Author: Dean Koontz
Date: 2008-01-01 08:00:00+00:00
Keywords: Suspense; Horror; Fiction; General; Thriller; Thrillers
Description: Odd Thomas: een kok die avonturen beleeft in het rijk van de levenden... en van de doden. In het gezelschap van zijn spookhond Boo en zijn dode vriend Frank Sinatra, komt Thomas aan in Magic Bay, een gezapig kustplaatsje. Daar valt zijn oog al gauw op Annamaria en de duistere voortekenen die haar omringen. Koontz verkent de grenzen van zijn populaire creatie, door zijn Odd Thomas onder te dompelen in een complot van James Bond-achtige proporties. Met aan het eind een cliffhanger die je zal dwingen ook het volgende boek te lezen. Thomas Odd is een 20-jarige kok in een ontbijttent in Pico Mundo.
Publisher: SAGA Egmont
Rights: Alle rechten voorbehouden

DE ZIENER

Van Dean Koontz zijn verschenen:

Het Franciscus komplot*
Motel van de angst*
Weerlicht*
Middernacht*
Het kwade licht*
De stem van de nacht*
Het koude vuur*
Fantomen*
Dienaren van de schemering*
Onderaards*
Het masker*
Monsterklok*
Ogen der duisternis*
Mr. Murder*
Wintermaan*
Duistere stromen*
In de val
Het Visioen*
IJskerker*
Eeuwig vuur*
Tiktak*
De sadist*
De overlevende*
Duivelszaad*
Vrees niets*
Grijp de nacht*
Verbrijzeld*
Het Huis van de Donder*
Gezicht van de angst*
Geheugenfout*
De deur naar december*
Gefluister*
Schemerogen*
Schaduwvuur*
Schemerzone*
Verblind*
Huiveringen*
Verlossing*
Bij het licht van de maan*
Spiegel van de ziel*
De gave*
Gegrepen*
Tijd van leven
De nachtmerrrie
De vriendschap
De echtgenoot
De broeder
Wie goed doet
De donkerste nacht
De ziener

Dean Koontz’ Frankenstein:
Boek 1 De verloren zoon
(met Kevin J. Anderson)*
Boek 2 Stad van de nacht
(met Ed Gorman)*
Over Dean Koontz is verschenen:
De biografie* (door Harrie Kemps)

* In POEMA-POCKET verschenen

DEAN KOONTZ

DE ZIENER

UITGEVERIJ LUITINGH

© 2008 Dean Koontz
All rights reserved
Published by arrangement with Lennart Sane Agency AB
© 2008 Nederlandse vertaling
Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam
Alle rechten voorbehouden
Oorspronkelijke titel: Odd Hours
Vertaling: Jan Mellema
Omslagontwerp: Karel van Laar
Omslagfotografie: Alamy Limited & Getty Images
Illustratie op p.351: © 2003 Phil Parks

ISBN 978 90 245 2873 8
NUR 330
www.boekenwereld.com

Dit vierde boek over Odd Thomas is opgedragen aan
Bruce, Carolyn en Michael Rouleau.
Aan Michael, omdat zijn ouders trots op hem zijn.
Aan Carolyn, omdat ze Bruce gelukkig maakt.
Aan Bruce, omdat hij al die jaren enorm betrouwbaar
is gebleken, en omdat hij uit ervaring weet hoeveel een
lieve hond voor je kan betekenen.

I feel my fate in what I cannot fear.
I learn by going where I have to go.

THEODORE ROETHKE, ‘The Waking’

1

Het is het leven maar. We komen er allemaal doorheen.

We bereiken het eindpunt niet allemaal in dezelfde staat. Sommigen raken onderweg hun benen of ogen kwijt, als gevolg van een ongeluk of een ruzie, terwijl anderen vrolijk door het leven huppelen, met als enige zorg of hun haar wel goed zit.

Ik had beide benen en ogen nog, en mijn haar zat zowaar goed, toen ik die woensdagochtend aan het eind van januari opstond. Als ik in de daaropvolgende zestien uur alleen mijn haar en verder niets kwijtraakte, zou ik dat als een overwinning beschouwen, zelfs als het me een paar tanden zou kosten.

Toen ik de rolgordijnen optrok, zag ik dat er een grijs, aaneengesloten wolkendek boven het land hing. Er stond geen zuchtje wind, maar het leek of er een weersomslag op komst was.

Op de radio hoorde ik dat er die nacht in Ohio een vliegtuig was neergestort en dat het ongeluk honderden doden had geëist. De enige die de ramp had overleefd, was een baby van tien maanden, die geen schrammetje had opgelopen en op een gehavende vliegtuigstoel tussen het verschroeide, verwrongen puin was gevonden.

Die ochtend kropen de golven onder een dreigende lucht uitgeput op het strand. De Stille Oceaan was grijs, vol inktzwarte schaduwen, alsof er onder het oppervlak geheimzinnige zeemonsters zwommen.

Ik was die nacht twee keer wakker geschrokken, omdat ik droomde dat de golven rood waren gekleurd en de zee een angstaanjagende, pulserende gloed uitstraalde. Dat is misschien niet de ergste nachtmerrie die je je kunt voorstellen, maar het probleem is dat die dromen van me soms uitkomen en dat daarbij dan slachtoffers kunnen vallen.

Ik maakte een ontbijtje voor mijn werkgever klaar. Op de radio vertelde de nieuwslezer dat de jihadstrijders die de vorige dag op de Middellandse Zee een cruiseschip hadden gekaapt, enkele passagiers hadden onthoofd.

Jaren geleden heb ik besloten niet meer naar het journaal te kijken. Ik kon wel tegen de berichten op zich, maar vaak lieten de beelden me niet los.

Omdat Hutch aan slapeloosheid leed en pas tegen zonsopgang naar bed ging, ontbeet hij midden op de dag. Ik kreeg goed betaald, en hij was altijd heel vriendelijk, zodat je mij niet hoorde klagen.

Hutch at altijd in de eetkamer, met de gordijnen dicht, zodat er geen straaltje zonlicht naar binnen viel. Vaak keek hij tijdens zijn ontbijt naar een film, en hij zat dan nog aan de koffie wanneer de aftiteling over het scherm rolde. Die dag keek hij naar Carole Lombard en John Barrymore in Twentieth Century. Hutch was achtentachtig en was opgegroeid met de stomme film, in een tijdperk waarin Lillian Gish en Rudolph Valentino op het witte doek schitterden. Later was Hutch zelf ook gaan acteren, en met succes. Hij dacht niet zozeer in woorden als in beelden en leefde in een fantasiewereld.

Naast zijn bord stond een fles Purell-reinigingsgel. Hutch greep er veelvuldig naar, niet alleen voor en na het eten, maar ook minstens twee keer tussendoor. Net als de meeste Amerikanen in dit eerste decennium van het nieuwe millennium was Hutch bang voor van alles en nog wat, behalve voor de dingen waar hij met reden bang voor zou moeten zijn.

Wanneer nieuwszenders bij uitzondering niets te melden hadden over moordzuchtige, door drank en drugs benevelde of anderszins van hun verstandelijke vermogens beroofde beroemdheden – wat hooguit twee keer per jaar voorkwam – kwamen ze met sensationele reportages over zeldzame, vleesetende bacteriën. Als een gevolg hiervan had Hutch een angst voor deze mensonvriendelijke microbes ontwikkeld. Zo nu en dan ging hij als een verbitterde figuur uit een verhaal van Poe in zijn werkkamer zijn lot zitten overdenken, de onontkoombare weg van alle vlees en de onstilbare honger van zijn microscopisch kleine vijand.

Hij was vooral bang dat zijn neus letterlijk zou worden weggevreten. Vroeger was hij beroemd geweest. Hoewel de tand des tijds hem niet met rust had gelaten, ging hij nog steeds prat op zijn uiterlijk.

Ik had een paar films uit de jaren veertig en vijftig gezien met Lawrence Hutchison in de hoofdrol. Op het scherm had hij altijd alle aandacht naar zich toegetrokken. Tegenwoordig was Hutch als acteur wat in de vergetelheid geraakt, omdat hij al vijftig jaar niet meer voor de camera had gestaan, maar als kinderboekenschrijver genoot hij nog steeds enige bekendheid. Zijn boeken gingen over Nibbles, een konijn dat nergens bang voor was, dit in tegenstelling tot de schrijver zelf.

Hutch had zijn schaapjes op het droge, mede doordat hij een bijna paranoïde wantrouwen koesterde tegen alles wat met beleggen te maken had. Het geld dat hij met zijn films en boeken had verdiend, had hij altijd netjes op de bank gezet. Toch was hij bang dat de olieprijzen ineens catastrofaal zouden stijgen of dalen en dat hij door de daaruit voortvloeiende mondiale crisis al zijn geld kwijt zou raken.

Zijn huis keek uit op de boulevard en het strand en lag op een minuut loopafstand van de zee. Door de jaren heen had hij daar een zekere angst voor ontwikkeld. Hij durfde niet aan de westkant van het huis te slapen, omdat daar het geruis van de golven was te horen. Daarom sliep ik in de grote slaapkamer aan de voorkant. Hutch had de logeerkamer aan de achterkant betrokken.

Ik was nog geen dag in Magic Beach, een maand voordat ik van de rode golven droomde, toen ik als kok bij Hutch in dienst kwam en tevens fungeerde als zijn chauffeur, in die weinig voorkomende gevallen waarin hij eropuit wilde.

Mijn werkervaring in de Pico Mundo Grill kwam me goed van pas. Als je gebakken aardappeltjes kunt maken waarvan iedereen gaat watertanden, als je spek heel knapperig klaar kunt maken zonder dat het zwart wordt, en als je pannenkoeken kunt bakken die romig als pudding zijn en toch zo luchtig dat ze bijna van je bord zweven, dan zit je nooit om een baantje verlegen.

Toen ik die woensdagmiddag om halfvijf de salon betrad, samen met Boo, mijn hond, zag ik dat Hutch met een nors gezicht in zijn lievelingsfauteuil zat en televisiekeek. Hij had het geluid uitgezet.

‘Slecht nieuws, meneer?’

Met zijn donkerbruine stem sprak hij elke lettergreep dreigend uit: ‘Het wordt steeds warmer op Mars.’

‘Maar we zitten niet op Mars.’

‘De opwarming van Mars verloopt in hetzelfde tempo als bij ons.’

‘Was u van plan om naar aanleiding van de opwarming van de aarde naar Mars te verhuizen?’

Hij wees naar de nieuwslezer, die geluidloos zijn lippen bewoog. ‘Dat betekent dat het door de zon komt en dat we er niets aan kunnen doen. Helemaal niets.’

‘Nou, meneer, u kunt altijd nog naar Jupiter, of hoe heet die planeet die achter Mars ligt.’

In zijn heldere, grijze ogen lag een vastberaden blik die ik herkende van zijn rollen als onverschrokken advocaat en moedige legerofficier.

‘Soms, jongeman, heb ik het idee dat jíj van een andere planeet komt.’

‘Ik kom uit het exotische oord Pico Mundo in Californië, meneer. Als u me voorlopig niet nodig hebt, zou ik graag een ommetje gaan maken.’

Hutch kwam overeind. Hij was een lange, magere man, die zijn hoofd met opgeheven kin vooruitstak, alsof hij in de verte tuurde, een gewoonte die hij misschien had ontwikkeld voordat hij zich aan staar had laten opereren.

‘Een ommetje?’ Fronsend kwam hij naar me toe. ‘In die kleren?’

Ik droeg gympen, een spijkerbroek en een sweatshirt.

Hij had geen enkele last van artritis en liep voor zijn leeftijd nog behoorlijk goed, al verplaatste hij zich altijd erg voorzichtig en bedaard, alsof hij bang was iets te breken. Hij deed me zoals zo vaak denken aan een grote blauwe reiger die door het water waadde.

‘Doe wel een jasje aan, anders krijg je longontsteking.’

‘Zo koud is het vandaag niet,’ verzekerde ik hem.

‘Jongeren denken altijd dat ze onkwetsbaar zijn.’

‘Deze jongere niet, hoor. Eigenlijk verbaast het me dat ik ondertussen nog niet onder de groene zoden ben beland.’

Hij wees op mijn T-shirt, waar MYSTERY TRAIN op stond, en vroeg: ‘Wat mag dat in hemelsnaam betekenen?’

‘Weet ik niet. Ik heb hem bij een kringloopwinkel gekocht.’

‘Ik ben nog nooit in een kringloopwinkel geweest.’

‘Dan hebt u niet veel gemist.’

‘Komen daar alleen mensen die heel arm zijn, of is zuinigheid het criterium?’

‘Kringloopwinkels zijn voor alle rangen en standen toegankelijk, meneer.’

‘Misschien moest ik daar dan ook maar eens een kijkje gaan nemen. Dan kan ik er meteen een uitje van maken.’

‘U zult daar tevergeefs zoeken naar een geest in een fles,’ zei ik, verwijzend naar zijn film The Antique Shop.

‘De jeugd van tegenwoordig gelooft vast niet meer in zulke geesten. Hoe is het mogelijk om dit aardse bestaan vol te houden als je nergens in gelooft?’

‘O, maar ik geloof wel in dingen.’

Waar ik in geloofde, kon Lawrence Hutchison nauwelijks boeien; hij hoorde zichzelf veel te graag praten. ‘Ik sta heel open tegenover alle bovennatuurlijke verschijnselen.’

Ik vond het vertederend om te zien hoe hij in zijn eigen wereld opging. Bovendien vond ik het prima dat hij niet zo in me geïnteresseerd was, omdat het anders moeilijker zou zijn geweest om al mijn geheimen voor me te houden.

Hutch zei: ‘Mijn goede vriend Adrian White was getrouwd met een waarzegster die zichzelf Portentia noemde.’

Ik besloot een duit in het anekdotezakje te doen: ‘Ik had vroeger een vriendin, Stormy Llewellyn, met wie ik op de kermis eens een kaartje uit zo’n waarzegmachine heb gehaald.’

‘Portentia had een kristallen bol en sloeg allemaal abracadabra uit, maar Adrian was gek op haar. Hij aanbad haar.’

‘Op dat kaartje stond dat Stormy en ik voor altijd bij elkaar zouden blijven. Dat bleek niet helemaal te kloppen.’

‘Portentia kon tot op de dag en het uur nauwkeurig voorspellen wanneer iemand dood zou gaan.’

‘Bij u ook, meneer?’

‘Bij mij niet, nee. Maar bij Adrian wel. En twee dagen later, op het precieze tijdstip dat ze had aangegeven, schoot ze hem dood.’

‘Ongelofelijk.’

‘Waar gebeurd, dat verzeker ik je.’ Hij tuurde door het raam dat niet op de zee uitkeek en waar dan ook geen gordijnen voor hingen. ‘Wat voor weer is het, jongen? Denk je dat er een tsunami op komst is?’

‘Volgens mij hebben tsunami’s niets met het weer te maken.’

‘Ik voel het gewoon. Houd de zee tijdens je wandeling goed in de gaten.’

Als een ooievaar beende hij de salon uit en liep door de gang en de keuken naar de achterkant van het huis.

Ik verliet het pand via de voordeur. Boo was me al voorgegaan en stond in de omheinde voortuin te wachten. Tegen het witte latwerk van het boogvormig poortje groeide paarse bougainville. Ondanks het feit dat het winter was, stond de plant in bloei.

Ik deed het hekje achter me dicht; Boo liep er dwars doorheen. Ik bleef staan om de verfrissende zeelucht op te snuiven.

Toen ik een paar maanden in St. Bartholomew’s Abbey had gelogeerd, in de hoge bergen van de Sierra, om weer grip op mijn vreemde leven te krijgen en mijn avonturen te verwerken, had ik verwacht dat ik met kerst wel weer naar Pico Mundo terug zou kunnen gaan. Ik werd hier echter naartoe gestuurd, zonder dat de reden me duidelijk was. En nog steeds kende ik die reden niet.

Mijn gave, of vloek, gaat verder dan de voorspellende dromen die ik zo nu en dan heb. Zo word ik geleid door mijn onontkoombare intuïtie en beland ik vaak in oorden die ik zelf nooit zou uitzoeken. Wat ik daar moet, blijkt dan pas veel later.

Boo en ik liepen in noordelijke richting. De boulevard die over een afstand van vijf kilometer langs het strand liep, was van beton gemaakt. Toch heette het ‘het Houtpad’. Woorden zijn niet meer wat ze geweest zijn. Voor lenin-gen die mensen in hun wanhoop afsluiten en waarover ze een exorbitante rente moeten betalen, wordt tegenwoordig geadverteerd met de kreet ‘tegen een voordelig tarief’. Een derderangs hotel waarin een casino is gevestigd, wordt een ‘exclusieve uitgaansgelegenheid’ genoemd. En elke mix van onrustig gemonteerde beelden, slechte muziek en een onduidelijk verhaal wordt tegenwoordig ‘een avondvullende speelfilm’ genoemd.

Boo en ik liepen langs het betonnen Houtpad. Boo was een Duitse herder, een bastaard, helemaal wit, en hij maakte net zo weinig geluid als de maan. Ik was de enige die Boo kon zien, omdat hij een spookhond was.

Ik zie geesten van overledenen die onze wereld om de een of andere reden niet willen verlaten. Het is mijn ervaring dat dieren altijd graag naar een volgend leven overgaan. Boo was een uitzondering. De reden waarom hij niet wilde vertrekken, was mij niet bekend. Overledenen praten niet, en honden ook niet, zodat mijn vierpotige metgezel eigenlijk dubbelop zweeg.

Misschien bleef hij in deze wereld rondhangen omdat hij dacht dat hij me nog eens te hulp zou moeten schieten, als ik in de problemen raakte. Nu zit ik voortdurend tot over mijn nek in de problemen, dus lang te wachten hoefde hij niet.

Nadat we vier straten lang woonhuizen aan onze rechterkant hadden gehad, kwamen we bij winkeltjes, restaurants en het drie verdiepingen hoge Magic Beach-hotel, met zijn witte muren en zijn groengestreepte zonneschermen.

Links van ons ging het strand over in een park. Op deze bewolkte namiddag stonden de palmbomen schaduwloos op het groene gras.

De meeste badgasten hadden zich door het frisse, bewolkte weer laten afschrikken; alle bankjes in het park waren verlaten. Toch voelde ik intuïtief dat ze hier zou zijn, misschien niet in het park maar een eindje de zee in, boven de golven. Ik had haar in mijn rode droom gezien.

De golven rolden traag op het strand, en er stond weinig wind. De palmbladeren hingen doodstil neer.

Een brede trap leidde omhoog naar een pier. Omdat Boo een spookhond was, trippelde hij langs de houten treden omhoog zonder enig geluid te maken, en als een geest in opleiding deed ik zo stil mogelijk.

Aan het eind verbreedde de pier zich tot een uitkijkplatform, met verrekijkers waar je geld in kon doen als je wilde kijken naar de voorbijvarende boten en de jachthaven, drie kilometer verderop.

De Dame met het Belletje zat op het achterste bankje, met haar gezicht naar de zee. Aan de horizon ging de grijze lucht naadloos over in de rustige zee.

Ik leunde tegen de balustrade en deed net alsof ik gefascineerd werd door het tijdloze spel van de golven. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat ze mijn komst blijkbaar niet had opgemerkt, zodat ik mijn hoofd draaide en stiekem naar haar keek. Ze was knap noch lelijk, maar ze was zeker niet alledaags. Hoewel ze geen opvallende gelaatstrekken had en ze erg bleek was, vond ik haar toch fascinerend om naar te kijken.

Ik had geen romantische bedoelingen met haar. Ze had iets mysterieus, en ik vermoedde dat ze zeer bijzondere geheimen met zich meedroeg. Omdat ik nieuwsgierig naar haar werd en het gevoel had dat ze wel een vriend kon gebruiken, ging ik naar haar toe.

Hoewel ik haar in mijn droom had gezien, hoefde dat nog niet te betekenen dat die droom uitkwam. Dus misschien ging ze niet dood.

Ik had haar hier wel vaker gezien. We hadden steeds een paar woorden gewisseld, voornamelijk opmerkingen over het weer. Omdat ze praatte, wist ik dat ze niet dood was. Soms merk ik pas dat ik met een geest te maken heb wanneer die in het niets oplost of door een muur loopt. Of soms, wanneer het om mensen gaat die vermoord zijn en willen dat hun moordenaars berecht worden, verschijnen ze in toegetakelde toestand vanuit het niets. Wanneer ik een man tegenkom wiens gezicht door een kogel uit elkaar is gereten, of een vrouw die haar bebloede hoofd in haar hand houdt, is het me net als ieder ander onmiddellijk duidelijk dat het om een geestverschijning gaat.

In mijn laatste droom stond ik aan zee, terwijl apocalyptische lichtbundels als slangen over het strand gleden. Uit de pulserende zee was een lichtgevend monster gerezen, en de bewolkte hemel was rood en oranje gekleurd, alsof de lucht in brand stond.

De Dame met het Belletje hing in die droom boven de golven en zweefde naar me toe, haar armen voor haar borst gevouwen, en met gesloten ogen. Toen ze dichtbij was, deed ze haar ogen open, en in haar ogen zag ik de weerspiegeling van wat er achter me gebeurde.

Twee keer was ik daardoor wakker geschrokken, en beide keren kon ik me niet herinneren wat ik in haar ogen gezien had.

Ik liep bij de balustrade weg en ging naast haar zitten. Het was een bankje voor vier personen; we zaten ieder aan een uiteinde.

Boo ging voor me op de houten pier liggen en legde zijn kin op mijn schoenen. Ik voelde het gewicht van zijn kop op mijn voeten drukken.

Wanneer ik een geest aanraak, of het nu een hond of een mens is, voel ik iets concreets en warms. Geesten voelen niet koud aan en stinken ook niet.

De Dame met het Belletje tuurde nog steeds naar de horizon en zei niets. Ze droeg witte hardloopschoenen, een donkergrijze broek en een wijde roze sweater met lange mouwen waar ze haar handen in teruggetrokken had.

Omdat ze tenger van postuur was, was het in een oogopslag duidelijk dat ze in verwachting was. Ondanks de ruimzittende sweater zag ik dat ze ongeveer zeven maanden zwanger was.

Ik had haar nooit in het gezelschap van een man gezien.

Om haar hals droeg ze het hangertje waarnaar ik haar vernoemd had. Aan een zilveren kettinkje hing een glimmend zilveren belletje, zo groot als een vingerhoed. Dit eenvoudige sieraad was het enige wat glans had op deze bewolkte dag.

Ik schatte haar op achttien, drie jaar jonger dan ik. Doordat ze zo tenger was, had ze iets meisjesachtigs. Toch zou ik haar nooit het Meisje met het Belletje hebben genoemd. Door haar waardige uitstraling en haar rustige voorkomen was ze duidelijk een dame.

‘Wat is het stil, hè?’ zei ik.

‘Er is storm op komst.’ Haar zachte stem klonk als een briesje dat de pluisjes van een paardenbloem laat zweven. ‘Door het voorafgaande hogedrukgebied gaan de wind en de golven liggen.’

‘Ben je meteoroloog?’

Ze had een heerlijke glimlach, die totaal niet veroordelend of onecht was. ‘Ik ben gewoon een meisje dat te veel nadenkt.’

‘Ik ben Odd Thomas.’

‘Klopt.’

Eigenlijk verwachtte ik een uitleg te moeten geven waarom mijn ouders me zo’n rare naam hadden gegeven, iets wat ik al talloze keren had gedaan. Ik was dan ook verbaasd en enigszins teleurgesteld dat ze helemaal niet om een verklaring vroeg.

‘Wist je al hoe ik heette?’ vroeg ik.

‘Jij weet toch ook hoe ik heet?’

‘Helemaal niet.’

‘Ik ben Annamaria,’ zei ze. ‘Aan elkaar, één woord. Je zou er vanzelf achter zijn gekomen.’

Enigszins in verwarring gebracht zei ik: ‘We hebben elkaar wel eens gesproken, maar volgens mij hebben we ons nooit voorgesteld.’

Glimlachend schudde ze haar hoofd.

Een witte stip beschreef een boog langs het troosteloze wolkendek: een zeemeeuw die in de schemering het land opzocht.

Annamaria trok de lange mouwen van haar sweater omhoog, zodat haar sierlijke handen tevoorschijn kwamen. In haar rechterhand hield ze een doorschijnende groene steen ter grootte van een flinke druif.

‘Is dat een edelsteen?’ vroeg ik.

‘Zeeglas. Een stukje glas van een fles dat met het water is meegevoerd, de hele wereld over, waardoor alle scherpe randjes zijn afgesleten. Ik heb het op het strand gevonden.’ Ze draaide de steen tussen haar ranke vingers om en om. ‘Wat zou dit te betekenen hebben, denk je?’

‘Moet het per se iets te betekenen hebben?’

‘Alle zandkorreltjes zijn door de zee zo glad als een babyhuidje geworden. Toen de golven zich terugtrokken, was het net of dit stukje glas zich als een groen oog opende.’

Het gekrijs van vogels sneed door de lucht. Toen ik opkeek, zag ik drie meeuwen, die opvlogen en in de richting van het land zweefden. Hun kabaal deed vermoeden dat we gezelschap kregen. Er klonken voetstappen op de pier achter ons. Drie mannen van achter in de twintig liepen naar het noordelijke deel van het platform en tuurden naar de jachthaven in de verte.

Twee van hen, gekleed in een kakibroek en een gewatteerde jas, waren ogenschijnlijk broers: ze hadden allebei rood haar, sproeten en flaporen, als handvatten aan een bierpul.

De twee keken in onze richting, met zo’n harde blik en zulke kille ogen dat ik bijna zou denken dat het kwade geesten waren als ik hun voetstappen niet had gehoord.

Een van de twee loerde met een valse grijns naar Annamaria. Hij had verkleurde, verbrokkelde tanden, kenmerkend voor zware methamfetaminegebruikers.

Ik begon me in het bijzijn van het sproetige duo wat ongemakkelijk te voelen, maar het was de derde man die me nog het meest op mijn zenuwen werkte. Hij stak met zijn bijna twee meter lange gestalte een halve kop boven zijn kompanen uit en was zo gespierd dat ik vermoedde dat hij steroïdeninjecties nam. De man leek geen last te hebben van de kou, want hij droeg hardloopschoenen zonder sokken, een witte korte broek, en een hawaïshirt met een bloemmotief erop.

Toen de broers iets tegen de kleerkast zeiden, keek hij in onze richting. Je zou hem knap kunnen noemen als je op cro-magnontypes valt, maar zijn ogen waren net zo gelig als zijn sikje.

De aandacht die hij ons schonk, was geheel onverdiend. Annamaria was een onopvallende zwangere vrouw, en ik was gewoon een snelbuffetkok die in zijn leven zo veel geluk had gehad dat hij de leeftijd van eenentwintig had bereikt zonder een been, een oog of zijn haar te verliezen.

In een verwrongen geest gaan boosaardigheid en een paranoïde inslag vaak hand in hand. Mensen die niet deugen, vertrouwen anderen voor geen cent, omdat ze weten tot welk verraad ze zelf in staat zijn.

Nadat hij langdurig met een wantrouwende blik onze kant op had gekeken, richtte hij zijn aandacht weer op de jachthaven in het noorden, net als zijn metgezellen, maar ik verwachtte niet dat ze ons vanaf nu met rust zouden laten.

Over een halfuur zou het donker zijn. Maar omdat het zo bewolkt was, leek het nu al te schemeren. De lantaarnpalen op de pier gingen automatisch aan, maar vanuit het niets was een dunne mist op komen zetten, waardoor het zicht nog slechter werd.

Boo kwam overeind en bevestigde mijn voorgevoelens: zijn nekharen stonden recht overeind, hij legde zijn oren plat op zijn kop en keek dreigend in de richting van de reus.

‘We kunnen maar beter opstappen,’ zei ik tegen Annamaria.

‘Ken je die mannen?’

‘Nee, maar hun soort ken ik wel.’

Ze ging staan, omsloot de groene glazen druif met haar rechterhand en trok beide handen terug in de mouwen van haar sweater.

Ze straalde een zekere kracht uit maar had ook iets onschuldigs, iets kwetsbaars, als een in de steek gelaten kind. Kwetsbaarheid was iets waar de drie mannen een speciale neus voor hadden, zoals wolven op grote afstand konijntjes kunnen ruiken.

Mensen die niet deugen, gaan elkaar vaak te lijf en richten elkaar te gronde, maar ook kiezen ze graag onschuldige slachtoffers uit, mensen die nog een zekere puurheid bezitten. Dergelijke ongure types leven van geweld en kicken op het kapotmaken van alles wat goed is.

Toen ik met Annamaria over de pier terugliep, merkte ik tot mijn ontsteltenis dat er verder niemand te zien was. Meestal zaten hier rond deze tijd wel een paar hengelaars te vissen.

Ik keek achterom en zag dat Boo zich dichter in de buurt van de drie mannen waagde. Uiteraard hadden ze hem niet in de gaten. De reus met de sik hield ons over de hoofden van de twee anderen in de gaten.

Het was nog een heel eind lopen naar het begin van de pier. De zon was achter het dichte wolkendek tot aan de verzonken horizon gezakt, en de opkomende mist dimde het schijnsel van de lantaarnpalen.

Toen ik nog eens achteromkeek, zag ik dat het sproetige duo met gezwinde pas achter ons aan kwam.

‘Doorlopen,’ zei ik tegen Annamaria. ‘De pier af, waar andere mensen zijn.’

Ze bleef rustig. ‘Ik blijf bij jou.’

‘Nee. Ik weet hoe ik dit moet oplossen.’

Met zachte dwang duwde ik haar naar voren. Toen ik zag dat ze inderdaad verder liep, draaide ik me om naar de twee roodharige onbekenden. Ik besloot niet te blijven staan of weg te gaan maar hun glimlachend tegemoet te treden. Dat hadden ze duidelijk niet verwacht, en ze hielden hun pas in.

Toen de man met het belabberde gebit langs me naar Annamaria keek en de andere een hand onder zijn openvallende jasje stak, zei ik: ‘Weten jullie het al van het tsunami-alarm?’

Nummer twee haalde zijn hand niet onder zijn jasje vandaan, en de man met de beroerde mondhygiëne richtte zich tot mij. ‘Tsunami?’

‘Vijf tot tien meter hoog, schatten ze.’

‘Wie?’

‘Maar ook bij tien meter hoogte,’ zei ik, ‘blijft die pier echt wel staan. Zij is bang en durft hier niet te blijven, maar mij lijkt het wel spannend om te zien. Want hoe ver staan we hier van het water af? Een meter of twaalf? Dat is vast een fantastisch gezicht.’

Ondertussen was de grootste van het trio naderbij gekomen. Nummer twee vroeg hem: ‘Weet jij iets van een tsunami?’

Met opgewonden stem zei ik: ‘Vijf meter kan de kust hier wel aan, maar met die andere vijf meter veegt die golf geheid alle huizen aan de boulevard weg.’

Ik keek achterom, alsof ik een inschatting van de vernietigende kracht van de tsunami wilde maken, en zag tot mijn opluchting dat Annamaria het begin van de pier had bereikt.

‘De pier is op stevige palen gebouwd,’ zei ik. ‘Die blijft wel staan, durf ik met enige zekerheid te zeggen. Een solide constructie. Of denken jullie misschien van niet?’

Waarschijnlijk had de reus van zijn moeder te horen gekregen dat hij mooie, goudbruine ogen had. Maar dat was niet zo. Ze waren eerder gelig dan goudbruin te noemen. Als zijn pupillen elliptisch in plaats van rond waren geweest, zou ik bijna hebben aangenomen dat hij een menselijke pop was en dat er een intelligente, gemuteerde kat in zijn hoofd was gekropen, die me door zijn oogkassen zat aan te kijken. Intelligent, maar niet vriendelijk.

Toen hij het woord tot me richtte, verdween het beeld van de kat, want hij had een stem als een beer. ‘Wie ben jij?’

Ik gaf niet onmiddellijk antwoord, deed net of de tsunamikwestie me nog steeds bezighield en keek op mijn horloge. ‘Hij kan hier binnen een paar minuten zijn. Ik wil dan echt op het puntje van de pier staan.’

‘Wie ben jij?’ vroeg de reus opnieuw, en hij legde zijn enorme rechterklauw op mijn linkerschouder.

Meteen toen hij me aanraakte, verdween alles om me heen, als een speelkaart die was omgedraaid. Ik stond niet meer op de pier maar op het strand, dat werd verlicht door het schijnsel van vuur. Een afschuwelijk lichtgevend ding kwam uit de zee omhoog, en de golven lichtten pulserend op, onder een apocalyptische hemel.

De nachtmerrie.

In een oogwenk belandde ik weer in de werkelijkheid.

De reus had zijn hand verschrikt teruggetrokken. Met grote ogen keek hij naar zijn hand, alsof hij gestoken was. Of alsof hij het angstaanjagende droombeeld had gezien.

Nooit eerder had ik door middel van lichamelijk contact een droom of een visioen of een gedachte aan iemand anders doorgegeven, hooguit een verkoudheid. Door dit soort verrassingen hield ik mijn leven spannend.

De man richtte zijn kille blik weer op mij, als een meedogenloze tempelgod, en zei: ‘Wie ben jij, verdomme?’

Aan zijn manier van praten hoorden zijn roodharige metgezellen dat er iets bijzonders aan de hand was. De man die zijn hand onder zijn jasje gestoken had, haalde een pistool tevoorschijn, en zijn metgezel met het slechte gebit greep nu ook onder zijn jasje, en waarschijnlijk deed hij dat niet om een flosdraadje te pakken.

In drie passen rende ik naar de zijkant van de pier, sprong over de balustrade, een door mist en schemering onzekere toekomst tegemoet.

De koude, donkere golven van de Stille Oceaan verzwolgen me. Door het zeewater begonnen mijn ogen heftig te prikken. Tegen de opwaartse druk van het zoute water in probeerde ik zo diep mogelijk te komen, omdat ik me liever niet aan een kogelregen bloot wilde stellen.

2

De tranen uit mijn prikkende ogen losten in het zeewater op. Toen ik in schoolslag door het water ploegde, leek het eerst alsof er geen straaltje licht in het water doordrong. Toen merkte ik dat het water een dofgroene, gelijkmatige gloed leek te bezitten, en ik zag kronkelende, vage schaduwen, misschien zand dat door de stroming omhoogkolkte, of lange, golvende stengels en blaadjes zeewier.

Tamelijk abrupt ging de groene schemering over in echte duisternis. Ik was onder de pier gezwommen, tussen twee van de vele betonnen pijlers door waarop de houten steigerpalen rustten. Even later kwam ik weer bij een pijler, die bedekt was met mosselen. Daar zwom ik omhoog naar de oppervlakte.

Happend naar adem kwam ik boven. Ik rook de geur van jodium en teer, had een zoute kalksmaak in mijn mond en hield me vast aan de mossellaag, die ruw en glibberig was. Ik trok de mouwen van mijn sweatshirt over mijn handen om die enigszins tegen de scherpe randen te beschermen.

De golven kabbelden in een rustige cadans tussen de palen door, in de richting van het strand. Hoewel de zee niet ruw was, voelde ik dat er een stevige stroming stond. Hoe langer ik me hier aan de betonnen pijler vasthield, hoe vermoeider ik zou worden. Mijn drijfnatte sweatshirt hing als een zware jas om me heen.

De zee sprak mompelend en fluisterend tegen de balken boven mijn hoofd. Ik hoorde niemand roepen, geen gedreun van rennende voetstappen.

Het daglicht dat in deze beschutte ruimte viel, was zo grijs als bilgewater. Boven me in het halfduister bevond zich een constructie van dikke verticale palen, horizontale binten, schoren en gordingen. De bovenste rand van deze betonnen pijler, waarop een van de stutpalen stond, bevond zich iets minder dan een meter boven mijn hoofd. Moeizaam klauterde ik omhoog. Steeds gleed ik een stukje terug, zodat het bijna niet opschoot.

De mossels hadden zich op het beton vastgezogen. Centimeter voor centimeter kroop ik langs de pijler omhoog en voelde de mossels breken en versplinteren. Ik kreeg een nog sterkere kalksmaak in mijn mond dan eerst.

Voor de mosselgemeenschap was dit ongetwijfeld een ramp van ongekende omvang. Ik had enige wroeging over de verwoesting die ik aanrichtte, al werd dat gevoel getemperd door het besef dat ik anders door het gewicht van mijn drijfnatte kleren naar de bodem van de zee zou zijn gezonken en het niet zou hebben overleefd.

Op dit betonnen fundament met een doorsnee van tachtig centimeter stond een houten paal van vijftig centimeter doorsnee. In het hout waren dikke roestvrijstalen krammen geslagen, bedoeld voor werklui, die zich daar bij onderhouds- en reparatiewerkzaamheden aan vast konden houden en zich konden zekeren. Ik trok mezelf aan die haken omhoog en kon me op de vijftien centimeter smalle betonnen rand net staande houden. Druipend en rillend probeerde ik mijn huidige situatie zo positief mogelijk te evalueren.

Pearl Sugars, mijn inmiddels overleden grootmoeder van moederskant, een te hard rijdende en stevig drinkende, professionele pokerspeelster, heeft me geleerd het leven van de positieve kant te bekijken, ook als het je niet meezit.

‘Als je laat merken dat het je tegenzit,’ zei opoe Sugars altijd, ‘nemen ze je onmiddellijk te grazen, die sinterklazen, en lopen ze morgen in jouw schoenen rond.’

Ze trok van het ene besloten pokertoernooi naar het andere, en kaartte altijd met mannen die meestal niet erg vriendelijk deden en soms zelfs bloedlink waren. Hoewel ik me wel in opoes standpunt kon verplaatsen, riep haar goede raad bij mij beelden op van norse, ruige types, die in haar hoge hakken rondliepen.

Terwijl mijn hartslag langzaam terugzakte naar het normale tempo en ik weer op adem kwam, zag ik maar één lichtpuntje: als ik dan toch oud moest worden – met één oog, één been, geen neus en helemaal kaal –, dan zou ik in elk geval geen saai leventje hebben geleid.

Door de mist en het troebele water hadden de reus met het sikje en de twee broers niet gezien dat ik me onder de pier had verscholen. Waarschijnlijk hadden ze verwacht dat ik naar het strand terug zou zwemmen en stonden ze me daar nu op te wachten, turend in de branding naar een zwemmer.

Hoewel ik op het laatste kwart van de pier in zee was gesprongen, was ik door de stroming een eindje in de richting van de kust opgeschoven. Toch bevond ik me nog niet op de helft van de pier. Vanuit mijn positie had ik zicht op een deel van het strand, maar ik was niet bang dat iemand me vanaf het strand zou kunnen zien, omdat het inmiddels donker begon te worden.

Over het algemeen ben ik zeer voorzichtig van aard, als ik mezelf tenminste niet in de problemen stort door halsoverkop van een pier te springen. Het leek me verstandig langs de balken omhoog te klimmen. Ik zou me dan net zo lang onder de pier verborgen houden tot de onverlaten tot de conclusie kwamen dat ik verdronken was. Als ze dan naar een louche kroeg of opiumkit waren getogen om mijn dood te vieren, kon ik veilig aan land gaan, terug naar Hutch, die zijn gezicht met reinigingsgel schoonmaakte en op een tsunami zat te wachten.

Ik trok me aan de haken op en klom langs de paal omhoog. De eerste drie meter boden die ijzeren ogen veel steun. Misschien zaten ze zo stevig vast doordat het hout door het water was uitgezet. Maar naarmate ik vorderde, merkte ik dat sommige haken meegaven als ik ze vastpakte, en dat ze niet zo strak in het oude en droge hout zaten. Toch hielden ze mijn gewicht. Maar op een gegeven moment brak er een af toen ik er met mijn rechtervoet op ging staan. Met een tinkelend geluid viel het ding tegen de betonnen fundering, en ik hoorde zelfs een zachte plons toen het in de golven terechtkwam.

Ik heb geen last van hoogtevrees, en ik ben ook niet bang in het donker, want per slot van rekening zitten we negen maanden lang in de veilige duisternis opgesloten voor we ter wereld komen, en stijgen we op naar de hemel als onze tijd gekomen is.

Terwijl de dag langzaamaan ten einde liep, klom ik langs de steunbalken van de pier verder omhoog. De schaduwen werden langer en talrijker en liepen in elkaar over, als de opwaaiende zwarte mantels van de heksen in Macbeth, wanneer die rond hun kookpot staan.

Sinds ik bij Hutch in dienst was getreden, had ik een paar toneelstukken van Shakespeare gelezen, die bij hem in de bibliotheek stonden. Ozzie Boone, de beroemde detectiveschrijver en tevens mijn mentor en geliefde vriend in Pico Mundo, zou verrast opkijken als hij wist dat ik op deze manier mijn kennis verrijkte.

Op de middelbare school had ik nooit veel belangstelling voor de leerstof kunnen opbrengen. Deels is mijn gebrek aan intellectuele ontwikkeling te wijten aan het feit dat ik niet net als mijn medeleerlingen zat te zwoegen op een werkstuk over Macbeth omdat ik dan net aan een paar lijken werd vastgeketend en midden op het Malo Suerte Lake overboord werd gegooid. Of ik werd vastgebonden en aan een haak in een vleeskoelcel gehangen, naast een glimlachende Japanse chiropractor, tot een viertal onredelijke lieden ons kwam martelen, zoals ze netjes beloofd hadden. Of ik zat in een camper van een rondtrekkende seriemoordenaar die elk moment terug kon komen, terwijl ik door twee agressieve honden in de hoek was gedreven, met als enige wapen een roze plumeau en zes blikjes warme cola, die ik toen heb opengetrokken nadat ik ze flink had geschud, iets waar de moordzuchtige viervoeters niet van terug hadden.

Op de middelbare school nam ik me steeds voor me aan mijn huiswerk te zetten. Maar wanneer de doden smekend bij je komen en om gerechtigheid vragen, en je zo nu en dan ook nog voorspellende dromen hebt, merk je al snel dat je academische carrière door het echte leven wordt ingehaald.

Daar zat ik nu, vijf meter boven de klotsende zee. Door de spookachtige schaduwen was het zo donker geworden dat ik de volgende steunhaak boven me niet eens meer kon zien. Ik vroeg me af of het wel zo verstandig was om verder omhoog te klimmen, en of ik niet beter terug kon gaan naar de smalle betonnen rand.

De geur van creosoot, waarmee het hout behandeld was, werd steeds scherper naarmate ik hoger kwam. De zee rook ik al niet meer, noch de betonnen pijlers, noch mijn zweet, alleen de doordringende geur van het bederfwerende middel.

