateerd.’

Nadat Merlin had vastgesteld dat geen van zijn nieuwe vriendjes zin had in een spelletje, kwam hij bij Cammy staan en piepte uitdagend met het eendje.

Cammy schudde haar hoofd en zei: ‘Nu even niet, lieve reus.’

De verbijstering en ontsteltenis die Cammy had gevoeld, waren van tijdelijke aard geweest en zakten af. Maar de verwondering die ze had ervaren, verdween niet, deels omdat ze steeds meer door de twee wezens geïntrigeerd raakte, hoe langer ze ernaar keek.

Hun neusvleugels verwijdden zich regelmatig, wat deed vermoeden dat er veel bloedvaatjes en zenuwen in hun neusholtes liepen, vergelijkbaar met de neus van honden, en dat hun reukzin sterk ontwikkeld was. Ze hadden de tanden van omnivoren. Ze leken qua vorm, scherpte en plaatsing op die van mensen. Ondanks de beharing hadden ze expressieve gezichten. Hun tenen waren langer dan die van mensen, en de grote teen leek op een soort duim, niet volledig opponeerbaar maar functioneel genoeg om te vermoeden dat het vaardige klimmers waren.

Bij elke nieuwe ontdekking die ze deed, werd Cammy enthousiaster. Ideeën, vragen en aannames die weer nieuwe vragen opriepen, tolden door haar hoofd. Het ene idee leidde tot talloze andere.

Cammy wees naar het dier dat tegenover haar op de rand van de bank zat en ingespannen naar haar tuurde. ‘Zij is zo mysterieus dat ik haar Puzzel noem,’ zei ze.

Omdat de genitaliën van het dier onder de vacht en huidplooien verborgen bleven, vroeg Grady: ‘Hoe weet je dat het een vrouwtje is?’

‘Dat gok ik. Ze lijkt net iets kleiner dan die andere. En ze heeft ook niet zo’n weelderige pluimstaart.’

‘Mannetjespauwen zijn altijd mooier dan vrouwtjes, hè?’

‘Dat gaat voor de meeste diersoorten inderdaad op, uitzonderingen daargelaten. Ook bij golden retrievers hebben mannetjes vaak een vollere staart dan vrouwtjes.’

Puzzel liet zich van de bank glijden, ging op haar vier poten staan, hield haar hoofd schuin en bleef Cammy aankijken.

Onmiddellijk pakte het andere dier het kussen waar Puzzel op gezeten had om te zien of er iets onder lag.

Grady zei: ‘Denk je dat die ene die naar zijn ziel en zaligheid zit te zoeken een mannetje is?’

‘Daar ben ik vrij zeker van. Maar dat maakt voor de namen niets uit. Hem noem ik Raadsel.’

‘Puzzel en Raadsel. Misschien inderdaad leuker dan Eb en Vloed.’

‘Het zou jou verboden moeten worden namen voor dieren te bedenken.’

‘Toch denk ik dat Howard niet zo’n gekke naam zou zijn geweest voor Merlin.’

‘Je wilde hem nota bene Sassy noemen.’

‘Dat zei ik alleen maar zodat je geen bezwaar tegen Howard zou hebben.’

Cammy wees naar het vrouwtje en zei: ‘Puzzel. Zo heet jij. Maar bij elke puzzel hoort een oplossing.’

Puzzel leek te willen bewijzen dat ze geen wild dier was en dat ze niet bang voor mensen was, want ze trippelde naar Cammy toe, klom bij haar op schoot en ging ineengedoken liggen slapen, alsof ze geen vijfentwintig kilo woog maar het gewicht van een schoothondje had.

Cammy moest lachen, aaide Puzzel over haar vacht en was verrast toen ze voelde hoe zacht en compact die was. ‘Grady, moet je eens voelen.’

Hij legde een hand op Puzzel. ‘Wat zacht, zeg. Net nerts.’

‘Nog zachter dan nerts,’ zei Cammy. ‘En ook zachter dan sabelbont. Zachter dan dit bestaat niet.’

Terwijl Cammy de vacht streelde, begon Puzzel te spinnen van genot.

‘Moet je jezelf nou eens zien,’ zei Grady. ‘Je gloeit helemaal.’

‘Ik gloei helemaal niet,’ wierp Cammy tegen.

‘Ik heb je nog nooit zo zien gloeien.’

‘Ik ben geen lamp, hoor.’

‘Je lijkt wel een heilige in een icoon.’

‘Ik ben geen heilige.’

‘Nou, maar je gloeit wel.’

29

HET INCIDENT VOND’S MIDDAGS PLAATS. DE REST VAN de dag en de avond kon Tom Bigger aan niets anders meer denken, en hij wist later pas wat hem te doen stond.

Hij stond over te geven in een vuilnisbak toen het gebeurde.

Zonder krijsende geluiden te maken verscheen een zwerm zeemeeuwen uit het niets. Klapwiekend vlogen ze vlak over hem heen. Doordat hij wegdook, zich omdraaide en omhoogkeek, tegen de zon in, werd hij duizelig.

Vlakbij stond een vuilnisbak. Als die er niet had gestaan, zou hij in zijn verwarring misschien over zijn schoenen hebben gekotst. Dat was hem al eens eerder overkomen.

De vuilnisbak stond op een kleine parkeerplaats langs de kustweg. Twee betonnen bankjes boden uitzicht op de zonovergoten flonkerzee en de golvende kustlijn.

Zo nu en dan, als hij er voor zijn doen toonbaar uitzag, liep hij vanaf het strand omhoog naar de parkeerplaats om te gaan bedelen bij de automobilisten die daar waren gestopt om van het uitzicht te genieten. Als hij dat deed wanneer hij er te verlopen uitzag, kwamen ze hun auto niet eens uit.

De naam Bigger had in zijn jonge jaren beter bij hem gepast. Nu hij achtenveertig was, bijna vijfentwintig kilo lichter dan in zijn hoogtijdagen, was hij broodmager, maar hij torende met zijn 1,95 meter nog steeds boven de meeste mensen uit. Hij had grove botten, zijn polsen waren zo dik als de steel van een bijl, en met zijn handen als kolenschoppen kon hij iedereen aan, maar zijn gezicht was in zo’n deplorabele toestand dat niemand hem ooit tot een gevecht uitdaagde.

Zo’n drie keer per jaar, als zijn zelfhaat hem te veel werd, beukte hij met zijn enorme vuisten op zijn eigen gezicht in, net zo lang tot de pijn bijna ondraaglijk werd, precies zoals hij verdiend had. Tot nu toe was hij dan steeds door iemand gevonden en naar het ziekenhuis gebracht.

Hij werd dan weer opgelapt, iets waar hij zich niet tegen verzette, al wilde hij niet dat er reconstructieve chirurgie op hem werd toegepast, met uitzondering van wat tandheelkundige ingrepen. Hij wilde eruitzien zoals hij was: gebroken, een nietfunctionerend menselijk wrak. Hij wilde dat de mensen hem zagen zoals hij werkelijk was, en hij wilde hun medelijden en hun walging aan den lijve ondervinden.

Door zichzelf zo te vernederen zorgde hij ervoor dat zijn verbitterdheid op hemzelf gericht bleef. Hij vreesde de dag waarop zijn wrok zou omslaan in vijandigheid jegens anderen, omdat hij dan niet meer voor zichzelf kon instaan. Hij was bang voor het geweld waar hij zich toe in staat achtte, voor de terreur die hij zou verspreiden.

Als hij aan het bedelen was, liet hij een bordje zien waarop stond dat hij een veteraan was, iemand die een bomaanslag in een of ander conflict in het Midden-Oosten had overleefd. De waarheid was dat hij alleen van de oorlog in hemzelf een veteraan was.

Op deze dag, nu hij zich had geschoren, zijn haar in de zee had gewassen en een gekreukelde kakibroek en een hawaïhemd met een papegaaidessin droeg, was hij toonbaar genoeg om in drie uur tijd dertig dollar en nog wat kleingeld op te halen.

Er stond verder niemand meer bij het uitzichtpunt toen de zeemeeuwen op hem af doken en hij in de vuilnisbak overgaf doordat hij duizelig werd.

Nu zijn maag weer opgeschoond was, haalde hij een flesje tequila uit zijn broekzak om de vieze smaak in zijn mond weg te spoelen. Toen hij de fles aan zijn lippen zette, gebeurde het.

Toen Tom Bigger zich uiteindelijk weer kon bewegen, liep hij in noordelijke richting naar de plek waar de loodrechte klif overging in een steile zandstenen helling, die hij hollend afdaalde. Op het strand drong het tot hem door dat hij geen slok uit de tequilafles had genomen en de fles ook niet meer bij zich had.

Hij had een paar maanden geleden zijn intrek genomen in een drie meter diepe grot aan de voet van de klif, recht onder het toeristische uitkijkpunt. Naast zijn slaapspullen en een paar persoonlijke bezittingen bewaarde hij er een voorraadje tequila en een blik met wat jointjes Sinsemilla.

De afgelopen jaren had hij meer gedronken dan geblowd. Nu wilde hij allebei doen, om zich helemaal in de vergetelheid te storten.

Maar voor het eerst sinds hij zich kon heugen gaf hij niet toe aan zijn verlangens. In plaats daarvan liep hij met zijn kleren aan een eindje de zee in en ging zitten. De golfjes klotsten zacht tegen zijn borst.

Op dit deel van het openbare strand kwamen bedreigde diersoorten voor en was het verboden om te zwemmen, te surfen, te kamperen of te vissen. Met zijn beperkte financiële middelen kon het failliete Californië alleen op de naleving van de belastingwetten toezien, zodat Tom zich weinig zorgen maakte dat hij door de autoriteiten zou worden lastiggevallen.

De stad lag bijna anderhalve kilometer naar het zuiden, ooit een veelbelovende gemeenschap maar nu niets anders dan een plek waar mensen gelaten wachtten tot de tijden nog slechter werden dan ze al waren. Bijna elke dag liep hij naar de stad toe, maar nooit kwam er iemand uit de stad lopend hiernaartoe.

Door de jaren heen had hij op uiteenlopende plekken gewoond: in tenten, rioolbuizen, op autokerkhoven, in een halfingezakte schuur, leegstaande panden. Hij had gehoopt dat deze grot aan het strand zijn laatste onderkomen zou zijn.

Een halfjaar geleden had hij twee keer achter elkaar gedroomd dat hij aan zee woonde, net achter de vloedlijn, in een grot met gladde golvende wanden, waar de wind soms in vele tongen sprak. In de droom verhief de zee zich in een monsterlijke golf en stortte zich op hem terwijl hij zag hoe het water de sterren verzwolg.

Nadat hij dit voor de tweede keer gedroomd had, was hij bij de kust gekomen en liep hij kilometers lang over het zand en de keitjes van eenzame stranden, tot hij zijn huidige onderkomen met de gladde, golvende wanden ontdekte. Hij geloofde in de voorspellende kracht van zijn droom en had geweten wat hem te doen stond: wachten op de tsunami, de allesverzwelgende golf.

Door het incident bij het uitzichtpunt was alles anders geworden. Nu wist hij niet meer wat hij moest beginnen.

Hij bleef in de branding zitten wachten terwijl de dag verstreek. Als de zee zijn belofte aan hem niet wilde nakomen, zouden de golven hem misschien vervullen met begrip over wat hij die dag had gezien, wat het betekende, en wat hij nu moest doen in plaats van op de vloedgolf te blijven wachten.

Twee keer werd er vanaf het uitzichtpunt naar hem geschreeuwd. Hij reageerde er niet op. Later kwamen er twee jongemannen langs de helling naar beneden, misschien om te kijken of hij hulp nodig had, maar waarschijnlijk om te zien of ze ten koste van hem lol konden trappen. Toen ze in zijn richting liepen, zei een van hen: ‘Hé, joh, waar is je surfplank?’

Toen Tom zich naar hen omdraaide, bleven ze verschrikt staan. Nu ze zijn gezicht zagen, lieten ze hun voornemen varen en deinsden ze een paar passen achteruit.

Terwijl de twee fluisterend overlegden, haalde Tom zijn handen uit het water en liet hun zijn gigantische vuisten zien.

De jongemannen dropen af en lieten zich niet meer zien.

Na een tijdje ging Tom iets dichter bij het strand zitten, zodat de golven om zijn voeten kabbelden.

De schemering noch het duister vervulde hem van begrip.

De maan verleende de schuimkoppen een zilveren glans.

In de verte op de donkere zee verplaatsten scheepslichten zich in noordelijke en zuidelijke richting, werden helderder, vervaagden weer.

Links van hem verscheen een blauwe reiger van uitzonderlijke afmetingen, als een beest uit de prehistorie dat in onze tijd was beland, bijna anderhalve meter hoog, wadend door het kabbelende water en speurend naar vissen.

Reigers trompetteren vaak als ze proberen vissen te vangen, maar deze hield zich stil. De vogel bleef bij Toms voeten staan en keek hem met zijn kleine oogjes aan. Het beest spreidde zijn vleugels niet, ging er niet vandoor en uitte ook geen agressieve waarschuwingskreten, maar bleef alleen maar even staan en liep daarna laatdunkend verder langs de kust, zo nu en dan met zijn scherpe snavel een visje buitmakend.

De maan, de schepen en de foeragerende reiger leken Tom Bigger eensgezind een boodschap te willen sturen: Sta op, ga weg, blijf in beweging.

Hij kreeg het plotseling koud, deed zijn natte kleren uit en liet ze op het strand achter. Hij koos wat kleren uit zijn schamele garderobe en trok dikke sokken, wandelschoenen, een spijkerbroek en een spijkershirt aan.

Hij stopte zes flesjes tequila in zijn rugzak en verstopte de rest van zijn spullen achter in de grot onder het zand, hoewel hij het onwaarschijnlijk achtte dat hij hier ooit nog terug zou komen.

Omdat zijn slaapspullen vies en versleten waren, liet hij die in de grot achter, maar wel nam hij zijn blikje met Sinsemilla-joints en het pistool mee.

Zonder te weten waar hij naartoe zou gaan, stapte hij de grot uit en keek in welke richting het scheepvaartverkeer ging. Op dat ogenblik waren er twee clusters scheepslichten zichtbaar. Omdat de twee vaartuigen naar het zuiden gingen, besloot Tom Bigger zich ook maar in die richting te begeven, naar de stad.

Hij verwachtte niet dat de stad zijn uiteindelijke reisdoel zou blijken te zijn.

Misschien zou hij bij aankomst een teken krijgen en weten waar hij daarna naartoe moest gaan.

Soms nam hij beslissingen op grond van dromen die een voorspellende kracht leken te hebben, zoals toen hij van de grot bij de zee gedroomd had en hoopte op een grote vloedgolf die hem zou verzwelgen. De dromen waarin hij geloofde en die zijn richting bepaalden, gingen altijd over de dood, dreigend maar tegelijkertijd betoverend.

Het was nu voor het eerst dat hij zich voornam zich op tekens en voorbodes te verlaten die zich aan hem voordeden als hij wakker was. Misschien deed zich geen enkel teken voor. Maar door het incident bij het verlaten uitzichtpunt was hij helemaal van slag geraakt. Het zou hem niets verbazen als hij in elk geval voelde dat hij door alledaagse dingen (zoals reigers en schepen) geleid werd, dingen die plotseling een grote betekenis leken te hebben en als zodanig geïnterpreteerd dienden te worden.

Het vochtige, compacte zand onder zijn voeten. De onmetelijke, in het duister gehulde zee rechts van hem. De lucht hard en kil maar vol sterren. Links van hem het land, de wegen en de steden, de mensen en hun lijden, de oneindige mogelijkheden, de onuitsprekelijke gruwelijkheden, de wereld die hij lang geleden vaarwel had gezegd, alles wat hij had kunnen meemaken maar wat hij nooit beleefd had, misschien nu zijn toekomst.

30

CAMMY ZAT OP HET KRUKJE, MET PUZZEL OP HAAR schoot. Ze streelde de donzige oren, waarvan de vorm haar deed denken aan aronskelken, en daarna de nek en de schouders, waarbij ze met haar vingers ook het onderhaar en de soepele spieren van het dier masseerde. Ze ontdekte iets verbazingwekkends, of eigenlijk juist niet. ‘Ik voel nergens teken. Geen enkele. En volgens mij heeft ze ook geen vlooien.’

Grijnzend zei Grady: ‘Ik had niet aan teken en vlooien gedacht toen ik ze binnenliet.’

‘Geen teken, geen vlooien… Dan kan ze nooit langer dan een dag door de velden en bossen hebben gezworven. Waarschijnlijk veel korter.’

‘Toen Merlin en ik die twee vanmiddag in het open veld zagen, waren ze zo uitbundig met elkaar aan het stoeien dat het net leek of ze nog niet zo lang geleden waren vrijgelaten. Misschien was dat ook zo.’

‘Geen papillomen of cystes,’ verklaarde Cammy.

Ze bracht haar hand naar haar neus en merkte dat die niet vies rook. Ze boog zich naar voren en rook aan Puzzels buikvacht. ‘Ze ruikt fris, alsof ze net is geborsteld.’

Merlin voelde zich achtergesteld, liet het eendje uit zijn bek vallen en gooide zijn grote kop in de strijd. Hij legde zijn kin op de borst van Puzzel en draaide zijn ogen naar Cammy toe.

Voordat Cammy de kans kreeg de hond te aaien, pakte Puzzel de kop van Merlin met beide handen beet en begon met haar kleine vingers zijn snuit aan weerszijden te masseren, wat altijd zijn favoriete vorm van aandacht was.

‘Kijk nou eens,’ fluisterde Cammy, alsof de betovering verbroken zou worden als ze hardop ging praten.

‘Ik zie het.’

‘Ze zou toch minstens een béétje bang voor zo’n grote hond moeten zijn?’

‘Volgens mij is ze nergens bang voor,’ zei Grady. ‘Volgens mij… nou, volgens mij weet ze niet eens dat het maar beter is als je wél bang bent voor bepaalde dingen.’

‘Wat een bijzonder idee.’

Grady keek haar fronsend aan. ‘Ja, hè? Maar die twee hebben iets… Het is net of ze niet eens weten wat bang zijn inhoudt.’

Cammy keek toe hoe Puzzel de kop van de wolfshond streelde en zei: ‘Als dat waar is, zou dat het meest bijzondere aan ze zijn. Want alle levende wezens weten wat angst is.’

Raadsel liet de kussens voor wat ze waren en sprong van de bank. Alsof hij het nu pas zag, liep het wezen naar een Stickleybureau dat Grady had gemaakt in de eerste maanden nadat hij weer in de bergen was komen wonen. Het was een prachtig walnoothouten meubelstuk met gedreven koper en versierd met ingelegd tin.

Raadsel ging op zijn achterpoten zitten en tikte met een vinger tegen het bungelende koperen handvat van de rechterbureaudeur aan, waardoor dat steeds met een muzikale toon tegen het sleutelgatplaatje viel.

Puzzel, die nog steeds bij Cammy op schoot lag, duwde de kop van Merlin weg en deed haar hoofd omhoog om te zien wat haar metgezel uitspookte.

Raadsel draaide zijn hoofd naar haar toe.

Puzzel en hij keken elkaar even aan.

Raadsel ging naar de linker bureaudeur en tikte ook daar met zijn vinger tegen het koperen handvat. Weer draaide hij zijn hoofd naar Puzzel om.

Ook nu keek ze hem een ogenblik aan, en na een lichte aarzeling ging hij bij het bureau weg.

Door middel van een subtiele gelaatsuitdrukking of een nog subtieler gebaar dat Cammy niet had opgevangen, leken ze met elkaar over het bureau gecommuniceerd te hebben.

Grady had blijkbaar dezelfde indruk gekregen. ‘Waar ging dat over?’

Raadsel dribbelde naar het paarse konijntje, greep het met zijn tanden, rende de woonkamer uit, de hal in, de trap op. Ondertussen beet hij in het speeltje, zodat het piepte.

Merlin, die altijd wel voor een spelletje te vinden was, ging hem achterna.

31

HENRY ROUVROY ZAT IN DE KLEERKAST EN LUISTERDE of hij ergens in huis iets hoorde bewegen. Hij probeerde niet te denken aan de persoon die in bed lag te slapen. Dat was geen echte persoon, maar slechts een dummy van kussens en dekens, een die hij per slot van rekening zelf had gemaakt, dat en enkel dat, en meer niet.

Niemand had het huis kunnen binnenkomen om de onderdelen van de dummy onder het bed te schuiven en zelf onder de dekens te gaan liggen. Henry zou dat absoluut hebben gehoord. Hij zou de indringer op heterdaad hebben betrapt.

Nadat hij het bed had geprepareerd, was hij uiteraard eerst een halfuur in de badkamer geweest om de viezigheid onder zijn nagels vandaan te krijgen. Hij had toen met zijn rug naar de deur gestaan en had de slaapkamer niet in de gaten gehouden.

Daarna, toen hij zijn ronde door het huis deed, was hij een tijdje voor de kelderdeur blijven staan en had hij het streepje licht bestudeerd dat onder de deur door kwam. Hij had staan luisteren of er geluiden in de kelder te horen waren. Op die plek zou hij het zeker gemerkt hebben als iemand had geprobeerd via de achterdeur binnen te komen, maar hij zou het niet meteen in de gaten hebben gehad als een indringer via de voordeur was binnengekomen.

‘Belachelijk,’ siste Henry in de donkere kast waar ooit de kleren van Nora hadden gehangen.

Zijn kwelgeest zonder gezicht had lef, maar was niet roekeloos. Deze vijand was slim en zou zichzelf nooit in een kwetsbare positie manoeuvreren door de plaats van de dummy in te nemen. Alleen een idioot zou zo’n stunt uithalen, een idioot of iemand die niet bang was voor de dood omdat…

‘Zo kan-ie wel weer,’ mompelde hij.

Toen de frase kwelgeest zonder gezicht eenmaal in zijn hoofd was neergedaald, tuimdelden andere gedachten daar als een lawine achteraan. Zijn broer Jim had geen gezicht meer omdat hij recht in zijn gezicht was geschoten, en Jim was niet bang voor de dood omdat hij al dood was.

Als Henry zich op de debatteerclub op Harvard van een dergelijke logica had bediend, zou hij onmiddellijk zijn uitgejouwd.

Om deze absurde speculatieve gedachten van zich af te zetten, probeerde hij zich een beeld voor de geest te halen van de presentatrice van het kookprogramma. Hij zag haar naakt met gespreide armen en benen op bed liggen, vastgebonden aan de vier bedstijlen; er waren venijnige klemmen op bepaalde prominente lichaamsdelen gezet, en ze had een slipketting om haar hals.

Hij beschouwde zichzelf als iemand met een rijke fantasie en hij vond het daarom teleurstellend dat het hem niet lukte bevredigende sadistische seksscènes te bedenken nu hij de begeerlijke vrouw niet daadwerkelijk op tv zag.

Hij kon moeilijk vanuit de kast naar het kookprogramma op tv kijken zonder dat de indringer hem in de gaten kreeg. Bovendien was er helemaal geen tv in huis.

Als hij het de komende jaren voor zijn vermaak moest hebben van het gezelschap dat hij in de aardappelkelder vasthield, kon hij maar beter een hele verzameling vrouwen gevangen houden. Als hij zich niet dood wilde vervelen, moest hij nog een paar cellen bouwen, zodat hij een hele rits vrouwen achter de hand had.

Als hij die stomme kippen eenmaal had verkocht of ze op een andere manier had opgeruimd, zou hij het kippenhok kunnen isoleren en daar ook een paar cellen van kunnen maken. En de schuur. De paardenboxen konden zonder al te veel moeite tot cellen worden omgebouwd, en als hij genoeg tijd en energie had, kon hij in de rest van de grote schuur net zoveel penitentiaire eenheden plaatsen als hij wilde.

Henry zag al voor zich hoe gezellig het ’s winters zou zijn als hij hier in dit huis zou gaan slapen in de wetenschap dat er in de schuur een flink aantal prachtige vrouwen was vastgeketend, misschien met een kat erbij om hen gezelschap te houden, ieder lekker in een slaapzak in het stro, dromend over hun samenzijn met de meester. ’s Ochtends zou hij de vrouw van zijn keuze dan door de sneeuw meevoeren naar het huis, waar ze een ontbijtje voor hem zou klaarmaken, iets wat een koe nooit zou doen, en terwijl hij dan zat te eten, zou ze naakt aan tafel zitten en hem de laatste roddels over de meisjes vertellen. Na het ontbijt zou hij haar gebruiken, misbruiken, en haar al dan niet vermoorden, afhankelijk van de stemming waarin hij dan verkeerde.

Hoewel hij met z’n zevenendertig jaar nog jong en viriel was, beschikte hij niet over een onuitputtelijke hoeveelheid energie. Naast al het eten en drinken dat hij moest inslaan, was het misschien ook niet zo’n gek idee om een paar duizend viagratabletten op voorraad te hebben. De pillen zouden waarschijnlijk werkzaam blijven als hij ze per tien vacuüm verpakte en ze in de diepvries deed. Dat zou wel goed gaan, tenzij de maatschappij helemaal instortte en de elektriciteitsbedrijven geen stroom meer konden leveren. Gelukkig had Jim een noodaggregaat dat op propaan liep en waarvoor hij al een stuk of vijf reservetanks had ingeslagen. Als Henry daar nog wat extra tanks bij kocht en hij de generator alleen gebruikte als dat strikt noodzakelijk was, bijvoorbeeld voor de viagradiepvries als het warm was, kon hij heel wat jaren in gelukzalige toestand op de boerderij doorbrengen.

Tenzij de overhoopgeschoten Jim op dit moment het noodaggregaat onklaar stond te maken.

‘Wat is er toch met me aan de hand?’ vroeg Henry aan de duisternis. Onmiddellijk had hij er spijt van dat hij iets had gezegd en hij verwachtte half dat een bekende, slepende stem antwoord zou geven. Maar natuurlijk liet geen enkele dode zich horen, en Henry kon de vraag die hij had gesteld zelf niet beantwoorden. Hij werd steeds bijgeloviger, en dat was niet alleen onbegrijpelijk maar ook verontrustend.

Niemand was ooit uit de dood teruggekeerd, graaf Dracula niet en Jezus niet, Lazarus niet, noch de onverzadigbare kannibalistische legioenen die in de films van George Romero figureerden. De doden bleven dood, en de levenden waren slechts de doden van de toekomst, en ook aan de toekomst zou een eind komen, als het heelal door oververhitting uit elkaar spatte en de tijd in z’n totaliteit zou verschrompelen. De mens bestond uit vlees en meer niet, er was geen ziel die doorleefde als het lichaam was gestorven, niets kwam terug uit de dood, omdat er geen ziel was die terug kon komen en er ook geen plek was waarvandaan iets terug kon komen, en zo zat het en niet anders, de mens was niets, op weg van niets naar niets, nada, noppes, nul, niente.

Om alle gedachten aan Jim te verdringen besloot Henry zich als intellectueel te focussen op de lessen van de intellectuele giganten die hem hadden gevormd. Hij concentreerde zich op James Joyce en Finnegans Wake, waarin de joden en het joodse geloof op zo’n fantastische manier werden gehekeld, waarin een parodie op de Psalmen stond waarin God werd teruggebracht tot Heer en bij wijze van grap Zeer werd genoemd. ‘Zeer, hoor ons!’ citeerde Henry uit het boek van Joyce, ‘Zeer, hoor ons genadig!’ Hij moest er zelf om lachen en concentreerde zich daarna op de literaire wijsheden die in hem opkwamen, van beroemdheden als James Joyce, Sigmund Freud, Karl Marx, Marcel Duchamp, Ralph Waldo Emerson, Madonna alias Ciccone, Bertolt Brecht, Jacques Derrida, Michel Foucault, Peter Singer, Friedrich Nietzsche en talloze anderen, stuk voor stuk zo wijs, briljant en uitgesproken dat zijn herinneringen aan hun werken hem even afleidden van verdere gedachten over Jim. Eigenlijk zorgden ze niet alleen voor verstrooiing; doordat ze steeds hetzelfde fantastische liedje zongen, voortdurend op de waarheid hamerden en de gehele schepping hadden teruggebracht tot één machinale brom, viel hij er ook door in slaap.

Hij droomde over Jim.

32

DOOR ALLE OPWINDING VAN DE AVOND, DIE ZIJN HOOGtepunt kreeg in een achtervolging door het hele huis, moest Merlin op een gegeven moment plassen. Hij maakte dit duidelijk door Grady en Cammy strak en langdurig aan te kijken met een blik die Grady ‘hoogwateralarm’ noemde.

Het was mogelijk dat Puzzel en Raadsel ook moesten plassen, maar in de keuken, toen Grady net de deur voor het trio wilde opendoen, zei Cammy: ‘Wacht, laten we even een foto van ze nemen, voor het geval ze niet terugkomen.’

‘Ik dacht dat jij zei dat ze hier waren ingetrokken.’

‘Dat klopt. Dat denk ik nog steeds. Maar gewoon een fotootje voor de zekerheid.’

Grady wees naar een digitale camera die op de keukentafel lag en zei: ‘Voordat jij hier was, heb ik al een hele hoop foto’s genomen.’

‘Weet je zeker dat ze goed scherp zijn?’

‘Ja. Ik heb ze even bekeken. Prima foto’s. Maar je hebt hun ogen nog niet in het donker gezien. Ga jij maar als eerste naar buiten. Als je dan in de tuin gaat staan, kun je ze op je af zien komen.’

Toen de wolfshond te horen kreeg dat hij moest blijven zitten, gehoorzaamde hij, al produceerde hij wel wat mopperende geluidjes.

Puzzel en Raadsel leken te begrijpen wat de bedoeling was, of misschien volgden ze het voorbeeld van de hond: ze bleven elk aan een kant van hun nieuwe speelkameraadje zitten.

Grady deed de deur open zodat Cammy naar buiten kon gaan en deed de achterdeur daarna weer dicht. Cammy ging het trapje van de veranda af en liep de tuin in, draaide zich om en hurkte neer op het gras.

‘Oké, jongens, de laatste kans voor vandaag.’

Toen Grady de deur opendeed en tegen Merlin zei dat hij naar buiten mocht, stormde de wolfshond met zijn metgezellen de deur uit.

Grady liep de veranda op en zag dat de hond langs Cammy denderde terwijl ze een woordeloze kreet van verwondering slaakte toen ze de constant van kleur veranderende lantaarnogen zag.

Puzzel en Raadsel huppelden even om haar heen en gaven haar de kans hen te bewonderen, waarna ze achter Merlin aan gingen, naar de grens tussen het gazon en het hoge gras.

Cammy bleef op haar knieën zitten en zei: ‘O, mijn god. Grady. O, mijn god. Die ogen!’

Ze schaterde het uit, als een jonge meid. Grady ging grijnzend op de trap van de veranda zitten en keek naar haar.

Toen de dieren hun behoefte hadden gedaan en terugkwamen, ging Merlin naast zijn baasje zitten. Puzzel en Raadsel liepen in een speelse bui naar Cammy, dartelden om haar heen en buitelden over elkaar. Blijkbaar begrepen ze dat Cammy helemaal weg van hen was, en dat vonden ze overduidelijk heerlijk.

Hun ogen fonkelden, alsof ze een weerspiegeling vormden van het spectaculairste noorderlicht dat ooit aan de hemel te zien was geweest.

Grady had Cammy nog nooit zo vrolijk zien lachen. Ze leek altijd te zeer op haar hoede om zich zomaar te laten gaan.

Iedere vrouw of man was een huis dat het midden hield tussen een paleis en een bouwval, en zelfs in een paleis was er soms een kamer waar alleen de bewoner zelf toegang toe had. Cammy’s hart bevatte meer dan één verboden kamer, bevatte een complete vleugel van deuren die door schuldgevoel of verdriet of allebei waren afgesloten. Grady wist intuïtief dat ze het zelfs zichzelf ontzegde die open te doen om het licht binnen te laten.

Toch was ze zijn beste vriendin. Bij zijn weten had ze nooit tegen hem gelogen of iets achtergehouden, of zich beter voorgedaan dan ze was. Bepaalde delen van haar leven bleven voor hem verborgen, niet omdat ze hem om de tuin wilde leiden, maar omdat ze – terecht of onterecht – vond dat de inrichting van die kamers niet overeenstemde met het ontwerp van de rest van het gebouw en dat ze dus niet bijdroegen tot een begrip van het totaal.

Grady had een hoge pet op van haar beoordelend vermogen, bewonderde haar betrokkenheid bij dieren, respecteerde haar normen als dierenarts, koesterde haar vriendelijkheid, die – zo dacht hij – voortkwam uit een nare ervaring, en hield van haar omdat Cammy Rivers in deze wereld vol zeurpieten en halve martelaars nooit klaagde en zichzelf nooit als slachtoffer zag, hoewel Grady vermoedde dat ze meer dan genoeg redenen had om in die rol te kruipen.

Cammy ’s nachts, op het gazon, aan het spelen met Puzzel en Raadsel, totaal verrukt door de aanblik van hun ogen, in vervoering gebracht door hun mysterie, vrolijk lachend: Grady was nog nooit zo gelukkig geweest.

33

LAMAR WOOLSEY LAG OP ZIJN HOTELKAMER IN LAS VEgas te dromen, maar niet van zijn overleden vrouw Estelle.

Hij droomde dat hij in een casino zat dat zo groot was dat hij de muren ervan niet kon zien. Aan het met bladgoud afgewerkte plafond hing een onafzienbare hoeveelheid grote kroonluchters, keurig op een rij, behangen met symmetrische slierten van kristal. Elke lamp bevatte precies hetzelfde aantal kristallen hangers, die op precies dezelfde wijze waren gerangschikt.

Hij zat onder dit exclusief vormgegeven plafond aan een blackjacktafel, samen met nog drie spelers: een vrouw met één oog, een man met één arm, en een negenjarige jongen bij wie één voortand ontbrak.

De vrouw droeg een diep decolleté en plukte met regelmaat een paar zwarte fiches van honderd dollar tussen haar grote borsten vandaan. Steeds als ze fiches op de tafel legde, veranderden die in zwarte torren die over het groene vilt begonnen te lopen, iets wat de dealer maar niks vond.

Steeds als de man met één arm een kaart kreeg, bekeek hij die en gooide hem woedend naar de dealer, die de kaart vervolgens aan de jongen gaf. De jongen kende de regels van het spel niet en vroeg steeds: ‘Heeft iemand mijn zus gezien? Weet iemand misschien waar ze naartoe is gegaan?’

De slof van zes kaartspellen bevatte gewone speelkaarten maar ook tarotkaarten en kaarten van een of ander kinderspel. Lamar won voortdurend, ongeacht de kaarten die hij kreeg. Een ruitenzes en een konijntje met een paraplu: gewonnen. De gehangene uit het tarotspel en een hartenacht: gewonnen.

Toen Lamar een aanzienlijk bedrag bij elkaar had gespeeld, zei de eenogige vrouw: ‘Daar heb je die jongen van Pipp.’

Lamar keek naar de jongen met de ontbrekende tand die een paar stoelen verderop aan de ellipsvormige tafel zat en zei: ‘Dat is Marcus niet. Hij lijkt er niet eens op.’

‘Daar,’ zei ze, ‘aan de roulettetafel.’

De roulettetafel stond achter hen, buiten hun gezichtsveld. Lamar draaide zich om en zag Marcus Pipp inderdaad op de plek die ze had aangewezen.

Lamar deed zijn fiches in een bakje en verliet de speeltafel, met het idee om alles aan Marcus te geven. Maar toen hij bij de roulettetafel kwam, was Marcus verdwenen.

De roulettetafel was er een in een onafzienbare rij. Lamar keek om zich heen, zag Marcus vier tafels verderop zitten en liep snel zijn kant op.

De draaitafels werden in beweging gezet, balletjes begonnen kletterend te dansen, en croupiers riepen wat het geworden was, bij elke tafel hetzelfde: ‘Dubbel nul… dubbel nul… dubbel nul… dubbel nul…’

De droom sloeg niet om in een totale nachtmerrie, maar werd wel een drama vol vluchtige perspectieven en constante frustratie. Lamar ging tafel na tafel achter Marcus aan maar slaagde er steeds maar niet in om bij hem te komen of zijn aandacht te vangen. Later zag Lamar hem in het doolhof van fruitautomaten, maar ook daar kon hij niet met hem in contact komen. Nog later zag hij Marcus bij een dobbeltafel staan, en daarna bij nog een paar andere tafels, maar steeds was Marcus weer verdwenen.

In het echte leven was Marcus Pipp dood, in de droom leefde hij nog. Lamar kon hem hoe dan ook niet bereiken.

34

TOEN TOM BIGGER DE STAD BEREIKTE, HAD HIJ TREK gekregen. Bij een supermarkt kocht hij een belegd stokbroodje, een zakje chips en een halveliterfles cola.

Een paar klanten deinsden achteruit toen ze hem zagen. De juffrouw achter de kassa had hem wel eens eerder als klant gehad, nam zijn geld aan en gaf wisselgeld terug zonder een woord met hem te wisselen of zelfs ook maar in zijn richting te kijken.

In een park in de buurt ging Tom op een bank zitten, onder een oude ijzeren lantaarnpaal die er meer voor de sfeer dan voor het licht stond. Terwijl hij naar het voorbijkomende verkeer keek, at en dronk hij.

Achter de bank stond een gigantische dadelpalm. Steeds als er niet zoveel verkeer langskwam, hoorde Tom ratten met elkaar vechten in hun nest boven in de boom.

Tom had weinig vaste lasten, maar van alleen bedelen kon hij niet rondkomen. Om de maand ging hij met de bus naar de dichtstbijzijnde stad en stal ’s nachts genoeg om zijn kosten te dekken.

Meestal ging hij naar een buitenwijk en koos hij een huis uit waar de kranten van de afgelopen dagen onopgeraapt voor de deur lagen en waar geen licht brandde, zodat er weinig kans was dat hij een van de bewoners tegen het lijf zou lopen.

Als hij in z’n eentje in een verlaten straat liep en er toevallig een geschikt slachtoffer voorbijkwam, beroofde hij die onder bedreiging van een vuurwapen. Zelfs de stoerste jongemannen werden op slag pacifist als ze Toms gezicht en diens pistool zagen.

Het pistool was niet geladen. Hij vertrouwde zichzelf niet met kogels.

Hij was nooit bang dat hij zichzelf in een blinde aanval van zelfhaat om het leven zou brengen. Voor zelfmoord was meer moed nodig dan hij bezat, of meer wanhoop dan waarmee hij was behept.

Zijn haat was naar binnen gericht, zijn woede naar buiten. Als zijn pistool geladen was, bestond de kans dat hij op een gegeven moment iemand overhoop zou schieten.

Uit ervaring wist hij dat als hij zich eenmaal met iets negatiefs inliet, dat zou veranderen in een slechte gewoonte, en daarna in een obsessie. Moord zou dan net zo verslavend worden als tequila of wiet of een van de andere drugs die hij rücksichtslos tot zich nam als hij er de kans toe kreeg.

Hij was heel wat dingen, maar niet iets goeds, en hij wilde voorkomen dat moordenaar zou worden toegevoegd aan de opsomming van alles wat hij was.

Terwijl hij zijn broodje at, moest hij steeds weer denken aan het incident bij het uitzichtpunt aan zee.

Eerst had het hem alleen maar verbaasd, maar daarna raakte hij in een soort shocktoestand, waardoor hij verbijsterd en emotioneel verdoofd raakte. Op weg van zijn grot naar de stad ging die staat van verdoving over in een toenemende onrust.

Tom keek naar het langskomende verkeer en zag achter op een auto een sticker waarop stond: SOMS REM IK INEENS, GEWOON OMDAT IK DAT LEUK VIND.

Aan de overkant van de straat was een bioscoop, waarin een film over het einde van de wereld draaide.

In zijn herinnering hoorde hij een flard van een gesprek dat toentertijd een eeuwig terugkerende discussie leek te zijn, een ruzie zonder einde.

‘Waarom doe je dit, Tommy?’

‘Gewoon omdat ik dat leuk vind.’

‘Je gooit je leven en je toekomst te grabbel.’

‘Er bestaat helemaal geen toekomst meer. Dit is het einde van de wereld.’

‘Dit is helemaal niet het einde van de wereld.’

‘Door klootzakken zoals jij gaat de wereld kapot.’

‘Hoe durf je zo’n toon tegen me aan te slaan.’

‘Jij bent gewoon een ontzettende lul.’

De onbestendige wind blies een strooibiljet voor zijn voeten. In het vage schijnsel van de straatverlichting zag hij dat het van een restaurant was, de Magic Pizza.

Nadat hij even had nagedacht, liep hij met het strooibiljet, de broodjeszak, het lege chipszakje en de halflege fles cola naar de dichtstbijzijnde vuilnisbak en gooide alles weg.

Hij had een jointje Sinsemilla nodig. De plaatselijke politie gedoogde het discrete gebruik van hasj. Hij haalde het blikje met voorgedraaide joints uit zijn rugzak, pakte er een stickie uit en borg het blik op.

Verderop in het park vond hij een afgelegen bankje.

Hij deed zijn wegwerpaansteker aan zonder dat hij zijn jointje daarmee aanstak.

Als hij er eentje nam, zou hij ook een tweede nemen, en misschien wel een derde. Hij zou de hasjsmaak in zijn mond met tequila wegspoelen. De volgende dag zou hij wakker worden in de struiken, met modder op zijn stoppelige gezicht en spinnen in zijn haar.

De toenemende onrust die na het incident bij het uitzichtpunt over hem was gekomen, was overgegaan in een motiverend inzicht.

Hij borg de aansteker op, deed de joint niet terug in het blik maar verkruimelde hem tussen zijn vingers en gaf de resten prijs aan de wind.

Hij stond er zelf zo verbaasd van dat hij nog even met zijn vingers in de lucht klauwde in een poging de wegwaaiende tabak terug te krijgen.

De onrust die tot inzicht had geleid, sloeg nu om in angst.

Toen hij op het andere bankje had gezeten, werden hem tekens aangereikt waaruit hij kon opmaken welke kant hij op moest. Hij vermoedde dat de tijd begon te dringen en dat hij moest voortmaken om datgene te kunnen doen wat hem te doen stond.

De gedachte dat hij drie uur in een bus zou moeten zitten, stond hem tegen. Als deze angst hem te veel werd, zou hij in een bus het gevoel krijgen opgesloten te zitten. Hij zou dan ten prooi vallen aan een aanval van claustrofobie.

Intuïtief voelde hij aan dat hij de reis te voet moest maken, en hij liep in de richting van de weg langs de kust.

35

NADAT PUZZEL EN RAADSEL HADDEN TOEGEKEKEN HOE Merlin uit zijn grote waterbak dronk, sloegen ze met belangstelling de verrichtingen van Grady gade toen hij twee schalen uit een kast haalde en die vulde met koud water uit de kraan.

Cammy haalde het geheugenkaartje uit Grady’s camera, stopte dat in een zijvakje van haar dokterstas en zei: ‘Blijkbaar durven we er geen van tweeën iets speculatiefs over te zeggen.’

‘Waarover?’

‘Wat denk je nou dat ik zou bedoelen?’

‘Net zei je nog dat je dierendokter was en geen theorieënbedenker.’

‘Speculeren is wat anders dan theorieën bedenken,’ zei ze. ‘Het heeft niets te maken met het opstellen van een hypothese. Het is meer een beetje in het wilde weg denken, zo van: stel dat, wat als, zou het zo kunnen zijn dat.’

‘Ik hoef niet zo nodig te speculeren.’

‘Dat zei ik net. Dat doen we geen van beiden blijkbaar.’

‘Oké dan. Mooi. We zijn het eens.’

‘Maar waarom denk je dat we dat niet doen?’

Hij zei: ‘Ik doe niet aan zelfanalyse.’

Ze keek toe hoe hij de twee schalen met water op de grond zette.

Onmiddellijk kwamen Puzzel en Raadsel erop af, brachten hun hoofd naar het water, roken eraan en begonnen te drinken.

Cammy zei: ‘Ik denk dat we er niet over willen praten omdat de meeste stel-dats die we kunnen bedenken hoe dan ook nogal beangstigend zijn.’

‘Er is niets beangstigends aan Puzzel en Raadsel.’

‘Dat zei ik ook niet. Maar als we gaan speculeren over waar ze vandaan komen, wordt het misschien wel beangstigend.’

‘Op dit moment hoef ik ze alleen maar te ervaren,’ zei Grady. ‘Als ik te lang nadenk over wat ze voor wezens zouden kunnen zijn, kleurt dat de manier waarop ik hun gedrag interpreteer.’

Merlin keek trots hoe de twee onbekende wezens dronken, alsof ze goede leerlingen waren die hij met succes had bijgebracht hoe ze op de juiste wijze uit een bak moesten drinken.

‘Toch weet je nooit zeker of er niets beangstigends achter zit,’ zei Cammy.

‘Er zit niets beangstigends achter,’ hield hij koppig vol.

‘Nu niet, nee. Nu zijn het net twee schattige Muppets, maar later, als je alle lichten hebt uitgedaan en je ligt te slapen, misschien komt hun ware groteske aard dan wel boven.’

‘Daar geloof ik geen klap van.’

‘Nee. Het was meer bij wijze van stel-dat, maar wel een belachelijk stel-dat.’

‘Ze zijn trouwens veel leuker dan Muppets,’ zei hij. ‘Ik vind sommige Muppets nogal angstaanjagend. Maar bij deze twee zit helemaal niets angstaanjagends.’

‘Vind jij Muppets angstaanjagend? Freud zou dat heel interessant hebben gevonden.’

‘Dat heb ik niet bij alle Muppets, hoor. Een paar maar.’

‘Toch niet bij Kermit?’

‘Natuurlijk niet bij Kermit. Maar ik vind Pino een engerd.’

‘Vind je dat een engerd?’

‘Een ontzettende engerd.’

Grady mocht dan wel gelijkmatig en betrouwbaar zijn en zijn emoties altijd in de hand hebben, toch kon hij soms met een stalen gezicht de meest vreemde dingen zeggen. Cammy vond dat leuk. Hij was slim en grappig, maar nooit bedreigend.

‘Pino,’ zei ze. ‘Is dat de reden waarom je geen tv hebt?’

‘Een van de redenen.’

Raadsel had genoeg gedronken, en daarna Puzzel ook. Ze gingen als twee prairiehonden op hun achterpoten zitten, vouwden hun handen op hun buik en keken Grady verwachtingsvol aan.

‘Misschien hebben ze honger,’ opperde Cammy.

‘Ze hebben al drie kippenborsten op. En voor zover ik weet, hebben ze de pan ook opgegeten.’

‘Je weet niet zeker of zij je kip hebben gestolen. Misschien is er nog wel een derde partij in het spel, iemand die je werkplaats en je garage is binnengedrongen en daar het licht heeft aangedaan.’

‘Zie je, daarom ben ik nou meubelmaker geworden.’

‘Wat heeft dat er nou mee te maken?’

‘Als ik meubels maak, hoef ik niet na te denken. Mijn handen doen al het denkwerk voor me.’

‘Ook al zouden Puzzel en Raadsel de kip hebben opgegeten,’ zei Cammy, ‘dan is dat misschien het enige wat ze vandaag te eten hebben gehad. Je wil ze toch niet op een lege maag naar bed sturen?’

‘Omdat ze me anders misschien midden in de nacht zullen opeten? Het probleem is dat ik geen kip meer heb.’

‘Geef ze dan wat van Merlins brokjes, kijken of ze dat lekker vinden.’

‘Als ik ze brokjes geef, moet ik Merlin ook wat geven, en die heeft voor vandaag al genoeg gehad.’

‘Merlin is geen grammetje te dik. Je zou die brokjes met scheppen tegelijk in zijn bek moeten schuiven om hem wat aan te laten komen. Je kunt hem met een gerust hart wat brokjes geven, om te vieren dat hij nieuwe vriendjes heeft.’

‘Ze kijken wel naar me alsof ze iets willen hebben, hè? Misschien heb je gelijk en hebben ze gewoon honger.’

Hij had twintig kilo Science Diet in de voorraadkast staan, tien kilo in een groot aluminium blik dat luchtdicht kon worden afgesloten, en een tienkilopak in reserve. Hij deed een flinke handvol in de voerbak van Merlin en een iets kleinere portie in elke van twee mueslikommen.

De wolfshond had geleerd netjes te blijven wachten tot hij toestemming kreeg te gaan eten. Als hij het woord ‘oké’ hoorde, mocht hij beginnen.

Puzzel en Raadsel keken naar Merlin, volgden zijn voorbeeld en bleven bij hun bak zitten wachten. Toen de hond begon te eten, proefden de twee van de brokjes, vonden het acceptabel en begonnen vol overgave te eten.

Cammy keek toe. Eigenlijk moest ze naar huis om de foto’s van Grady’s geheugenkaart af te halen, maar ze was nog te zeer onder de indruk om te vertrekken. ‘Wat het eten betreft is Merlin net zo’n wonderbaarlijk en mysterieus wezen als die twee.’

Grady leek verrast te zijn. ‘Daar zat ik ook net aan te denken.’

Toen Grady bijna een jaar in de bergen woonde, had hij tegen Cammy gezegd dat hij opnieuw het mysterie van het alledaagse had ontdekt. Als je je liet betoveren door de schoonheid die ook in alledaagse dingen zat, zei hij, dan kreeg alles iets bijzonders. Kort daarna gaf ze hem Merlin cadeau, een puppy die toen al net zo groot was als sommige volgroeide honden, met een ruwharige vacht, een ruige kop, en net zo betoverend als de tovenaar naar wie hij was vernoemd.

Cammy vroeg: ‘Ken je High Meadows Farm?’

‘Daar woont Vironi toch? Fokken ze daar geen Thoroughbreds?’

‘Klopt. Vanmiddag is daar wat gebeurd, vlak voordat het ging schemeren.’ Ze vertelde hem over het vreemde gedrag van de paarden en de andere dieren.

‘Diagnose?’ vroeg hij.

‘Daar was ik net mee bezig toen jij belde. Eigenlijk denk ik dat er geen diagnose mogelijk is omdat er geen sprake was van een ziekte.’

‘Maar je zei dat ze in een soort trance waren.’

‘Ik weet niet wat het precies betekent, het is meer een gevoel…’ Ze haalde diep adem, blies de lucht weer uit. ‘Omdat er niks mís was met ze, was er misschien juist iets góéds met ze.’

‘Ik snap waarom je niet wist wat dat precies betekent.’

Ze vertelde hem over het incident met de mishandelde en verwaarloosde honden die uit de fokkerij bevrijd waren. ‘Ik heb zelf niet gezien dat ze in trance waren, maar wel zag ik de enorme omslag die had plaatsgevonden. Ineens waren ze gelukkig en op slag gesocialiseerd. Wat er in onze kliniek en op High Meadows Farm is gebeurd, moet op de een of andere manier iets met Puzzel en Raadsel te maken hebben.’

‘Ik zie niet meteen hoe dat het geval zou zijn, maar ik denk dat je gelijk hebt. Zo veel vreemde zaken moeten wel een onderling verband hebben.’

De wolfshond en zijn nieuwe metgezellen hadden hun eten op. Merlin likte lawaaierig aan zijn lippen. Met hun vingers fatsoeneerden Puzzel en Raadsel nauwgezet de vacht rond hun mond.

Cammy pakte haar dokterstas en zei: ‘Ik zal eens een paar mailtjes rondsturen voordat ik ga slapen, dan krijg ik morgenochtend wel wat mailtjes terug, al denk ik niet dat we veel wijzer zullen worden. We zullen dan moeten bepalen hoe het verder moet.’

‘Kom je hier lunchen?’

‘Ja, dat is goed, tenzij er iets onverwachts tussenkomt waar mijn assistenten geen raad mee weten en wat ze ook niet aan Amos Renfrew kunnen overlaten. Dat is namelijk de beste koeiendokter in de regio, en met paarden kan hij ook heel behoorlijk overweg, maar hij heeft niet zoveel met kleine huisdieren. Een hond die er ernstig aan toe is, zou ik hem niet toevertrouwen, want hij zou gemakkelijk iets over het hoofd kunnen zien.’

Merlin zeeg vermoeid op de grond. Puzzel en Raadsel kropen aan weerszijden tegen hem aan en waren blijkbaar ook doodmoe. De wolfshond leek op een grote wollen jas die op de grond was gegooid, en de twee goudogige wezens waren de oogstrelende tressen waarmee de jas was versierd.

Toen Cammy de achterdeur opendeed en de veranda betrad, liep Grady achter haar aan. De dieren bleven liggen.

‘Volgens mij slapen ze al,’ zei Grady. ‘Soms denk ik wel eens dat we beter af zouden zijn als we op vier poten zouden lopen en wat minder hersens hadden.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Dat ze zo snel in slaap vallen, heeft niets te maken met de grootte van hun hersens. Dat komt door hun onschuld.’

‘Dan doe ik vannacht geen oog dicht, misschien wel nooit meer.’

Omdat zijn unieke glimlach de perfecte afsluiter van de avond was, zei ze: ‘Ik bel je morgen wel’, en liep naar het trapje.

Hij legde een hand op haar schouder. Ze draaide zich om en keek hem aan. ‘Het is geen theorie of hypothese of zoiets gewichtigs als een speculatie,’ zei hij. ‘Het is een intuïtief gevoel. Niets zal meer hetzelfde zijn.’

‘Niet alle veranderingen zijn ten goede,’ zei ze.

Hij pakte haar bij de schouders en boog zich naar haar toe, en heel even dacht ze dat hij misschien met de allerbeste bedoelingen het allerergste zou doen wat mogelijk was. Maar de zoen die hij haar gaf, de eerste in de vier jaar dat ze elkaar kenden, was een broederlijke zoen. Hij drukte zijn lippen kuis tegen haar voorhoofd, en dat was een uiting van genegenheid die ze wel kon hanteren.

‘Dank je wel voor Merlin,’ zei hij. ‘Ik weet niet wat ik precies van Puzzel en Raadsel moet maken, maar volgens mij zouden ze me nooit achterna zijn gegaan als ik alleen was geweest. Volgens mij zijn ze hier door Merlin gekomen.’

‘Hij is absoluut een soort van magneet,’ zei ze. ‘Al vanaf zijn geboorte. Wees vanavond voorzichtig, Grady. Ik weet dat ze geen bedreiging vormen en dat ze net zo onschuldig zijn als Merlin, maar onschuld heeft ook z’n keerzijde. Altijd.’

Toen ze was ingestapt en wegreed, hoopte ze dat ze niet was verstijfd toen hij zich naar haar toe had gebogen om haar een zoen op haar voorhoofd te geven, of in elk geval dat hij daar dan niets van had gemerkt. Ze had er meer vertrouwen in moeten hebben dat hij de intuïtie had van iemand die harten kon helen, want zo kende ze hem al vier jaar, ook al wist hij niet wat er in haar jeugd was gebeurd. Hij was iemand die de onzichtbare wonden van anderen respecteerde, ook al wist hij niet precies waardoor ze veroorzaakt waren. Hij was een goed mens, een fijngevoelige man, niet zomaar een vriend maar een genadige aanwezigheid die haar met een intens gevoel van erkentelijkheid vervulde.

Als Puzzel en Raadsel meer waren dan een of andere curiositeit, meer dan een vluchtig item op het journaal, meer dan een toevallige mutatie, als ze echt iets bijzonders waren, en daar was ze van overtuigd, iets unieks, dan konden ze niet beter af zijn dan in de handen van Grady, al dan niet per toeval.

Ze reed naar de voet van de heuvels, naar de laaggelegen velden, waar een vale maan het gras verlichtte.

De vreemde nacht leek subtiele veranderingen in het bekende landschap te hebben aangebracht, en de vertrouwde weg leek haar naar onbekende plekken te voeren.

Twintig jaar lang, sinds haar vijftiende, toen ze eindelijk vrij was, had Cammy alleen maar verlangd naar wat ze nu had: een dierenartspraktijk en een leven tussen dieren, een leven ten dienste van de onschuldigste wezens op aard, wezens die niet konden liegen omdat ze niet konden praten, wezens die geen jaloezie of afgunst kenden, die niet van elkaar stalen, die nooit bedrogen en nooit genoten van het lijden of de wanhoop van anderen, wezens die zwakkeren niet knechtten en misbruikten en vernederden.

Maar vanavond had ze in die prachtige, onaardse ogen iets opgevangen wat ze nodig had, naast wat ze al had. Ze durfde nauwelijks voor zichzelf te bekennen dat ze het wilde, uit angst dat ze het daardoor niet zou krijgen, maar ze kon er niet omheen dat ze er wanhopig naar verlangde. In haar leven kwam ze volop in contact met schoonheid, met de flora en fauna van de bergen, maar ze verlangde ook innig naar datgene wat ze alleen maar durfde omschrijven als mysterie. Ze zocht naar mysterie in haar leven, zaken die niet te doorgronden waren maar wel bestonden, zaken die ze met haar handen misschien niet kon voelen maar waar ze met haar geest wel bij kon, een mysterie dat haar halflege hart met verwondering zou vullen.

De weg steeg en daalde door het glooiende landschap. In de geometrische patronen van de witte omheiningen zag ze symbolen verscholen die haar nog niet eerder waren opgevallen, symbolen die er door de bouwers van de hekken niet opzettelijk in waren verwerkt. De symbolen die zich nu aan haar voordeden, waren een logisch gevolg van de manier waarop de hekken waren gebouwd, en toch waren het tegelijkertijd iconen die sinds mensenheugenis metaforen waren voor hoop.

Net als toen bij High Meadows Farm trok er een waas voor haar ogen. Ze stopte naast de weg toen de berm breed genoeg was, zette de Explorer in de parkeerstand, pakte een tissue uit de Kleenex-doos op het dashboard en depte haar ogen droog.

Toen ze bij de grote paarden en hun metgezellen had gestaan, had ze niet begrepen waarom ze tranen in haar ogen had gekregen. Of toen dezelfde emoties meespeelden als nu wist ze niet, maar wel wist ze waardoor ze nu aangedaan was. Voor haar vijftiende had ze een afschuwelijk leven gehad. In de afgelopen twintig jaar had ze een leven geleid dat in veel opzichten sober te noemen was. Het voelde goed om hoge eisen aan jezelf te stellen, zonder diezelfde maatstaven aan anderen op te leggen. De jaren die ze in slavernij had doorgebracht, probeerde ze te compenseren door zich nu in dienst te stellen van het goede in de wereld, haar manier om de krassen op haar ziel weg te werken die ze in het verleden had opgelopen. Nu stond ze oog in oog met een diep mysterie, iets wat een zekere betekenis in zich droeg. In haar jeugd was ze ongelukkig en radeloos geweest, maar nu wist Cammy – ze wíst het echt, zoals ganzen diep vanbinnen weten wanneer het tijd is om naar het zuiden te vliegen – dat de komst van deze twee wezens in haar leven betekende dat ze weliswaar ooit beschadigd was geweest maar dat ze nu geheeld was.

36

MERLIN WAS NAAR DE SLAAPKAMER GEGAAN, NAAR ZIJN mand vol grote stevige kussens, en had drie keer een rondje gedraaid voor hij met een zucht was gaan liggen, de kop tussen de voorpoten, de staart tussen de achterpoten.

Grady had van beneden uit de werkkamer een tweede hondenmand opgehaald en die in de hoek bij Merlin neergezet. Hij ging ervan uit dat de twee gasten het voorbeeld van de wolfshond zouden volgen en zouden snappen waar ze geacht werden te gaan slapen.

Maar Puzzel en Raadsel weigerden hun hoofd ter ruste te leggen. Ze drentelden door de slaapkamer, snuffelden hier en daar, keken onder het dressoir en lebberden snel uit elke van de drie waterbakken. Grady deed de gordijnen dicht.

Toen hij de dunne sprei afhaalde en die netjes over het voeteneinde drapeerde en de dekens en het bovenlaken terugsloeg en zijn kussens opklopte, bleven de twee naar hem staan kijken, met hun hoofd schuin naar rechts, alsof ze zijn slaaprituelen fascinerend vonden.

‘Jullie hebben toch wel gezien dat ik mijn bed keurig netjes had opgemaakt, hè?’ zei hij.

Raadsel hield zijn hoofd nu schuin naar links.

‘Eens in het leger, altijd in het leger.’

Ook Puzzel hield haar hoofd nu schuin naar links. Raadsel helde inmiddels weer met zijn hoofd naar rechts.

Toen Grady zijn schoenen uittrok en ze bij het nachtkastje zette, kwam Puzzel snel dichterbij om aan de schoenen te ruiken en om aan de losse schoenveters te plukken.

In de inloopkast trok Grady zijn hemd, broek en sokken uit. Raadsel liep achter hem aan de kast in en ontdekte de spiegel die aan de achterkant van de deur was bevestigd. Het dier werd zo geïntrigeerd door zijn eigen spiegelbeeld dat hij een iel kreetje liet horen – ‘ie, ie’ – en zijn hand naar zijn spiegelbeeldige soortgenoot uitstrekte. Verbaasd toen die ander tegelijkertijd hetzelfde deed, aarzelde Raadsel, nam de situatie in ogenschouw en raakte met zijn hand de weerspiegeling aan.

Door de jaren heen was Merlin veelvuldig langs een spiegel gelopen en nooit had hij enige interesse in zijn eigen spiegelbeeld getoond.

Raadsel draaide met zijn oren en liep snel de kast uit.

Toen Grady naar zijn bed liep, zag hij dat zijn twee gasten bij de mand van de wolfshond stonden en hun nieuwe vriend belangstellend gadesloegen. Blijkbaar vonden ze het gesnurk van Merlin uiterst interessant. Hij snurkte dan ook indrukwekkend.

In de badkamer deed Grady wat tandpasta op zijn tandenborstel en zette de koudwaterkraan aan. Ineens sprong Puzzel op de dichte toiletbril, ging er als een prairiehond op zitten en keek belangstellend naar hem. Een halve minuut later ging Raadsel op de rand van de badkuip zitten, net zo gefascineerd als Puzzel in de tandhygiënische handelingen van hun gastheer.

Nadat Grady zijn tanden had gepoetst, keken ze toe hoe hij zijn tanden floste. Ze waren er getuige van dat hij zijn gezicht waste, een nagel bijknipte en met een handdoek de waterspetters op de wastafel weghaalde.

Toen Grady naar de wc moest, joeg hij ze met zachte hand de badkamer uit en deed de deur achter ze dicht.

Hij zat nog maar net toen er zachtjes, snel en onregelmatig op de deur werd geklopt.

‘Ga weg,’ zei Grady.

Het geluid klonk opnieuw: klop-klop-klop, klop-klop, klop, klop-klop-klop-klop-klop.

‘Ik heb toch ook niet naar jullie zitten loeren toen jullie in de tuin plasten?’ zei Grady.

Klop-klop, klop-klop, klop-klop-klop-klop-klop-klop.

‘Goeie genade.’

Het geklop hield op.

Toen hij hoorde dat een van hen bij de kier tussen de onderkant van de deur en de drempel aan het snuffelen was, overwoog hij ze nieuwe namen te geven: Aagje en Waddoeje.

De stilte die op het gesnuffel volgde, was weldadig, maar leek in tweede instantie niet helemaal in de haak.

Grady was de sleutel van de deur al tijden kwijt, maar het sleutelgat zat er natuurlijk nog wel in. Grady leunde naar een kant, deed zijn hoofd omlaag en zag duidelijk een oplichtend gouden oog aan de andere kant van het sleutelgat.

‘Wat staan jullie daar te gluren? Jullie zouden je moeten schamen!’

Het gouden oog knipperde.

Tegen de tijd dat Grady zijn handen had gewassen en weer in de slaapkamer stond, zaten Puzzel en Raadsel op zijn bed en tilden ze zijn kussens op om te kijken of er iets onder lag.

‘Weg, weg,’ zei hij.

Ze lieten zijn kussens met rust en gingen met hun handen op hun buik naar hem zitten kijken.

Merlin werd uit zijn korte slaap wakker en gaapte uitvoerig.

Grady liep naar de onbezette hondenmand, tikte er met zijn hand in en zei tegen Puzzel en Raadsel: ‘Hierheen. Deze is voor jullie.’

Ze keken hem aandachtig aan maar verroerden geen vin.

Grady liep naar de kast, waar een paar hondenspeeltjes in lagen, en koos een blauw pluchen aapje uit. Hij knielde bij de lege hondenmand neer en piepte met het speeltje om Puzzel en Raadsel ertoe te bewegen erin te gaan liggen.

Merlin maakte misprijzende geluidjes omdat hij verder wilde slapen.

Misschien zou het lukken om ze met een ander speeltje naar de mand toe te lokken. Maar Grady besloot het over een andere boeg te gooien en wilde ze laten zien wat hij bedoelde, zoals hij dat ook met een puppy zou doen.

Hij liep naar zijn bed en tilde Puzzel op. Ze vond het niet alleen prima dat hij dat deed, maar maakte het zich gemakkelijk in zijn armen: ze draaide haar buik naar hem toe en boog haar voorpoten bij de ellebogen en polsen, om aan te geven dat ze dik tevreden was.

Toen Grady haar in de zachte hondenmand neerlegde die ze met Raadsel moest gaan delen, zei hij: ‘Blijf,’ alsof de bevelen die in de hondenwereld gangbaar waren in het dierenrijk een universele zeggingskracht hadden. Hij legde de blauwe aap bij haar neer om haar bezig te houden.

Hij liep weer naar zijn bed en tilde Raadsel op, die zich net zo bereidwillig toonde als Puzzel. Grady bracht hem naar de plek van bestemming, maar daar lag alleen nog de pluchen aap te wachten.

Met Raadsel nog steeds in zijn armen draaide Grady zich om. Puzzel lag weer op zijn bed. Hij legde Raadsel bij de blauwe aap en liep terug naar het bed om Puzzel op te halen.

Ze sprong praktisch in zijn armen, waardoor hij bijna onderuitging. Maar hij had zich nog niet omgedraaid om haar bij Raadsel in de mand te leggen of hij hoorde het gepiep van het aapje achter zich op het bed.

Merlin mopperde niet meer maar zat met opgeheven kop en gespitste oren toe te kijken.

Grady besloot Puzzel nu niet naar de lege hondenmand te brengen maar legde haar bij de wolfshond neer. Hij tilde een van Merlins grote voorpoten op en legde die over het goudogige dier heen.

‘Blijf,’ zei hij tegen Merlin.

Op een strengere toon, en met halftoegeknepen ogen als een soort Clint Eastwood zei hij hetzelfde tegen Puzzel. Ook strekte hij zijn arm beschuldigend naar haar uit en priemde een vinger in haar richting.

Ze hield haar hoofd schuin naar rechts.

Toen Grady zich omdraaide en naar het bed liep om Raadsel en dat stomme aapje op te halen, stoven Merlin en Puzzel achter hem langs en sprongen op het bed.

Raadsel stopte de aap onder Grady’s kussens. Met een innige gelukzaligheid buitelden de hond en de twee onbekende wezens over elkaar heen.

De wolfshond en zijn gevolg keken toe hoe Grady het lampje naast zijn bed en het licht aan het plafond uitdeed.

Grady liet het lampje naast de Stickley-leunstoel branden en liep de kast in om een extra kussen en een deken te halen.

De dicht tegen elkaar aan gekropen dieren staken hun kop omhoog toen hij uit de kast tevoorschijn kwam en volgden hem met hun ogen toen hij naar de leunstoel liep. De zure blik die hij hun toewierp, leek hen niet te deren.

Grady ging in de grote stoel zitten, die hij een jaar geleden had gemaakt en bekleed. Hij legde zijn voeten op een bijpassend voetenbankje.

De drie kameraden zaten ernstig naar hem te kijken.

Hij trok een deken over zich heen en legde een kussen onder zijn hoofd.

Onder hun toeziend oog schoof hij net zo lang met het kussen en de deken tot hij zich zo goed mogelijk had geïnstalleerd. De stoel lag lekker en hij was te moe om achtervolgertje te gaan spelen met deze opgewonden pluchen dieren.

Hij zei: ‘Als jullie maar wel weten…’

Hij had nog steeds alle aandacht van de drie caballero’s, hoewel hij niet goed kon peilen of ze benieuwd waren wat hij te vertellen had.

‘… dat ik dit als muiterij beschouw,’ verklaarde hij. ‘Inderdaad: muiterij. En morgenochtend zullen er disciplinaire maatregelen worden genomen.’

Hij deed het lampje naast zijn stoel uit.

Hun kleurrijke ogen leken in het donker te zweven.

‘Ik zie jullie heus wel kijken, hoor,’ zei hij.

Ze knipperden niet.

‘Ik reken helemaal op jou, Merlin. Jij moet erop toezien dat ze me niet in mijn slaap opeten.’

37

CAMMY RIVERS ZAT ACHTER DE COMPUTER IN HAAR kantoor van de dierenkliniek en schreef een mailtje aan dr. Eleanor Fortney van de opleiding diergeneeskunde van Tufts University in North Grafton, Massachusetts, en aan dr. Sidney Shinseki van de opleiding diergeneeskunde van Texas A&M University in College Station, Texas. In een bijlage stuurde ze jpeg’s van Puzzel en Raadsel mee.

Eleanor Fortney was een uitmuntend zoöloog, een internist en chirurg die een maand lang als gastdocent verbonden was geweest aan Colorado State University in Fort Collins, toen Cammy in haar laatste jaar van haar studie zat.

Omdat Cammy een van de weinige studenten was die het hele studiejaar door hoge cijfers had gehaald, zowel in haar eerste jaar als later, mocht ze alle werkcolleges bijwonen die Eleanor toen gaf. Bovendien kreeg ze ook de kans drie persoonlijke gesprekken met haar te voeren, die de meest waardevolle en leerzame ervaringen van haar leven bleken te zijn.

Tegen de tijd dat Eleanors maand in Fort Collins erop zat, had ze erop aangedrongen dat Cammy na haar afstuderen op Tufts zou komen werken. Eleanor stuurde een researchgroep aan en bood haar een contract van drie jaar om aan een onderzoeksprogramma mee te doen waarin naar een middel tegen kanker bij honden werd gezocht. Het project werd bekostigd door een oud-student.

Aanvankelijk leek het Cammy wel wat om haar carrière op die manier voort te zetten en om bij te dragen aan een onderzoek dat de levens van talloze honden zou kunnen redden. Maar uiteindelijk sloeg ze het aanbod af. Ze droomde er al jaren van om zich met dieren bezig te houden, niet in een onderzoekslab maar in het leven van alledag. Ze wilde dieren beter maken waarvan ze de namen kende en die ze recht in de ogen had gekeken.

Eleanor en zij hadden desondanks contact gehouden en waren vriendinnen geworden, die hun werk als hun missie opvatten. Als Puzzel en Raadsel gemuteerde exemplaren van een bepaalde diersoort waren, zou Eleanor met haar brede zoölogische achtergrond misschien de kenmerken kunnen herkennen die bij hun specifieke soort hoorden.

En wat Sidney Shinseki betrof: nadat Cammy haar studie diergeneeskunde had voltooid, had ze een postdoctoraal jaar gedaan om haar chirurgische vaardigheden aan te scherpen. Sidney was een oude brombeer die vlijmscherpe diagnoses kon stellen en het talent bezat uit een paar losse feiten datgene te halen waarop een behandeling kon worden afgestemd.

Nadat ze de mailtjes had verstuurd, dook ze in een paar zoölogische archieven die gemakkelijk online geraadpleegd konden worden en zocht naar foto’s van nachtdieren met opvallend grote ogen.

Het vingerdier, een apensoort die in de regenwouden van Madagaskar voorkwam, leek grotere ogen te hebben dan in werkelijkheid het geval was. Op de foto’s leken ze zo feloranje dat de ogen er enorm groot door leken. Maar met de vleermuisachtige oren en de puntige snuit zou het dier geen schijn van kans maken op Animal Planet in een film over de schoonheid van zoogdieren te mogen figureren.

Galago’s hadden beduidend grotere ogen dan vingerdieren, vooral in vergelijking met hun kleine kop, maar qua ooggrootte haalden ze het niet bij die van de nieuwe speelkameraadjes van Merlin.

De lori, die in het zuiden en het zuidoosten van Azië voorkwam, had grote ogen, vergeleken met de kop, maar niet vergeleken met Puzzel en Raadsel. Het dier leefde in bomen en at voornamelijk hagedissen en insecten. De grootste lori woog maar twee kilo.

Vanwege de opwindende ervaringen die ze net had gehad, dacht ze niet dat ze de slaap zou kunnen vatten, maar omdat ze al snel de ene na de andere foute toets indrukte en misklikte met de muis, sloot ze de computer af. Toen ze om 1.50 uur in haar bed lag, leek de kamer langzaam als een draaimolen rond te tollen, een draaimolen met prachtige paarden die allemaal dezelfde kant op keken, in de richting van de bergen en de ondergaande zon. De dag had iets gewichtigs gehad, iets wat zo veelomvattend was dat ze het wel kon voelen maar niet kon zien, en als het wel zichtbaar was, kon het alleen indirect worden waargenomen, vanuit een ooghoek…

38

HET WAS EEN KOELE, DROGE NACHT IN CALIFORNIË, perfect weer om met een rugzak te gaan lopen.

Ten westen van de weg strekte het donkere land zich glooiend uit naar de zee. Tom Bigger zag dat het de zee was doordat de maan een satijnzachte streep over het water trok en de brekende golven witte schuimspetters op de keitjes van het strand wierpen, als rijstkorrels.

De heuvels in het oosten waren alleen zichtbaar doordat hun silhouet tegen de met sterren bezaaide hemel afstak en doordat het gras op de hellingen ten gevolge van een droge zomer vaal en verdord was. Her en der in het fletse landschap stonden grillig gevormde, groenblijvende eiken.

Nergens in de omgeving was een huis te bekennen.

Hij wist welke kant hij op moest en wat hem te doen stond. Maar het was nog een heel eind naar de stad, en er lag een zware klus op hem te wachten.

Omdat het al na middernacht was, was er weinig verkeer op de weg. Op dit tijdstip kwamen er vooral vrachtwagens langs, die via de snelweg landinwaarts gingen.

Zelfs nu het zo donker was, kreeg Tom tekens door. Toen er uit noordelijke richting een auto aankwam, zag hij in het licht van de koplampen een dode ratelslang op het wegdek liggen. De ogen van het dier fonkelden als diamanten. Tom wist dat hij de enige was die het had gezien.

Hij kwam langs een bord waarop OVERSTEKEND WILD stond. Vandalen hadden er gaten in geschoten. Een eindje verderop sprongen er een paar kleine voorwerpen onder zijn schoenen weg, wat een tingelend geluid maakte. Toen hij zijn zaklantaarn aandeed, zag hij zo’n twintig lege hulzen in de modderige berm liggen.

Slangen en kogels. Het kwaad en het geweld.

Hij kwam bij een lage gladde rots, een bankje dat de natuur daar voor de vermoeide wandelaar had neergezet. Hij bleef staan en deed zijn rugzak af, ritste het vakje van het onderste compartiment open en haalde er een zak uit waarin hij zijn ongeladen pistool bewaarde. De lege zak stopte hij terug, waarna hij de rugzak dichtritste.

Met de rugzak op zijn rug liep hij verder naar het noorden. Het pistool hield hij in zijn linkerhand, langs zijn zij, uit het zicht van eventuele automobilisten.

Vanaf het moment dat hij het stadje achter zich had gelaten, had hij het gevoel dat hij niet alleen was. Hij kreeg hoe langer hoe meer de indruk dat er een onzichtbare metgezel bij hem was.

Zo nu en dan bleef hij staan en keek hij traag om zich heen. Het enige wat bewoog, waren het golvende gras en de boomblaadjes die trilden in het zeebriesje. Nooit zag hij een geestverschijning of ogen die het maanlicht weerkaatsten.

Hij had meer dan achthonderd meter afgelegd toen hij het gebrom van een voertuig opving, dat vanuit het zuiden zijn kant op kwam. Zo te horen was het een kleine vrachtauto of een terreinwagen, maar hij keek niet achterom.

Mensen die geneigd waren lifters mee te nemen, lieten hem vanwege zijn gestalte en gezicht meestal staan. Zelden stak hij een duim op. Hij liep dan ook aan de linkerkant van de weg, tegen de richting van het verkeer in, ook omdat dat sowieso veiliger was.

Het gebrom zwol aan, koplampen gleden over het wegdek, en een Chevy Suburban zoefde op de rechterweghelft voorbij. Remlichten gingen aan.

Honderd meter verderop draaide de auto op de weg en reed terug. Ongeveer vijftig meter voor Tom stopte de auto. Portieren gingen open.

Tom werd door de felle koplampen half verblind. Het enige wat hij zag, waren de silhouetten van twee mannen die voor de Suburban waren gaan staan. Een derde persoon bleef bij het portier aan de chauffeurskant staan.

Tom deed geen poging om de berm in te rennen, het donkere landschap in, omdat zelfs lichtglooiend terrein verraderlijk kon zijn voor een hardloper in het donker. Bovendien rende hij nooit ergens voor weg, niet voor vechtersbazen die op zoek waren naar iemand om in elkaar te slaan, noch voor tsunami’s. Als hij door iets of iemand om het leven kwam, zou hij de dood omarmen waar hij zo naar verlangde, maar waarvoor hem de moed ontbrak die eigenhandig te kiezen.

Hij liep met opgeheven hoofd naar de onbekenden toe.

Toen ze zijn gezicht in de gaten kregen, waarvan de weerzinwekkende details werden aangezet door het felle licht en de harde schaduwen, zei een van hen: ‘Jezusmina, Jackie, moet je dát eens zien’, en degene die Jackie heette, vroeg aan Tom: ‘Hé, waar ga je heen, Frankenstein?’

‘Laat me met rust,’ waarschuwde hij. Hij liep nog steeds recht op hen af, bracht zijn linkerhand naar voren en pakte zijn pistool met zijn rechterhand over.

‘Hola, rustig aan!’ schreeuwde de man die naast de auto stond. ‘Staan blijven, Karloff. Ik heb je onder schot.’ Om te laten zien dat hij niet blufte, schoot hij een kogel over Toms hoofd heen. Zo te horen kwam het schot uit een geweer.

Steeds wanneer Tom in de afgelopen jaren met zijn ongeladen pistool een gewapende overval pleegde, hoopte hij dat zijn slachtoffer gewapend was en hem ter plekke zou neerknallen.

Eindelijk leek hij de mannen te zijn tegengekomen die hem die gunst wilden verlenen. Hij was dan ook verbaasd toen hij merkte dat hij zijn pas inhield.

‘Laat dat pistool vallen,’ commandeerde de schutter.

De kameraad van Jackie zei: ‘Knal hem overhoop, George. Kom op.’

George waarschuwde Tom: ‘Ik doe het, hoor. Als je dat pistool niet laat vallen, schiet ik je overhoop.’

Tom gooide het pistool niet weg maar stopte het onder zijn riem, tegen zijn buik aan.

Minder dan twintig meter scheidde hem van de mannen bij de Suburban. Behoedzaam liepen ze op hem af, waarbij ze ervoor zorgden niet in de vuurlijn van hun kameraad te gaan staan.

‘Ik ben niet alleen,’ zei Tom.

Jackie begon te lachen, en de man naast hem zei: ‘Het probleem is dat het een ingebeelde vriend was waar je het tegen had, zuipschuit. Wat heb je daar in die rugzak van je zitten? Doe die maar af, zodat we eens kunnen kijken.’

Links van Tom, in het donker op de uitgestrekte helling die naar de zee liep, verscheen een lage, sinistere gedaante. Het licht van de koplampen werd door de ogen van het beest weerkaatst: een magere coyote met scherpe, ontblote tanden.

Het beest gunde Tom Bigger geen blik waardig. Onverschrokken, atypisch voor coyotes, kwam het op de mannen af die Tom bedreigden.

‘Is dat een hond?’ vroeg Jackie, waarop zijn kameraad zei: ‘Shit, nee.’

Alsof het om een betovering met spreuken en pentagrammen ging, dook er nog een coyote uit het duister op, vlak achter de eerste. En toen nog een.

Jackie deinsde achteruit en zei: ‘Maak ze maar eens flink aan het schrikken, George.’

De schutter schoot een keer in de lucht, maar dat schrok de dieren niet af.

Uit het pikkedonker, vanuit het hoge gras, materialiseerde zich een vierde coyote, en een vijfde, een zesde en een zevende.

De schutter, die tevens de chauffeur was, ging achter het stuur zitten en gooide het portier met een klap dicht. Ook de twee andere mannen zochten nu de bescherming van de Suburban op.

Nu Tom als enige overgebleven was, verwachtte hij dat de troep coyotes zich op hem zou storten, maar hun aandacht bleef gericht op de drie mannen in de auto.

De chauffeur bleef een minuut of twee wachten, waarschijnlijk in de veronderstelling dat de coyotes verder zouden trekken. Maar de zeven bleven op hun post, angstaanjagend roerloos.

Tom zag twee mannen voor in de auto zitten. Hun metgezel boog zich vanaf de achterbank naar voren. Ze leken in een discussie verwikkeld te zijn.

De chauffeur deed de handrem eraf, schakelde en trok op. Hij reed naar het zuiden, in de richting van waaruit hij gekomen was.

Tom keek de auto na tot de achterlichten uit het zicht waren verdwenen.

Hij pakte het ongeladen pistool vanonder zijn riem vandaan, bracht het naast zijn lichaam en zette zich weer in noordelijke richting in beweging.

De coyotes vergezelden hem in het maanlicht, drie voor hem, een links en een rechts, en twee achter hem.

Een vliegtuig vloog van het westen naar het oosten, zo hoog dat het geluid van de motoren niet te horen was. Voor Tom betekenden de lichtjes in het donker dat ook hij zijn reis zou voortzetten, móést voortzetten.

Na een paar honderd meter gingen de coyotes een andere kant op. Ze liepen achter elkaar aan en staken schuin de weg over.

Tom bleef staan om ze na te kijken.

Een voor een sprongen de zeven over een rioleringsbuis aan de overkant van de weg, liepen in oostelijke richting verder, net zo geluidloos als het vliegtuig, en verdwenen in een door de maan beschenen veld.

Hij wist niet wat hij ervan moest denken.

Nadat ze verdwenen waren, liep hij ongeveer anderhalve kilometer door naar het noorden, tot hij bij een stenen bruggetje over een droge rivierbedding kwam. Hij deed zijn rugzak af en zette die op het muurtje van de brug.

Hij borg het pistool op. Uit het bovenste compartiment van zijn rugzak haalde hij een van de zes flesjes tequila, die elk in een zakje verpakt zaten.

Vanuit het zuiden kwamen er twee auto’s aan, maar het waren niet de drie onverlaten die met versterking terugkwamen. Een gewone auto en een pick-up zoefden langs zonder vaart te minderen.

Tom draaide de dop om, verbrak het zegel en deed het flesje open. Hij bracht het naar zijn neus en snoof de tequilageur op. Hij moest ervan watertanden, en zijn maag roerde zich alvast. Omdat hij begon te trillen, moest hij het flesje met beide handen vasthouden.

Toen hij daar een tijdje gestaan had, misschien vijf minuten, draaide hij de dop weer op het flesje. Hij was er niet trots op dat hij zich zo kon beheersen, want hij wist dat het niet lang zou duren voor zijn wilskracht zou breken.

Hij vervloekte zichzelf om deze aanval van zelfbeheersing en gooide het flesje van de brug af. Hij hoorde het beneden op de keien kapotslaan.

Hij ritste de rugzak dicht, deed hem om en trok de heupband recht.

Het was bijna twaalf uur geleden dat het ontnuchterende incident bij het uitzichtpunt had plaatsgevonden, boven zijn grot. Hij was al twintig uur wakker en had de afgelopen vier uur een flinke afstand afgelegd. Eigenlijk zou hij van de slaap op zijn benen moeten staan te tollen, maar hij was klaarwakker, helder in zijn hoofd, en op een grimmige manier geconcentreerd.

Hij wist waar hij naartoe moest. Hij had nog een heel lang stuk te gaan.

Hij wist wat hem te doen stond. Het zou nog een hele klus worden. Misschien had hij niet de moed om zijn taak tot een goed einde te brengen.

Tom Bigger liep verder naar het noorden, in de laatste uurtjes van de nacht. Weer kreeg hij het gevoel dat hij niet alleen was, dat hij bij elke stap gevolgd werd, en niet alleen door coyotes. Hij was bang.

39

LIDDON WALLACE GING EEN WANDELINGETJE MAKEN IN de bossen rond Seattle en droeg schoenen van Brioni (met rubberen overschoenen), een grijze wollen broek van Ermenegildo Zegna, een riem van Mark Cross, een overhemd van Geoffrey Beene, een trui van Armani, een zwartleren jasje van Andrew Marc en een horloge van Patek Philippe.