Net toen ik had besloten dat ik maar beter weer naar de betonnen rand kon gaan – ik ben nu eenmaal een verstandige jongen – gingen de lampen onder de pier aan.

Aan de houten palen bleken talloze spots bevestigd te zijn, in een keurige rij over de volle lengte van de pier, anderhalve meter lager dan ik zat. Ze schenen in de richting van de zee. Ik kon me niet herinneren of de pier ook op andere avonden aan de onderkant verlicht was geweest. Misschien gingen de lampen elke avond automatisch aan wanneer het donker werd.

Het zou ook kunnen dat ze alleen in noodgevallen gebruikt werden. Misschien had iemand met veel verantwoordelijkheidsgevoel me in het water zien vallen en had hij alarm geslagen.

Maar het was waarschijnlijker dat de reus en het roodharige koppel wisten waar de lichtschakelaar zat. In dat geval hadden ze dus gezien dat ik onder water was weggezwommen om een goed heenkomen te zoeken en hadden ze onmiddellijk de zee afgespeurd, op zoek naar een drenkeling die de kust probeerde te bereiken.

Daar hing ik tussen de houten palen, dubbend of ik nu hoger of lager moest gaan zitten, toen ik een geluid hoorde waarvan ik aanvankelijk dacht dat het een kettingzaag was. Al snel begreep ik dat het waarschijnlijk een buitenboordmotor betrof. Na ongeveer vijftien seconden ging het scheurende geluid over in gepruttel. Toen wist ik zeker dat het om een buitenboordmotor ging.

Ik draaide mijn hoofd naar links en rechts om beter te kunnen horen waar het geluid vandaan kwam, want de dikke paal waaraan ik me vasthield, stond in de weg. Door de steunpalen en balken en het kabbelende water werd het geluid alle kanten op geslingerd, maar na een half minuutje concludeerde ik dat het bootje langzaam vanaf het uiteinde van de pier naar de kust tufte.

Ik tuurde in westelijke richting, maar de houten palen benamen me het zicht. Misschien voer het bootje langs de pier, in open water, maar het was ook mogelijk dat ze het grondiger aanpakten en onder de pier door gingen.

Ik bevond me weliswaar boven de spots, die omlaag schenen, maar het licht werd door de golven weerkaatst en zette de palen, balken en zelfs de onderzijde van de pier in een grillig schijnsel. Ik zat nu niet meer in het veilige donker maar vormde een gemakkelijk doelwit. Als ik langs de paal naar beneden ging, zou ik een wisse dood tegemoet gaan.

Door de gebeurtenissen van de afgelopen jaren was ik bereid me erbij neer te leggen als mijn tijd gekomen was, en ik was niet bang voor de dood. Maar als het waar is dat de ziel bij een zelf verkozen dood verdoemd wordt, zou dat betekenen dat ik mijn overleden lief misschien nooit meer zou terugzien, en dat wilde ik voorkomen. Bovendien dacht ik dat Annamaria gevaar liep en dat ik deels naar Magic Beach geleid was om haar te helpen.

In versneld tempo klom ik verder omhoog, in de hoop me tussen dwarsbalken te kunnen verstoppen, ergens waar het teruggekaatste licht niet kon komen, en waar ook het schijnsel van zaklantaarns niet reikte, mochten ze die bij zich hebben.

Hoewel ik geen last van hoogtevrees had, kon ik wel duizend plaatsen verzinnen waar ik liever zat dan hier, onder de pier, als een kat die door wolven wordt belaagd. Ik prees mezelf gelukkig dat er geen bijtgrage honden aan de voet van de paal stonden, want ik had zelfs geen roze plumeau of blikjes lauwe cola bij me waarmee ik me kon verdedigen.

3

Zo snel als een aap maar iets minder lenig omdat ik tamelijk wanhopig was, klauterde ik omhoog. Ik zette mijn voeten steeds op de steunen die ik even daarvoor nog met mijn handen had vastgepakt.

Een loszittende steun schoot krakend uit het hout toen ik erop ging staan en knalde met een metalig getingel tegen de betonnen pijler. De daaropvolgende plons werd overstemd door het gepruttel van de naderende buitenboordmotor.

Ik kwam bij een grote dwarsbalk, trok me eraan op en schuifelde bij de steunpaal vandaan. Dat deed ik op zo’n knullige wijze dat ik onmogelijk verward kon worden met het schepsel dat in bomen leeft en bananen eet.

Het was een brede dwarsbalk, maar niet zo breed als ik. Het licht van de lampen dat door het water werd weerkaatst, gleed over me heen, waardoor ik vanaf het water een gemakkelijk doelwit vormde en door iedere geoefende schutter te raken was.

Apen kunnen zich snel op handen en voeten voortbewegen, maar als mens ga je op die manier toch een stuk langzamer. Ik bofte dat ik geen hoogtevrees had, hoopte dat mijn maag dat ook wist, en ging staan. Mijn maag vond dat geen goed idee. Ik tuurde in de diepte en werd een beetje duizelig. Vervolgens keek ik naar het westen, in de richting waar het geluid van de buitenboordmotor vandaan kwam. Nog steeds werd mijn zicht door de houten pierconstructie belemmerd.

Ik kreeg ineens door waarom koorddansers een lange stok gebruiken. Met mijn armen strak langs mijn lijf, en met krampachtig gebalde vuisten, waggelde ik over de balk, als een dronkaard die het twaalfstappenplan van de AA in vier stappen had afgeraffeld. Om mijn evenwicht beter te kunnen bewaren, spreidde ik mijn armen en opende ik mijn handen. Ik dwong mezelf niet naar beneden te kijken maar recht vooruit, naar de plek waar ik naartoe wilde.

Door de trillende weerspiegeling van het licht kreeg ik het misplaatste gevoel dat er water langs de balken en palen stroomde en dat ik met die stroom de diepte in werd gezogen.

Nu ik zo hoog boven het water stond, vlak onder de pier, werd de geur van creosoot steeds penetranter, en ik voelde het branden in mijn neus en keel. Toen ik met mijn tong mijn droge lippen bevochtigde, was het net of er koolteer op neergeslagen was.

Ik bleef staan en deed mijn ogen dicht, om even geen last te hebben van het licht dat onrustig door de golven weerspiegeld werd. Ik hield mijn adem in, onderdrukte de duizeligheid en schuifelde verder.

De dwarsbalk waarop ik liep, kwam halverwege bij een andere balk, die in de lengterichting onder de pier door liep. Het geluid van de buitenboordmotor zwol aan. Ze kwamen dus steeds dichterbij. Nog steeds kon ik het bootje niet zien.

Ik liep langs de nieuwe balk verder, in oostelijke richting, niet zo snel en sierlijk als een balletdanser die op spitzen over het toneel dartelt, maar voetje voor voetje. Mijn spijkerbroek was duidelijk minder elastisch dan een maillot en zat vooral strak op het punt waar ik bij te veel druk een langgerekte falsettoon zou aanheffen.

Ik kwam bij een volgende dwarsverbinding, vervolgde mijn weg en vroeg me af of ik op deze manier bij het strand kon komen.

Achter me zwol het geluid van de buitenboordmotor aan. De golven die het bootje veroorzaakte, hoorde ik nu tegen de betonnen pijlers klotsen, boven het geluid van de motor uit, wat deed vermoeden dat het bootje niet alleen sneller was gaan varen maar ook dichtbij was.

Toen ik bij een volgende dwarsverbinding kwam en twee roodgloeiende ogen voor me zag, bleef ik staan. Door de onrustige lichtweerkaatsing kon ik eerst niet zien wat het was, maar uiteindelijk bleek het om een rat te gaan, die precies op de kruising van de twee balken zat.

Ik ben niet bang voor ratten, maar het is ook niet zo dat ik ze massaal uitnodig om bij me langs te komen, als gebaar van verbondenheid van mens en dier.

De rat bleef verlamd zitten toen hij me zag. Als ik nog dichterbij kwam, kon het beest kiezen uit drie vluchtroutes.

In stressvolle situaties kan het gebeuren dat mijn fantasie op hol slaat, als een reuzenrad vol groteske monsters, dat caleidoscopische visioenen, bespottelijke doemscenario’s en koddige doodsoorzaken in het rond slingert.

Toen ik tegenover de rat stond, speelde zich in mijn hoofd de volgende film af: de rat schrok van mijn aanwezigheid, rende in paniek op me af, verdween in een broekspijp, kroop langs mijn kuit omhoog, piepte even toen hij mijn knieholte betrad, wurmde zich langs mijn bovenbeen omhoog en besloot tussen mijn billen een nestje te bouwen. Ondertussen zou ik met mijn armen om me heen maaien en op één been staan te hinkelen tot ik van de balk gleed en met de ongelukkige rat tussen mijn billen naar beneden stortte, net toen het bootje langskwam, zodat ik met mijn gezicht door de bodem van het vaartuig smakte, mijn nek brak en verdronk.

Ik heet weliswaar Odd Thomas, wat ‘vreemde Thomas’ betekent, maar dat is een naam die ik bij mijn geboorte heb meegekregen.

Het zagende geraas van de buitenboordmotor galmde tussen de balken door en kaatste heen en weer, zodat het net leek of er tientallen bosbouwers waren uitgerukt om de hele pier om te zagen.

Toen ik een stap in de richting van de rat deed, gaf het beest geen krimp. Omdat ik toch niets beters te doen had, deed ik nog een stap naar voren en bleef toen staan, omdat het lawaai van de motor ineens knalhard klonk.

Ik overwon mezelf en keek naar beneden. Een opblaasbaar rubberbootje gleed in de diepte door de golven. Het natte, zwarte rubber glansde in het licht van de lampen.

De reus in het hawaïshirt zat op het achterste van de twee bankjes en hield een hand op de stuurhendel van de motor. Hij laveerde handig tussen de betonnen pijlers door, heel snel, alsof hij naar een Hawaïaans feest toe moest en aan de late kant was.

Om het bootje heen liep een met lucht gevulde band, waar links en rechts in gele letters op stond: MAGIC BEACH/HAVENDIENST. Waarschijnlijk was het vaartuig bij de pier afgemeerd en had de reus het lef gehad het ding voor eigen gebruik mee te nemen. Toen hij onder me door voer, keek hij gelukkig niet omhoog, tussen de lampen door. Als het bootje gebruikt werd bij reddingsacties, zouden er waterproof zoeklichten aan boord zijn, maar de reus gebruikte die niet. Het kleine vaartuig verdween tussen de palen, het geluid van de motor ebde langzaam weg en de golfslag die het bootje had veroorzaakt, werd door de zee gladgestreken.

Eigenlijk had ik verwacht dat ze met z’n drieën in de boot zouden zitten. Ik vroeg me af waar het schietgrage duo was gebleven.

Inmiddels was de rat verdwenen. Het beest was gelukkig niet in mijn broekspijp geschoten.

Voetje voor voetje schuifelde ik naar de kruising van de twee balken, met de bevalligheid van een balletdanser. Ik wilde eigenlijk naar het strand toe, maar bleef staan. Want nu de blonde reus onder de pier voer, tussen mij en het strand in, betwijfelde ik of het wel zo’n goed idee was om in dezelfde richting verder te gaan.

Het voelde nu anders. Eerst was ik onbesuisd op de vlucht geslagen, omdat ik een angstig voorgevoel had gekregen, alsof ik wist dat een fatale kogel mijn kant op kwam. Nu was de kans weliswaar aanwezig dat de dood op me loerde, net als eerst, alleen leek dat minder dreigend.

Ik bevond me nog steeds in een gevaarlijke situatie, maar ik had wat lucht gekregen. Nog steeds wist ik niet goed waar ik aan toe was, en ik voelde me de speelbal van het lot. Als er een kogel op me werd afgevuurd, had ik nu de kans die te ontwijken. Al moest ik dan wel de juiste bewegingen maken.

Ik keek langs de balken in noordelijke, oostelijke en zuidelijke richting. En daarna ook naar het westen, over mijn schouder. Daar zag ik de zee, badend in het felle licht. Ook keek ik omhoog, tegen de onderkant van de pier aan. Het grillige licht dat door de golven weerkaatst werd, danste en flakkerde langs de palen en steunbalken van de pier.

Ik voelde me net zo besluiteloos als de lamlendige menigte in het vierde bedrijf van The Second Part of King Henry the Sixth, waarin iedereen heen en weer geslingerd wordt tussen de groteske Cade en de rechtmatige koning.

Daar heb je Shakespeare weer. Als je je eenmaal voor hem openstelt, gaat hij in je hoofd zitten en krijg je hem er nooit meer uit.

Het geluid van de buitenboordmotor klonk nog zachtjes in de verte maar hield abrupt op. Even leek er een absolute stilte te vallen. Maar toen hoorde ik het woordeloze gefluister en het zachte, idiote gekakel van de zee, geluiden die door de houten pierconstructie versterkt werden.

Het bootje was nog maar net onder me door gevaren en kon nog niet bij het strand zijn. Waarschijnlijk was het nog niet eens op de helft.

De reus aan het roer zou niet de open zee op zijn gegaan, omdat het bootje dan een speelbal van de golven zou zijn geworden. Het lag meer voor de hand dat hij het vaartuig bij een van de betonnen zuilen had afgemeerd. En dat zou hij nooit gedaan hebben als het niet zijn bedoeling was om het bootje te verlaten. Waarschijnlijk klom hij nu al in een van de palen die zich tussen mij en het strand bevonden.

In de veronderstelling dat ik wist waar de roodharige schutters waren, keek ik achterom, door het labyrint van palen en balken, naar het westen. Ik kon ze nog niet zien.

Eentje voor me. Twee achter me. Gevangen in een notenkraker.

4

Terwijl ik besluiteloos op de kruising van steunbalken bleef staan, kwam er uit zuidelijke richting een vage gestalte op me af.

Omdat ik het gewend ben dat geesten zich vaak onaangekondigd aan me openbaren, zonder rekening te houden met mijn zenuwgestel, schrik ik niet gauw. Ik stond op mijn benen te zwalken maar viel niet naar beneden.

Mijn bezoeker bleek Boo te zijn, die lieve hond en voormalige mascotte van St. Bartholomew’s Abbey in de Sierra van Californië. Ik was de enige die hem kon zien, en ook de enige die hem enigszins kon voelen. Zijn flanken en kop werden beschenen door het flakkerende licht dat door de kabbelende zee werd weerkaatst, alsof hij net zo tastbaar was als ik.

Hoewel hij ook wel eens in de lucht zweefde, liep hij nu over de dwarsbalk in mijn richting, als de vader van Hamlet die zijn zoon als geest tegemoet trad. Of eigenlijk niet. Want Boo had een staart, een zachte vacht en een vriendelijke kop, dit in tegenstelling tot Hamlets vader, al zou Hollywood daar in een of andere belachelijke versie vast wel iets op weten te verzinnen.

Ik hoopte dat de vergelijking met Hamlet ook in andere opzichten mank ging, want aan het eind van Shakespeares tragedie ligt het toneel bezaaid met lijken.

Boo bleef staan toen hij merkte dat ik hem zag, begon te kwispelen en hield zijn kop schuin. Ineens draaide hij zijn kop zonder zich te hebben omgedraaid en liep terug in zuidelijke richting. Hij bleef even staan, keek naar me om en liep verder.

Ook zonder veel oude afleveringen van Lassie gezien te hebben, begreep ik dat ik geacht werd achter hem aan te gaan. Met enige trots bedacht ik dat ik, in tegenstelling tot de kleine Timmy in de bekende televisieserie, had begrepen wat Boo van me wilde zonder dat het beest daarvoor had hoeven blaffen.

In oostelijke richting zag ik geen spoor van de blonde reus, en uit het westen doemde het roodharige stel nog niet op, dus liep ik snel doch behoedzaam achter de spookhond aan, die me naar de zuidkant van de pier leidde.

Aan het eind van de balk kwam ik bij een groot omheind platform waar links en rechts twee trappen op uitkwamen. Misschien werd het gebruikt door werklieden.

Ik volgde Boo, die langs de linkertrap omhoogging. Het was een kort trapje, dat naar een omheind gangpad voerde van nog geen anderhalve meter breed.

De onderkant van de pier bevond zich niet hoger dan dertig centimeter boven mijn hoofd. In dit hoge gangpad, waar slechts een storm de lucht had kunnen beroeren, stonk het enorm naar creosoot. Het was erg donker. In het licht dat door de golven weerkaatst werd, zag ik elektrische leidingen, kabeldozen en koperen waterleidingbuizen aan de onderkant van de pier.

De leidingen liepen waarschijnlijk naar de lantaarnpalen die op de pier stonden, en naar de lampen onder de pier. De koperen buizen voerden naar de kraantjes op de pier, waar vooral de hengelaars gebruik van maakten.

Dit gangpad werd waarschijnlijk gebruikt door loodgieters en elektriciens, wanneer er reparatiewerkzaamheden moesten worden uitgevoerd.

Nadat ik een eindje achter Boo aan had gelopen in de richting van de kust, kwamen we bij een uitbouw van een halve bij anderhalve meter, waar een houten kist stond die met twee sloten was vergrendeld.

Omdat het zo donker was, kon ik niet zien of er letters of iets dergelijks op de kist stonden. Wellicht zat er gereedschap in voor de onderhoudsploeg.

Maar het zou ook goed kunnen dat de kist het stoffelijk overschot van Lorraine bevatte, de vrouw van de pierbeheerder, die haar misschien twintig jaar geleden vermoord had omdat ze onophoudelijk zeurde dat zijn werkkleren naar creosoot stonken.

Dat beangstigende beeld van Lorraine, die onder een laag creosoot was verschrompeld, zou uit mijn levendige fantasie ontsproten kunnen zijn, als er al zoiets als een pierbeheerder bestond. Ik had geen idee waar ik de naam Lorraine vandaan haalde. Soms snap ik niets van mezelf.

Boo ging in het gangpad liggen, op zijn zij, strekte een poot naar me uit en klauwde ermee door de lucht, het universele gebaar van honden dat betekende: ga zitten, blijf even bij me, wrijf over mijn buik.

Omdat er drie mannen achter me aan zaten, leek dit me niet het uitgelezen moment om een hond over zijn buik te gaan aaien: alsof je midden op een door houwitsers geteisterd slagveld in de lotushouding gaat zitten mediteren om tot rust te komen.

Maar toen bedacht ik dat de bruut in het bloemetjesshirt waarschijnlijk mijn kant op kwam. De materiaalkist was ongeveer tachtig centimeter hoog en vormde een goede plek om me achter te verbergen.

‘Brave hond,’ fluisterde ik.

Boo sloeg met zijn staart op het gangpad zonder geluid te maken.

Ik ging op mijn zij liggen, met mijn linkerarm gebogen en een hand onder mijn hoofd. Met mijn rechterhand wreef ik over de buik van mijn spookhond.

Honden weten dat mensen de behoefte hebben hun genegenheid te tonen, zoals zij er behoefte aan hebben om die genegenheid te ontvangen. Honden waren de eerste therapeuten op aarde en gaan als zodanig al duizenden jaren mee.

Na een minuut of twee sloot Boo de therapiesessie af door zich op zijn buik te draaien en zijn oren te spitsen.

Ik durfde zowaar over de materiaalkist heen te loeren. Twee meter lager bevonden zich de balken waarop ik gelopen had. Eerst zag ik niemand. Toen kreeg ik de reus in de gaten, die over de balken liep, in westelijke richting.

Het kabbelende water in de diepte wierp patronen van licht op de houten pierconstructie, als een draaiende, kristallen bol in een danszaal. De reus had niemand om mee te dansen, maar zo te zien was hij daar ook niet voor in de stemming.

5

De forsgebouwde man liep over de balken, niet schuifelend, zoals ik had gedaan, maar vol zelfvertrouwen, zodat ik vermoedde dat zijn moeder een luchtacrobate was geweest en zijn vader in de hoogbouw had gewerkt. Hij hield zijn gespierde armen laag, en ik zag dat hij in de ene hand een pistool had en in de andere een zaklantaarn.

Hij bleef even staan, knipte de zaklantaarn aan en scheen eerst langs de verticale palen en toen langs de horizontale dwarsbalken.

Ik dook weg achter de materiaalkist. Even later gleed de lichtbundel over mijn hoofd, van oost naar west, en weer terug. Daarna verdween het licht.

Boo was achter me langs gelopen en stond met zijn hoofd door een gat in de balustrade naar de reus te kijken. Gelukkig was ik de enige die het beest kon zien.

Toen mijn achtervolger in het labyrint van palen en balken en stutten was verdwenen, kwam ik overeind en liep in oostelijke richting verder.

Boo liep een eindje voor me uit en loste in het niets op. Eerst zag ik hem nog, daarna werd hij doorzichtig en vervaagde tot hij geheel verdwenen was.

Ik had geen idee waar hij naartoe ging als hij niet bij mij was. Misschien ging hij op onderzoek uit, zoals honden graag doen als ze nog in leven zijn, en trippelde hij door voor hem nog onbekende straatjes van Magic Beach.

Boo stond anders in onze wereld dan overleden mensen, want die waren afwisselend troosteloos, bang, boos of verbitterd. Ze weigerden zich neer te leggen bij het feit dat ze door God geroepen waren en hadden onze wereld uitgekozen als hun vagevuur. Hierdoor vermoedde ik dat iedereen ook in het hiernamaals over een vrije wil beschikte. Dat vond ik een geruststellend idee.

Boo was niet zozeer een geest als wel een beschermengel, altijd vrolijk en bereid om zich voor de goede zaak in te zetten. Het zou kunnen dat hij op aarde was omdat hij was teruggestuurd, niet omdat hij na zijn dood was blijven rondhangen. Of misschien kon hij naar believen van de ene wereld in de andere stappen.

Ik vond het een troostrijke gedachte dat, als ik hem niet nodig had, hij in de hemel op een speelveldje rondholde, in het gezelschap van alle honden die zich in dit leven goed gedragen hadden en die nu in een wereld leefden waar geen enkele hond het slecht had of liefde tekortkwam.

Blijkbaar vond Boo dat ik voorlopig wel even zonder hem kon doormodderen.

Ik liep verder in de richting van het strand, tot ik net op het juiste moment naar beneden keek en het opblaasbare rubberbootje zag, dat in de diepte aan een betonnen pijler was vastgemaakt en kalm op de golven dobberde. Hier had de reus dus aangemeerd en was hij zijn zoektocht naar me begonnen.

Ik had nog ongeveer een kwart van de pier te gaan. Daar moest ik even diep over nadenken. Boo had gelijk gehad: ik kon het nu wel even zonder hem af. De kleerkast had het begin van de pierconstructie niet doorzocht, waarschijnlijk omdat hij ervan uitging dat ik onmogelijk al zo ver had kunnen zijn.

De man mocht dan wel groot en gespierd zijn, maar dom was hij niet, vermoedde ik. Hij zou dit deel alleen hebben overgeslagen als hij voor de zekerheid een mannetje op het strand had neergezet om me op te wachten.

Misschien waren de twee roodharige broers niet samen vanaf de punt van de pier gaan zoeken, maar was een van hen naar het strand gegaan.

Als ik een hond was geweest, en Boo mijn baasje, dan zou hij me nu een koekje hebben gegeven, me hebben geaaid en hebben gezegd: ‘Slimme hond.’

Ik klom over het hekje van het gangpad, liet mezelf zakken tot ik een balk onder mijn voeten voelde, verloor bijna mijn evenwicht, herstelde me en schuifelde over de bintbalk naar het midden van de pier.

Vlak voordat ik een dwarsverbinding bereikte, stapte ik van de balk, over een gat van vijftien centimeter, en zette een voet op een steunijzer dat in een van de verticale balken zat. Ik pakte een ander steunijzer vast en stapte met een zwaai over naar de paal. Vervolgens stapte ik langs de balk omlaag naar de betonnen pijler en liet me langs de met mossels bedekte zuil omlaag glijden, voorzichtig, om mijn handen te sparen. De mossels braken toen ik er met mijn spijkerbroek langs schuurde. Zo stil mogelijk liet ik me in het bootje vallen. Tegelijkertijd belandde een aantal afgebroken mossels kletterend op de houten bodem van het vaartuig, dat vlak onder een van de spots dobberde. Ik voelde me op een onprettige manier in de schijnwerpers staan en wilde zo snel mogelijk weg.

Het bootje lag met een touw aan een ijzeren uitsteeksel in het beton vast: twee verweerde stangen die bijna geheel met mosselen waren bedekt. Ik durfde het touw pas los te maken toen ik wat moed had verzameld om me door de stroming mee te laten voeren naar het strand.

Als ik de motor aanzette, zouden mijn belagers onmiddellijk weten waar ik was. En omdat ik totaal geen ervaring had met boten, zou het een eeuwigheid duren voordat ik tussen de palen door was gelaveerd en het open water had bereikt. Tegen die tijd zouden ze me allang hebben neergeknald.

Daarom besloot ik de riemen te gebruiken, die met klittenband tegen de zijkant waren bevestigd.

Omdat er lange roeispanen nodig waren en de ruimte in het bootje beperkt was, waren de riemen, die houten bladen hadden, uitgerust met uitschuifbare aluminium stelen. Na een beetje gestuntel en een hoop gemopper – twee activiteiten waarin ik me in de loop der jaren heb bekwaamd – was het me gelukt de roeispanen tot hun volle lengte uit te schuiven en te vergrendelen.

Ik schoof een riem in de dol aan bakboordzijde maar maakte de andere niet vast. Omdat het me bijna ondoenlijk leek om tegen het tij in tussen de dicht op elkaar geplaatste pijlers door te roeien, wilde ik onder de pier uit zien te komen door me met de vrije roeispaan tegen de betonnen zuilen af te zetten.

Uiteindelijk durfde ik het touw los te maken. Omdat het bootje onmiddellijk met de stroom mee dreef, in de richting van de kust, gooide ik het touw snel in de boot. Voordat ik te ver van de pijler af was gedreven, ging ik op de voorste roeibank zitten, pakte de vrije roeispaan en zette me daarmee af tegen het beton. Met krampachtig gespannen kaken en bonkende slapen probeerde ik met alle macht het bootje in noordelijke richting te duwen. Dat lukte een tijdje, tot de stroming het bootje in noordnoordoostelijke richting meevoerde, en daarna naar het oosten. Ik stuurde bij door me tegen de volgende pijler af te zetten, en de daaropvolgende, enzovoort, en hoewel de riem een paar keer raspend langs het beton schuurde of er met een klap tegenaan kwam, maakte dat niet zoveel kabaal dat ik bang was dat ze me zouden horen.

Het werd al snel duidelijk dat ik het bootje niet in een strakke oostelijke lijn naar de kust kon sturen. Maar ik hoopte dat ik me steeds achter de houten balken verborgen kon houden en dat niemand me zou zien.

Toen ik het open water bereikte, schoof ik de vrije riem in de dol aan stuurboordzijde, en ik roeide tegen de stroom in, waarbij ik harder aan de peddel aan zeezijde trok dan aan de riem die naar de kust toe wees.

Eigenlijk dacht ik elk moment een kogel in mijn rug te kunnen krijgen. Als dat gebeurde, hoopte ik dat ik niet invalide zou worden maar dat ik op slag dood zou zijn, zodat ik me zonder omwegen bij Stormy Llewellyn kon voegen.

Het was nu echt donker geworden terwijl ik mijn katen-muisspel had gespeeld en tussen de pijlers door had gelaveerd. Ook was er mist komen opzetten, vlak voordat ik besloot dat Annamaria van de pier af moest, en die nevel werd zo langzamerhand steeds dikker. Hierdoor zou ik nog sneller uit het zicht verdwenen zijn. De riemen kraakten in de dollen, en soms spetterde het water hoog op als ik de bladen niet laag genoeg door het donkere water trok, maar er begon niemand achter me te schreeuwen, en langzamerhand begon ik zowaar in mijn vluchtpoging te geloven.

Ik kreeg last van mijn armen en mijn schouders en mijn nek, maar ik roeide maar door, minuut na minuut. Ik raakte zeer onder de indruk van de kracht van de zee, en was blij dat er geen hoge golven stonden.

Uiteindelijk durfde ik achterom te kijken, en ik zag in de verte nog het vage schijnsel van lantaarnpalen op de pier. Maar toen ik merkte dat de pier zelf in een grijs waas gehuld was, trok ik de twee riemen binnenboord.

Voor een onervaren zeeman is een opblaasbaar rubberbootje net een glibberig beest. Ik moest denken aan die keer dat ik op een woedende, dronken krokodil zat die me van zijn rug wilde gooien om zich te goed te doen aan mijn klokkenspel. Maar dat is een geheel ander verhaal dat misschien een andere keer aan bod komt.

Omdat ik bang was dat ik overboord zou vallen of dat het bootje zou omslaan, kroop ik op handen en voeten naar het achterste bankje. Daar ging ik zitten, met een hand op de stuurhendel van de buitenboordmotor.

Ik merkte op de tast, als een blinde die braille leest, dat de motor elektronisch kon worden aangezet. Toen ik op de knop drukte, kwam de motor brullend tot leven en werd het water door de ronddraaiende propellerbladen omhooggeblazen.

De motor maakte zo veel lawaai dat ik niet kon horen of er kreten vanaf de pier klonken. Maar het was aannemelijk dat het duivelse trio inmiddels wist waar ik was gebleven.

6

Het leek me niet verstandig om recht op het land af te koersen. De schutter die zich aan de voet van de pier op het strand gepositioneerd had, zou ongetwijfeld in noordelijke richting langs het strand gaan, want het geraas van de buitenboordmotor gaf mijn positie luid en duidelijk aan.

Het mistte niet zo erg dat ik helemaal niets van Magic Beach kon ontwaren. Afgaand op het vage schijnsel van wat bedrijven en woningen aan de kust kon ik me oriënteren, en ik tufte in noordelijke richting langs de kust.

Nu pas vroeg ik me af waarom ik weer in die apocalyptische droom verzeild raakte toen de reus een hand op mijn schouder legde. Ik wist niet of hij mijn visioen ook had gezien. Maar er moest iets gebeurd zijn, want anders had hij me niet aan een vraaggesprek onder vier ogen willen onderwerpen, zo’n onderhoud waarbij de vragensteller flink wat tanden en nagels van de geïnterviewde buit maakt.

Ik dacht aan die gele ogen. En aan die stem, die leek toe te behoren aan een wezen dat Goudlokje desnoods met huid en haar zou willen verorberen: Wie ben jij, verdomme?

Mijn huidige omstandigheden noopten me niet tot rust en diepe contemplatie. Ik kon maar één verklaring verzinnen waarom zijn aanraking zo’n schokeffect bij me teweeg had gebracht: mijn droom van die afschuwelijke maar enigszins abstracte catastrofe was waarschijnlijk als waarschuwing bedoeld geweest. Toen de reus een hand op mijn schouder legde, schoten er beelden van die nachtmerrie door me heen, beelden die ook voor zijn geestesoog verschenen, omdat hij een bepalende rol speelde in de mysterieuze ramp die ik had voorzien.

De zee was zo kalm dat ik niet zeeziek werd, maar toen mijn maag zich toch omkeerde, voelde dat alsof er een oester uit zijn schelp gleed.

Toen ik een kleine kilometer van de pier verwijderd was, vergrendelde ik de stuurhendel, zette de gastoevoer vast, trok het doorweekte sweatshirt uit dat me bij mijn vorige zwemwedstrijd in de weg had gezeten, en dook overboord.

Omdat ik door alle inspanningen danig bezweet was geraakt, had ik niet door hoe koud het water was. Ik schrok daar zo van dat ik mijn adem inhield en kopje-onder ging. De stroom sleurde me naar beneden. Ik zwom uit alle macht, kwam weer boven, spoog een mondvol zeewater uit en hapte naar adem.

Ik draaide me op mijn rug en probeerde met een beenslag en een soort van vlinderslag naar de kust te zwemmen, in een rustig tempo, in de hoop dat de roodharige onverlaat die me op het strand stond op te wachten, op het gepruttel van het bootje af zou gaan en in noordelijke richting zou lopen, of misschien zou terugkeren naar de pier.

Het zou ook kunnen dat een haai, een echt grote haai, een reusachtig gedrocht van ongekende afmetingen, op me af zou komen en me met één hap zou verzwelgen. In dat geval zou ik me niet druk meer hoeven te maken om Annamaria, om de mensen in Magic Beach, of om het mogelijke einde van de wereld.

Zonder veel inspanning te hoeven leveren, dobberde ik in het zoute water, omhoogstarend in de vormloze maar steeds veranderende mist. Het enige wat ik hoorde, was mijn eigen ademhaling en het geklots van het water dat in en uit mijn oren stroomde. Ik was inmiddels aan de kou gewend geraakt zonder dat het pijnlijk werd. Misschien was dit het gevoel dat je kreeg als je in een drijftank lag. Het kon me niet bekoren.

Nu ik verder niets omhanden had, was dit het ideale moment om na te denken over de droom die ik had gehad. Misschien kon ik achteraf op belangrijke details komen die me tot nu toe ontschoten waren. Het liefst wilde ik dat er een herinnering bij me bovenkwam van een groot bord waarop in neonletters vermeld stond in welke maand, op welke dag en op welk tijdstip de ramp zou plaatsvinden, met daarbij de locatie en beschrijving van de gebeurtenis in kwestie.

Helaas wordt het me in mijn voorspellende dromen nooit zo makkelijk gemaakt. Ik krijg beelden van bepaalde manifestaties van het kwaad door, zo helder dat ik me moreel verplicht voel om er iets tegen te ondernemen, maar niet zo eenduidig dat ik onmiddellijk krachtdadig en vol overtuiging in actie kan komen.

Omdat mijn leven door mijn paranormale begaafdheid soms danig op de kop wordt gezet, en omdat ik er niet altijd tegen opgewassen ben om die zware verantwoordelijkheid te dragen, bestaat er een reële kans dat ik bezwijk onder de druk die dat met zich meebrengt. Daarom probeer ik het normale deel van mijn leven zo eenvoudig mogelijk te houden. Ik wil zo weinig mogelijk bezittingen vergaren, en geen financiële verplichtingen zoals een hypotheek of een auto op afbetaling. Ik vermijd eigentijdse zaken die mijn gemoedsrust kunnen verstoren, zoals tv, politiek en kunst, omdat het te nerveus, opgefokt of onbeduidend is, of anders te verbitterd en verbeten.

Toen ik nog in een druk hamburgerrestaurant werkte, werd het me ook wel eens te veel, en ik heb overwogen op een rustige branche over te stappen, zoals autobanden of de schoenenverkoop. Kijken hoe het gras groeit zou wel iets voor me zijn, als ik er geld voor kreeg.

De enige kleren die ik heb, zijn T-shirts en spijkerbroeken, en sweatshirts voor als het wat kouder is, zodat ik me niet druk hoef te maken over wat ik ’s morgens aantrek.

Ik heb geen toekomstplannen. Mijn leven gaat zoals het gaat.

Als huisdier heb ik een spookhond, ideaal omdat hij niet uitgelaten hoeft te worden en geen voer hoeft te hebben. Geen drollen die ik hoef op te rapen.

Toen ik door de mist in de richting van het strand dreef, kwam er eerst geen enkele bijzonderheid over de droom bij me boven. Maar toen besefte ik dat Annamaria in mijn droom anders gekleed ging dan toen ik haar in het echt had gezien.

Ook in mijn droom was ze zwanger, en ze hing boven de oplichtende, donkerrode zee, met op de achtergrond een stormachtige, kolkende wolkenpartij. Ik stond op het strand, waar slangen van licht over het zand kropen, en zij zweefde naar me toe, ongehinderd door de zwaartekracht, haar armen voor haar borst gevouwen, de ogen gesloten.

Ik herinnerde me dat haar kleren wapperden, niet door de storm, maar doordat ze zich op mysterieuze en statige wijze door de lucht voortbewoog.

Het was geen jurk die ze aanhad, maar een soort gewaad, dat haar van haar hals tot aan haar polsen en enkels bedekte, een beetje wijd maar niet te. Ze hield haar onbedekte voeten gekruist.

Haar gladde gewaad glom als zijde en hing in elegante plooien om haar heen, maar er was iets raars mee. Iets bijzonders. Ik wist zeker dat het eerst wit was geweest maar daarna niet meer. Welke kleur het had gekregen, kon ik me niet herinneren. Maar die verandering van kleur was niet het vreemdste. De zachte stof, de glans die erop lag. De elegante manier waarop het gewaad om haar heen viel. De zacht wapperende mouwen, en de zoom boven de blote voeten…

Ik kwam met mijn handen tegen iets aan, en even later voelde ik ook met mijn in gympen gestoken voeten iets onder me. Paniekerig begon ik met mijn armen en benen om me heen te maaien, in de veronderstelling dat er een haai onder me zwom. Toen drong het tot me door dat ik in ondiep water was beland en dat ik een gevecht tegen de zanderige bodem voerde.

Ik draaide me om in het water en kwam overeind. De avondlucht was kouder dan het water. Ik hoorde de motor van het bootje in de verte pruttelen en waadde door de ruisende, schuimende golven naar het strand.

Uit de witte nevel doemde een grijze gestalte op, en ineens scheen er een paar centimeter voor mijn gezicht een oogverblindende lichtbundel in mijn ogen. Voordat ik mijn hoofd kon afwenden, ging de zaklantaarn omhoog en trof me keihard tegen de zijkant van mijn hoofd. Daarbij noemde mijn belager me een scrotum, al bezigde hij een minder elegant synoniem.

De man stond zo dicht bij me dat ik ondanks de mist en de dreun die ik had ontvangen, zag dat hij niet een van de drie ploerten was die ik op de pier was tegengekomen.

Het motto van Magic Beach was ÉÉN GROTE FAMILIE. Misschien moesten ze dat veranderen in een kreet als ÉÉN GROTE BOEVENBENDE.

Mijn oren suisden en mijn hoofd deed pijn, maar ik raakte niet buiten westen. Ik dook op mijn belager af, maar die deed eenvoudigweg een paar stappen achteruit. Toen ik een tweede poging ondernam om hem te pakken te krijgen, gaf hij me weer een dreun, deze keer nog harder en boven op mijn hoofd. Ik wilde hem in zijn kruis trappen, maar ontdekte dat ik door mijn knieën was gegaan, een positie van waaruit een dergelijk streven net iets te ambitieus is.

Even dacht ik dat ik een klok hoorde luiden waarmee de gelovigen ter kerke werden geroepen, maar toen besefte ik dat die klok mijn schedeldak was dat hard nagalmde.

Zonder van mijn paranormale talenten gebruik te hoeven maken, wist ik dat mijn belager weer met zijn zaklantaarn uithaalde. Ik uitte een vloek.

7

Als je nagaat dat dit mijn vierde manuscript is, zou je me in zekere zin een schrijver kunnen noemen, hoewel ik niet wil dat er iets van mij bij mijn leven gepubliceerd wordt, als dat al ooit zou gebeuren.

Als schrijver weet ik dat er momenten bestaan waarop een juiste vloek een uitlaatklep kan zijn, een manier om negatieve gevoelens en onderhuidse spanningen kwijt te raken. Als iemand die zijn hele leven al heeft moeten knokken, weet ik ook dat geen enkel woord – zelfs niet een hartgrondige vloek – kan voorkomen dat je schedel wordt ingeslagen met een stomp voorwerp wanneer je tegenstander hiermee met enthousiasme uithaalt en doel treft.

Dus toen ik door de tweede klap op mijn knieën was gevallen en het in mijn hoofd nadreunde alsof de klokkenluider van de Notre Dame in mijn hoofd was gaan zitten en als een idioot aan de klokkentouwen trok, uitte ik weliswaar een vloek maar dook ik ook naar voren, zo goed en zo kwaad als dat ging, om mijn tegenstander bij de enkels te pakken.

De derde klap trof niet het beoogde doel maar raakte me op mijn rug, wat niet zo hard aankwam als een mep op mijn hoofd, al prefereer ik te allen tijde een goede massage.

Ik lag op mijn buik op het strand, pakte zijn enkels en probeerde die klootzak onderuit te trekken. Klootzak was niet de krachtterm die ik eerder had geuit, en ook niet zo godslasterlijk.

Hij stond stevig op zijn benen en was heel sterk.

Ik zag fonkelende lichtjes dansen, of ik mijn ogen nu dichtdeed of niet, en ik hoorde in mijn hoofd het liedje ‘Somewhere over the rainbow’. Dat deed vermoeden dat ik bijna bewusteloos was geslagen en dat ik daarom niet over mijn gebruikelijke kracht beschikte.

Hij wilde me weer een tik op mijn hoofd verkopen, maar omdat hij daarbij ook nog probeerde overeind te blijven staan, slaagde hij er alleen maar in me een paar keer op mijn schouders te slaan.

Tijdens deze aanval bleef de zaklantaarn onverminderd krachtig schijnen, zodat de lichtbundel ongericht door de mist sneed. Ik raakte zeer onder de indruk van de degelijkheid van dit apparaat.

Ondanks het feit dat we in een ernstig gevecht gewikkeld waren, zag ik het absurde ervan wel in. Elke zichzelf respecterende crimineel had natuurlijk een pistool of in elk geval een ploertendoder bij zich. Maar deze man ging me te lijf alsof hij een tachtigjarige dame was die zich met een paraplu wilde verweren tegen een even oude aanbidder die haar een oneerbaar voorstel had gedaan.

Uiteindelijk slaagde ik erin hem omver te trekken. Toen hij achteroverviel, gleed de zaklantaarn uit zijn hand.

Ik kroop boven op hem en stootte mijn knie zo hard tegen een bepaald deel van zijn lichaam dat hij het waarschijnlijk betreurde als jongetje ter wereld te zijn gekomen. Het leek of hij een vloek wilde uiten, een zware vloek, maar het enige wat hij kon uitbrengen, was een hoog gepiep, als een muis in een tekenfilm die zich in een penibele situatie bevindt.

De zaklantaarn lag onder handbereik. Toen hij me van zich af probeerde te gooien, greep ik dat krachtige wapen.

Ik heb een afkeer van geweld, zowel geweld dat tegen mij gebruikt wordt als geweld dat ik zelf zou moeten toepassen. Toch moet ik bekennen dat ik die nacht op het strand wat geweld heb gebruikt: ik sloeg de man drie keer met de zaklantaarn op zijn hoofd. Hoewel ik daar geen genoegen aan beleefde, leek het me wat overdreven om mezelf vervolgens bij de politie aan te geven.

Toen hij geen weerstand meer bood, hield ik op. Uit zijn zachte, fluitende ademhaling concludeerde ik dat hij buiten bewustzijn was geraakt. Ook ontspande hij zich over zijn gehele lichaam.

Ik klom van hem af en ging staan, om uit te testen of ik daartoe nog in staat was. Dorothy zong zachtjes in mijn hoofd, en ik hoorde Toto hijgen. De fonkelende lichtjes die ik voor me zag, begonnen sneller rond te draaien, alsof de tornado op het punt stond ons van Kansas naar het land van Oz te transporteren.

Uit vrije wil ging ik weer op mijn knieën zitten, voordat ik tegen mijn wil van mijn stokje zou gaan. Na een ogenblik merkte ik dat ik het was die zo aan het hijgen was, niet de hond van Dorothy.

Gelukkig zakte de duizeligheid weg voordat mijn belager bij kennis kwam. De zaklantaarn deed het nog, maar ik betwijfelde of het apparaat nog meer geweld zou overleven.

Het gebarsten glas van de zaklantaarn wierp een grillig schijnsel op zijn gezicht. Toen ik een van zijn ogen opendeed om te zien of ik hem niet per ongeluk een hersenschudding had bezorgd, zag ik zijn gezicht van dichtbij en wist ik dat ik de man nooit eerder had gezien. Ik had er geen behoefte aan hem nog eens te ontmoeten.

Hagedisogen. Vleermuishaar. Neus van een Turk, lip van Tartaar. Dwarsgebakken slangentong. Hij was niet meteen afzichtelijk te noemen, maar hij zag er wel vreemd uit, alsof de heksen van Macbeth hem in een grote pot hadden klaargestoomd.

Toen hij achterover was getuimeld, was er een klein mobieltje uit zijn borstzakje gegleden. Als hij met het trio van de pier onder een hoedje speelde, had hij hen misschien gebeld toen hij merkte dat ik het strand bereikt had.

Ik draaide hem op zijn zij en haalde zijn portemonnee uit zijn broekzak. Als hij de anderen inderdaad had gebeld, moest ik voortmaken en had ik geen tijd om nu zijn legitimatiebewijs uitvoerig te gaan bestuderen. Ik stopte het papiergeld in zijn borstzakje, samen met zijn mobieltje, en nam de portemonnee mee. De zaklantaarn legde ik op zijn borst. Omdat hij met zijn hoofd op een hoopje zand lag, werd hij van kin tot kruin door de lichtbundel beschenen.

Als Godzilla of een ander monster in de diepe krochten van de Stille Oceaan zou ontwaken en zou besluiten hier aan land te gaan om ons schilderachtige plaatsje met de grond gelijk te maken, zou hij zich lam schrikken als hij dit gezicht zag, en dan zou het geschubde beest diep in de zee een goed heenkomen zoeken.

Ik ging af op het door de mist diffuse licht van Magic Beach en sjokte voort over het brede strand. Ik liep niet in een rechte lijn naar het oosten. Misschien had de Man met de Zaklantaarn aan de bende van drie verteld dat hij zich ter hoogte van een of ander gebouw op het strand bevond. Als ze hiernaartoe kwamen, liep ik ze liever niet recht in de armen.

8

Ik liep in noordoostelijke richting over het strand. Mijn schoenen zakten steeds weg in het zachte zand, zodat het lopen een hele opgave werd. Als je met een natte spijkerbroek en een nat T-shirt op een januariavond over het strand loopt, kun je daar behoorlijk door van slag raken. Vijf weken geleden kwam ik nog in een sneeuwstorm terecht, toen ik in de Sierra zat. Daarmee vergeleken viel dit nog mee.

Ik had behoefte aan een doosje aspirine en een ijszak. Toen ik mijn bonkende linkerslaap aanraakte, vroeg ik me af of mijn wonden misschien gehecht moesten worden. Mijn haar was plakkerig van het bloed; ik voelde een buil die zo groot was als een halve pruim.

Toen ik het strand verliet, zag ik dat ik aan de noordkant van het industrieterrein was uitgekomen, waar Jacaranda Avenue doodliep. Vanaf dat punt liep het betonnen Houtpad anderhalve kilometer door naar de haven; langs het pad stonden woningen.

De uitgestrekte Jacaranda Avenue liep ten oosten van de promenade en was beplant met oude Podocarpus-bomen, die er met hun bladerdak voor zorgden dat de straat de hele dag in de schaduw lag en dat het licht van de lantaarnpalen ’s nachts enigszins gedimd werd. Er stonden geen jacaranda’s aan Jacaranda Avenue.

Zo stonden er ook geen wisteria’s aan Wisteria Lane. In Palm Drive groeiden enkel eiken en ficussen. Sterling Heights was de armste buurt, en Ocean Avenue lag van alle straten het verst van de zee af. Ook in Magic Beach leken de dames en heren politici in een aparte wereld te verkeren.

Ik was doorweekt en van slag, mijn broek en schoenen zaten onder het zand, ik bloedde, en ongetwijfeld keek ik niet helemaal fris uit mijn ogen, zodat ik het prettig vond dat de lantaarnpalen enigszins door de podocarpussen werden afgeschermd, en dat het mistig was. Ik probeerde het licht zo veel mogelijk te mijden en sloeg rechts af, Pepper Tree Way in. Vind je het gek? Er zaten drie kerels achter me aan. Met vijftienduizend inwoners was Magic Beach bepaald geen gat te noemen, maar toch was het ook weer niet zo druk dat ik anoniem in de menigte kon opgaan. Bovendien zou ik in mijn huidige staat ongetwijfeld staande worden gehouden als de politie me zou zien, omdat ik eruitzag als het slachtoffer van een misdrijf. Of de dader. Of allebei.

Ik achtte me er niet toe in staat dan een verhaal op te hangen dat ik mezelf had afgeranseld omdat ik een stomme fout had begaan. En ik had geen zin om een aanklacht in te dienen tegen het illustere trio en de Man met de Zaklantaarn, omdat dat uren in beslag zou nemen.

Mijn drie achtervolgers zouden ongetwijfeld proberen mijn identiteit te achterhalen door op het industrieterrein rond te vragen.

Misschien schoten ze daar niets mee op. Ik woonde nog geen maand in Magic Beach en had weinig sociale contacten opgebouwd, omdat ik eerst wilde weten wat ik daar überhaupt te zoeken had. Er was bijna niemand die me kende.

Een adequaat signalement zou ook niet veel opleveren, omdat ik van gemiddelde lengte en gewicht ben. Ik heb geen opvallende littekens, moedervlekken, tatoeages, pukkels, wratten of bijzondere gelaatstrekken. Ik heb geen sikje noch gele ogen. Mijn tanden hebben niet onder zwaar methamfetaminegebruik te lijden gehad, maar ik ben ook niet zo’n mooie jongen als bijvoorbeeld Tom Cruise.

Ik ben belast met paranormale gaven, maar verder ben ik een gewone snelbuffetkok. Een autobanden- of schoenenverkoper. Ik ben zo’n figuur die op parkeerplaatsen reclamefoldertjes onder de ruitenwissers stopt.

Probeer eens een van de vele snelbuffetkoks te beschrijven die de afgelopen jaren een ontbijtje voor je heeft klaargemaakt, of een autobanden- of schoenenverkoper. Dan weet ik meteen wat je te binnen schiet: nada.

Dat geeft helemaal niets. De meeste snelbuffetkoks, autobanden- en schoenenverkopers willen helemaal niet beroemd zijn of op straat herkend worden. We willen gewoon doen wat we moeten doen. We gaan voor een rustig bestaan, proberen niemand tot last te zijn, proberen van niemand last te hebben, willen gewoon geld verdienen voor onszelf en onze geliefden, en als we daarbij ook nog wat lol beleven, is het helemaal mooi. We houden de economie draaiende, en we trekken de oorlog in als dat moet, en we stichten een gezin als we daartoe de kans krijgen, maar we hebben geen enkele behoefte om met onze foto in de krant te komen of om medailles te krijgen, en onze namen zullen nooit genoemd worden in quizzen zoals Jeopardy!.

We zijn het water in de stroom van de beschaving, en onze medeburgers die wel graag in het middelpunt van de belangstelling staan, die de rivier bevaren en zwaaien naar de juichende menigtes die op de oevers staan… Nou, voor dat soort mensen hebben we weinig belangstelling, al vinden we ze wel grappig om te zien. We zijn niet jaloers en koesteren onze anonimiteit en ons rustige bestaan.

De kunstenaar Andy Warhol heeft eens gezegd dat iedereen ooit vijftien minuten beroemd zou zijn, waarmee hij wilde impliceren dat iedereen naar roem zou hunkeren. Dat gaat echter alleen op voor het soort mensen met wie hij omging.

Wat betreft de jongens die op parkeerplaatsen reclamefoldertjes onder ruitenwissers stoppen: man, die hebben het qua anonimiteit helemaal voor elkaar en zijn zo onzichtbaar als de wind, als de tijd.

Terwijl ik in de mist door duistere achterafstraatjes liep, was ik bang dat de geelogige reus misschien meer mannetjes tot zijn beschikking had dan alleen het roodharige duo en de Man met de Zaklantaarn. Misschien waren ze ook wel op zoek naar Annamaria.

Ze wist hoe ik heette, dus waarschijnlijk wist ze dan ook wel meer van me. Ik denk niet dat ze me uit vrije wil zou verklikken, maar de reus zou haar met genoegen als een stenen spaarvarken kapotmaken om de muntjes aan kennis te pakken te krijgen die ze bezat.

Ik wilde niet dat haar iets zou overkomen, vooral niet als dat door mijn toedoen kwam. Ik moest haar zien te vinden voor de reus haar te pakken kreeg.

9

Via een steegje kwam ik achter het huis van Hutch Hutchison uit. Ik deed het hekje naast de garage open en liep langs het paadje naar een betegeld terras, waar geglazuurde terracotta potten en bakken met rode en paarse cyclamen stonden, al waren die in de mist en het donker zo kleurloos als mosselen.

Ik legde mijn portemonnee en die van de Man met de Zaklantaarn op het glazen blad van een smeedijzeren tafeltje en wurmde me uit mijn zanderige schoenen. Daarna trok ik mijn sokken en mijn spijkerbroek uit, waar zo veel zand in zat dat je er een flink formaat zandloper mee zou kunnen vullen. Met de tuinslang spoelde ik mijn voeten af.

Mevrouw Nicely kwam drie dagen per week om het huis schoon te maken en om te wassen en te strijken. Omdat ze haar naam – mevrouw Vriendelijk – eer aan deed, wilde ik haar niet met onnodig veel werk opzadelen.

De achterdeur zat op slot. In de dichtstbijzijnde bloembak, in een afgesloten plastic zakje, zat een reservesleutel. Ik pakte de twee portemonnees, maakte de deur open en ging naar binnen.

De keuken werd spaarzaam verlicht door de weggewerkte lampjes onder de keukenkastjes, en het geurde nog heerlijk naar kaneel, door de pompoenkoekjes met chocola die ik die middag had gebakken.

Ik ben geen theoloog, maar het zou me niets verbazen als de hemel een gezellige keuken zou blijken te zijn, waar continu heerlijke gerechten in de oven en de koelkast staan, en waar de keukenkastjes vol goede boeken staan.

Nadat ik mijn natte voeten op het kleine kleed had geveegd, pakte ik een koekje van de schaal die op het kookeiland stond en liep ik door naar de hal.

Mijn bedoeling was om zo stil als een ninja naar boven te sluipen om te gaan douchen, mijn hoofd te verbinden, als het tenminste niet gehecht hoefde te worden, en schone kleren aan te doen.

Toen ik halverwege de keuken was, ging de klapdeur open. Hutch deed het licht aan, schreed kaarsrecht als een ooievaar binnen en zei: ‘Ik heb net een tsunami gezien die tientallen meters hoog was.’

‘Meent u dat?’ zei ik. ‘Nu net?’

‘In een film.’

‘Dat is een hele opluchting, meneer.’

‘Van een ongekende schoonheid.’

‘Meent u dat?’

‘Niet die golf, maar die vrouw.’

‘Die vrouw, meneer?’

‘Téa Leoni. Die speelde in die film mee.’ Hij liep naar het kookeiland en pakte een koekje. ‘Wist jij dat er een asteroïde op ons afkomt?’

‘Zo heb je altijd wat,’ zei ik.

‘Als er een grote asteroïde op het land inslaat,’ zei hij, en hij nam een hapje van zijn koekje, ‘kan dat aan miljoenen mensen het leven kosten.’

‘Je zou haast willen dat de hele aarde uit water bestond.’

‘Ja, maar als zo’n asteroïde in zee plonst, krijgen we een tsunami van misschien wel driehonderd meter hoog. Ook dan zullen er miljoenen doden vallen.’

‘Dus het is lood om oud ijzer,’ zei ik.

Hij knikte glimlachend en zei: ‘Echt fantastisch.’

‘Dat er miljoenen slachtoffers zullen vallen, meneer?’

‘Hè? Nee, natuurlijk niet. Die koekjes. Fantastisch zijn ze.’

‘Dank u, meneer.’ Ik bracht de verkeerde hand naar mijn mond en beet bijna in de twee portemonnees.

‘Verbijsterend en ontnuchterend.’

‘Het zijn maar koekjes, meneer,’ zei ik, en ik nam een hapje.

‘Het idee dat de hele mensheid in één klap kan worden weggevaagd.’

‘Dan zullen heel wat reddingshonden niets meer te doen hebben.’

Hij stak zijn kin naar voren, fronste zijn wenkbrauwen en keek als iemand die de blik altijd op de toekomst gericht houdt. ‘Ik heb ook wel eens een wetenschapper gespeeld.’

‘Wat was uw vakgebied, meneer?’

‘Besmettelijke ziektes.’ Hij legde zijn koekje neer, haalde een flesje Purell-gel uit zijn zak en drukte een flinke hoeveelheid van het glanzende spul in zijn linkerhandpalm. ‘De hele menselijke beschaving zou allang aan een afschuwelijke soort longontsteking ten onder zijn gegaan, als Walter Pidgeon, Marilyn Monroe en ik er niet waren geweest.’

‘Die film heb ik niet gezien, meneer.’

‘Ze was grandioos als onbewust draagster van het besmettelijke virus.’ Zijn blik verschoof van de toekomst van de wetenschap en de mensheid naar de klodder gel in zijn hand. ‘Ze had in elk geval de juiste longen voor die rol.’ Energiek waste hij zijn handen; het antibacteriële spul produceerde soppende geluiden.

‘Nou,’ zei ik. ‘Ik wilde net naar boven gaan.’

‘Heb je fijn gewandeld?’

‘Jazeker, meneer. Heel fijn.’

‘Een gezondheidswandelingetje noemden we dat vroeger.’

‘Dat moet dan voor mijn tijd zijn geweest.’

‘Dat was voor ieders tijd. God, wat word ik oud.’

‘Dat valt wel mee, meneer.’

‘Vergeleken met een sequoia misschien wel, ja.’

Ik durfde eigenlijk niet naar boven te gaan, omdat ik bang was dat hij dan zou zien dat ik geen broek aanhad. ‘Meneer Hutchison…’

‘Zeg maar Hutch. Zo noemt iedereen me.’

‘Goed, meneer. Als er vanavond nog iemand aan de deur komt die naar mij op zoek is, moet u zeggen dat ik heel gespannen van mijn wandeling ben teruggekeerd, dat ik mijn spullen heb gepakt en halsoverkop ben vertrokken.’

De gel was opgedroogd; zijn handen waren nu weer vrij van bacteriën. Hij pakte zijn halve koekje en zei ontzet: ‘Ga je weg, jongen?’

‘Nee, meneer. Maar dat moet u wel tegen hen zeggen.’

‘Gaat het om gezagsdienaren?’

‘Nee. Een van hen zou een grote vent met een sikje kunnen zijn.’

‘Die rol zou George Kennedy zo te horen op het lijf geschreven zijn.’

‘Leeft die dan nog, meneer?’

‘Waarom niet? Ik leef toch ook nog? Hij speelde een heerlijk onheilspellende rol in Mirage, met Gregory Peck.’

‘En als het geen man met een sikje is, dan is het misschien een vent met rood haar, die al dan niet een slecht gebit heeft. Maar wie het ook is: u moet zeggen dat ik met de noorderzon ben vertrokken, en dat u daarom heel boos op me bent.’

‘Ik zou nooit boos op jou kunnen worden, jongen.’

‘Natuurlijk wel. Daar bent u toch acteur voor?’

Zijn ogen glinsterden. Hij nam een hapje van zijn koekje. Met opeengeklemde kaken siste hij: ‘Ondankbare hond die je er bent.’

‘Zo mag ik het horen, meneer.’

‘Je hebt vijfhonderd dollar uit het dressoir gepikt, onbetrouwbaar sujet.’

‘Mooi. Dat is mooi.’

‘Ik heb je steeds als een zoon behandeld, ik hield zelfs van je, maar nu snap ik dat ik van geluk mag spreken dat je me niet in mijn slaap hebt gekeeld, verachtelijk stuk vreten.’

‘U moet niet gaan schmieren, meneer. Probeer het klein te houden.’

Hutch keek me onthutst aan. ‘Was ik echt aan het schmieren?’

‘Misschien was dat niet helemaal het juiste woord.’

‘Ik heb al een halve eeuw niet meer voor de camera gestaan.’

‘Het viel nog wel mee,’ verzekerde ik hem. ‘Het was een beetje… overdadig. Dat was het eigenlijk.’

‘Overdadig. Met andere woorden: minder is meer.’

‘Precies, meneer. Want u bent wel boos maar niet woedend. Misschien enigszins teleurgesteld. Maar er zit toch ook iets van verdriet bij.’

Hij deed zijn best te begrijpen waar ik heen wilde, en knikte. ‘Misschien heb ik een zoon in de oorlog verloren en leek je in bepaalde opzichten op hem.’

‘Heel goed.’

‘Hij heette Jamie. Een charmante verschijning, moedig, intelligent. Eerst deed je me ontzettend aan hem denken: een jongeman die probeerde de perfide verleidingen van de wereld te weerstaan… maar uiteindelijk bleek je toch gewoon een klaploper te zijn.’

Ik fronste mijn wenkbrauwen. ‘Tjonge, meneer Hutchison. Een klaploper?’

‘Een uitvreter die het alleen maar om het geld te doen was.’

‘Goed, prima, als u dat nodig vindt.’

‘Jamie is in de oorlog omgekomen. Mijn geliefde Corrina is aan kanker overleden.’ Hij klonk steeds wanhopiger en sprak uiteindelijk op fluistertoon. ‘Wat ben ik eenzaam geweest. En jij… jij zag onmiddellijk hoe je daar munt uit kon slaan. Je hebt zelfs Corrina’s sieraden meegenomen, die ik dertig jaar lang bewaard heb.’

‘Gaat u hun dit allemaal vertellen, meneer?’

‘Nee, nee. Dit gebruik ik alleen om in mijn rol te komen.’ Hij pakte een schoteltje uit een van de kastjes en legde er twee koekjes op. ‘De vader van Jamie, oftewel de man van Corrina, is er niet het type naar in zijn verdriet naar de drank te grijpen. In plaats daarvan eet hij koekjes, de enige troost die hem rest nadat je hem op meedogenloze wijze hebt uitgebuit.’

Ik knipperde met mijn ogen. ‘Ik krijg het er zelf bijna moeilijk mee.’

‘Zou ik een vest moeten aantrekken, denk je? Dat werkt soms heel goed: een oude man in een afgedragen vest. Komt heel meelijwekkend over.’

‘Hebt u een afgedragen vest?’

‘Ik heb wel een vest, en ik kan het in een oogwenk afdragen.’

Ik bekeek hem eens goed, met zijn bordje met koekjes in de hand en een brede grijns om de mond.

‘Kunt u eens proberen meelijwekkend te kijken?’ vroeg ik.

Zijn grijns verdween. Eerst begon hij met zijn lippen te trillen, maar hij perste ze daarna op elkaar, in een poging zijn overweldigende emoties de baas te blijven.

‘U hebt geen vest nodig,’ zei ik.

‘Echt niet?’

‘Echt niet. U bent zo al meelijwekkend genoeg.’

‘Wat aardig van je dat te zeggen.’

‘Graag gedaan, meneer.’

‘Ik ga maar eens terug naar de salon. Ik zal een buitengewoon zielig boek ter hand nemen, zodat ik helemaal in mijn rol zit als ze straks op de stoep staan.’

‘Het zou goed kunnen dat ze me niet weten te vinden. In dat geval komen ze natuurlijk niet langs.’

‘Doe niet zo negatief, Odd. Natuurlijk komen ze wel. Daar ben ik van overtuigd. Dat wordt dolle pret.’ Hij duwde de klapdeur energiek open. Ik hoorde dat hij naar de salon ging.

Zonder schoenen, sokken en broek aan, en met een bebloed hoofd, pakte ik een paar ijsklontjes uit het vriesvak, stopte ze in een afsluitbaar plastic zakje en wikkelde dat in een theedoek. Vervolgens liep ik naar de hal, zelfverzekerd, alsof ik geheel gekleed ging, passeerde de geopende deur naar de salon en zwaaide naar Hutch, die in zijn fauteuil zat, met een melancholieke blik opkeek en lusteloos een hand opstak.

10

Ik bleek geen gat in mijn hoofd te hebben maar had een schaafwond opgelopen. Onder de douche voelde ik hoe het hete water en de shampoo in de wond prikten, maar het begon niet weer te bloeden.

Ik kon het geduld niet opbrengen om mijn haar voorzichtig met een handdoek of een föhn droog te maken, en trok een schone spijkerbroek, een dito T-shirt en mijn reservegympen aan.

Het T-shirt met MYSTERY TRAIN erop was me door de zee ontnomen. Nu had ik een soortgelijk shirt aan, donkerblauw, ook bij de kringloopwinkel gekocht, en waar in goudkleurige letters het woord WYVERN op stond. Ik nam aan dat dat de naam van een of andere universiteit was, maar had niet het gevoel dat mijn IQ er nu onmiddellijk door opgekrikt werd.

Toen ik me aankleedde, lag Frank Sinatra op mijn bed, boven op de quiltsprei, met zijn benen over elkaar, zijn hoofd op de kussens en zijn handen achter zijn hoofd. Glimlachend sloeg hij mijn verrichtingen gade. Blijkbaar vond de Chairman of the Board het grappig om me bezig te zien. Hij had een fantastische glimlach, maar hij had nogal last van stemmingswisselingen.

Hij leefde natuurlijk niet meer. Hij was in 1998 op tweeëntachtigjarige leeftijd overleden. Geesten die in onze wereld blijven rondhangen, hebben over het algemeen de leeftijd waarop ze zijn overleden. Maar meneer Sinatra kon blijkbaar kiezen hoe oud hij wilde zijn, afhankelijk van de stemming waarin hij verkeerde. Ik ken maar één andere geest die dat kon: de King of Rock and Roll. Elvis had me jarenlang gezelschap gehouden. Hij wilde liever niet door naar het hiernamaals. Pas na lange tijd ben ik erachter gekomen waarom dat zo was. Vlak voor de kerst, in Californië, toen hij langs een verlaten snelweg stond, had hij eindelijk de moed bij elkaar geraapt om onze wereld te verlaten. Ik vond het fijn om te zien dat hij niet langer verdrietig was en hij straalde van oor tot oor door wat er voor hem in petto lag.

Toen Elvis was heengegaan en Boo en ik langs de snelweg liepen, op weg naar een onbekende bestemming, die uiteindelijk Magic Beach bleek te zijn, voegde meneer Sinatra zich bij ons. Die dag was hij begin dertig, vijftig jaar jonger dan toen hij overleed.

Nu, languit op het bed, leek hij ongeveer veertig. Hij had dezelfde kleren aan die hij ook in High Society droeg, de film met Bing Crosby uit 1956.

Van alle geesten die ik tot dusverre ben tegengekomen, zijn Elvis en meneer Sinatra de enigen die zich kunnen manifesteren in kleding naar eigen keuze. De meeste geesten moeten het doen met de kleren die ze op het tijdstip van overlijden aanhadden. Dat is een van de redenen waarom je mij op een gekostumeerd bal nooit gekleed zult zien gaan in slechts een luier en een hoge hoed, als symbool van het nieuwe jaar, want ik heb geen zin om meteen uitgelachen te worden als ik de hemel of de hel binnenstap.

Toen ik mijn T-shirt had aangetrokken en wilde weggaan, kwam meneer Sinatra naar me toe, zijn schouders gebogen, zijn hoofd ingetrokken, zijn vuisten in vechthouding. Vlak voor mijn gezicht maakte hij wat speelse boksbewegingen.

Omdat hij blijkbaar hoopte dat ik hem net als bij Elvis zou helpen met de overgang naar de volgende wereld, had ik biografieën over hem gelezen. Ik wist nog niet zo veel over hem als over de King, maar er schoot me wel iets toepasselijks te binnen.

‘Robert Mitchum heeft eens gezegd dat u de enige was tegen wie hij niet durfde te vechten, hoewel hij anderhalf keer zo groot was als u.’

De Chairman leek in verlegenheid te zijn gebracht en haalde zijn schouders op.

Toen ik de in een theedoek gewikkelde zak met ijs tegen de buil op mijn hoofd legde, vervolgde ik: ‘Mitchum zei dat hij wist dat hij u wel neer kon krijgen, waarschijnlijk meer dan eens, maar hij wist ook dat u steeds weer omhoog zou krabbelen, net zo lang tot een van u dood was.’

Meneer Sinatra gebaarde dat Mitchum hem te hoog had ingeschat.

‘Weet u wat het is, meneer Sinatra? U wilt dat ik u help, maar u weigert mijn hulp te aanvaarden.’

Twee weken geleden was hij helemaal doorgeslagen en had hij als een ware poltergeist mijn verzameling boeken over hem door de kamer laten razen.

Geesten kunnen ons niet rechtstreeks kwaad doen, zelfs boze geesten niet. Dit is onze wereld, en ze hebben geen macht over ons. Ze slaan dwars door ons heen, en ook met hun nagels en tanden kunnen ze ons niets doen.

Maar als ze tot het uiterste getergd worden en ze veel onverwerkte agressie in zich hebben, dan kunnen ze met hun geestelijke kracht levenloze voorwerpen in beweging brengen. Als je verpletterd wordt door een koelkast die door een poltergeist naar je toe geslingerd is, heb je weinig aan het feit dat die geest je niet rechtstreeks kwaad kan doen.

Meneer Sinatra was geen boze geest. Door de omstandigheden was hij gefrustreerd geraakt, en om de een of andere reden durfde hij deze wereld niet te verlaten, hoewel hij dat nooit zou toegeven. Omdat hij zich pas op latere leeftijd tot de kerk had gewend, wist hij niet goed wat hij van de goddelijke krachten kon verwachten.

De biografieën stuiterden tijdens zijn woedeaanval niet van muur tot muur, maar tolden in een kringetje rond, als houten paarden op een draaimolen. Steeds wanneer ik een boek probeerde te pakken, was het betreffende exemplaar alweer voorbij.

‘Meneer Mitchum zei dat u steeds weer omhoog zou krabbelen, net zo lang tot een van u dood was,’ herhaalde ik. ‘Maar in dít gevecht, meneer Sinatra, is een van ons al dood.’

Zijn warme glimlach verkilde even maar ontdooide al snel weer. Hij was soms in een verschrikkelijk humeur, maar dat duurde nooit lang.

‘Dat u zich zo tegen me afzet, heeft geen enkele zin. Geloof me. Ik wil u alleen maar helpen.’

Zoals zo vaak wist ik niet wat er in hem omging, maar in zijn helderblauwe ogen lag in elk geval geen vijandige blik. Na een ogenblik gaf hij me een liefdevol kneepje in mijn wang, liep naar het dichtstbijzijnde raam en ging met de rug naar me toe staan, een authentieke geest, turend in de mist, die als een legioen onwaarachtige spoken door de nacht trok.

Ik moest denken aan ‘It was a very good year’, een nummer dat je kon opvatten als de sentimentele, patserige herinneringen van een verstokte casanova. Met zijn schrijnende, melancholieke vertolking had hij het nummer tot ware kunst verheven.

Zijn goede en slechte jaren lagen voorgoed achter hem, en wat hem restte was slechts de eeuwigheid. Misschien durfde hij die eeuwigheid niet te betreden omdat hij bang was, een angst die voortkwam uit wroeging. Maar misschien zat het helemaal anders.

Het leven dat voor hem lag, zou zonder strijd zijn, maar wat ik van hem begrepen had, was dat hij juist strijd nodig had om zich goed te voelen. Misschien kon hij zich geen interessant leven voorstellen zonder strijd.

Mij kost dat geen enkele moeite. Als ik eenmaal ben overleden, zal ik niet aan deze zijde van de deur blijven drentelen. Misschien sprint ik zelfs wel in vliegende vaart over die drempel.

11

Ik wilde niet via de voordeur weggaan. Want als het even tegenzat, kwam die horde barbaren er dan net aan om me met een bezoekje te vereren. Drie ongure types met een sikje, een halfvergaan gebit en drie pistolen noem ik namelijk een horde.

Als ik achterom zou gaan, moest ik langs de salon, waar Hutch depri zat te zijn en in alle eenzaamheid rouwde over de vrouw en de zoon die hij nooit gehad had.

Ik vond het niet erg om nogmaals voor ondankbare hond uitgemaakt te worden, want dat was niets anders dan een repetitie voor als een afvaardiging van de horde langs zou komen. Maar het douchen, omkleden en praten met Hutch had me twintig minuten gekost, en eigenlijk wilde ik zo snel mogelijk op weg om Annamaria op te sporen.

‘Odd,’ zei hij, toen ik ongezien langs de openstaande salondeuren probeerde te glippen, als een commando met een camouflagepak en geluidsarm schoeisel aan.

‘O, hallo.’

Hij zat met een dekentje over zijn schoot in zijn fauteuil, als een vogel die op zijn nest zit te broeden, en zei: ‘Daarnet in de keuken, toen we het hadden over hoe nuttig een vest zou kunnen zijn…’

‘Een afgedragen vest,’ specificeerde ik.

‘Het is misschien een rare vraag…’

‘Voor mij niet, meneer. Ik vind tegenwoordig niets raar meer.’

‘Had je een pantalon aan?’

‘Een broek?’

‘Achteraf kreeg ik het idee dat je geen pantalon aan had.’

‘Nou, ik draag nooit pantalons, meneer.’

‘Natuurlijk draag je wel pantalons. Nu heb je er toch ook een aan?’

‘Nee, dit is mijn spijkerbroek. Ik heb alleen maar spijkerbroeken, en één kakibroek. Maar dat noem ik geen pantalons. Een pantalon is een geklede broek.’

‘Had je in de keuken dan een spijkerbroek aan?’

Ik stond in de deuropening, drukte de zak met ijsklontjes tegen de buil op mijn hoofd en zei: ‘Nou, ik had toen geen kakibroek aan, meneer.’

‘Merkwaardig.’

‘Dat ik geen kakibroek aan had?’

‘Nee. Dat ik me die broek niet meer voor de geest kan halen.’

‘Als ik geen kakibroek aanhad, kunt u zich die ook niet herinneren.’

Daar moest hij even over nadenken. ‘Daar kan ik niets tegen inbrengen.’

‘Gelukkig niet, meneer,’ zei ik instemmend en ik veranderde van gespreksonderwerp. ‘Ik zal een briefje voor u achterlaten, over die ovenschotel.’

Hij legde het boek weg dat hij aan het lezen was en zei: ‘Ga je niet koken?’

‘Alles staat al klaar. Enchilada’s met kip in tomatillo-saus.’

‘Die tomatillo-enchilada’s van jou vind ik heerlijk.’

‘Met rijst en een bonensalade.’

‘Zit er ook een sausje bij de rijst?’

‘Jazeker.’

‘Ah, mooi. Moet ik het in de magnetron warm maken?’

‘Inderdaad. Ik zal op een briefje schrijven op welke stand u hem moet zetten, en hoe lang het moet.’

‘Kun je van die memobriefjes op de schotels doen?’

‘Als u die er dan maar wel afhaalt voordat u ze in de oven schuift.’

‘Natuurlijk. Die fout zal ik geen tweede keer maken. Ga je weg?’

‘Ja. Ik blijf niet lang weg.’

‘Je gaat toch niet voorgoed weg, hè?’

‘Nee, hoor. En ik heb de sieraden van Corrina ook niet gestolen.’

‘Ik ben vroeger diamantair geweest,’ zei Hutch. ‘Mijn vrouw wilde me laten vermoorden.’

‘Niet Corrina.’

‘Barbara Stanwyck. Ze had een verhouding met Bogart, en ze wilden er samen met de diamanten vandoor, naar Rio. Maar natuurlijk ging het niet zoals ze hadden gepland.’

‘Kwam er een tsunami?’

‘Je hebt een goed gevoel voor humor, jongen.’

‘Dat spijt me, meneer.’

‘Dat hoeft helemaal niet. Dat vind ik juist leuk. Ik denk dat mijn carrière een grote vlucht had kunnen nemen als ik een rol in een comedy had kunnen krijgen. Ik kan op mijn manier heel grappig uit de hoek komen.’

‘Dat is me niet ontgaan.’

‘Barbara Stanwyck werd door vleesetende bacteriën opgegeten, en Bogart werd verpletterd onder een asteroïde.’

‘Ik durf te wedden dat dat voor het publiek als een donderslag bij heldere hemel kwam.’

Hutch pakte het boek weer en zei: ‘Hou je zo veel van de mist dat je nu alweer een ommetje wil maken? Of is er iets wat ik moet weten?’

‘Er is verder niets wat u zou moeten weten, meneer.’

‘Dan zal ik wachten tot er wordt aangebeld, en dan zal ik tegenover iedereen die het maar wil horen, verkondigen wat voor onverlaat je bent.’

‘Dank u, meneer.’

In de keuken kieperde ik de ijsklontjes in de gootsteen en gooide het zakje in de afvalbak.

De buil bleef zo groot als een halve pruim, maar mijn hoofd bonkte niet meer zo erg.

Op twee gele memobriefjes schreef ik met een blauwe pen hoe Hutch de enchilada’s en de rijstsalade warm kon maken. Met een rode pen schreef ik erbij: VOOR VERWARMEN DIT BRIEFJE VERWIJDEREN.

Bij het kookeiland keek ik wat er in de portemonnee van de Man met de Zaklantaarn zat. Hij bleek een Californisch rijbewijs te hebben, en van de pasfoto herkende ik de man die ik op het strand had achtergelaten, hoewel hij niet erg leek op iemand die uit een heksenketel is voortgekomen. Hij heette Samuel Oliver Whittle, was dertig jaar en woonde in Magic Beach.

Hij had ook een rijbewijs uit Nevada, en op de foto daarvan keek hij breed lachend in de lens, wat hij beter niet had kunnen doen, want door zijn lach vertrok zijn hele gezicht, en niet in positieve zin. Hij zag eruit als een krankzinnige schurk uit een Batman-film. In Nevada, waar hij een woonadres in Las Vegas had, stond hij bekend als Samuel Owen Bittel. In Vegas was hij twee jaar ouder dan in Californië, maar misschien komt dat doordat je in Las Vegas sneller oud wordt.

Hij had geen creditcards, wat vreemd was in een land waarin iedereen niet alleen de blik op de toekomst gericht hield maar ook teerde op geld dat nog verdiend moest worden.

De portemonnee bevatte geen verzekeringsbewijs, geen papieren met het sofinummer erop, noch enige andere vorm van legitimatie.

Op een pasje stond dat hij voor de havendienst van Magic Beach werkte.

Plotseling zag ik een verband. Misschien was de reus met het sikje niet zonder toestemming met het opblaasbare rubberbootje gaan varen, maar mocht hij dat gewoon doen omdat hij voor de havendienst werkte. Misschien behoorde het tot zijn taak om toezicht te houden op het strand en de enige pier die het plaatsje rijk was.

Het leek me sterk dat de roodharige broers ook bij de gemeente in dienst waren. Criminelen die in overheidsdienst waren, deden meestal hun best om er niet als zodanig uit te zien.

Ik deed de pasjes en papieren terug in de portemonnee van Sam Whittle en stopte die in mijn linkerbroekzak.

Ik wist niet wat me de komende uren te wachten stond, maar het was aannemelijk dat ik mannen met pistolen tegen het lijf zou lopen. Zelf bezat ik geen wapen en had er ook geen behoefte aan. Bij gelegenheid heb ik wel eens een wapen gebruikt dat ik iemand had ontfutseld, maar enkel als de situatie penibel was.

Toen ik klein was, pakte mijn moeder altijd alle speelgoedpistooltjes van me af, niet omdat ze ertegen was, maar omdat ze een ziekelijke obsessie voor die dingen had. Ik vind pistolen eng.

Als ik in een hoek gedreven word, kijk ik altijd wat ik als wapen kan gebruiken. Dat kan van alles zijn, van een koevoet tot een kat. En als ik mocht kiezen, zou ik voor een boze kat gaan, want het is mijn ervaring dat die als wapen effectiever is dan een koevoet.

Ik verliet het huis via de achterdeur, zonder wapen, maar met twee koekjes. Want het is een harde wereld waarin we leven, die je maar beter goed voorbereid tegemoet kunt treden.

12

De mist sloop doodstil over het natte wegdek, door het steegje achter het huis van Hutch, schurkte met zijn flanken tegen de garages aan weerszijden, glipte tussen de spijlen van tuinhekjes door, kroop langs muren omhoog en drong door in elke hoek en nis waar muisjes of hagedissen mogelijk hun toevlucht hadden genomen.

Deze aardse wolken hulden de hele wereld in een mysterieus waas, zodat alles op tien meter afstand al ver leek, en wat daarachter lag was in het niets opgelost. Ik had het idee dat ik de rand van de wereld naderde, en dat ik in een oneindige leegheid zou tuimelen als ik in de afgrond stortte.

Ik draaide langzaam om mijn as, en nog eens. Ondertussen knabbelde ik op een koekje en concentreerde me op Annamaria, op haar lange, donkerbruine haar, op haar gezicht, haar bleke gezicht. In gedachten zag ik haar ranke vingers die zich om het gepolijste groene zeeglas sloten, en haar hand die ze in de lange mouw van haar sweater terugtrok…

Aan mijn onvolmaakte gave kleeft een nadeel, dat ik al eens eerder genoemd heb, maar niet in dit vierde manuscript. Stormy Llewellyn, de vriendin die me ontvallen is, noemde dat ‘paranormaal magnetisme’.

Als ik iemand wil spreken en ik weet niet waar die persoon is, kan ik mezelf overgeven aan het impulsieve en intuïtieve. Ik ga dan een eindje lopen of rij in de auto of op de fiets in de richting die me wordt ingegeven. Ondertussen concentreer ik me op het gezicht en de naam van de persoon in kwestie. Meestal heb ik hem of haar dan binnen een halfuur gevonden. Paranormaal magnetisme.

Deze handige gave levert soms problemen op, omdat ik niet kan voorspellen wanneer of waar het gewenste contact zal plaatsvinden. Soms zie ik mijn doelwit in een drukke straat lopen, of ik bots tegen die persoon op als ik een hoek om ga.

Ook een slechterik kan ik met paranormaal magnetisme op het spoor komen. Soms loop ik dan recht in zijn armen.

Als ik iemand zoek die geen bedreiging vormt, iemand die ik wil spreken of beschermen, is niet altijd duidelijk of mijn speurtocht uiteindelijk succes zal hebben. Meestal wel, maar niet altijd. Soms, wanneer ik me diep in de nesten heb gewerkt en elke seconde telt, heb ik gewoon geen tijd om paranormaal magnetisme te gebruiken.

Ik ben de halfbakken held van mijn onschuldige medemens die in nood verkeert: ik zie de doden die onze wereld niet willen verlaten, maar ik ben niet in staat te horen wat ze me te zeggen hebben. Ik heb voorspellende dromen die nooit zo helder zijn dat ik weet wat ze precies voorspellen, of wanneer en waar het kwaad zal toeslaan. Ik vecht zonder pistool of zwaard, slechts gewapend met een paar koekjes.

Het zou logisch zijn geweest als ik door deze afschuwelijke onzekerheid in een kluizenaar was veranderd die zich in een grot of een afgelegen hutje had teruggetrokken en niets meer met de levenden en de doden te maken wilde hebben. Maar diep vanbinnen weet ik dat ik mijn gave moet gebruiken, met alle nadelen die eraan kleven, want als ik dat niet doe, zal ik in miserabele omstandigheden wegkwijnen en zal ik nooit het hiernamaals mogen betreden, waar mijn vriendin op me wacht.

Ik stond in het steegje achter Hutch’ huis en wilde nu een jonge vrouw opsporen die ik misschien voor onheil kon behoeden, niet iemand die op mijn dood uit was. Daarom was het niet aannemelijk dat ik per ongeluk in het hol van de leeuw terecht zou komen.

De dikke deken van mist werkte als een tijdmachine die de wereld meer dan honderd jaar terugzette. Alle geluiden van de moderne beschaving werden gesmoord: auto’s, radio’s, tv’s die uit open ramen klonken. De rust van de negentiende eeuw daalde over Magic Beach neer.

Nadat ik een koekje had opgegeten, concentreerde ik me weer op Annamaria en zette ineens koers in noordelijke richting, alsof ik een trekpaard was en zo’n bekende route liep dat ik niet over het doel of de bestemming hoefde na te denken.

De ramen van de huizen, die anders altijd helder verlicht waren, verspreidden nu een zachte gloed, alsof er kaarsen in de kamers brandden. Aan het eind van het steegje leek het natriumgele licht van de lantaarnpaal zachtjes te flakkeren, als een gaslamp, doordat de mist als duizenden trage motten tegen de ruiten van de lamp drukte.

Knabbelend aan mijn laatste koekje liep ik aan het eind van het steegje in oostelijke richting, van de zee af.

Het was nog maar 18.45 uur op deze woensdagavond, maar het was net of de stad zich al ter ruste had gelegd en onder de witte dekens van Moeder Natuur was gekropen. Doordat het zo vochtig en koud was, werden honden korter uitgelaten dan normaal, en wegens het slechte zicht was er bijna geen verkeer op de weg.

Tegen de tijd dat ik drie straten in oostelijke en een straat in noordelijke richting verder was, had ik niet meer dan twee auto’s zien rijden, spookachtig, op minstens een halve straatlengte van elkaar. Het leken duikboten in de stijl van Jules Verne, machines die traag door het troebele water van een trog voeren.

In die vreemde woonwijk die de naam Bakstenenbuurt had gekregen, hoewel er maar twee bakstenen huizen stonden en alle straten geasfalteerd waren, zag ik een eind voor me uit een busje dat de straat in draaide. Een zachtomrande caleidoscoop van mist vormde wisselende patronen van wit op wit in het licht van de koplampen.

Vanbinnen hoorde ik een stemmetje dat zei: wegwezen.

Ik liep snel opzij, sprong over een anderhalve meter hoge haag en dook erachter weg.

Ik rook de geur van open haarden, natte bladeren en humus.