Het harde zandpad was gemakkelijk te volgen, ondanks de grillige schaduwen en de mist. De zon was al een uur op, maar de mist blokkeerde de zonnestralen en liet alleen indirect licht door.

In de ochtendschemering leken de torenhoge douglassparren en de gevlekte scheerlingplanten bijna zwart, en de varens waren meer blauw dan groen. Zelfs de Amerikaanse kornoelje met zijn paars-gouden blaadjes leek in het vochtige halfduister te smeulen in plaats van te branden, en de grote witte bloemen, die normaal gesproken aan die van clematis deden denken, leken als dode vogeltjes in de takken te hangen.

Na iets meer dan driehonderd meter bereikte het pad de bosrand. Erachter lag de green rond de achttiende hole van de golfbaan.

Op het gras stond een elektrisch karretje, dat door onderhoudspersoneel gebruikt werd. Toen Liddon Wallace tussen de bomen tevoorschijn kwam, pakte Rudy Neems, hoofd van de onderhoudsdienst, de vlag van de achttiende hole uit het karretje en prikte die op de juiste plek in het gras.

Rondom de green lagen drie zandkuilen met een fairway die glooiend afliep naar een vijvertje. De eerste helft van de fairway, aan de overkant van de vijver, lag half in de mist verscholen, en de tee was niet te zien. Een smalle rough flankeerde de fairway, en daarachter strekte het bos zich verder uit.

Rudy Neems stond bij het karretje op Liddon te wachten. De onderhoudsman was achtendertig, had een gedrongen postuur en een dikke bos krullend haar. Als kleine jongen had hij bij de kerstopvoering van school vaak de rol van engel gekregen.

‘Wat een kloteweer,’ zei Liddon.

Neems had zo’n zachte stem dat hij zelfs in de ochtendstilte nauwelijks te horen was: ‘Goed voor de huid.’

De onderhoudsman had inderdaad een fantastische huid.

Liddon zei: ‘Dus je hebt het pakketje ontvangen.’

‘Ja.’

‘Heb je nog vragen?’

‘Nee.’

‘Zie je kans om het te doen?’

‘Ja.’

‘Doe je het dus?’

‘En het geld dan?’

Liddon overhandigde hem een manilla envelop waarin veertigduizend dollar zat, in briefjes van honderd. ‘De andere veertigduizend na afloop.’

Neems nam niet de moeite het geld na te tellen. Hij legde de envelop in het karretje en gaf Liddon een andere envelop, waarin verscheidene foto’s van diens huis in Californië zaten, een plattegrond en gedetailleerde informatie over het alarmsysteem.

‘Plus onkosten,’ zei Neems.

‘Ja, natuurlijk. Veertigduizend plus onkosten. Wanneer gaat je vliegtuig?’

‘Vanmiddag.’

‘Zoals ik je al verteld heb, blijf ik tot woensdagmiddag in Seattle. Wanneer ga je het doen?’

‘Morgenavond.’

‘Dinsdagavond dus.’

‘Ja.’

‘Oké. Uitstekend. Dan zit ik vanaf zes uur tot elf of nog later te borrelen en te eten met een cliënt van mij.’

‘Je vrouw ziet er leuk uit,’ zei Neems.

‘Ja, absoluut. Ze is een knappe vrouw, maar ik had nooit met haar moeten trouwen. Het huwelijk is niets voor mij.’

‘Ik wil haar.’

‘Wil je haar? Nee. Dat is geen goed idee, Rudy. Je bent vrijgesproken, maar ze hebben toen bloed bij je afgenomen, en je DNA zit nog in het archief, dus je mag onder geen beding sperma achterlaten.’

‘Dat gebeurt ook niet.’

Vier jaar eerder was Rudy in Californië beschuldigd van moord op een veertienjarig meisje. Liddon trad toen als zijn raadsman op.

‘Het is te riskant,’ verklaarde Liddon, ‘omdat ik je in de Hardy-zaak heb vrijgepleit. Als ze je DNA vinden, weten ze meteen dat ik jou voor deze klus heb ingehuurd.’

Het was hem niet alleen gelukt om Neems vrij te pleiten, maar ook had hij ervoor gezorgd dat twee integere rechercheurs dusdanig de schijn tegen kregen dat ze op verdenking van corruptie werden ontslagen.

Een cameraploeg maakte een twee uur durende reportage over de rechtszaak, waar Liddon miljoenen aan overhield. De camera hield van hem. Hij was een natuurtalent. Zo nu en dan bekeek hij de dvd van het programma, alleen om zichzelf eraan te herinneren hoe goed hij overkwam.

‘Judy had helemaal niks.’

Judy was Judith Hardy, het veertienjarige meisje dat ontvoerd en verkracht was.

Liddon vroeg: ‘Wat had Judy niet?’

‘Mijn DNA.’

‘Dat komt doordat ze in die put op het strand grotendeels in zuur was opgelost. Zelfs het beste forensische team kon daar niets meer mee beginnen.’

‘Dan steek ik Kirsten toch in de fik?’

Kirsten was de vrouw van Liddon.

‘Dan gooi ik het bad vol benzine,’ zei Neems.

Liddon keek langs Rudy Neems naar de mistige fairway. Er was niemand te zien. Het zou nog minstens een uur duren voor de golfbaan openging. Toch nam dit allemaal veel te veel tijd in beslag. Het was belangrijk dat ze niet samen gezien werden, en daarom spraken ze op dit soort afgelegen plekken af en mocht een ontmoeting nooit langer duren dan strikt noodzakelijk was.

‘Een bad vol benzine?’ vroeg Liddon, die dat een tamelijk potsierlijk idee vond.

‘Eerst verdrinken en dan in de fik steken,’ zei Neems.

‘Maar ik heb een vermogen aan kunst en antiek in huis.’

‘Je hebt ook een sprinkler.’

‘Maar toch. Een bad vol benzine.’

‘Heb ik goed naar gekeken,’ zei Neems.

Liddon keek naar de manilla envelop met foto’s en gegevens over het huis, de envelop die hij net van Neems had teruggekregen.

‘Het kost je wel je badkamer,’ zei Neems.

‘Dat lijkt me logisch.’

‘Plus je slaapkamer. En een deel van de overloop.’

‘Hoe zit dat met waterschade?’

‘De sprinklers gaan alleen aan in kamers waar vuur is.’

‘Aha. Dus de waterschade valt wel mee. En rookschade?’

‘Ik zal de deuren van de badkamer en de slaapkamers achter me dichtdoen.’

Neems was uiterst betrouwbaar. Hij pakte de zaken altijd grondig aan en had oog voor detail.

‘Als het alarm eenmaal is afgegaan, zal de brandweer niet lang op zich laten wachten,’ zei Liddon.

‘Waarschijnlijk zijn ze er binnen vier minuten. Ze zitten er niet ver vandaan.’

Omdat de rand van de green iets steiler liep dan de omliggende fairway, ontstonden er op de lager gelegen green kleine wervelingen in de luchtstroom, waardoor flarden mist werden aangezogen, die tot de knie reikten. De nevel kolkte om Liddon en Neems heen, als een vertraagde whirlpool, constant in beweging.

‘Wil je Kirsten zo graag hebben?’ vroeg Liddon.

Neems knikte. ‘Ik móét haar gewoon hebben.’

‘Hoe lang ben je dan… met haar bezig?’

‘Twee uur. Drie.’

‘Weet je dat heel zeker?’

‘Absoluut.’

‘Het is wel een wild idee,’ zei Liddon.

‘Heel wild. Zo zou een huurmoordenaar nooit te werk gaan.’

‘Goed gezien. Nou… oké dan.’

Neems lachte zo innemend dat hij het nog steeds goed zou doen als kerstengeltje. ‘Twee dingen. Ten eerste: weet je het zeker wat Benny betreft?’

Benny was Benjamin Wallace, het driejarige zoontje van Liddon.

‘Ik ben als ouder niet veel beter dan als echtgenoot,’ zei Liddon.

‘Je kunt toch een kinderjuffrouw nemen?’

‘Dan krijg je óf een of andere feeks die de sfeer in huis verpest, of een jong ding dat me voor de rechter sleept omdat ik haar zogenaamd zou hebben aangerand. Is Benny een probleem voor jou?’

‘Waarom zou hij een probleem voor mij zijn? Hij is toch nog maar drie?’

‘Ik bedoelde niet op fysiek gebied.’

‘Mij stoort het niet,’ zei Neems.

‘Oké. Dan doen we het.’

‘Ik wilde alleen maar weten of jij je erin kon vinden.’

‘Het is wat het is,’ zei Liddon. ‘Wat was dat tweede?’

‘Dat was iets waar ik wel benieuwd naar was.’

‘Ik moet wel zo weg, hoor.’

‘Als je me zoiets vraagt, moet je wel geweten hebben dat ik Judy Hardy heb gemold.’

‘Natuurlijk.’

‘Wanneer kreeg je dat in de gaten?’

‘Al voordat ik besloot je zaak aan te nemen,’ zei Liddon.

‘Maar je hebt me pro Deo verdedigd.’

‘Omdat je geen geld had.’

‘Ik dacht dat je me verdedigde omdat je me geloofde.’

‘In je onschuld? Nee. Geen seconde.’

‘Dus je deed dat pro Deo omdat…?’

‘Wat denk je zelf, Rudy?’

‘Voor het geval je ooit eens iemand zoals ik nodig had.’

‘Precies.’

‘Was je al getrouwd toen je mijn zaak aannam?’

‘Ja, een paar maanden.’

‘Wist je toen al dat je misschien…’

‘Nee, nee. Ik hield toen nog wel van haar.’

‘Wat zielig.’

Liddon haalde zijn schouders op. ‘Zo gaan die dingen.’

‘Je doet heel wat pro-Deozaken.’

‘Als ik er de tijd voor kan vrijmaken.’

‘Dus je hebt nog wel meer lieden zoals ik achter de hand?’

‘Een paar. Voor als ik ze nodig heb.’

‘Nou, ik wil wel even zeggen dat ik je heel dankbaar ben.’

‘Fijn, Rudy.’

‘Niet alleen voor toen, maar ook voor deze kans.’

‘Ik weet dat je nauwgezet te werk gaat. Maar nu moet ik echt gaan.’ Hij deed twee stappen in de richting van het bos en draaide zich om naar de onderhoudsman. ‘Ik heb ook iets wat ik wel van jou zou willen weten.’

‘Waarover?’

‘Heb je na Judy Hardy nog…’

‘Ja.’

‘Vaak?’ vroeg Liddon.

‘Ik wacht altijd tussendoor.’

‘Is dat moeilijk, wachten?’

‘Ja. Maar het is dan des te leuker als ik er een mol.’

‘Hoe lang wacht je dan?’

‘Zes maanden. Acht.’

‘Ben je daarna nog wel eens in staat van beschuldiging gesteld?’

‘Nee. En dat zal ook niet meer gebeuren.’

‘Je bent een slimme vent die goed uit zijn doppen kijkt. Daarom heb ik jouw zaak destijds aangenomen.’

‘Bovendien vindt iedereen me aardig,’ zei Neems.

‘Ja, dat klopt. Dat is altijd een pre.’

Liddon liep verder over het gras, over de rough, naar het pad dat door het bos voerde. Hij was tweehonderd meter verwijderd van de meest beangstigende ontmoeting van zijn leven.

40

‘HENRY.’

De droom was een aaneenschakeling van close-ups uit een actiefilm: lange, naakte, onstuimig kronkelende ledematen, blond haar dat heen en weer werd geschud, roodgelakte nagels die zich vol verlangen aan iets probeerden vast te grijpen en die wild om zich heen maaiden, een extatisch opengesperde rijpe mond die een geluidloze doodskreet voortbracht.

Toen Henry Rouvroy wakker werd, dacht hij dat hij zijn naam hoorde fluisteren.

‘Henry.’

In zijn slaap was hij scheef onderuitgezakt. Nu ging hij rechtop zitten, met zijn rug tegen de achterwand van de kast. De deur stond open.

De shotgun. Die was uit zijn handen gegleden. Hij vond het kaliber 20-geweer op de tast.

Waarschijnlijk had hij de fluisterstem gedroomd. Hij luisterde maar hoorde niets.

In de slaapkamer was het nu lichter dan toen hij in de kast was gaan zitten, maar niet zo licht als wanneer hij een lamp zou hebben aangelaten.

De zon was opgekomen en scheen om de randen van de dichte gordijnen heen.

Met een van pijn vertrokken gezicht strekte hij zijn linkervoet om een krampaanval tegen te gaan. Hij kwam overeind.

Hij bleef staan en luisterde. Nadat het even stil was geweest, hoorde hij een iele fluittoon. Zijn hart kromp ineen, tot hij al snel besefte dat het geluid veroorzaakt werd doordat hij een windje liet.

Dat hij worst, kaas en een homp grof brood had gegeten, was een fout geweest, iets waar zijn lichaam van moest herstellen.

Hij was nog maar één dag op de boerderij en nu al werd hij in zijn normen en waarden aangetast. De gevaarlijke invloed van het platteland op je persoonlijkheid en intellect mocht niet onderschat worden, ondanks het feit dat hij enkel op exclusieve scholen had gezeten en zijn studie op Harvard de kroon op zijn opleiding was geweest. Zonder de dagelijkse stimulans van het leven in de grote stad, zonder de voortdurende interactie met andere hoogopgeleide, ontwikkelde mensen, dreigde het gevaar dat hij een platte, lompe boer werd. Waarschijnlijk was The Times in dit soort achterlijke gehuchten en boerengaten niet te krijgen, en de inteeltanalfabeet die de plaatselijke kiosk runde deed waarschijnlijk een gewoon bruin inpakpapiertje om de Vanity Fair.

Henry luisterde naar zijn trillende wind, die in een piepende toon uitmondde. Wanneer hij vrouwen uitkoos voor een verblijf in de aardappelkelder of de omgebouwde paardenbox, moest daar in elk geval één exemplaar bij zitten dat de juiste opleiding had genoten en dat de fout had gemaakt naar deze intellectuele woestenij terug te keren. Als hij er geen kon vinden die zowel welbespraakt als sexy was, was het misschien verstandig een gewone vrouw gevangen te zetten, een die een goed gesprek kon voeren en een ontwikkelde smaak had, enkel en alleen om zijn intellect en zijn heldere, superieure esthetische niveau op peil te houden.

Door zijn onbedoelde rectale recital werd Henry gedwongen de kast te verlaten, bij gebrek aan frisse lucht. Als iemand zijn naam had gefluisterd, zo besloot hij, dan moest dat in zijn droom zijn geweest. Hij liep de slaapkamer in.

Toen hij de lamp aan het plafond aandeed, keek hij allereerst naar het bed. De dekens leken nog precies zo te liggen als hij ze had neergelegd, en de vorm van de zogenaamde slapende figuur was onveranderd gebleven.

Als iemand op de plek van de dummy was gaan liggen, zou Henry vervolgens in zijn slaap zijn vermoord. Zijn angst was ongegrond geweest.

Toch liep hij om het bed heen naar het voeteneinde. Hij hield de shotgun met beide handen vast, een vinger aan de trekker, en tilde met de loop de dekens op om te zien wat eronder zat.

Omdat zijn absurde angsten hem danig parten hadden gespeeld, haalde hij opgelucht adem.

Hij deed de gordijnen open, zodat het vroege daglicht naar binnen viel. Hij zou zich niet langer in kasten verborgen houden. Nu er een nieuwe dag was aangebroken, zou hij een nieuwe strategie volgen. In plaats van af te wachten, zou hij het initiatief nemen en de aanval op zijn kwelgeest openen.

Het licht op de gang was aan, zoals ook had gemoeten, en ook brandde er een lampje in de woonkamer, maar ook in de keuken was het niet donker, terwijl hij daar het licht wel had uitgedaan.

Op de eettafel zag hij de leren werkhandschoenen liggen. Toen hij die de avond daarvoor op de sprei had gevonden, had hij ze in een vuilniszak gedaan en de zak op de leunstoel in de slaapkamer gezet, met de bedoeling die de volgende ochtend weg te gooien.

Nu was het de volgende ochtend en lagen ze hier. Ze leken nog meer doordrenkt met bloed dan eerst. Het meeste bloed was opgedroogd en verkorst, maar hier en daar waren de handschoenen nog nat en plakkerig.

Naast de handschoenen lagen een potlood en een kladblok, die eerder bij de telefoon in de keuken hadden gelegen. Het gele lak van het potlood was bevlekt met opgedroogd bloed. Ook zaten er wat bloedvegen op het kladblok, maar de boodschap was desondanks nog goed te lezen. De drie handgeschreven regels stonden recht onder elkaar.

Henry’s angst kwam zo onverwacht terug, en met zo’n impact, dat hij aanvankelijk niets van de woorden kon maken, alsof ze geschreven waren in een dode taal van een antieke beschaving. Hij was zijn leesvermogen even kwijt.

Toen hij wel weer kon lezen, zag hij dat er drie versregels op het papier stonden. Ze rijmden niet maar waren geschreven in een Japanse dichtvorm van zeventien lettergrepen, een haiku.

Natuurlijk wist Henry wat een haiku was omdat hij aan Harvard had gestudeerd, maar ook omdat zijn broer Jim tweeënvijftig van dat soort gedichtjes had geschreven, die in een gebonden uitgave op de markt waren verschenen.

Kiekendief valt aan.

Kalligrafie in de lucht,

Klauwen, dan snavel.

Henry dacht terug aan de twee kiekendieven die door de lucht cirkelden toen hij met zijn broer naar de schuur was gelopen.

Kalligrafie. Prachtige Japanse schrijfkunst, uitgevoerd met een penseel.

Henry was zelf geen dichter, en ook las hij nauwelijks poëzie, maar hij snapte dat als je een roofvogel wilde beschrijven, de sierlijke halen van een kalligraferend penseel een toepasselijke metafoor waren.

De laatste regel verontrustte hem meer dan de twee voorgaande. Door die drie woorden was dit een gedichtje over de dood, niet zozeer over de kiekendief maar meer over de niet nader genoemde muis die door de klauwen zou worden beetgegrepen en daarna door de snavel zou worden verscheurd.

Als Henry de kiekendief was, zou zijn tweelingbroer de muis zijn, en dan ging dit gedicht over de moord op Jim in de schuur.

Maar als Jim de kiekendief was, was diens broer de muis, en dan ging het gedicht over de ophanden zijnde moord op Henry.

Hij wist nog wat Jim gezegd had, vlak voordat ze de schuur binnengingen: ‘Roofvogels en prooidieren. De noodzaak van de dood, als het leven enige betekenis en begrenzing moet hebben. De dood als deel van het leven. Ik ben bezig met een aantal gedichten over die thema’s.’

Henry Rouvroy was woedend, niet zozeer doordat hij bedreigd werd, maar vanwege de vernedering, vanwege het feit dat er een spelletje met hem werd gespeeld. Het liefst zou hij het bovenste velletje van het kladblok trekken, dat in stukjes scheuren en alles door de wc spoelen. Maar de gedachte het bebloede papier dan aan te moeten raken, weerhield hem daarvan.

… Klauwen, dan snavel.

Die kille woorden leken een aankondiging van een gewelddadige dood, een hak-en-steekpartij.

… Klauwen, dan snavel.

Jim was niet neergestoken, maar neergeschoten. Waarschijnlijk ging het gedicht dus niet over de moord op Jim.

Henry moest denken aan de vijf messen die op tafel hadden gelegen toen hij voor het eerst bij Jim en Nora in huis kwam.

Vijf messen met een lemmet van minstens tien centimeter, niet-glimmend afgewerkt, met een mechaniek waarmee het lemmet snel opengeklikt kon worden.

Voordat ze met z’n drieën aan de koffie met broodjes waren gegaan, had Jim de messen naast de koelkast op het aanrecht neergelegd.

Henry liep naar het aanrecht toe. Daar lagen drie messen. Twee ontbraken er.

41

LIDDON WALLACE GENOOT VAN DE GEUR VAN DENNEN, de grimmige associaties die gevlekte scheerling bij hem opriep, en de ironische aanwezigheid van kornoelje. Hij liep terug door het bos nadat hij de moord op zijn vrouw en kind had geregeld.

De wet was een magistraal gegeven. Zijn juridische carrière had hem rijkdom gebracht, een zekere faam, invloedrijke vrienden op hoge posten, een jonge en ongelofelijk knappe vrouw, de macht om anderen tegen te werken of kapot te maken en zo problemen op te lossen, en de vrijheid om zijn leven radicaal om te gooien als hij daar gelukkiger van dacht te worden en om ervoor te zorgen dat aan zijn eigen wensen werd voldaan, omdat hij daar alle recht toe had.

Door de jaren heen hadden zijn ouders en de meesten van zijn leraren, vanaf de kleuterschool tot aan zijn afstuderen, benadrukt dat niets belangrijker was dan het ontwikkelen van een positief zelfbeeld, omdat dat dé manier was om gelukkig te worden. In Liddons geval preekten ze voor eigen parochie, want Liddon wist al van jongs af aan dat hij over heel wat superieure eigenschappen beschikte, en doortastendheid was daarvan niet de minste.

Wanneer hij zag wat gedaan moest worden, deed hij het. Of anders huurde hij iemand als Rudy Neems in om het voor hem te doen. Liddon twijfelde nooit en had nooit spijt van de acties die hij had ondernomen.

Soms, als hij over de juiste informatie beschikte, hoefde hij niets te doen en ook niemand in te huren. Veel mensen hadden geheimen die hen kapot konden maken, en als je hun geheimen eenmaal kende, kon je ze naar believen als willoze poppen manipuleren. Omdat Liddon vrienden in hoge kringen had die over onbeperkte middelen beschikten en willekeurig wie konden laten natrekken, kostte het hem nooit veel moeite om compromitterende geheimen van zijn tegenstanders boven tafel te krijgen, omdat ze altijd wel iets verborgen probeerden te houden wat de moeite waard was.

Hij hield van de wet en van geld, maar meer nog hield hij ervan mensen te manipuleren. Hij was ervoor in de wieg gelegd om over anderen te heersen. Macht was beter dan seks. Macht was beter dan geld. Macht was beter dan wat dan ook.

Dit soort gedachten en nog talloze andere van geheel andere aard tolden door het constant drukke hoofd van Liddon Wallace terwijl hij door het bos terugliep naar zijn huurauto, die hij in de berm van een B-weg had neergezet. Omdat hij in beslag werd genomen door de diverse aspecten van het bestieren van het universum en door de veranderingen die er in zijn leven zouden plaatsvinden, had hij geen oog voor de schoonheid van het bos.

Iedereen leek tegenwoordig dol te zijn op de natuur. Hij had dat niet. Gras moest wat hem betrof kort zijn, bomen moesten door een begenadigde hovenier in een bepaalde vorm worden gesnoeid, bloemen dienden netjes in rijtjes in ordelijke borders te staan, en water moest in vijvers en fonteinen worden opgeslagen. Hij had niets met de ongebreidelde aard van de natuur, waarin alles maar door elkaar heen woekerde, de vruchtbaarheid, de enorme variëteit, de chaos.

Misschien omdat hij zich niet door de natuur liet imponeren, besloot de natuur hem een klap op z’n kop te geven. Het ene moment liep hij nog door de mist en waren zijn gedachten ook nevelig, en het volgende moment: klabam!

Het gebeurde zo plotseling dat hij van schrik een kreet slaakte en terugdeinsde, alleen was er geen plek om naartoe te deinzen omdat hij er middenin zat, zodat hij zich eraan moest overgeven of zich ertegen moest verzetten en dan moest volhouden. Liddon Wallace had zich nog nooit van zijn leven ergens aan overgegeven en was dat ook nu niet van plan. Als er aan de touwtjes getrokken moest worden, deed híj dat wel. Hij weigerde zich te laten manipuleren en zou nooit opgeven, nooit.

De energie van het geheel, de absolute kracht die voelbaar was, benam hem de adem: hij kreeg letterlijk geen adem meer. De lucht werd zo dik als water, ineengedrukt door een overdonderende kracht van onvoorstelbare grootte. Ook leek het of het zonlicht in elkaar werd geperst. De zon scheen niet feller maar kreeg een vollere, gouden intensiteit, tot de stralen zo werden gecomprimeerd dat hij ze voelde en rook en ze stolden tot een fonkelend geheel dat opzwol, omboog, dubbelklapte en onmogelijkheden voortbracht.

Ook voelde hij dat er iets mis was gegaan met de tijd. Of eigenlijk was mis niet het juiste woord. De tijd was op een bepaalde manier veranderd, de voortgang, de regels, het doel ervan. Het verleden, het heden en de toekomst vielen samen, werden als spaghettislierten aan een vork om elkaar heen gedraaid en aangetrokken, steeds harder, tot ontelbare millennia tot een enkel moment werden samengebald. Hij werd zich bewust van elk ogenblik uit zijn verleden en van alle mogelijkheden die in de toekomst lagen. Hij zag zichzelf als een foetus, een baby, een opgroeiend kind, een puber, een volwassene, een kwakkelende tachtigjarige, en dat allemaal tegelijkertijd.

En hoewel de gebeurtenis uiterst merkwaardig en angstaanjagend was, iets wat alle zintuigen onder druk zette zodat de geest bijna uit elkaar spatte, wist Liddon ogenblikkelijk wat er gebeurde, zowel de oorzaak als de reden. Ook wist hij dat de afschuwelijke druk die hij voelde, de verpletterende kracht, de verstikkende angst die voortkwam uit de onmetelijkheid van de gebeurtenis, onmiddellijk zou verdwijnen als hij zijn verzet staakte, maar dat verdomde hij.

Het leek of het gebeuren urenlang aanhield. Maar toen hij zijn mond opensperde in een geluidloze schreeuw van ontkenning en hoogmoed en hij zijn vuisten zo krampachtig balde dat zijn nagels door zijn handpalmen sneden en zijn huid onder de druk van zijn knokkels bijna openbarstte, wist Liddon dat er in werkelijkheid maar een paar tellen waren verstreken, hooguit een seconde of tien.

Het gebeuren hield net zo plotseling op als het begon. Zoals hij aanvankelijk was teruggedeinsd, zo strompelde hij naar voren nu het voorbij was, en deze keer werd hij door geen enkele kracht tegengehouden. De optrekkende mist noch de altijd aanwezige schaduwen boden enige toevlucht, noch de bomen of varens. Het pad leek de enige mogelijkheid, niet terug naar Rudy Neems maar voorwaarts. Liddon legde de laatste honderd meter van het pad strompelend af en liep wankelend naar de met olie bevlekte weg die hoofdzakelijk gebruikt werd door boswachters, en als er brand was.

Eenmaal in de auto sloot hij alle portieren af, gooide de manilla envelop op de stoel naast zich en zat trillend na te hijgen.

Hij deed de zonneklep omlaag om zichzelf in het spiegeltje aan de achterkant te bekijken. Hij verwachtte dat zijn gezicht geblakerd was of anderszins sporen zou dragen van het gebeuren, maar dat bleek niet het geval. Toen hij zijn eigen ogen in de spiegel zag, keek hij onmiddellijk weg.

Pas toen zijn hart iets tot rust was gekomen en zijn angst grotendeels was verdwenen, merkte hij dat hij een schoen met de bijbehorende overschoen was kwijtgeraakt. Het waren exclusieve Italiaanse schoenen, maar hij was niet van plan terug te gaan naar het bos, ook niet als de schoenen tien keer zo duur waren geweest.

Zijn grijze wollen broek van Ermenegildo Zegna was totaal vormeloos geworden, alsof er bij de stomerij iets was misgegaan. Het bovenste stiksel van zijn Mark Cross-riem was voor de helft gerafeld, en de tong van zijn gesp was kromgebogen.

Zijn hemd van Geoffrey Beene was doorweekt van zurig zweet en was op een merkwaardige manier gekrompen. Onder zijn oksels was de stof gaan samentrekken, zodat zijn hemd strak om zijn schouders zat.

Onder aan zijn lubberende Armani-trui hingen allemaal losse draadjes, en zijn zwarte Andrew Marc-jasje stonk alsof het leer was begonnen te rotten.

Toen hij op zijn Patek Philippe keek, leken de uur- en minutenwijzers de juiste tijd aan te geven, en de secondewijzer tikte door. Maar volgens het horloge was het nu donderdag, terwijl het in werkelijkheid maandag was, en het was geen december maar september.

Toen Liddon de auto uiteindelijk startte, zette hij de verwarming aan, omdat hij tot op het bot verkleumd was. Hij voelde zich niet in staat om in deze toestand te gaan rijden.

Hij keek niet in de richting van het bos. Daar was niets wat hem interesseerde. En dat zou ook zo blijven, want hij was niet van plan daar ooit nog een stap te zetten. Hij zou sowieso nooit meer naar het bos gaan, welk bos dan ook.

Hij keek niet naar buiten en zelfs niet naar de raampjes zelf. Het voorval was gebeurd en dat zou Liddon nooit van zijn leven vergeten, maar uiteindelijk maakte het niks uit. Hij was niet van plan het ooit met iemand over dit incident te hebben. Want dat zou hem toch niets opleveren.

Hij deed de envelop open die hij van Rudy Neems had teruggekregen en bekeek de foto’s. Die van het huis en de tuin eromheen interesseerden hem niet. Hij zocht naar de foto’s van Kirsten en Benny, zijn vrouw en kind. Echtgenote en zoon. Een ander en een ander. Onbekend en niet te doorgronden.

Hij stopte de foto’s terug in de envelop.

Later, toen hij niet meer zo heftig trilde, keerde hij op de smalle weg en reed het bos uit.

42

TOEN HET IN DE BERGEN 6.35 UUR WAS, BELDE DR. Eleanor Fortney vanuit Massachusetts naar Cammy Rivers, die toen nog lag te slapen maar door het telefoontje meteen klaarwakker was en rechtop in bed ging zitten.

Eleanor babbelde graag over koetjes en kalfjes, maar deze keer kwam ze snel ter zake. ‘Ik weet dat je niet van flauwe geintjes houdt, want daar ben je te serieus voor, dus ik neem aan dat dit geen geshopte foto’s zijn.’

‘Dat klopt, Eleanor. Het zijn…’

De zoöloge onderbrak haar en zei: ‘Heb je ze veilig weggestopt?’

‘Weggestopt?’

‘Die dieren. In een kooi. Achter tralies. Met een slot erop. Want met die handen krijgen ze een eenvoudige vergrendeling zo open.’

‘Nee, ze zitten niet in een kooi. Ze zijn bij Grady thuis.’

‘Wil je hem dan onmiddellijk bellen? Hij moet ze in een kast opsluiten, of in een kamer zonder ramen. Want een raam krijgen ze zo open.’

‘Ik denk niet dat hij zoiets zou willen doen.’

‘Waarom niet? Waarom zou hij dat in godsnaam niet willen doen?’

‘Omdat ze zo leuk zijn. Ze zijn zo aanhankelijk als een hond, heel lief.’

‘Dat lijkt me geen weloverwogen conclusie. Daar heb je nog te weinig tijd voor gehad. Dat is meer een eerste indruk.’

‘Oké, natuurlijk,’ gaf Cammy toe. ‘Een eerste indruk. Maar ik heb er wel een goed gevoel over. Je zou er zelf ook zo over denken als je hier was en ze met eigen ogen kon zien, Eleanor.’

‘Misschien wel, maar je mag die dieren niet laten ontsnappen.’

‘Ze willen helemaal niet ontsnappen. Ze willen een plek waar ze zich thuis voelen. Bij Grady vinden ze het heel leuk.’

‘Nu schrijf je ze menselijke gevoelens toe. Je kunt niet weten waar ze op uit zijn. Cammy, ik heb best door dat je weet wat ze zijn.’

Cammy vond het nog steeds moeilijk om Puzzel en Raadsel in woorden te omschrijven, en geen enkele van de voor de hand liggende verklaringen voldeed echt. Ze zei alleen maar: ‘We hebben geprobeerd geen theorieën op te stellen.’

‘Ze zijn gemanipuleerd,’ verklaarde Eleanor. ‘DNA van verschillende diersoorten.’

‘Dat is bij me opgekomen.’ Cammy gooide de dekens van zich af en ging op de rand van het bed zitten. ‘Maar wezens met zo’n complexe structuur? Dat heeft niemand nog voor elkaar gekregen.’

‘Tegenwoordig is het geen kwestie meer van het kweken van nieuwe bacteriën om een soort fabriekje van ze te maken dat insuline en interferon produceert, geen kwestie van het modificeren van Thiobacillus ferrooxidans zodat die bacterie uranium kan opeten. Dat stadium zijn we al lang voorbij.’

‘Natuurlijk, dat weet ik. In China hebben ze bij varkens een bepaald gen ingebracht om ze groen te laten oplichten. Daar doen ze wel meer van dat soort krankzinnige experimenten. Maar als Puzzel en Raadsel genetisch gemanipuleerd zouden zijn, zou de wetenschap het stadium van de lichtgevende varkens al wel heel ver gepasseerd zijn.’

‘Zal ik je bijpraten?’ zei Eleanor. ‘Laten we dan even bij varkens blijven. Wist je dat ze proberen varkens genetisch te manipuleren zodat hun organen geschikt zijn voor menselijke transplantatie?’

‘Ik heb er iets over gelezen, ja.’

‘Organen van varkens die qua genetische structuur en chemische samenstelling zo verwant zijn aan die van mensen dat ze bij een transplantatie niet meer zullen worden afgestoten. Dat duurt niet lang meer.’

Cammy stond op en zei: ‘Maar toch…’

Eleanor onderbrak haar nogmaals: ‘Nog iets over varkens. Op universiteiten bij ons en in het buitenland gaat het erom wie er als eerste in slaagt een varken met een menselijk brein te creëren.’

Cammy liep met de draadloze telefoon naar het dichtstbijzijnde raam. ‘Maar waarom, in hemelsnaam?’

‘Arrogantie. Omdat daarmee bewezen zou zijn dat de ziel niet bestaat. Een praktische toepassing is er niet. Het schepsel zal door eenzaamheid worden gekweld, door de ongelijke verhouding tussen zijn lijf en zijn hersenen. Hij zal alleen nog maar in krankzinnigheid kunnen vluchten. Frankenstein tot de tiende macht.’

Hard kil ochtendlicht. Een vaalblauwe lucht.

Cammy zei: ‘Maar jij hebt het over monsters. Deze dieren zijn heel anders. Ze zijn… wonderbaarlijk.’

‘Ze kunnen wel net zo leuk zijn als Mickey Mouse, maar als ze genetisch gemanipuleerd zijn, weet je niet wat voor verwoesting ze kunnen aanrichten. Stel dat ze ineens veel nakomelingen krijgen, die die ongelofelijke handen van hen op efficiënte wijze gebruiken, dan zouden ze een of meer inheemse soorten kunnen uitroeien.’

Het raam voelde koud aan. ’s Nachts moest het buiten minstens vijftien graden zijn afgekoeld.

‘Als ze in een laboratorium zijn geboren,’ zei Cammy, ‘hoe zijn ze hier dan terechtgekomen? Er is geen universiteit in de buurt, er zijn geen biotechnische bedrijven.’

‘Waarschijnlijk zijn ze niet uit zichzelf ontsnapt. Misschien heeft een of andere dierenactivist ze vrijgelaten. Dat soort types doet wel vaker van die rare dingen. Ze vernielen huizen van wetenschappers en breken ’s nachts in laboratoria in. Sommigen zijn fanatiek en onwetend genoeg om een experimentele soort in het wild vrij te laten. Misschien hebben ze ze ergens anders vandaan gehaald.’

‘Een experimentele soort,’ zei Cammy weifelend. ‘Ik ga ook maar alleen op mijn gevoel af, Eleanor, maar we hebben hier met iets anders te maken.’

‘Hoe zit het dan, dr. Rivers? In de encyclopedie van bekende diersoorten komen ze niet voor. Alleen al vanwege die ogen zijn ze verbijsterend en uniek.’

‘Ik weet het niet. Ik weet niet om wat voor diersoort het gaat.’

‘Zo nu en dan worden er onbekende insectensoorten, levensvormen diep in de zee en zelfs nieuwe muizensoorten ontdekt. Maar grote zoogdieren hebben we niet over het hoofd gezien, niet in een gebied dat zo uitgebreid in kaart gebracht is als de Rocky Mountains in Colorado, en ook niet ergens anders. Zo gauw ik de hoorn op de haak heb gelegd, moet je Grady bellen om te vertellen dat hij die dieren moet opsluiten. Dring daar wel op aan, hoor. En daarna moet je maar bij de telefoon gaan zitten wachten.’

‘Wachten? Waarop?’

‘Je wordt vanzelf gebeld. Want ik heb dit moeten aangeven.’

Cammy reageerde aangeslagen: ‘Aangeven? Bij wie?’

‘Bij iemand van de National Science Foundation die ik ken. Hij heeft me de naam van iemand bij het Environmental Protection Agency gegeven, en vanaf daar is het balletje gaan rollen.’

‘Maar ik heb contact met je opgenomen omdat je een vriendin van me bent. Ik had verwacht dat je wat discreter zou zijn.’

‘Cammy, ik vind je heel aardig, maar als het om zoiets gaat, kan ik onmogelijk mijn mond houden. Vanuit mijn functie en als burger zie ik het als mijn plicht de autoriteiten hiervan op de hoogte te stellen.’

‘Ja. Oké. Dat kan ik snappen. Ik had alleen niet in de gaten dat…’

Eleanor zei: ‘Sidney Shinseki belde me vanmorgen vanuit Texas op, meteen toen hij je mailtje had gelezen. We hebben dit samen besproken. Iedereen in onze positie zou hetzelfde hebben gedaan.’

‘Aha. Natuurlijk.’

‘Bel Grady nou maar op om te zeggen dat hij die dieren moet opsluiten. Dan kun je daarna een telefoontje verwachten. Ik denk dat je dan gebeld wordt door ene Paul Jardine. Die werkt vanuit Denver, geloof ik.’

‘Wat gaan ze dan doen?’ vroeg Cammy.

‘De autoriteiten? Die zullen zich over de dieren ontfermen.’

‘En dan?’

‘Dan ben jij ervanaf. Jullie hebben die beesten niet gestolen. Jullie verlenen alle medewerking, en dat is alleen maar goed.’

‘Nee, ik bedoel: wat gebeurt er met Puzzel en Raadsel?’

‘Dieren die uit onderzoekslaboratoria komen, hebben een microchip in hun hals. Of in elk geval een tatoeage in hun oor. Daardoor zijn ze gemakkelijk te traceren.’

‘En dan… worden ze teruggestuurd naar het lab waar ze vandaan komen?’

Het ontging Eleanor niet dat Cammy tamelijk wanhopig klonk, en ze zei: ‘Je weet best dat dat logisch is. Die beesten horen niet in het wild thuis.’

‘Ik wou dat je ze kon zien.’

‘Laten we er geen doekjes om winden, Cammy. Als je die dieren loslaat, kun je strafrechtelijk vervolgd worden.’

‘Oké, ik snap het.’

‘Snap je het echt?’

‘Ik snap het helemaal.’

‘Goed.’

‘Ik heb geen idee wat me bezielde. Gênant eigenlijk. Ik was helemaal onder de indruk van… de betovering. Ik had beter moeten weten.’

‘Zorg dat Grady die dieren opsluit. En blijf daarna bij de telefoon zitten wachten.’

‘Oké.’

‘Het spijt me, Cammy. Als ik wat fel uit de hoek ben gekomen, bedoel ik.’

‘Ik lag gewoon een beetje dwars. Ik had het verdiend.’

‘We houden contact,’ zei Eleanor. Ze hing op.

Cammy drukte op de UIT-toest van haar draadloze telefoon.

Ze belde Grady niet meteen op.

Ze raakte het koude raam weer aan. Buiten zou de temperatuur snel oplopen, al zou het niet zo warm worden als zondag. Het weer zou omslaan.

Cammy gunde zich niet de tijd om te douchen en trok een trui, een broek en laarzen aan.

Met haar mobieltje belde ze Cory Hern op, haar meest ervaren assistent in de kliniek, en vroeg hem of hij die dag de zaken voor haar kon waarnemen. Gevallen die hij en Ben Aikens niet konden behandelen, moesten ze doorverwijzen naar de collega’s voor wie ze altijd waarnam als die op vakantie gingen.

Toen ze naar de slaapkamer liep, ging de vaste telefoon. Het was Paul Jardine.

‘Er zijn al een paar mensen onderweg, en zelf neem ik over een halfuur het vliegtuig.’ Hij praatte net zo melodieus als een presentator van een spelletjesshow. ‘Als ik het goed begrijp, zijn de twee individuen bij meneer Adams.’

‘Dat klopt.’ Jardine las een adres op, en Cammy zei: ‘Ja. Het laatste huis aan de weg. Als u een routebeschrijving wilt hebben, kan ik…’

‘Dat gaat wel lukken, maakt u zich geen zorgen over ons, we hebben allemaal een navigatiesysteem tot onze beschikking. Dokter, er zal een uitgebreide debriefing plaatsvinden, een gesprek.’

‘Ik heb de hele dag vrijgehouden.’

‘Geweldig. Dank u wel. Maar morgen zult u ook vrij moeten houden. Voor het geval dat.’

‘Voor welk geval dat?’

‘Je kunt nooit weten. Ik wil u niet bang maken, dokter, maar het zou goed kunnen dat deze zaak onder de National Security Secrets Act valt. Overtredingen daarvan kunnen oplopen tot levenslang. Begrijp u wat ik wil zeggen?’

‘Ja, ik geloof het wel, maar…’

‘U mag het vanaf nu met niemand hebben over de twee individuen die u op de foto hebt gezet. Ik zou graag van u horen met wie u daarover contact hebt gehad, behalve met Eleanor Fortney en Sidney Shinseki.’

Ze merkte dat ze door de slaapkamer ijsbeerde, en ze verzekerde hem: ‘Ik heb er verder met niemand over gepraat.’

‘Ah. Mooi. Geweldig. Dat maakt de zaak er een stuk eenvoudiger op. Later zult u dat onder ede moeten herhalen.’

Ondanks het feit dat Jardine een aangename stem had en niet onprettig overkwam, kreeg Cammy hoe langer hoe meer een gevoel van onheil. Ze zei: ‘Meneer Jardine, heb ik een advocaat nodig?’