In de haag had iets mij geroken en schoot weg. Bijna was ik van de schrik overeind gekomen, maar toen snapte ik dat ik een konijntje aan het schrikken had gemaakt. Het dier was al over het gazon verdwenen.

Het busje naderde met het ingehouden gegrom van een roofdier en reed nog langzamer dan door de mist nodig was.

Ik kreeg het gevoel dat er gevaar dreigde en keek om, naar het huis achter me. Er brandde geen licht. De traag kolkende nevel was het enige wat bewoog, en voor zover ik kon nagaan stond er in het duister en de mist geen bewaker op me te wachten.

Ik zat nog steeds op mijn knieën en maakte me zo klein mogelijk. Het busje kwam steeds dichterbij. De alomtegenwoordige mist absorbeerde de twee lichtbundels van de koplampen en gloeide als moerasgas, waardoor het schijnsel de heg niet eens bereikte.

Ik hield mijn adem in, hoewel de chauffeur me onmogelijk kon horen ademen.

Het was of het busje zich snuffelend voortbewoog, op zoek naar een prooi. Het voertuig reed traag voorbij, en het licht van de koplampen gleed verder door de mist.

Ik durfde mijn hoofd boven de heg uit te steken om te zien of de kust veilig was.

Hoewel het busje me op nog geen drie meter afstand was gepasseerd, had ik het gezicht van de chauffeur niet goed kunnen zien omdat het te donker was. Wel had ik gezien dat er een gemeentewapen op het portier prijkte. Met zwarte letters op een oranje achtergrond stond er: MAGIC BEACH/HAVENDIENST.

Het busje verdween in de mist, en het geluid van de motor verstilde tot een zacht kattengespin.

Ik ging staan en rook een lichte geur van uitlaatgassen. Nadat ik drie keer diep had ingeademd, was het geluid van de vrachtwagen geheel verdwenen. Ik vroeg me af in welke mate de havendienst door corruptie was aangetast.

Toen ik langs de heg liep om weer op het trottoir te komen, hoorde ik een geluid uit de richting van het onverlichte huis komen: een zacht geschraap van metaal op metaal.

Hoewel ik me bewust was van dreigend gevaar, liep ik over het tuinpad naar de veranda. Intuïtief wist ik dat het als een teken van zwakte zou worden opgevat als ik net deed alsof ik niets had gehoord. En daarmee zou ik dan een aanval uitlokken.

Het was een zingend, metaalachtig geluid dat me aan het getjirp van krekels deed denken.

De donkere veranda ging schuil achter een dikke laag mist.

‘Wie is daar?’ vroeg ik, maar er kwam geen antwoord.

Ik beklom het trapje en zag rechts van me iets bewegen: een ritmisch geschommel van latwerk – naar voren, naar achteren – dat synchroon liep met het metalige gepiep. Ik liep verder en kwam bij een schommelbank die met haken aan de bovenzijde van de overkapping was vastgemaakt. De kettingen piepten steeds wanneer de bank naar voren kwam.

Iemand moest daar in het donker gezeten hebben, niet noodzakelijkerwijs schommelend, maar die persoon had me vast achter de heg weg zien duiken. Dat de schommelbank nog heen en weer ging, deed vermoeden dat iemand daar enkele seconden geleden nog had gezeten en de bank opzettelijk een zetje had gegeven om mijn aandacht te trekken.

Ik zag niemand op de veranda.

Als hij langs het trapje was weggegaan toen ik eraan kwam, had ik hem moeten zien, en als hij over de balustrade was gesprongen, zou ik dat gehoord hebben.

De voordeur zou ongetwijfeld gekraakt of gepiept hebben als hij naar binnen was gegaan, ook al had hij nog zo voorzichtig gedaan.

Aan de voorkant van het huis bevonden zich vier ramen. Omdat er geen licht brandde, waren de ruiten zo donker als de hemel aan de rand van het universum, waar het licht van de sterren niet kan komen.

Ik tuurde ingespannen naar elk van de vier ramen. Als iemand achter het raam naar me keek, zou ik dat moeten kunnen zien.

De bank schommelde nog steeds.

Even dacht ik dat de bank nog steeds net zo schommelde als eerst, alsof er een onzichtbare persoon op zat. Maar het metaalachtige gepiep van de kettingen was ontegenzeggelijk afgenomen. Ik zag hoe de bank langzaam tot stilstand kwam.

Ik overwoog om zachtjes op een van de ramen te kloppen, om te zien wat er zou gebeuren. Maar in plaats daarvan verliet ik de veranda. De mist en het duister en de stilte hingen als een deken om me heen. Op de veranda had ik het gevoel gehad dat ik niet alleen was. Omdat ik de doden kon zien die in onze wereld waren achtergebleven, was het nooit bij me opgekomen dat er ook geesten zou kunnen bestaan die aanwezig waren zonder dat ik ze kon zien. Nu nam ik die mogelijkheid in overweging maar verwierp het idee uiteindelijk toch. Er was iets vreemds gebeurd, maar geesten hadden daar niets mee te maken.

Ik concentreerde me weer op het gezicht van Annamaria, liep naar de straat en ging in noordelijke richting verder. Al snel kreeg het paranormaal magnetisme vat op me.

Ik hoorde geen enkele vogel zingen. Geen enkele hond blafte. De bladeren van de bomen bewogen niet; er stond geen wind, er was geen uil of jagende kat te zien. De zee was inmiddels zo ver weg dat ik het geruis van de golven niet meer kon horen.

Meer dan eens keek ik achterom, maar zag niemand die me volgde. De haartjes in mijn nek stonden recht overeind, misschien niet omdat er iemand achter me aan zou zitten, maar omdat ik zo alleen was en niemand had om op terug te vallen, behalve een achtentachtigjarige oude acteur die zich zo in zichzelf had teruggetrokken dat hij niet eens zag dat mijn hoofd bloedde of dat ik een ijszak tegen mijn hoofd gedrukt hield.

13

De stad was overspoeld door de tsunami die Hutch voorspeld had, als je je voorstelde dat de mist de witte schaduw van de donkere zee was. Alle straten leken op de bodem van de zee te zijn beland, misschien wel honderden meters diep, zo stil was het.

Terwijl ik mijn speurtocht naar Annamaria vervolgde, leek de dikke mist eigenlijk niet zozeer de schaduw van de zee, maar een voorbode van een vloedgolf, de rode vloedgolf waarover ik had gedroomd.

Overal leken de bomen een baard te hebben en gekleed te zijn in een tulband en een mantel, tot ik bij een reusachtig exemplaar met brede bladeren kwam, waar de mist bang voor leek te zijn. Deze boom torende ongeveer twintig meter hoog de lucht in en had een prachtige, wijdvertakte kroon.

Omdat je de schoonheid van de wereld onder woorden kunt brengen door de namen van de dingen te leren, kende ik heel wat bomennamen, maar deze niet, en ik kon me niet heugen er ooit zo een gezien te hebben. De boom had dubbele bladeren, elk met vier lobben. Tussen duim en wijsvinger voelden ze dik en wasachtig aan.

Tussen de donkere takken groeiden grote, witte bloemen, die in het duister leken op te lichten. Het was geen magnolia, want deze bloemen waren groter, al deden ze me er wel aan denken. Er druppelde water van de bloembladen, alsof de boom de mist had opgenomen om er bloemen van te maken.

Half erachter verscholen stond een victoriaans huis van twee verdiepingen, niet zo uitbundig geornamenteerd als vaak het geval is, en met een uiterst eenvoudige veranda.

De mist, die bij de boom vandaan leek te zijn gebleven, had het huis compleet verzwolgen. Binnen brandde licht, maar het schijnsel was zo zwak dat het van buitenaf nauwelijks te zien was.

Ik liep onder de boom door en werd door mijn psychische magnetisme niet naar het huis maar naar de vrijstaande garage ernaast gedirigeerd, waar achter de ramen op de eerste verdieping een rode gloed scheen, die de mist kleurde. Achter de garage leidde een trap naar een platform. Bovenaan hing een zware wollen doek in plooien voor de vier ruitjes in de deur.

Net toen ik wilde aankloppen, werd het slot ontgrendeld en ging de deur een paar centimeter open. Door de smalle kier zag ik een gepleisterde muur, waarop in een flakkerend, koperkleurig schijnsel vage schaduwen trilden.

Eigenlijk verwachtte ik dat er een veiligheidsketting op de deur zat en dat Annamaria wantrouwend tussen de smalle opening door zou kijken om te zien wie er voor de deur stond. Maar er zat geen ketting op de deur, en niemand loerde naar me.

Aarzelend duwde ik de deur verder open. Ik kwam in een grote kamer die spaarzaam verlicht werd door vijf olielampen. Eén lamp stond op een eettafel, waar twee stoelen bij stonden. Annamaria zat met haar gezicht naar de deur en glimlachte toen ik binnenkwam. Ze gebaarde met haar rechterhand dat ik op de andere stoel kon gaan zitten. Ik was blij dat ik niet meer in de vochtige, kille buitenlucht hoefde te blijven, sloot de deur en deed het slot erop.

In het vertrek stond ook nog een smal bed, in de hoek, een nachtkastje met een bureaulamp met lange arm erop, een versleten en ingezakte leunstoel met een voetenbankje, en een bijzettafeltje.

De vijf olielampen stonden verspreid door de kamer: hoge, glazen potten waarin een brandende pit dreef. Twee waren cognackleurig, drie waren rood.

Toen ik tegenover haar aan tafel ging zitten, zag ik dat er eten klaarstond. Twee soorten kaas en twee soorten olijven, tomaten in partjes gesneden, schijfjes komkommer, kommetjes met yoghurt en kruiden en een glanzend laagje olijfolie erop, een schaaltje met vijgen, en veel brood. Ik merkte pas dat ik veel dorst had toen ik de kom met thee zag staan, die smaakte alsof hij gezoet was met perzikensap. Op de tafel stond een grote, ondiepe schaal waarin drie van de witte bloemen dreven die ik in de boom voor het huis had gezien.

Zwijgend begonnen we te eten, alsof het helemaal niet bijzonder was dat ik haar gevonden had, en alsof ze me al verwacht had.

Een van de olielampen stond op het aanrecht in het keukentje, en de andere waren in het woongedeelte neergezet. Boven elke lamp vertoonde het plafond kringen van licht en trillende schaduwen van het water dat in de glazen potten zat.

‘Leuk gedaan,’ zei ik na een poosje, ‘die olielampen.’

‘Het licht van voorbije dagen.’

‘Voorbije dagen?’

‘De planten ontvangen het licht van de zon, groeien en leveren etherische oliën, waar de lampen op branden. Zo geven de planten het licht van voorbije dagen terug.’

Zo had ik het nog nooit bekeken: dat het licht van een olielamp in feite het opgeslagen, omgezette en vervolgens vrijgemaakte licht van jaren her is. Maar dat was natuurlijk wel zo.

‘De lampen doen me aan mijn ouders denken.’

‘Vertel eens wat over hen.’

‘Daar zou je toch niets aan vinden.’

‘Dat valt vast wel mee.’

Ze glimlachte en schudde haar hoofd, at weer wat en deed er het zwijgen toe. Ze droeg witte tennisschoenen en de donkergrijze broek en de wijde roze trui die ze op de pier ook aan had gehad. Ze had de lange mouwen nu iets opgerold, zodat haar dunne polsen zichtbaar waren. Het sierlijke zilveren belletje hing glimmend aan de zilveren ketting.

‘Prachtig hangertje heb je om,’ zei ik.

Ze reageerde niet.

‘Heeft het ook een bepaalde betekenis?’

Ze keek me aan. ‘Alles heeft toch een bepaalde betekenis?’

Ik durfde haar niet langer aan te kijken, omdat ik bang werd. Niet bang voor haar, maar voor… ik wist eigenlijk niet waarvoor. Ik verloor alle moed, maar ik snapte niet hoe dat kwam.

Ze haalde een stenen theepot uit de keuken en schonk me bij. Toen ze weer ging zitten, boog ik me naar haar toe, en ik reikte haar mijn hand. ‘Zou je mijn hand even willen vasthouden?’

‘Je zoekt bevestiging voor wat je al weet.’

Ik trok mijn hand niet terug.

Uiteindelijk pakte ze mijn hand.

De ruimte om me heen verdween, en ik zat niet meer op een stoel van chroom en kunststof, maar stond op een strand in een bloedrode gloed. De lucht stond in brand, en een vormeloze, gesmolten vorm rees uit zee op.

Toen ze mijn hand losliet, vervaagde de droom. De enige vlammen die ik nu zag, waren afkomstig van de brandende olielampen, veilig achter glas.

‘Je bent erbij betrokken,’ zei ik.

‘Niet zoals die grote man op de pier erbij betrokken is.’

De man leek toen overdonderd te zijn door het visioen dat ik hem had doorgegeven. Maar Annamaria keek er niet van op.

Ze zei: ‘Die man en ik staan niet aan dezelfde kant. Aan welke kant sta jij, Odd Thomas?’

‘Heb je die droom ook gehad?’

‘Het is geen droom.’

Ik keek naar mijn handpalm, die ze net nog had aangeraakt en waarmee ze de nachtmerrie had opgeroepen.

Toen ik opkeek, leken haar donkere ogen onnoemelijk ouder dan haar gezicht, maar toch behielden ze die zachtaardige uitstraling.

‘Wat gaat er gebeuren? Wanneer? En waar? Hier in Magic Beach? En op welke manier ben jij erbij betrokken?’

‘Dat kan ik nu niet zeggen.’

‘Waarom niet?’

‘Alles op zijn tijd.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

Toen ze glimlachte, deed ze me aan iemand anders denken, al wist ik niet precies aan wie. ‘Ik bedoel daarmee te zeggen: alles op zijn tijd.’

Misschien kwam het doordat ze het woord ‘tijd’ noemde, dat ik op de verlichte klok keek die in de keuken hing. Daarna keek ik op mijn horloge.

De juiste tijd was een minuut voor zeven. Op de keukenklok was het een minuut voor twaalf, een verschil van vijf uur. Toen zag ik dat de dunne rode secondewijzer op de 12 was blijven staan. De klok stond stil.

‘Die klok doet het niet.’

‘Dat hangt ervan af wat je precies van een klok verwacht.’

‘Dat hij de tijd aangeeft,’ zei ik.

Toen ik weer naar Annamaria keek, merkte ik dat ze het zilveren kettinkje had afgedaan. Ze reikte het me aan. Het belletje bungelde onderaan.

‘Ben je bereid je leven voor me te geven?’ vroeg ze.

Zonder aarzeling zei ik: ‘Ja’ en nam het aangeboden geschenk aan.

14

We aten verder, alsof ons gesprek en de gebeurtenissen die na mijn komst hadden plaatsgevonden, er gewoon bij hoorden. Maar het kwam niet vaak voor dat anderen me vroegen of ik bereid was voor hen te sterven. En dat ik zonder aarzeling ja gezegd had, was ook heel bijzonder.

Ik zou bereid zijn geweest mijn leven voor Stormy Llewellyn te geven, en andersom ook. Dat wisten we zonder dat we elkaar dat hadden hoeven vragen. Stormy en ik hadden aan een half woord genoeg gehad en begrepen elkaar, niet alleen verstandelijk en gevoelsmatig maar dieper, tot in ons bloed en onze botten. We voelden ons in ons diepste wezen bij elkaar betrokken.

Hoewel ik mijn leven best voor mijn vriendin had willen geven, had het noodlot me die keuze niet gelaten. Op een door kogels verscheurde dag is ze doodgegaan, en daarna heb ik nooit meer geweten wat ik met mijn leven aan moest.

Begrijp me niet verkeerd: ik zoek de dood niet op. Ik hou van het leven, en ik vind het heerlijk om steeds weer te merken dat het uitgekiende plan erachter tot in de kleinste dingen tot uiting komt.

Niemand kan de hele wereld liefhebben, want die is daar gewoon te groot voor. Wie zegt dat hij de hele wereld liefheeft, zegt dat vanuit een pose of houdt zichzelf voor de gek. De wereld liefhebben is het concept van liefde liefhebben, en dat is gevaarlijk, want dan zou het idee kunnen ontstaan dat jouw liefde zo allesomvattend is dat je dat als een deugd gaat zien en je gevrijwaard denkt te zijn voor het geploeter en de plichten die gepaard gaan met de liefde voor specifieke personen, met je liefde voor één plek op aarde – je thuis – boven alle andere.

Ik omarm de wereld in beperkte mate, zodat ik werkelijke liefde kan opvatten – voor een stad, een buurt, een straat – en ik hou van het leven, van de schoonheid van de wereld en van ons bestaan. Daarbij waak ik ervoor dat ik daarin doorschiet. Mijn ontzag voor het leven is vergelijkbaar met dat van een architect die in de ontvangsthal van een prachtig paleis staat en verwonderd en overdonderd om zich heen kijkt, in de wetenschap dat de hal in feite niets voorstelt in vergelijking met de rest van het paleis.

Sinds die door de dood geteisterde dag in Pico Mundo, zeventien maanden geleden, ben ik van mijn eigen leven vervreemd geraakt. Ik begreep niet waarom ik gespaard was gebleven. Vanaf die dag heb ik steeds mijn leven voor de juiste zaak willen offeren.

Ben je bereid je leven voor me te geven?

Ja.

Toen die vraag gesteld werd, had ik het gevoel dat ik daar al die tijd na Stormy’s dood op had zitten wachten, en dat het antwoord als vanzelf van mijn lippen rolde.

Hoewel ik al ja had gezegd, wilde ik eigenlijk wel weten wat die mannen op de pier van plan waren, hoe Annamaria in het geheel paste, en waarom ze mijn bescherming nodig had.

Ik had het zilveren kettinkje omgehangen, en het belletje hing op mijn borst. Ik zei: ‘Waar is je man?’

‘Ik ben niet getrouwd.’

Ik wachtte tot ze zich nader zou verklaren.

Met haar vork hield ze een vijg op zijn plaats en sneed het steeltje ervan af.

‘Waar werk je?’ vroeg ik.

Ze legde haar mes neer en zei: ‘Ik heb geen werk.’ Glimlachend tikte ze op haar dikke buik. ‘Dit is al zwaar genoeg.’

Ik liet mijn blik door haar bescheiden onderkomen gaan en zei: ‘Je zult wel niet veel huur hoeven te betalen.’

‘Inderdaad. Ik zit hier voor niets.’

‘Zijn de mensen in het huis familie van je?’

‘Nee. Voor mij woonde hier een arm stel met een kind, ook gratis, twee jaar lang, tot ze genoeg geld gespaard hadden om ergens anders naartoe te gaan.’

‘Dus de eigenaars van dit huis zijn gewoon… goede mensen?’

‘Dat zal je toch niet verbazen?’

‘Misschien niet.’

‘Je bent in je jonge leven al heel wat goede mensen tegengekomen.’

Ik dacht aan Ozzie Boone, commissaris Wyatt Porter en zijn vrouw, Karla, Terri Stambaugh, en al mijn vrienden in Pico Mundo. Ik dacht aan de monniken van St. Bartholomew’s, aan zuster Angela en de nonnen van het weeshuis en de school voor kinderen die bijzondere aandacht nodig hadden.

‘We leven in een harde, cynische tijd,’ zei ze, ‘en toch ben je zelf niet hard of cynisch geworden.’

‘Met alle respect, Annamaria: je kent me nog helemaal niet.’

‘Ik ken je heel goed,’ zei ze.

‘Hoe dan?’

‘Als je geduld hebt, wordt dat vanzelf duidelijk.’

‘Alles op zijn tijd?’

‘Precies.’

‘Ik zou denken dat die tijd nu is aangebroken.’

‘Dan heb je het mis.’

‘Hoe kan ik je nou helpen als ik niet eens weet wat voor problemen je hebt?’

‘Ik heb geen problemen.’

‘Noem het dan narigheid, trubbels, gedonder.’

‘Ik heb geen narigheid, trubbels of gedonder,’ zei ze, met een licht geamuseerde ondertoon.

‘Hoe zou je het dan noemen?’

‘De loop der dingen.’

‘Sta je de loop der dingen in de weg? Wat voor dingen zijn dat dan?’

‘Je begrijpt me niet goed. Wat ik voor me zie, is gewoon de loop der dingen, geen poel des verderfs waar je me uit moet redden.’ Ze pakte een van de grote bloemen die in de schaal dreven en legde die op haar opgevouwen servet.

‘Waarom stelde je die ene vraag dan? Waarom heb je me die ketting gegeven? Wat moet ik dan voor je doen?’

‘Je moet zorgen dat ze me niet doodmaken,’ zei ze.

‘Nou zeg je het zelf. Wie zoiets vraagt, zit volgens mij wel degelijk in de problemen.’

Ze trok een dik, wit bloemblaadje uit de bloem en legde dat op tafel.

‘Wie willen je dan doodmaken?’

‘Die mannen op de pier,’ antwoordde ze. Ze trok weer een blaadje uit de bloem. ‘En anderen.’

‘Hoeveel anderen?’

‘Talloze anderen.’

‘Talloze anderen. Ontelbaar velen, zoals er ook ontelbaar veel zandkorrels op het strand liggen?’

‘Zo oneindig veel niet. Degenen die me willen vermoorden, zijn wel te tellen, en dat is ook wel gebeurd, maar het zijn er zo veel dat het precieze aantal eigenlijk niet uitmaakt.’

‘Tja, dat weet ik nog net niet zo. Voor mij maakt het wel wat uit.’

‘Dat zie je toch verkeerd,’ verzekerde ze me op rustige toon. Ze trok de blaadjes een voor een van de bloem en had de helft ervan al op elkaar gelegd. Ze bleef rustig en zelfbeheerst, ook toen ze ter sprake bracht dat er moordenaars achter haar aan zaten.

Een tijdje wachtte ik tot ze me weer zou aankijken, maar haar blik bleef op de bloemblaadjes gericht.

Ik zei: ‘Die mannen op de pier, wie zijn dat eigenlijk?’

‘Ik weet niet hoe ze heten.’

‘Waarom willen ze je doodmaken?’

‘Ze weten nog niet dat ze me willen doodmaken.’

Daar moest ik even over nadenken. Toen ik na een tijdje nog niet snapte wat ze bedoelde, zei ik: ‘Wanneer komen ze daar dan achter?’

‘Binnenkort.’

‘Aha,’ zei ik, maar ik snapte er nog steeds niets van.

‘Je zult het vanzelf wel zien,’ zei ze.

Doordat de pitten van de lamp oneffenheden vertoonden, laaiden de vlammetjes soms op, flakkerden of werden kleiner. Het schijnsel op het plafond werd daardoor soms feller, kleiner, of flakkerde.

Ik zei: ‘En wanneer die mannen er uiteindelijk achter zijn dat ze je willen vermoorden, waarom willen ze dat dan doen?’

‘Om de verkeerde reden.’

‘Oké. Dat snap ik. En wat is die reden dan?’

‘Ze zullen denken dat ik weet wat voor ellende ze op de wereld willen loslaten.’

‘En weet je dat ook inderdaad?’

‘Alleen in zeer algemene zin.’

‘Kun je me daar ook iets meer over vertellen?’

‘Er zullen veel doden vallen,’ zei ze, ‘en er zal een enorme ravage plaatsvinden.’

‘Dat klinkt behoorlijk griezelig. Maar ook nog steeds behoorlijk vaag.’

‘Mijn kennis is slechts beperkt,’ zei ze. ‘Ik ben ook maar een mens, net als jij.’

‘Bedoel je daarmee te zeggen dat je ook een beetje paranormaal begaafd bent?’

‘Nee, dat niet. Ik bedoel alleen maar dat ik een mens ben en dus niet alwetend.’

Ze had alle blaadjes van de bloem geplukt, zodat er alleen een vlezige groene bloembodem overbleef, met de kelkblaadjes die de bloemblaadjes hadden beschermd, een polletje meeldraden en de stamper.

Ik besloot ons moeizame gesprek voort te zetten: ‘Wanneer je zegt dat ze je om de verkeerde reden willen vermoorden, impliceer je daarmee dat er ook een juiste reden zou bestaan.’

‘Geen juiste reden,’ corrigeerde ze me, ‘maar een betere reden, vanuit hun standpunt bezien.’

‘Wat is die betere reden dan?’

Eindelijk keek ze me aan. ‘Wat heb ik met deze bloem gedaan, Oddie?’

Stormy was de enige die me wel eens ‘Oddie’ had genoemd.

Annamaria keek me glimlachend aan, alsof ze wist waar ik aan dacht en welke associaties ze bij mij had opgewekt.

Ik wees op het bergje met bloemblaadjes en zei: ‘Je bent gewoon zenuwachtig, meer niet.’

‘Ik ben niet zenuwachtig,’ zei ze met een stille vastberadenheid. ‘Ik vroeg je niet waaróm ik dit gedaan heb, maar wát ik met die bloem gedaan heb.’

‘Je hebt hem gesloopt.’

‘Denk je dat echt?’

‘Tenzij je er een potpourri van maakt.’

‘De bloem is eerst van de boom losgesneden en toen in de schaal gedaan. Wat vond je er toen van?’

‘Toen was hij prachtig.’

‘Prachtig en levend?’

‘Ja.’

‘En nu dood?’

‘Heel dood.’

Ze zette haar ellebogen glimlachend op de tafel en steunde met haar hoofd op haar handen. ‘Ik zal je iets laten zien.’

‘Wat dan?’

‘Iets met die bloem.’

‘Ga je gang.’

‘Nu niet.’

‘Wanneer dan?’

‘Alles op z’n tijd,’ zei ze.

‘Ik hoop dat ik zoveel tijd van leven heb.’

Haar glimlach verbreedde zich, en op zachte, liefdevolle toon zei ze: ‘Je verkeert in een staat van genade, vind ik.’

Ik haalde mijn schouders op en richtte mijn aandacht op de vlam die in de rode olielamp tussen ons in brandde.

Ze zei: ‘Laat ik het zo stellen: op jouw staat van genade kun je vertrouwen.’

Als ze dacht dat ze me met die bloem had afgeleid en dat ik niet meer wist welke vraag ze had gesteld, had ze het mis. Ik pakte de draad weer op: ‘Als ze je niet nu willen vermoorden maar binnenkort wel, om de verkeerde reden, wat is de juiste reden dan? Ach, sorry. Neem me niet kwalijk. Wat ik bedoel te zeggen, is: wat is die betere reden om je te vermoorden?’

‘Dat kom je te weten wanneer je het te weten komt,’ zei ze.

‘En wanneer is dat?’

Het antwoord dat ze gaf, sprak ik gelijk met haar uit: ‘Alles op z’n tijd.’

Vreemd genoeg dacht ik niet dat ze informatie achterhield of opzettelijk in raadselen sprak om me om de tuin te leiden of te zorgen dat ik het spoor bijster raakte. Ze kwam als volkomen betrouwbaar op me over.

Bovendien had ik het gevoel dat alles wat ze zei meer betekende dan ik kon vatten, en dat ik achteraf zou inzien dat ik haar vanavond, op dit moment, volledig had kunnen begrijpen.

Met beide handen pakte Annamaria haar mok en nam een slokje thee. In dit flatteuze licht zag ze er precies zo uit als eerst, in het grijze namiddaglicht, op de pier. Ze was niet bijzonder knap, ook niet lelijk, en toch niet nietszeggend. Ze was tenger maar had een krachtige uitstraling, en ze was zeer sterk aanwezig, op een manier die ik niet goed onder woorden kon brengen. Haar aanwezigheid was niet zozeer opvallend als wel deemoedig.

Plotseling drukte mijn belofte haar tegen onheil te behoeden als een zware last op me. Ik bracht een hand naar het hangertje dat op mijn borst hing.

Ze zette haar mok neer en keek naar het belletje, dat ik tussen mijn duim en wijsvinger hield.

Ik zei: ‘De bel noodt mij… ’t Is de dodenbel die oproept ten hemel of ter hel.’

‘Shakespeare,’ zei ze. ‘Al klopt het citaat niet helemaal. En iemand als jij hoeft niet in onzekerheid te verkeren omtrent zijn uiteindelijke bestemming.’

Weer richtte ik mijn blik op de olielamp. Misschien kwam het door mijn rijke fantasie dat ik in de dansende vlam een omhoogvliegende draak zag.

Zonder nog iets te zeggen ruimden we af, borgen het overgebleven eten op, wasten af en zetten de vaat in het afdruiprek om te drogen.

Annamaria pakte een jekker uit de kast en trok die aan, terwijl ik met een lange kaarsensnuiter de olielamp in de keuken doofde, en ook de lamp op de eettafel.

Toen ik zag dat ze alleen maar een handtasje bij zich had, zei ik: ‘Misschien moet je wat meer spullen meenemen.’

‘Veel meer heb ik niet,’ zei ze. ‘Ik heb nog wel wat kleren, maar ik krijg ineens het gevoel dat we moeten opschieten.’

Een dergelijk gevoel was mij ook bekropen; het was de reden waarom ik snel had afgeruimd.

‘Doe de andere lampen ook maar uit,’ zei ze, terwijl ze een zaklantaarn uit haar tas haalde. ‘Snel.’

Ik doofde de overgebleven drie lampen.

Ze liep naar de deur en scheen bij met haar zaklantaarn. De stilte van de nacht werd verbroken door het geluid van een naderend voertuig, zo te horen een busje.

Annamaria dekte de zaklantaarn met een hand af, om ervoor te zorgen dat het schijnsel niet door de ramen naar buiten scheen.

Remmen gierden door de nacht, en de wagen stond nu stationair te draaien, op het pad voor de garage.

Er werd een portier dichtgeslagen. En nog een.

15

‘Deze kant op,’ zei ze. Nog steeds dekte ze de zaklantaarn met een hand af, en ze liep naar een deur waarvan ik dacht dat het een kastdeur was. Maar de deur bleek uit te komen op een overloop en een kleine binnentrap die naar de eigenlijke garage liep.

Het was een stevige deur die alleen van binnenuit afgesloten kon worden. Als de reus en zijn maten het appartement wisten binnen te dringen, konden ze ongehinderd doorlopen.

Omdat Annamaria zwanger was, en omdat ik bang was dat ze in de haast misschien zou vallen, nam ik de zaklantaarn van haar over en maande haar dat ze zich goed aan de trapleuning moest vasthouden en voorzichtig moest doen.

Ik liet de zaklantaarn tussen mijn vingers door schijnen, richtte het spaarzame licht achter me, om vooral haar bij te schijnen, en liep voor haar uit naar beneden, minder snel dan ik had gewild.

Tot mijn opluchting zag ik dat de garage was afgesloten met een rolluik zonder raampjes. In de muren op het noorden en het zuiden zaten wel twee raampjes, vlak bij het plafond, klein en stoffig.

Het was niet aannemelijk dat het licht van de zaklantaarn ons hier zou verraden, maar voor de zekerheid dekte ik het schijnsel een beetje met mijn hand af.

Er stonden twee auto’s in de garage. Een Ford Explorer, met de neus naar de uitgang, en daarachter een oude Mercedes sedan, met de achterbumper naar de uitgang toe.

Toen Annamaria onder aan de trap was gekomen, fluisterde ze: ‘We kunnen de zijuitgang nemen.’

We hoorden dat er boven ons op de deur van het kleine appartement werd geklopt.

Omgeven door de geur van motorolie en rubber liepen we langs de Ford en de Mercedes naar de deur in de muur op het zuiden, voorzichtig, omdat we bang waren uit te glijden.

Boven ons werd er nogmaals op de deur geklopt, deze keer wat harder. Het was duidelijk dat het niet de pizzakoerier was die voor de deur stond.

Ik deed de deur van het slot. Omdat de deur naar binnen openging, kon ik ongehinderd naar buiten kijken.

Het victoriaanse huis, dat ten noorden van de garage stond, was niet te zien. Een smal pad leidde van de zuidkant van de garage naar de hoge haag die de grondscheiding met de buren vormde.

Als we naar het oosten liepen, naar de voorkant van de garage, zouden we bij het busje van de ongenode gasten uitkomen. Langs de andere kant, achterom, kwamen we bij de buitentrap, waarlangs net iemand naar boven was gegaan.

Het mistte weliswaar, maar ik had geen zin om het erop te wagen en de kans te lopen gesnapt te worden. We hadden twee portieren horen dichtslaan, dus waren er minstens twee mannen uitgestapt, en het leek me sterk dat ze allebei de trap op waren gegaan, aangezien ze geen cadeaumand met wijn en bloemen kwamen afleveren. Er stond vast een mannetje op de uitkijk, voor het geval we buitenom wilden wegglippen.

Ik ging weer naar binnen, liet de deur open en keek naar het donkere plafond. Er hing geen tl-lamp maar slechts één kaal peertje, dat niet brandde. Waarschijnlijk ging de verlichting automatisch aan wanneer het grote rolluik omhoogging.

Toen ik Annamaria naar de Mercedes leidde, vertrouwde ze me ogenblikkelijk. Ze aarzelde geen moment en vroeg niet wat ik van plan was.

Boven werd er niet meer op de deur geklopt. Er werd een ruitje ingetikt; het geluid werd voor een deel gedempt.

Ik liep naar het rechterachterportier, in de hoop dat de auto niet op slot zat. Dat bleek inderdaad niet het geval te zijn, zodat ik het portier zonder problemen kon opendoen.

Boven ons klonken zulke zware voetstappen dat ik even verwachtte een bulderstem te horen die zei: ‘Ik ruik mensenvlees!’

Het binnenlicht van de Mercedes was niet fel. We moesten het er maar op wagen, want we hadden geen andere keus.

Toen ik Annamaria hielp instappen, zag ik in gedachten haar bescheiden appartement voor me. De indringer zou het afdruiprek met de afgewassen spullen zien staan: twee mokken, twee borden, bestek. Hij zou aan de lange hals van een van de olielampen voelen. Het glas zou nog gloeiend heet zijn. Glimlachend zou de man zijn vingers terugtrekken en weten dat we nog maar net weg waren.

Ik keek door de openstaande deur naar het pad langs de haag. Mistflarden dreven naar de garage en krulden zich om de deurpost heen, als de vingers van een blinde geest. Maar er was nog niemand in de deuropening verschenen.

Annamaria schoof door, zodat ik ook kon instappen. Ik trok het portier zo zacht mogelijk dicht, al maakte dat meer lawaai dan me lief was. De lampjes in de auto gingen uit.

Het voertuig was minstens twintig of vijfentwintig jaar oud en stamde uit de tijd toen de Mercedes nog een grote, rechthoekige auto was, een soort doos zonder aerodynamische lijnen. We lieten ons op de vloer van die ruime wagen zakken en probeerden ons zo klein mogelijk te maken.

Dit was weliswaar niet helemaal de truc uit The Purloined Letter, het verhaal van Poe, maar het had er wel iets van weg. Onze belagers verwachtten vast dat we er zo snel mogelijk vandoor zouden zijn gegaan, en de openstaande garagedeur maakte die mogelijkheid aannemelijk. Ze zouden er niet bij stilstaan dat we ons ook konden verstoppen op een plek die te zeer voor de hand lag.

Natuurlijk was het ook mogelijk dat ze niet in de truc trapten. Als ze in de garage gingen zoeken, had ons laatste uur geslagen. Want per slot van rekening hadden we niet met idioten van doen. Dit waren serieuze lieden. Ik had uit betrouwbare bron vernomen dat ze eropuit waren dood en verderf te zaaien. Zulke mensen waren altijd serieus.

16

Toen we ons achter in de Mercedes verborgen hielden, stonden we onder grote druk, een situatie die ik ook al eerder heb aangestipt. In stressvolle situaties slaat mijn fantasie soms op hol, als een reuzenrad vol groteske monsters, dat bespottelijke doemscenario’s en koddige doodsoorzaken in het rond slingert.

Als ze erachter kwamen waar we zaten, zouden ze ons dwars door de raampjes kunnen doodschieten, of ze konden de portieren opendoen en ons van dichtbij neerknallen. Ook konden ze de deuren barricaderen en de auto in de fik steken, zodat we levend verbrandden.

Toch zouden ze ons niet onmiddellijk afmaken, ongeacht de plannen die ze met ons hadden. Want eerst zouden ze willen weten wie we waren en hoeveel we van hun plannen afwisten.

Martelen. Ze zouden ons waarschijnlijk gaan martelen. Met tangen, scherpe messen, naalden, roodgloeiende kachelpoken, spijkerpistolen of knoflookknijpers zouden ze onze tong onder handen kunnen nemen. Of ze zouden bleekmiddel kunnen gebruiken, of bijtend zuur, of onaangenaam smakende brouwsels. Ze zouden zich vol overgave op het martelen storten en kenden vast geen genade. Ze zouden er zo van genieten dat ze alles op video zouden opnemen, om daarmee de bewondering van hun moeders af te dwingen.

Ik had tegen Annamaria gezegd dat ik bereid was voor haar te sterven, en dat was waar, maar met die belofte had ik impliciet beloofd dat ik ervoor zou zorgen dat ze niet zou sterven voordat ik aan mijn eind kwam. Althans niet binnen een uur nadat ik die belofte had gedaan.

Iemand deed het peertje in de garage aan. De auto stond met de neus naar binnen, wat betekende dat we ons aan de voorkant van de garage bevonden, een eindje bij de trap vandaan. Het peertje verspreidde zo’n zwak schijnsel dat onze schuilplek donker bleef.

In de Mercedes hoorde je bijna geen geluid, iets waar de ingenieurs van de Mercedesfabrieken best trots op mochten zijn. Misschien neusde er inmiddels iemand in de garage rond, deed hij de deur van het cv-hok open en keek hij achter de verwarmingsketel; ik hoorde niets.

In gedachten telde ik tot zestig, daarna nog een keer, en een derde keer. Door het tellen werd ik alleen maar zenuwachtiger, zodat ik daarmee ophield en probeerde niet aan martelingen te denken.

In de Mercedes rook het naar oud leer, menthol, parfum met gardeniageur, kattenharen en stof. Ik kreeg de aandrang te gaan niezen. Als een heuse zenmeester probeerde ik dat te transformeren tot jeuk tussen mijn schouderbladen, want daar kon ik beter tegen. Toen dat niet hielp, probeerde ik mijn aandrang om te niezen om te vormen tot een goedaardige darmpoliep.

Nadat ik mijn neus stijf had dichtgeknepen en een tijdje door mijn mond had geademd, kreeg ik het idee dat de snode criminelen van de havendienst ondertussen tot de conclusie waren gekomen dat Annamaria en ik waren ontsnapt. Waarschijnlijk waren onze achtervolgers er al vandoor.

Voorzichtig stak ik mijn hoofd omhoog, om te kijken of de kust veilig was, toen ik dichtbij twee mannenstemmen hoorde, een basstem en een kruiperige stem. Als een omgekeerd duiveltje in een doosje dook ik weer weg.

Annamaria zocht mijn hand op de tast. Of misschien was ik het wel die haar hand pakte.

Ik kon niet horen waar de mannen het over hadden. Maar wel merkte ik dat een van hen boos was, en de ander bood zijn excuses aan.

Er klonk een hard kabaal, gevolgd door een kletterend geluid, wat deed vermoeden dat de basstem iets had omgegooid of een zwaar voorwerp in de richting van de ander had gesmeten.

Terwijl het twistgesprek werd voortgezet, merkte ik dat ik troost putte uit het feit dat ik hand in hand zat met Annamaria. Mijn razende hartslag kwam iets tot rust, en ik hield mijn kaken wat minder krampachtig op elkaar.

De twee mannen bleken dichterbij te zijn dan ik had gedacht. Om zijn woorden te onderstrepen, beukte de boze man drie keer op de motorkap of de voorbumper van de Mercedes.

17

De schurk met de basstem, die waarschijnlijk gelige ogen en een sikje had en een spijkerbed in de hel had gereserveerd, sloeg nog eens krachtig op de Mercedes. Annamaria gaf een geruststellend kneepje in mijn hand.

Mijn ogen waren aan het donker gewend geraakt, en ik kon haar gezicht net goed genoeg zien om te weten dat ze naar me glimlachte, alsof ze me duidelijk wilde maken dat deze situatie slechts tijdelijk was en dat we binnen niet al te lange tijd door bloeiende bloemenvelden zouden huppelen, waar kleurige vlindertjes om ons heen zouden fladderen, en waar leeuweriken, roodborstjes en gele zangvogeltjes vrolijk boven ons hoofd zouden kwetteren.

Ik wist dat ze niet dom was en verwachtte dan ook niet dat ze iets doms zou doen. Daarom nam ik aan dat ze iets wist wat ik niet wist, of dat ze meer vertrouwen in me had dan op grond van mijn survivalcapaciteiten gerechtvaardigd was.

Het geruzie zakte af, en de stemmen klonken steeds minder hard. Uiteindelijk liepen ze bij de Mercedes vandaan. Het licht in de garage ging uit. Een deur werd dichtgedaan.

Ik kon het gezicht van Annamaria nu niet meer zien en hoopte maar dat ze niet naar me glimlachte. Niet dat het een fobie van me is, maar ik voel me ongemakkelijk bij de gedachte dat er iemand in het donker naar me lacht, zelfs als het om zo’n zachtaardig en zelfs goedmoedig persoon als Annamaria gaat.

Als iemand in films in het pikkedonker een lucifer afstrijkt en merkt dat een of ander wezen hem grijnzend aankijkt, kun je er donder op zeggen dat dat wezen zijn hoofd van zijn romp zal trekken.

Natuurlijk gaat het in films heel anders toe dan in het echte leven, ook in films die met allerlei prijzen zijn onderscheiden. Films gaan ofwel over heldhaftige lieden die fantastische avonturen beleven, of over een wereld die zo grauw, verraderlijk en hopeloos is, vol wrede, gestoorde types, dat je nog voor je je bak met popcorn op hebt een eind aan je leven wilt maken. Een middenweg lijkt in films niet te bestaan. Of je redt de monarchie en trouwt met een prinses, of je wordt uit de weg geruimd door een stelletje moordenaars die zijn ingehuurd door kwaadwillende zakenlieden, omdat je hen voor de corrupte rechter wilde slepen.

Buiten kwam een busje rochelend tot leven. Het lawaai ebde weg, en de stilte nam weer bezit van de nacht.

Ik bleef een minuutje ineengedoken in de auto zitten, zonder te weten of Annamaria glimlachend naar me keek, en zei toen: ‘Zouden ze vertrokken zijn? Wat denk jij?’

Zij zei: ‘Wat denk jíj? Zouden ze vertrokken zijn?’

Onder het eten had ik me opgeworpen als haar koene ridder, maar geen enkele koene ridder zou ten strijde trekken omdat een wijze raad van twee dat nu eenmaal had besloten.

‘Oké,’ zei ik, ‘we gaan.’

We stapten uit, ik deed de zaklantaarn aan, en we liepen naar de zijdeur van de garage. De scharnieren piepten toen ik de deur opendeed, iets wat me nog niet eerder was opgevallen.

In de smalle tuin tussen de garage en de hoge haag bleek niemand te staan die onze hoofden van onze romp wilde rukken. Tot zover ging het goed. Maar misschien stonden ze ons ergens anders op te wachten.

Nadat ik de zaklantaarn had uitgedaan, durfde ik eigenlijk niet met Annamaria naar buiten te gaan, omdat ik bang was dat ze voor de garage een mannetje hadden geposteerd.

Annamaria snapte blijkbaar waarom ik aarzelde, en ze zei: ‘Als we achteromgaan, kunnen we via een hekje naar een groenstrook toe.’

We liepen om de garage heen naar achteren. Toen we bij de trap kwamen die naar haar appartement leidde, keek ik omhoog, maar er stond niemand boven aan de trap.

We liepen de mistige tuin door. Er lagen glibberige gele blaadjes op het natte gras, die afkomstig waren van de platanen, die hun blaadjes in deze streek iets later in het jaar loslieten dan elders.

In een witte schutting met sierlijke planken bevond zich een hekje met bewerkte punten. Daarachter lag de groenstrook: een grasveld dat zich in zuidelijke, westelijke en noordelijke richting uitstrekte.

Ik pakte Annamaria bij de arm en zei: ‘Ik denk dat we naar het zuiden moeten.’

‘Als we maar aan de oostgrens blijven en langs de schuttingen gaan,’ zei ze, ‘want ten westen van de groenstrook ligt Hecate’s Canyon, en soms zit je zomaar bij de afgrond, voor je er erg in hebt.’

In Magic Beach had Hecate’s Canyon een legendarische klank.

De kust van Californië staat bekend om zijn oude canyons, die zich als jichtige vingers naar de zee uitstrekken, en elke stad die rond die canyons is gebouwd, heeft bruggen om de diverse wijken met elkaar te verbinden. Sommige canyons zijn breed, maar er zijn er ook veel die zo smal zijn dat je meer van een kloof kunt spreken.

Hecate’s Canyon was smal, maar breder dan sommige andere, en diep, en er stroomde een riviertje doorheen. Aan weerszijden van de stroom – die in het regenseizoen een kolkende rivier werd – groeiden allerlei boomsoorten: parasoldennen, dadelpalmen, Agathis, en cipressen, die waren vervormd en verdraaid door de extreme omstandigheden en door het gif dat in de loop der jaren illegaal in de canyon was gedumpt.

Op zich was het mogelijk om langs de wanden van de kloof naar beneden te gaan, al waren ze wel steil. Bodembedekkers en doornstruiken hielden de voortgang van erosie en wandelaars tegen.

In de jaren vijftig was er in Magic Beach een lustmoordenaar actief geweest die het op jonge vrouwen had voorzien. Hij had zijn slachtoffers meegenomen naar Hecate’s Canyon en had hen daar gedwongen hun eigen graf te graven.

De man – Arliss Clerebold, tekenleraar op de plaatselijke middelbare school – was door de politie gesnapt toen hij zijn achtste slachtoffer meevoerde. Clerebold had dun, krullend blond haar en een vriendelijk gezicht. Hij lachte vaak, had gespierde armen, en zijn lange vingers hadden de kracht van een geoefende bergbeklimmer.

Twee van de zeven slachtoffers werden nooit teruggevonden. Clerebold weigerde elke medewerking, en ondanks het feit dat er speurhonden werden ingezet, zijn hun graven nooit ontdekt.

Toen Annamaria en ik langs de groenstrook naar het zuiden liepen, was ik bang de geesten van Clerebolds slachtoffers tegen te komen. Gerechtigheid was geschied toen hij in San Quentin ter dood was gebracht, dus de kans was groot dat ze inmiddels naar de volgende wereld waren vertrokken. Maar de twee wier lichamen nooit ontdekt waren, konden wel eens zijn blijven rondhangen, omdat ze wilden dat hun stoffelijke resten op begraafplaatsen terechtkwamen, waar hun voorouders ook lagen.

Nu ik Annamaria moest beschermen en er ook nog voor moest zorgen dat de destructieve plannen van de geelogige reus niet doorgingen, had ik genoeg aan mijn hoofd en wilde ik me niet laten afleiden door melancholieke geesten van vermoorde meisjes die me wilden tonen waar ze begraven lagen.

Omdat ik bang was dat de geesten van die betreurenswaardige slachtoffers misschien als door een magneet aangetrokken op mijn gedachten zouden afkomen, als ze tenminste nog rondwaarden, begon ik vragen te stellen aan Annamaria, terwijl we op onze hoede door de donkere mist liepen.

‘Kom je hier oorspronkelijk vandaan?’ vroeg ik zachtjes.

‘Nee.’

‘Waar kom je dan vandaan?’

‘Van ver weg.’

‘Hoe ver weg? Oklahoma?’ vroeg ik. ‘Alabama? Maine?’

‘Nog veel verder weg. Je zou me niet geloven als ik je vertelde waar ik werkelijk vandaan kom.’

‘Jawel hoor,’ verzekerde ik haar. ‘Ik heb je tot nu toe steeds geloofd, al weet ik niet waarom, en al moet ik bekennen dat ik er niet alles van snap.’

‘Waarom geloof je alles wat ik zeg?’

‘Weet ik niet.’

‘Dat weet je best.’

‘O ja?’

‘Ja. Dat weet je best.’

‘Geef eens een hint. Waarom geloof ik alles wat je zegt?’

‘Waarom gelooft iemand überhaupt iets?’ vroeg ze.

‘Is dat een filosofische vraag of een raadsel?’

‘Empirisch bewijs kan een reden zijn.’

‘Je bedoelt: ik geloof dat de zwaartekracht bestaat omdat elke steen die ik omhooggooi, weer naar de aarde terugvalt?’

‘Ja. Zo bedoel ik dat.’

‘Je hebt me nu niet bepaald overladen met empirische bewijzen,’ zei ik. ‘Ik weet niet eens waar je vandaan komt. Of hoe je heet.’

‘Je weet toch wel hoe ik heet?’

‘Alleen je voornaam. Wat is je achternaam?’

‘Die heb ik niet.’

‘Iedereen heeft een achternaam.’

‘Ik heb nooit een achternaam gehad.’

Het was koud; onze adem vormde wolkjes in de nacht. Ze had zo’n mysterieuze uitstraling, dat ik zonder meer bereid was te geloven dat we die ondoordringbare mist om ons heen zelf hadden uitgeademd, dat ze van de Olympus was neergedaald om de hele wereld met haar adem weg te blazen en naar eigen inzicht opnieuw vorm te geven.

Ik zei: ‘Als je geen achternaam hebt, kon je ook niet naar school.’

‘Ik heb nooit op school gezeten.’

‘Heb je thuis les gehad?’

Ze gaf geen antwoord.

‘Als je geen achternaam hebt, hoe kom je dan aan een uitkering?’

‘Ik sta niet bij de sociale dienst ingeschreven.’

‘Maar je zei dat je geen werk had.’

‘Inderdaad.’

‘Krijg je dan gewoon geld van anderen als je het nodig hebt?’

‘Ja.’

‘Tjonge. Dat is nog relaxter dan de autobandenbusiness of de schoenenverkoop.’

‘Ik heb niemand ooit iets gevraagd. Dat ik jou vroeg of je bereid was je leven voor me te geven, was een uitzondering.’

Ergens in de mist moest de kerktoren van de St. Joseph staan, want in de verte hoorde ik de bekende klok slaan, wat merkwaardig was, en wel om twee redenen. Ten eerste zag ik op de verlichte wijzerplaat van mijn horloge dat het 19.22 uur was, en dat leek me goed te kunnen kloppen. Bovendien sloeg de St. Joseph elk heel uur één keer en elk halfuur twee keer. Maar nu had de klok drie keer achter elkaar geklonken, een plechtige, galmende stem in de mist.

‘Hoe oud ben je, Annamaria?’

‘Achttien, in zekere zin.’

‘Als je al achttien jaar op deze aarde rondloopt zonder ooit iets gevraagd te hebben… Dan heb je zeker gewacht tot je echt iets belangrijks te vragen had.’

‘Ik had al zo’n idee,’ zei ze. Ze klonk geamuseerd, maar niet omdat ze me met dat antwoord om de tuin wilde leiden of me in verwarring wilde brengen. Weer voelde ik dat ze zeer to the point kwam, meer dan ik kon bevatten.

Gefrustreerd bracht ik het gesprek weer op het vorige onderwerp: ‘Als je geen achternaam hebt, kun je toch ook geen aanspraak maken op gezondheidszorg?’

‘Die heb ik niet nodig.’

Wijzend naar het kind dat ze droeg, zei ik: ‘Over een paar maanden is dat misschien wel handig.’

‘Alles op z’n tijd.’

‘Als je zwanger bent, kan het geen kwaad om je regelmatig te laten onderzoeken.’

Ze keek me glimlachend aan. ‘Je bent een lieve jongen.’

‘Wel grappig om dat uit jouw mond te horen, want ik ben ouder dan jij.’

‘Toch ben je een jongen, en lief. Waar gaan we naartoe?’ vroeg ze.

‘Dat is inderdaad voor iedereen de vraag.’

‘Ik bedoel op dit moment. Waar gaan we nu naartoe?’

Ik vond het leuk om haar op mijn beurt een raadselachtig antwoord te geven: ‘Ik heb een afspraak met een man met vleermuishaar en een dwarsgebakken slangentong.’

‘Macbeth,’ zei ze, waarmee ze mijn plezier ten dele vergalde.

‘Ik noem hem de Man met de Zaklantaarn. De reden hoef je niet te weten. Het zou wel eens gevaarlijk kunnen worden, dus je kunt niet mee.’

‘Veiliger dan bij jou kan ik niet zijn.’

‘Ik moet me snel kunnen verplaatsen. Ik ken een vrouw die je vast wel aardig zult vinden. Daar ben je absoluut veilig.’

We hoorden gegrom achter ons en draaiden ons om.

Even dacht ik dat de reus ons was gevolgd en dat hij zich tijdens ons raadselachtig gesprek in drie kleinere gedaantes had opgesplitst. In de mist gloeiden zes gelige ogen, als reflectoren, niet op gezichtshoogte maar veel lager. Toen ze vanuit de mist naar ons toe kwamen en op drie meter afstand van ons bleven staan, zag ik dat het drie coyotes waren.

Achter hen doemden nog zes ogen op, en drie magere soortgenoten voegden zich bij de eerste drie. Zo te zien waren ze op jacht en kwamen ze uit Hecate’s Canyon. Zes coyotes. Een roedel.

18

Omdat ik in Pico Mundo had gewoond, op de grens van de prairie en de Mojave-woestijn, had ik wel eens eerder coyotes gezien, en meestal gedroegen ze zich dan schuw en waren niet van plan zich aan mij te goed te doen. Maar het was ook wel eens voorgekomen dat ik een hongerige troep was tegengekomen, ’s avonds laat, die in mij klaarblijkelijk een uiterst smakelijk stukje vlees zag, en toen was ik maar ternauwernood ongeschonden uit die penibele situatie ontsnapt.

Als ik Hutch Hutchison was geweest en binnen zeventien maanden twee keer op het menu van een troep coyotes had gestaan, zou ik dat niet hebben gezien als een grappig toeval maar als onweerlegbaar wetenschappelijk bewijs dat alle coyotes zich tegen de mensheid hadden gekeerd en van plan waren ons uit te roeien.

In de mistige groenstrook bij Hecate’s Canyon hadden de zes Canis latrans niet de gebruikelijke charme die er van dieren in dierenwinkels uitgaat, wat op zich opmerkelijk genoemd mag worden, omdat ze er enigszins knullig uitzien en daardoor schattig overkomen. Ze staan met hun magere, pezige lichaamsbouw weliswaar dichter bij wolven dan bij honden, maar het is net of ze te grote poten en oren hebben, zodat ze er aaibaar uitzien en minstens zo innemend zijn als de moordzuchtige dictator van Iran als deze zich in vrijetijdskleding op de foto laat zetten als hij een ijsje eet met basisschoolleerlingen die door hun ouders als zelfmoordterrorist zijn opgegeven.

De zes coyotes waarmee Annamaria en ik geconfronteerd werden, hadden smalle koppen en ontblote tanden en keken ons verlekkerd aan. Ze leken niet geschikt om te figureren in een reclamespotje voor hondenvoer en deden me denken aan fascistische jihadstrijders met een bontjas aan.

In levensbedreigende situaties is er altijd wel iets in de buurt wat als wapen kan dienen, maar op deze verlaten grasvlakte had ik alleen een schuttingpaal bij de hand, als ik die al uit de grond kon trekken. Geen stenen, honkbalknuppels, emmers, bezems, antieke porseleinen vazen, braadpannen, spades, broodroosters of boze fretten, waarmee ik me in het verleden had verdedigd.

Ik zag in dat het misschien tijd werd om me over mijn pistoolfobie heen te zetten en in het vervolg een vuurwapen bij me te dragen. Maar ik bleek over een wapen te beschikken dat ik niet als zodanig had herkend: een jonge, zwangere, mysterieuze vrouw. Toen ik haar maande langzaam achteruit te lopen, zei ze: ‘Ze zijn niet alleen wat ze lijken.’

‘Wie wel?’ zei ik. ‘Maar toch denk ik dat deze beesten hoofdzakelijk wél zijn wat ze lijken.’

Ik had verwacht dat Annamaria voorzichtig achteruit zou lopen om te kijken of er in een van de schuttingen een deur zat waardoor we konden vluchten, maar in plaats daarvan deed ze een stap in hun richting.

Het zou best kunnen dat ik op dat moment een onwelvoeglijke term bezigde waarmee men over het algemeen ontlasting aanduidt, maar ik hoop dat ik een beleefd equivalent gebruikte.

Rustig doch vol overtuiging zei ze tegen de coyotes: ‘Jullie horen hier niet te zijn. De rest van de wereld staat voor jullie open, maar op dit moment hebben jullie hier niets te zoeken.’

Zelf vond ik het een tamelijk twijfelachtige strategie: een troep hongerige vleeseters erop wijzen dat ze zonder gepaste kleding niet bediend worden.

Hun nekharen stonden recht overeind, en ze hielden hun staart laag bij de grond. Ze hadden hun oren plat tegen hun kop gelegd, en elke spier stond gespannen. Deze jongens hadden wel trek in wat.

Toen Annamaria weer een stap in hun richting deed, zei ik niets, omdat ik bang was dat mijn stem te veel op die van Mickey Mouse zou lijken. Wel legde ik een hand op haar arm.

Ze negeerde me en zei tegen de coyotes: ‘Ik ben niet van jullie. Hij is ook niet van jullie. Jullie moeten hier weggaan.’

Coyotes worden ook wel prairiewolven genoemd, wat misschien een veel leukere naam is, maar ook al noem je ze bontknuffeltjes, dan nog zou hun aaibaarheidsfactor niet toenemen.

‘Jullie moeten hier weggaan,’ zei ze nog eens.

Tot mijn verbazing leken de beesten te gaan twijfelen. Hun nekharen gingen liggen, en ze ontblootten hun tanden niet meer.

‘Nu,’ zei ze met veel gezag. Ze staken hun oren omhoog en keken om zich heen, alsof ze zich erover verwonderden hoe ze hier in hemelsnaam terecht waren gekomen en waarom ze zo stom waren geweest om zich bloot te stellen aan een gevaarlijke zwangere vrouw.

Met zwiepende staart en gebogen kop verdwenen ze schaapachtig in de mist, alsof ze eerder al door Roodkapje waren uitgefoeterd en nu dit over zich heen kregen, waardoor ze hevig twijfelden aan hun identiteit als roofdier.

Toen we in zuidelijke richting verder liepen, pakte ik Annamaria bij de arm, en nadat ik had nagedacht over wat er gebeurd was maar het niet kon plaatsen, zei ik: ‘Dus je praat met dieren.’

‘Nee. Dat leek maar zo.’

‘Je zei dat ze niet alleen waren wat ze leken.’

‘Wie niet?’ citeerde ze mij, wat nooit zo verheffend is als het citeren van Shakespeare.

‘Wat waren ze dan?’

‘Dat weet je best.’

‘Dat is geen antwoord.’

‘Alles op z’n tijd,’ zei ze.

‘Dat is ook geen antwoord.’

‘Het is wat het is.’

‘Aha, nou snap ik het.’

‘Nog niet. Maar dat komt nog wel.’

‘Ik heb het Witte Konijn nog niet gezien, maar volgens mij zijn we in Wonderland beland.’

Ze gaf een kneepje in mijn arm. ‘De wereld is één groot wonderland, jongeman, en dat weet je best.’

Rechts van ons waren zo nu en dan donkere gestaltes te zien die op een afstandje met ons meeliepen, langs de rand van Hecate’s Canyon. Ik wees haar hierop.

‘Ja, ze zijn hardnekkig,’ zei ze, ‘maar durven ze in onze richting te kijken?’

Ik hield ze een tijdje in de gaten, maar niet één keer zag ik ze met hun gloeiende, gelige ogen onze kant op kijken. Het was alsof ze alleen maar voor zich durfden te kijken, naar de grond.

‘Als je een troep coyotes de baas kan,’ zei ik, ‘weet ik niet of je mij wel echt nodig hebt.’

‘Over mensen heb ik geen macht,’ zei ze. ‘Als ze van plan zijn me te martelen, me te breken en te vermoorden, kan ik daar niets tegen beginnen. Maar voor zulke coyotes ben ik niet bang, en jij zou ze ook niet hoeven te vrezen.’

‘Zo te horen weet je waar je over praat,’ zei ik. ‘Maar toch denk ik dat ik een beetje bang voor ze blijf.’

‘De deugd is moedig, en goedheid kent geen angst.’

‘Shakespeare?’ zei ik.

‘Measure for Measure.’

‘Dat citaat kende ik niet.’

‘Nu wel.’

Ik had weliswaar grote bewondering voor de bard uit Avon, maar het leek me dat het helemaal geen kwaad kon als goedheid bang was voor die sluipende gedaantes in de mist, omdat goedheid anders met huid en haar zou worden verzwolgen.

19

Kort voordat we bij het Paleisje van het Gelukkige Gedrocht kwamen, verdwenen onze schuwe metgezellen in de mist en lieten zich niet meer zien, hoewel ik zo’n vermoeden had dat we ze later wel weer zouden treffen.

Het vrijstaande huis stond aan het eind van een smalle straat met een slecht onderhouden wegdek dat vol scheuren zat. Aan beide kanten van de straat stonden grote himalayaceders, waarvan de hangende takken leken door te buigen, alsof de mist er als sneeuw op drukte.

Het rieten dak plooide zich om een dakkapel heen, langs de met latten betimmerde muur groeiden trompetbloemen, en het afdakje boven de deur was bedekt met bougainville, zodat het grote huis net een romantisch schilderijtje van Thomas Kinkade leek.

Dichte mistflarden hingen als spoken voor de ramen, alsof ze naar binnen loerden om te kijken of dit een geschikte plek was om rond te waren.

In deze spookachtige nevel scheen een warm, oranje licht. Toen we dichterbij kwamen, zag ik dat dit uitnodigende schijnsel door de vele ruitjes van de ramen scheen, en het leek alsof iemand met magische krachten in het huis in de weer was.

Onderweg had ik Annamaria al voorbereid op Blossom Rosedale, bij wie ze een paar uur zou blijven. Vijfenveertig jaar geleden had haar door de drank vertoornde vader haar op de kop in een vat met afval gegooid dat hij met petroleum had aangestoken. Gelukkig had ze een bril op gehad die nogal strak voor haar gezicht zat, want daardoor was ze niet blind geworden en waren haar oogleden niet verbrand. Blossom was toen nog maar zes, maar had de tegenwoordigheid van geest gehad om haar adem in te houden, zodat haar longen gespaard waren gebleven. Ze was erin geslaagd het vat te laten kantelen, waarna ze er snel uit kon krabbelen, hoewel ze toen al wel in brand stond.

In het ziekenhuis kon één oor worden gered, en haar neus kon worden hersteld – hoewel je bleef zien dat het geen normale neus was –, evenals haar lippen. Blossom was vanaf dat moment kaal gebleven. Haar gezicht bleef ernstig verminkt door al het littekenweefsel; haar huid was zo diep aangetast dat er chirurgisch niets aan te doen was.

Ik had haar nog maar een week eerder ontmoet, toen ze met een lekke band aan de kant van de weg stond. Hoewel ze erop aandrong dat ze zelf wel een band kon verwisselen, deed ik het voor haar, omdat Blossom nog geen anderhalve meter lang was, aan haar linkerhand slechts een duim en een wijsvinger had en niet was gekleed op de regen die elk moment uit de lucht kon gaan vallen.

Toen ze weer verder kon rijden, wilde ze me per se trakteren op koffie en een stukje van haar fantastische kaneeltaart met pecannoten.

Ze noemde haar huis het Paleisje van het Gelukkige Gedrocht, en hoewel ze haar huisje inderdaad een waar paleisje vond en ze erg gelukkig was, was ze evenmin een gedrocht als Spielbergs E.T., waar ze aan deed denken.

Ik was daarna nog een keer bij haar langsgegaan, op een avond, en toen hadden we rummy gespeeld en wat gepraat. Hoewel ze de spelletjes die we hadden gespeeld alle drie had gewonnen en we de pot op een cent per tien punten hadden gezet, had ik het gevoel dat er een prettige vriendschap ontstond. Ze wist echter niets van mijn paranormale gaven.

Toen ze opendeed nadat ik had aangeklopt, zei Blossom: ‘Ah! Kom verder, kom verder. God heeft een sukkel op me afgestuurd die ik met kaarten helemaal blut kan spelen. Weer een gebed verhoord. Nog even en ik kan een Mercedes kopen.’

‘Vorige keer heb je vijftig cent gewonnen. Dus dan moet je de komende duizend jaar elke dag van me winnen.’

‘Dat lijkt me heerlijk!’ Blossom deed de deur achter ons dicht en keek Annamaria glimlachend aan. ‘Je doet me denken aan mijn nichtje Melvina – de Melvina die getrouwd is, niet nicht Melvina die een oude vrijster is. Nicht Melvina is zo gek als een deur. Jij niet, mag ik hopen.’

Ik stelde de dames aan elkaar voor, waarna Blossom Annamaria’s jas aannam en die aan een haakje aan de muur hing.

‘Nicht Melvina,’ zei Blossom, ‘heeft problemen met een tijdreiziger. Denk je dat het mogelijk is om door de tijd te reizen, schat?’

Annamaria zei: ‘Vierentwintig uur geleden zat ik nog in gisteren.’

‘En nu ben je in vandaag. Ik moet mijn nicht echt over je vertellen.’ Blossom pakte Annamaria bij de arm en liep met haar naar achteren.

‘Nicht Melvina beweert dat er steeds een tijdreiziger uit het jaar 10.000 haar keuken binnensluipt, wanneer ze ligt te slapen.’

Ik liep achter hen aan en hoorde Annamaria vragen: ‘Waarom haar keuken?’

‘Ze denkt dat ze in de verre toekomst geen taart meer hebben.’

Het huis werd prachtig verlicht door tiffany-achtige lampen in glas in lood, die Blossom zelf gemaakt had.

‘Heeft Melvina dan allemaal taarten in haar keuken staan?’

‘Ze is inderdaad dol op taart.’

In de woonkamer hing een kleurrijke en zeer gedetailleerde quilt van uitzonderlijke schoonheid. Blossom exposeerde met haar quilts, die al door enkele musea waren aangekocht.

‘Misschien is het haar man die ’s nachts stiekem taart zit te eten,’ opperde Annamaria.

‘Nee. Melvina woont in Florida, en haar man, Norman, woont in Nebraska, in een voormalige raketsilo die nog uit de tijd van de Koude Oorlog stamt.’

Uit een keukenkastje haalde Blossom een blik met koffie en een doos koffiefilters en gaf die aan Annamaria.

Toen Annamaria koffie ging zetten, vroeg ze: ‘Waarom woont hij dan in een oude raketsilo?’

Blossom opende een koektrommel en zei: ‘Hij wil niet meer bij Melvina wonen. Ze wil overal wel met hem naartoe, maar niet naar een raketsilo.’

‘Waarom zou er in de verre toekomst geen taart meer zijn?’ vroeg Annamaria.

Met een taartschep haalde Blossom koekjes uit de trommel en legde die op een schaal. ‘Volgens Melvina zou het goed kunnen dat alle taartrecepten in een wereldoorlog verloren zijn gegaan.’

‘Zou er een wereldoorlog om taart zijn ontstaan?’

‘Waarschijnlijk brak de oorlog om de gebruikelijke redenen uit. De vernietiging van de taartrecepten valt dan onder collateral damage.’

‘Zo te horen is ze inderdaad knotsgek.’

‘Inderdaad,’ zei Blossom. ‘Al zou ik eerder zeggen: prettig gestoord.’

Vanuit de deuropening zei ik: ‘Annamaria heeft wat problemen…’

‘Als je zwanger bent, zit je niet in de problemen. Dat is juist een zegen.’

‘Daar gaat het niet om. Een paar slechte lieden zitten achter haar aan.’

‘Slechte lieden?’ vroeg Blossom aan Annamaria.

‘Niemand is van nature slecht,’ zei Annamaria. ‘Alles wordt bepaald door de keuzes die we maken.’

‘En de duivel fluistert altijd in je oor dat je de verkeerde keuze moet maken. Ik ben ervan overtuigd dat wroeging tot verlossing kan leiden.’

‘Sommige lieden krijgen pas wroeging als je ze met een honkbalknuppel te lijf gaat,’ zei ik.

‘Toen de drank was uitgewerkt, kreeg mijn vader berouw van wat hij me had aangedaan,’ zei Blossom.

‘Sommige lieden stoppen je bij twee dode resusaapjes in de kofferbak van een auto en kijken vervolgens schaterend toe hoe die wagen in een hydraulische pletmachine wordt vermorzeld,’ zei ik. ‘Die kennen het woord berouw niet eens.’

‘Heb je je vader kunnen vergeven?’ vroeg Annamaria.

‘Hij is tweeëntachtig,’ zei Blossom. ‘Ik betaal de kosten van de thuiszorg voor hem. Maar ik ga niet meer bij hem op bezoek.’

‘Sommige lieden worden zo boos dat je hun pistool moet afpakken,’ zei ik. ‘En als je hun een kans geeft hun zonden te overdenken, dan zeggen ze dat ze er spijt van hebben, dat ze het nooit meer zullen doen, maar vervolgens loodsen ze je een kamer binnen waar een krokodil zit die al een week niets te eten heeft gehad.’

De twee vrouwen keken elkaar aan alsof ik twee hoofden had en een blauwe hond uitliet.

‘Niet iedereen doet misschien zo,’ probeerde ik mijn woorden te verduidelijken. ‘Maar sommigen wel.’

Annamaria vroeg aan Blossom: ‘Heb je je vader uiteindelijk wel kunnen vergeven?’

‘Ja. Een hele tijd geleden. Dat was best wel moeilijk. De reden waarom ik niet meer bij hem langsga, is dat hij het niet aankan. Hij raakt helemaal overstuur als hij me ziet. Door het schuldgevoel. Dat is te moeilijk voor hem.’

Annamaria reikte haar de hand, en Blossom pakte die, en daarna omhelsden ze elkaar.

Ik zei: ‘Er zitten een paar onverlaten achter Annamaria en mij aan. Ik wil proberen meer over hen te weten te komen, en ik dacht dat zij hier misschien wel een paar uurtjes kon blijven, als jij daar geen bezwaar tegen hebt.’

Tegen Annamaria zei Blossom: ‘We kunnen wel een spelletje gaan kaarten of scrabbelen of backgammon of zo gaan doen.’

‘Backgammon vind ik leuk,’ zei Annamaria. ‘Doe je wel eens vanille in je koffie?’

‘Soms, maar ook wel eens kaneel.’

‘Kaneel. Dat lijkt me lekker.’

‘Nicht Melvina – niet de nicht die getrouwd is met Norman in de raketsilo, maar die andere – gebruikt altijd een half theelepeltje kaneel en een volle theelepel cacao op een volle kan koffie.’

‘Dat lijkt me ook lekker. Laten we dat gaan doen. Waarom hebben die ouders hun beide dochters trouwens Melvina genoemd?’

‘O,’ zei Blossom, terwijl ze het blik met cacaopoeder pakte, ‘ze zijn geen zussen van elkaar, maar nichtjes. Ze zijn allebei vernoemd naar onze oma van moederskant, Melvina Belmont Singleton, die beroemd was in haar tijd.’

‘Beroemd? Waarom?’

‘Omdat ze tussen gorilla’s leefde.’

‘Wat voor gorilla’s?’

‘Overal waar gorilla’s zaten, zag je haar op een gegeven ogenblik ook.’

‘Wat was ze dan? Een natuurliefhebster, of een antropologe?’

‘Geen van beide. Ze vond gorilla’s gewoon helemaal te gek, wilde ze de hele dag bekijken, en de gorilla’s leken daar niets op tegen te hebben.’

‘Ik zou juist denken dat ze dat niet fijn vonden,’ zei Annamaria.

‘Nou, tegen wetenschappers doen ze soms onvriendelijk, maar oma Melvina konden ze er wel bij hebben.’

‘Ze moet wel een stevige tante zijn geweest.’

‘Bij ons in de familie zijn heel wat sterke vrouwen,’ zei Blossom.

‘Dat had ik al begrepen,’ zei Annamaria. De twee vrouwen keken elkaar glimlachend aan.

Blossom zei: ‘Een gorilla, Percy genaamd, heeft van oma Melvina geleerd gedichten te schrijven.’

Annamaria zei: ‘Zonder rijm, neem ik aan.’

‘Niemand met een beetje verstand zou er een cent voor hebben gegeven,’ zei Blossom. De vrouwen schoten allebei in de lach.

Ik wilde wel meer over oma Melvina en de gorilla’s horen, maar eerst moest ik de Man met de Zaklantaarn stevig aan de tand voelen. Blossom en Annamaria hadden zo veel schik met elkaar dat ik de pret niet wilde bederven door te vertellen dat hun Odysseus op het punt stond met zijn oorlogsschip ten strijde te trekken.

Toen ik door de woonkamer liep, zag ik dat het op de klok op de schoorsteenmantel één minuut voor middernacht was. Maar op mijn horloge was het 19.52 uur.

Ik liep naar de schoorsteenmantel en hield mijn oor bij de klok, maar die leek zijn beste tijd gehad te hebben, want ik hoorde niets tikken.

Door de jaren heen, toen ik bovennatuurlijke zaken begon waar te nemen, had ik dingen gezien die niemand anders kon waarnemen. Zo kon ik geesten van overledenen zien, had ik frustrerende want raadselachtige voorspellende dromen, en was ik behept met paranormaal magnetisme.

De stilstaande klok in Annamaria’s kamer boven de garage was geen visioen maar realiteit geweest, iets wat Annamaria ook had gezien. Als ik Blossom en haar er nu bij zou roepen, zouden ze ongetwijfeld dezelfde klok op de schoorsteenmantel zien staan.

Eén klok die stilstaat op één minuut voor middernacht is gewoon een kapotte klok. Maar in deze nacht vol mist en mysterieuze coyotes en schommelbanken die vanzelf gaan schommelen, was het moeilijk om geen betekenis toe te kennen aan de ontdekking van een tweede uurwerk dat tot op de minuut nauwkeurig op hetzelfde tijdstip was blijven stilstaan.

Het bovennatuurlijke manifesteerde zich op voor mij onbekende wijze. Dit leek me een onheilspellende ontwikkeling.

Klokken die op hetzelfde tijdstip waren blijven stilstaan, konden in mijn ogen maar één ding betekenen: ik had net iets meer dan vier uur om te voorkomen dat de geelogige reus en zijn maten dood en verderf zaaiden en talloze onschuldigen de dood in joegen.

20

Een duif die vanuit een witgloeiende hemel neerdaalt, een struik die vlam vat waarbij een stem begint te spreken, sterren die hun eeuwigdurende plek aan de hemel verlaten om nieuwe, betekenisvolle patronen te vormen…

Op dergelijke tekenen hadden profeten zich in een ver verleden verlaten om hun voorspellingen te doen en hun koers te bepalen. Ik moest het doen met twee klokken die waren blijven stilstaan.

Ervan uitgaand dat ik geen freak ben wiens paranormale gaven voortkomen uit een paar gemuteerde synapsen die op een vreemde manier verbindingen in mijn hersenen tot stand brengen, ervan uitgaand dat die gaven geen product zijn van een onverschillige Moeder Natuur maar juist richting en doel aan mijn leven geven, mag geconcludeerd worden dat de engel aan wie Odd Thomas is toegewezen, een budget van nul komma niks heeft.

Ik liep door de straten van Magic Beach, naar het adres dat ik had gevonden in de portemonnee van Sam Whittle, alias Sam Bittel, de man die ik liefhebbend had omgedoopt tot ‘de Man met de Zaklantaarn’, en ik had het gevoel dat de dichte mist bezit van mijn hoofd had genomen, want mijn gedachten waren net zo onsamenhangend als de huizen die ik passeerde: afzonderlijke eilandjes die niets met elkaar te maken hadden, omgeven door een witte zee.

Er reed meer verkeer door de stille nacht dan eerst. Sommige auto’s zag ik in de verte; ze kruisten de straat waarin ik liep en dan zag ik de vage gloed van hun koplampen. Misschien zaten er gewone mannen en vrouwen achter het stuur, mensen die met alledaagse klusjes bezig waren, geen onbetamelijke gedachten hadden en niets kwaadaardigs van plan waren.

Toen er een auto mijn kant op kwam, verschool ik me tot hij voorbij was. De ene na de andere auto bleek van de havendienst te zijn, of van de politie.

Het zou kunnen dat de politie massaal was uitgerukt om te voorkomen dat inbrekers en andere criminelen in de dichte mist hun slag sloegen. Misschien was het paranoïde van me, maar ik had het vermoeden dat de politie alleen maar rondreed om bepaalde vriendjes bij de havendienst te helpen.

Soms ving ik door de autoraampjes een glimp op van de inzittenden, die nauwelijks zichtbaar waren in de vale gloed van instrumentaria en computerschermen, maar ik vond dat ze geen van allen de vriendelijkheid en onbaatzuchtige inzet uitdroegen die van onze wetsdienaren verlangd mogen worden.

Ik had het gevoel dat er achter de gordijnen van mist zaden van een andere planeet op de aarde waren rondgestrooid, zaden die bliksemsnel tot ontkieming waren gekomen en die mannen uitbraakten die niet menselijk waren.

Sam Whittle woonde aan Oaks Avenue, een straat die de naam avenue eigenlijk niet verdiende en waar geen enkele eik groeide. De straat, die oorspronkelijk Founders Street heette, was genoemd naar John Oaks, een sportheld die niet in Magic Beach had gewoond en er zelfs nooit was geweest, maar wiens nicht, of iemand die beweerde zijn nicht te zijn, in de gemeenteraad zat.

Whittle woonde in een bungalow waar niets opvallends aan te zien was. Er stond zelfs geen molentje in de tuin, en het huis was net zo grauw als de mist die het omhulde. Er stonden geen meubels op de veranda aan de voorkant, de tuin was niet verlicht, en de veranda aan de achterkant was al net zo kaal als aan de voorkant.

Er brandde geen licht en er stond geen auto onder de carport.

Ik pakte het geplastificeerde rijbewijs uit de portemonnee van Sam Whittle en kreeg daarmee met gemak de achterdeur van het slot, omdat er geen veiligheidsslot op zat. Licht krakend zwaaide de deur naar binnen open.

Ik bleef even op de veranda staan wachten tot de mist me voorging en de diepe duisternis in huis verkende. Ik luisterde of ik iemand in zijn ongeduld kon horen schuifelen, een tegenstander die stond te wachten tot de vlieg in zijn web kwam.

Op mijn hoede stapte ik over de drempel. Ik liet de deur openstaan, om snel weg te kunnen komen, mocht dat nodig zijn.

De digitale klokjes op de oven en de magnetron stonden niet op een minuut voor twaalf stil, maar het groene schijnsel van de cijfers bracht weinig licht in de duisternis.

Ik bespeurde een whiskygeur en hoopte dat het niet de adem van een man met een pistool was die ik rook.

Toen ik mijn adem inhield, hoorde ik niets, of misschien de stilte van een andere man die zijn adem inhield.

Uiteindelijk had ik genoeg moed verzameld om de deur achter me dicht te doen.

Als er iemand in het vertrek aanwezig zou zijn geweest, zou hij juist op dat moment de lichten aangedaan hebben en zou ik nu in de loop van zijn pistool hebben gekeken.

Misschien had ik de Man met de Zaklantaarn zwaarder toegetakeld dan hij mij en zat hij nu in het ziekenhuis te wachten tot zijn hoofdwonden gehecht werden. Die ingreep hoefde niet lang te duren, maar het personeel zou hem overstelpen met formulieren, die hij allemaal moest lezen, invullen en ondertekenen, waaronder tientallen papieren om schadeclaims te voorkomen. En nadat alles gehecht was, zouden ze hem misschien nog twee uur ter observatie in het ziekenhuis houden. Hij kon elk moment thuiskomen.

Ik was van plan niet langer dan vijf minuten binnen te blijven, deed Annamaria’s zaklantaarn aan, dezelfde die ik gebruikt had om haar bij te schijnen toen we van haar appartement naar de garage liepen.

Met twee vingers maakte ik de lichtbundel zo klein mogelijk en scheen van links naar rechts door het vertrek. Ik bleek in de keuken te zijn. Na even zoeken vond ik de oorzaak van de whiskygeur. Op de eettafel stond een fles Jack Daniel’s, met een glas ernaast. De dop was van de fles, en in het glas zat whisky die zo te zien was aangelengd met water, misschien ijsklontjes die gesmolten waren.

Een tweede glas lag omgestoten op tafel, in een plasje whisky.

Ik vermoedde dat Whittle naar huis was gegaan toen hij bij bewustzijn was gekomen en daarna weer zo snel was vertrokken dat hij geen tijd had gehad om de rotzooi op te ruimen.

Er stonden twee stoelen bij de tafel, achteruitgeschoven. Blijkbaar hadden de whiskydrinkers geen tijd gehad de stoelen netjes recht te zetten.

Onder de tafel lagen twee mannenschoenen, waarvan een op zijn kant. Misschien had Whittle andere schoenen aangedaan voordat hij was vertrokken. Of misschien was hij er nog.

Omdat er voor alle ramen kunststof rolgordijnen hingen, was ik niet bang dat iemand me door het raam kon zien en hoefde ik de zaklantaarn niet met mijn hand af te schermen.

Ik ging een smalle gang in en kwam langs een woonkamer, die vol sfeerloze meubels stond. Ook daar zaten de gordijnen dicht. Er hing geen kunst aan de muur.

Ik was nu ongeveer een minuut binnen.

Tegenover de woonkamer bevond zich een werkkamer met een bank, een bureau, een stoel en boekenplanken. Ook hier zaten de gordijnen dicht.

Er stond niets op het bureau, noch op de boekenplanken.

Ik vermoedde dat Sam Whittle dit onderkomen gemeubileerd had gehuurd, dat hij hier nog maar een paar weken geleden was komen wonen en dat hij niet van plan was om hier lang te blijven.

Toch wilde ik kijken wat er in de bureaulaatjes zat, al moest ik eerst zeker weten of Whittle inderdaad niet thuis was, al dan niet in diepe rust verzonken.

In de laatste kamer stond een bed, dat niet opgemaakt was. Een kussen lag op de grond. Op het tapijt kronkelde een deels geplette worm, die daar waarschijnlijk via de schoen of de broekspijp van iemand terecht was gekomen. De worm kon er nog niet zo lang liggen, anders zou hij al dood zijn gegaan.

Buiten hoorde ik het gebrom van een busje dat snel naderbij kwam. Ik deed de zaklantaarn uit, ondanks het feit dat de gordijnen dicht zaten.

Het leek een eeuwigheid te duren voor de wagen vertrok, maar uiteindelijk kwijnde het geluid van de motor weg.

Toen ik de zaklantaarn weer aandeed, bewoog de worm bijna niet meer.

Het huis was niet groot, maar toch had ik het gevoel dat ik nooit snel weg zou kunnen komen.

Weer deed ik de zaklantaarn uit, trok twee gordijnen open en probeerde het schuifraam open te zetten. Even was ik bang dat het hout door de hoge vochtigheidsgraad was uitgezet, maar tot mijn opluchting kon ik het onderste raam zonder veel kabaal omhoogschuiven.

Ik deed het raam weer omlaag maar liet een klein kiertje open, schoof de gordijnen er weer voor en knipte de zaklantaarn aan.

Twee minuten.

De schuifdeuren van de kast zaten dicht. Ik vond het geen fijn idee om daar met mijn rug naartoe te gaan staan.

Intuïtief ging ik naar de badkamer. Hoewel er geen licht onder de deur door scheen, was ik op mijn hoede. Als ik mijn intuïtie niet serieus had genomen, zou ik allang aan mijn eind zijn gekomen.

Toen ik mijn hand op de knop van de badkamerdeur legde, gleed er een rilling langs mijn rug omhoog, van mijn heiligbeen tot aan mijn nek, en ik had het gevoel dat er in mijn bovenste wervel een kronkelende worm zat.

Zonder te beseffen wat ik aan het doen was, had ik mijn linkerhand naar mijn borst gebracht. Onder mijn sweatshirt en mijn T-shirt voelde ik het belletje dat aan het zilveren kettinkje om mijn hals hing.

Ik draaide de knop van de deur om. De deur ging naar binnen open. Niemand wierp zich op me of beukte op me in.

In het licht van de zaklantaarn zag ik een badkamer die nog uit de jaren veertig stamde: op de vloer een patroon van glanzende witte tegels en kleinere pastelgroene tegeltjes. De voegen waren in de loop der jaren gebarsten en vies geworden. De muren vertoonden een omgekeerd patroon: lichtgroene tegels, afgewisseld met kleine witte tegeltjes.

In de spiegel recht voor me zag ik een lichtflits toen ik mijn zaklantaarn erop richtte, gevolgd door mijn spiegelbeeld, beschenen door het licht dat door de vloertegels weerkaatst werd.

Links van me bevond zich een douchecabine van matglas, gevat in een wit uitgeslagen aluminium frame. Rechts van me zag ik een badkuip, en daarin lag een levenloze man: de Man met de Zaklantaarn.

Ik werd totaal overdonderd door deze ontdekking, en op zich was dit een ideaal moment voor een belager om toe te slaan. Ik keek in de spiegel en zag tot mijn opluchting dat er niemand achter me stond.