‘Goede vraag. Volgens mij niet. Maar die kwestie kunnen we beter inschatten wanneer we ter plekke zijn. Ik hoop dat u nu naar meneer Adams toe kunt gaan om samen met hem op ons te blijven wachten.’

‘Ja, dat is goed.’

‘Zou u zo vriendelijk willen zijn de geheugenkaart van de camera van meneer Adams mee te nemen, plus de eventuele uitdraaien die u van de foto’s gemaakt hebt? Dat zou ons een hoop werk besparen.’

‘Natuurlijk. Geen probleem.’

‘Als laatste wil ik u verzoeken wat kleren en toiletspullen mee te nemen, zodat u in elk geval twee dagen op de locatie kunt blijven.’

‘De locatie?’

‘Het huis van Grady Adams.’

‘Waarom zou dat moeten?’

‘Je weet maar nooit. Er kan zomaar wat gebeuren. Er kunnen nieuwe vragen opduiken. Ik weet dat het lastig is voor u, maar het is voor het voorlopig onderzoek beter als de betrokkenen allemaal bij elkaar zijn.’

‘We kunnen met z’n allen naar de salon gaan,’ zei ze, ‘maar er is geen butler die het gedaan kan hebben.’

‘Grappig,’ zei Jardine opgetogen maar zonder te lachen. ‘Dat is echt heel gevat van u. Ik zie uit naar onze ontmoeting, dokter. Probeert u zo snel mogelijk naar de locatie te gaan.’

‘Zal ik doen. O, meneer Jardine? Bent u van de National Science Foundation of van het Environmental Protection Agency?’

‘Geen van tweeën, dokter. Dit onderzoek valt onder het ministerie van Binnenlandse Veiligheid.’

43

TOEN GRADY ’S MORGENS WAKKER WERD IN DE STICKley-leunstoel was het bijna halfacht. Hij deed de dichtstbijzijnde lamp aan en merkte dat de drie kameraden en samenzweerders niet op het bed lagen waar hij ze het laatst gezien had. Ze waren nergens in de slaapkamer te bekennen, en toen hij Merlin riep, kwam de hond niet uit de aangrenzende badkamer of kast naar hem toe.

De deur naar de overloop stond op een kier. Hij wist zeker dat hij die had dichtgedaan voordat hij was gaan slapen.

Hij geeuwde, krabde op zijn hoofd, stond op uit de stoel en liep op blote voeten naar de overloop. De deuren van de andere kamers zaten dicht.

Beneden in de woonkamer viel het daglicht door de ramen. Voor het walnoothouten bureau met de gedreven koperversieringen en ingelegde motieven van tin stonden diverse spullen op het tapijt uitgestald. Alle spullen die in de laden en op de planken hadden gestaan, waren keurig geordend bij elkaar gelegd: een nietmachine, een nietjestrekker, een liniaal, potloden, pennen, een pak elastiekjes, een doosje paperclips, een doos vingerbevochtiger, een pak witte enveloppen…

Het leek alsof iemand bezig was een grondige inventarisatie van alle kantoorbenodigdheden te maken. Misschien wilde Merlin eerst kijken wat er zoal aangeschaft moest worden om daarna met de auto naar de dichtstbijzijnde kantoorboekhandel te gaan.

De keukendeur aan het eind van de gang zat dicht, net als de deur van zijn werkkamer rechts. De deur van de boekenkamer links stond open en er brandde licht.

Op de grond lagen ongeveer twintig boeken in drie stapels. Ze waren daar niet door Grady neergelegd.

Nieuwsgierig geworden knielde hij bij de boeken neer om ze te bekijken. Ze vormden een mix van fictie en non-fictie in diverse genres. Aanvankelijk zag hij geen enkel verband tussen de boeken, maar ineens viel het hem op dat ze allemaal een bijzonder kleurige omslag hadden: rood, geel, knalroze, oranje…

Omdat Grady zijn boeken altijd op alfabetische volgorde had staan, wist hij dat de selectie afkomstig was van zowel hoge als lage planken, en dat de boeken her en der uit de kast waren gehaald. Het leek niet voor de hand te liggen dat Merlin nu ineens had geleerd hoe hij in een boekenkast kon klimmen.

Hij kreeg het vermoeden dat het een slimme zet van hem was geweest om op blote voeten naar beneden te gaan en zijn komst niet aan te kondigen. Op de gang bleef hij staan om aandachtig te luisteren, en hij hoorde stiekeme geluidjes, die achter de deur aan het eind van de gang vandaan kwamen.

Toen hij de keuken betrad, zag hij dat de wolfshond voor de geopende deur van de voorraadkast zat. Eerst was er geen spoor van Puzzel en Raadsel te vinden, maar toen verscheen er een wit behaarde arm uit de kast, met een crackertje met pindakaas in de inktzwarte hand.

Meestal nam Merlin alle versnaperingen aan die hem aangeboden werden, en hij deed dat altijd met een verbazingwekkende tederheid, zeker gezien zijn grootte. Met zijn lippen en zijn snelle tong werkte hij het aangeboden lekkers dan naar binnen, zonder daarbij zijn tanden te gebruiken. Van met de bek weggrissen was totaal geen sprake. Ook nu nam hij de cracker welgemanierd aan.

Terwijl de hond de versnapering wegkauwde en zijn lippen daarna uitvoerig aflikte, keek hij achterom naar Grady. Aan de blik in zijn ogen viel op te maken dat zijn baasje wat hem betrof elke morgen mocht uitslapen, dan zouden zijn nieuwe vriendjes wel zijn onbijtje klaarmaken.

Toen Grady in de voorraadkast keek, trof hij Puzzel en Raadsel op de grond aan, precies zoals ze ook op de bank hadden gezeten, niet als honden of zelfs als prairiehonden maar als kleine kinderen, met hun benen recht naar voren.

Tussen Puzzels dijbenen stond een grote pot pindakaas. Raadsel pakte een cracker uit de doos en gaf die aan haar.

Puzzel stak haar rechterhand in de pot, haalde er een flinke klodder pindakaas uit en smeerde die op de cracker die ze in haar linkerhand hield. Daarna gaf ze de cracker aan Raadsel. Die nam hem met zijn linkerhand aan en pakte een volgende cracker uit de doos.

De beharing rond hun zwarte lippen bleef opmerkelijk schoon. Wel zaten er goudgele stukjes cracker op hun witte vacht.

‘Het verbaast me dat jullie er niet ook jam op hebben gedaan,’ zei Grady.

De twee keken hem verbaasd aan en smakten intens tevreden.

‘Sorry als jullie liever pindakaas met stukjes noot hebben. Ik ben bang dat ik alleen de gewone pindakaas in huis heb.’

De wezens hielden tegelijkertijd hun hoofd schuin en keken hem aan alsof hij het vreemdste schepsel was dat ze ooit waren tegengekomen.

Grady liep langs Merlin de grote kast in. Hij boog zich om de doos met crackers en de pot pindakaas te pakken.

Hoewel Puzzel en Raadsel geen poging ondernamen hun schatten voor zichzelf te houden, produceerden ze wel geluidjes van ongenoegen, een soort jodelend gemiauw, en Raadsel legde een hand op Puzzels schouder, alsof hij haar wilde troosten.

Grady zei: ‘Als Cammy gelijk heeft en jullie inderdaad bij me zijn ingetrokken, zal ik wat aanpassingen in huis moeten aanbrengen om het apen zoals jullie niet al te makkelijk te maken.’

Hij raapte ook de deksel van de pindakaaspot op en bracht alles naar de keuken. Hij sloot de pot pindakaas af, deed de doos met crackers dicht, schoof een kastdeurtje open en deponeerde beide artikelen in een kleine afvalbak.

Toen hij zich omdraaide, zag hij dat de twee midden in de keuken op de grond waren gaan zitten en hem afwachtend aankeken. Raadsel maakte nog steeds smakkende geluidjes, en Puzzel zat met drie vingers in haar mond om alle restjes pindakaas tussen haar tanden los te peuteren. Zo te zien hadden ze de crackerkruimels uit hun vacht geklopt.

Merlin snuffelde enthousiast als een bloedhond in de kast rond en likte de restjes van de grond op.

‘De doos met crackers is nog bijna vol,’ zei Grady, ‘dus ik neem aan dat jullie er maar een paar gehad hebben. Ik zal jullie zo wat brokjes geven. Maar ik denk dat ik de voorraadkast zal moeten voorzien van een titanium kluisdeur, met een laserscanner die alleen op mijn handafdruk reageert.’

Hij spoelde de drie drinkbakken om en vulde ze met vers koud water. Daarna deed hij drie porties brokjes in de voerbakken en zette die naast elkaar op de grond.

Ook nu volgden Puzzel en Raadsel het voorbeeld van Merlin. Ze gingen elk bij een bak zitten en wachtte tot Grady oké had gezegd, het officiële startsein dat het ontbijt kon beginnen.

Terwijl de drie aten alsof ze niet net crackers met pindakaas hadden gegeten, deed Grady een filter in het koffiezetapparaat. Uit een blik schepte hij Jamaica-melange, genoeg voor tien koppen.

Hij hoorde gemorrel aan de buitendeur. Toen hij zich omdraaide, zag hij dat Merlin en Puzzel zaten toe te kijken hoe Raadsel op zijn achterpoten probeerde de deurknop met beide handen open te doen.

Raadsel had het nachtslot er al afgehaald en kreeg de deur zowaar open. Het dier liet zich op zijn voorpoten vallen en duwde de deur verder open. Hij dribbelde de veranda op, gevolgd door Puzzel en Merlin.

Grady liep naar het raam en zag dat de twee voor Merlin uit over het gazon naar het hoge gras aan de rand renden. De vorige avond had Merlin hun laten zien dat het de bedoeling was dat ze hun behoefte niet op het gazon maar in het hoge gras deden.

Grady liep naar de openstaande achterdeur en schoof het nachtslot een paar keer open en dicht. Dat ging tamelijk eenvoudig. Daar hoefde je geen technische opleiding voor gedaan te hebben.

Hij wist het niet zeker, maar hij vermoedde dat ze de werking van hem hadden afgekeken.

Hij schonk water in het reservoir van het koffiezetapparaat, zette de glazen pot op het warmhoudplaatje en deed het apparaat aan.

Hij liep weer naar het raam en zag dat de drie vriendjes elkaar door de tuin achternazaten. Ze schoten alle kanten op, buitelden over elkaar heen, rolden over het gras en renden weer verder.

‘Misschien kunnen jullie kijken hoe ik koffiezet,’ mompelde Grady, ‘zodat jullie morgenochtend een kan voor me klaar hebben staan wanneer ik opsta.’

44

LAMAR WOOLSEY NAM EEN VROEGE VLUCHT VANUIT LAS Vegas en landde op tijd in Denver om daar te kunnen ontbijten, maar hij kreeg de kans niet om ergens een ontbijtje te bestellen, laat staan om iets te eten, omdat er twee mannen op hem stonden te wachten toen hij via de gate in de terminal kwam. Ze bevonden zich in de ruimte waar sinds september 2001 alleen personeel en passagiers met een geldig vervoersbewijs mochten komen.

Meteen toen Lamar de twee in de gaten kreeg, wist hij dat ze hem moesten hebben. Hij kende de pose die ze aannamen: nonchalant maar toch op hun hoede, onverschillig maar ondertussen toch alles en iedereen in de gaten houdend. Een had een handsfreeset achter zijn rechteroor hangen, in de vorm van een ocarina, maar nauwelijks groter dan een perzikpit.

Uit beleefdheid, om ze het idee te geven dat ze totaal niet opvielen, keek Lamar een andere kant uit en liep hij verder tot de man zonder handsfreeset achter zijn oor zijn naam riep. Hij bleef staan, draaide zich om terwijl ze op hem afkwamen en zei: ‘Ah, jullie zijn vast van de conferentie.’

De man met de handsfreeset zei: ‘Nee, meneer,’ en hij gebaarde dat Lamar uit de stroom vliegtuigpassagiers moest stappen.

Ze zeiden geen van beiden van welke organisatie ze waren, maar toen ze hun legitimatiebewijs openklapten, verbaasde het Lamar geenszins dat ze van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid bleken te zijn: Derek Booker, Vincent Palumbo.

‘Ik neem aan dat ik mijn lezing nu niet meer kan houden?’

Palumbo nodigde Lamar uit met hen mee te gaan en zei: ‘Dat klopt, meneer. Die lezing van u gaat niet door. Het organiserend comité is er inmiddels van op de hoogte gesteld. U hebt zich wegens ziekte moeten terugtrekken.’

‘Wat voor ziekte dan?’ vroeg Lamar.

‘Dat is niet nader genoemd, meneer. Dat mag u zelf invullen.’

‘Ik zal wat leuks bedenken. Meestal lukt me dat wel. Misschien neem ik een tropische parasiet met kwalijke symptomen.’ Lamar had alleen zijn laptop bij zich. ‘Ik moet mijn koffer nog van de bagageband halen.’

Booker zei: ‘Daar hebben we nu geen tijd voor, meneer. Feldstein zal die wel nabrengen, binnen een uur nadat wij naar de locatie zijn gegaan.’

Lamar nam niet de moeite hun te vragen waar de locatie gelegen was. Dat zouden ze hem toch niet in het openbaar vertellen, omdat de kans dan te groot was dat die informatie zou uitlekken.

Ze liepen met hem naar een gesloten deur van de personeelsingang, die door iemand aan de andere kant werd opengemaakt toen Palumbo erop klopte.

Gang, trap naar beneden, gang, gang, deur naar buiten: op het betonnen platform stond al een auto klaar. Booker ging naast de bestuurder zitten, en Lamar stapte met Palumbo achterin. De chauffeur keek achterom naar Lamar en zei: ‘Feldstein, meneer.’

‘Ik heb een afschuwelijke tropische ziekte, meneer Feldstein, maar u hoeft zich niet ongerust te maken, want u kunt prima met mij in een auto zitten zonder besmet te raken.’

‘Dat is prettig om te weten, meneer,’ zei Feldstein. Hij deed de handrem eraf en trok op.

‘Is de locatie in de stad?’ vroeg Lamar aan Palumbo.

‘Nee, meneer. We vliegen ernaartoe.’

‘Waar naartoe?’

‘Het staat me niet vrij dat te zeggen.’

Palumbo hield zich op de vlakte, wat waarschijnlijk betekende dat de man zelf ook niet wist waar ze naartoe gingen. Lamar had de ervaring dat dat ongebruikelijk was.

‘Waar hebben we deze keer mee te maken? Explosieven, chemische, biologische of nucleaire wapens…?’

‘Het spijt me, meneer,’ antwoordde Palumbo, ‘maar het staat me niet vrij daar iets over te zeggen.’

Bijzonder. Gewoonlijk wisten de agenten de aard van de bedreiging wel. Meestal vond er onderweg een briefing plaats.

Twee vliegtuigen stonden op de taxibaan klaar om te vertrekken, maar ze moesten de startbaan vrijhouden om Feldstein door te laten. De jonge agent reed langs de middenstreep en ging zo hard dat het leek of hij wilde opstijgen.

De zakenhelikopter stond helemaal aan het eind van de startbaan, op de veiligheidsstrook. Toen Lamar Woolsey, Palumbo en Booker uitstapten, begonnen de rotorbladen van de helikopter te draaien en zetten kromzwaardachtige schaduwen op het beton zich in beweging.

De drie mannen liepen ineengedoken naar de helikopter en de agenten stapten achter Lamar naar binnen. Feldstein reed weg.

Palumbo en Booker gingen bij de deur zitten. Lamar liep door naar het eigenlijke zitgedeelte van het toestel, dat aan acht personen plaats bood.

Er was nog iemand aan boord, die zich in een van de achterste twee stoelen had genesteld. Lamar ging aan de andere kant van het gangpad naast dr. Simon Northcott zitten. ‘Ik heb een afschuwelijke tropische ziekte. Wat is jouw smoes, Northcott?’

‘Voedselvergiftiging.’

Lamar deed zijn riem om en zei: ‘Je hebt te weinig fantasie, beste vriend. Dat is me bij andere zaken ook al opgevallen. Waar kom je vandaan?’

‘Ik ben een paar minuten geleden van mijn hotel opgehaald. Ik keek erg uit naar deze conferentie.’

‘Nou ja, je weet maar nooit,’ zei Lamar. ‘Misschien gaat het deze keer niet om een complot om miljoenen mensen te vergiftigen. Misschien gaat het deze keer om het eind van de wereld, en dat zou je voor geen goud willen missen, toch?’

Northcott glimlachte zoals ieder ander zou hebben geglimlacht. Hij was een prima vent, en hij was ongelofelijk intelligent, maar zijn gevoel voor humor was al in het paleozoïcum uitgestorven.

Het geraas van de motor zwol aan, en Lamar keek door het raampje naar buiten toen de grond onder hen wegzakte.

‘Hoe is het mogelijk dat een regering die failliet is,’ zei Northcott, ‘genoeg geld heeft om dag en nacht en op zo’n grote schaal al deze auto’s en helikopters en vliegtuigen en laboratoria en hordes strak voor zich uit kijkende agenten te bekostigen?’

‘Ik heb gehoord dat de minister van Financiën een deal met de Chinezen heeft gesloten om vijf staten in het Midden-Westen te verkopen, omdat de mensen daar sowieso niet zo cool zijn.’

Northcott vertrok geen spier en keek Lamar aan alsof hij het serieus had bedoeld. Hij was boomlang, had een haviksneus en was zo mager als een ooievaar met anorexia. Hij boog zich naar voren als een gier op een tak. Hij bedoelde het allemaal niet zo slecht, en hij was echt ongelofelijk intelligent, maar Lamar had net zoveel met hem op als met een aanval van jicht.

‘Waarom hebben ze je er nu weer bij gehaald?’ vroeg Northcott. ‘Vanwege je natuurkundige of wiskundige kennis?’

‘Omdat jij geneticus en fysioloog bent, hebben ze je vast niet opgetrommeld als het alleen iets met explosieven of chemicaliën van doen heeft. Als het iets met biologie te maken heeft, vermoed ik dat ze mij er niet om mijn wis- of natuurkundekennis bij hebben gehaald, maar vanwege de chaostheorie.’

Als Northcotts glimlach een grimas was, dan was het een grimas van iemand die net een levende kakkerlak in zijn soep had aangetroffen op het moment dat hij een tand brak op een kogellager dat ook al in zijn eten zat. ‘Het vlindereffect, fractals, vreemde aantrekkers, niet-liniaire vergelijkingen: ik vind het allemaal een beetje voodooachtig klinken.’

‘Nou,’ zei Lamar, ‘het vakgebied is nog geen halve eeuw oud. Als de grondprincipes na anderhalve eeuw nog steeds niet onweerlegbaar bewezen zijn, ben ik het met je eens dat we niet meer van wetenschap kunnen spreken en we het religie zullen moeten noemen. Overigens stapelen de bewijzen zich nu al op.’

Northcott wist waar Lamar naar verwees, en hij was net van plan hem stevig van repliek te dienen, toen Palumbo in het gangpad verscheen en hun kant op kwam, ondertussen steun zoekend bij de stoelen aan weerszijden. De agent ging op een knie zitten toen hij bij hen was.

‘De reis zal ongeveer vijftig minuten duren. Ik heb van de piloot een verzegelde envelop met informatie gekregen. De locatie ligt in een afgelegen, heuvelachtig gebied. Het gaat om een woonhuis van een zekere Grady Adams, die daar samen met een dierenarts, dr. Camillia Rivers, aanwezig zal zijn. Beiden worden ze voorlopig niet als verdachten maar als getuigen beschouwd. Het is een biologische aangelegenheid, maar besloten is dat de noodzaak ontbreekt om de locatie te desinfecteren en te isoleren. In het veldlaboratorium zal men proberen de steriliteit van een operatiekamer in een ziekenhuis te benaderen. U zult geen luchtdicht pak hoeven aan te trekken, en ook geen pak met positievedrukventilatie en antibacteriële bescherming.’

‘Over wat voor biologische dreiging hebben we het dan helemaal?’ vroeg Simon Northcott.

Palumbo wees hem terecht: ‘Meneer, in de informatie die ik heb gekregen, wordt gesproken van een biologisch issue.’

Northcott klemde zijn kaken op elkaar. Rond zijn neus en jukbeenderen werd hij zo wit als de knokkels van een gebalde vuist, en in de rest van zijn gezicht liep hij rood aan. ‘Dus ik ben van een conferentie weggeplukt en in allerijl per helikopter vervoerd vanwege een issue?’

‘Meneer,’ zei Palumbo, ‘het enige wat ik met mijn ervaring kan zeggen, is dat het hier niet gaat om een bom of een doomsday-scenario, maar dat het wel iets heel bijzonders is, iets buitengewoons dat verstrekkende implicaties heeft. Het is onverwacht opgedoken, en Washington noemt het een incident met prioriteit één, wat tot nu toe alleen maar één ding kon betekenen: een dreigende nucleaire ontploffing. Paul Jardine is op dit moment onderweg naar de locatie.’

Lamar had Jardine in de afgelopen zes jaar een paar keer ontmoet. Na de recente reorganisatie was hij aangesteld als onderdirecteur van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid voor het westelijk deel van de Verenigde Staten, van de Mississippi tot aan de Stille Oceaan.

Northcott zei niets meer. Hij leek tevredengesteld noch onder de indruk.

Lamar zei: ‘Agent Palumbo, u moet het me maar niet kwalijk nemen, maar door het kabaal van de motor en de rotorbladen heb ik niet goed gehoord wie er op de betreffende locatie woonde. Hoe zei u dat de naam van de bewoner was?’

‘Adams, meneer. Grady Adams. De dierenarts is dr. Camillia Rivers.’

‘Achter elke chaos,’ zei Lamar, ‘ligt een beangstigende orde verscholen.’

‘Meneer?’

Lamar zei: ‘Ik zit wat in mezelf te praten, jongen.’

‘Meneer, vanaf dit moment is alle communicatie met derden verboden, tot alles achter de rug is. Ik moet u vragen uw mobiele telefoon en uw laptop in te leveren.’

De laptop lag op de grond. Lamar gaf zijn mobieltje af.

‘Meneer, ook andere apparatuur waarmee u sms’jes kunt versturen, moet ik in beslag nemen.’

‘O, jongen, ik heb nog zo weinig jaren te gaan dat ik niet van plan ben de resterende tijd te verdoen met sms’jes.’

Northcott daarentegen bleek een wandelende telecomwinkel te zijn. Met tegenzin haalde hij twee mobieltjes en een scala aan elektronische apparaten tevoorschijn, waarmee Vincent Palumbo de zakken van zijn sportjasje vulde.

Toen de agent wegging, met hun laptops in zijn hand, zei Simon Northcott: ‘Het zijn allemaal idioten bij Binnenlandse Veiligheid. Dit wordt me te gek. Ik haal mijn naam van de lijst van specialistische vrijwilligers.’

De wat meer verlichte ambtenaren die onder de federale regering werkten, waren zich ervan bewust dat de wetenschappers in overheidsdienst meestal niet zo briljant waren, met uitzondering van een enkeling die voor de NASA werkte, en voor instellingen die geheel door het ministerie van Defensie werden gefinancierd. Men had dan ook verscheidene specialisten in verschillende takken van wetenschap verzocht zich als vrijwilliger op te geven om in crisissituaties het ministerie van Binnenlandse Veiligheid bij te staan.

Omdat Lamar een van de velen op de lijst was die over de gewenste vaardigheden beschikte, was hij nog maar zes keer in zeven jaar gebeld, en hij vermoedde dat er in die tijd wel honderd crises waren geweest. Hij dacht niet dat Simon Northcott vaak was opgebeld, omdat slechts bij een klein deel van het totale aantal terroristische samenzweringen biologische wapens een rol speelden, terwijl een specialist in waarschijnlijkheidsanalyse en chaos sowieso een waardevol lid van het crisisteam zou zijn, ongeacht de aard van de dreiging.

‘Prioriteit één,’ zei Northcott met een sarcastische ondertoon, ‘en toch noemen ze het geen dreiging maar een issue. Een prioriteit één-issue. Dat noem ik nog eens een oxymoron.’

Lamar drukte zijn hoofd tegen het raampje en keek naar de schaduw van de helikopter, die over het landschap onder hen gleed.

Grady Adams uit Colorado. Marcus had geen betere vriend dan Grady Adams, de man die bij hem was geweest toen hij stierf.

Carl Jung, de psycholoog en filosoof, was van mening geweest dat toeval – en met name gelijktijdigheid, die extreme vorm ervan – een samenbindend principe van het universum was, net zo wezenlijk als de wetten van de thermodynamica en de zwaartekracht. Op het gebied van cultuur en exceptionalisme had Lamar Woolsey weinig raakvlakken met Jung, maar de man speelde zeker een rol in de chaostheorie, waar een verborgen ordening der dingen gevonden kon worden in zelfs de op het oog meest wanordelijke en vormeloze systemen, zoals de onstuimige bewegingen van golven tijdens een storm en de luchtverplaatsing bij een tornado.

Grady Adams. Dat hij juist nu deze kaart kreeg, ervaarde hij alsof de dealer hem de meest betekenisvolle kaart uit een slof van duizend kaartspellen had gegeven.

45

ONDERWEG NAAR GRADY KEEK CAMMY REGELMATIG naar haar handen op het stuur.

Omdat ze nooit in een slachtofferrol had willen kruipen en ze de littekens al bijna haar hele leven bij zich droeg, vielen die haar nauwelijks nog op en waren ze net zo gewoon als het feit dat ze aan elke hand vijf vingers met veertien knokkels had. De littekens hoorden bij haar handen en waren voor haar niet raarder dan haar nagels. Als overlevende kon ze er niet mee zitten dat haar vastberadenheid en doorzettingsvermogen sporen op haar lichaam hadden achtergelaten.

Ze keek nu naar de littekens omdat ze zich opgesloten voelde, voor het eerst sinds de dag dat ze vijftien werd, voor het eerst in meer dan twintig jaar.

Ze had zich al vanaf haar vijfde opgesloten gevoeld. Het begon toen haar moeder en de vriend van haar moeder, Jake Horner, met Cammy van de ene Amerikaanse staat naar de andere trokken om onder de omgangsregeling uit te komen die door een rechter in Texas was vastgesteld, een regeling waarbij beide ouders het kind evenveel zouden zien. Zena, de moeder van Cammy, liet zich door niemand de wet voorschrijven.

Jake Horner had wat geld geërfd, en met een deel ervan had hij een boot gekocht, een zeventien meter lang motorjacht, dat hij de naam Therapy gaf.

Jake, Zena en Cammy waren constant onderweg, van Vancouver naar het zuiden, naar Puerto Vallarta in Mexico, en weer terug. Nooit bleven ze langer dan twee weken achter elkaar in een haven.

Mike Rivers, de vader van Cammy, spoorde ze op toen ze in een jachthaven in het noorden van Californië lagen, acht maanden later. Omdat de verschillen tussen de wetgeving in Californië en Texas hem niet zinden, nam hij de zaak in eigen hand.

Toen Mike Rivers op de steiger verscheen, werd hij door Zena overgehaald aan boord van de Therapy te komen. Ze vertelde hem hoezeer het haar allemaal speet en dat ze bang was voor de autoriteiten. Jake beweerde niet te hebben geweten dat er een omgangsregeling tot stand was gekomen, en ook niet dat Mike een deel van de zorg voor zijn dochter op zich had willen nemen. Jake was boos op Zena en verzekerde Mike dat de zaak in no time naar ieders tevredenheid geregeld kon worden.

Het ruime hoofdverblijf bevatte een kombuis met teakhouten kastjes en een bijpassende teakhouten vloer, een eethoek en een salon. Daar werd Mike Rivers door Jake en Zena neergestoken.

In de hut achter in het jacht hoorde de vijf jaar oude Cammy van achter gesloten deuren dat haar vader op brute wijze werd vermoord. Ze zag niets maar had genoeg fantasie om er beelden bij te verzinnen.

Het duurde een tijdje voor haar vader echt overleed. Maar hij smeekte niet om zijn leven. Dat hij weigerde dat te doen, zou ze nooit vergeten.

Jake en Zena wikkelden het lijk in zeildoek en bonden er kettingen omheen. Later die dag, op meer dan drie kilometer uit de kust, verzwaarden ze het pakket met een reserveanker en gooiden het overboord.

Cammy stond aan dek toen het ingepakte lijk aan de golven werd prijsgegeven. Het was bijna donker, en de paarsachtig groene zee ging als een grote donkere muil open, verzwolg haar vader in een oogwenk en likte aan de romp van de boot, bedelend om meer.

In de jachthaven zocht Jake naar de auto van Mike, reed die ergens anders naartoe en liet hem daar achter. Die avond was hij bijzonder opgewekt.

’s Ochtends lichtten ze het anker en vertrokken ze in zuidelijke richting, naar Mexico. De zee strekte zich fonkelend uit, alsof er totaal niets gebeurd was. De lucht rook fris, er stond een strakblauwe hemel en witte meeuwen vlogen over de boot met een sierlijkheid die ze op het land niet leken te bezitten.

Jake Horner hield van boeken. Hij las zowel fictie als non-fictie, het liefst boeken over psychologie en therapieën. Hij noemde zichzelf een ‘reiziger’, alsof dat een roeping was, een beroep, een geloof. Hij zei dat het leven maar om één ding draaide: het benutten van mogelijkheden.

Cammy ging niet naar school maar leerde lezen van Jake. Daarna leerde ze zichzelf als toegewijd autodidact alles wat ze verder nog nodig had.

Zena was dol op drugs die invloed hadden op haar gemoedstoestand, vooral ecstasy, en Jake hield ervan kinderen te martelen. En om ze brandwonden toe te brengen. In die verdeling konden de twee volwassenen elkaar goed vinden. Voor Cammy was het een regelrechte hel.

De man die haar geduldig leerde lezen, die haar toejuichte als ze een vis ving en die elk jaar met haar verjaardag hoogstpersoonlijk een taart bakte, was ook degene die haar martelde.

Tien jaar lang bevoeren ze de zeeën. Jake was een vat vol tegenstrijdigheden. Als Cammy zich per ongeluk had gesneden of een schaafwond had opgelopen, ontfermde Jake zich liefdevol over haar en toonde zich altijd heel bezorgd. In minder barmhartige tijden drukte hij brandende sigaretten op haar huid, of lepels en gietijzeren religieuze medaillons die hij eerst met een aansteker verhitte, of hij liet kaarsvet op haar huid druppelen.

Haar moeder, die haar geweten met de chemische deken van de ecstasy toedekte, zei dat ze dankbaar moest zijn dat Jake zijn rijkdom met hen deelde, en dat hij zich zo inhield. Hij mishandelde Cammy per slot van rekening niet vaker dan twee keer per maand, altijd op de eerste en de derde zondag, wat betekende, zo sprak Zena haar moed in, dat ze de rest van de tijd niet bang hoefde te zijn dat hij haar iets aandeed. Bovendien liet hij haar gezicht en de rest van haar lichaam met rust en richtte hij zich uitsluitend op haar handen en voeten. En hoewel de dreiging van seksueel misbruik op de loer lag, deed hij geen enkele poging in die richting. Haar slaafse onderdanigheid en de gelatenheid waarmee ze de vernederende martelingen onderging gaven hem het gevoel van macht waar hij behoefte aan had. Haar pijn was zijn ecstasy.

‘Die arme man heeft het ook niet makkelijk gehad,’ zei Zena tegen de jonge Cammy. ‘Zijn vader was psychiater. Zijn moeder was een patiënt van hem, voelde zich vaak lusteloos en had psychosomatische klachten. Ze konden elkaar geen van tweeën helpen. Ze hebben Jake gekregen om iets te hebben wat hen samenbond, maar dat werkte net zomin als een geldinzamelingsactie voor een symfonieorkest waarbij al het geld naar de opera gaat. ’s Nachts ligt hij soms in mijn armen te huilen. Hij is zo’n lieve man.’

Cammy was er nooit achter gekomen wat die eerste en derde zondag precies te betekenen hadden, noch waarom hij haar juist brandwonden toebracht. Elke brandwond behandelde hij nadien met olie, en als de wond was geheeld, zoende hij het litteken en huilde daarbij.

Toen ze elfenhalf was, ontdekte ze dat hij een pistool had. Die bewaarde hij geladen in een afgesloten metalen doos, in een afgesloten kast in de kombuis. De dag nadat ze twaalf was geworden, kwam ze erachter waar hij de sleutels van de doos en de kast bewaarde.

Drie jaar lang deed Cammy niets met die kennis. Later schaamde ze zich voor haar onvermogen om iets aan haar situatie te veranderen. Ze kon daar achteraf geen verklaring voor vinden, noch intuïtief met een reden komen die haar van haar schuldgevoel bevrijdde.

Na zeven jaar slavernij, nadat ze zo lang mishandeld en vernederd en geterroriseerd was, kende ze geen andere manier van leven meer. Alle herinneringen aan haar vader waren in de loop der jaren vervaagd en verwaterd door de zeeën van chaos die de Therapy bevoer.

Wanhoop was een emotie die te heftig was om die lang te kunnen verduren. Op de een of andere manier had ze haar wanhoop omgebogen naar een soort van vertwijfeling, geen radeloosheid, want dat was een geactiveerde vorm van wanhoop en dat zou al veel eerder tot actie hebben genoopt, ongeacht de gevolgen. Vertwijfeling was het troosteloze onvermogen om te blijven hopen, en dat leidde tot een apathische houding.

De taart die hij voor Cammy’s vijftiende verjaardag maakte, was echter net een taart te veel. Zonder te kunnen uitleggen waarom haar vertwijfeling plotseling omsloeg in radeloosheid, pakte ze de sleutels, deed de kast en de metalen kist open, ging bovendeks en schoot Jake Horner dood toen die op de achterplecht naar spelende dolfijnen stond te kijken.

Ze was in staat de boot te besturen en had leren navigeren door in de loop der jaren de kunst van Jake af te kijken. Het kostte haar drie uur om een haven te bereiken.

Zena lag in die tijd op het dek en hield de levenloze Horner in haar armen. Soms zong ze voor hem, en soms moest ze lachen. Ze was niet in staat om te huilen, omdat ze zo veel ecstasy had genomen dat verdriet noch angst haar kon deren.

Cammy was zo verward geraakt in de tien jaar dat ze nu van de ene mogelijkheid naar de andere voeren, van de ene haven naar de andere, van de ene mishandeling naar de andere, dat ze nu verwachtte dat ze opgepakt zou worden en voor moord de gevangenis in zou gaan. Maar in plaats daarvan werd ze aan de zorg van Janice toevertrouwd, de zus van haar vader, die drie honden, twee katten en een paard had. Drie jaar later ging ze studeren.

Zena werd uiteindelijk veroordeeld en belandde in de gevangenis. Ze was al die jaren zo zwaar aan de ecstasy geweest dat haar lichaam geen endorfine meer aanmaakte, de natuurlijke pepmiddelen die een gevoel van geluk teweegbrengen en pijnstillend werken bij verwondingen en ziekte. Ze had tien jaar lang voortdurend in een roes geleefd, waardoor ze nu niet meer in staat was enige gevoelens van geluk te ervaren. Bovendien was ze overgevoelig geworden voor zelfs de kleinste verwonding. Een schrammetje voelde aan alsof er met een zwaard op haar werd ingehakt, en elk hoofdpijntje was een zware migraine. Ze had er vier jaar van haar gevangenisstraf op zitten toen het haar lukte zich in haar cel op te hangen.

De handen op het stuur konden goed sturen; de littekens vormden daarbij geen enkele belemmering. Wat ze met haar handen had gedaan om de onschuldigen beter te maken, vormde een compensatie voor Cammy’s slaafse onderwerping aan intimidatie en verminking.

Toen ze bij Grady’s huis kwam, voelde ze zich ontzettend opgesloten, erger dan ze dat de laatste twintig jaar had ervaren. Ze was bang dat ze geen keuze had en iets verschrikkelijks zou doen, iets wat erger was dan ze ooit gedaan had, erger ook dan haar ooit was aangedaan aan boord van de Therapy van Jake Horner.

Als ze besloot met Paul Jardine mee te werken en Puzzel en Raadsel aan hem uitleverde, zouden ze hun vrijheid kwijtraken en door haar toedoen in gevangenschap belanden, waar ze geestelijk gekweld zouden worden, en misschien ook lichamelijk. Het zou verraad betekenen aan de onschuldigen, terwijl ze had gezworen die juist te beschermen.

Aan de andere kant waren het geen onredelijke wetten die haar verplichtten zich in dit soort gevallen aan de autoriteiten te onderwerpen. Ze waren opgesteld om de gezondheid van de burgerbevolking te beschermen en een ordentelijke loop der dingen te waarborgen. Als ze degenen tegenwerkte die op de naleving van de wetten toezagen, werd ze misschien achter de tralies gestopt of werd haar vergunning ingetrokken en mocht ze niet langer de diergeneeskunde uitoefenen.

Maar voor zover deze wetten op dieren betrekking hadden, betrof het proefdieren waarop geëxperimenteerd was: dieren die opzettelijk met een ziekte waren geïnfecteerd en die om die reden van de buitenwereld afgezonderd moesten blijven, of dieren die niet mochten worden vrijgelaten omdat ze in het kader van duizenden uren aan belangrijke research nog afrondend onderzocht moesten worden.

Dat was nu juist waar het om draaide: Puzzel en Raadsel waren geen proefdieren. Ze waren niet genetisch gemanipuleerd. Die aanname kon ze niet hard maken, maar verstandelijk en gevoelsmatig wist ze dat het waar was.

De wetenschap kon dan wel lichtgevende varkens produceren, varkens met organen die in mensen getransplanteerd konden worden, en varkens met menselijke hersenen, maar toch was de wetenschap nog niet zo ver gevorderd dat ze door middel van genetische manipulatie compleet nieuwe levensvormen konden genereren. Wonderbaarlijke wezens als Puzzel en Raadsel konden niet zomaar uit reageerbuisjes en op petrischaaltjes tevoorschijn worden getoverd.

Paul Jardine en het ministerie van Binnenlandse Veiligheid zaten er nu bovenop, maar niet om de redenen die werden aangevoerd. Er was vast iets wat ze achterhielden. Dat ze dit als een crisissituatie bestempelden, kwam ergens anders door. Puzzel en Raadsel waren ontegenzeglijk verbazingwekkend, maar ze vormden deel van een groter geheel.

Toen Cammy bij Grady’s huis stopte, zaten Merlin en zijn nieuwe vriendjes elkaar door de tuin achterna, energiek en zo vrolijk dat ze dat in minder droevige omstandigheden aanstekelijk zou hebben gevonden.

De drie renden op haar af toen ze uit de Explorer stapte. Ze ging op haar knieën zitten, waarop de drie om haar heen dartelden, drie staarten die kwispelend in het rond zwiepten, vrolijk gehijg.

Terwijl ze hen alle drie aaide en over de kop wreef en zei dat ze prachtig waren, kwam ze langzaamaan tot een inzicht: de mate van integriteit die ze had hing volledig af van haar betrokkenheid bij dieren, en de waardigheid die ze weer had hervonden, zou ze voor altijd kwijtraken als ze deze ochtend een verkeerd besluit nam. Zonder plichtsbesef viel er voor haar geen eer meer te behalen, en haar moeizaam herwonnen zelfrespect hing aan een ragfijn draadje.

46

HENRY ROUVROY BARRICADEERDE DE ACHTERDEUR weer met een keukenstoel, liet de stoel staan die hij onder de knop van de kelderdeur had geschoven en gooide de bebloede leren handschoenen in de afvalbak in het gootsteenkastje. Hij overwon zijn tegenzin om het kladblok aan te raken en pakte een magneetje in de vorm van een wortel om daarmee het blaadje met de haiku op de koelkast te plakken. Die kon hij later dan nog wel eens bekijken.

Nadat hij de eetkamerdeur met een stoel had gebarricadeerd, was er geen deur meer over waardoor zijn kwelgeest zich met een sleutel toegang tot het huis kon verschaffen.

In de slaapkamer liep Henry naar het raam dat op de zijkant van het huis uitkeek. Het gazon liep door tot aan het bos, maar Henry zag dat de bomen daar niet zo dicht op elkaar stonden als elders, zodat iemand die het huis in de gaten wilde houden, zich er niet zo gemakkelijk kon verstoppen. Als de vijand het huis op afstand observeerde, zo dacht Henry, dan zou de schuur daar de meest uitgelezen plek voor zijn.

Hij ontgrendelde het raam, schoof het onderste gedeelte omhoog en verliet het huis met zijn shotgun in de hand. Toen hij het raam dichtdeed, schoof hij een stukje papier tussen de onderkant van het raam en het kozijn. Als het papiertje verschoven was of er niet meer lag als hij terugkwam, wist hij dat iemand ontdekt had dat het raam niet op slot zat en dat die persoon hem binnen misschien stond op te wachten.

Hij liep om het huis heen naar zijn auto en nam op de hoeken extra voorzichtigheid in acht, ook wanneer hij langs struiken of nissen kwam waar iemand met de twee slag- en steekwapens hem zou kunnen overmeesteren voordat dat hij de shotgun kon gebruiken. Een verstandige opponent zou hem op afstand neerknallen zo gauw hij zich liet zien, maar gezien de gebeurtenissen zou het hem niets verbazen als zijn tegenstander de binnenkant van een psychiatrische inrichting meer dan eens gezien had. De haiku en de twee ontbrekende messen deden sterk vermoeden dat deze vijand ervan genoot er met zijn neus bovenop te staan, ongeacht de risico’s.

De Land Rover stond op de plek waar Henry hem de vorige dag had neergezet, bij de boomstronk die Jim als hakblok had gebruikt. De portieren zaten nog steeds op slot, en de inhoud van de kofferbak leek onaangetast. Henry reed de auto achteruit naar de voorkant van het huis, tot vlak bij het trapje van de veranda. Toen hij uitstapte, keek hij in de richting van de schuur en merkte dat een van de twee zolderdeuren een stukje openstond. Hij dacht niet dat dat het geval was geweest toen hij hier de vorige dag was aangekomen, al wist hij dat niet zeker. Intuïtief voelde hij aan dat er iemand op de hooizolder lag en hem vanuit het duister in de gaten hield.

Hij liep naar de achterklep en legde de shotgun op de veranda, halverwege tussen de auto en de voordeur van het huis, omdat hij een klus had te klaren die hij niet kon doen als hij het wapen moest vasthouden.