Nu ik deze krappe ruimte met een lijk moest delen, had ik behoefte aan meer licht dan er uit mijn zaklantaarn kwam. Omdat het enige raam in de badkamer werd afgeschermd door een rolgordijn, durfde ik het licht aan te doen.

Sam Whittle was in zittende houding overleden. Hij was niet onderuitgezakt omdat hij met de kraag van zijn shirt achter de heetwaterkraan was blijven hangen. Zijn hoofd was naar links gezakt.

Zijn mond was met tape dichtgeplakt, en iets – waarschijnlijk een doekje – drukte er vanbinnen tegenaan. Ze hadden hem gekneveld omdat ze hem niet onmiddellijk om het leven hadden gebracht.

Zijn polsen waren met tape vastgebonden, en zijn blote voeten waren bij de enkels vastgebonden, ook met tape.

Hij baadde in het bloed. Waarschijnlijk hadden ze hem in beide benen en armen geschoten, en daarna – misschien terwijl hij als een stervende worm lag te kronkelen – hadden ze een kogel door zijn voorhoofd gejaagd.

Hij lag in de badkuip als in een griezelige kookpot waarin heksen een drankje brouwen.

Zijn linkeroog ging schuil achter een stervormige bloeding, maar zijn rechteroog keek me strak aan, wijd geopend, niet-begrijpend, dezelfde blik waarmee hij zijn moordenaar moest hebben aanschouwd. Blijkbaar had hij niet verwacht op deze manier aan zijn eind te komen.

Ongeacht hoeveel lijken men al heeft gezien – en ik heb meer doden gevonden dan de gemiddelde snelbuffetkok –, grift het beeld zich onmiddellijk in het geheugen, veroorzaakt een algehele verkramping van het lichaam en scherpt de intuïtie.

Bijna drie minuten.

Toen ik weer in de spiegel keek en een man achter me zag staan, dook ik weg, draaide me om en haalde uit.

21

Mijn uithaal trof weliswaar doel maar had geen effect, want de man die achter me stond, was Sam Whittle, de man die vijf kogels in zijn lijf had gekregen. Zijn stoffelijk overschot lag in de badkuip, en zijn rondwarende geest bedreigde me eigenlijk niet maar smeekte me om hulp.

Hoewel hij zich manifesteerde in een gedaante zonder schotwonden, was hij zeer geagiteerd. Hij straalde totaal niet de woede uit die zo kenmerkend is voor potentiële poltergeisten. De wanhoop had hem zo in zijn greep dat er voor boosheid geen plaats meer was.

Hij wilde me vastpakken, en ik leek voor hem net zo tastbaar aanwezig als hij voor mij, maar toch hadden zijn handen geen grip op me. Ook al zou hij zijn hand in mijn nek leggen, dan nog kon hij mijn hoofd niet in zijn richting draaien.

Hoewel hij dwars door muren en deuren en dergelijke kon lopen, was hij niet in staat door mij heen te lopen, en toch kon hij niet eens door mijn haar strijken. Ik kon hem zien en voelen, en in dat opzicht was hij echt, al konden anderen dat niet. Maar Sam Whittle kon me lichamelijk niets doen.

Toen hij dat doorkreeg, begon hij met een ernstig gezicht tegen me te praten, maar produceerde geen enkel geluid. Waarschijnlijk kon hij zichzelf wel verstaan maar wist hij niet dat ik hem niet kon horen, want ik moest hem duidelijk maken dat hij me met zijn stem niet kon bereiken, ook al schreeuwde hij nog zo hard.

Ik vermoed dat geesten zich tegenover ons niet hoorbaar kunnen maken omdat ze de ware aard van de dood kennen en weten wat er na deze wereld komt. Misschien kunnen de levenden deze kennis niet goed hanteren en zouden ze er verkeerde dingen mee doen.

Nu Whittle merkte dat hij niet met me kon praten, werd hij nog wanhopiger, liep langs me heen de badkamer in en ging bij zijn lijk staan. Hij beukte met zijn vuisten tegen zijn borst, tegen zijn slapen, alsof hij zichzelf daarmee wilde overtuigen dat hij zichzelf kon voelen en dat het dus onmogelijk was dat hij een ziel zonder lichaam was, dat alle leven uit zijn aardse omhulsel was gestroomd.

Met een wilde blik in zijn ogen keek hij om zich heen, alsof hij een uitweg zocht, een deur waardoor hij het leven weer kon betreden. Zijn gezicht vertoonde tal van emoties; hij leek zwaar te lijden en de wanhoop nabij.

Vertwijfeling is een geactiveerde vorm van wanhoop, en wanhoop is het gemis aan hoop. Zonder hoop had hij geen verweer tegen de angst die bezit van hem nam, en die angst ging over in blinde paniek. Ik kon het niet langer aanzien en wendde mijn blik af.

In de afgelopen jaren heb ik het idee gekregen dat de meeste geesten die hier blijven rondhangen, een betere wereld tegemoet zouden gaan als ze zich daarvoor openstelden. Maar om verschillende redenen, stuk voor stuk irrationeel, verzetten ze zich daartegen.

Elvis had zo veel van zijn moeder gehouden en had haar zo vroeg verloren dat hij na zijn dood graag door wilde naar het hiernamaals om met haar herenigd te worden. Maar omdat hij bang was dat ze het leven dat hij had geleid niet goedkeurde, vanwege zijn drugsgebruik, zijn losbandige levensstijl en zijn algehele onttakeling, was hij in onze wereld gebleven, tot hij er uiteindelijk van overtuigd raakte dat alles vergeven zou worden, iets wat het verstand te boven ging.

Degenen die tijdens hun leven zo weinig goeds hadden gedaan dat het niet opwoog tegen de kwalijke zaken waar ze verantwoordelijk voor waren, of die enkel slechte dingen hadden gedaan, bleven hier na hun dood meestal niet rondhangen. En degenen die dat wel deden, bleven over het algemeen geen jaren maar slechts een paar dagen of uren.

Omdat ze tijdens hun leven nooit in hoop hadden geloofd, nam ik aan dat daar na hun dood geen verandering in kwam. Misschien gleden ze zonder protest de eeuwige duisternis in omdat ze zich niets anders voor konden stellen. Het zou ook kunnen dat ze vonden dat ze moesten boeten voor wat ze in hun leven misdaan hadden. Ik vermoedde dat degene die belast was met het regelen van de boetedoening weinig geduld kon opbrengen voor onverlaten die in deze wereld bleven rondhangen.

Whittles gedrag deed vermoeden dat hij niet verwachtte zonder problemen door te kunnen schuiven naar de vredige duisternis. Toen hij er niet onderuit kon dat hij dood was omdat het toch echt zijn lijk was dat daar in de badkuip lag, sloeg zijn paniek om.

Er waren misschien dertig of veertig seconden verstreken sinds hij in de deuropening van de badkamer was verschenen.

Wat er vervolgens plaatsvond, gebeurde snel en zou een mooie scène hebben opgeleverd voor de Tweede Heks, die in Macbeth als zodanig werd aangeduid.

Whittle ijsbeerde door de badkamer, gejaagd als een vogel die door een openstaand raam naar binnen was gevlogen en nu niet meer wist hoe hij naar buiten kon komen.

In het toneelstuk had de Tweede Heks boven de kookpot gestaan en had ze een paar druppels van haar eigen bloed aan het brouwsel toegevoegd: Uit mijn duimen druppelt bloed…

Whittle beende onrustig heen en weer zonder daarbij als een vogel te fladderen. Eigenlijk maakte hij geen enkel geluid. Toch vermoedde ik dat het geklapwiek misschien wel te horen was, als ik maar wist hoe ik moest luisteren.

Uit mijn duimen druppelt bloed, komt het kwaad hierheen gespoed.

Een speler die nog afschrikwekkender dan Macbeth is, komt op.

Het licht in de badkamer verzwakte, alsof er elders in de stad een gigantische machine was aangezet die veel stroom aan het elektriciteitsnet onttrok.

In de schemering verschenen en verdwenen allerlei schaduwen, en ik dacht dat ik vleugels voelde die ik niet kon horen: lucht werd ritmisch verplaatst.

Ik durf niet met zekerheid te zeggen wat er gebeurde, omdat mijn vijf zintuigen plus mijn bovennatuurlijke gaven daar niet toereikend voor waren. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt, en ik hoop dat het bij die ene keer blijft.

Het zou kunnen dat de geest van Sam Whittle zichzelf op de spiegel boven de wastafel had geworpen, maar eigenlijk geloof ik dat niet. Wat aannemelijker is, is dat de spiegel naar voren kwam om de geest van Sam Whittle tot zich te nemen.

Bovendien: de spiegel was heel even meer dan een spiegel en maakte zich los van de muur. Het glas wikkelde zich als een doek in zilveren plooien vol donkere weerspiegelingen van zowel de badkamer als van een fantastisch oord.

En ook: die golvende plooien glommen als opgepoetst zilver, maar tegelijkertijd waren ze donker en mat, en ze omsloten de geest van Whittle en voerden hem binnen in de chaos van beelden die op hun flakkerende oppervlak te zien waren.

Ten slotte dit: toen zijn geest door het geplooide glas werd opgenomen, kwam de spiegel trillend tot rust, als een vijver waar iemand een steen in heeft gegooid. Slecht heel even zag ik een gezicht dat in de spiegel naar me keek, niet dat van Whittle maar van iemand anders, zo angstaanjagend dat ik van schrik een kreet slaakte en achteruitdeinsde.

Die Aanwezigheid was maar heel even te zien, zo kortstondig dat ik me de afgrijselijke details niet meer voor de geest kan halen. Toen ik het van schrik uitschreeuwde, zag ik alweer mijn eigen spiegelbeeld.

Ik viel bijna, maaide met mijn armen om me heen om mijn evenwicht te bewaren en kreeg de knop van de douchedeur te pakken. De knop draaide om en de deur ging open. Ik stond oog in oog met weer een lijk.

22

Vier minuten.

Omdat de mannenschoenen onder die kant van de keukentafel hadden gestaan waar het omgevallen whiskyglas had gelegen, had deze vrouw waarschijnlijk uit het andere glas gedronken.

De moordenaars hadden een leren riem om haar nek gebonden en haar zo aan de douchekop opgehangen. Haar voeten hingen vijf centimeter boven de tegels.

Een paar keramische tegels waren onder haar gewicht bezweken. Stucwerk was van de muur op de grond gevallen. De buis van de waterleiding was gebogen, maar er was geen lek ontstaan.

Gelukkig was het niet aan mij om te onderzoeken hoe het slachtoffer aan haar einde was gekomen. Haar gezicht was afschuwelijk vervormd doordat ze gewurgd was. Misschien had ze haar nek ook gebroken.

Ze was bij leven vast een knappe vrouw geweest. Waarschijnlijk was ze halverwege de twintig, maar doordat haar gezicht zo verwrongen was, was ze minstens tien jaar ouder geworden.

Net als Whittle waren haar polsen en enkels met tape vastgebonden, en was ze gekneveld.

Waarschijnlijk had Sam Whittle moeten toekijken hoe ze de vrouw hadden opgehangen.

Ik had genoeg gezien. Te veel.

Ik kreeg het irrationele idee dat als ik nog een keer naar de lijken keek, ze hun ogen zouden openen en me glimlachend welkom zouden heten.

Ik zag niets bijzonders aan de spiegel boven de wastafel. Maar aangezien hij net ook al was getransformeerd, zou dat best nog een keer kunnen gebeuren.

Ik leefde nog, en ik was geen ronddolende geest, maar toch was ik er niet gerust op dat de kracht die Whittle tot zich had genomen, het ook niet op mij gemunt had. Daarom verliet ik de badkamer, liet het licht aan maar deed de deur goed achter me dicht.

Een ogenblik bleef ik in de slaapkamer staan, met de zaklantaarn uit, want ik was minder bang voor het donker dan voor wat ik zou zien als ik het licht aandeed.

Ze zouden de Man met de Zaklantaarn vast niet alleen hebben vermoord omdat hij er niet in geslaagd was me op het strand uit te schakelen. Whittle en de vrouw hadden misschien ruzie met de anderen gekregen, en waarschijnlijk hadden ze niet voorzien dat hun metgezellen het verschil van inzicht op zo’n rigoureuze wijze zouden beslechten.

Normaal gesproken vind ik het prima wanneer schurken onderling onenigheid krijgen, want dan zijn ze gemakkelijker te verslaan. Maar als deze types van plan waren zo veel dood en verderf te zaaien dat de hemel en de zee in een bloederig licht zouden baden, zoals ik in mijn droom had gezien, zou ik me een stuk prettiger voelen als ik wist dat dit tuig van de richel in elk geval niet door het minste of geringste tot wandaden gedreven werd.

Ik deed de zaklantaarn weer aan en doorzocht gehaast de laatjes van de kast. Er zaten alleen maar kleren in, en niet eens veel.

Hoewel ik nog geen vijf minuten binnen was, was het tijd om te vertrekken. Misschien waren de moorden impulsief gepleegd, en in dat geval kwamen de moordenaars misschien terug om de lijken weg te halen en alle sporen te verwijderen.

Ik begon te trillen op mijn benen, alsof er kortsluiting in mijn zenuwen was ontstaan, toen ik meende elders in huis geluiden te horen.

Ik sprak mezelf streng toe dat ik niet meteen zo bang moest zijn, maar toch besloot ik niet langs dezelfde weg het huis te verlaten.

Ik deed de zaklantaarn uit en schoof de gordijnen opzij. Het raam schoof net zo gemakkelijk open als eerst.

Van achter het huis kwam het geluid van een deur die met geweld geopend werd, en even later werd ook de voordeur ingetrapt.

Ik had van één duivel gerept, en een andere was verschenen. Moordenaars die naar de plaats delict terugkeerden om alle sporen te verwijderen, zouden nooit zo stom zijn deuren in te trappen, net zomin als dat ze op feesttoeters zouden blazen.

In het huis werd geroepen: ‘Politie!’

Ik gleed door het raam naar buiten, zo geruisloos en zo snel als een ervaren insluiper, een vaardigheid waar ik misschien niet zo trots op zou mogen zijn.

De mist leek een levend wezen dat zich kon voortplanten, want het was net of er nieuwe generaties mist waren ontstaan, die de nacht nog ondoordringbaarder maakten dan vijf minuten daarvoor, toen ik het huis had betreden.

De politie had geen sirenes gebruikt, en ook geen zwaailichten, zodat de mist niet door een rode of blauwe gloed gekleurd werd.

Weer moest ik denken aan zaden van een andere planeet die tot ontkieming waren gekomen en wezens voortbrachten die geen mensen waren. Hoewel ik niet geloofde dat er buitenaardse wezens bij de politie van Magic Beach zaten die zich als mensen voordeden, vermoedde ik wel dat er agenten bij waren die niet als eerste prioriteit hadden de wet te handhaven.

Omdat ik wel de portemonnee van Sam Whittle had meegenomen maar niet zijn geld had afgepakt, hadden ze misschien gedacht dat ik van plan was bij hem langs te gaan om hem een paar vragen te stellen. Ze waren zijn bungalow binnengedrongen alsof ze wisten dat er twee lijken lagen – wat betekende dat ze me daar naartoe hadden gelokt zodat ze me de twee moorden in de schoenen konden schuiven.

Toen ik me uit het raam liet zakken, kwam de politie het pand via de voor- en achterkant binnen. Waarschijnlijk zouden ze niet met z’n allen naar binnen gaan.

Aan de voorkant van het huis zag ik een door mist gedimd schijnsel van een zaklantaarn de hoek om komen. De lichtstraal bereikte me niet. Omdat ik niet kon zien wie de zaklantaarn vasthield en er dus van uitging dat de persoon in kwestie mij ook niet kon zien, liep ik over het gazon de andere kant op.

Aan de achterkant van het huis doemde ook een lichtbundel op. Ik wijzigde mijn koers en liep in de richting van wat het naburige pand moest zijn, al zag ik geen lichten branden.

De politie zou al snel het raam ontdekken dat ik open had laten staan, en dan zouden ze me achternakomen.

Toen ik in volle vaart tegen een ijzeren hekwerk op liep dat de erfscheiding markeerde, was het of het gaas Hier is hij, hier is hij, hier is hij rondzong.

23

Ik gaf net wel hoog op van mijn insluiperskwaliteiten, maar ter verdediging mag ik aanvoeren dat er helemaal geen struiken voor het hek stonden die me op de aanwezigheid ervan attendeerden. Er groeiden geen klimplanten tegenaan, zodat er geen bladeren langs mijn gezicht streken en ik niet wist dat ik mijn pas moest inhouden. De ijzeren afrastering had praktisch dezelfde kleur als de mist.

Ik ben niet iemand die beweert dat het niet eerlijk toegaat in het leven of dat we allemaal overgeleverd zijn aan de wrede of onverschillige krachten van het universum, maar mijn onzachtzinnige kennismaking met deze omheining trof me als zo oneerlijk dat ik ter plekke op het gras een potje had kunnen gaan mokken, als mijn vrijheid en mogelijk mijn leven niet op het spel hadden gestaan.

Meteen toen het hekwerk mijn klunzigheid rondzong, zei een van de mannen achter me: ‘Wat was dat?’ Waarop zijn collega zei: ‘Yancy, ben jij dat?’ En beide lichtbundels werden gericht op de bron van het zingende geluid.

Ik kon eigenlijk alleen maar omhoog, en daarom klom ik tegen het hek op, waarbij ik als een harpist uit de hel aan het gaas plukte, in de hoop dat er bovenaan geen vlijmscherp prikkeldraad zou zitten.

Achter me riep iemand die klaarblijkelijk niets tegen clichés had: ‘Stop of ik schiet!’

Ik betwijfelde of ze me al konden zien, en het leek me sterk dat ze midden in deze woonwijk zomaar in het wilde weg zouden gaan schieten. Toch spande ik mijn sluitspier onwillekeurig aan bij de gedachte dat ik misschien een kogel in mijn rug zou kunnen krijgen, want je weet maar nooit wat er kan gebeuren in een universum dat op een cruciaal moment een hekwerk op je pad neerzet.

Mensen die in hun rug worden geschoten en niet onmiddellijk de pijp uitgaan, verliezen soms de controle over hun ingewanden. Ik spande mijn sluitspier aan zodat er voor mij of voor de mensen die ermee te maken kregen, geen onverkwikkelijke toestanden zouden ontstaan. Ik ben bereid te sterven als mijn laatste uur geslagen heeft, maar het staat me tegen om dat op een smerige wijze te doen.

Goede buren plaatsen goede afscheidingen, en blijkbaar stonden deze buren op zo’n goede voet met elkaar dat ze het niet nodig achtten het hek met prikkeldraad af te zetten. Ik klom over de rand, liet me in de tuin van de buren op de grond vallen, rolde door en kwam overeind, en zette het op een lopen, in de bange verwachting dat ik door een strakgespannen waslijn onthoofd zou worden.

Ik hoorde gehijg, keek naar de grond en zag een golden retriever die met flappende oren naast me rende. Het beest keek omhoog naar me, de tong uit de bek, met die kenmerkende grijns, alsof het dier het helemaal te gek vond dat iemand zomaar kwam spelen.

Omdat ik niet verwachtte dat een hond zo stom was om met zijn kop tegen een schutting of een muur of een boom aan te lopen, keek ik goed naar de hond en probeerde mijn koers af te stemmen op zijn bewegingen. Steeds als de hond uitweek, dook ik dezelfde kant op. Ik bleef steeds dicht bij hem, hoewel ik het niet onmogelijk achtte dat hij een gevoel voor humor zou kunnen hebben. Als hij vlak langs een boom rende, zou ik frontaal tegen de stam knallen.

Honden kunnen wel degelijk lachen, een constatering die elke hondenliefhebber zal kunnen beamen. In mijn blinde vlucht putte ik hoop uit het feit dat honden geen wreed gevoel voor humor hebben. Ze lachen als ze mensen weer eens iets dwaas of stompzinnigs zien doen, maar ze zullen dergelijk gedrag nooit uitlokken.

Terwijl ik naast de retriever verder holde, moest ik tot mijn verbazing denken aan het gesprek dat ik met Annamaria gevoerd had toen we bij Hecate’s Canyon liepen en ze geprobeerd had me te laten inzien waarom ik alles geloofde wat ze me vertelde, hoewel ik er niet alles van snapte:

Waarom geloof je alles wat ik zeg?

Weet ik niet.

Dat weet je best.

Geef eens een hint. Waarom geloof ik alles wat je zegt?

Waarom gelooft iemand überhaupt iets?

Ik rende onbesuisd voort in de dichte mist omdat ik vertrouwde op de inherente goedheid en het instinct van honden. Vertrouwen. Ik vertrouwde Annamaria ook, en daarom geloofde ik wat ze me vertelde, ook al drukte ze zich soms erg cryptisch en indirect uit.

Vertrouwen kon echter niet het antwoord op de vraag zijn. Als ik haar geloofde omdat ik haar vertrouwde, kon je de eerste vraag vervangen door een tweede: als ik haar geloofde omdat ik haar vertrouwde, waarom vertrouwde ik haar dan, gezien het feit dat ik eigenlijk niets van haar wist en dat haar mysterieuze manier van doen tamelijk berekenend overkwam?

De golden retriever had zo veel lol dat ik me afvroeg of hij misschien rondjes met me om het huis heen rende. Maar uiteindelijk bleek mijn vertrouwen in hem gerechtvaardigd, want op een gegeven moment kwamen we bij een hek in de afrastering.

Ik probeerde hem binnen de omheining te houden, maar hij bleek te snel om zich de weg te laten versperren. Toen hij langs me glipte, ging hij er niet vandoor maar bleef bij me, waarschijnlijk omdat hij nieuwsgierig was wat voor leuke dingen we nu weer zouden gaan doen.

In zuidelijke richting zag ik lichtbundels die als duellerende zwaarden door de mist sneden. De hond en ik gingen naar het noorden.

24

Een universeel oplosmiddel stroomde over de wereld en verzwolg alles wat de mens en de natuur hadden voortgebracht. Gebouwen doemden in vage vormen op. Symmetrische schuttingen scheidden niets van niets en liepen aan beide kanten door tot ze in de mist vervaagden.

Bomen doemden deels op en verdwenen weer, als wrakhout op een witkolkende rivier. Het was of het gras grijs was en van heuvels van as af stroomde die zo zacht waren dat ze geen vaste contouren hadden.

De hond en ik renden een tijdje verder, veranderden verschillende keren van richting, en uiteindelijk vertraagden we onze pas en liepen we van niets naar nergens, van de ene mistbank naar de andere.

Op een gegeven moment kreeg ik door dat het weer meer was dan alleen maar het weer. De stilte en de mist en de kou waren niet slechts het gevolg van meteorologische omstandigheden. Ik begon er steeds meer van overtuigd te raken dat de sfeer in Magic Beach symbolisch was voor wat er stond te gebeuren.

De hond en ik liepen door een droomlandschap dat gehuld was in dichte rook, afkomstig van vuren die lang geleden waren uitgedoofd, rook die geen reuk bezat. In de wereld om ons heen leken alle geuren te zijn verdwenen.

De lucht hing roerloos om me heen, want er stond geen zuchtje wind. Het zou nooit meer gaan waaien, en de stilte verhaalde van een massieve rotsachtige wereld, waarvan het binnenste koud was geworden, een wereld waarin geen rivieren stroomden en geen zeeën door het getij in beweging werden gezet, waarin geen klokken bestonden, omdat er geen tijd meer was om weggetikt te worden.

Toen de hond en ik onze pas inhielden en stokstijf stil bleven staan, werd de mist niet langer door ons in beweging gebracht en kwam de nevel die vlak boven de grond hing tot stilstand. Het trottoir onder mijn voeten en onder zijn hondenpoten vervaagde.

Ik werd ontzettend bang en haalde opgelucht adem toen de hond begon te kwispelen en het wegdek onder de ondoorzichtige nevel tevoorschijn kwam.

Maar even later had ik het gevoel in de Valley of Death terecht te zijn gekomen, of zelfs erger nog: in een immense leegheid waarin geen enkel atoom van onze wereld was overgebleven, geen spoor van de natuur of de menselijke beschaving, een plek die zo onstoffelijk was dat het slechts een staat van zijn leek. Hier bestond geen herinnering aan het verleden, geen hoop voor de toekomst. De wereld die bestaan had, bestond niet langer, en de wereld die er had kunnen zijn, zou nooit vorm krijgen.

Ik hád geen voorgevoel maar liep door een nacht die een voorgevoel wás. Zwart kun je opvatten als de combinatie van alle kleuren, en wit als de totale afwezigheid ervan. De mist was een voorbode van de zinloosheid van het nietbestaan, een vacuüm binnen een vacuüm, het einde van de geschiedenis, het gevolg van de totale vernietiging.

Er zou op zo’n grote schaal dood gezaaid worden dat het het einde van de dood zou inluiden, zo’n algehele verwoesting dat er niets meer overbleef wat daarna nog verwoest kon worden. Mijn angst, die door de kwispelende staart even werd verdreven, kwam terug en liet zich niet zo snel meer wegjagen.

Ik werd me ervan bewust dat ik van het ene niets naar het andere ging. Het was of ik me op de bodem van een diepe put bevond, en ik wilde heel hard gaan schreeuwen. Maar net als de geesten van overledenen die zich tot me wendden, was ik niet in staat enig geluid te produceren.

Ik kon alleen maar in stilte bidden, en ik bad dat ik een veilig toevluchtsoord mocht vinden, een plek vol vorm en kleur en geur en geluid, waar ik kon schuilen voor deze afschuwelijke nietsigheid, een gezegende plek waarin ik de angst kon overwinnen en weer kon nadenken.

Als een dromer die beseft dat hij aan het dromen is, zag ik dat een geometrische vorm uit de witte mistbank opdoemde. En ik merkte dat ik een trap op liep, hoewel ik de treden niet kon zien.

Waarschijnlijk was ik bij een zware deur gekomen en had ik die opengedaan, maar zelfs toen ik over de drempel stapte, in een ruimte vol licht en schaduw, met de golden retriever naast me, en zelfs nadat ik de deur achter me had dichtgedaan en de mist had buitengesloten, wist ik niet onmiddellijk waar ik terecht was gekomen, geleid door de voorzienigheid of door de hond.

De dichte mist had me een tijdlang van mijn zintuigen beroofd, dus toen ik de onmiskenbare geur van boenwas en kaarsen rook, kreeg ik spontaan tranen in mijn ogen.

Ik kwam via een gelambriseerd vertrek met een laag plafond in een veel grotere en beter verlichte ruimte en begreep dat ik eerst in het portaal en nu in het schip van een kerk was beland.

Naast me stond de hond te hijgen, van dorst, vermoeidheid of beide.

In de zijbeuken brandde zacht licht, maar in het middengedeelte niet. Ik liep in het schemerdonker naar het koor van de kerk.

Hoewel ik me eigenlijk had voorgenomen in de voorste kerkbank plaats te nemen om mijn aangeslagen zenuwgestel tot bedaren te brengen, ging ik toch op de grond zitten, omdat de hond over zijn buik geaaid moest worden. Hij had wel wat genegenheid verdiend, meer dan ik hem in mijn aangeslagen staat kon bieden.

Wanneer ik overweldigd en ontmoedigd ben door de wereld die de mensheid heeft geschapen – wat iets anders is dan de wereld in zijn oorspronkelijke staat –, troost ik me, bij wijze van verweer, met de gedachte dat het nu eenmaal absurd toegaat in de wereld.

De oorspronkelijke wereld zindert van wonderen, poëzie en betekenis. Maar de door de mens gecreëerde wereld is een pervers rijk vol ego’s en jaloezie, waar op macht beluste cynici zichzelf omvormen tot valse afgoden en waar de deemoedigen niets in te brengen hebben omdat ze alles hebben overgedragen aan hun afgoden, niet voor de eeuwige roem maar voor een incidentele optocht, niet voor brood maar voor het zicht op brood.

Wezens die niet in staat zijn de waarheid onder ogen te zien, wezens die vol goede moed wegen inslaan die regelrecht naar tragedies leiden, zijn soms vermakelijk in hun onbezonnenheid, net zo vermakelijk als filmkomieken zoals Buster Keaton, Laurel en Hardy, en al hun collega’s die wisten dat het grappig is als mensen met hun voet in een emmer vast komen te zitten, dat het nog grappiger is als ze daar met hun hoofd in vast komen te zitten, en dat het een hilarische indikking van het menselijk onvermogen is als ze tegen beter weten in proberen een vleugelpiano een trap op te krijgen die daar duidelijk te steil en te smal voor is.

Wie lacht niet die de mens beziet, ik ook, al lach ik de mens niet uit, omdat ik minstens net zo’n grote kluns ben als ieder ander. Ik mag mezelf dan wel afficheren als de steun en toeverlaat voor zowel de levenden als de doden, maar ik heb in mijn leven al in heel wat emmers vastgezeten.

Toen ik met de hond in de kerk zat, aan de lijken in de badkamer dacht en me afvroeg wat mijn droom over de totale vernietiging van de aarde te betekenen had, kon ik een glimlach niet onderdrukken.

Het zou kunnen dat ik in een depressie was geraakt, maar uit ervaring wist ik dat zich binnen niet al te lange tijd weer zo’n voet-in-emmermoment zou aandienen.

Toen de hond na een paar minuten nog steeds lag te hijgen, beval ik dat hij moest blijven wachten en ging ik op zoek naar water.

Ik tuurde naar de achterkant van het schip maar zag geen wijwaterbak staan. Achter het altaar bevond zich een groot abstract beeldhouwwerk, dat vaag deed denken aan een gevleugeld wezen, maar alleen als je je hoofd schuin naar links hield, je ogen half dichtkneep en aan Pino van Sesamstraat dacht.

Ik deed het koorhekje open en betrad het sanctuarium. Rechts zag ik een eenvoudige marmeren doopvont staan. Er zat geen water in. Maar nu ik erover nadacht, leek het me ongepast of zelfs heiligschennend om gewijd water aan een dorstige hond te geven.

Ik liep verder, naar een deur waarvan ik aannam dat die toegang tot de sacristie verschafte, de plek waar de gewaden van de misdienaars hingen en waar de priester zich op de mis voorbereidde. In de kerk van St. Bartholomew’s, in Pico Mundo, waar de oom van Stormy Llewellyn priester was geweest, bevond zich in de sacristie een toilet met wastafel.

Toen ik de deur opendeed, zag ik een man van in de vijftig, die zo te zien een kast aan het opruimen was en erg van me schrok. Hij had een rond gezicht maar was niet dik, was verzorgd gekapt, beschikte over goede reflexen, maar had een wat minder ontwikkeld evenwichtsgevoel, stapte achteruit toen hij me zag, struikelde over zijn eigen voeten en viel op zijn achterste.

Ik verontschuldigde me voor het feit dat ik hem zo had laten schrikken, en hij verontschuldigde zich voor het feit dat hij onwelvoegelijke taal had gebezigd, maar waarschijnlijk had hij alleen in gedachten gevloekt, want uit zijn mond was alleen maar de kreet oek gekomen.

Toen ik hem overeind had geholpen en hij me daarbij tot twee keer toe bijna omver had getrokken, legde ik hem uit dat ik water voor mijn hond zocht. Hij stelde zich voor als pastoor Charles Moran. Toen hij me met pretoogjes vertelde dat zijn val in zekere zin te vergelijken was met de neergang van de duivel, zag ik dat hij om zijn eigen opmerking moest lachen, en dat vond ik sympathiek.

Uit een klein koelkastje haalde hij een fles water, en uit de kast een ondiepe schaal. Samen liepen we naar de golden retriever, die braaf bij het hekje van het koor was blijven liggen.

Pastoor Moran vond het blijkbaar prima dat ik de hond mee naar binnen had genomen en vroeg hoe hij heette. Omdat ik dat niet wist en geen zin had uit te gaan leggen hoe ik aan de retriever was gekomen, zei ik dat hij Rafaël heette.

Eerst wist ik niet waarom ik die naam had gekozen, en niet bijvoorbeeld Bello. Later snapte ik wel hoe dat kwam.

Toen de man naar míjn naam vroeg, zei ik dat ik Todd heette. Dat was niet geheel gelogen. Mijn ouders hadden altijd beweerd dat ze me Todd hadden willen noemen, maar dat er bij de geboorteaangifte een foutje was gemaakt, wat niet wegnam dat ze me altijd Odd waren blijven noemen. Als ik tegen anderen zeg dat ik Odd ben, leidt dat niet zelden tot allerlei vermoeiende misverstanden, want Odd betekent nu eenmaal ‘vreemd’ of ‘merkwaardig’. Ik had die middag al zo veel meegemaakt dat ik het geduld niet kon opbrengen om de pastoor duidelijk te maken hoe de vork nu precies in de steel zat.

We hurkten bij de hond neer en lieten het beest drinken, en de pastoor vroeg of ik pas in de stad was komen wonen.

Toen ik zei dat ik er nu ongeveer een maand woonde, vroeg hij of ik me al bij een kerkelijke gemeente had aangesloten. Ik zei dat ik de kerk was binnengegaan om te bidden, omdat mijn leven een verkeerde wending had genomen.

De pastoor was zo discreet daar niet verder op in te gaan en vertrouwde er blijkbaar op dat ik mijn verhaal vanzelf wel aan hem zou toevertrouwen als we met elkaar in gesprek raakten en hij zijn kwaliteiten als raadgever kon inzetten.

Hoewel ik in m’n eentje naar Magic Beach was gekomen – al had ik Boo en Frank Sinatra bij me – voelde ik altijd een zeker gemis omdat ik geen familie of goede vrienden om me heen had. In m’n eentje gaat het niet. Ik heb andere mensen nodig, wederzijds contact, ook al blijft de aard van die relaties vaak onbestemd. Ik wil samen met anderen kunnen lachen, mensen die mij net zo hard nodig hebben als ik hen.

Hutch was veel te veel in zichzelf gekeerd om meer dan een oppervlakkige vriend te worden. En de wonderbaarlijke Blossom Rosedale kende ik nog maar zo kort dat ik nog niet de meest wezenlijke dingen met haar besproken had.

De pastoor leek zich bij de hond goed op zijn gemak te voelen, had een ontspannen manier van doen en leek zich voor de wereld open te stellen. Als ik een paar minuten met hem praatte, zou ik me vast minder eenzaam voelen.

Ik vertelde hem niets over mezelf, maar op de een of andere manier kregen we het over het armageddon. Op zich was dat niet verbazingwekkend. Het lijkt wel of er tegenwoordig veel vaker over de dag des oordeels wordt gesproken dan vroeger.

Uiteindelijk vroeg pastoor Moran of Rafaël misschien honger had, en ik zei dat dat misschien wel zo was, maar dat ik hem daar niet mee lastig wilde vallen. Hij zei dat hij zelf ook een hond had en dat het een kleine moeite was om Rafaël ook wat eten te geven, en met die woorden stond hij op om in de pastorie wat hondenkoekjes te gaan halen.

Door het gesprekje met Charles Moran was ik enigszins tot rust gekomen en was ik niet meer zo bang dat de hele mensheid van de aardbodem gevaagd zou worden.

De hond vroeg om aandacht, en ik willigde dat verzoek maar al te graag in, omdat het niet alleen de hond is die daar wel bij vaart, maar ook de mens.

Na een paar minuten kwam Rafaël echter overeind en spitste zijn oren, voor zover dat bij een golden retriever mogelijk is. Hij luisterde aandachtig en tuurde naar de deur van de sacristie achter in het sanctuarium.

Ik nam aan dat pastoor Moran een paar hondenkoekjes had gepakt en dat de hond ze al rook.

Toen Rafaël zijn kop echter omdraaide en naar de voorkant van de kerk keek, in de richting van het portaal waardoor we naar binnen waren gekomen, ging ik staan.

Eén grote familie.

Misschien gold het motto van deze stad alleen voor mensen die hier langer dan een jaar woonden. Op het bord waarmee bezoekers aan de rand van de stad verwelkomd werden, had ik de kleine lettertjes nog niet gelezen. Misschien was je hier in het eerste jaar gewoon vogelvrij.

Ik had niet de ervaring dat je geestelijken nooit kon vertrouwen, maar wel had ik geleerd dat mensen minder snel te vertrouwen waren dan honden.

Ik liep naar de derde kerkbank aan mijn rechterzijde. Aan de rugleuning van de banken op de tweede rij was een lange, open kast bevestigd, waar gezangboekjes in zaten. Uit mijn linkerbroekzak haalde ik de portemonnee van Sam Whittle, want dat ik die bezat, kon tegen me gebruikt worden, nu hij dood in de badkuip lag. Tussen de gezangboekjes was nog wat ruimte. Ik propte de portemonnee ertussen.

Het had geen zin om meer dan mijn naam prijs te geven. Ik viste mijn eigen portemonnee uit mijn andere broekzak en stopte ook die tussen de gezangboekjes. Vervolgens liep ik terug naar de hond, en ik keek van de deur van de sacristie naar het portaal, van het portaal naar de sacristie…

De eerste twee agenten die ik zag, kwamen via het portaal aan de voorkant de kerk in. Ze hadden hun pistool niet getrokken maar liepen met hun hand op hun holster door het middelste gangpad.

Door de deur van de sacristie kwam ook een agent binnen. De man liep naar het altaar. Hij was achter in de veertig, zo’n tien jaar ouder dan de twee collega’s die van de andere kant kwamen. Zijn voortijdig grijzende haardos was aan de zijkanten opgeschoren, en boven op zijn hoofd had hij stekeltjes.

Hij straalde een zekere mate van autoriteit uit, wat niets te maken had met het feit dat hij een uniform droeg. Als je hem in zijn onderbroek tegenkwam, zou je hem ook met twee woorden aanspreken en zou je braaf doen wat hij van je verlangde, ofwel bereid zijn een hoge prijs te betalen als je tegen zijn wil inging.

Pastoor Moran kwam achter Van Stekelenstein uit de sacristie. Hij keek me aan en wendde zijn blik niet af toen onze blikken elkaar kruisten, maar zijn ogen glommen nu niet meer van de pret.

Ik vroeg hem om een reden, en toen hij niet reageerde, vroeg ik het nog eens, maar de eerwaarde leek me niet te horen, en blijkbaar wilde hij geen woord meer met me wisselen, hoewel we allebei in leven waren en we niet als geesten van overledenen in onze communicatiemogelijkheden waren beperkt.

25

Toen ik nog in Pico Mundo woonde, had ik ook wel eens in een politieauto gezeten. Hoewel het dus niet mijn eerste keer was, vond ik het nog steeds prachtig.

Het politiebureau – zowaar uitgerust met een klein cellenblok – was een gebouw dat in Nieuwgriekse stijl was opgetrokken en naast het gebouw van justitie stond, bij het park, op een van de schilderachtigste plekjes van de stad. Nu doemde het als een middeleeuws fort in de mist op.

De balie en kantoortjes waar verklaringen werden opgenomen, bevonden zich waarschijnlijk op de begane grond, bij de hoofdingang van het gebouw. De twee jonge agenten zetten hun auto in een steegje achter het gebouw neer en leidden me via de achteringang naar binnen.

In de kerk hadden ze me al op wapens gefouilleerd. Ik verwachtte dat ze nu mijn horloge en het zilveren kettinkje zouden confisqueren en me een verklaring zouden laten tekenen dat ze verder geen waardevolle bezittingen van me in beslag hadden genomen. Ook verwachtte ik dat ze mijn vingerafdrukken en een foto zouden nemen. En volgens mij moesten ze me er ook op wijzen dat ik het recht had een advocaat te bellen, en zelfs dat ik me eventueel kon aanmelden bij een realityshow over de rechtbank. Maar in plaats van dit alles leidden ze me een gang door met deprimerend, blauwgespikkeld linoleum op de vloer en muren die me qua kleur aan het slijm van een tbc-patiënt deden denken. We gingen een deur door, twee trappen af, weer een gang door, waar intrigerende vlekken op de betonnen vloer zaten, weer een deur door, tot we in een grauw vertrek zonder ramen kwamen, waar het zo sterk rook naar de dennengeur van een desinfecterend middel dat iemand met astma het ter plekke zou hebben afgelegd. Het sterke aroma kon de kotsgeur in de kamer niet helemaal verhullen.

Het vertrek mat ongeveer drieënhalve bij vierenhalve meter. Door de betonnen vloer, de betonnen muren en het lage betonnen plafond zou zelfs de meest begenadigde binnenhuisarchitect er nog een hele kluif aan hebben om hier iets van te maken.

In het midden stond een vierkante, metalen tafel met twee stoelen ernaast.

In de hoek stond een derde stoel. Misschien moest ik daar voor straf zitten als ik me niet netjes gedroeg.

Een van de agenten trok een stoel naar achteren zodat ik kon gaan zitten, wat ik als een hoopvol teken opvatte dat ze de menselijke waardigheid van gevangenen wensten te respecteren. Maar toen ketende de ander mijn rechterenkel aan een ijzeren ring vast die aan de tafelpoot was bevestigd. Hoewel hij dat niet hardhandig deed, meende ik wel een zekere minachting bij hem te bespeuren.

Zonder me op de hoogte te stellen welk strafbaar feit me ten laste werd gelegd, en zonder uit te leggen hoe ik een broodje of iets dergelijks kon bestellen als ik trek kreeg, verlieten ze het vertrek en deden de deur dicht, zodat ik moederziel alleen werd gelaten.

Bij binnenkomst was me opgevallen dat de deur zo dik was dat ik vermoedde dat hij waarschijnlijk door een paranoïde figuur was ontworpen. De stalen deur, die minstens vijfhonderd kilo moest wegen, viel met een zware klap dicht.

Er bleef me niet veel anders over dan het overdenken van mijn pijngrens en mijn sterfelijkheid, wat waarschijnlijk precies hun bedoeling was.

De tafel waaraan ik zat vastgeketend, leek zwaar maar op zich wel te verplaatsen. Ik achtte mezelf goed in staat om het ding door mijn raamloze cel achter me aan te slepen, maar aangezien er in het vertrek weinig te zien of te beleven viel, bleef ik zitten waar ik zat.

Toen ik onder de tafel keek, zag ik dat er in de vloer een afvoerputje zat van twintig centimeter doorsnee, dat was afgesloten met een deksel met gaatjes. Gezien het feit dat er in Magic Beach eigenlijk nooit overstromingen plaatsvonden, nam ik aan dat dit afvoersysteem bedoeld was om de boel te kunnen schoonspuiten in geval van onvoorziene ongelukjes.

Door ontnuchterende constateringen als deze zou een deel van mijn kleine hersenen door mijn oververhit geraakte fantasie gemakkelijk kunnen verweken als ik niet uitkeek, en ook zou mijn haar vlam kunnen vatten. Ik hield mezelf voor dat ik in de Verenigde Staten van Amerika zat, en niet in Cuba of Venezuela, laat staan in Mordor.

Ik keek op mijn horloge. Het was 20.56 uur. Ik had nog drie uur en een paar minuten om de wereld te redden, of althans een aanzienlijk deel daarvan. Makkie.

Omdat ik mezelf buitengewoon goed onder controle had, deed het me niets toen er om 20.57 uur en 20.58 uur nog niets gebeurd was, hoewel ik moet toegeven dat ik wel bijna op het punt stond op hoge toon gerechtigheid te eisen, toen de deur uiteindelijk om 20.59 uur openging.

Slechts één man kwam het vertrek binnen, maar die vulde de ruimte dan ook in ruime mate. In de kerk had ik hem Van Stekelenstein gedoopt, maar ik had al snel vernomen dat hij Hoss Shackett heette en dat hij hoofdcommissaris was.

Hoss was waarschijnlijk afgeleid van een langere naam, maar ik kon niet verzinnen welke naam dat dan kon zijn. Ik had het in de politieauto aan de twee agenten gevraagd, maar die hadden tot twee keer toe geweigerd me opheldering te verschaffen, en de derde keer dat ik het vroeg, hadden ze me geadviseerd om die vraag door te schuiven naar mijn endeldarm.

Nadat de commissaris de bombestendige deur achter zich had dichtgedaan – waarschijnlijk zaten er in de silo van Norman in Nebraska veel van dit soort constructies – kwam hij naar me toe en keek hij me aan. Hij zei niets maar keek alleen maar.

Ik glimlachte en knikte. Hij niet.

Nadat ik een tijdje naar mijn handen had gekeken en me had voorgesteld hoe ze eruit zouden zien nadat ze met een moersleutel bewerkt waren, trok de commissaris een stoel bij en ging tegenover me aan tafel zitten.

Toen ik opkeek en me had voorgenomen al zijn vragen ontwijkend te beantwoorden, zei hij nog steeds niets en keek alleen maar naar me.

Hij had lelijke, groene ogen die nog killer waren dan die van een slang, hoewel ik ervoor paste die observatie in zijn bijzijn te uiten, ook niet binnen een straal van honderd kilometer bij hem vandaan.

Ik hang niet erg aan de regels der etiquette, maar ik had niet het gevoel dat het aan mij was om het gesprek op gang te brengen.

Na een tijdje kon ik het niet langer opbrengen om recht in die verraderlijke ogen van hem te blijven kijken. Óf ik moest mijn blik afwenden, wat hij als een teken van zwakte zou kunnen opvatten, óf ik moest iets zeggen om een reactie van zijn kant uit te lokken.

‘Ik denk dat u me met iemand anders verwart,’ zei ik, zo vriendelijk en ontspannen dat ik er zelf van stond te kijken.

Hij reageerde niet en bleef me strak aankijken.

‘Ik ben nooit eerder met de politie in aanraking geweest,’ zei ik.

Hij hield zijn blik op me gericht en was zo stil dat ik er even aan twijfelde of hij wel ademde. Misschien had hij geen lucht nodig.

Als er al een mevrouw Hoss bestond, was het óf een psychisch wrak, óf een heel taaie tante.

‘Nou,’ zei ik. Verder kon ik eigenlijk niets bedenken.

Uiteindelijk knipperde hij even met zijn ogen, heel langzaam, alsof hij een leguaan was die in de zon zat te doezelen.

Hij stak zijn rechterhand uit en zei: ‘Pak mijn hand.’

Ik wist waar het hem om te doen was, en daar had ik geen zin in.

Hij hield zijn hand roerloos boven de tafel, met de handpalm omhooggericht. Hij had grote handen, geschikt om op professionele basis basketbal te gaan spelen, hoewel het waarschijnlijker was dat hij ze had gebruikt om verdachten met de koppen tegen elkaar te slaan.

In de thrillers die ik de laatste jaren gelezen heb, stonden zinnen als ‘de lucht was geladen met agressie’ en ‘de dreiging van geweld hing als zwarte donderkoppen in het vertrek’. Dit heb ik altijd knullige omschrijvingen gevonden, maar misschien hadden de desbetreffende schrijvers wel de Nobelprijs of de Pulitzerprijs verdiend, zag ik nu in.

‘Pak mijn hand,’ zei Hoss Shackett nog eens.

‘Ik heb al een vriendin,’ zei ik.

‘Wat heeft het voor zin om een vriendin te hebben als je geen jongeheer meer hebt?’

‘We hebben sowieso een platonische verhouding.’

Ik had mijn handen voor me op tafel gelegd. Bliksemsnel greep hij mijn linkerhand en pakte hem zo stevig beet dat ik het jammer vond dat ik mijn knokkels niet operatief had laten verwijderen.

De grauwe betonnen cel verdween, en ik stond weer op het door het armageddon geteisterde strand, onder een bloedrode hemel.

Hoss Shackett was niet iemand die zijn gedachten of zijn emoties gemakkelijk kenbaar maakte. Maar toen hij mijn hand losliet, zodat ik weer in de werkelijkheid terugkeerde, en hij in zijn stoel achteroverleunde, zag ik dat hij enigszins verwijde pupillen had en ik concludeerde dat hij mijn nachtmerrie nu ook had gezien.

‘Nou,’ zei ik, ‘wat was dat nou ineens?’

Hij gaf geen antwoord.

‘Dat is me namelijk nog maar één keer eerder overkomen,’ zei ik, ‘en dat vind ik doodeng.’

Hij had een kille, harde uitstraling, iets waar Stalin hem om benijd zou hebben. Hij had zulke grote kaakspieren dat ik er niet van op zou hebben gekeken als hij walnoten tussen zijn tanden kon kraken.

‘Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt,’ verzekerde ik hem. ‘Dat ik deze droom met u kan delen, is net zo pijnlijk voor mij als het voor u moet zijn.’

‘Een droom delen?’

‘Ik heb een droom gehad, en als iemand me aanraakt, zit ik er weer middenin. Wat is dit allemaal – de Twilight Zone?’

Hij leunde iets naar voren, een miniem gebaar, maar het was net of ik vlak bij een Tyrannosaurus rex stond die zich terloops naar me had omgedraaid.

‘Wie ben jij?’ vroeg hij.

‘Ik heb geen idee.’

‘Ik kan het ook heel wat minder vriendelijk vragen.’

‘Dat u steeds voorkomend naar me bent geweest, commissaris, weet ik zeer te waarderen. Werkelijk waar. Maar ik meen het. Ik lijd aan geheugenverlies.’

‘Geheugenverlies.’

‘Inderdaad.’

‘Wat erg voor je.’

‘Inderdaad. Ik weet niets over mijn verleden, hoe ik heet, waar ik vandaan kom, waar ik naartoe ga. Dat is echt heel erg.’

‘Tegen pastoor Moran heb je gezegd dat je Todd heette.’

‘Dat zei ik om maar wat te zeggen, commissaris. Ik zweer het. Ik had ook kunnen zeggen dat ik Larry of Vernon heette, of Rupert, of Ringo. Ik kan God weet wie wel zijn. Ik weet het gewoonweg niet.’

Hij begon me weer aan te staren, met hetzelfde effect als eerst. Elke seconde raakte ik er meer van overtuigd dat ik maar beter open kaart kon spelen omdat hij anders mijn neus zou afbijten. Als hors d’oeuvre.

Als ik van hem wegkeek, zou hij dat vast als een teken van zwakte opvatten, dus moest ik iets verzinnen, voordat hij mijn ziel met zijn starende blik geheel en al opzoog. Ik keek naar mijn linkerhand en constateerde dat hij die met alle vingers had teruggegeven.

Ernstig, als een Darth Vader, zei de commissaris: ‘Je hebt geen legitimatie bij je.’

‘Dat klopt, commissaris. Inderdaad. Als ik die wel had gehad, wist ik nu wie ik was.’

‘Ik vind het niet fijn als mensen in mijn stad zich niet kunnen identificeren.’

‘Dat kan ik me levendig voorstellen, commissaris, gezien uw functie. Ik zou dat ook niet prettig vinden als ik in uw schoenen stond, ook al staat er niet in de grondwet dat je je moet kunnen legitimeren.’

‘Dus je weet het een en ander over de grondwet?’

‘Nee. Nou, misschien wel. Dat weet ik pas als ik mijn geheugen weer terug heb. Weet u wat ik denk dat er gebeurd is? Ik denk dat iemand me met geweld beroofd heeft.’

Voorzichtig bracht ik mijn hand naar de buil op mijn hoofd, die Whittle een tijdje terug met zijn zaklantaarn had veroorzaakt.

De commmissaris zag dat ik over de buil wreef, maar hij zei niets.

‘Degene die me een klap op mijn kop heeft gegeven, zodat ik nu mijn geheugen kwijt ben, zal mijn portemonnee ook wel hebben meegenomen.’

‘Wanneer ben je beroofd? Vanavond op het strand?’

‘Op het strand? Vanavond?’ Ik fronste mijn wenkbrauwen. ‘Nee, commissaris. Ik denk dat dat overdag moet zijn gebeurd.’

‘In mijn stad vinden op klaarlichte dag geen berovingen plaats.’

Ik haalde mijn schouders op.

Dat gebaar kon hem duidelijk niet bekoren. Ik kon de schouderbeweging niet meer ongedaan maken.

‘Wil jij beweren dat je beroofd bent voordat je vanmiddag van de pier sprong?’

‘Inderdaad, commissaris. Ik kan me nu zelfs weer herinneren dat ik langs de boulevard naar het strand liep en me afvroeg wie en waar ik was en of ik al gegeten had of niet.’

‘Waarom ben je van de pier gesprongen?’

‘Sinds ik bij de beroving een klap op mijn hoofd heb gekregen, commissaris, gedraag ik me soms enigszins irrationeel.’

‘Waarom heb je Utgard verteld dat er een tsunami op komst was?’

‘Utgard?’

‘Utgard Rolf.’

‘Is dat de naam van een persoon, commissaris?’

‘Je weet best wie ik bedoel. Een wandelende kleerkast met een sikje.’

‘Ah, die. Een vriendelijke verschijning. Zijn hawaïshirt deed vermoeden dat hij zich met zorg kleedt. Maar ik kan me niet herinneren dat ik het met hem over een tsunami heb gehad. Waarschijnlijk liep ik door die klap op mijn hoofd nog op mijn benen te tollen.’

‘Toen Utgard een hand op je schouder legde, zag hij hetzelfde wat ik net gezien heb, toen ik je hand pakte, want hij heeft me erover verteld.’

‘Klopt, commissaris. Bij u en bij hem gebeurde hetzelfde. Dus twee keer nu al. Dat was die droom die ik had toen ik die klap op mijn hoofd kreeg, voordat ik langs de boulevard in de richting van de pier liep.’

‘Vertel me eens wat meer over die droom.’

‘Zo veel valt er niet over te vertellen, commissaris. U hebt hem zelf gezien. De rode lucht, de zee met al dat licht, het opgloeiende strand. Heel griezelig allemaal.’

De pupillen van zijn ogen werden steeds groter, alsof hij van plan was het licht uit te doen en op me te gaan jagen, als een slang die een muis wil vangen.

‘Heel griezelig allemaal,’ zei ik nog eens.

‘Wat heeft het volgens jou te betekenen?’

‘Wat het te betekenen heeft? Die droom? Ik heb nog nooit een droom gehad die iets te betekenen had. Dat lijkt me meer iets voor in een oude film met zigeuners.’

Uiteindelijk wendde hij zijn blik af. Hij bleef zo lang naar de stoel in de hoek kijken, dat ik me omdraaide om te kijken of er wat te zien was.

Meneer Sinatra zat in de hoek. Ik weet niet hoe lang hij al in de kamer aanwezig was. Hij wees naar me alsof hij wilde zeggen: Je ziet er goed uit, jongen.

Hoss Shackett kon de Chairman of the Board niet zien maar staarde in het niets, misschien als een pose om mijn zelfvertrouwen te ondermijnen. De commissaris vouwde zijn vingers en bekeek zijn goed verzorgde nagels alsof hij er zeker van wilde zijn dat er geen opgedroogd bloed van de vorige verhoorsessie was blijven zitten.

Vervolgens keek hij een tijdje naar de deur. Misschien bedacht hij hoe effectief het massieve staal de kreten had tegengehouden van degenen die hier voor mij als gast waren onthaald.

Toen hij zijn blik op het benauwend lage plafond richtte, verscheen er een glimlach om zijn mond. Als hij met zo’n glimlach naar de hemel had gekeken, zouden de vogels dood uit de lucht zijn gevallen.

Hij keek naar het stalen tafelblad en boog zich ernaartoe om zijn vage weerspiegeling te bekijken. Het blad was extra gaan glimmen door al die bezwete handen van de mensen die zich aan de tafel hadden vastgeklampt.

Zijn gezicht was in de weerspiegeling niet als zodanig zichtbaar, maar vormde een verzameling vlekken en strepen, vaag en vertekend.

Maar blijkbaar vond hij het zelf wel prettig wat hij zag, want hij glimlachte weer.

Commissaris Shackett dreef me tot het uiterste; ik zou bijna wensen dat hij zijn blik weer op mij richtte.

Mijn wens werd ingewilligd. Onze blikken kruisten elkaar.

Hij zei: ‘Wat zullen we doen, jongen? Zullen we vriendjes worden?’

Ik zei: ‘Dat zou helemaal fantastisch zijn, commissaris.’

26

Commissaris Shackett onderging een verandering die niet onderdeed voor het kunststukje dat die intelligente, buitenaardse machines opvoerden in de film Transformers, waarin een gewone Dodge veranderde in een reusachtige robot die honderd keer zo zwaar was.

Ik bedoel hiermee niet te zeggen dat de commissaris de cel ineens met zijn lichaam vulde en mij geen millimeter ruimte liet. Hij veranderde van meneer Hyde, als meneer Hyde een sadistische cipier in een Russisch strafkamp was geweest, in de vriendelijke dr. Jekyll, als dr. Jekyll een amicale sheriff uit een klein stadje was geweest, waar de grootste misdaad in twintig jaar op naam van Lulamay stond, die bij de jaarlijkse jamkookwedstrijd Bobbijunes recept voor rabarberjam had overgeschreven en net had gedaan of het van haarzelf was.

De grijns à la ik-eet-je-met-huid-en-haar-op veranderde in de glimlach van een vriendelijke opa in een reclamespotje waarin schattige kinderen met hondjes spelen. Alle spanning gleed van zijn gezicht. Hij ontspande zijn lichaam, en zijn huid kreeg zowaar een roze tint, alsof hij een kameleon was die eerst naast een grijze steen had gezeten maar nu tussen de rozen was gaan zitten. Ook verdween de kille blik uit zijn groene ogen, en hij kreeg de uitstraling van een gelukkige, vrolijke Ier. Zijn ogen leken te lachen, en zijn lippen en gezicht deden mee. Alle rimpels, plooien en kuiltjes leken een en al goede wil uit te stralen.

De vorige Hoss Shackett zou het nooit tot politiecommissaris van Magic Beach hebben kunnen schoppen, omdat dat een functie was waarvoor je gekozen moest worden. Voor me zat Hoss Shackett, de politicus.

Ik vond het jammer dat er dit jaar geen verkiezingen waren, want anders zou ik geheid de straat op zijn gegaan om mee te helpen in zijn campagne, om posters op te hangen en stemmen te werven, om zijn portret op de zijkant van een flatgebouw te schilderen.

Meneer Sinatra kwam naar ons toe en keek de commissaris onderzoekend aan. Vervolgens keek hij naar mij, schudde verbaasd zijn hoofd en ging weer op de stoel in de hoek zitten.

Commissaris Shackett zat onderuitgezakt in zijn stoel, zo ontspannen dat ik bang was dat hij er elk moment vanaf kon glijden. Hij zei: ‘Wat verwacht je nou, jongen?’

‘Wat ik verwacht, commissaris?’

‘Van het leven. Wat verwacht je nou van het leven?’

‘Nou, commissaris, ik weet niet goed of ik die vraag wel kan beantwoorden, aangezien ik nu even kwijt ben wie ik zelf ook al weer was.’

‘Laten we even aannemen dat je geen last hebt van geheugenverlies.’

‘Maar dat is juist wel zo, commissaris. Als ik in de spiegel kijk, herken ik mezelf niet eens.’

‘Wat je ziet, is toch echt jouw gezicht, hoor,’ verzekerde hij me.

‘Als ik in de spiegel kijk, zie ik Matt Damon, die acteur.’

‘Maar daar lijk je helemaal niet op.’

‘Waarom zie ik hem dan als ik in de spiegel kijk?’

‘Laat me eens raden.’

‘Ik zou u zeer erkentelijk zijn als u dat zou willen doen, commissaris.’

‘Je hebt films gezien waarin hij iemand met geheugenverlies speelde.’

‘Speelde Matt Damon iemand met geheugenverlies?’

‘Daar weet je natuurlijk niets meer van af.’

‘Kwijt,’ beaamde ik. ‘Ik ben alles kwijt.’

‘The Bourne Identity, bijvoorbeeld. Dat was zo’n film.’

Ik dacht een ogenblikje na. Toen: ‘Nee. Zegt me niks.’

‘Jongen, je bent echt grappig.’

‘Nou, het lijkt me best wel leuk om grappig te zijn. Maar de kans is net zo groot dat ik helemaal geen gevoel voor humor blijk te bezitten als ik erachter kom wie ik ben.’

‘Wat ik wil zeggen, is: als jij beweert dat je aan geheugenverlies lijdt, wil ik daar best in meegaan.’

‘Ik zou graag zien dat het anders was, commmissaris. Maar zo liggen de zaken nu eenmaal.’

‘Om ons gesprek wat soepeler te laten verlopen, ga ik akkoord met jouw geheugenverlies en zal ik je geen strikvragen stellen. Klinkt dat redelijk?’

‘Dat klinkt zeker redelijk, maar het is ook gewoon hoe het is.’

‘Goed. Stel dat je geen last hebt van geheugenverlies. Ik weet dat dat niet zo is, maar laten we dat voor het gemak eens aannemen, omdat je anders niet veel verder komt dan kwijt-ik-ben-alles-kwijt.’

‘U wilt dat ik mijn fantasie gebruik?’

‘Precies.’

‘Het zou goed kunnen dat ik iemand met veel fantasie ben geweest.’

‘Dat zou wel goed kunnen, denk je?’

‘Zo’n gevoel heb ik, ja. Ik wil daar best wel een stukje in meegaan.’

De nieuwe commissaris Shackett straalde van oor tot oor, zo intens dat ik bang was huidkanker op te lopen als ik te lang in zijn gezelschap zou vertoeven. Hij zei: ‘Wat verwacht je nou van het leven, jongen?’

‘Nou, commissaris, autobanden lijkt me wel wat.’

‘Autobanden?’

‘De klanten voorzien van betrouwbare autobanden, zodat ze weer een tijdje vooruitkunnen en voorlopig geen klapband krijgen. Dat zou mooi zijn.’

‘Daar kan ik inkomen. Maar omdat het toch allemaal fantasie is, kunnen we het net zo goed groot trekken.’

‘Groot. Oké.’

‘Als je een grote droom mocht verwezenlijken, wat zou die droom dan zijn?’

‘Dan denk ik… misschien… een ijssalon beginnen.’

‘Is dat de grootste droom die je je kunt voorstellen, jongen?’

‘Samen met mijn meisje een ijssalon beginnen. Ja, commissaris, dat zou ik fantastisch vinden.’

Daar was niets van gelogen. Het zou geweldig zijn geweest, Stormy en ik samen in een ijssalon. Ik zou dat fantastisch hebben gevonden.

Hij keek me met zijn pretoogjes aan. Daarna: ‘Ja, dat snap ik, met een kleintje op komst is het fijn om te kunnen terugvallen op een eigen bedrijf.’

‘Kleintje?’ vroeg ik.

‘Het kindje. Die vriendin van jou is zwanger.’

Ontsteltenis gaat me heel natuurlijk af. ‘Vriendin? Kent u mijn vriendin? Dan weet u vast ook wel wie ik ben. Wilt u beweren dat ik vader word?’

‘Je hebt vanmiddag nog met haar gepraat. Utgard heeft jullie gezien. Voordat je van de pier sprong.’

Ik keek hem teleurgesteld aan en schudde mijn hoofd. ‘Dat was een stomme actie van me, dat ik van de pier ben gesprongen. En ook dat ik over die tsunami’s ben begonnen. Maar dat meisje ken ik helemaal niet, commissaris.’

‘Misschien weet je niet meer dat je haar wel degelijk kende.’

‘Nee, commissaris. Toen ik werd belaagd en naar de pier ging en mijn geheugen verloor, zag ik haar en dacht ik dat zij misschien wel wist wie ik was, want ik kwam daar wel vaker.’

‘Maar ze kende je niet.’

‘Geen idee.’

‘Ze heet Annamaria,’ zei hij.

‘Mooie naam,’ vond ik.

‘Niemand kent haar achternaam, zelf de mensen niet van wie ze gratis boven hun garage mocht wonen.’

‘Gratis? Wat aardig van ze.’

‘Het zijn van die sukkels die het beste met iedereen voorhebben,’ zei hij uiterst vriendelijk, met een onovertroffen glimlach.

‘Het arme kind,’ zei ik. ‘Ze heeft me niet eens verteld dat ze ook aan geheugenverlies leed. Wat toevallig, zeg.’

‘Dat lijkt me niet. Al is het wel toevallig dat jij je vooren achternaam bent vergeten en zij geen achternaam lijkt te hebben.’

‘Magic Beach is niet zo groot, commissaris. U kunt ons vast wel helpen uit te vissen wie we zijn. Daar heb ik het volste vertrouwen in.’

‘Ik denk niet dat jullie uit deze streek afkomstig zijn.’

‘O, ik hoop dat u het mis hebt. Want als ik niet van hier ben, hoe kom ik dan ooit nog te weten waar ik wel vandaan kom? En als ik dat niet weet, hoe kom ik dan ooit nog iemand tegen die weet wie ik ben?’

In zijn rol als goedgehumeurde politicus was de commissaris niet stuk te krijgen. Zijn glimlach verdween geen moment, al deed hij zijn ogen wel dicht, alsof hij tot tien telde.

Ik keek opzij naar meneer Sinatra om te zien hoe het met hem was. Hij stak twee duimen naar me op.

Hoss Shackett deed zijn warme Ierse ogen weer open, keek me met een verrukte blik aan, alsof ik de dwerg was die hij altijd al had willen ontmoeten, en zei: ‘Laten we teruggaan naar de kwestie van het verwezenlijken van je grote droom.’

‘Een eigen ijssalon,’ zei ik.

‘Wil je horen wat voor grote droom ik heb, jongen?’

‘U hebt al zo veel bereikt dat uw grote droom waarschijnlijk al is uitgekomen. Maar het is altijd goed om nieuwe dromen na te jagen.’

Hoss Shackett bleef vriendelijk en veranderde niet in de Gemene Commissaris, hoewel hij wel zweeg en me net zo doordringend aankeek als eerst, toen hij het vertrek had betreden. Maar deze blik had niets krokodilachtigs. Integendeel, de commissaris glimlachte innemend naar me, en liefhebbend, zoals in dat liedje van Frankie Valli, alsof ik een hondje in een dierenwinkel was en hij overwoog me te kopen. Uiteindelijk zei hij: ‘Ik zal je op je woord moeten geloven, jongen. Al is dat niet iets waar ik van nature geneigd toe ben.’

Ik knikte begrijpend. ‘Als hoofd van politie komt u natuurlijk elke dag in aanraking met tuig van de richel… Ik kan me levendig voorstellen, commissaris, dat u daar een beetje cynisch van wordt.’

‘Ik ga er helemaal van uit dat je te goeder trouw bent. Mijn grote droom is honderd miljoen dollar, belastingvrij.’

‘Tjonge. Dat is inderdaad een grote droom, commissaris. Ik wist niet dat u het in die proporties wilde trekken. Ik voel me met mijn ijssalon achteraf een beetje belachelijk.’

‘Mijn droom is uitgekomen. Ik heb mijn geld al.’

‘Dat is prachtig. Wat fijn voor u. Hebt u de loterij gewonnen?’

‘Het ging in totaal om vierhonderd miljoen dollar,’ zei hij. ‘Ik was een van de twee mensen die het leeuwendeel heeft opgestreken, maar er zijn er wel meer in Magic Beach die er nu warmpjes bij zitten.’

‘Ik ben benieuwd wat u met uw geld gaat doen, commissaris. “Eén grote familie.”’

‘Ik zou daar mijn eigen motto aan toe willen voegen: “Ieder voor zich.”’

‘Daar herken ik u helemaal niet in, commissaris. Dat klinkt meer als die andere commissaris Shackett.’

Hij boog zich naar me toe, legde zijn armen voor zich op tafel, keek me met een ons-kent-onsblik aan en zei: ‘Ik heb ook zo mijn problemen, jongen.’

‘Naar om te horen.’

Hij keek zo beteuterd voor zich uit dat iedereen die hem daar had zien zitten, een troostende arm om hem heen geslagen zou hebben.

‘En mijn grootste probleem ben jij, jongen,’ zei hij. ‘Ik weet niet wie je bent. Ik weet niet eens wát je bent. Die droom, dat visioen, of wat dan ook, dat je op mij en Utgard hebt overgedragen.’

‘Ja, commissaris. Dat vond ik heel vervelend. Want het was een heel verontrustende droom.’

‘En zo helemaal to the point. Het is duidelijk dat je te veel weet. Ik zou je hier ter plekke kunnen vermoorden, en als ik je dan bijvoorbeeld in Hecate’s Canyon zou begraven, zou niemand daar de eerstkomende jaren achter komen.’

In zijn rol als de Beminnelijke Commissaris was Hoss Shackett overgekomen als een vriend die het beste met me voorhad, met als gevolg dat het lage betonnen plafond zich leek te hebben getransformeerd tot een hoog gewelf. Nu kwam het plafond in één klap naar beneden tot de oorspronkelijke hoogte, waardoor ik mijn hoofd iets introk.

De geur van kots liet zich door de spuitbusdennengeur niet langer wegdrukken.

‘Als ik hier een stem in heb, commissaris, zou ik me tegen die moord- en begraafoptie willen uitspreken.’

‘Het lijkt me eerlijk gezegd ook niets. Want misschien verwacht die zogenaamd zwangere vriendin van jou wel dat je nog thuiskomt.’

‘Zogenaamd zwanger?’

‘Daar heb ik zo’n vermoeden van, ja. Prima dekmantel. Jullie strijken hier zogenaamd als een stelletje daklozen in de stad neer, en niemand die jullie een blik waardig keurt. Jij doet je voor als zo’n type dat de hele dag op het strand rondhangt, en zij speelt het van huis weggelopen meisje. Maar ondertussen werken jullie stiekem voor iemand.’

‘Zo te horen hebt u daarbij iemand in gedachten.’

‘Misschien Binnenlandse Veiligheid. Of een of andere inlichtingendienst. Die schieten tegenwoordig als paddenstoelen uit de grond.’

‘Hoe oud denkt u dat ik ben, commissaris?’

‘Twintig. Misschien zie je er jonger uit dan je bent en ben je drie- of vierentwintig.’

‘Een beetje jong voor een geheim agent, vindt u ook niet?’

‘Helemaal niet. Navy Seals, Army Rangers, het neusje van de zalm – daar lopen ook jongens van twintig, eenentwintig tussen.’

‘Ik niet. Ik heb een pistolenfobie.’

‘Vast wel.’

Ik leunde nu ook op tafel. Hij strekte zijn arm en klopte vriendschappelijk op de mijne.

‘Stel dat je je niet meldt bij die collega van je, die Annamaria, op het afgesproken tijdstip, en dat ze dan contact opneemt met jullie superieuren in Washington of waar dan ook.’

Met geheugenverlies schoot ik niet veel meer op, dus besloot ik me voor te doen als een koelbloedige en levensgevaarlijke geheim agent. Ik zei alleen maar: ‘Stel.’

‘In deze sfeer van wederzijds vertrouwen, die je hopelijk op waarde weet te schatten, durf ik je nog wel iets te vertellen. Die klus waar ik rijk van ben geworden… mijn aandeel daarin moet ik vanavond leveren. Over twee weken zit ik in het buitenland, onder een nieuwe naam, en zo zwaar bewaakt dat niemand me ooit nog zal vinden. Om op de juiste manier, de voorzichtige manier, het land te verlaten heb ik twee weken nodig.’

‘En in die tijd bent u nog kwetsbaar.’

‘Er staan drie opties voor me open. Optie één: ik spoor jouw Annamaria supersnel op, voordat ze gaat kwekken, en ruim jullie allebei uit de weg.’

Ik keek op mijn horloge, alsof ik inderdaad had afgesproken me op een bepaald tijdstip bij mijn collega van de geheime dienst te melden. ‘Dat gaat u niet meer lukken.’

‘Daar had ik al zo’n idee van. Optie twee: ik vermoord je ter plekke, nu meteen. Annamaria hoort niets van je en slaat alarm, die organisatie van jou komt hier halsoverkop naartoe. Ik doe of ik van niets weet, mijn naam is haas. Ik heb jou nooit gezien, heb geen idee wat er met je gebeurd is.’

Ik zei: ‘Wat vervelend om te horen, want dat betekent dat pastoor Moran met u onder één hoedje speelt.’

‘Nee, hoor. Toen hij je in zijn kerk aantrof, zei je dat je leven een verkeerde wending had genomen. En toen je over het armageddon begon, het eind van de wereld, werd hij nerveus. Bovendien zei je dat de retriever Rafaël heette, terwijl hij wist dat het beest Murphy heette, want hij kent de eigenaar.’

Ik zei: ‘Tjonge, een depressieve jongeman die bang is dat de wereld ten einde loopt, die misschien onder invloed van drugs is en die een hond heeft die niet van hem is… Volgens mij zou een geestelijke eerst bij zichzelf en bij God te rade gaan voordat hij de politie zou inschakelen.’

‘Bij kleine zaken stelt hij mijn hulp zeer op prijs, en doe nu maar niet of je nergens vanaf weet.’

‘Bent u lid van deze kerk?’ vroeg ik.

‘Ja. Alsof je dat niet wist.’

Ik aarzelde en knikte vervolgens. ‘Dat wisten we al.’ Ik sprak het woord we zo nadrukkelijk uit dat het klonk alsof ik achtduizend bureaucraten in een kantoorkolos van de CIA achter de hand had. ‘En vergeet ook niet dat de pastoor weet dat u me opgepakt hebt.’

Glimlachend wuifde hij mijn opmerking weg. ‘Dat maakt toch niet uit als de eerwaarde zijn vrouw vannacht om het leven brengt en zelfmoord pleegt.’

‘Dan neem ik aan dat u geen belijdend lid van deze kerk bent.’

‘Kom ik als een christen op je over?’ vroeg hij, waarna hij zacht begon te lachen, niet alsof hij ingenomen was met zijn gewetenloze inborst, maar alsof ‘christen’ een synoniem was voor ‘hersendode holbewoner’.

Ik zei: ‘Die tweede optie van u. Weet u nog?’

‘Ik vermoord je ter plekke, doe of ik van niets weet en zeg dat ik je nooit gezien heb.’

‘Dat gaat niet lukken,’ zei ik. ‘Ze weten dat ik hier zit.’

‘Wie zijn ze?’

‘Mijn superieuren van… de organisatie.’

Hij keek me ongelovig aan. ‘Dat kunnen ze niet weten.’

‘Satellietverbinding.’

‘Je hebt geen zendertje op je. We hebben je in de kerk al gefouilleerd.’

‘Is onder mijn huid ingebracht.’

Er verscheen een giftige blik in zijn fonkelende Ierse ogen. ‘Waar?’

‘Het is een miniem maar zeer effectief dingetje. Misschien zit het in mijn rechterbil. Of in mijn linkerbil. Of in mijn oksel. Zelfs wanneer u het zendertje zou ontdekken en het weg zou snijden en zou vernietigen, weten ze toch al dat ik hier zit.’

Hij leunde naar achteren in zijn stoel en speelde weer de politicus, de rol die hij kortstondig had onderbroken. Hij nam een Bounty uit zijn borstzakje en haalde het papier eraf. ‘Jij ook de helft?’

‘Nee.’

‘Hou je niet van Bounty’s?’

‘U wilde me vermoorden.’

‘Niet met een vergiftigde Bounty.’

‘Het gaat om het principe,’ zei ik.

‘Dus je neemt geen snoep aan van mensen die je willen vermoorden.’

‘Inderdaad.’

‘Nou, des te meer is er voor mij over.’ Nadat hij een hap had genomen, zei hij: ‘Dan blijft alleen optie drie over. Eigenlijk had ik erop gerekend dat we elkaar daarin konden vinden. Daarom wilde ik eerst kijken of ik je in vertrouwen kon nemen, anders kon ik geen open kaart spelen. Ik kan er namelijk voor zorgen dat je heel rijk wordt.’

‘En het motto “ieder voor zich” dan?’

‘Jongen, ik mag je graag, echt waar, en volgens mij komen we er samen wel uit, maar geen haar op mijn hoofd die erover denkt jou een deel van mijn geld te geven. Ik sta er eigenlijk versteld van dat ik mijn Bounty met je wilde delen.’

‘Ik stel uw openheid zeer op prijs.’

‘Als ik jou in vertrouwen neem, heb je alle reden om mij ook te vertrouwen. Dus vanaf nu spelen we open kaart.’

Omdat hij me met zo’n waarachtige glimlach aankeek en omdat het onbeleefd zou zijn om dat gebaar niet te beantwoorden, glimlachte ik ook naar hem.

In die sfeer van openheid die de commissaris zo op prijs stelde, leek dit me het juiste moment om te zeggen: ‘Om eerlijk te zijn geloof ik niet dat Utgard Rolf het type is om zijn aandeel met mij te delen.’

‘Daar heb je natuurlijk helemaal gelijk in. Utgard zou voor duizend dollar zelfs zijn eigen moeder vermoorden. Of misschien zou hij dat alleen doen als iemand hem vijfduizend bood.’

Hij nam nog een paar happen van zijn Bounty, en ik verwerkte het voorstel dat ik op mijn bordje had gekregen.

Nadat ik geruime tijd had gezwegen en had gedaan of ik het voorstel serieus overwoog, zei ik: ‘Stel dat ook ik omkoopbaar ben…’

‘Iedereen is omkoopbaar.’

‘Maar wie is bereid aan mijn financiële eisen te voldoen?’

‘De mensen die achter deze operatie zitten, hebben enorme financiële reserves, en ze hebben ongetwijfeld ook een potje voor onvoorziene omstandigheden. Het is kort dag, en er staat een boel op het spel. Als je met ons meedoet en vertelt wat jullie weten of vermoeden, als je de reden vertelt waarom ze je hier naartoe gestuurd hebben en als je ze valse informatie voert, kun jij heel rijk worden en kun je onder een andere naam in een land met een prettig klimaat gaan wonen, zonder dat iemand erachter komt waar je zit.’

‘Hoe rijk?’

‘Ik weet niet hoeveel geld er in dat potje zit. En ik zou eerst contact moeten opnemen met onze financiers, maar ik vermoed dat ze jouw medewerking zo op prijs zouden stellen dat ze vast wel vijfentwintig miljoen voor je zouden kunnen reserveren.’

‘En mijn collega? Annamaria?’

‘Hebben jullie wat samen?’

‘Nee. We zijn collega’s, meer niet.’

‘Als je ons vertelt waar ze is, ruimen we haar vanavond nog uit de weg, halen haar door een gehaktmolen, gooien de prut in zee, klaar is Kees.’

‘Lijkt me een goed plan.’

‘Jij bent snel om, zeg.’

‘Nou,’ zei ik, ‘ik zie eigenlijk geen alternatief. Want ik ben niet van plan om haar een deel van mijn geld te geven.’

‘Lijkt me ook helemaal niet nodig.’

‘In sommige delen van de wereld,’ zei ik, ‘is vijfentwintig miljoen zo’n beetje wat in ons land honderd miljoen is.’

‘Je gaat een vorstelijk leventje tegemoet,’ beaamde de commissaris. Hij nam het laatste hapje van zijn Bounty. ‘Vertel eens, nieuwe rijke vriend van me, hoe heet je nou?’

‘Harry Lime,’ zei ik.

Hij stak zijn hand uit, die ik met uitgestrekte arm schudde.

Ik werd niet in de droom teruggeworpen. Blijkbaar gebeurde dat alleen bij het eerste contact met deze criminelen.

De commissaris zei: ‘Ik ga meteen met onze geldschieter praten om onze deal af te ronden. Dat duurt niet langer dan vijf minuten. Maar dan is er waarschijnlijk wel een vraag waar hij een antwoord op wil.’

‘Zeg het maar. We zijn nu partners.’

‘Hoe heb je dat in godsnaam geflikt?’

‘Wat?’

‘Die droom die je op Utgard en mij hebt overgebracht. Droom, visioen, hoe je het ook maar wilt noemen.’

‘Ik weet zelf ook niet precies hoe dat ging. Jullie zijn de katalysator geweest, denk ik. Omdat jullie de mensen zijn die het moeten gaan doen.’

Er zat nu een derde Hoss Shackett voor me, niet de meedogenloze sadist of de sympathieke politicus, maar iemand die me met grote ogen aankeek en in wonderen leek te geloven, iets waar de moordenaar noch de politicus iets mee had.

Deze commissaris was misschien wel in staat zonder bijbedoelingen een onbaatzuchtig gebaar te maken of aardig te doen, want wie in wonderen gelooft, gelooft in mysteries, en alleen in een wereld vol mysteries kan de Waarheid bestaan. De andere twee commissaristypes zouden deze Hoss Shackett het liefst een paar uur met de kop onder water houden. Eigenlijk verbaasde het me dat deze commissaris niet inmiddels door verdrinking om het leven was gebracht.

Hij zei: ‘Wat ben je eigenlijk? Een soort medium? Ik heb nooit in die paranormale flauwekul geloofd, maar wat jij in mijn hoofd hebt getoverd, daar was verdomme niets onwerkelijks aan.’

Omdat ik wist dat onze maatschappij tamelijk verwrongen in elkaar steekt en de meeste mensen een complottheorie aannemelijker vinden dan de simpele waarheid die voor het grijpen ligt, probeerde ik voor Hoss Shackett een acceptabele verklaring te verzinnen. Ik loog: ‘De regering beschikt over een drug die helderziendheid opwekt.’

‘Jezusmina.’

‘Het werkt niet bij iedereen,’ zei ik. ‘Je moet er de juiste genen voor hebben. Er zijn niet veel mensen zoals ik.’

‘Kun je in de toekomst kijken?’

‘Niet echt, niet direct. Alles komt in dromen tot me. En ik krijg nooit een volledig beeld. Alleen losse flarden. Ik moet heel wat politiewerk verrichten, net als u, om de ontbrekende puzzelstukjes erbij te zoeken.’

‘Dus in je droom zag je alleen Magic Beach en de kernbommen.’

Ik probeerde me door dat laatste woord niet van mijn stuk te laten brengen en zei: ‘Ja.’ Eigenlijk had ik het steeds al geweten.

‘Maar in die droom heb je mij of Utgard niet gezien?’

‘Klopt.’

‘Wat ik voor me zag, die zee en die lucht die helemaal rood waren – dat was net alsof die bommen hier op het strand tot ontploffing waren gebracht. Maar zo gaat het helemaal niet.’

‘De dromen zijn heel fragmentarisch, en soms zijn ze eerder symbolisch dan dat ze tot in detail uitkomen. Waar worden de bommen dan tot ontploffing gebracht?’

Hij zei: ‘Waar ze een grote impact hebben. In steden. Over een paar weken. Allemaal tegelijk, op dezelfde dag. Wij zorgen alleen maar dat ze aan land worden gebracht en verspreid worden. De grote havens en vliegvelden staan vol detectieapparatuur die straling meten.’

Soms zie ik niet alleen doden die niet naar het hiernamaals zijn gegaan, maar ook andere paranormale manifestaties, iets waar ik in het verleden al over geschreven heb. Ze kunnen inktzwart zijn, zonder gezicht, en zich in vloeibare gedaante voordoen, of de vorm van een kat of een wolf hebben. Soms kunnen ze door het sleutelgat naar binnen, of onder de deur door.

Ik ben van mening dat het daarbij om spirituele vampiers gaat die iets over de toekomst kunnen vertellen. Ze zijn vaak te vinden op plekken waar een natuurramp of een uitbarsting van extreem geweld zal plaatsvinden, alsof het ramptoeristen zijn die zich te goed doen aan menselijk leed, want daar reageren ze uitzinnig op.

Nu snapte ik waarom die wezens zich niet in Magic Beach hadden laten zien. Het grote leed zou elders plaatsvinden. Waarschijnlijk krioelde het in de desbetreffende steden al van dergelijke wezens, die zich verkneukelden bij het vooruitzicht van een massale slachting.

Toen Shackett opstond, zei ik: ‘Prettig voor me dat ik omkoopbaar ben. Zo te horen wil er over een maand niemand meer in dit land wonen.’

Hij vroeg: ‘Wat vind je daarvan?’

Ik wist niet goed welke van de drie Hoss Shacketts ik nu tegenover me had.

Ik wilde de gewetenloze sadist niet voor het hoofd stoten, maar ook niet de politicus met grootheidswaanzin. Ik wilde inspelen op hun verbittering, en daarom probeerde ik iets te verzinnen wat hij graag wilde horen. Ik had Hutch geadviseerd het er niet te dik bovenop te leggen, en zelf wilde ik ook met een ingehouden naturel spelen. ‘Ik ben over die drug voorgelogen. Ze zeiden dat je er twaalf tot achttien uur lang mee in de toekomst kon kijken. Maar ze wisten wel beter. Eén dosis is genoeg voor altijd. Ze wisten dat ik daarna nooit meer de oude zou zijn. Ik slaap zelden meer aan één stuk door. Ik heb last van nachtmerries, levensechte visioenen. De aarde kan wel op duizenden manieren in een hel veranderen. Soms raak ik in mijn dromen verstrikt. Dan blijf ik urenlang gevangen in een afschuwelijke wereld en word dan badend in het zweet wakker. Mijn bed is dan echt drijfnat, en mijn keel is schor van het schreeuwen.’

Ik had hem al die tijd recht aangekeken, alsof ik hem uitdaagde me als leugenaar te ontmaskeren. Mensen die niet deugen zijn vaak gemakkelijk om de tuin te leiden, omdat ze anderen al zo lang misleiden dat ze de waarheid niet meer herkennen en denken dat het allemaal waar is wat hun wordt verteld.