Henry deed de achterklep open en legde de wapens, de munitie en andere spullen naast de voordeur op de veranda neer. Zo nu en dan keek hij stiekem naar de openstaande deur van de hooizolder, en op een zeker moment wist hij zeker dat hij iets zag bewegen, een vale schaduw in het donker.

Tegen de tijd dat hij zijn klus geklaard had en de Land Rover afsloot, baadde hij in het zweet, niet alleen door de inspanning maar ook doordat hij zich steeds kwetsbaarder voelde. Zelfs toen hij zijn shotgun met beide handen vastpakte, voelde hij zich nog niet veilig.

Hij liep naar het slaapkamerraam en zag dat het papiertje nog precies op dezelfde plek lag als waar hij het gelaten had. Hij kroop door het raam naar binnen en sloot het af.

In de woonkamer schoof hij de stoel weg waarmee hij de deur had gebarricadeerd, deed die open en sleepte de spullen naar binnen die hij uit de auto had gehaald. Nadat hij de voordeur had afgesloten en gebarricadeerd, deed hij een rechthoekig metalen koffertje open dat was bekleed met voorgevormd schuimrubber. In elke uitgespaarde ruimte lag een handgranaat.

47

TOEN CAMMY NAAR HET HUIS TOE LIEP, RENDEN MERlin en zijn vriendjes voor haar uit, over de veranda en door de achterdeur naar binnen, alsof ze haar komst wilden aankondigen.

Grady zat met blote voeten en in een T-shirt en pyjamabroek aan de keukentafel achter een kop koffie. ‘Jij ook een bakkie?’

‘Je kunt je beter eerst even gaan aankleden,’ zei Cammy. ‘Het zal niet lang meer duren voor er allerlei volk over de vloer komt.’ Nadat ze zichzelf een kop koffie had ingeschonken en aan de tafel was gaan zitten, vertelde ze hem in het kort wat er gebeurd was en zei ze: ‘Het spijt me zo, Grady. Ik had nooit gedacht dat Eleanor of Sidney zoiets zou doen, en zeker niet zonder met mij te overleggen.’

De koffie smaakte prima, maar Grady leek er nu geen trek meer in te hebben, want hij schoof zijn beker aan de kant. ‘Achteraf bekeken is het zonneklaar. Maar weet zoiets maar eens vooraf.’

‘We zouden ze kunnen vrijlaten in het bos,’ zei ze, maar ze wist dat dat geen definitieve oplossing was.

‘Dan zouden ze meteen terugkomen,’ zei hij. Toen hij een geluid uit de richting van de voorraadkast hoorde, draaide hij zich om.

‘O, jee,’ zei Cammy. Ze zag dat Raadsel op zijn achterpoten was gaan staan en de deurknop met beide handen beetpakte.

‘Moet je opletten,’ zei Grady.

Merlin en Puzzel stonden achter Raadsel toe te kijken hoe hij zich van zijn taak kweet.

Toen de deur openging, ging Raadsel op vier poten staan, liep de kast in, ging weer op zijn achterpoten staan en deed het licht aan.

Cammy schoof haar stoel achteruit, stond op zonder geluid te maken en liep iets verder de keuken in om beter te kunnen zien wat zich in de kast afspeelde.

Merlin bleef staan kijken, maar Puzzel voegde zich bij Raadsel. De twee onderzochten elk verschillende planken met etenswaren en bekeken pakken, blikken en flessen.

‘Vanochtend heb ik alleen de resultaten van hun strooptocht gezien,’ mompelde Grady. Hij ging bij Cammy staan. ‘Ik wil nu wel eens zien hoe ze precies te werk gaan.’

Puzzel klom langs de planken naar beneden en ging met een pak Cheez-Its op de grond zitten. Ze draaide de doos om en om en vond de felle kleuren en het plaatje van de lekkere crackertjes op de verpakking blijkbaar fascinerend.

Toen Raadsel naar beneden klom, bleek hij een potje te pakken te hebben. Grady kon niet zien wat erin zat. Het schepsel bestudeerde de deksel even en draaide de pot open.

Cammy zei: ‘Grady, dat mag hij niet opeten!’

Ze liep naar de kast, maar voordat ze twee stappen gezet had, had Raadsel de pot neergezet en een jalapeñopeper in zijn mond gestopt. Verschrikt riep hij ‘Iiiiiii’ en spoog het pepertje uit.

Blijkbaar was ook het sap niet lekker, want hij spoog daarna op de grond, op Puzzel en op zichzelf en zei vol walging: ‘Ek, ek, ek, ek.’

‘Ik zal wat brood halen,’ zei Grady. Snel liep hij naar het aanrecht toe. ‘Dat zal de scherpe smaak wat wegnemen.’

Raadsel raakte steeds meer in paniek, misschien doordat de hete smaak van het pepertje niet wegging. Hij rende de voorraadkast uit, de keuken in, slalomde om Merlin heen, liep twee keer in een kringetje om Cammy en dook toen de gang in.

Grady liep met het brood achter hem aan, maar Raadsel kwam al weer op volle snelheid terug, rende naar zijn drinkbak en dook met zijn kop in het water.

‘Brood is beter, kleintje,’ zei Grady. En toen keek hij Cammy verschrikt aan. ‘Wat zag ik daarnet?’

Even was ze met stomheid geslagen. Wat ze allebei hadden gezien, was dat Raadsel als een mens rechtop over de gang had gehold. Geen dier dat zich als een kat op vier poten voortbewoog, kon op de achterpoten rennen. Toen hij er flink de vaart in wilde zetten, was er iets met zijn heupen gebeurd, met zijn knieën en hielen, alsof de gewrichten naar believen in een andere stand gedraaid konden worden.

Raadsel tilde zijn druipende gezicht uit de waterbak, ging op zijn achterste zitten en kreeg een ontzettende niesbui.

48

OOK TOEN HET LICHT WERD, HAD TOM BIGGER HET idee dat hij niet alleen was. Niemand volgde hem, noch op de gouden hellingen in het oosten, noch in de velden die zich in westelijke richting naar de kust uitstrekten. Geen coyotes slopen achter hem aan, en er was geen grote blauwe reiger te bekennen. Toch voelde hij dat hij niet alleen was.

Het werd steeds drukker op de weg. Sommige automobilisten die uit het noorden kwamen minderden vaart toen ze zijn reusachtige gestalte en zijn verminkte gezicht zagen. Hij was een verlopen Elephant Man, een wandelende derderangs attractie waarover je het tijdens het eten even kon hebben, een selfmade monster dat zonder hulp van de natuur zijn innerlijke gruwelen had ontdekt en die in zijn uiterlijk had laten doorschijnen.

Doordat Tom al de hele nacht op pad was, kon hij niet de hele dag doorlopen. Om tien uur kwam hij bij een motel. Het neonbordje dat aangaf dat er nog kamers vrij waren, brandde zelfs overdag, om mogelijke klanten te lokken, maar vormde een lachwekkend geheel, omdat er geen enkele auto op het parkeerterrein stond. Het motel maakte geen deel uit van een keten maar was een familiebedrijf, hier en daar iets te kneuterig, maar perfect onderhouden.

In tijden die nog niet eens zo lang achter hem lagen zou hij door de receptionist met weinig of geen woorden zijn geweigerd als klant, niet eens vanwege zijn angstwekkende verschijning, en misschien zelfs niet omdat hij door zijn ongeschoren kop en zijn tequilaogen en rugzak als een zwerver overkwam, maar vooral omdat hij geen creditcard had, zich niet kon legitimeren en vooraf en contant wilde betalen. Stel dat hij in een dronken bui de kamer kort en klein zou slaan – hoe zouden ze hem dan moeten opsporen om hem voor de kosten te laten opdraaien? Hem was wel op minder verzorgde adressen de deur gewezen.

Maar het waren moeilijke tijden, moeilijker dan de afgelopen jaren. Geld maakte de dienst uit, vooral tijdens een recessie, wanneer de meeste mensen een beperkte financiële armslag hadden. Hij vermoedde dat ze zijn geld wel zouden aannemen, want als ze te kieskeurig met hun clientèle omsprongen, zouden ze de zaak net zo goed plat kunnen branden om het geld van de verzekering op te strijken.

Toen hij voor de ingang stond, aarzelde hij even. Hij draaide zich om, liep terug, maar keerde zich na een paar meter toch weer om.

Voor zover Tom zich kon heugen, vond hij het verschrikkelijk om ergens binnen te stappen waar hij nog nooit geweest was. Altijd als hij ergens voor het eerst binnenkwam, werd hij zenuwachtig.

Eigenlijk bleef hij het liefst altijd buiten, want als hij dan een verkeerd type tegen het lijf liep, kon hij gewoon een andere kant op gaan. Zonder muren om zich heen en met de hemel als plafond kon hij gaan en staan waar hij wilde. Als hij ergens binnen was, waren er allerlei obstakels die in de weg stonden en zijn vluchtmogelijkheden beperkten.

Bij het verkeerde type dacht hij niet aan iemand die hem uitlachte of die iets op zijn uiterlijk of zijn algehele staat van zijn had aan te merken. Hij was bang voor een verregaande ontmoeting met iemand die veel invloed op hem zou uitoefenen, want dat kon hij niet hanteren.

Hij wilde niet dat iemand invloed op hem zou uitoefenen. Want dat had altijd gevolgen. En gevolgen betekenden onherroepelijk een verandering, en Tom Bigger wilde niet veranderen. Hij was wie hij was, en hij zou niet weten hoe hij daar verandering in kon brengen. Op zijn achtenveertigste dacht hij er al twee derde van zijn leven zo over.

In het kantoortje van het motel zat een man met wit haar achter de receptie. Hij leek de zeventig al te zijn gepasseerd en was verdiept in een boek. Hij droeg een grijs vest op een wit overhemd, met een rood vlinderstrikje, en doordat zijn dunne leesbril halverwege zijn neus was gezakt, leek het of hij altijd al zo oud was geweest.

‘Goedemorgen, meneer,’ zei hij. Hij legde zijn boek weg en kwam overeind. ‘Wat kan ik op deze prachtige dag voor u betekenen?’

‘Ik wil een kamer,’ zei Tom.

‘Vroeger was het rond deze tijd een drukte van belang. Iedereen wilde uitchecken en moest weer verder. Zoals u ziet, loop ik vandaag niet de kans me uit de naad te moeten werken.’

‘Ik heb de hele nacht doorgelopen,’ legde Tom uit.

‘Dat is goed bekeken. Lopen als het lekker koel is en er niet veel verkeer op de weg is, zodat je niet bij elke stap uitlaatgassen binnenkrijgt.’

De oude man legde een pen en een registratieformulier op de balie.

‘Ik heb geen creditcard en ook geen legitimatiebewijs,’ zei Tom. ‘Ik betaal altijd vooruit, contant.’

‘Dat bespaart ons allebei een hoop rompslomp. Mensen lopen al veertig jaar te roepen dat contant geld er binnenkort uit zal gaan. Er zijn tegenwoordig niet veel mensen meer die contant betalen, maar ik durf te wedden dat het er nooit uit zal gaan. Kunt u uw naam even invullen, en dan daaronder even tekenen?’

Tom deed wat hem gevraagd werd, en legde het geld op de balie.

De oude man overhandigde hem een sleutel en zei: ‘Nummer vierentwintig. Hier de deur door, linksaf, en dan aan het eind van de gang. Vierentwintig is de achterste kamer van de vleugel op het noorden, zodat u niet bang hoeft te zijn dat u in uw slaap gestoord wordt als alle filmsterren hier vanmiddag met hun gevolg binnendenderen.’

‘Is er ook ergens een frisdrankenautomaat?’ vroeg Tom.

‘Aan het eind van de zuidvleugel. Prettig verblijf, meneer Bigger.’

Op zijn kamer deed Tom zijn rugzak af en legde die op het bed.

Hij staarde uit het raam naar het verlaten parkeerterrein.

Hij keek naar het snelverkeer dat over de kustweg raasde.

Hij deed de gordijnen dicht.

Hij keek naar de tv maar zette die niet aan.

Op bed lag een gratis exemplaar van USA Today.

Dat pakte hij niet.

Hij keek naar zijn grote knokige handen.

Hij liep naar de badkamer.

Hij bekeek zijn gezicht in de spiegel.

De oude man met het vest had een boek zitten lezen, dus blind kon hij niet zijn.

49

OP WEG NAAR EEN KENNISMAKINGSGESPREK MET ZIJN potentiële cliënt droeg Liddon Wallace een donkerblauw pak van Ralph Lauren Purple Label, een overhemd en stropdas van Costume National, schoenen van Gucci, een Rolex-horloge, en hij had een vleugje Black van Kenneth Cole opgedaan, een exclusief mannengeurtje.

Hoewel zijn hoofdkantoor in San Francisco stond en hij zelf in Marin County woonde, aan de andere kant van de Golden Gate Bridge, was Liddon ook advocaat in drie andere Amerikaanse staten, waaronder de staat Washington. In Seattle en omstreken woonden heel wat rijke mensen, en vooral de mensen die in de computertechnologie waren binnengelopen en zich als koningen op internet boven alle wetten verheven voelden, raakten van tijd tot tijd in de problemen, wat een stijlvolle advocaat als hij de mogelijkheid bood zijn klerencollectie tot in het oneindige uit te breiden.

De potentiële cliënt woonde op een ommuurd terrein van drie hectare in een neo-Georgian landhuis van 2500 vierkante meter. De bewaker die in een huisje bij het hek zat, liet Liddon binnen op het terrein. Een portier kwam naar buiten en bleef op hem staan wachten terwijl hij zijn auto op de brede oprit parkeerde. Eenmaal binnen nam de portier zijn Ralph Lauren-jas aan en liet de honneurs verder waarnemen door een butler, die Liddon voorging naar een salon, waar de toekomstige gedaagde al op hem zat te wachten.

Als Liddon de zaak aannam, zouden zijn onkosten worden betaald door Bob Marlowe, de vader van de cliënt. De tweeëntwintigjarige zoon, Swithin, zat op de universiteit en had zich een rustig studietempo aangemeten. Hij zat nog niet in zijn laatste jaar, en had natuurlijk geen bijbaantje. De jongeman zat zonder verder gezelschap in de salon, want Liddon voerde het voorgesprek altijd één op één.

Swithin had zichzelf in een complete outfit van Costume National gestoken, wat deed vermoeden dat hij niet over de fantasie beschikte om een eigen stijl te kiezen, of dat hij buitengewoon zeker van zichzelf was. Hij was een knappe vent met een enigszins mokkende gelaatsuitdrukking. Op zijn volle warrige haardos die een styling ondergaan had zou menig fotomodel jaloers zijn.

Tijdens hun aftastende gebabbel werd het duidelijk dat Swithin wist dat je met goede manieren een positieve eerste indruk kon wekken. Ook duidelijk was dat er achter zijn ingestudeerde gedrag geen onderliggende filosofie zat, alleen zelfbelang, en dat hij eigenlijk lak had aan alle maatschappelijke conventies.

Liddon besloot ter zake te komen en zei: ‘Dus je wordt beschuldigd van geweldpleging en poging tot doodslag. Vertel me eens wat meer over die jongen, die Branden Jones.’

‘Dat is geen jongen, meneer. We kennen elkaar al vanaf ons zesde. Hij is net als ik een man.’

‘Ja, natuurlijk. Waarom zou iemand kunnen denken dat je hem dit had willen aandoen?’

‘Wilt u weten of ik het gedaan heb?’

‘Ik dacht dat je tegen de politie had gezegd dat je het niet gedaan had.’

‘Maar wilt u als mijn advocaat niet weten hoe het zit?’

‘Het is voor mij van geen enkel belang of je het wel of niet gedaan hebt.’

‘Meent u dat?’

‘Ik werk dusdanig dat het mijn werk alleen maar lastiger zou maken als ik het wist.’

Swithin leek opgelucht te zijn en zakte onderuit in zijn stoel. ‘Hoe lang gaat dit gesprek duren?’

‘Meestal een uur of twee.’

‘Laten we er maar geen doekjes om winden. We zijn per slot van rekening mannen onder mekaar. Het gaat over een stuk.’

‘Pardon?’

‘Een stuk, een stoot.’

‘Leg uit.’

‘Een stoot, een stuk, een lekker ding, een meisje. Rain Fishman.’

‘Heet ze echt Rain? Regen?’

‘Ja. Lekker nat en strak.’

‘Nat en strak?’

‘Rain. Ze is van mij, dat weet iedereen.’

‘Zijn jullie verloofd?’

‘Wie trouwt er tegenwoordig nou nog?’

‘Wat heeft Branden met Rain te maken?’

‘Hij balt met de vriendinnen van andere mannen. Daar staatie om bekend.’

‘Bedoel je dat hij het met die vriendinnen aanlegt?’

‘Van aanleggen heeft hij zo’n beetje zijn dagelijkse bezigheid gemaakt.’

‘Denk je dat hij ook met Rain gebald heeft?’

‘Wat denkt u dat ik denk?’ vroeg Swithin.

‘Als hij achter zoveel vrouwen aan is gegaan, zullen er wel veel mannen zijn die een hekel aan hem hebben.’

‘O ja, hij wordt wijd en zijd gehaat.’

‘Dus iemand heeft hem in elkaar geslagen. Waarom is de politie bij jou terechtgekomen?’

‘Omdat Branden heeft gezegd dat ik het gedaan heb.’

‘Beweert het slachtoffer dat hij je gezicht gezien heeft?’

‘U moet hem in de rechtszaal slopen.’

‘En hoe ga ik dat doen?’

‘Hij heeft hersenletsel.’

‘Is dat een gevolg van de geweldpleging?’

‘Grappig hoe een kruissleutel je manier van denken kan beïnvloeden.’

‘Was het wapen een kruissleutel?’

Swithin knipperde langzaam met zijn ogen. ‘Misschien was het een kachelpook.’

‘Wat zegt de politie daarover?’

‘Niets. Omdat ze het wapen niet gevonden hebben.’

‘Ze zullen foto’s hebben genomen en de verwondingen van het slachtoffer hebben geanalyseerd.’

‘De politie kan soms heel professioneel te werk gaan,’ zei Swithin instemmend.

‘Als ze de kruissleutel vinden, gaan ze die vergelijken met de wonden.’

‘En dan zit er natuurlijk ook bloed op,’ zei Swithin.

‘Kruissleutels zijn niet poreus. De dader zal het ding hebben schoongemaakt.’

‘En als die kruissleutel nou niet van de dader was?’

‘Gaan we nu een spelletje stel-dat spelen?’ vroeg Liddon.

‘Net als in een detective op tv,’ zei Swithin. ‘Stel dat deze zogenaamde moordenaar de kruissleutel van een Onschuldige Sukkel heeft gebruikt?’

‘Bedoel je: stel dat hij het ding uit de kofferbak van de Onschuldige Sukkel heeft gehaald en het daarna bebloed heeft teruggelegd?’

‘Dat zou best kunnen. Misschien had Branden de vriendin van de Onschuldige Sukkel gebald en was hij door de Onschuldige Sukkel in het openbaar bedreigd.’

‘Stel-dats kunnen link zijn als je er te ver op doorgaat,’ waarschuwde Liddon.

‘Ja, en hoe zorgt de échte dader ervoor dat de politie de Onschuldige Sukkel gaat verdenken?’

‘Vooral als hij zelf al verdacht wordt.’

‘Precies. Ze moeten wel denken dat hij de Onschuldige Sukkel erin heeft willen luizen.’

‘De tip die in de richting van de Onschuldige Sukkel wijst, moet van een derde komen die daarvoor een smak geld heeft gekregen maar verder geen band heeft met de echte dader.’

‘Stel-dats zijn echt link,’ zei Swithin. ‘Als de echte dader iemand geld geeft om de politie over de Onschuldige Sukkel te tippen, kun je er donder op zeggen dat hij daarna gechanteerd zal worden.’

‘Er bestaan veilige manieren om dat aan te pakken,’ zei Liddon. ‘Verschillende manieren zelfs.’

Ze deden er een tijdje het zwijgen toe.

Toen zei Liddon: ‘Weet je zeker dat je voor de rechter nooit woorden als stuk, stoot of ballen zult gebruiken?’

‘Natuurlijk weet ik dat zeker. Dit was gewoon twee mannen onder elkaar. In de rechtszaal is het menens.’

Liddon knikte. ‘Ik denk dat ik je raadsman wel wil zijn. Je bent zo’n beetje mijn ideale cliënt.’

Swithin ging rechtop zitten en zei grijnzend: ‘Ik kan niet wachten tot er recht wordt gesproken.’

‘Ook al is de rechtspraak niet altijd perfect.’

Ze maakten geen van beiden aanstalten om de ander een hand te geven.

‘Mijn vader wacht al op u. Ik zal u naar hem toe brengen.’

Ze liepen de salon door, maar voordat Swithin de deur kon opendoen, zei Liddon: ‘Wacht. Ik heb zelf ook nog een stel-dat.’

‘Ik word hier behoorlijk goed in.’

Liddon zei: ‘Stel dat je iets zou meemaken dat zo verbijsterend is dat het je hele idee van het leven op de kop zet en je visie op hoe de wereld in elkaar zit in één klap wegvaagt.’

‘Verbijsterend? Hoe? Wat?’

‘Dat maakt niet uit. Stel dat er gewoon iets gebeurde, iets wat zo moeilijk te bevatten was dat je er in je hoofd constant mee bezig bleef.’

‘Bedoelt u een ontmoeting met ruimtewezens of zo?’

‘Nee. Iets wat nog verbijsterender is. Laten we zeggen dat het iets is wat je niet van je af kunt zetten. Maar als je er lang genoeg over na zou denken, dat de kans dan groot was dat je jezelf praktisch helemaal zou moeten veranderen.’

‘Wat bedoelt u met “praktisch helemaal”?’

Met een zwierig handgebaar verwees Liddon naar de smaakvol ingerichte kamer met alle waardevolle antieke spullen die erin stonden, en daarmee ook naar het huis en de nalatenschap.

Swithin, die een grote minachting had voor het idee dat je ooit verbijsterd kon raken, zei: ‘En als ik dan niet over die bijzondere ervaring wil nadenken? Als ik zeg Donder toch op, wat kan mij het schelen wat het betekent, en gewoon mijn ding blijf doen?’

‘Dan verandert er niets voor jou. Dan blijf je het leven leiden zoals je dat altijd al deed.’

‘Wat is dit dan voor stel-dat? Zo stom ben ik nou ook weer niet, en u absoluut ook niet.’

Liddon gaf geen commentaar.

Swithin keek hem fronsend aan, alsof het hem in tweede instantie misschien toch niet zo’n goed idee leek om zich in de rechtszaal door Liddon te laten bijstaan, en zei: ‘Wat heeft dit te maken met mij en met u en met dat ik uit de gevangenis wil blijven?’

‘Niets,’ zei Liddon. ‘Als ik al niet op voorhand had besloten om te zeggen Wat kan mij het schelen, zou ik hier niet naartoe zijn gekomen. We weten allebei wat we willen, en ik zou niet weten waarom onze plannen niet door zouden kunnen gaan.’

Swithin kon het gesprek maar nauwelijks volgen en zei: ‘Weet u zeker dat u een goede advocaat bent?’

‘Dat is zwak uitgedrukt,’ verzekerde Liddon hem. ‘Ik ben de beste die je in een rechtszaal kunt hebben. Als ik me ertoe zet, kan ik een jury er zelfs van overtuigen dat Branden Jones degene is die voor de rechter gesleept moet worden wegens geweldpleging en poging tot zelfmoord.’

50

NADAT HIJ VAN DE SCHRIK EN DE HETE PEPERS WAS bekomen, was Raadsel blijkbaar zo bang dat er in de voorraadkast nog meer gevaarlijke spullen stonden dat hij niet verder op ontdekkingstocht durfde te gaan. Hij deed het licht uit, sloot de deur en ging er met zijn rug tegenaan zitten.

Puzzel zat samen met de dierenarts op de grond en leek te genieten van een heerlijke massage, want ze spinde en zuchtte van genot toen Cammy op de gewrichten van haar achterpoten drukte om uit te vinden hoe Raadsel zich op zo’n bijzondere manier kon hebben voortbewogen.

De vorige avond, toen ze de wezens voor het eerst zag, had ze de indruk gekregen dat ze hoogontwikkelde zoogdieren waren die slechts in bepaalde opzichten aan primaten deden denken. Toen ze naar huis ging, dacht ze dat ze waarschijnlijk primaten waren. Maar door de complexe, aanhoudende nieuwsgierigheid die ze aan de dag legden toen ze de inhoud van de kast in de woonkamer systematisch bekeken, door de verstandelijke manier waarmee ze de voorraadkast hadden verkend en de opgerichte loophouding waarin Raadsel door het huis had gerend, dacht Cammy nu meer in de richting van hominiden. Maar de enige hominiden op aarde waren mensen; de aapachtigen waarvan de mens afstamde, waren uitgestorven.

Met uitzondering van hun handen, vingers en knokkels leken Puzzel en Raadsel niet erg op hominiden. Eigenlijk wist Cammy niet genoeg van evolutionaire biologie en antropologie af om een onbekende diersoort te kunnen determineren of die met enige deskundigheid met mensen te kunnen vergelijken.

Toen Cammy nog steeds met Puzzel in de keuken op de grond zat, kwam Merlin uit de gang aangelopen, gevolgd door Grady, die zich snel gedoucht en aangekleed had in afwachting van de komst van de autoriteiten. ‘Zijn die twee tijdens mijn afwezigheid misschien ineens gaan vliegen?’

‘Ik heb nog geen vleugeltjes gezien. En aan hun gewrichten kan ik op het eerste gezicht ook niets vreemds ontdekken. Ik zou dolgraag een röntgenfoto van ze nemen. Maar wat zou daar eigenlijk op te zien moeten zijn? Wat we gezien hebben, is gewoon niet mogelijk: een hondachtige poot die ineens in een menselijk been verandert, compleet met de daarbij behorende buigingen en strekkingen. Om dat te kunnen doen, heb je meer nodig dan twee verschillende bewegingssystemen voor de enkel-, knie- en heupgewrichten. De spieren en pezen die je bij het ene gewricht nodig hebt, kun je niet gebruiken om een compleet ander gewricht te buigen of te strekken.’

‘Ken je die programma’s op tv over auto’s en vrachtwagens die in robots veranderen?’

‘Transformers. Compleet belachelijk, pure fantasie, want de wetenschappelijke en technologische voorwaarden die daarvoor nodig zijn, bestaan in de echte werkelijkheid helemaal niet. Wat we Raadsel hebben zien doen, zou in de echte werkelijkheid helemaal niet moeten kunnen, maar toch hebben we het met eigen ogen gezien.’

‘Misschien zijn we niet in de echte werkelijkheid.’

‘Daar begint het inderdaad steeds meer op te lijken,’ zei Cammy instemmend.

Grady wees naar de geheugenkaart van zijn camera die Cammy op tafel had gelegd, en zei: ‘Ik heb erover nagedacht wat je van plan was met die foto’s, en ik ben het helemaal met je eens.’

Voordat Cammy de kliniek had verlaten, had ze de foto’s van de geheugenkaart op haar computer gezet en ze daarna op drie diskettes gekopieerd. Twee daarvan had ze in de kliniek verstopt, en de derde lag verborgen in de kofferbak van haar Explorer.

Als Binnenlandse Veiligheid zich over Puzzel en Raadsel wilde ontfermen en de twee uiteindelijk zou meenemen, werden de foto’s overal op internet gepubliceerd, met een verklaring van Grady en Cammy erbij. Dan zouden ze een fanatieke campagne gaan voeren om de schepsels vrij te krijgen, waarmee ze op de koop toe namen dat ze op grond van de National Security Secrets Act gerechtelijk vervolgd konden worden.

Puzzel en Raadsel waren geen genetisch gemanipuleerde dieren. Geen enkele wetenschapper ter wereld beschikte over de kennis of de technologie om dergelijke wezens te creëren. Het waren mysterieuze schepsels, en als het ooit duidelijk zou worden waar ze vandaan kwamen, zou vast blijken dat het niet om zoiets clichématigs als recombinant DNA of een bezoek van een buitenaardse beschaving ging, maar om iets wat je totaal niet zou verwachten. Niemand met enig verstand kon deze dieren als een bedreiging voor de mens zien, laat staan voor een heel land.

Als Eleanor Fortney en Sidney Shinseki hun mond hadden gehouden, en als Binnenlandse Veiligheid niet zo overhaast in actie was gekomen, zou Cammy misschien een poging hebben gedaan om Puzzel en Raadsel uit dit gebied weg te halen en ze voor een tijdje ergens anders mee naartoe te nemen, al was het misschien een krankzinnig idee om op de vlucht te slaan met twee wezens die een kruising leken tussen pluizige engeltjes en tekenfilmfiguurtjes. Maar de autoriteiten waren al ingeseind, ze wisten in wat voor auto Cammy reed, en ze beschikten over genoeg mankracht om de hele staat af te zetten. Als ze met haar vlucht enige kans van slagen wilde hebben, had ze de vorige avond al weg moeten gaan.

Alsof hij wist wat er in haar omging, zei Grady: ‘Misschien is het nog niet te laat om ze in het bos vrij te laten.’

Cammy aaide Puzzel en zei: ‘Dan zouden ze onmiddellijk terugkomen. Daar ben ik van overtuigd. Ze zijn al tam en aan mensen gewend geraakt. Eigenlijk vormen we nu een soort roedel. En als ze niet terug zouden komen… Ik weet niet of ze het in het wild wel zouden redden.’

‘Maar daar komen ze vandaan.’

‘Ze leefden vast nog niet zo lang in het wild. Ze hadden geen teken of vlooien, en hun vacht was helemaal schoon, weet je nog?’

Merlin begon aanhoudend te grommen, iets wat Cammy niet van hem kende.

Ze stond op en zei: ‘Waarom moet dit allemaal gebeuren?’

Merlin keek naar het plafond en begon weer te grommen, met gespannen lijf en gespitste oren.

Puzzel en Raadsel gingen op hun vier poten staan, klaar om ervandoor te gaan, en stonden met schuine kop te luisteren.

Na een tijdje hoorde Cammy in de verte een bekend geluid, dat ze nog niet meteen kon plaatsen. Toen begon het haar te dagen: het harde, lage gezoem van helikopters.

‘Vanuit het oosten, met de zon achter ze, laag en snel,’ zei Grady. Hij liep naar de voorkant van het huis.

Merlin, Puzzel en Raadsel kwamen ogenblikkelijk in beweging. Ze begonnen niet te spelen maar leken de ernst van de situatie te begrijpen.

Toen Cammy bij de woonkamer kwam, deed Grady de voordeur open en liep naar buiten.

Ze voegde zich op de veranda bij hem. Puzzel en Raadsel zaten op het trapje, op hun achterpoten, als prairiehonden. Merlin stond in de tuin.

Vanuit het oosten, op de plek waar Cracker’s Drive de grote weg bereikte, daalde een helikopter.

Op een hoogte van nog geen dertig meter vloog een tweede helikopter, die de omhooglopende weg naar het huis volgde. Terwijl het gevaarte dichterbij kwam, besefte Cammy dat het ding nog groter was dan ze eerst dacht. Het was de grootste helikopter die ze ooit van dichtbij had gezien.

De rotorbladen maakten een hels kabaal en drukten de lucht weg. Cammy’s hart begon wild te bonzen, steeds harder en sneller naarmate het gevaarte dichterbij kwam.

Plotseling realiseerde ze zich dat Puzzel en Raadsel hier niet buiten mochten blijven zitten, onbeschermd, waar iedereen ze zomaar kon pakken. Ze moesten naar binnen, achter gesloten deuren, zodat de federale agenten zich eerst toegang tot het huis moesten verschaffen om ze in handen te krijgen.

Als de agenten het huis in wilden, hadden ze toch zeker een huiszoekingsbevel nodig? Daar was vast al voor gezorgd. Waarschijnlijk hadden ze zelfs een gerechtelijke volmacht bij zich om het huis op te blazen als ze daar zin in hadden.

Toch vormde een dichte deur een soort van barricade, een manier om het moment uit te stellen waarop ze de dieren moesten prijsgegeven, ook al zette dat misschien niet echt zoden aan de dijk.

Cammy liep naar het trapje toe, ging tussen Puzzel en Raadsel staan en probeerde ze omhoog te trekken, in een poging ze naar binnen te krijgen, maar ze bleven gefascineerd naar de landende helikopter kijken.

Zo hard mogelijk, om boven het geraas van de reusachtige rotorbladen uit te komen, schreeuwde ze: ‘Merlin!’

De wolfshond hoorde haar, keek achterom, begreep dat ze wilde dat hij kwam, en denderde over het gras naar de veranda.

‘Let op!’ riep ze, ‘Huis!’ Wat een van de bevelen was die hij snapte.

Hij denderde voor haar uit het trapje op. Hoewel Puzzel en Raadsel geen aanstalten hadden gemaakt om te doen wat zij zei, gingen ze onmiddellijk achter de hond aan, precies zoals ze had gehoopt. De drie renden naar binnen.

Cammy trok de voordeur dicht en ging weer naar Grady toe.

Aan de oostkant van het huis landde de helikopter in het hoge gras, vlak bij de plek waar het gazon ophield.

Doordat er door de rotorbladen een flinke luchtstroom ontstond, trilden de takken van de grote papierberk die op de noordoosthoek van het huis stond. Goudgele blaadjes dwarrelden in grote hoeveelheden door de lucht en kwamen op de veranda en op het gazon terecht.

Aan de achterkant van het enorme toestel werd een laadklep neergelaten tot hij schuin de grond raakte. Geüniformeerde mannen, van top tot teen bewapend, renden naar buiten, onder de staart door. Het waren er heel wat.

DEEL 2 :

De dood in het leven

51

TOEN GRADY SAMEN MET CAMMY OP DE VERANDA stond en zag dat het crisisteam arriveerde, wist hij dat er iets goed fout moest zitten. De respons leek totaal niet in verhouding tot de dreiging, als daar al sprake van was.

De helikopter leek op een nieuwe of aangepaste versie van de Huey waarmee hij zelf bekend was. Op de donkergroene romp stonden geen cijfers of tekens, en ook was niet aangegeven tot welke legereenheid of federale organisatie de helikopter behoorde. Er was alleen een Amerikaanse vlag van ongeveer vijftig bij tachtig centimeter op de zijkant geschilderd, tussen de ramen van de cabine en de schuifdeur.

De gewapende mannen die achter uit het toestel kwamen, waren in het zwart gekleed, zoals leden van een SWAT-team. Allemaal droegen ze een handvuurwapen in een holster aan hun riem, plus wat van afstand leek op een volautomatische karabijn met een extra lang magazijn. Er bevonden zich ongetwijfeld oud-militairen onder de manschappen, die in dienst van Binnenlandse Veiligheid opereerden, of van een of andere paramilitaire organisatie die onder hun gezag viel.

Grady telde er elf. Tien van hen renden door het hoge gras langs de helling naar beneden, in oostelijke richting, naar Cracker’s Drive, en de elfde begaf zich naar het punt waar Grady’s oprit begon.

Als er in de andere helikopter net zoveel mannen hadden gezeten, en als drie daarvan de kruising bewaakten, bleven er achttien manschappen over die naar de andere negen huizen aan Cracker’s Drive renden. Ze kwamen van twee kanten toegesneld om de bewoners op de hoogte te stellen van wat er aan de hand was en/of ze te vertellen dat ze hun huizen niet mochten verlaten.

Onmiddellijk nadat de eerste elf uit de helikopter waren gekomen, verschenen er nog vier, ook in het zwart gekleed, maar zonder karabijnen. Deze mannen werkten twee aan twee en rolden grote kooien op wielen uit het toestel, ongeveer twee bij een bij een meter, en zetten die in het gras neer.

De rotorbladen gingen steeds langzamer; de piloot zette de motor uit. Toen de rotorbladen tot stilstand waren gekomen, viel er een gespannen stilte, voor zover je van stilte kon spreken.

‘Ik word er misselijk van,’ zei Cammy.

Hij wist dat ze het niet over haar lichamelijke conditie had; ze bedoelde dat ze erdoor ontmoedigd raakte.

Als ze al enige hoop hadden gekoesterd dat Puzzel en Raadsel na alle gedoe aan hun zorgen zouden worden toevertrouwd, werd die hoop de grond in geboord door de grote aantallen manschappen die bij dit onderzoek waren ingezet.

‘Dit gaat niet alleen over die twee dieren,’ zei Grady. ‘Er moet meer achter steken, iets wat we niet weten.’

‘Dat gevoel had ik ook al toen ik hierheen reed. Puzzel en Raadsel maken deel uit van een groter geheel.’

Het geluid van krachtige truckmotoren zwol aan, en al snel kwam er een omgebouwde Greyhoundbus in het zicht. De ongelakte, doffe buitenkant van roestvrij staal kreeg door het zonlicht een satijnachtige glans. De bus leek op een camper, maar dan een zonder ramen aan de zijkant, en de motor klonk veel krachtiger dan die van de gemiddelde camper van die grootte. De voorruit liep helemaal door tot aan de zijkanten en was zo donker getint dat je niet kon zien wie er achter het stuur zat.

Terwijl het voertuig door een gewapende agent naar het huis van Grady werd gedirigeerd, verscheen er een tweede truck uit dezelfde richting. Toen de eerste de afslag nam en langs het huis naar de garage en de werkplaats reed, doemde er een derde truck achter de tweede op.

Uiteindelijk bleek het om een konvooi van vier identieke voertuigen van roestvrij staal te gaan. Ze werden achter elkaar neergezet, met een metertje tussenruimte, en pasten maar net op de oprit.

Toen de motoren van de voertuigen een voor een werden uitgeschakeld, zei Cammy: ‘Wat zien die er onheilspellend uit, zeg. Of zou dat de bedoeling zijn?’

‘De vorm zal wel in dienst staan van hun functie,’ zei Grady.

‘En wat is hun functie dan?’

‘Al sla je me dood.’

De vier mannen die kooien uit de transporthelikopter hadden gereden, rolden nu een plastic rooster over het gras uit. Als dit materiaal eenmaal goed op zijn plaats lag en was vastgezet, zou het een solide basis op de zachte grond vormen.

Laag over de grond kwam er vanuit het oosten een vierpersoonshelikopter aangevlogen. Met gierende motor cirkelde het toestel om het terrein heen. Door het cabineraam van plexiglas zag Grady de piloot en een andere man, die de voortgang van de operatie in ogenschouw namen.

Nadat hij twee keer had rondgecirkeld, landde de helikopter op de weg. Een passagier, blijkbaar de enige, stapte uit. Met wapperende broekspijpen en jas liep hij snel naar het huis. De piloot steeg onmiddellijk op en vloog in een bocht naar het oosten, de kant op waar hij vandaan was gekomen.

De nieuwkomer, wiens rossige haar door de war zat, liep in een rechte lijn naar de veranda. Met zijn knappe maar enigszins pafferige gezicht deed hij denken aan de bijdehante metgezel van de held zoals die in honderden films te zien was geweest, iemand met een innemende sproetige kop, net iets te grote oren, vooruitstekende tanden, wat hem iets aandoenlijks gaf, en grote blauwe ogen die blij de wereld in keken en nog helderder fonkelden dan een kroonluchter in een balzaal.

‘Ah, dr. Rivers,’ zei hij tegen Cammy. ‘Wat lijkt het me heerlijk om dierenarts te zijn. Toen ik klein was, had ik een cockerspaniël die Pete heette. Ik was dol op dat beest, maar hij werd ziek en zou bijna zijn doodgegaan als onze briljante dierenarts zich niet over het beest ontfermd had. Dr. Lowry heette hij. Daarna keek ik tegen hem op, alsof hij een soort god was.’

Voordat Cammy iets kon zeggen, richtte de nieuwkomer zich tot Grady en zei: ‘Meneer Adams, ik heb de meubels gezien die u maakt, en ik ben er zeer van onder de indruk. Ik heb er natuurlijk alleen foto’s van gezien, op uw website, maar op foto’s komen ze nooit zo goed uit, zodat ze in het echt vast nog mooier zijn. Ik hoop dat u me kunt laten zien waar u op dit moment in uw werkplaats mee bezig bent voordat dit allemaal achter de rug is en we u niet meer tot last zijn.’

Grady kreeg onmiddellijk een hekel aan de man. ‘Wie bent u?’

‘Ik denk dat dit meneer Jardine is,’ zei Cammy.

‘Mijn excuses,’ zei de onderdirecteur. ‘Ik heb foto’s van u beiden gezien, maar natuurlijk kent u mij nog niet. Paul Jardine van Binnenlandse Veiligheid. Aangenaam kennis te maken. En het spijt me dat we u op deze manier lastig moeten vallen. Ik stel uw medewerking en uw vaderlandsliefde zeer op prijs.’

Jardine betrad het trapje dat naar de veranda leidde en verwachtte dat ze aan de kant zouden gaan, maar alsof ze het van tevoren hadden afgesproken bleven ze staan waar ze stonden en keken vanaf de veranda op hem neer.

‘Waar zijn die grote trucks voor?’ vroeg Grady.

‘Drie daarvan zijn mobiele laboratoria. De vierde bevat twee Cray-supercomputers, die gekoppeld of onafhankelijk van elkaar kunnen worden ingezet. Ze hebben een gigantisch groot analytisch vermogen. We zullen stroom nodig hebben om de operatie te runnen, maar die zullen we niet uit uw meterkast halen, zodat u zich geen zorgen hoeft te maken dat u later een onvoorzien kostenplaatje krijgt gepresenteerd. Wel zullen we van uw put gebruik moeten maken, omdat hier in de buurt verder geen watervoorziening is.’

Grady zei: ‘Ik wist niet dat Binnenlandse Veiligheid een eigen paramilitaire eenheid had.’

‘O, dat is niet het geval, meneer Adams. Om zelf een speciale militaire unit in het leven te roepen, zou erg veel tijd kosten en tamelijk prijzig zijn. We huren de manschappen in via een particulier bedrijf met uitstekende screeningprocedures, zodat we er zeker van zijn dat we alleen mensen in dienst hebben die hart hebben voor Amerika en voor de veiligheid van het Amerikaanse volk.’

‘Misschien zouden we er dan goed aan doen onze politici ook via dat bedrijf aan te trekken,’ zei Grady.

‘Dat is een goeie,’ zei Paul Jardine. ‘Die onthou ik, die zal ik nog vaak kunnen gebruiken.’

De gewapende agent die de mobiele laboratoria naar hun plek had gedirigeerd, voegde zich nu bij Jardine. De onderdirecteur zei: ‘Dr. Rivers, waar zijn de twee dieren? Het lijkt me heel spannend om ze met eigen ogen te aanschouwen. Op uw foto’s leken ze fantastisch. We zullen dat mysterie eens gaan oplossen.’

‘Ze zijn binnen,’ zei Cammy. ‘Hebt u een huiszoekingsbevel?’

‘Ja, fijn dat u me er nog even aan herinnert,’ zei Jardine. Uit een binnenzak van zijn jas haalde hij twee opgevouwen documenten. Hij bekeek ze even en reikte Grady er een van aan.

‘Dit is een kopie van een huiszoekingsbevel, ondertekend door een federale rechter die in dit district bevoegd is. Het origineel zal hier per koerier naartoe worden gebracht. U wordt door de rechter verzocht ons volledige en onmiddellijke toegang tot alle gebouwen te verlenen, en ook tot het gehele terrein eromheen.’

Hij gaf ook het tweede document aan Grady. ‘Het originele document geeft ons het recht om alles in beslag te nemen wat iets te maken zou kunnen hebben met een misdrijf, of wat een bedreiging zou kunnen vormen voor de veiligheid van de Amerikaanse burger. Het tweede document dat ik u zojuist gegeven heb, bevat nadere en specifieke instructies van de rechter op grond waarvan u verplicht wordt gesteld de twee dieren aan ons over te dragen als wij u daartoe verzoeken, en dat verzoek doe ik u bij dezen. Meneer Adams, dr. Rivers, wilt u me die wonderbaarlijke schepsels laten zien?’

52

ERGENS HAD CAMMY GEHOOPT DAT PUZZEL EN RAADsel er stiekem via de achterdeur vandoor zouden zijn gegaan en hun toevlucht in de bergen hadden gezocht, los van de vraag of ze in staat waren zich in het wild staande te houden.

Ze waren echter in de keuken. Deze keer waren ze niet aan het schransen, maar doorzochten ze laatjes om te zien of ze spullen konden vinden die ze vreemd of grappig vonden. Puzzel stond op een stoel en inspecteerde de inhoud van een la. Elke vondst liet ze aan Raadsel zien. Als ze iets vonden wat hun leuk leek – een eierwekker, een bijzonder vormgegeven kurkentrekker, een pakje knalgele servetjes, een peper-en-zoutstelletje in de vorm van twee pinguïns – voegden ze dat toe aan de bonte verzameling die ze voor de vaatwasser op de grond hadden uitgestald.

Met het voorval met de jalapeñopepers nog vers in het geheugen verwachtte Merlin misschien een soortgelijke heisa, want het dier had zich onder de keukentafel teruggetrokken. Hij lag toe te kijken hoe zijn nieuwe vriendjes de laatjes plunderden, en uit zijn blik was op te maken dat het hem maar niets zinde.

Toen Jardine de wolfshond zag, zei hij: ‘Meneer Adams, kunt u uw hond aanlijnen?’

‘Hij doet niets, hoor,’ verzekerde Grady hem.

‘Als ik me niet vergis, hebben zijn soortgenoten een paar eeuwen geleden praktisch alle wolven in Ierland verdreven. Wólven, nota bene. Ik wil niet het risico nemen door een hond van dergelijk formaat aangevallen te worden. U móét hem aanlijnen. Dat is een bevel.’

‘Goed idee,’ zei de gewapende agent. ‘Helemaal mee eens.’

Cammy merkte dat het woord bevel niet goed viel bij Grady. Hoewel ze er zelf altijd verbaasd van stond dat ze de ruige kant van hem zo leuk vond, genoot ze nu extra van de dreigende blik die hij Jardine toewierp.

‘Een vredelievender hondenras bestaat er niet, noch een hond met een zachtaardiger karakter,’ zei Grady. ‘Maar ik zal hem aanlijnen om te voorkomen dat u het in uw broek doet.’

Heel goed, dacht Cammy instemmend. Ze had het bijna hardop gezegd.

Grady pakte een halsband en riem van een haakje, en Merlin kroop op zijn buik onder de tafel uit om aangelijnd te worden.

Zonder aankondiging verscheen er een forsgebouwde, in het zwart geklede agent vanuit de gang in de keuken. Hij had twee dierenkooien bij zich, die hij op de grond zette en opendeed.

‘Die daar is blijkbaar het mannetje,’ zei Jardine. ‘Misschien wordt hij agressief als je het vrouwtje eerst pakt. Dus doe hem maar als eerste in de kooi, Carter.’

Tot nu toe hadden de goudogige schepsels zich met volle overgave beziggehouden met het inspecteren van de keukenlaatjes. Raadsel schrok wel maar verzette zich niet toen Carter hem bij zijn nekvel en staart pakte en hem in een kooi stopte.

Merlin begon ingehouden te grommen. Het zou geen indruk hebben gemaakt op een wolf, maar de schijterige angsthaas zei tegen Grady: ‘Hou hem strak aan de lijn.’

‘Ik zal die andere wel pakken,’ zei Cammy.

‘Blijft u staan, alstublieft,’ zei Jardine. Hij zei wel ‘alstublieft’ maar het klonk als een waarschuwing. ‘Die dieren zijn nu van ons, en wij zullen ons over ze ontfermen.’

‘Maar jullie hoeven ze niet zo hardhandig aan te pakken,’ wierp ze tegen.

‘Ik wil er even op wijzen,’ zei Jardine, ‘dat het dier in kwestie geen kik heeft gegeven en ook niet op andere wijze heeft aangegeven dat het bang was of dat het pijn voelde toen het in de kooi werd gestopt.’

‘Angst kennen ze niet,’ zei Cammy. ‘Misschien leren ze dat door uw manier van doen.’

Carter greep Puzzel van de stoel en schoof haar in de tweede kooi.

Weer begon Merlin te grommen, maar het dier was zo gehoorzaam dat het niet aan de riem ging trekken.

Cammy vond dat de mannen een ongelofelijk gebrek aan inlevingsvermogen aan de dag legden en zei: ‘Wat hebben jullie toch? Moet je ze eens zien, hoe mooi ze zijn, hoe wonderbaarlijk.’

‘Ja,’ zei Jardine. ‘Ze zijn mooi, heel mooi, net als op de foto. Maar of ze nu mooi zijn of niet, wij hebben nog meer te doen en willen graag opschieten.’

De spijlen van het kooideurtje stonden zo dicht naast elkaar dat Raadsel er niet met zijn vingers tussendoor kon om het slot open te maken, maar toch deed hij een poging.

Vanuit hun kooi keken de dieren verbijsterd naar Cammy toen ze door de geüniformeerde agenten werden weggedragen.

De twee mannen waren nog niet vertrokken of er kwamen twee andere achter elkaar binnen, die ieder een lege, zwarte draagtas bij zich hadden.

Jardine zei: ‘Meneer Adams, officieel hebt u vijf vuurwapens in uw bezit, maar u zult vast wel meer hebben aangeschaft voordat de regels werden aangescherpt. Deze twee heren zullen samen met u door het huis gaan en in elk vertrek de wapens innemen.’

‘U hebt het recht niet om mijn wapens in beslag te nemen,’ verklaarde Grady.

‘We nemen ze niet in beslag, meneer Adams. We stellen ze voor de duur van het onderzoek in bewaring, wat niet alleen ons recht is maar ook onze plicht. U krijgt daar een ontvangstbewijs voor, en als we weggaan, krijgt u de wapens terug.’

Toen Jardine de gerechtelijke papieren eenmaal had overhandigd en het huis had betreden, had hij zijn innemende manier van doen laten varen. Nu was hij degene die hij altijd al geweest was. Zijn enigszins vooruitstekende tanden waren niet meer schattig te noemen maar leken bedoeld om beter te kunnen bijten. Zijn blauwe ogen fonkelden niet meer maar werden steeds donkerder.

Tegen Grady zei hij: ‘U denkt toch niet dat ik zo stom ben om iemand zijn wapens te laten houden die als scherpschutter talloze mensen op een afstand van meer dan een kilometer heeft weten neer te leggen?’

Hoewel het nieuw was voor Cammy dat Grady scherpschutter zou zijn geweest, vond ze die informatie vreemd genoeg niet bedreigend maar juist opbeurend.

Jardine zag haar verbazing blijkbaar aan voor ontsteltenis en zei: ‘Schrikt u daarvan, dr. Rivers, om te horen dat meneer Adams scherpschutter bij de Army Rangers is geweest?’

‘Ik weet niet goed waarom,’ zei Cammy, ‘maar ik vind het wel iets geruststellends hebben.’

‘Iedereen die ik heb neergeknald,’ zei Grady, ‘deugde voor geen meter. Als het idee u tegenstaat dat ik over een wapen zou beschikken, meneer Jardine, dan weet u waarschijnlijk iets over uzelf waar ik alleen maar naar kan raden.’

Deze keer kon Cammy zich niet inhouden: ‘Heel goed.’

De mannen met de tassen deden hun best hun gezicht in de plooi te houden, en daar slaagden ze redelijk in, hoewel ze nog een lange weg te gaan hadden als ze bij Buckingham Palace op wacht wilden gaan staan.

Het was alsof de onderdirecteur de pot met jalapeñopepers van Raadsel had gevonden en de inhoud ervan had opgegeten, want zijn gezicht leek op te zwellen, hij werd bleek om zijn mond, zijn wangen werden rood, en hij keek even niet helder uit zijn ogen.

Toen hij weer iets durfde te zeggen, klonk hij gespannen: ‘Uw telefoon- en internetverbinding is verbroken. Deze twee heren zullen uw mobieltjes en andere communicatieapparatuur innemen. Voor de duur van dit onderzoek is het u verboden met iemand van buiten contact op te nemen. Een overtreding van deze regel kan u op zeven jaar gevangenisstraf komen te staan. Er zullen straks enkele wetenschappers arriveren. De komende dagen zult u vragen moeten beantwoorden over de twee dieren, hun gedrag, hun manier van doen. Het staat u vrij om bij de dieren in het lab langs te gaan. Vanmiddag om 13.00 uur zal ik u hier in dit vertrek debriefen, dr. Rivers. Dat gesprek zal twee uur duren. Om halfvier, meneer Adams, zal ik met u een debriefing van twee uur voeren. Ik ben zeer punctueel en stel het op prijs als u zich aan de afgesproken tijdstippen kunt houden.’

Toen Jardine zich omdraaide en wilde weggaan, blafte Merlin één keer, zo hard dat de ramen ervan trilden. De onderdirecteur schrok, vloekte, maar keek niet achterom, omdat hij de wolfshond dat plezier niet gunde.

Grady liep van kamer naar kamer en gaf zijn wapens aan de agenten, die ze in de tassen stopten. Cammy ging ondertussen in de keuken op de grond zitten en vertelde Merlin dat hij een prima hond was, met een nobel karakter, trouw en verstandig.

Toen de agenten vertrokken, liep Cammy met hen en Grady mee naar buiten. Er verrezen verschillende tentachtige structuren in de tuin en in het hoge gras. Het plastic rooster diende als ondergrond en als pad.

‘Slaapvertrekken, eettent, latrine, communicatiecentrum, vergaderruimte,’ legde een van de agenten uit toen ze het verandatrapje af liepen.

Cammy bleef bij het verandahekje staan, samen met de wolfshond en de scherpschutter die zowel met woorden als met kogels doel wist te treffen.

Grady zei: ‘Het is net of hier een circus uit de hel is neergestreken, eentje zonder olifanten, met alleen maar saaie acts, en hun clown is niet grappig.’

‘Wat zal er met Puzzel en Raadsel gebeuren?’

‘Niets.’

‘Maar ze hebben ze al weggehaald.’

‘Ze zijn niet weg. Ze zijn hier.’

‘Ik zie niet in hoe we die twee terug kunnen krijgen.’

‘Ik wel,’ zei hij.

‘Hoe dan?’

‘Dat zien we nog wel.’

53

HENRY ROUVROY WAS BLIJ MET DE HANDGRANATEN. HIJ was bang geweest dat zijn Land Rover door die haiku’s schrijvende klootzak zou zijn geplunderd. Als de granaten in de handen van de mysterieuze dichter waren gevallen, zou het machtsevenwicht ernstig zijn verschoven, ten nadele van hem.

Hij vond het fijn om op de grond in de woonkamer naar de granaten te zitten kijken, ze vast te houden, ze zelfs te zoenen. Een handgranaat was eigenlijk een stalen omhulsel, gevuld met granaatscherven die wachtten op het moment dat ze de ruimte in geslingerd zouden worden en iedereen binnen een bepaald bereik aan flarden zouden scheuren. Het ding bezat een grote schoonheid.

De senator voor wie Henry had gewerkt als rechterhand en politiek strateeg, had meer wapens en munitie vergaard dan waar Henry zelf ooit beslag op kon leggen, maar voorlopig waren de granaten en de vuurwapens voldoende. Als de beschaving instortte, zou de senator naar een speciaal aangelegde schuilplaats gaan, een van de vele die verborgen lagen en speciaal voor de hoogste regeringsfunctionarissen waren bestemd. Henry zou zich dan bij hem en zijn gezin voegen om de zes of twaalf maanden te overbruggen waarin men elkaar in de buitenwereld zou afslachten. Maar Henry voelde aan dat de sociale spanningen in een afgelegen bolwerk met een hoop politici en hun familie alleen maar zouden leiden tot achterdocht, onderlinge machtsstrijd en uiteindelijk tot kannibalisme. Henry had net gedaan alsof hij met de plannen van de senator had ingestemd, maar ondertussen had hij zijn eigen plan getrokken. Hij had geen zin om levend verorberd te worden.

Hij verborg de handgranaten op verschillende plekken in huis, onder kussens, in laatjes, onder stoelen. Als zijn vijand tot de aanval zou overgaan, wilde Henry altijd een handgranaat onder handbereik hebben, zodat hij een raam kon openschuiven om de klootzak flink aan het schrikken te maken en hem op te blazen, zodat deze flauwekul voorgoed voorbij zou zijn. Hij verstopte negenentwintig granaten en besloot de laatste altijd bij zich te houden tot hij zijn kwelgeest had gedood.

Toen hij alle granaten had verstopt, merkte hij dat zijn nagels walgelijk vies waren geworden. Hij snapte niet dat hij al dat vuil alleen met het uitladen van de Land Rover had vergaard. Je werd zo smerig van lichamelijke arbeid dat het een wonder was dat de arbeiders geen miljoenen per jaar aan inkomsten derfden door de pest en andere ziektes.

Hij ging terug naar de badkamer, liet de wastafel met heet water vollopen en pakte het nagelborsteltje dat hij de vorige avond had gevonden, en een inferieur stuk zeep dat goedkoop rook. Hij schrobde zijn handen veertig minuten lang tot ze schoon genoeg waren. Zijn nagels zagen er wit uit en glommen.

Toen hij zijn handen droogmaakte, dacht hij na over zijn preoccupatie met lichamelijke hygiëne. Door het intensieve geschrob en het gloeiendhete water waren zijn handen knalrood geworden. Doordat hij aan Harvard had gestudeerd, wist hij heel wat van psychologie. Het fanatiek wassen van de handen kon wijzen op een onderdrukt schuldgevoel. Misschien had de moord op zijn broer hem dieper geraakt dan hij dacht.

Gedane zaken namen nu eenmaal geen keer. Een van de voordelen van een goede opleiding was dat je beter zicht kreeg op de realiteit van het bestaan en je niet met de illusie leefde dat fout altijd fout was en goed altijd goed. Soms was fout gewoon goed, en soms was goed gewoon fout, en meestal was geen van de twee termen van toepassing. Nadenken, handelen, accepteren en doorgaan.

Toen hij in de keuken een inferieure lunch klaarmaakte met de zielige voedselvoorraad die zijn overleden broer had achtergelaten, hoorde hij geluiden op zolder. Iemand sloop daar rond.

54

OP MAANDAGMORGEN, NOG GEEN TWEE UUR NA ZIJN ontmoeting met Liddon Wallace op de golfbaan, vloog Rudy Neems van Seattle naar San Francisco.

Hij had de advocaat verteld dat hij ’s middags zou gaan, en hij had beloofd dat hij diens vrouw en zoon dinsdagavond zou vermoorden. In beide gevallen had hij gelogen. Hij vertrouwde Liddon Wallace niet. Van een vent die je inhuurde om zijn vrouw en kind koud te maken, kon je niet verwachten dat hij je met eerlijkheid en respect behandelde.

Wallace had toegegeven dat hij nog wel meer mannetjes als Rudy kende. Stel dat een van hen Burt heette. Stel dat Burt de opdracht had Rudy op zijn hotelkamer op te wachten nadat Rudy Kirsten en haar zoontje om zeep had geholpen. Stel dat Burt Rudy koud maakte en deed voorkomen dat het om een zelfmoord ging.

In het zelfmoordbriefje, dat door Burt in het handschrift van Rudy was geschreven, stond dan misschien dat Rudy door de jaren heen heel wat vrouwen had vermoord en dat hij zichzelf haatte en dat hij Liddon Wallace haatte omdat die degene was geweest die ervoor gezorgd had dat hij werd vrijgesproken, terwijl het juist zijn bedoeling was geweest dat iemand hem zou tegenhouden voordat hij weer aan het moorden zou slaan.

In leven vormde Rudy een gevaar. Als hij dood was, kon hij Wallace niets meer maken.

Als Rudy dood was, zou je niet in Burts schoenen willen staan.

Stel dat een van de mannetjes die Wallace kende Ralph heette, of Kenny of wat dan ook. Als Burt terugging naar zijn eigen hotelkamer, zou hij daar misschien door Ralph worden opgewacht.

Ralph zou niet weten dat Burt Rudy net had koud gemaakt, dus als Burt dood was, was er verder niemand meer die de advocaat in verband kon brengen met de moord op zijn vrouw en kind. Dan dreigde er geen gevaar meer.

Het zou ook kunnen dat Ralph terugging naar zijn hotelkamer en dan werd opgewacht door Kenny – of misschien heette hij wel Fred – die hem vervolgens zou vermoorden. Zo zou het kunnen doorgaan tot het hotel vol doden lag.

Rudy Neems beschikte over voldoende zelfinzicht om te weten dat hij paranoïde was. Dat was een van de redenen waarom hij mensen vermoordde. Dat was natuurlijk niet de belangrijkste reden, want anders zou hij krankzinnig zijn.

Rudy was net zo goed bij zijn hoofd als ieder ander. Hij vermoordde geen mensen als hij verblind was door woede. Hij wist precies waarom hij moordde. Zijn motivatie was complex en was gebaseerd op een verstandelijke overweging: vrijheid, blijheid, eigen baas.

Daarom had hij Liddon Wallace voorgelogen. Hij vertrok acht uur eerder vanuit Seattle. En hij was van plan Kirsten en Benny diezelfde avond nog koud te maken, niet pas de volgende avond, wanneer Burt hem zou opwachten om hem te vermoorden.

De vlucht vanuit Seattle verliep zeer voorspoedig. Ze kregen onderweg geen last van turbulentie, en ze stortten niet neer.

Rudy raakte in gesprek met Pauline, een oudere vrouw die naar San Francisco ging voor de geboorte van haar achterachterkleinkind.

Ze had een klein fotoalbum van haar familie bij zich, waarin ook foto’s van haar twee poezen zaten, die leuker waren dan haar familieleden.

Rudy voelde geen aandrang Pauline te vermoorden. Omdat hij geen seks wilde met oudere vrouwen, vermoordde hij die nooit.

Bij de bagageband stonden Paulines dochter en schoonzoon al op haar te wachten. Ze heetten Don en Jennifer.

Pauline stelde Rudy aan hen voor als ‘de engel die mijn vliegangst heeft weggenomen’.

Rudy knoopte altijd een gesprekje aan met degene naast zich in het vliegtuig omdat hij zelf vliegangst had. Hij deed dat om niet steeds te hoeven denken aan alles wat er tijdens de reis fout kon gaan. Het toestel kon bijvoorbeeld een motor verliezen omdat er sabotage was gepleegd.

Op het vliegveld huurde hij een terreinwagen, waarmee hij over de Golden Gate Bridge naar Marin County reed.

Rudy hield niet van steden. Die waren hem te chaotisch.

Onderhoudsman van een golfterrein was misschien wel de beste baan ter wereld. De golfbaan bleef altijd rustig, sereen, geordend, gemanicuurd. Bovendien was het een baan waarbij je niet voortdurend hoefde na te denken. Onder het werk kon je je gedachten gerust alle kanten op laten gaan.

Als hij aan het werk was, dacht Rudy meestal terug aan de moorden die hij gepleegd had. Onder andere door zich urenlang in nostalgische herinneringen onder te dompelen was hij in staat zich tussen de moorden door zo lang in te houden.

Een andere reden waarom hij niet meer dan twee slachtoffers per jaar maakte, was dat hij alleen mensen vermoordde tot wie hij zich aangetrokken voelde, en er waren maar weinigen die aan zijn hoge eisen voldeden.

Sommige lieden vermoordden ook wel vrouwen die ze maar een klein beetje aantrekkelijk vonden. Dat was niet Rudy’s stijl. Dat soort figuren overschreed een bepaalde grens en zondigde met een saaie reeks onbeduidende schermutselingen tegen de morele orde der dingen. Rudy daarentegen beperkte zich tot krachtige, overweldigende aanvallen.

55

NADAT LAMAR WOOLSEY EN SIMON NORTHCOTT PER helikopter op de locatie waren aangekomen, zich hadden aangemeld en het voor dit soort bijzondere aangelegenheden gebruikelijke contract hadden ondertekend waarmee ze zichzelf verplichtten algeheel stilzwijgen te bewaren, kregen ze gelamineerde, holografische pasjes uitgereikt, die aan een koordje zaten en die ze steeds om hun nek moesten houden.

Ze kregen een uitgebreide briefing van de situatie, waarna hun verteld werd waar Specimen 1 en Specimen 2 zich bevonden. De namen die Camillia Rivers had bedacht werden al gebruikt door de geüniformeerde veiligheidsagenten en de bureaucraten van Binnenlandse Veiligheid: Puzzel en Raadsel.

De dieren werden gevangen gehouden in een opblaasbare tent achter het huis, een paar stappen van de mobiele laboratoria vandaan. Bloed, urine en weefselmonsters konden ter plekke worden afgenomen en onmiddellijk naar de vier labs worden gebracht. Als de dieren een MRI-scan of een ander onderzoek moesten ondergaan, konden ze naar het desbetreffende laboratorium worden overgebracht. Doordat Puzzel en Raadsel zich in een ruimte bevonden die voor alle labmedewerkers toegankelijk was, konden ze gelijktijdig door verscheidene wetenschappers geobserveerd en onderzocht worden.

De tent van zes bij zes meter was met veertig rotshaken in de grond verankerd. Elke haak was vijftig centimeter lang, tweeënhalve centimeter dik en was met een pneumatische hamer in de grond gestampt.

De ingang, die met een onopgeblazen doek was afgesloten, werd door een gewapende agent bewaakt. Woolsey en Northcott lieten hun pasje zien en gingen naar binnen.

Op de grond lagen in elkaar hakende stroken plastic gaas, waardoor er een stevige ondergrond was ontstaan. Vier losstaande stellingen met verstelbare lampen verlichtten de ruimte.

In het midden van de tent stond een anderhalve meter hoog podium, dat tweeënhalve meter lang en twee meter breed was, met daarop een stalen kooi, die iets kleiner dan het podium was en door het crisisteam uit Colorado was meegenomen vanuit de thuisbasis in Colorado Springs.

In de kooi stonden een bak water en een hondenmand, en er zaten twee wezens in die veel mooier waren dan op de foto’s die Lamar tijdens de briefing had gezien. De twee kwamen meteen bij de tralies staan en staken hun kleine zwarte handen er smekend doorheen.

Hun aanblik had grote invloed op Simon Northcott en was met niets of niemand te vergelijken. Hij kon even geen woord uitbrengen.

Toen Lamar naar de kooi toe liep, stak hij zijn handen uit om de hand van Puzzel en die van Raadsel te pakken.

Zijn reactie verschilde van die van Northcott: de betovering die hij voelde, zou hij het liefst in ingehouden poëtische taal hebben geuit, als er iemand aanwezig was geweest die dit hoogst menselijke verlangen naar mysterie en zingeving zou hebben begrepen.

Deze dieren straalden een grote onschuld en puurheid uit, een aura die bijna voelbaar was, die hij nog nooit had ervaren en die hij waarschijnlijk ook nooit meer zou tegenkomen. Vervuld van verwondering liep hij naar ze toe, maar ineens werd hij overspoeld door een gevoel van verering, waar hij geen verklaring voor kon vinden. Hij kreeg tranen in zijn ogen.

Northcott liep langzaam om de kooi heen en bestudeerde de dieren met een geconcentreerde blik. Hij leek niet te hebben gemerkt dat Lamar geëmotioneerd was geraakt, verbrak plotseling zijn onkarakteristieke zwijgen en vertelde dingen die er niet toe deden, dingen die Lamar niet kon plaatsen.

Toen Lamar uiteindelijk weer in staat was een woord uit te brengen, zei hij: ‘Hun ogen. Is het niet merkwaardig, Northcott, dat het meest opvallende aan hen die onmogelijke ogen zijn?’

Northcott begreep zijn opmerking en was er niet blij mee.

56

OP DE KEUKENTAFEL STOND EEN PANEEL VAN VIJFTIG bij vijftig centimeter dat bestond uit gelaagde glasplaten, gevat in een stalen frame dat ingeklemd zat tussen twee stalen cilinders van bijna tien centimeter in doorsnee. Door een rond gat aan de bovenkant van elke cilinder scheen rood licht. Het apparaat was aangesloten op een stopcontact, maar ook op de laptop van Paul Jardine.

Cammy had te horen gekregen dat haar ogen hiermee konden worden gescand om reacties van haar irissen te meten. De lasers registreerden de verwijding en vernauwing van haar pupillen, wat een indicatie gaf van de mate waarin ze de waarheid sprak, want als ze een leugen vertelde, zou de pupil onwillekeurig groter worden. Ook andere veranderingen in het oog, die Jardine niet nader had genoemd, konden met behulp van de laserstralen worden waargenomen.

Aan het begin van de sessie werd haar gezicht bij een zo neutraal mogelijke stand opgemeten. Daarna waren tijdens de doorlopende registratie van haar gezicht subtiele veranderingen in haar gelaatsuitdrukking af te lezen, waardoor kon worden bepaald of ze de waarheid sprak of niet.

Deze laserpolygraaf was speciaal voor Binnenlandse Veiligheid ontwikkeld. Jardine gebruikte het apparaat in combinatie met een strak zittende handschoen die vol elektronische sensoren zat waarmee lichamelijke veranderingen konden worden geregistreerd die meer in de lijn van de traditionele leugendetector lagen: hartslag, bloeddruk, transpiratie.

Van tevoren werd haar in het bijzijn van een getuige een verklaring voorgelegd die door Jardine was ondertekend en waarin stond dat de informatie die uit de verhoren naar voren kwam niet in een rechtszaak tegen haar mocht worden gebruikt en dat ze vrijgesteld was van vervolging voor zaken die iets te maken hadden met zijn vragen en haar antwoorden.

‘We zijn niet zozeer geïnteresseerd in het strafrechtelijk vervolgen van wie dan ook als wel in het achterhalen van wat er gebeurd is,’ had Jardine gezegd.

Toen haar die immuniteit was verleend, werd haar wel te kennen gegeven dat ze moest meewerken omdat ze anders op grond van twee wetsartikelen kon worden vervolgd en dan tot vier jaar gevangenisstraf kon worden veroordeeld.

Toen Cammy aarzelde om haar medewerking te verlenen, zei Jardine: ‘U kunt het ook zo zien: als u ons de ene na de andere leugen op de mouw wilt spelden, kunt u dat rustig doen zonder dat u bang hoeft te zijn daarvoor vervolgd te worden, want daar bent u van gevrijwaard. Maar áls u dat doet, vind ik het toch de moeite waard om deze debriefing te voeren, omdat ik dan kan zien wanneer u liegt en ik dan hoop uit te vinden waaróm u dat doet.’

‘Ik zou niet weten waarom ik tegen u zou moeten liegen.’

‘In dit stadium van het verhoor,’ had Jardine gezegd, ‘neemt iedereen zich altijd voor niet te gaan liegen.’

Het verhoor – dat door Jardine pertinent met de term debriefing werd aangeduid – was nu een uur aan de gang. De luiken voor de ramen en de deur van de keuken waren gesloten. Het enige licht kwam van de spotjes boven het aanrecht en van Jardines laptop.

Cammy kon de softlasers niet zien. Ze bestonden uit bundels licht van één bepaalde golflengte of van golflengtes die dicht bij elkaar lagen en die in fase gelijkliepen. Hoewel Cammy de lichtstralen niet kon waarnemen, dacht ze dat ze zo nu en dan vanuit haar ooghoek schaduwen zag trillen of verschuiven, terwijl er niets in de keuken bewoog.

Ze had geen enkele keer tegen hem gelogen. Hij stelde zijn vragen uiterst zorgvuldig maar zonder een greintje fantasie, waardoor het een saaie bedoening was, tot er twee momenten kwamen waarop het gesprek een andere lading kreeg.

Jardine keek op van zijn laptop en tuurde door het paneel met dubbele beglazing naar haar. ‘Dr. Rivers, bent u de laatste twee jaar ooit in de staat Michigan geweest?’

‘Nee.’

Hij richtte zijn aandacht weer op zijn laptop. ‘Bent u óóit in de staat Michigan geweest?’

‘Nee.’

‘Hebt u ooit gehoord van Cross Village in Michigan?’

‘Nee, nog nooit.’

‘Hebt u ooit gehoord van Petoskey in Michigan?’

‘Nee.’

‘Hebt u ooit iemand uit Michigan ontmoet?’

Ze dacht even na. ‘Tijdens mijn studie, diergeneeskunde dus, was er een vrouw die uit Michigan kwam.’

‘Waar in Michigan kwam ze vandaan?’

‘Dat weet ik niet meer. Zo close waren we niet.’

‘Hoe heette ze?’

‘Allison Givens. We noemden haar Ally.’

‘Werkt ze als dierenarts in Michigan?’

‘Dat zou goed kunnen, dat weet ik niet. Ik heb geen contact met haar gehouden.’

‘Hebt u nog wel contact met andere studiegenoten?’

‘Ja. Een paar.’

‘Zijn daar mensen bij die wel met Ally Givens contact hebben gehouden?’

‘Ik weet het niet. Volgens mij niet. Daar heb ik ze nooit over gehoord. Waarom al die vragen over Michigan?’

‘Ik wil u er nogmaals op wijzen dat ík hier de vragen stel, en u geeft daar antwoord op, niet andersom.’

Hij had het onderwerp afdoende behandeld of wilde daar niet verder op doorgaan nu haar nieuwsgierigheid gewekt was, en hij richtte zich op haar ervaringen met Puzzel en Raadsel.

Bijna een uur later, toen het verhoor ten einde liep, stelde hij een vraag die haar als een moker trof.

‘Dr. Rivers, hebt u wel eens iemand vermoord?’

Verbijsterd keek ze hem door de gelaagde glasplaat aan.

Hij herhaalde de vraag. ‘Cammy, heb je wel eens iemand vermoord?’

‘Ja.’

‘Wie was dat?’

‘De vriend van mijn moeder.’

‘Hoe heette hij?’

‘Jake Horner. Jacob Horner.’

Jardine nam niet de moeite naar de registratiegrafieken op zijn laptop te kijken. Hij wist dat ze de waarheid vertelde.

‘Dat heb je gedaan op de dag dat je vijftien werd, hè?’

‘Die politie- en justitiedossiers zouden gesloten blijven.’

‘Dat heb je toch gedaan op de dag dat je vijftien werd?’

‘Gesloten. Alles zou gesloten blijven. Ik was minderjarig. Niemand heeft het recht die dossiers in te zien.’

Jardines ogen lichtten niet op in de schemering, maar bij het schijnsel van de laptop zag Cammy dat hij vol minachting naar haar keek.

Hij zei: ‘Heb je tien jaar aan boord van de Therapy gezeten? Tien jaar? Heb je daar tien jaar gezeten, Cammy?’

Nu zag ze niet alleen dat hij minachtend naar haar keek, maar ook dat hij innig genoot van haar reactie, haar ontsteltenis.

Het lag in zijn macht haar jarenlange beproeving wereldkundig te maken en daarmee ervoor te zorgen dat iedereen die haar vanaf dat moment zag, haar verleden in haar weerspiegeld zou zien en op haar neer zou kijken, of wat erger was: medelijden met haar zou hebben.

Op deze manier wilde hij afdwingen dat ze met niemand over Puzzel en Raadsel zou spreken en dat ze als een mak lammetje zou doen wat hij wilde.

Ze trok de met sensoren uitgeruste handschoen uit en gooide die op tafel.

‘Zo is het genoeg,’ zei ze. ‘Dit doe ik niet meer.’

‘Dat geloof ik graag,’ zei Jardine. ‘Je kunt het wel schudden.’

57

HET LAWAAI OP ZOLDER ZWOL AAN EN VERDWEEN, zwol aan en verdween. Soms was het alsof iemand er op handen en voeten rondkroop, van de ene naar de andere kant, of alsof er zachtjes en ritmisch op een zolderbalk werd getikt.

Henry liep door het huis en volgde de geluiden, met zijn blik op het plafond gericht. Hij wist niet wat hij ervan moest denken.

Hij ging naar de inloopkast in de slaapkamer en keek naar het zolderluik, dat aan zijn kant vergrendeld was. Hij hoorde dat er tegenaan werd getikt, en het viel hem op dat het meer was dan zomaar wat getik. Dit was een regelmatig ritme, verdeeld in strofen. Dit was een metrum, alsof een dichter daarboven een gedicht aan het schrijven was en ondertussen de cadans van de zinnen op het hout tikte.

Toen deze gedachte eenmaal bij hem had postgevat, besloot Henry niet meer naar de geluiden op zolder te luisteren. Hij liep terug naar de keuken om zijn lunch klaar te maken.

Later, terwijl hij zat te eten, probeerde hij zich een voorstelling te maken van de geheime toevluchtsoorden waar de senator en andere bobo’s zich zouden terugtrekken als de maatschappij opzettelijk was ondermijnd en ineenstortte. Hij nam aan dat het daar luxer en beter bevoorraad zou zijn dan wat hij zelf zou kunnen verwezenlijken.

De vele miljarden dollars die uit de schatkist waren weggesluisd, waren niet volledig over de balk gesmeten. Zeker een derde was op handige wijze overgemaakt naar degenen die deze strategie voor het herscheppen van de wereld hadden bedacht, onder wie verschillende politici, maar ook ondernemers uit de particuliere sector.

De senator en zijn medewerkers waren maar één keer in paniek geraakt, toen een onderzoeksjournalist van de Post schreef dat van het geld dat gereserveerd was om de economie te stimuleren zeventig miljard dollar verdwenen was zonder dat het getraceerd kon worden. Maar de burger zat daar niet mee. Gezien het feit dat het bedrag dat in het artikel genoemd werd het werkelijke bedrag bij lange na niet benaderde, was het uitgesloten dat de journalist contact had gehad met iemand die in het complot zat.

Het was tijdens die crisis-die-geen-crisis-was dat Henry besloot niet met de senator mee te gaan maar zijn eigen plan te trekken. Nu hij luisterde naar het getik op zolder, het getik waar hij juist niet naar luisterde, vroeg hij zich af of hij niet een grote fout had gemaakt door naar het westen te gaan om de plaats van zijn broer in te nemen.

58

VOOR HET EERST SINDS HIJ ZICH KON HEUGEN, HAD Tom Bigger diep en vredig geslapen. De problemen begonnen toen hij wakker werd.

Meestal kwamen zijn dromen uit een reservoir vol boosaardigheid en verstoorden ze zijn slaap. Hij bewoog zich dan rusteloos voort in het troebele water van gezonken steden en onder water gelopen landschap. Hij ging nergens naartoe en was ook nergens naar op zoek, maar toch bleef hij met stille wanhoop al zwervend in beweging. Vanuit ondergelopen straten, vanaf onmetelijk hoge heuvels, langs verlaten wegen waar hij geen adem kon krijgen, kwamen nauwelijks zichtbare figuren dreigend op hem af. Hij was voortdurend op de vlucht, raakte steeds meer in paniek en zoog water in zijn longen, tot hij wakker werd en weer kon ademen. In wakende toestand, en ook wel als hij sliep, vermoedde hij dat iedereen die hem bedreigde een verborgen kant van hem symboliseerde.

Nadat hij voor het eerst sinds tijden rustig had geslapen, werd Tom maandagmiddag om 16.15 uur wakker. Hij ervoer de echte wereld net zo zuurstofloos als zijn dromen. Een verstikkend verlangen drukte op hem. Altijd als hij er zo aan toe was, was er slechts één uitweg: de troost van de drank.

Omdat hij niet in staat was geweest zijn gedachten tot rust te brengen en hij steeds weer moest denken aan het incident bij het uitzichtpunt aan zee, was Tom aangekleed op bed gaan liggen zonder enige verwachting in slaap te zullen vallen. Nu richtte hij zich op, kwam overeind en liep in de richting van de deur van de motelkamer om een frisse neus te halen, in de hoop het verstikkende gevoel kwijt te raken.

Een stap voordat hij bij de deur was, draaide hij zich om en liep hij naar zijn rugzak. De vorige avond had hij een vol flesje tequila van een brug in een droge rivierbedding gegooid. Hij had nog vijf flesjes over.

Hij haalde een zak tevoorschijn en pakte er een fles uit. Het glas voelde glad in zijn ruwe handen, glad en lekker koud.

Om de taak die voor hem lag tot een goed einde te kunnen brengen, moest hij zich kunnen concentreren, moest hij nuchter blijven en zich erbij betrokken blijven voelen. Voor deze drie dingen was hij zijn hele leven al op de vlucht.

Glad en lekker koud.

Gezien het feit dat hij achtenveertig was, nog steeds leefde en niet achter de tralies zat, zou men kunnen stellen dat hij het beter had gedaan dan sommige anderen die betere keuzes in het leven hadden gemaakt. Misschien dat een rigoureuze verandering op deze leeftijd het tegenovergestelde effect sorteerde van wat hij beoogde: misschien dat hij zijn falen en berouw niet omruilde voor hoop en gemoedsrust, maar voor nog meer ellende en wanhoop.

Eén voorval, één moment van inzicht in tientallen troosteloze jaren rechtvaardigde geen revolutie van de geest en het hart. Op dat ene moment kromp zijn maag ineen, was hij duizelig geworden en had hij in een afvalbak staan overgeven, geen toestand waarin je waarnemings- en concentratievermogen optimaal zijn.

Het halveliterflesje tequila voelde glad en lekker koel aan, vol kracht, vol belofte, de kracht van de vergetelheid, de belofte van dood door geleidelijke zelfvernietiging. De kracht van de tequila werd via het glas overgebracht op zijn gebogen vingers. Zijn hand begon te trillen, en daarna zijn arm, zijn hele lichaam. Het klamme zweet kwam in zijn handen te staan, zodat hij het flesje ineens met twee handen moest vastpakken om het niet te laten vallen.

Hoewel hij behoefte had aan een borrel, een stevige borrel, voelde hij de drang om de fles in de badkamer leeg te gooien.

Hij stond nog geen zes stappen van de badkamerdeur af. De wastafel lag een of twee stappen achter de deur. In totaal acht stappen. ’s Nachts had hij vele kilometers afgelegd. Nu leken die acht stappen een grotere afstand dan de weg van zijn grot naar deze kamer.

Tom Bigger stond te trillen op zijn benen maar kon zich niet bewegen. Hij trilde zo heftig dat hij begon te klappertanden, en dat werd bij elke uitademing erger. Hij kon geen voet voor de andere zetten.

Waarschijnlijk was hij er met zijn gedachten even niet bij geweest toen hij de dop van de fles draaide, want hij kon zich niet herinneren het zegel verbroken te hebben. Ineens lag de dop tussen zijn voeten op de grond en had hij de fles naar zijn neus gebracht om het aroma van de dood in het leven in te ademen.

Weer dwaalden zijn gedachten blijkbaar af – hoe lang? –, waarna hij de bekende smaak in zijn mond proefde. Het geurende gif droop van zijn kin. De fles, die hij met beide handen vasthield, toonde hoe zwak hij was, want de inhoud stond een paar centimeter lager dan eerst.

Centimeter voor centimeter zou hij de toekomst kwijtraken, de wereld, de hoop die hij zo kortgeleden nog had toegelaten, en hij wist wat hem te doen stond. Hij moest de fles tegen zijn gezicht slaan, net zo lang tot het glas brak en de scherven zijn gezicht doorboorden. Misschien zou hij deze keer zo heftig bloeden dat hij eindelijk van het leven verlost was.

Maar hij was een lafaard, iemand zonder ruggengraat. Hij werd door zijn zelfhaat niet opgezweept maar juist verlamd.

De deur van zijn motelkamer ging open, en terwijl het daglicht naar binnen viel, begon iemand te schreeuwen, te schreeuwen en tegelijkertijd te snikken. Zoveel wanhoop en ellende had Tom nog nooit gehoord.

In de deuropening, in de zon, stond de zeventigplusser met zijn vest, de man die hem bij het inchecken een prettig verblijf had gewenst. Achter de man stond een oude vrouw met een mobieltje in haar hand.

Geen van tweeën was aan het schreeuwen of snikken, en op dat moment besefte Tom dat hij zelf de bron van het afschuwelijke gejammer was, een jankende sirene waarin ellende en verdriet en zelfhaat besloten lagen.

Tom probeerde de receptionist weg te sturen, omdat hij bang was dat hij zich in zijn woede op anderen zou gaan richten. Misschien zou hij de fles in een onbewaakt moment tegen het hoofd van de oude man kapotslaan en diens halsslagader met een glasscherf opensnijden.

Weer raakte hij even van de wereld. Maar toen hij daarna bij kennis kwam, zat hij op de rand van zijn bed en had hij geen tequilafles meer in handen.

De oude man hield de fles vast, schroefde de dop erop en zette hem op het dressoir.

Tom schreeuwde niet meer maar snikte alleen nog.

De oude man richtte zich tot Tom en legde een hand op zijn schouder. ‘Ik heb nooit in jouw schoenen gestaan, jongen. Maar als we het erover kunnen hebben, kan ik je misschien helpen en kom je weer op het goede spoor terecht.’

59

PAUL JARDINE HAD GEZEGD DAT HET VERHOOR TWEE uur zou duren, maar na vijf minuten zei Grady: ‘Dit gaat nergens over. Ik geef u een halfuur. Schiet op en kom ter zake. Als een halfuur niet genoeg is, kunt u me in staat van beschuldiging stellen, dan zal ik tijdens een openbare zitting voor volledige openheid van zaken pleiten.’

Toen Jardine de wettelijke statuten begon op te noemen waarin stond dat burgers voor de rechter konden worden gesleept als ze hun medewerking weigerden te verlenen aan een zaak waarin de binnenlandse veiligheid op het spel stond, zelfs al was hun gerechtelijke immuniteit verleend, deed Grady zijn linkeroog dicht en kneep hij zijn rechteroog iets toe, alsof hij een doelwit in het vizier had. Hij fluisterde: ‘CheyTac M200,’ de naam van zijn favoriete geweer toen hij nog in het leger zat.

Jardine begreep wat hij daarmee wilde zeggen. Hij dacht aan Grady’s vaardigheden en reputatie en vervolgde het verhoor op een minder arrogante toon, bondiger.

Toen ze klaar waren, pakte Grady twee biertjes uit de koelkast en liep hij ermee naar de veranda aan de voorkant van het huis, waar Cammy zat, samen met een bedeesde Merlin. Ze zat in een van de schommelstoelen en zag dat aan het eind van Cracker’s Drive vier wetenschappers uit een helikopter stappen.

‘Dank je,’ zei ze, terwijl ze het biertje aanpakte. ‘Ben je nu al klaar?’

Hij ging in een schommelstoel zitten. ‘Mensen denken altijd dat ze heel wat voorstellen als ze macht hebben, maar ze gedragen zich dan alleen maar als een verwend kind en stellen helemaal niets voor.’

‘Ben je ooit in Michigan geweest?’ vroeg ze.

‘Ja. En dat vond hij reuze interessant.’

‘Wat denk je dat er in Michigan aan de hand is?’

‘Iets. We wisten al dat dit groter was dan Puzzel en Raadsel.’

Nadat ze even had gezwegen, zei ze: ‘Je zei dat je in het leger had gezeten, maar meer heb je me er eigenlijk nooit over verteld.’

‘Ben er op mijn achttiende bij gegaan, nadat mijn moeder aan kanker overleden was. Ik dacht dat er misschien wel wat beters op de wereld was dan alleen deze bergen.’

‘Is er een bepaalde reden waarom je er niet over wil praten?’

‘Nee. Behalve dan dat ik er verbitterd door raak. En ik wil liever niet verbitterd zijn.’

‘Kun je echt iemand op een kilometer afstand neerschieten, zoals Jardine zei?’

‘Nog wel van veel verder, tot vijfentwintighonderd meter. Het geweer is uitgerust met diverse telescoopviziers. Met de Chey-Tac kun je kogels van verschillend kaliber gebruiken: 408, 419 of 305. Daar kun je de klus wel mee klaren.’

‘Waar was dat?’

‘Vooral Afghanistan. Soms Irak. Terroristen, massamoordenaars. Ze hebben dan niet eens in de gaten dat ze een doelwit zijn. Je zorgt dat je ze goed in het vizier hebt en knalt ze neer. Wat de oorlog betreft kun je je geen humanere manier voorstellen. Burgers zullen nooit door een scherpschutter worden geraakt.’

‘Van scherpschutter naar meubelmaker is een hele stap,’ zei ze.

‘Van scherpschutter naar wat dan ook is sowieso een hele stap.’

‘Waar ben je zo verbitterd door geraakt?’

‘Mijn beste vriend. Marcus Pipp. Hij zat bij mij in het team. De tegenpartij heeft ook scherpschutters. Die kijken of ze ons in het vizier kunnen krijgen. Marcus is in zijn nek geraakt. Dat had niet hoeven gebeuren.’

‘Waarom gebeurde het dan toch?’

‘Zo’n patserige senator heeft met veel vertoon een foto laten zien van neergeschoten vrouwen en kinderen in een Afghaans dorp. Marcus staat erbij, met zijn geweer. De senator is er heilig van overtuigd dat we het lekker vinden mensen neer te knallen, en hij doet geen enkele moeite de feiten te checken. Hij noemt Marcus bij naam en eist dat hij voor de krijgsraad wordt gesleept. Die vrouwen en kinderen waren door de taliban vermoord; wij hadden de lijken alleen maar gevonden.’

‘Maar Marcus werd vast niet voor de krijgsraad gesleept.’

‘Nee. Vanuit het leger werd de senator op zijn fout gewezen, al heeft hij er nooit zijn verontschuldigingen voor aangeboden. Marcus zag dat zijn foto op internet circuleerde, en in de krant werd hij praktisch uitgemaakt voor babymoordenaar. Daar raakte hij erg door van slag.’

‘Maar het was niet waar.’

‘Je kende Marcus niet. Het klinkt misschien raar, maar in zekere zin was hij net als mijn moeder. Liegen deed-ie niet, kón hij niet. En het leger betekende heel veel voor hem. Hij had een rotsvast vertrouwen in het leger en wist hoe onrechtvaardig het in de wereld zou toegaan als het leger niet bestond. De leugen had niet alleen betrekking op hem, maar ook op het leger, op dit land en alle burgers. Die onrechtvaardigheid vrat aan hem, leidde hem af. En als je scherpschutter bent, mag je je nergens door laten afleiden. Je lot hangt af van je concentratievermogen. Ik heb gezien hoe hij eraan toe was. Ik dacht dat hij er wel overheen zou komen. Ik had veel meer moeten doen om hem weer gefocust te krijgen. Dat heb ik niet gedaan. Hij lette niet goed op en stierf een halve meter bij me vandaan.’

‘Dat mag je jezelf niet kwalijk nemen.’

‘Als we er niet voor elkaar zijn, wat voor nut heeft het dan allemaal?’

Voor het huis liepen de bureaucraten en de gewapende agenten van het ministerie van Bange Zaken van de ene naar de andere opblaasbare tent om het land te beschermen tegen de dreiging van verwondering en blijdschap.

De wolfshond, die naast Grady lag, tilde zo nu en dan zijn kop op om naar de voorbijgangers te kijken. Bij geen van hen voelde hij de noodzaak te gaan kwispelen.

Na een tijdje zei Cammy: ‘Wat moeten we met Puzzel en Raadsel beginnen?’

‘We moeten gefocust blijven en in actie komen als de juiste gelegenheid zich voordoet.’

‘En als die gelegenheid nu niet komt?’

‘Die komt altijd, als je maar gefocust blijft.’

60

JOSEF YURASHALMI HAD ZIJN SCHOENEN UITGETROKken en zijn sloffen aangedaan. In zijn vest en rode vlinderstrikje scharrelde hij in de keuken rond en legde hij de laatste hand aan het dekken van de tafel. Hij vouwde de witte linnen servetten zorgvuldig om zodat de erop geborduurde kleurige bloemetjes goed te zien waren.

Hannah, de vrouw van Josef, stond bij het fornuis te proeven of de groenten in de soep al gaar waren. Tom had haar voor het eerst gezien toen ze buiten voor zijn motelkamer stond. Ze had toen een mobieltje bij zich, klaar om de ambulance of politie te bellen voor het geval dat nodig mocht zijn.

Hannah en Josef runden samen het motel en woonden boven het kantoor in een appartementje. Ze beschikten over een eetkamer, maar Josef zei: ‘Hoe ouder ik word – en niemand wordt zo snel oud als ik – hoe meer ik hecht aan gezelligheid. In de keuken is het veel gezelliger.’

Toen Tom door hun krappe woning liep en aan de tafel ging zitten terwijl de twee voorbereidingen voor het eten troffen, voelde hij zich klungelig qua lichaamsbouw, onhandig in zijn bewegingen, plomp en niet op zijn plaats. Het verbaasde hem eigenlijk dat hij daar zat, en hij snapte eigenlijk niet goed waarom hij zijn rugzak niet had gepakt en ervandoor was gegaan. Josef en Hannah vormden samen een soort natuurkracht, een zachte wind die ongemerkt zoveel kracht bezat dat hij zich erdoor had laten meevoeren naar de plek die zij voor hem bestemd hadden.

Hoewel hij op hun logeerkamer zijn gezicht en handen had gewassen, voelde Tom zich toch nog smerig in hun brandschone appartement. Hij had zijn warrige haardos zo goed mogelijk gefatsoeneerd en de knoopjes van zijn spijkerhemd tot bovenaan dichtgeknoopt.

Hannah vulde de kommen met rundvleessoep, die Josef op tafel zette. Er zaten aardappels, wortels en limabonen in. Zo lekker had Tom in jaren niet gegeten.

De tweede gang was een plakje groentepaté vol fijngesneden wortels en selderie. Tom dacht dat hij het niet lekker zou vinden, maar daar bleek hij zich in te vergissen.

Daarna werden er vispasteitjes geserveerd, gemaakt van heilbotsnippers, aardappelpuree, eieren en gesnipperde uitjes, met daarbij succotash en zoetzure bietjes.

De afgelopen dertig jaar had Tom Bigger nooit meer bij iemand thuis gegeten. Gezien het feit dat hij met drank elke dag meer calorieën binnenkreeg dan met eten, stond hij er versteld van dat zijn gekrompen maag plotseling alles aankon wat hem voorgezet werd.

Josef en Hannah hielden het gesprek gaande, althans in Toms ogen, al stond hij er zelf van te kijken dat hij hun op een gegeven moment vertelde waar hij naartoe wilde en wat hij daar hoopte te gaan doen. Het was voor het eerst dat hij iets over zichzelf vertelde.

Hij vertelde hun niets over het incident bij het uitzichtpunt aan zee, noch over de coyotes. Dat wilde hij voor zichzelf houden tot hij de reis voltooid had en zijn taak erop zat.

Toen ze aan het dessert zaten – citroentaart – bood Josef aan Tom met de auto naar zijn plaats van bestemming te brengen. Tom bedankte hem hartelijk voor zijn aanbod maar voerde zes redenen aan waarom hij er niet op in kon gaan. Desondanks overlegden de twee oude mensen wat de beste route was en hoe lang Josef en Tom erover zouden doen – twee uur –, alsof ze zo zouden vertrekken.

Toen Tom vertelde dat hij het vervelend vond dat Hannah dan alleen zou achterblijven, legden de twee uit dat de receptie ’s avonds zou worden bemand door ene Francisco. En in noodgevallen kon Hannah altijd haar dochter Rebecca bellen, die met haar man en kinderen op een kwartiertje afstand van hen woonde.

Tom bedacht een zevende reden waarom hij niet met de auto gebracht wilde worden en verklaarde nogmaals dat hij echt niet op hun aanbod kon ingaan, maar na het dessert zei Hannah dat Josef ‘bensjen’ moest zeggen en op weg moest gaan. Bensjen bleek een dankgebed te zijn waarmee de maaltijd werd afgesloten. Josef ging naar het toilet om ‘moedertje natuur even gedag te zeggen’, en Tom gebruikte de wc op de logeerkamer. Hannah wachtte bij de voordeur van het appartement en omhelsde hen beiden. Daarna liep Tom achter Josef aan naar beneden, door het kantoor van het motel, naar een dertig jaar oude Mercedes die buiten stationair stond te draaien. Francisco had de auto voorgereden en had Toms rugzak uit diens kamer gehaald en in de kofferbak gelegd. Ook had hij vier flessen gekoeld water in een koeltas gedaan, voor het geval ze onderweg dorst zouden krijgen, en hij zwaaide hen uit toen ze van het motel in noordelijke richting reden.

Tom durfde al jaren geen onbekend huis te betreden, omdat hij bang was dat hij dan de verkeerde persoon zou kunnen tegenkomen, iemand die een grote invloed op hem zou uitoefenen en hem ertoe zou dwingen zichzelf te veranderen. Met zijn grijze vest en vlinderstrikje, en met zijn sloffen aan – ‘omdat ze zo lekker zitten als ik moet rijden, en wanneer je zou oud bent als ik, zo oud dat Methusalem er jaloers op zou zijn, vind je comfort belangrijker dan stijl’ – was Josef Yurashalmi die verkeerde persoon, de belichaming van de angst van Tom Bigger.

Hoewel Tom al jarenlang zijn gevoel voor humor had verloren, moest hij bijna glimlachen toen hij besefte dat de gevreesde boodschapper van het eind der tijden deze lieve oude man bleek te zijn. Hij hoefde nu niet meer tien dagen te lopen voordat hij zijn reisdoel bereikte; met de auto zou het maar twee uur kosten. Hij had zich tientallen jaren als een lafaard gedragen, en nu hij op weg was naar een moeilijke ontmoeting, wist hij niet waar hij de moed vandaan moest halen om zijn taak tot een goed einde te brengen.

61

IN HET VERTREK IS HET DE HELE DAG DOOR EEN KOmen en gaan van mensen. Ze zijn opgewonden maar spreken vaak op gedempte toon.

Het licht is helder, maar niet zo helder als het licht van hun oorsprong. Als alles stil was, zou de nacht nog mooier zijn, met de grote volle maan en alle fonkelende sterren.

Mannen en vrouwen komen en gaan, en sommige komen weer, en later nog een keer, en ze komen en gaan door dezelfde doek, die altijd achter hen dichtvalt.

Recht tegenover die ingang op het westen is een ingang op het oosten. De doek daarvan zit dicht, met een rits, en niemand komt of gaat daardoor.

Sommige mensen komen dichterbij en blijven staan kijken en pakken de aangereikte hand. Anderen pakken een stoel en zitten te kijken, spreken iets in of schrijven iets op.

Soms staan ze met elkaar te overleggen, meestal mompelend en op gedempte toon. Zo nu en dan verheffen ze hun stem en spreken dan op felle toon, maar van boosheid is nooit sprake.

In hun kooi luisteren Puzzel en Raadsel met belangstelling naar de stemmen van hun bezoekers, naar de muziek van die stemmen, naar het ritme van de stemmen, stemmen, stemmen.

Ze hebben water en krijgen twee keer te eten. Alles is goed, en alles zal goedkomen, zoals alles goed was sinds hun ontstaan.

Dit is een tijd om te wachten, en de twee kunnen dat goed, want wachten is alleen maar het accepteren van het verstrijken van de tijd. De tijd gaat zo nu en dan langzaam en soms sneller, maar in werkelijkheid altijd in hetzelfde tempo, steeds in een vloeiende lijn van het ene prachtige moment naar het andere, naar de plek waar ze op dat ogenblik helemaal thuishoren, zoals ze nu ook helemaal op deze plek thuishoren.

In het vertrek komen en gaan de mensen, en uiteindelijk gaan ze alleen maar, tot er in het heldere licht stofspikkeltjes door de verstilde lucht zweven.

In de nacht achter de doek staat die ene te wachten die alle anderen binnenlaat. Zijn geur is een geur van vermoeidheid, eenzaamheid en verlangen.

Geluidloos in de stilte maakt Puzzel de rits van de matras open. Het lipje klikt zachtjes terwijl de tandingen van elkaar los raken.

In de hoes, onder de matras, vindt haar zoekende hand wat ze daar eerder heeft verstopt. Het lemmet is kort, niet scherp, afgerond, niet puntig.

Toen ze op een stoel stond en in keukenlaatjes naar nieuwe schatten zocht, viel haar oog niet op het onopvallende lemmet maar op het mooie heft: glanzend, kleurrijk, en met aangename vormen.

Ze pakte het tussen allerlei andere interessante spulletjes weg op het moment dat ze werd opgetild en in de hondenkooi werd gestopt.

Wanneer iets op je pad komt, is daar altijd een reden voor. Zoveel is zeker.

Nadat ze naar de grote kooi hier in dit vertrek zijn overgebracht en ze hun nieuwe onderkomen verkennen, wordt duidelijk wat de reden voor het ding met het mooie heft is. De reden is niet het heft maar het lemmet.

Het plafond en de vloer van de kooi bestaan uit grote vlakken. De spijlen van de kooi zitten in omlijste platen. Die platen zijn met bouten aan het plafondvlak en het vloervlak vastgemaakt. Elke plaat zit met twee bouten aan de bovenkant vast, en ook met twee aan de onderkant.

Puzzel kijkt naar Raadsel, en Raadsel kijkt naar Puzzel, en zonder een woord te zeggen kiezen ze een plaat uit en beginnen ze.

Zij houdt het gereedschap vast, steekt haar arm door de spijlen, buigt haar pols helemaal terug en steekt de ronde kop van het lemmet in de gleuf van de ronde kop van de bout.

Met zijn duim en wijsvinger houdt Raadsel de hoekige moer vast waarin de bout verzonken is, in de kooi. Zijn kleine zwarte handen zijn sterk, en dat moet ook als Puzzel de bout begint te draaien.

De bout die in beweging komt, de moer die op zijn plaats wordt gehouden, het schroefdraad dat gaat draaien en soms een schrapend geluid produceert, een kort gepiep, maar de zachte geluiden komen nauwelijks boven de stilte uit, en de man die buiten op wacht staat, zal er niets van horen.

Puzzel legt het gereedschap weg en draait de bout het laatste stukje met haar vingers, zodat ze hem kan opvangen wanneer hij uit de moer loskomt en niet kletterend op de verhoging valt waar de kooi op geplaatst is.

De bout komt los van de moer, en de vrijheid is voor een vierde herwonnen.

Snel maar zonder zich te haasten gaan ze aan de slag met de tweede bout, die al begint te draaien. De rust waarmee Puzzel en Raadsel te werk gaan is een zegen die uit hun staat van zijn voortkomt, uit hun unieke positie. Ze vertrouwen allebei volledig op de diepe wijsheid die boven alle kennis gaat, en ze weten dat wat er gebeurt altijd goed is.

En nu is hun vrijheid voor de helft herwonnen.

62

EVEN NA ZEVENEN KEKEN GRADY EN CAMMY WAT ER IN de koelkast en in de vriezer lag, om te bepalen wat ze zouden eten: salade en diepvriespizza of salade en diepvriesfettuccine alfredo, of salade en ingevroren zelfgemaakt gehaktbrood, of gewoon bier en patat.

Meestal ging Merlin in dit soort gevallen bij de koelkast staan om uit het gesprek op te vangen wat voor restjes hij aan het eind van de maaltijd met wat gebedel kon hopen te bemachtigen. Nu dribbelde hij door de kamer om hier en daar te snuffelen, en Grady wist dat de geurtjes die hij steeds opsnoof die van Puzzel en Raadsel waren.

Toen duidelijk werd dat er een lichte voorkeur leek te bestaan voor kaastosti’s, koolsla en patat, werd er aangeklopt. Om zich van alle medewerkers van Binnenlandse Veiligheid af te schermen, hadden ze de luxaflex voor de ramen en tuindeuren niet omhooggedaan. Paul Jardine had alles voor de laserpolygraafsessies verduisterd.

Toen Grady de deur opendeed, verwachtte hij iemand met een agenda in de hand, iemand die hij graag een dreun zou willen verkopen, maar hij werd verrast toen hij zag wie er op de deur had geklopt. ‘Dr. Woolsey. Komt u toch binnen. Wat brengt u hier naartoe?’

‘Het lot van het land,’ zei Lamar Woolsey met een ironisch lachje. Hij deed de deur achter zich dicht en knikte naar Cammy. ‘Dr. Rivers, ik ken u, maar u kent mij niet. Ik ben Lamar Woolsey, maar noemt u me alstublieft Lamar.’

Grady zei: ‘Hij is de vader van Marcus Pipp.’

‘De stiefvader,’ corrigeerde Lamar hem. ‘Meneer Pipp overleed toen Marcus drie was. Ik ben met Estelle getrouwd, zijn moeder, toen hij zeven was, en heb hem sindsdien zien opgroeien.’

‘Aangenaam kennis te maken, meneer Woolsey. Grady is altijd vol lof over uw zoon.’

‘Hij had een groot hart,’ zei Lamar, ‘en een goed stel hersens. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk.’

Grady besloot abrupt ter zake te komen en zei: ‘U maakt deel uit van het crisisteam.’

‘Dat moet je me maar niet kwalijk nemen, jongen. Vaak doen ze bij Binnenlandse Veiligheid heel nuttige dingen. Maar deze keer eventjes niet.’

Merlin ging voor Lamar staan, keek hem ernstig aan en begon toen kwispelend te grijnzen.

Lamar trok een stoel bij, ging zitten om de hond beter te kunnen aaien, en zei: ‘Deze knaap zou de hond van de Baskervilles in één hap kunnen verorberen.’

Grady had Lamar slechts één keer ontmoet, elf jaar geleden, toen hij voor verlof uit het buitenland was teruggekeerd en een weekje met Marcus mee naar huis ging.

‘Wat moet u doen in dit soort gevallen?’ vroeg Grady.

‘Zoiets als dit hebben we nog nooit meegemaakt. Normaal gesproken heb ik bij een crisisrespons twee mogelijke rollen. Ik zorg voor een statistische analyse, bijvoorbeeld door te bekijken hoe een geplande respons op een nog lopende terreuractie zou kunnen uitpakken, en door de meest waarschijnlijke scenario’s te beschrijven voor het geval de geplande respons precies zou werken als de bedoeling was, of enigszins, of juist niet, waardoor de crisis alleen maar zou verergeren. Daarnaast doe ik aan patroonherkenning in ogenschijnlijk chaotische situaties.’

Cammy trok een stoel bij de tafel vandaan, zette die achter Merlin neer en ging tegenover de wiskundige zitten, zodat de hond tussen hen in zat. ‘U zei dat u nog nooit zoiets als dit had meegemaakt. Dat was voor Grady en mij al duidelijk toen we Puzzel en Raadsel voor het eerst zagen. Maar wat is het precies, meneer Woolsey? Wat is er aan de hand?’

‘Het einde van het ene en het begin van iets anders.’

‘Hij is weliswaar wis- en natuurkundige, maar hij drukt zich soms heel mystiek uit,’ waarschuwde Grady.

‘Als een wetenschapper zegt dat “de wetenschap precies weet hoe het zit” met betrekking tot welk onderwerp dan ook,’ zei Lamar, ‘is hij geen wetenschapper meer maar is hij een evangelist geworden, iemand die een bepaalde cultus aanhangt. Als je de geschiedenis bekijkt, zie je dat de wetenschap nooit precies weet hoe het zit. Er worden voortdurend nieuwe ontdekkingen gedaan die de oude zekerheden op de kop zetten.’

‘Dat ligt toch voor de hand?’ zei Cammy.

‘De meeste mensen vinden dat de wetenschappelijke theorieën van hun tijd de enige zaligmakende zijn, en het is aan wetenschappers om op basis van hun absolute begrip van de natuurkundige wetten, structuren en mechanismen wonderbaarlijke nieuwe technologieën te ontwikkelen. Ook in wetenschappelijke kring zijn er veel mensen die de illusie koesteren dat ze in een tijdperk van ultieme inzichten leven en zo opgaan in een bepaalde theorie dat ze hun leven lang in dat straatje blijven denken, ook als die theorie gaandeweg door nieuwe ontwikkelingen is weerlegd.’

De wolfshond genoot zo van de aandacht van Lamar en Cammy dat hij tevreden zuchtte, maar in het kader van hun gesprek leek hij daarmee commentaar te leveren op de wetenschappers over wie Lamar het had.

‘Aristoteles ontwikkelde de theorie dat het heelal niet door één bepaalde gebeurtenis was ontstaan, maar dat het altijd al bestaan had, een theorie die binnen wetenschappelijke kringen drieëntwintighonderd jaar lang niet is betwist. In het begin van de jaren vijftig van de vorige eeuw werd ontdekt dat het heelal uitdijt en steeds verder uitzet door de kracht van de big bang die aan het ontstaan ervan ten grondslag lag. Wat men drieëntwintighonderd jaar had geweten, bleek niet juist te zijn. Eind negentiende eeuw geloofde men zelfs nog dat er uit inerte massa spontaan levende organismen konden ontstaan, insecten uit composterende groenten of mest, bijvoorbeeld. Dat vinden wij tegenwoordig natuurlijk tamelijk belachelijk klinken. En veel van wat we nu denken te weten zal over honderd of tweehonderd jaar net zo belachelijk gevonden worden.’

‘Als Puzzel en Raadsel het eind van het ene inluiden en het begin van iets anders,’ zei Grady, ‘wat eindigt er dan?’

‘Darwins evolutietheorie.’

‘Maar die is toch bewezen? Aan de hand van fossielen?’

‘Dat bewijs bestaat niet,’ zei Lamar. ‘Darwin wist dat. Hij stelde dat paleontologen nog niet op de juiste plaatsen hadden gezocht en voorspelde dat men binnen een eeuw duizenden fossielen zou vinden van uitgestorven diersoorten die het in de natuur niet hadden gered. Maar we zijn nu meer dan honderdvijftig jaar later, en nog steeds zijn die fossielen niet gevonden.’

Toen Grady een stoel bijtrok en de brede rug van de wolfshond begon te aaien, zei Cammy: ‘Maar het idee van de evolutie – soorten die zijn veranderd doordat ze zich aan de omgeving hebben aangepast – is bij bepaalde diersoorten zoals het paard en de walvis toch aangetoond aan de hand van gevonden fossielen?’

Lamar schudde zijn hoofd. ‘Wat ze zeggen, is: deze fossielen laten het paard in opeenvolgende stadia in de evolutie zien. Maar daarbij nemen ze alleen maar aan dat de fossielen met elkaar verband houden. Waarschijnlijker is dat het bij die fossielen niet om één soort maar om verschillende soorten gaat. Ze vormen op zich geen bewijs. Die andere soorten zijn uitgestorven, het paard niet. En de aanname dat die fossielen achter elkaar gezet kunnen worden en op bepaalde punten een ontwikkeling laten zien, kan niet worden gestaafd. Noch met koolstofdatering noch met een andere methode is de ouderdom van een fossiel zo nauwkeurig te bepalen dat de ontwikkeling ervan te bewijzen is. Nogmaals: men heeft altijd aangenomen dat die fossielen een bepaalde ontwikkeling vertoonden, maar op louter aannames kun je geen wetenschap baseren. Begrijp me goed: ik pleit niet voor het bestaan van God.’

‘Waar pleit u dan voor?’ vroeg Grady.

‘Ik geloof wat ik geloof over God,’ zei Lamar, ‘maar dat heeft niets te maken met mijn visie op dit onderwerp. Darwins evolutietheorie vind ik als wiskundige eenvoudigweg niet overtuigend, en iedere wiskundige die er serieus over nagedacht heeft, zal het met me eens zijn.’

‘Vergeet niet,’ zei Grady, ‘dat wij geen wiskundigen zijn.’

‘Ik zal proberen het zo eenvoudig mogelijk uit te leggen. De kleinste eenheid van tijd is niet de seconde die we van de klok kennen, maar wordt bepaald door de tijd die het licht erover doet om de kleinste moleculaire afstand af te leggen. Laten we er voor het gemak van uitgaan dat die tijdseenheid een miljoenste seconde is. De aarde is vier miljard jaar oud. Als je vier miljard vermenigvuldigt met het aantal miljoenste secondes dat er in een jaar zit, krijg je een gigantisch groot getal, veel groter dan het aantal zandkorreltjes dat je op alle stranden rond de Stille Oceaan kunt vinden.’

‘Tot zover kan ik het nog volgen,’ zei Grady.

‘Bedenk nu eens hoe complex een enkel gen is. Dat bestaat uit zo veel componenten – duizenden gegevens – die stuk voor stuk door mutatie ontstaan moeten zijn. Maar de kleinste worm op aard kon nooit binnen vier miljard jaar vanuit een eencellige zijn ontstaan, ook al had er elke miljoenste seconde een mutatie plaatsgevonden.’

Om wat stof tot discussie te bieden, zei Cammy: ‘Misschien is de aarde ouder dan we denken.’

‘Zo veel kan dat niet uitmaken. Door te berekenen hoe snel het heelal uitdijt en vervolgens terug te rekenen naar de big bang, kunnen we een schatting maken wanneer de aarde ontstaan moet zijn. Het heelal zelf is maar twintig miljard jaar oud. Dus laten we eens gek doen en stellen dat de aarde meteen na de oerknal is ontstaan, wat op zich natuurlijk onmogelijk is. Dan nog is ons wormpje daar niet mee geholpen, want in twintig miljard jaar zou het diertje nog steeds niet in dat tempo vanuit een eencellige kunnen zijn ontstaan.’

Verbijsterd zei Grady: ‘Dus de wetenschap is er nog steeds niet uit.’

‘Daarom hebben darwinisten zo’n hekel aan wiskundigen. Ik zal je nog iets vertellen om over na te denken. Het minimale aantal genen dat voor een eencellige vereist is om te kunnen werken en zich te kunnen vermenigvuldigen is tweehonderdzesenvijftig. Ons wormpje heeft misschien een paar duizend genen. En het menselijk genoom bevat naar schatting tussen de dertig- en honderdvijftigduizend genen. Als die worm zich gedurende de ontstaansgeschiedenis van het universum al niet kon ontwikkelen, hoeveel honderd miljarden jaren zouden wij dan nodig hebben gehad om te evolueren?’

Cammy zei: ‘Puzzel en Raadsel. Die komen niet uit een of ander lab.’

‘Dat klopt,’ zei Lamar instemmend. ‘De mens heeft nog nooit een nieuwe levensvorm geschapen en zal daar ook nooit toe in staat zijn. We kunnen wel selectief kweken en modificeren, maar niet scheppen. En die Puzzel en Raadsel van jullie… die zijn nieuw.’

Merlin leek te merken dat hij niet langer in het middelpunt van de belangstelling stond en begon rond te scharrelen, overal snuffelend of hij de geursporen van zijn verdwenen vriendjes kon ruiken.

‘Waar zijn ze dan vandaan gekomen?’ vroeg Cammy.

Lamar haalde zijn schouders op. ‘Vanuit een strikt materialistisch oogpunt bekeken lijkt hun plotselinge verschijning te duiden op een mechanisme dat haaks staat op het idee van evolutie door natuurlijke selectie. In het cambrium, binnen een tijdsbestek van vijf miljoen jaar, wat ongeveer de nauwkeurigste schatting is die we kunnen maken, verschenen er ongeveer honderd nieuwe diergroepen, duizenden nieuwe soorten. Het is onbekend of die zich in die periode geleidelijk hebben ontwikkeld of dat ze plotseling zijn ontstaan. Daarna zijn er geen nieuwe stamgroepen meer bij gekomen, en er hebben zich ook geen nieuwe stamgroepen meer ontwikkeld. Tegenwoordig zijn er nog maar dertig stamgroepen over; de rest is uitgestorven. Misschien hebben we nu de eenendertigste te pakken.’

‘Wat wilt u daarmee zeggen?’ vroeg Cammy. ‘Dat Puzzel en Raadsel eerst nog niet bestonden en van het ene moment op het andere zijn ontstaan?’

‘Ik ben wetenschapper en wiskundige, en vanuit materialistisch oogpunt heb ik jullie verteld wat er te vertellen is over het ontstaan van deze twee verbazingwekkende schepsels. Om een verklaring te bedenken die ook nog logisch klinkt moet ik me van het materialisme afkeren en me richten op de intuïtie, die bron van kennis waarmee we geboren zijn en waarmee we het grootste deel van ons leven niets te maken schijnen te willen hebben. T.S. Eliot schreef: Wat je niet weet, is het enige wat je weet. Wat ik niet weet, is waar Puzzel en Raadsel vandaan zijn gekomen of hoe ze hier zijn beland. Maar naar mijn mening waren ze het ene moment nog dode materie of misschien niet eens materie maar alleen concepten en bestonden ze alleen in gedachten, het ene moment nog ademloos, het volgende moment ademend.’

Ze hoorden geluiden bij de achterdeur, die openging.

63

PUZZEL EN RAADSEL KLIMMEN UIT DE KOOI EN VAN HET podium. Ze zijn niet bang weer gepakt te worden en vrezen geen kwaad. Ze vertrouwen op het verstand dat hun gegeven is en in het verbond dat ze zijn aangegaan.

Ze lopen naar het dichte portaal aan de oostkant van de ruimte, waar nooit iemand door naar binnen komt of naar buiten gaat. De doorgang zit dichtgeritst, en het lipje hangt op de grond. Puzzel trekt het lipje omhoog, waardoor de wand een deur wordt.

Samen met Raadsel stapt ze uit het licht naar buiten, in het vroege maanlicht, zoals ze de vorige dag vanuit het oneindige het eindige hebben betreden, van buiten de tijd in de tijd. Ze weet niets meer van haar schepping, maar ze bestond ineens en werd vervuld van verrukking. Ze is hier met een bepaald doel, en haar leven binnen de tijd moet goed besteed zijn, opdat ze buiten de tijd opnieuw kan leven. Dat weet ze zeker.

Op handen en voeten lopen ze snel om de plek heen waar ze gevangen zijn gehouden, over het gras waar ze onlangs nog gespeeld hebben, naar de trap en de deur.

Omdat de deur niet op slot is, kloppen ze niet aan. Ze stappen van het donker in het licht en worden door de onverschrokken, vriendelijke, brave hond enthousiast begroet. En de drie mensen komen onmiddellijk overeind, Cammy en Grady en degene die begon te huilen toen hij hun handen had gepakt.

Puzzel loopt naar Cammy toe om haar het korte instrument terug te geven waarmee ze de bouten van de kooi heeft losgemaakt, en Cammy laat zich op haar knieën vallen. Ze is vol genade, ze straalt het uit, en toch is ze vanbinnen bedroefd. Dat weet Puzzel zeker.

Terwijl Cammy het haar aangereikte instrument in ontvangst neemt, zegt Grady: ‘Het botermesje van mijn moeder. Dat heft in de vorm van de Kerstman vond ze altijd zo mooi.’

Puzzel heeft zo veel mensen horen praten, heeft er aandachtig naar geluisterd en denkt dat de tijd hen nu bij het volgende pad heeft gebracht, de volgende stap, zoals de tijd dat altijd zal doen. Ze kijkt naar Raadsel, en Raadsel kijkt haar aan, en inderdaad: het moment is aangebroken.

Puzzel zegt tegen Cammy: ‘Je bent helder, zo helder, en een goed en prachtig mens. Je bent een heel sterk licht.’

DEEL 3 :

Het leven in de dood

64

EEN KEERPUNT IN DE GESCHIEDENIS VAN DE WETENschap en van de mensheid, een wetenschappelijke theorie die weerlegd werd en uiteindelijk door een andere werd vervangen: dat was een grote gebeurtenis, een sprong voorwaarts, maar toen Puzzel begon te spreken, schoot dat soort termen tekort, en zelfs het woord singulariteit, in de wetenschappelijke betekenis, was niet toereikend.

Cammy was overdonderd toen Puzzel iets zei, niet alleen door wát ze zei, maar ook dát ze überhaupt kon praten. Het schepsel sprak zoetgevooisd, met een lief kinderstemmetje, en met haar vreemde ogen leek ze recht in Cammy’s hart te kunnen kijken, zoals een kind soms een waarheid opmerkt waarvoor volwassenen zichzelf moedwillig hebben afgesloten.

Toen Raadsel zich met een zangerige jongensstem tot Grady richtte – ‘Wees niet bang, we zullen jullie nooit in je slaap opeten’ – begon de klok te tikken en was het duidelijk wat hun te doen stond. Cammy, Grady en Lamar hoefden niet te overleggen en wisten ogenblikkelijk dat Paul Jardine en het ministerie van Binnenlandse Veiligheid deze wezens niet voor de wereld verborgen mochten houden.

Dit was niet alleen dé gebeurtenis van de eeuw, maar de belangrijkste gebeurtenis van een heel millennium, die een onvoorstelbare impact zou hebben op de toekomst en de wegen die de mensheid openstonden en de keuzes die daarbij een rol speelden. Niemand, geen enkele bureaucraat of koning, geen enkele instelling of regering, had het recht om de wereld dit nieuws te onthouden.

Het had geen zin om de twee ergens te verbergen in de hoop dat het zoeken gestaakt zou worden, omdat men net zo lang zou blijven zoeken tot Puzzel en Raadsel gevonden waren. Jardine had enorm veel mankracht tot zijn beschikking, en bovendien had hij de laserpolygraaf.

‘Het wetenschappelijk team zit op dit moment in de grote tent te eten,’ zei Lamar. ‘Daarna staat er een bespreking van een uur op het programma om ervoor te zorgen dat alle koppen dezelfde kant op staan. Als de bewaker bij de tent niet naar binnen kijkt en ontdekt dat de kooi leeg is, hebben we nog een paar uur voordat er alarm geslagen wordt.’

‘Het is uitgesloten dat we de auto kunnen nemen,’ zei Grady. ‘Bij elk huis aan Cracker’s Drive hebben ze twee bewakers neergezet, dus die zien ons dan langskomen. En bij de op- en afrit van de snelweg hebben ze een compleet contingent neergezet. Bovendien zullen ze de weg daar ook wel hebben afgezet. Als we dwars door de wegversperring heen zouden rijden in een poging weg te komen, denk ik dat ze de banden lek zouden schieten. Minstens. Als we de fourwheeldrive gebruiken en door het open veld gaan, zullen ze ons horen, en bij deze maan zelfs zien, en dan snijden ze ons de weg af.’

Ze hadden geen mobieltjes en geen computers met internetverbinding om een bericht te versturen. Bovendien zouden ze Puzzel en Raadsel nooit overtuigend kunnen beschrijven; wie de twee schepsels niet met eigen ogen heeft gezien, zal er niets van geloven.

‘En als we te voet door de velden gaan?’ zei Cammy. ‘Waar is het dichtstbijzijnde huis? De MacDermotts?’

Grady schudde zijn hoofd. ‘Die wonen drie kilometer verderop, en dan moeten we door een ruig gebied met ravijnen en steile rotsen.’

Puzzel en Raadsel zaten als twee prairiehonden aan weerszijden van Merlin en hadden elk een arm om hem heen geslagen. Gedrieën luisterden ze naar de grote onbehaarde mensen en hielden hun hoofd schuin, naar links en naar rechts.

Grady zei: ‘De Carlyles wonen hier twee kilometer vandaan. Als we via wildpaadjes door het bos en langs een paar velden gaan, komen we bij hun weilanden uit. Het is geen moeilijke route.’

‘Jim en Nora Carlyle? Ik behandel hun paarden. Het zijn leuke mensen, en pienter. Als ze Puzzel en Raadsel zien, zullen ze begrijpen waar het om gaat, en dan mogen we vast wel een van hun auto’s gebruiken. Van daaruit kunnen over de weg verdergaan, omdat we dan al voorbij de wachtposten en wegversperringen zijn.’

Lamar zei: ‘Ik kan beter hier blijven om ervoor te zorgen dat ze er niet zo snel achter komen dat jullie vertrokken zijn. Ik kan voor verwarring zorgen en ze op een verkeerd spoor zetten. Chaos is helemaal mijn ding.’

‘Nee,’ zei Grady. ‘Jardine weet dat ik in het leger heb gezeten, dus dan weet hij ook over Marcus en mij, en waarschijnlijk inmiddels ook over de link tussen u en mij. Ze zullen u jarenlang opsluiten. U kunt beter bij ons blijven, tot we Puzzel en Raadsel voor de televisiecamera’s kunnen halen, als ons dat tenminste lukt.’

‘En deze schoenen? Zal ik jullie in deze schoenen niet te veel ophouden?’

‘Dat zijn toch Rockports? Die zijn prima, hoor. We hoeven niet te gaan bergbeklimmen, alleen maar door het bos te lopen.’

‘Ik ben nooit zo’n wandeltype geweest, maar ik zal mijn best doen om jullie bij te houden.’

‘Komen we nog wachtposten tegen voordat we bij het bos zijn?’

‘Jazeker,’ zei Lamar. ‘Absoluut.’

‘Die zien wij dan wel staan,’ zei Puzzel. ‘We kunnen alles in het donker zien, helemaal tot in het holst van de nacht.’

Grady zei tegen Cammy: ‘Ik pak even een jas. Wil jij Merlin aanlijnen? Als we eenmaal dieper het bos in zijn, kunnen we zaklantaarns gebruiken zonder dat we dan de kans lopen gezien te worden, maar op het eerste stuk, waar de bomen zo dicht op elkaar staan dat de maan achter de takken verborgen blijft, kan Merlin ons de weg wijzen. Hij kent het pad. Het is een van onze favoriete routes.’

Cammy deed haar jas aan, trok een halsband over Merlins kop en maakte de riem eraan vast.

Lamar Woolsey stond bij de deur, klaar om die te openen, en zei: ‘Jammer dat we geen tijd hebben om een waarschijnlijkheidsanalyse op het plan los te laten. Ik heb zo’n idee dat er chaos op de loer ligt.’

Puzzel zei: ‘Wat is, zal leiden naar wat zal zijn, en alles zal goedkomen als we het juiste doen.’

Lamar knikte. ‘Als jij het zegt.’

‘Ze zegt het,’ vertelde Raadsel hem. ‘Ze heeft het net gezegd. En ze heeft gelijk. Je moet nooit bang zijn voor de toekomst. De toekomst is onze enige weg terug, wat er ook gebeurt.’

Cammy vond het heerlijk ze te horen praten, en ze luisterde verrukt naar hun stemmen. ‘De enige weg terug waarnaartoe?’

‘Terug naar waar we voor altijd thuis zijn,’ zei Raadsel. ‘De toekomst is het enige pad dat uit de tijd voert, de eeuwigheid in.’

Grady kwam met drie zaklantaarns terug. ‘Iedereen klaar?’

‘Absoluut,’ zei Lamar. ‘We hebben net een peptalk van de coach gehad en zijn er helemaal klaar voor. Ik ga wel voorop.’

Lamar liep naar buiten, de veranda achter het huis op, en na een ogenblik gebaarde hij dat de kust veilig was.

65

HENRY ROUVROY STOND IN JIMS KRAPPE WERKKAMER, legde de handgranaat neer, liet zijn blik langs de boeken aan de muur gaan en haalde het bundeltje haiku’s van zijn broer van de plank.

Het kabaal op zolder ebde weg. De stilte zinde Henry maar niks. Hij wist dat het tikken van het metrum op een zolderbalk zo weer zou beginnen.

Of anders zou de marteling wel een andere vorm krijgen. Zijn kwelgeest was nog niet klaar met hem; hij zou pas klaar zijn als hij met de messen kon toesteken, keer op keer.

Rusteloos liep Henry door het huis, heen en weer, met de handgranaat in de ene en het boek in de andere hand. Hij bladerde de poëziebundel door en las de gedichten.

Hij wist niet waarom hij zich zo gedwongen voelde de haiku’s van Jim te lezen. Maar hij voelde dat hij misschien beloond zou worden als hij dat deed.

Toen hij het gedicht over de kiekendief onder ogen kreeg, stokte de adem in zijn keel.

Kiekendief valt aan.

Kalligrafie in de lucht,

Klauwen, dan snavel.

Henry was blij dat hij over zo’n scherpe intuïtie beschikte, en doordat hij op Harvard colleges over logica had gevolgd, kon hij al snel bedenken welke betekenis zijn ontdekking had.

Het gedicht dat op het kladblok in de keuken had gestaan, was geen nieuwe haiku. Jim had de versregels lang voor Henry’s komst geschreven, niet een paar uur geleden. Het gedicht kon daarom onmogelijk verwijzen naar de kiekendieven die hij had zien rondvliegen voordat hij Jim om het leven bracht, en ook had het gedicht niets te maken met de moord op Jim, of met de eventuele moord op Henry.

Niet dat hij ook maar een seconde had geloofd dat Jim uit de dood was opgestaan om een gedichtje te schrijven en hem daarmee de stuipen op het lijf te jagen. Henry was geen bijgelovig type, en zelfs als hij zich zou onderdompelen in de primitieve cultuur van dit berggebied, dan nog zou dat niet onmiddellijk een verwoestende invloed hebben op de vruchten van zijn scholing en de waarlijke verlichting die hij in die geheiligde zalen in Cambridge tot zich had genomen. Maar dat hij de haiku in dit boek had gevonden, vormde een bevestiging van zijn stellige overtuiging dat zijn kwelgeest net deed alsof hij Jim was.

Ja, toch?

Jim hoefde geen haiku uit een boek over te schrijven. Omdat hij hem zelf geschreven had, zou hij het gedicht uit zijn hoofd kennen. En misschien had hij gezien hoe toepasselijk het gedicht in deze omstandigheden was.

Nee. Jim leefde niet meer en was ook geen levende dode. Jim was verdomme zo dood als een…

Op zolder begon het tikken weer, een paar dichtregels in een jambische pentameter, daarna een paar in een dactylische heptameter.

66

NADAT HIJ MEER DAN EENENDERTIG JAAR VAN HUIS was geweest, kon Tom Bigger zich de weg naar huis moeiteloos voor de geest halen, alsof het nog maar een maand geleden was. Aan weerszijden van de straat stonden elzenbomen, die al oud waren toen hij klein was. De gietijzeren lantaarnpalen met de schuine glaspanelen, de statige oude huizen met grote gazons ervoor brachten zijn jeugd bij hem boven, toen hij een puber was, nog voordat hij boos was geworden, opgehitst door ideologieën waar hij zich niet meer in kon vinden en die hem nu als krankzinnig voorkwamen.

Net als sommige andere huizen in de buurt was het huis van zijn ouders niet zozeer gerenoveerd als wel verbouwd, wat de statige uitstraling alleen nog maar had vergroot. Toch herkende hij het huis, en de aanblik wond hem op, al werd hij ook een beetje verdrietig.

Het moment was aangebroken afscheid te nemen van Josef Yurashalmi. Hij zocht naar woorden om zijn dankbaarheid adequaat uit te drukken.

Maar toen de oude man de auto voor het huis parkeerde, zei hij: ‘Je weet niet of ze hier nog wonen, Tom. Het is al zo lang geleden… En ik zeg het niet graag, maar door je voorkomen zul je waarschijnlijk niet veel vertrouwen inboezemen bij degene die hier nu is komen wonen. Als je ouders verhuisd zijn en de huidige bewoners weten waar ze naartoe zijn gegaan, is de kans groter dat ze je hun huidige adres zullen geven als ik bij je ben wanneer je aanbelt.’

‘Maar u hebt al zo veel gedaan. U kunt beter teruggaan naar Hannah, ze is niet…’

‘Stil, Tom. Ik ben een oude man die probeert een gemiloet chassadiem te verrichten, en als je om mijn zielenheil geeft, leg je je bij de situatie neer en laat je me gewoon begaan.’

‘Gemiloet chassadiem? Wat is dat?’

‘Een gebaar van barmhartigheid, iets waar je in je zwerversbestaan waarschijnlijk weinig mee te maken hebt gehad. Wanneer je een oude Jood bent, zoals ik, beland je in een periode van je leven waarin je je afvraagt of je genoeg van zulke daden hebt verricht.’

Ootmoedig zei Tom: ‘Volgens mij heb ik nog nooit zoiets gedaan.’

‘Jij bent nog jong, jij hebt nog genoeg tijd. Sorry als je het vervelend vindt dat ik mijn sloffen aanheb, maar laten we maar eens zien of je tata en mama op je zitten te wachten.’

Het was rustig op straat, maar Toms hart ging als een wilde tekeer. Toen hij met Josef naar de voordeur liep, zakte de moed hem steeds dieper in de schoenen. Hij had zijn ouders van zich afgestoten, had gezegd dat hij alleen maar minachting voor hen en hun waarden voelde, en na zo’n lange tijd lag het alleen maar voor de hand dat ze op hun beurt niets dan minachting voor hém voelden. Daar hadden ze alle recht toe.

‘Je kunt het best,’ zei Josef. ‘Je moet het gewoon doen. Ik blijf wel bij je, net zo lang tot jullie je in elkaars gezelschap niet meer ongemakkelijk voelen. Maar je ouders zijn van mijn generatie, Tom, en daarom weet ik waarschijnlijk beter dan jij hoe ze denken en wat ze hiervan zullen vinden. Ze zullen zielsblij zijn dat je bent teruggekomen, en ze zullen je zoenen en in tranen uitbarsten en je nog meer zoenen willen geven, en het zal zijn alsof er nooit iets ergs is voorgevallen.’

Op de veranda haalde Tom diep adem en belde aan.

67

DOORDAT PUZZEL EN RAADSEL TOT IN HET HOLST VAN de nacht konden kijken, lukte het hun de drie wachtposten te ontwijken die ze op verschillende punten op hun pad vonden. De vluchtelingen liepen onverschrokken in een rechte lijn naar de mobiele laboratoria, tussen twee ervan door, eerst naar het zuiden en toen naar het westen, naar de rand van de tuin, het hoge gras in.

Daarvandaan moesten ze in noordelijke richting om het bospad te vinden dat Merlin zo goed kende, als een sleperspaard in vroegere tijden, dat zonder de aanwijzingen van zijn berijder de route wist te vinden.

De maan scheen eerst nog tussen de verstrengelde boomtakken door, flakkerde en verdween uiteindelijk. Het pad dat voor hen lag, werd donker en dreigend. Maar Cammy wist dat Merlin ’s nachts goed kon zien, en zijn twee nieuwe vriendjes konden dat blijkbaar nog beter dan hij.

Halverwege op weg naar de Carlyles bracht Puzzel hen tot staan door maar één woordje te fluisteren: ‘Beer,’ waarna ze een tijdje stilletjes bleven wachten. Misschien stond de beer ook wel stilletjes naar hen te luisteren, want na vier of vijf minuten hoorde Cammy dat het beest wegging en tussen de bomen door sjokte.

Daarna gebruikten ze hun zaklantaarns, waardoor ze sneller vooruitkwamen, minder vaak struikelden en niet dwars door struiken hoefden te banjeren die hier en daar over het pad groeiden.

Toen ze bij de rand van het bos kwamen en de velden hadden bereikt die van de Carlyles waren, konden ze het licht van de boerderij al zien, een welkome aanblik.

Voor het huis stond een Land Rover op het gras. Cammy had de auto nooit eerder gezien. Ze had zich voorgenomen Puzzel en Raadsel aan de Carlyles te laten zien, maar dat idee stond haar tegen als er een volslagen onbekende bij was.

Toen ze in het schijnsel van haar zaklantaarn zag dat de auto een kenteken uit Virginia had, werd ze er niet geruster op, en ze fluisterde tegen Grady: ‘Neem ze maar mee naar de garage achter de schuur. Daar staat de Mountaineer van Jim, en volgens mij legt hij de sleuteltjes altijd onder de mat aan de chauffeurskant. Stap maar met z’n allen in en rij zo stilletjes mogelijk hier naartoe.’

‘Kom met ons mee,’ drong Grady aan.

‘Weet je wat? Ik wacht wel op de veranda tot ik zie dat jullie eraan komen. Dan klop ik wel aan. Als ik toestemming van Jim en Nora kan krijgen, kunnen we ervandoor gaan zonder problemen te veroorzaken, en dat is veel beter, omdat niemand dan naar een gestolen Mountaineer op zoek is. Maar als er iets niet in de haak is, gaan we sowieso weg, zo snel mogelijk.’

68

EERDER, AAN HET EIND VAN DE MIDDAG, HAD RUDY Neems zijn gehuurde terreinwagen in de buurt van het huis van Liddon Wallace geparkeerd, een straat verderop. In de laadruimte stonden tien jerrycans van elk zevenenhalve liter die hij bij een Pep Boys had gekocht en bij een Mobil-benzinestation had gevuld. Omdat elke jerrycan een beveiligingsventiel had, rook het in de auto naar benzine, maar het gasmengsel was te ijl om een explosie te kunnen veroorzaken. Als hij Kirsten Wallace en haar zoontje had afgehandeld, zou hij de auto ophalen om die in hun garage neer te zetten en de zaak in de fik steken.

Hij liep naar het huis toe zonder zich zorgen te maken of iemand hem zag. Hij had een clipboard en een kleine gereedschapskist bij zich die hij ook bij de Pep Boys-winkel had gekocht en deed net of hij een meteropnemer of een klusjesman was die bij het huis moest zijn.

Niemand zag hem, hij kwam niemand tegen, en met de sleutel die hij van de advocaat had gekregen, verschafte hij zich toegang tot de garage.

Overdag was het alarm niet ingeschakeld. Als Kirsten Wallace het alarm later inschakelde, zou Rudy al binnen zijn en zich verschanst hebben in zijn schuilplaats, al fantaserend wat voor fijne dingen hij met haar zou kunnen uithalen.

Omdat er twee dienstmeisjes in huis aanwezig waren, het ene tot zes uur en het andere tot negen, was Rudy op zijn hoede toen hij van de garage naar het washok liep.

Hij was bereid de dienstmeisjes te vermoorden als hij die zou tegenkomen, ook als hij zich niet tot hen aangetrokken voelde, zo zeer verlangde hij naar Kirsten. Maar als Kirsten vlak voor zessen zou thuiskomen, zoals gewoonlijk, zou ze weten dat er iets niet in de haak was als de dienstmeisjes verdwenen waren. Dan zou Rudy haar niet meer onverhoeds kunnen overrompelen en moest hij haar pakken op het moment dat ze binnenkwam, voordat ze iets in de gaten kreeg.

Gelukkig vond hij de cv-ruimte, in de hal tegenover het washok. Daar bevonden zich de boiler, de verwarmingsketel, het wateronthardingsapparaat en andere apparatuur.

Volgens Wallace maakten de twee dienstmeisjes de cv-ruimte altijd op de eerste vrijdag van de maand schoon en kwamen ze er verder nooit. Voor de zekerheid kroop Rudy in een nis achter de verwarmingsketel en bleef daar in het donker zitten. Zelfs als iemand de deur opende en het licht zou aandoen, zou hij niet te zien zijn.

In gedachten zag hij alle dingen voor zich die hij Kirsten wilde aandoen. De middag en de eerste uren van de avond verstreken zo snel dat hij ervan opkeek toen de autoritaire digitale stem van het alarmsysteem door de luidspreker in de hal verklaarde: ‘Nachtalarm ingeschakeld’, zo hard dat hij het duidelijk door de gesloten deur kon horen.

Vlak voordat het tweede dienstmeisje om negen uur zou weggaan, serveerde ze het diner. Op dat tijdstip lag Benny al in bed, zodat Kirsten ongestoord van haar maaltijd kon genieten. Behalve dan dat Rudy Neems haar vanavond daarbij zou komen storen, op een manier waarop ze nog nooit in haar hele leven gestoord was.

Hij wachtte vijf minuten voordat hij de deur naar de hal opendeed, om er zeker van te zijn dat ze in de eetkamer aan tafel zat. Ook wanneer ze alleen was, at ze het liefst aan de grote eettafel, zodat ze haar krant naast zich kon uitvouwen. Rudy Neems was van plan haar krantje uit te vouwen zoals ze dat nog nooit van haar leven had meegemaakt.

Een van de twee klapdeuren tussen de butlerskeuken en de eetkamer stond open. Kirsten zat aan tafel, met haar rug naar hem toe.

Ze had kort blond haar. Haar nek en hals waren zo sierlijk dat hij er gefascineerd naar bleef kijken.

Als hij zich naar hartenlust aan haar had vergrepen, zou hij haar in elk geval door wurging om het leven willen brengen. Die hals.

Hij zag dat ze de krant omsloeg. Ze had slanke, prachtig gevormde handen met ranke vingers.

Voordat hij haar wurgde, zou hij dolgraag haar vingers een voor een breken.

Toen hij over de drempel van de butlerskeuken stapte, kraakte een plank onder zijn voeten.

Ze draaide zich om, bleek nog mooier dan op de foto’s, en begon te gillen.

Rudy stormde op haar af terwijl ze overeind kwam. Ze had een vork in haar hand en hield die als een dolk omhoog, maar daar trok hij zich niets van aan. Ze was snel, maar Rudy was vele malen sneller. Hij pakte haar pols en brak die bijna, ze schreeuwde het uit van de pijn, de vork viel, hij duwde de stoel aan de kant, duwde haar achterover op tafel, op haar bord met eten, en…

Een fractie van een seconde voordat het alarm afging, hoorde hij het raam versplinteren. Doordat hij schrok, verslapte zijn greep, wat Kirsten de kans gaf weer wat lucht te krijgen.

Weer begon ze te gillen, en ze gooide een wijnglas naar zijn hoofd, dat hij ontweek. Toen het glas op de grond brak, verscheen er rechts van hem in een boogvormige doorgang een vent, een grote onbekende kerel met een verwoest gezicht, vanuit de hal in de kamer, een dermate bizarre verschijning dat Rudy een cruciaal ogenblik verlamd was.

Als Rudy met een vrouw bezig was, vond hij het het fijnst om haar alleen maar met zijn handen en zijn lijf te overmeesteren, zonder dat hij een pistool, een mes of een knuppel hoefde te gebruiken. Hij was één grote spiermassa, en hij vond het altijd lekker het samenzijn te beginnen met een leuke demonstratie van zijn geweldige kracht en het plezier dat hij had om die kracht te gebruiken.

Kirsten was gaan gillen toen ze die woedende vent op hen af zag stormen, die Frankenstein. Doodsbang keerde ze zich van de twee mannen af.

Rudy griste haar mes van de tafel, maar het was geen vleesmes met scherpe punt, maar een gewoon tafelmes, en hij kreeg niet eens de kans om ermee uit te halen, omdat zijn pols door een kolossale hand werd beetgepakt, zoals hij Kirsten bij haar pols had gepakt. Een grotere hand bestond gewoonweg niet. In het verwoeste gezicht stonden de meest angstaanjagende ogen die Rudy ooit had gezien, in een horrorfilm of in een spiegel, ogen vol toorn. De man met het verwoeste gezicht had Rudy nu met beide handen vast, draaide Rudy’s pols om en boog zijn hand naar achteren. Alles had zo snel plaatsgevonden dat nog geen zes seconden nadat dit monster de kamer was binnengestormd, Rudy en niet Kirsten het uitgilde, en toen zijn pols knakte als de pols van een klein meisje, was de pijn een witte flits achter zijn ogen, net zo fel en helder als onweer. Het monster smeet hem uit het verblindend witte licht het duister en de stilte in.

Rudy Neems was maar een paar minuten buiten kennis. Toen hij bijkwam, stond zijn belager over hem heen gebogen. De man keek hem aan, maar Rudy durfde hem niet recht in de ogen te kijken. Hij keerde zijn blik af om dezelfde reden waarom hij dat zou hebben gedaan als een hondsdolle wolf gretig naar hem zou hebben gekeken.

Hij zag Kirsten niet, maar wel een oude man met witte haren op sloffen, die wat rondscharrelde en de rotzooi opruimde die het gevolg was van de worsteling: de vork, het mes, het kapotgevallen wijnglas. De man legde het zilveren bestek op tafel en gooide de glasscherven in een plastic afvalzak.

‘Gelukkig had ze zichzelf nog geen wijn ingeschonken,’ zei de oude man tegen het monster. ‘Wat zou dat anders een troep hebben gegeven. Hè bah, moet je daar eens zien: een paar tuinbonen zijn op het vloerkleed vertrapt.’ Hij klakte met zijn tong. ‘Nou, Tom, ik weet niet of zo’n gewelddadige actie wel als een gemiloet chassadiem geldt, ook al werd je ongetwijfeld door barmhartigheid gedreven. Maar wie ben ik om dat te zeggen, want ik ben en blijf gewoon een ouwe lul die probeert een bedrijfje te runnen en goed te doen, terwijl hij weet dat dat tegenwoordig geen stuiver oplevert.’

Rudy had zo veel pijn aan zijn pols en zag de oude man zo wazig door zijn tranen dat hij zich afvroeg of hij mischien hallucineerde.

In de verte begonnen sirenes te loeien.

69

HENRY ROUVROY KON MET GEEN MOGELIJKHEID VOORkomen dat Jim het huis binnenkwam, want de dichter zou het via de zolder proberen als hij niet door de deur naar binnen kon, en anders zou hij gewoon dwars door een muur lopen, ongeacht de meningen die verlichte professoren en elitaire machthebbers erop na hielden, want die wezen het idee dat er geesten zouden kunnen bestaan met een spottend lachje van de hand. Zijn dode broer had het heft in handen, en daar viel niets tegen te beginnen.

Omdat een granaat weinig kon uitrichten tegen iemand die toch al dood was, legde Henry het explosief in de koelkast. Dat vond hij zelf in eerste instantie nogal merkwaardig, maar daarna bedacht hij dat hij de granaat waarschijnlijk onbewust met een ananas had geassocieerd.

In een aanval van gelaten wanhoop pakte hij de stoelen waarmee hij de deuren had gebarricadeerd en zette die weer bij de eettafel neer. Hij deed de kelderdeur open en tuurde boven aan de trap naar beneden, waar het licht al meer dan vierentwintig uur brandde. Er was niets te horen. Hij zei: ‘Jim?’ Toen er geen antwoord kwam, zei hij: ‘Ik had je nooit eigenhandig moeten vermoorden, want jij was mijn broer. Ik had iemand moeten inhuren om je te vermoorden, en daarna zou ik die persoon dan hebben vermoord.’

Hij liep van het ene naar het andere raam, deed de gordijnen open en trok de luiken voor de vensters weg. Hij wilde zich niet langer verschuilen, want hij kon het niet opbrengen om nog een nacht op zijn straf te blijven wachten.

Toen hij door een van de ramen aan de voorkant naar buiten keek, zag hij een vrouw op de veranda staan. Eerst dacht hij dat het Nora was, die gekomen was om Jim in het kat-en-muisspel bij te staan, maar toen de vrouw zich bewust werd van zijn blik en zich naar hem omdraaide, bleek het een onbekende te zijn. Een aantrekkelijke onbekende.

Als een aantrekkelijke vrouw zich aandiende zonder dat Henry er zelf achteraan had hoeven te gaan, was zijn lot misschien nog niet beslist. Misschien was dit een teken dat het Uur van Dooie Jim verstreken was, dat hij het ergste achter de rug had, dat hij dit inwijdingsritueel in het heidense plattelandsbestaan had doorstaan en dat hij de goedkeuring had ontvangen van de aardgeesten en vruchtbaarheidsgoden die over deze wereld van boerderijen en houtzagerijen heersten. Als dat zo was, kon hij zich nu terugtrekken om de chaos te ontlopen die de senator en zijn companen probeerden te bewerkstelligen.

Hij deed de deur open en keek haar glimlachend aan.

Ze fronste haar wenkbrauwen en zei: ‘Jim?’

‘Ik doe net alsof,’ zei hij.

‘Wat zeg je?’

‘Een geintje. Ik heb een lange dag achter de rug.’ Blijkbaar kende ze de Carlyles, wat hem de moed gaf om een stap naar achteren te doen en te zeggen: ‘Nora en ik wilden net aan tafel gaan. Heb je zin om een hapje mee te eten?’

Na een lichte aarzeling ging ze naar binnen. ‘Dat zal niet gaan, Jim. Er is iets gigantisch wonderbaarlijks gebeurd.’

Hij deed de deur dicht en zei: ‘Ik kan wel wat wonderbaarlijks gebruiken. Na zo’n dag als vandaag ben ik wel in voor iets leuks. Vertel Nora en mij er maar over.’

‘Ik kan het jullie beter laten zien,’ zei ze, terwijl ze achter hem aan naar de keuken liep.

‘Nora is in de aardappelkelder. Ik zou haar helpen een vrachtje naar boven te halen.’

De kelderdeur stond open, en er kwam licht van beneden. Hij vond zijn eigen verhaal behoorlijk aannemelijk klinken.

‘Het punt is, Jim, dat ik je Mountaineer dringend nodig heb.’

‘Tuurlijk. Geen probleem. Zou jij Nora dan even willen helpen, dan haal ik de autopapieren voor het geval je een ongeluk krijgt of zo.’

‘Ik heb geen autopapieren nodig,’ zei ze.

‘O, dat weet ik. Dat weet ik. Maar het is wettelijk verplicht je verzekeringspapieren bij je te hebben, en je weet hoe ik ben: ik respecteer de wetten van het land.’

Jim had een gedicht geschreven met de titel: ‘De wetten van het land’, over de schoonheid van de natuurkundige wetten, niet de wetten die de mens had ingesteld.

De verwijzing naar het gedicht werkte. De vrouw trapte erin en keek hem glimlachend aan. ‘Oké, natuurlijk, haal de autopapieren dan maar op. Rechtgeaarde Jim. Ik zal Nora even helpen.’

Hij zag dat ze het trapje van de kelder af liep, en toen ze beneden was, riep hij: ‘Ik lijk wel dement, zeg.’ Hij liep snel achter haar aan en voegde eraan toe: ‘Ik was helemaal vergeten dat ik de autopapieren altijd in mijn portemonnee heb zitten.’

Toen Henry beneden was, stond de vrouw al bij de deur van de aardappelkelder, die op een kier stond. Daarbinnen was het licht aan.

Henry werd door doodsangst overvallen, en heel even snapte hij het niet – maar daarna wist hij hoe het zat.

De vrouw deed de deur verder open en liep naar binnen. Op de grond lag Nora, de eerste vrouw van zijn geplande harem.

‘Je ziet dat ik inderdaad deed alsof,’ zei Henry.

In gedachten zag hij dat hij Jims handschoenen aanhad en Nora in de kruiwagen uit de schuur haalde. Nadat hij gegeten had, de vorige avond. Als Jim. Helemaal in zijn rol. Nou ja, per slot van rekening had hij op Harvard wel mooi een paar lessen toneeltraining gehad.

Zijn gast, de onbekende vrouw, draaide zich om en keek hem vanuit de aardappelkelder met grote ogen aan.

Terwijl Henry naar de deuropening liep, zei hij: ‘En Jim. Jim ligt in het kippenhok. Die heb ik poedelnaakt in het kippenhok gegooid. Ik had geen tijd om die beesten te eten te geven. Kunnen ze het vlees van zijn botten pikken. Hoef ik ook niet zo’n groot graf te delven.’

‘Jim, wat is er toch met je aan de hand?’

Hij keek naar zijn handen, zijn schone nagels, en moest denken aan de viezigheid, de modder, het kleverige bloed dat onder zijn nagels zat doordat hij Jims handschoenen had aangehad en in de huid van Jim was gekropen.

‘Henry,’ klonk de gevreesde fluisterstem. ‘Henry… Henry.’ Hij durfde zich niet om te draaien om te zien wie er achter hem stond.

De vrouw, die wel kon zien wie er achter hem stond, zei alleen maar: ‘Wie is Henry?’

‘Henry,’ zei Henry, en hij wist dat de door kippen aangevreten Jim toch niet achter hem stond.

‘Jim,’ zei de vrouw, ‘ga eens achteruit. Ik kom eraan, Jim.’

Hij had de handschoenen aangehad toen hij het gedicht uit de bundel had overgeschreven, en daarna had hij zijn handen weer moeten wassen.

‘Ik weet niet goed wat er met me aan de hand is,’ zei hij tegen de vrouw in de aardappelkelder. ‘Daar heb ik niet genoeg psychologiecolleges voor gevolgd.’

Ze liep naar de deur, maar hij ging niet achteruit.

Hij zei: ‘Hoor je dat? Hoor je die jambische pentameter? Dat getik, tik tik, tikketikketik.’

‘Nee,’ zei ze.

‘O, maar ik wel. Ik hoor het constant. Wat is dit jammer, zeg. Je bent een opwindende vrouw en ik zou je zo graag in de aardappelkelder hebben opgesloten. Dan zou ik het helemaal voor elkaar hebben gehad. Maar moet je nou eens zien wat er na één dag op het platteland van me is geworden. Ik ben helemaal niet degene die ik werkelijk ben of wil zijn, en het is duidelijk dat ik op geen enkele manier meer terug kan.’

‘Ga opzij, Jim,’ zei ze, en ze probeerde hem aan de kant te duwen.

‘Ik moet nu naar boven,’ zei hij, ‘om de handgranaat uit de koelkast te halen.’

Hij liep naar de trap. Na drie treden bleef hij staan en keek haar aan. ‘Wil je met me mee? Dan kunnen we samen de handgranaat ophalen.’

‘Nee, Jim. Ik wacht hier wel.’

‘Oké. Fijn dat je blijft wachten. Ik zal ook een granaat voor jou meenemen, dan kunnen we er in de aardappelkelder allebei een pin uittrekken.’

Hij liep verder naar boven. Hij vond het jammer dat hij de kelderdeur naar buiten hoorde opengaan, en daarna de luiken die toegang tot de buitentrap gaven. Hij wilde liever niet in zijn eentje overlijden. Ach, nee. Dat hoefde ook niet. Nora was er ook nog.

70

DE MOUNTAINEER KWAM IN HET MAANLICHT AANRIJden. Cammy durfde niet achterom te kijken en rende voor de wagen langs toen Grady het voertuig tot stilstand bracht. Ze rukte het rechterportier open, stapte in en kon ineens geen woord meer uitbrengen.

Lamar zat achterin. In de laadruimte bij Merlin waren Puzzel en Raadsel aan het grinniken.

Cammy had ze nog nooit horen grinniken. Onder de omstandigheden hadden hun lieve kinderlijke stemmen een sinistere klank.

Eindelijk kwam er geluid uit haar keel: ‘Rijden, rijden, rijden!’

Grady trok snel op en vroeg toen: ‘Hoezo? Wat is er gebeurd?’

‘Als sla je me dood. Jim… hij… ik weet niet, volgens mij heeft hij Nora vermoord, want die ligt dood in de aardappelkelder.’

Deze mededeling zette een domper op de lol die de drie vriendjes achterin aan het trappen waren. Grady keek haar met open mond aan.

Na een ogenblik draaide Cammy zich naar Lamar om en zei: ‘U hebt chaos voorspeld, en u had gelijk. Was dat het? Wat er voor ons ligt?’

‘Alleen de toekomst ligt voor ons,’ zei Puzzel van achter Lamar. ‘De plek waar we naartoe moeten.’

Henry Rouvroy, alias Jim Carlyle, liep de keldertrap af, met in elke hand een granaat.

Nora lag nog steeds met open ogen in de aardappelkelder.

Hij ging naast zijn schoonzus, zijn echtgenote, op de grond zitten.

Hij trok het ringetje uit de eerste granaat maar hield de veiligheidspin ingedrukt.

Om redenen die hij niet kon doorgronden, zag hij in gedachten niet het naakte lichaam van Jim in het kippenhok voor zich, tussen de kakelende kippen, maar de senator tijdens een persconferentie. De man wapperde met een foto van Marcus Pipp en eiste dat Marcus voor de krijgsraad gebracht zou worden. Henry had hem bij die actie geadviseerd, maar dat had hij gedaan op basis van verkeerde informatie, en het was niet goed afgelopen.

De senator ontsloeg hem niet, omdat de senator vond dat de hele affaire precies teweeg had gebracht wat hij voor ogen had gehad. De senator was een idioot.

Henry kon het gezicht van Marcus Pipp niet uit zijn hoofd zetten. Hij wilde niet sterven terwijl hij aan Marcus Pipp dacht. Maar dat gebeurde desondanks.

Grady reed zo snel mogelijk langs de kronkelweg in zuidelijke richting, het district uit, naar een wat dichter bevolkt gebied, waar de donkere heuvels bezaaid waren met lichtpuntjes van de huizen die er stonden. Het was nog een heel eind rijden naar een plaatsje dat een eigen tv-zender had, maar als hun vlucht nog niet was opgemerkt, maakten ze een kans.

Ze kwamen langs een wegrestaurant waarvan het parkeerterrein vol stond met pick-ups. Op het mededelingenbord stond dat er een countryband zou spelen.

Een paar honderd meter verderop, toen ze de top van een heuvel bereikten en zagen dat de weg verderop bij een kruising was afgezet, trapte Grady op de rem, zodat ze slippend tot stilstand kwamen. Cammy zei: ‘Dat wegrestaurant. Al die mensen. Dan maken we nog een kans.’

Terwijl Grady terugreed en in de achteruitkijkspiegel keek, merkte hij dat de achtervolging al was ingezet.

Op het parkeerterrein van het wegrestaurant stapte Cammy snel uit, rende naar de achterkant van de auto en deed de achterklep open. ‘Uitstappen, uitstappen, schiet op!’

Merlin sprong eruit, waarna de twee met de grote ogen hem volgden.

Terwijl ze met z’n zessen naar de ingang holden, zei Lamar: ‘Horen jullie wel muziek? Ik heb nog nooit zo’n stil optreden meegemaakt.’

Binnen was het propvol, wat gezien de grote hoeveelheid pickups te verwachten was, maar de band speelde niet, niemand danste, en mensen stonden in groepjes bij de bar links van het podium, en in een verhoogd zitgedeelte in de buurt van de toiletten.

‘Volgens mij zijn hier wel honderd mensen,’ zei Cammy. ‘Of misschien wel honderdvijftig. Die kunnen ze van Binnenlandse Veiligheid niet allemaal oppakken en achter de tralies zetten. Kom op. Het is tijd. Kom op, Puzzel, Raadsel, het is tijd voor jullie debuutoptreden.’

‘Het podium,’ opperde Grady. ‘De microfoon.’

Achter hen zei Lamar: ‘O, mijn god.’ Cammy keek niet achterom maar liep tussen de bijna geheel verlaten tafeltjes door, samen met de wolfshond en de twee wonderbaarlijke schepsels die voor haar uit renden.

Ze beklom het podium, pakte de microfoon uit de standaard en zei: ‘Mag ik even uw aandacht allemaal?’

Grady voegde zich bij haar en zei: ‘Hij staat niet aan.’

Ze zocht naar een schakelaar, vond die, waarna haar stem door de ruimte schalde. ‘Dames en heren, iedereen, ik heb een mededeling!’ Net toen ze dat had gezegd, stormden de in het zwart geklede legioenen door de voordeur naar binnen, met volautomatische karabijnen in de aanslag. Een ogenblik later stroomden hun collega’s door de achterdeur de zaak in.

Alle gasten draaiden zich naar Cammy om. Maar de helft van de gewapende agenten verspreidde zich door het vertrek om de aanwezigen te intimideren, terwijl de andere agenten naar het podium toe kwamen.

Een van hen klom op het podium en zei: ‘Jullie zijn gearresteerd.’ Cammy hoorde dat iemand tegen Grady zei dat hij het recht had te zwijgen, en ze zei: ‘Maar jullie hebben niet het recht om ons het zwijgen op te leggen!’

In de chaos die daarop volgde, hoorde ze dat Lamar, die bij de tafeltjes stond, iets tegen haar schreeuwde, en net toen ze een van de agenten met een microfoon te lijf wilde gaan, drong het tot haar door wat hij haar duidelijk wilde maken: ‘Cammy, Grady, kijk naar de tv!’

Verderop in de lounge stond een grote flatscreentelevisie, achter de bar hing een kleiner scherm, en ook hing er een aan de zijkant van het podium. De muziek was gestopt, niemand had staan dansen of drinken, omdat iedereen naar de televisieschermen keek.

Daar waren Puzzel en Raadsel te zien.

Cammy staarde naar de televisiebeelden zonder er iets van te begrijpen.

Iemand zette het geluid van de flatscreen harder. Een presentator kwam in beeld. ‘Dit zijn absoluut opzienbarende ontwikkelingen. Er is vanavond iets gaande dat enorme implicaties heeft. Wat deze gebeurtenis in Michigan ook maar mag betekenen, en de twee in West-Pennsylvania, blijkbaar gaat het niet om losstaande incidenten.’ Hij zei iets tegen iemand uit beeld, zonder microfoon erbij, en keek daarna weer recht in de camera. ‘Ik heb net te horen gekregen dat we een liveverslag krijgen van een van onze collega’s in Marietta, Georgia, en dat er nog drie zullen volgen, en volgens mij heb ik net iemand horen zeggen dat hetzelfde gaande is in Italië… en Frankrijk, volgens mij werden Italië en Frankrijk genoemd. We schakelen over naar Marietta.’

In Georgia dartelden twee wezens die op Puzzel en Raadsel leken op een gazon rond. Eromheen hadden zo’n veertig of vijftig mensen zich verzameld, nu eens niet omdat ze graag op tv wilden, maar om met eigen ogen te kunnen zien wat de camera registreerde.

De gewapende agenten in het wegrestaurant waren in verwarring gebracht en verlieten het podium. Cammy hoorde een commandant dichtbij een mobiel gesprek voeren, maar wat er op de tv te zien was, interesseerde haar nu meer dan wat Binnenlandse Veiligheid te melden had.

De aanwezigen in het wegrestaurant hadden nu minder oog voor wat er op tv te zien was en leken meer geïnteresseerd in de twee wonderbaarlijke schepsels die ze in hun midden hadden.

Cammy tilde Puzzel op, en Grady tilde Raadsel op, en samen liepen ze het podium af, naar de aanwezigen toe, om de burgers van Colorado kennis te laten maken met de nieuwe schepsels die deel van de wereld uitmaakten.

Puzzel fluisterde in Cammy’s oor: ‘Je bent zo helder, je straalt zo veel licht uit, en je draagt vanbinnen geen droefenis meer met je mee.’

71

DE KALE OUDE MAN MET DE WITTE SNOR ZAT VOORovergebogen op een bank in het park tegenover het verzorgingstehuis. Hoewel het bewolkt was, droeg hij een zonnebril. Aan de rugleuning van de bank hing een witte stok.

Tom Bigger ging naast de blinde man zitten en zei: ‘Wat vindt u van al die nieuwsberichten?’

‘Ik heb hun stemmen gehoord. Het lijken wel engelen. Als ik ze hoor, word ik gelukkig. Ik wou dat ik ze kon zien. Zijn ze mooi?’

‘Heel mooi. Ze zijn de prachtigste schepsels die ik ooit heb gezien.’

‘Gisteravond zeiden ze op het journaal dat er tot nu toe wereldwijd zeventigduizend paar van zijn waargenomen.’

‘Hebt u vanmorgen al naar het journaal geluisterd?’ vroeg Tom.

‘Nee. Wat zeiden ze? Mirna, mijn vrouw, zegt dat ze er straks nog achter komen dat ze vleugels hebben en kunnen vliegen. Wat denk je dat dit betekent?’

‘Een nieuwe kans,’ zei Tom.

‘Zo ervaar ik het ook. Weet je wat ik denk?’

‘Nou?’ zei Tom.

‘Als een van ons ooit een van hen vermoordt, is dat het einde van ons allemaal. Dan houdt het ter plekke op.’

‘Daar kon u wel eens gelijk in hebben,’ zei Tom. ‘Vanmorgen op het nieuws zeiden ze dat wetenschappers hun genoom hebben onderzocht. En weet u wat ze ontdekt hebben?’

‘Vast iets wonderlijks,’ zei de blinde man. ‘Dat hoop ik althans. Ik zit mijn hele leven al op iets wonderlijks te wachten.’

‘Ten eerste lijken ze totaal niet op ons,’ zei Tom. ‘Niet in de verste verte. Maar de wetenschappers zijn erachter gekomen dat hun genoom op alle punten overeenkomt met het onze.’

De blinde man schoot in de lach en kon daar eerst niet mee ophouden. Hij lachte van puur plezier, en Tom vond het aanstekelijk.

Toen ze samen tot bedaren waren gekomen, zei de oude man: ‘Heb je er een in het echt gezien of alleen op tv?’

‘Ik heb er niet alleen twee in het echt gezien, meneer, maar ik heb ze ook zien aankomen, al wist ik niet waar ze vandaan kwamen.’

De blinde man strekte zijn hand, vond zijn schouder en legde een hand op zijn arm. ‘Is dat zo? Was je er getuige van?’

‘Op een hoge rots aan zee, een heel eind hiervandaan. Mijn leven veranderde op slag toen ik dat zag.’

‘Vertel eens. Vertel me het hele verhaal, alsjeblieft.’

‘Wat ik u dan allereerst moet vertellen is dat er eekhoorns in de buurt rondscharrelden, en een stuk of tien vogels, en die bleven plotseling stokstijf stilstaan toen het gebeurde. Maar dat kwam niet doordat die twee uit het niets verschenen. Er was meer aan de hand. Ik voelde dat er iets aanwezig was, iets wat ik niet kon zien, maar de vogels en eekhoorns misschien wel, iets wat de twee dieren misschien had begeleid of wat ze had geholpen hier te komen of zo. Ik weet het niet. Ik was heel bang, maar tegelijkertijd… voelde ik me vanbinnen levendiger dan ik me een hele tijd gevoeld had. En… ik was veranderd.’

De blinde man zweeg en overdacht Toms woorden een ogenblik, waarna hij zei: ‘Ben jij mijn Tom?’

‘Ja, vader. Ik ben uw Tom.’

‘O, ik wil je gezicht graag voelen.’

‘Het is geen fijn gezicht, vader. Ik ben bang dat moeder straks zal schrikken als ze me ziet.’

Van achter de bank zei een vrouw: ‘Ik heb je gezicht al gezien, lieverd. Je bent langs me gekomen toen je hierheen liep om bij je vader te gaan zitten. Je herkende me niet, maar ik jou wel.’

Tom stond toe dat zijn vader zijn gezicht beroerde, en zijn vader huilde, niet alleen door het lijden dat zijn zoon had moeten ondergaan, maar ook van blijdschap.

Toen Tom opstond en zich omdraaide om zijn moeder te kunnen zien, zei ze: ‘Je bent zo mooi, Tom. Nee, kijk me nou aan. Je bent zo mooi. Je gezicht is helemaal transcendent.’

72

VANUIT DE KEUKEN ZAG CAMMY HOE DE TWEE MET Merlin door de pasgevallen sneeuw dolden. Het was dat ze zwarte handen, zwarte poten en zwarte neuzen hadden, anders waren ze onzichtbaar geweest.

Het koffiezetapparaat begon te sputteren, en de geur van verse Jamaica-melange verspreidde zich door de keuken.

Grady zei: ‘Ik ben nu al niet meer in staat om ze iets te leren. Ze zijn me qua verstand ver vooruit. Zou jij ze misschien verder kunnen helpen?’

‘Ik zou niets liever willen. Maar waarschijnlijk zijn ze bij mij dan ook in no time uitgeleerd.’

Hij ging naast haar bij het raam staan en legde een hand op haar schouder. ‘Lig je ’s nachts ook wel eens te piekeren waar dit allemaal heen moet? Ik bedoel: de wereld van tegenwoordig, nu zij er zijn en alles zo veranderd is?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee. Waar zij ook naartoe gaan, ze nemen de wereld met zich mee, en ik weet één ding zeker: waar zij willen dat wij naartoe gaan, ligt onze bestemming.’

Table of Contents

- Titel Pagina

- Colofon

- DEEL 1 : Het leven en de dood

- Hoofdstuk 1
- Hoofdstuk 2
- Hoofdstuk 3
- Hoofdstuk 4
- Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 6
- Hoofdstuk 7
- Hoofdstuk 8
- Hoofdstuk 9
- Hoofdstuk 10
- Hoofdstuk 11
- Hoofdstuk 12
- Hoofdstuk 13
- Hoofdstuk 14
- Hoofdstuk 15
- Hoofdstuk 16
- Hoofdstuk 17
- Hoofdstuk 18
- Hoofdstuk 19
- Hoofdstuk 20
- Hoofdstuk 21
- Hoofdstuk 22
- Hoofdstuk 23
- Hoofdstuk 24
- Hoofdstuk 25
- Hoofdstuk 26
- Hoofdstuk 27
- Hoofdstuk 28
- Hoofdstuk 29
- Hoofdstuk 30
- Hoofdstuk 31
- Hoofdstuk 32
- Hoofdstuk 33
- Hoofdstuk 34
- Hoofdstuk 35
- Hoofdstuk 36
- Hoofdstuk 37
- Hoofdstuk 38
- Hoofdstuk 39
- Hoofdstuk 40
- Hoofdstuk 41
- Hoofdstuk 42
- Hoofdstuk 43
- Hoofdstuk 44
- Hoofdstuk 45
- Hoofdstuk 46
- Hoofdstuk 47
- Hoofdstuk 48
- Hoofdstuk 49
- Hoofdstuk 50

- DEEL 2 : De dood in het leven

- Hoofdstuk 51
- Hoofdstuk 52
- Hoofdstuk 53
- Hoofdstuk 54
- Hoofdstuk 55
- Hoofdstuk 56
- Hoofdstuk 57
- Hoofdstuk 58
- Hoofdstuk 59
- Hoofdstuk 60
- Hoofdstuk 61
- Hoofdstuk 62
- Hoofdstuk 63

- DEEL 3 : Het leven in de dood

- Hoofdstuk 64
- Hoofdstuk 65
- Hoofdstuk 66
- Hoofdstuk 67
- Hoofdstuk 68
- Hoofdstuk 69
- Hoofdstuk 70
- Hoofdstuk 71
- Hoofdstuk 72