Ik richtte mijn blik op het plafond, alsof er voor mijn geestesoog een hele natie verscheen die me had laten stikken, en ik begon steeds zachter en vlakker te praten, met een beschuldigende ondertoon. ‘Ze hebben me voorgelogen. Vijf jaar lang heb ik me voor de goede zaak opgeofferd, en nu pas zeggen ze dat ze me het tegengif willen geven. Ik geloof helemaal niet dat ze dat hebben. Ze liegen niet alleen omdat het hun beter uitkomt, maar ook omdat ze het leuk vinden. Eerst zijn het vijf jaren, dan worden het er tien. Ze kunnen de pot op.’

Ik keek hem weer aan.

Hij zweeg, niet uit wantrouwen maar omdat hij onder de indruk was. Hij was per slot van rekening iemand die op het punt stond zijn land aan terroristen te verkwanselen, iemand die bereid was miljoenen onschuldigen in een nucleaire holocaust de dood in te jagen, plus miljoenen anderen die door de ontstane chaos om het leven zouden komen. Wie in een dergelijk scenario kon geloven, kon alles geloven, zelfs mijn bescheiden poging tot het creëren van een paranoïde sciencefictionscenario.

Na een tijdje zei hij: ‘Haten gaat je goed af, jongen. Je zult het nog ver schoppen.’

‘Wat nu?’

‘Ik zal met de geldschieter gaan praten, ter afronding van onze deal. Zoals ik al zei: meer dan vijf of tien minuten zal het niet duren.’

‘Ik heb bijna geen gevoel meer in mijn been. Kunt u me niet van de tafel losmaken? Dan kan ik in tussentijd mijn benen even strekken.’

‘Eerst halen Utgard en ik de polygraaf op,’ zei hij. ‘Dan zullen we je wel moeten losmaken.’

Alsof ik allang had verwacht dat ze het waarheidsgehalte van mijn verhaal wilden testen, reageerde ik niet op het woord ‘polygraaf’. Leugendetector.

‘Of lijkt je dat geen goed idee?’ vroeg de commissaris.

‘Jawel, hoor. Als ik u was, zou ik precies hetzelfde doen.’

Hij verliet het vertrek en deed de loodzware deur achter zich dicht.

Een kamer kan stil zijn zonder dat er een drukkende sfeer hangt, maar deze stilte was geladen met angst, en ik bleef verlamd in mijn stoel zitten.

De spuitbusdennengeur was zo overheersend aanwezig dat ik de smaak ervan kon proeven als ik mijn mond opendeed. De stank van kots die de andere gevangenen hadden achtergelaten, was niet bevorderlijk voor mijn welbevinden.

De muren bestonden niet uit op elkaar gestapelde blokken maar waren gemaakt van massief gewapend beton, net als het plafond.

Hoog in een muur zat een luchtrooster, dat voor ventilatie zorgde. Elk geluid dat door het rooster ging, zou ongetwijfeld in het lange, geïsoleerde buizenstelsel worden afgezwakt en zou uiteindelijk geheel worden overstemd door de ventilator die frisse lucht aanzoog.

Toen ik opzij keek, zag ik meneer Sinatra zitten, voorovergebogen, steunend met zijn ellebogen op zijn bovenbenen, en met zijn handen voor zijn gezicht geslagen.

Ik zei: ‘Ik zit echt in een lastig parket, meneer Sinatra.’

27

Omdat ik met een been aan de tafel gekluisterd zat en het dus tamelijk lastig voor me was om me te verplaatsen, kwam meneer Sinatra naar me toe. Hij ging tegenover me aan tafel zitten, op de stoel die eerst door commissaris Shackett gebruikt was.

Aan het plafond hing een plafonnière van ondoorzichtig plastic, als een blind oog.

De enige plek waar een verborgen camera kon zijn geïnstalleerd, was achter het luchtrooster. Maar tussen de lamellen zag ik geen cameralens glimmen.

Gezien de meedogenloze verhoormethodes die de commissaris ongetwijfeld in deze kamer had toegepast, leek het me onwaarschijnlijk dat hij een camera had laten installeren; de kans was te groot dat belastende beelden in de openbaarheid kwamen, per ongeluk of opzettelijk, door een klokkenluider, en dan zou de commissaris zelf achter de tralies belanden.

Om dezelfde reden geloofde ik ook niet dat er afluisterapparatuur in het vertrek was aangebracht. Bovendien dacht de commissaris dat er verder niemand in de kamer aanwezig was.

Meneer Sinatra had zijn arrogante houding laten varen en leek het te kwaad te hebben. Tijdens zijn leven had hij zich altijd vaderlandslievend opgesteld. Hij hield van Amerika, van de kansen die het land te bieden had. Het scenario dat in zijn bijzijn was ontvouwd, had hem danig van zijn stuk gebracht.

In december 1941, na de aanval op Pearl Harbor, werd ‘the Voice’ opgeroepen om in dienst te gaan. Hij werd evenwel afgekeurd op grond van een geperforeerd trommelvlies, waar hij al vanaf zijn geboorte mee behept was. Desondanks deed hij nog vier pogingen om in het leger te komen en schakelde iedereen in die hem daarbij zou kunnen helpen – hij kende heel wat mensen –, maar dat had allemaal geen succes.

Hoewel hij destijds nauwelijks meer dan zestig kilo woog, was hij altijd al een opgewonden standje geweest, iemand die nooit het gevecht uit de weg ging om zichzelf of een vriend te verdedigen, als compensatie voor zijn geringe lengte. Hij was niet bang om te vechten en was eigenlijk uitermate geschikt om in het leger te gaan, al zou het voor hem niet altijd makkelijk zijn geweest om zich te voegen naar de militaire discipline.

Ik zei: ‘Toen u in het huurflatje van uw ouders in Hoboken ter wereld kwam, woog u maar liefst twaalf pond. Rosa, uw grootmoeder, was een ervaren vroedvrouw, maar zo’n groot kind als u had ze nog nooit meegemaakt.’

Hij keek me niet-begrijpend aan, alsof hij zich afvroeg of het niet tot me was doorgedrongen wat Hoss Shackett me zojuist had verteld.

‘Ook de arts die bij de bevalling aanwezig was, had nog nooit zo’n grote pasgeborene gezien. Dolly, je moeder, was niet langer dan anderhalve meter en heel tenger, en doordat je zo groot was, was het een zware bevalling.’

Er verscheen een ongeduldige frons op het voorhoofd van meneer Sinatra, en hij maakte met zijn hand een wuivend gebaar, alsof hij van onderwerp wilde veranderen. Hij wees naar de ijzeren deur, om me bij de les te houden.

‘Dit verhaal heeft daar echt wel mee te maken,’ verzekerde ik hem.

Hij leek me maar half te vertrouwen maar gunde me blijkbaar toch het voordeel van de twijfel.

Omdat het verhaal van zijn geboorte tot de familielegendes behoorde, vertelde ik hem niets nieuws toen ik zei: ‘De dokter moest een tang gebruiken, maar omdat hij dat niet vakkundig deed, heeft hij je oor, wang en nek beschadigd en werd je trommelvlies geperforeerd. Toen hij je eindelijk uit je moeder had gehaald, bleek je niet te ademen.’

Zijn grootmoeder heeft hem toen onder de koude kraan gehouden tot hij naar adem snakte.

‘De arts had de hoop al opgegeven en beschouwde u als een doodgeboren kind. U hebt bij uw geboorte al moeten vechten voor uw leven, meneer Sinatra, en dat bent u uw hele leven blijven doen.’

Ik keek op mijn horloge. Ik had heel wat te doen in die vijf minuten. Als ik mijn leven wilde redden, was ik afhankelijk van meneer Sinatra.

Zijn ouders werkten allebei, en omdat zijn moeder in het verkiezingscomité van de Democratische Partij zat en daarnaast nog allerlei andere interesses had, was Frank een sleutelkind avant la lettre. Op zesjarige leeftijd moest hij vaak voor zichzelf koken, en soms zocht hij zelfs in vuilnisbakken naar eten, als zijn moeder weer eens geen tijd had gehad om boodschappen te doen.

Hij voelde zich soms ontzettend eenzaam en zocht zijn heil bij familie en vrienden. Sommigen vonden hem de stilste jongen die ze kenden, omdat hij altijd rustig in een hoekje ging zitten luisteren naar wat de volwassenen te zeggen hadden.

‘In uw tienerjaren kwam uw moeder meer in beeld. Ze was altijd heel overheersend aanwezig, legde de lat hoog, had een dominante persoonlijkheid.’

Ze deed denigrerend over zijn droom om zanger te worden, en zelfs toen hij wereldfaam had vergaard, was ze nog altijd niet overtuigd van zijn zangkwaliteiten.

‘Maar u bent geen Elvis, meneer Sinatra. Elvis bleef in onze wereld rondhangen omdat hij zijn moeder in het hiernamaals niet onder ogen durfde te komen.’

Een strijdlustige uitdrukking verhardde zijn gezicht, alsof hij me graag een dreun zou willen verkopen voor het idee alleen al dat zijn geliefde moeder de reden kon zijn dat hij in deze wereld was gebleven.

‘Uw moeder was soms onuitstaanbaar, tegendraads en eigenwijs, maar ze hield van u. Dat u zo goed voor uzelf kon opkomen, was te danken aan het feit dat u zich tegenover haar staande moest zien te houden.’

Meneer Sinatra keek naar de deur en gebaarde dat ik moest opschieten.

‘Voordat ik hier vanavond eventueel de pijp uitga, meneer Sinatra, wil ik u eerst helpen om de stap naar de volgende wereld te maken.’

Dat was inderdaad een reden waarom ik zo’n uitgebreid verhaal afstak. Maar dat was niet de enige reden.

Hoewel Dolly een ijzeren wil had en dit een goed contact met haar zoon in de weg stond, respecteerde meneer Sinatra haar zonder meer en zorgde hij altijd goed voor haar. In tegenstelling tot de moeder van Elvis was Dolly een lang leven beschoren. The Chairman was eenenzestig toen zijn moeder overleed, en hij hoefde zich op geen enkele wijze schuldig te voelen over de manier waarop hij met haar was omgegaan.

Hij had zijn zachtaardige vader, Marty, altijd aanbeden. De man overleed acht jaar voordat Dolly stierf. De grote liefde die hij voor zijn vader koesterde, zou voor hem een reden moeten zijn om op een holletje het volgende leven te betreden.

‘Met alle respect, meneer Sinatra, maar u was soms een behoorlijk opvliegende etterbak die zelfs heel gemeen uit de hoek kon komen. Maar ik heb zo veel over u gelezen dat ik weet dat u daarentegen ook heel trouw en vrijgevig was.’

Als zijn vrienden ziek waren of in de moeilijkheden zaten, konden ze altijd op hem rekenen. Niet alleen stuurde hij dan uit eigen beweging grote sommen geld, maar ook belde hij ze wekenlang elke dag op om hen emotioneel te ondersteunen. Hij was in staat onbekenden te hulp te schieten als die dat in zijn ogen verdiend hadden, en levens te veranderen door een gulle gift te doneren.

Hij ging nooit prat op dergelijke acties en werd steevast in verlegenheid gebracht als zijn vrienden zijn vrijgevigheid ter sprake brachten. Veel van dergelijke verhalen kwamen pas na zijn dood aan het licht; het zijn er zo veel dat ze zowel inspirerend zijn als ootmoed oproepen.

‘Ongeacht wat u na deze wereld ook te wachten staat, meneer Sinatra, het is niets waar u bang voor hoeft te zijn. Maar u bent wel bang, en ik weet wel hoe dat komt, denk ik.’

Het idee dat hij überhaupt ergens bang voor was, stond hem tegen.

Omdat ik ineens besefte hoe weinig tijd ik nog had voor Shackett terugkwam, zei ik: ‘Meer dood dan levend ter wereld gekomen. In een achterbuurt opgegroeid, uitgemaakt voor spaghettivreter. Op weg van school naar huis moest u vaak vechten. U kreeg nooit iets cadeau. Maar uiteindelijk hebt u het helemaal gemaakt, meneer Sinatra. U werd rijk, beroemd, u werd op ongekende wijze geprezen. De reden waarom u hier nog steeds bent, is uw trots.’

Mijn opmerking leek meneer Sinatra ontzettend te irriteren. Hij trok een wenkbrauw op en maakte een gebaar waarmee hij leek te willen zeggen: wat is er mis met trots?

‘Trots is prima als die is gebaseerd op wat iemand zelf bereikt heeft, en uw leven was één grote aaneenschakeling van indrukwekkende prestaties. Maar terechte trots kan soms omslaan in arrogant gedrag.’

Met opeengeperste lippen keek hij me aan. Maar toen knikte hij. Hij wist dat hij zich tijdens zijn leven soms behoorlijk arrogant had gedragen.

‘Ik heb het niet over toen. Ik heb het over nu. U wilt niet door naar het hiernamaals omdat u bang bent dat u daar helemaal niets voorstelt, dat u gewoon net zo onbeduidend bent als ieder ander.’

Hoewel hij de oversteek niet had durven wagen, wilde hij de reis eigenlijk wel maken, net als alle andere doden die in onze wereld blijven rondzwerven. Hij nam mijn woorden serieus in overweging.

Ik moest die beleefde welwillendheid zien om te buigen tot een sterke emotionele respons. Ik voelde een zekere schroom voor wat ik wilde gaan doen, maar zijn ziel en mijn leven stonden nu eenmaal op het spel, een situatie die om stevige maatregelen riep.

‘En dat is het niet alleen. U bent bang om deze wereld te verlaten omdat u denkt dat u dan weer helemaal overnieuw moet beginnen, met helemaal niets, als een complete nul, zodat het geploeter weer van voren af aan begint. U bent zo bang als een klein jongetje.’

Hij voelde zich zo beledigd dat zijn gezicht verstrakte.

‘Uw eerste ademhaling was een worsteling. Begint dat gedoe nu weer van voren af aan? U hebt altijd moeten vechten om respect af te dwingen. Het idee dat u weer een onbeduidend persoontje zult zijn, is ondraaglijk, maar aan de andere kant voelt u zich ook niet meer in staat om u al vechtend een weg naar de top te banen, zoals in uw vorige leven.’

Hij schudde zijn vuisten in mijn richting.

‘Ja, ga maar een potje zitten dreigen. U weet dat ik geesten niets kan doen, dus knap van u, hoor, om me op die manier te bedreigen.’

Hij kwam overeind en keek me woedend aan.

‘U wilt wel alle respect dat u in deze wereld hebt afgedwongen, maar u hebt niet het lef om dat nog eens te doen, als dat net zo’n gedoe is als in deze wereld.’

Ik had niet gedacht dat hij me met die warme, blauwe ogen zo kil kon aankijken als nu het geval was.

‘Weet u wat er na uw dood gebeurd is? U bent een bange sukkel geworden, heel anders dan de persoon die u bij leven was.’

Met gebalde vuisten wendde hij zijn blik gefrustreerd van me af.

‘Durft u de waarheid niet onder ogen te zien?’

Het viel niet mee om hem met zo veel minachting te bejegenen, omdat ik eigenlijk ontzettend veel respect voor hem had, en ik was met name bang dat ik hem met meneer zou aanspreken, omdat hij dan zou doorzien dat ik slechts een pose had aangenomen.

Ik had wel het idee dat ik achter de ware reden was gekomen dat hij nog in deze wereld was blijven hangen, maar daar achtte ik hem niet minder om. In een andere situatie zou ik hem veel zachtmoediger hebben behandeld en zou ik geprobeerd hebben hem ervan te overtuigen dat hij nergens bang voor hoefde te zijn.

Omdat Hoss Shackett elk moment terug kon komen, plaatste ik nog één vernietigende opmerking: ‘Chairman of the Board, Old Blue Eyes, the Voice, wereldberoemde zanger, gezichtsbepalend lid van de Rat Pack – u bent verworden tot een kleurloos laf sukkeltje uit Hoboken.’

Hij keek me weer aan. Met zijn verhitte gezicht, zijn kille blik, zijn dunne lippen, zijn opeengeklemde kaken, en zijn gebogen hoofd, als een stier die zich omringd weet door honderd rode lappen, was hij de meest toornige geest die ik ooit gezien had.

De ijzeren deur ging open. Commissaris Shackett kwam binnen, gevolgd door Utgard Rolf, die een karretje voortduwde met de polygraaf erop.

28

In mijn kamer, in het huis van Hutch, toen meneer Sinatra alle biografieën over hem langzaam door de lucht had laten zweven, buiten mijn bereik, had ik gemerkt dat hij over poltergeistkwaliteiten beschikte.

Het was mijn ervaring dat alleen ernstig verdorven geesten de duistere energie konden opwekken om verwoesting te zaaien. Meneer Sinatra kon weliswaar behoorlijk uit zijn humeur raken, maar hij was niet kwaadaardig te noemen. Tijdens zijn leven was echter al gebleken dat hij over veel kracht beschikte, en ik vermoedde dat hij wel eens de uitzondering op de regel zou kunnen zijn.

Niets deed het korte lontje van meneer Sinatra zo ontbranden als onrechtvaardigheid. Al in zijn beginjaren, toen hij nog niet zo bekend was, had hij zich altijd tegen onverdraagzaamheid uitgesproken en had hij zijn carrière op het spel gezet door voor zwarte muzikanten deuren te openen en kansen te creëren, in een tijdperk waarin veel blanke collega’s de status quo prima vonden.

Mijn aanval op hem – dat hij een laffe sukkel zou zijn – was absoluut onverdiend. Ik hoopte in eerste instantie dat hij net zo verontwaardigd zou zijn wanneer hij zelf het mikpunt van onrechtvaardigheid werd als toen hij merkte dat anderen onheus bejegend werden.

Ik had hem weliswaar tot het uiterste gedreven, maar ik hoopte dat het nog even zou duren voor hij als een Vesuvius tot uitbarsting zou komen.

Toen Utgard Rolf de ijzeren deur achter zich sloot en het karretje met de polygraaf naar de tafel rolde, richtte meneer Sinatra zijn woedende blik op de reus met de sik.

‘Ik heb met de man gepraat,’ zei de commissaris. ‘Het geld is van jou, als het apparaat tenminste uitwijst dat je niet liegt.’

Als ik aan de tafel vastgeketend bleef, zou dat mijn stressgevoeligheid en de betrouwbaarheid van de uitslag beïnvloeden, en daarom hield de commissaris zich aan zijn woord en maakte hij me los. De keten viel om mijn enkel weg.

Terwijl Utgard de leugendetector bestudeerde en de commissaris tegenover me aan de tafel plaatsnam, zei ik: ‘Wat vindt u van Sinatra?’

‘Wat ik waarvan vind?’ vroeg de commissaris.

Ik kwam overeind en zei: ‘Sinatra. Die zanger.’

Uit de brommende toon waarop Utgard reageerde, maakte ik op dat hij me niet mocht, me niet vertrouwde en niets met me te maken wilde hebben, ongeacht de hoeveelheid binnenlandse geheimen die ik had mede te delen: ‘Wat kan jou dat schelen?’

‘Sinatra,’ zei de commissaris, Utgards woorden negerend. ‘Tegenwoordig luistert er toch niemand meer naar die prutmuziek?’

The Voice, die na zijn dood geen stem meer had, keerde zich met een ruk naar Shackett om.

‘Ik had vroeger een vriendin,’ zei ik, ‘die dol was op Sinatra, maar ik vond hem eigenlijk maar een laffe sukkel.’

‘Het zijn allemaal sukkels,’ zei de commissaris. ‘Het zijn namelijk stuk voor stuk mietjes.’

‘Is dat zo?’ vroeg ik.

‘Natuurlijk. De grote rockers, die idioten van de heavy metal en die slappe hap als Sinatra doen allemaal heel stoer, omdat ze iedereen willen doen geloven dat ze ruige types zijn die nergens voor terugdeinzen, maar ze zijn allemaal zonder uitzondering van de verkeerde kant.’

Minachting, onverdraagzaamheid en beledigende taal werden hier op een presenteerblaadje opgediend. Ik was de commissaris zo dankbaar dat ik bijna begon te huilen.

‘In de Tweede Wereldoorlog,’ zei ik tegen Shackett, ‘heeft Sinatra de dienstplicht ontdoken.’

Meneer Sinatra draaide zijn hoofd zo snel in mijn richting dat hij zijn nek zou hebben gebroken als hij dat bij leven had gedaan. Hij wist dat ik wist dat dit een keiharde leugen was, waardoor mijn aanval op zijn persoon extra hard aankwam. Zijn gezicht vertrok in een onwerkelijke grimas die zowel verbazing als woede uitstraalde.

‘Natuurlijk heeft hij de dienstplicht ontdoken,’ zei de commissaris. ‘Wat had hij anders moeten doen als hij een paar naziklootzakken was tegengekomen? Had hij ze met zijn geparfumeerde zakdoekje te lijf moeten gaan?’

De vuisten van meneer Sinatra begonnen concentrische golven van energie uit te stralen. Alleen ik kon die zien.

‘Zou u denken,’ zei ik tegen Hoss Shackett, die zich niet bewust was van de storm die zich elk moment kon ontladen, ‘dat er tussen hem en Dean Martin iets meer dan enkel vriendschap heeft bestaan?’

Utgard Rolf liep om de leugendetector heen en keek me dreigend aan. ‘Waar heb je het allemaal over?’

De stoel in de hoek van het vertrek schommelde door de krachtgolven van meneer Sinatra langzaam heen en weer.

‘Ik wil alleen maar zeggen dat Sinatra een laffe sukkel was,’ antwoordde ik. Ik kon zo gauw niet iets nieuws verzinnen.

‘Wat die ouwe liedjes betreft,’ zei de commissaris, ‘die zingt Rod Stewart veel beter.’

‘Dat is zo’n beetje de druppel,’ zei ik.

Meneer Sinatra keek veel dreigender uit zijn blauwe ogen dan Utgard uit zijn gele. Utgard boog zich over me heen en zei: ‘Jij kunt maar beter je kop houden.’

‘Hoezo? Ben je een fan van Rod Stewart of zo?’

Hij was zo’n enorme kleerkast dat de meeste klappen die hij kreeg, waarschijnlijk tot gevolg hadden dat zijn belagers hun handen braken. Dreigend als een grizzlybeer met kiespijn zei hij: ‘Zitten.’

‘Zeg, makker, rustig aan, ja? We staan allebei aan dezelfde kant. Jij wilt dit land toch ook met kernbommen op de knieën dwingen?’

Het zou kunnen dat Utgard afstamde van een van de gorilla’s van oma Melvina Belmont Singleton, want qua instinct stond de man dichter bij de natuur dan de commissaris: blijkbaar voelde hij dat er bij mij iets niet klopte, en hij besloot daarop actie te ondernemen. Met de rug van zijn hand haalde Utgard naar me uit, zo snel dat ik zijn arm nauwelijks zag bewegen. De klap kwam zo hard aan dat gorilla’s in Afrika verbaasd van hun maaltje bananen hadden opgekeken als ze het hadden kunnen horen.

Ik dacht dat ik de klap had geïncasseerd zonder mijn evenwicht te verliezen, maar toen ik me uit de voeten wilde maken, merkte ik dat ik languit op de grond lag. Toen ik met mijn tong langs mijn lippen ging en bloed proefde, riep ik ter inspiratie tegen meneer Sinatra: ‘God zij met ons!’

Old Blue Eyes, die geen kans had gekregen zijn land in de Tweede Wereldoorlog te verdedigen, sloeg nu helemaal door. Hij opende zijn handen en stak zijn armen recht naar voren, met de handpalmen omhoog, de vingers gespreid. Energiegolven schoten als vaalblauwe ringen door de ruimte en brachten de levenloze dingen tot leven.

De stoel in de hoek begon op één poot rond te draaien en schraapte daarbij met zo’n schedelscheurend geluid over de betonnen vloer dat het net was alsof de stoelpoot een op hoge toeren draaiende boor was.

Utgard had geen tijd om mijn gezicht met de zool van zijn schoen te bewerken en keerde zich om naar de rondtollende stoel.

Commissaris Shackett, die meneer Sinatra op onflatteuze wijze met Rod Stewart vergeleken had en nu geconfronteerd werd met de kwalijke gevolgen daarvan, kwam verbijsterd overeind.

Als eerste strategische stap naar de deur, naar de vrijheid, naar de hoop ooit nog een cheeseburger met bacon te kunnen eten, kroop ik onder de tafel, in de veronderstelling dat ik daar voorlopig veilig zat en ondertussen mijn volgende stap kon plannen.

De rondtollende stoel schoot omhoog, kaatste tegen het betonnen plafond terug en knalde met zo’n dreun tegen de tafel dat ik het gevoel had dat ik mijn toevlucht tot een hol vat had genomen.

Wat volgde was een hels kabaal, en ik vermoedde dat de andere twee stoelen nu ook door het vertrek zeilden, wat bij elkaar opgeteld heel wat op hol geslagen meubilair is, gezien de beperkte ruimte.

Hoss Shackett begon te vloeken, en Utgard probeerde hem in het uiten van krachttermen te overtreffen. De commissaris sloot zijn serie verwensingen af met een kreet van pijn, wat mij het idee gaf dat er toch nog gerechtigheid bestaat.

Toen de metalen tafel zich van de vloer verhief, zocht ik op handen en voeten een goed heenkomen. Al snel draaiden de poten zo snel in het rond dat er een gonzend geluid ontstond waarop een hongerige zwerm sprinkhanen jaloers zou zijn geweest.

Ik week van mijn oorspronkelijke plan af om me zo onopvallend mogelijk in de richting van de deur te begeven en kroop er zo snel als een kakkerlak naartoe, in een poging te ontkomen aan de vervaarlijk door het vertrek stuiterende zware tafel en de nog zwaardere leugendetector.

Er kwamen zo veel onwelvoeglijke woorden in een ononderbroken stroom uit de mond van de commissaris dat ik de precieze bewoordingen niet meer kan reproduceren, en Utgard Rolf produceerde een bizarre serie lettergrepen waar ik niets van verstond, hoewel ik onmiddellijk begreep dat ook zijn uitingen niet geschikt waren om op deze plek te herhalen. Het was niet zozeer woede als wel angst die ik in hun stem ontwaarde.

Toen ik bij de deur kwam, knalde er iets tegen de plafonnière aan. Het plastic omhulsel brak, waarna ik weer iets tegen het plafond hoorde knallen. Lampen gingen aan diggelen, waarna het pikdonker werd.

Ik kroop op de tast langs de ijzeren deur omhoog, vond de deurknop, deed die naar beneden en duwde. Het enorme gewicht werd door de kogellagerscharnieren met gemak gedragen. Ik deed de deur op een kier en glipte naar het gangetje.

Ik had met Hoss en Utgard te doen, al ging mijn medeleven niet zover dat ik de deur voor hen wilde openhouden. Integendeel, ik duwde de ijzeren kolos zo snel mogelijk dicht, zodat ze in het donker gevangen bleven. Graag zou ik de deur op slot hebben gedaan, ware het niet dat ik daarvoor een sleutel nodig had.

Hoewel de cel goed geïsoleerd was, kreeg ik het idee dat het in het vertrek begon te onweren, vooral wanneer er een stoel of tafel tegen de deur knalde. Ook kon ik de twee mannen horen schreeuwen. Het was duidelijk dat hun mond niet met tape was dichtgeplakt en dat ze niet gekneveld waren, zoals ik zou zijn geweest nadat ze me aan de leugendetector hadden gezet.

De gang in de kelder, met de merkwaardig gevlekte betonnen vloer, was geen plek waar ik graag iemand zou tegenkomen die op het kabaal in de verhoorkamer afkwam. Snel liep ik naar de trap, waarlangs ik eerder door de twee jonge agenten naar beneden was geleid.

29

Toen ik bij de trap kwam die van de kelder naar de begane grond van het politiebureau liep, klonk het kabaal in de verhoorkamer ineens veel harder. Klaarblijkelijk had iemand de deur opengedaan. Ik keek achterom, maar zag Hoss Shackett noch Utgard Rolf. Ook verscheen meneer Sinatra niet in mijn blikveld.

Uit de verhoorkamer zweefde een verzameling toegetakeld meubilair, iets waarvoor het politiekorps bij de eerstvolgende begroting verantwoording naar de belasting betalende burger verschuldigd was: een kapotte metalen stoel, verwrongen en gebogen onderdelen van andere stoelen, stukken ondoorzichtig plastic, een ooit stevige tafel die nu als een boterham was dubbelgeklapt…

De in de lucht ronddraaiende brokstukken schraapten kletterend langs de muren, bleven even voor de verhoorkamer hangen en bewogen zich toen in mijn richting.

Ik richtte me tot deze onwerkelijke tornado en zei: ‘Ík heb Rod Stewart niet ter sprake gebracht. Dat deed híj.’

Toen ik besefte dat het geen zin had me tegen een cycloon van rotzooi te verontschuldigen, rende ik snel de twee trappen op.

Ik was zo moe geworden van het rennen, springen, kruipen, racen, wegduiken, wegstuiven, klimmen en zwemmen dat mijn hele lijf pijn deed en ik bijna geen kracht meer overhad.

Die avond was mijn bewondering voor Matt Damon alleen maar toegenomen. Ondanks het feit dat hij aan geheugenverlies leed en tegengewerkt werd door tal van criminele hoge pieten die over een schier onuitputtelijke bron van mankracht beschikten, trotseerde hij hele hordes gewetenloze moordenaars, die hij uit de weg ruimde of ze soms in leven liet maar ze dan dusdanig toetakelde dat ze enorm veel spijt kregen dat ze met fascistoïde ideëen hadden gewapperd. En hij bleef maar doorgaan, onvermoeibaar en niet klein te krijgen.

Moest je mij nu toch zien: een held van niks die loopt te zeuren dat hij uitgeput is, terwijl ik nog niet eens een auto-ongeluk had gehad. Matt Damon zou er allang zes achter de rug hebben zonder een spier te vertrekken.

Toen ik boven aan de smalle trap kwam, hoorde ik aan het helse kabaal dat het Kantoormeubilair des Doods de voet van de trap had bereikt. Het gedreun en gebeuk en geschraap van de snel langs de trap omhoogstormende afvaltornado deed vermoeden dat er een bovennatuurlijke kracht aan het werk was die zo vervuld was van woede dat het haast wel een grote Vegas-attractie moest zijn.

De deur boven aan de trap had niet op slot gezeten toen ze me naar de verhoorkamer brachten, en ook nu ging de deur zonder problemen open. Ik kwam in de lange gang achter in het gebouw terecht, op de begane grond. Hoewel ik niet precies wist door welke deur ik naar binnen was gebracht, dacht ik dat ik van rechts was gekomen. Ik deed de eerste de beste deur open die ik zag. Dat bleek een voorraadkamer te zijn. De tweede deur gaf toegang tot een verlaten kantoor.

Twee agenten in uniform verschenen aan het andere eind van de gang. Misschien waren ze op het tumult afgekomen, dat zelfs aan de voorkant van het pand te horen moest zijn, of misschien had Hoss Shackett zijn mobieltje gepakt om alarm te slaan, maar ze wisten in elk geval dat ik daar niets te zoeken had, vooral misschien omdat het duidelijk was dat ik het liefst wilde wegkruipen en uiterst ongelukkig uit mijn ogen keek.

Een van hen vroeg met luide stem wie ik was en wat ik daar deed, en ik riep terug: ‘Ik zoek het toilet.’

Daar trapten ze niet in. Een van hen trok zijn pistool, en zijn collega riep dat ik moest gaan liggen, met mijn gezicht naar de vloer, maar Matt Damon zou nooit klakkeloos bevelen opvolgen omdat een vent met een pistool dat toevallig wilde, zeker niet in een gang waarvan de vloer op blauwe kots leek.

Gelukkig hoefde ik mijn horloge of schoen niet als geheim wapen in te zetten, want meteen toen de agent riep dat ik moest gaan liggen, vloog de deur van de trap open. Zonder te kijken wist ik dat de gehavende meubels uit de verhoorkamer als een ziedende storm de gang in waren gekomen, als een modern kunstwerk van een oplichter die de musea zo gek had gekregen om voor zijn afvalcollages expositieruimte ter beschikking te stellen.

Nu de agenten werden afgeleid, durfde ik verder te lopen. Ik schuifelde langs de muur naar de dichtstbijzijnde deur.

Een nieuw geluid, een afschuwelijk scheurend en slippend kabaal, zwol zo abrupt aan dat ik het niet kon laten en omkeek. In de gang was Polterfrank verschenen.

Zijn handen zonden krachtgolven uit die de blauwe linoleum tegels losrukten en ze omhoogslingerden, als herfstbladeren waarmee een windduivel een spelletje speelt. De vierkante tegels van vinyl tolden zoevend in een wilde wals door de lucht en tikten tegen elkaar.

De agenten, die zich niet bewust waren van de aanwezigheid van meneer Sinatra, werden geheel overdonderd door het spektakel en stonden er met angstige gezichten naar te kijken, al raakten ze niet in een totale staat van ontreddering. Als ze hadden kunnen zien hoe boos de zanger was, zouden ze hun pistolen onmiddellijk hebben neergegooid en op een holletje naar hun moeder zijn gevlucht.

Daar kwam hij aan, ongehinderd door een geperforeerd trommelvlies, gereed om zijn land te dienen. Hij was de opvliegende soldaat Angelo Maggio in From Here to Eternity, de ruwe bolster Tom Reynolds in Never So Few, de onverschrokken en vastberaden Joseph Ryan in Von Ryan’s Express, en de rechtschapen Sam Loggins in Kings Go Forth, maar vooral was hij de heer Francis Albert Sinatra, die een hekel had aan mensen die zich vijandig tegenover zijn land opstelden, en aan onwetenden die kritiek hadden op zijn perfecte zang.

De metalen onderdelen van het rondtollende meubilair leken nog het gevaarlijkst, want de vinyl tegels waren van zichzelf te buigzaam en te zacht om ernstige schade te veroorzaken. Aan de andere kant waren ze door de gebruikte linoleumlijm wel hard geworden, en als ze maar hard genoeg rondgeslingerd werden, zouden ze met hun scherpe randen heel wat schade kunnen aanrichten.

De vloer kwam als een rollende golf op me af, en deze tsunami van latent dodelijk linoleum produceerde een afschuwelijk snerpend geluid, alsof duizend slagersmessen langs kale botten schraapten.

De agenten sloegen verschrikt op de vlucht en dropen langs dezelfde weg af waarlangs ze waren gekomen.

De volgende deur aan mijn rechterhand was die van het herentoilet. De voortrazende storm was zo dichtbij gekomen dat ik geen tijd had om te kijken wat er achter de andere deuren zat.

Ik stapte het toilet binnen en ging een eind van de deur af staan, die automatisch dichtging en een barrière opwierp tussen mij en de geest van Hoboken.

De rondtollende vinyltegels en metalen brokstukken maakten zo veel lawaai dat ik mijn handen tegen mijn oren drukte.

Hoewel meneer Sinatra boos op me was geworden toen ik hem het bloed onder de nagels vandaan had gehaald, vertrouwde ik erop dat hij intelligent genoeg was om in te zien dat ik niets meende van wat ik zei en dat mijn gedrag werd ingegeven door wanhoop. Desondanks haalde ik opgelucht adem toen ik merkte dat de afvaltornado mijn deur voorbijging en verderraasde, de gang door.

Een raam dat open kon, bood een mogelijke vluchtroute, maar daar maakte ik niet onmiddellijk gebruik van. Eerst moest ik even plassen.

In dit opzicht verschil ik ook van de onvermoeibare Matt Damon. Hij gaat nooit naar de wc, want daar heeft hij geen tijd voor of geen behoefte aan. Hij komt alleen op het toilet om een gevecht op leven en dood aan te gaan met een agent van een fascistische groepering.

Nadat ik mijn handen gewassen had, kroop ik door het raam en kwam ik in het steegje achter het politiebureau terecht. Voor zover ik kon zien in de mist was er verder niemand.

Ik liep vijftig meter in oostelijke richting en sloeg toen rechts af, het overdekte en verlichte straatje in dat tussen het politiebureau en het gerechtsgebouw liep. Hier hing geen mist. Ik zette er flink de pas in, omdat ik niet wist hoe lang meneer Sinatra nog boos zou blijven.

De enigen die op dat moment in het gerechtsgebouw aanwezig konden zijn, waren de schoonmakers, en in het politiebureau had iedereen zijn handen vol aan het fenomeen dat rechtstreeks uit de X-files leek te komen, zodat niemand naar buiten kwam om een sigaretje te roken.

Ik rende het straatje door en liep Civic Center Park in, dat – in tegenstelling tot wat meestal het geval was in Magic Beach – zijn naam eer aan deed, want het was omgeven door gebouwen van de overheid.

Mistdruppels dropen van de grote groenblijvende bomen. Dennenappels kraakten onder mijn voeten; het waren er zo veel dat ik soms bijna mijn evenwicht verloor.

Zo nu en dan doemden er plotseling betonnen bankjes op uit de mist, zodat ik dan moest uitwijken.

De ramen in het politiebureau knalden uit de kozijnen. Een, twee, drie, steeds meer. Het gerinkel van glas dat op het trottoir kapotsloeg, klonk als elfengetinkel in mijn oren. Gelukkig was ik inmiddels buiten het bereik van de schervenregen gekomen.

Plotseling hoorde ik geschreeuw uit noordelijke richting. In de mist zag ik vage contouren van mensen die langs een brede, goed verlichte trap een plein oprenden. Hoewel ik geen helderziende was die door gestoorde wetenschappers naar voren was geschoven om een op macht beluste inlichtingendienst ter wille te zijn, wist ik op een of andere manier dat het agenten waren die het politiebureau ontvluchtten.

In de verte begonnen sirenes te loeien, waarschijnlijk surveillancewagens die waren teruggeroepen, misschien ook de brandweer en de ambulance.

Ondanks het feit dat de mist me het zicht ontnam, rende ik in volle vaart verder. Ik vond het jammer dat ik nu geen golden retriever naast me had die me als een soort Alziend Oog de weg kon wijzen. Een paar minuten later, toen ik ver genoeg van het Civic Center Park vandaan was, vertraagde ik mijn pas en wandelde een tijdje door. Pas toen kwam het in me op om op mijn horloge te kijken. Het was 21.38 uur.

Rond middernacht, als het niet eerder was, waren commissaris Shackett en Utgard Rolf van plan kernwapens het land binnen te smokkelen, en wel via de haven van Magic Beach.

Als de commissaris en de kleerkast door de chaos in het politiebureau om het leven waren gekomen of in elk geval waren uitgeschakeld, zou het hele plan misschien niet doorgaan. Maar ik vond niet dat ik daarvan uit mocht gaan. Als ze al meer dan vierhonderd miljoen dollar aan omkoopsommen hadden uitgegeven, hadden ze vast wel een plan b achter de hand.

Als de twee stilstaande klokken die ik had gezien een voorteken waren, leek het me dat de kernbommen niet stipt om één minuut voor twaalf aan land zouden worden gebracht, maar dat ze in plaats daarvan voor die tijd op zee zouden worden opgepikt. Het tijdstip waarop de klokken waren blijven stilstaan, was waarschijnlijk een verwijzing naar het laatste moment waarop de operatie nog kon worden gedwarsboomd: het tijdstip waarop de bommen in de haven in een of meer vrachtwagens werden overgeheveld, waarna ze vanuit Magic Beach zouden worden verspreid. Misschien zouden ze nog een keer worden overgeladen in andere wagens, die ze vervolgens naar de ten dode opgeschreven steden zouden vervoeren.

30

Er was sinds mijn ontmoeting met Utgard en de roodharige revolverhelden zo veel gebeurd dat ik nauwelijks tijd had gehad om na te denken. Ik had ternauwernood het vege lijf kunnen redden en had me bijna uitsluitend verlaten op mijn instinct en op mijn paranormale gaven, die het leven zo interessant, zo gecompliceerd, en bij tijd en wijle zo ontroerend maken.

Ik had een kwartiertje nodig om rustig na te denken, vijftien minuten waarin mijn eigen leven noch dat van iemand anders onmiddellijk gevaar liep. Er waren vanavond dingen gebeurd die ik nooit eerder had meegemaakt, bovennatuurlijke manifestaties waar ik niets van snapte en die om enige reflectie riepen. Dat was onmogelijk zolang ik me het vuur uit de sloffen liep om mijn leven in veiligheid te stellen, of zolang ik me verbaal moest verweren tegen een sadistische politiecommissaris, die tegenover me in een vertrek zonder ramen zat, een ruimte die nog het meest van een abattoir weg had.

Al wandelend kwam ik weer op adem, en ik ging op zoek naar een plek waar ik tot rust kon komen, een plek waar niemand me zou storen. Normaal gesproken zou ik voor dat doel een kerk binnenstappen, maar mijn ontmoeting met pastoor Moran weerhield me daar nu van.

Ik voelde dat mijn onderlip rechts opgezwollen was. Toen ik mijn tong voorzichtig naar de desbetreffende plek bracht, merkte ik dat ik een snee in mijn lip had, die prikte, en ik was zo wijs voorlopig niet nog eens met mijn tong langs de wond te gaan. Mijn lip bloedde niet meer.

Utgard had me zo hard geslagen dat ik van geluk mocht spreken dat ik al mijn tanden nog had.

Door de alles aan het oog onttrekkende mist waren zelfs de bekende wijken omgetoverd tot onbekende gebieden. De natuur en gebouwen werden met een wit waas omhuld, zodat het net was of ik op een andere planeet rondliep.

Ik merkte dat ik me op een industrieterrein bevond, dat ik niet herkende. Het was in elk geval niet de wijk vlak bij de pier, noch het industrieterrein bij de haven, en ook niet de wijk in de buurt van de overheidsgebouwen.

Ik zag rijk geornamenteerde gietijzeren lantaarnpalen staan, die zo oud waren dat ze misschien nog uit de tijd stamden waarin de straat nog met gas werd verlicht. De glazen panelen verspreidden een guur gelig licht waar geen enkele romantiek uit sprak maar dat slechts een industriële grimmigheid uitstraalde. De mist leek op rook, en elke schaduw een wolk roet.

Het betonnen trottoir zat vol scheuren, verzakkingen en vlekken en lag bezaaid met afval, iets wat in ons toeristisch stadje meestal niet getolereerd werd. In de ademloze nacht leken de grote stukken verfrommeld papier soms op dode vogels, en het kleinere afval deed me denken aan dode insecten.

Op dit tijdstip waren de winkels niet meer open. De meeste etalages waren onverlicht; slechts hier en daar brandde neonlicht, de hele nacht door, bruine letters die de namen van de desbetreffende bedrijven vormden.

Blauw, groen, rood – om de een of andere reden leek alles zonder leven te zijn. De kleuren waren doods, wat op mijn maag sloeg en me het gevoel gaf op een louche kermis te zijn beland waar een monsterlijk gedrocht ergens in een tent op me zat te wachten.

Ik ontdekte derderangs winkeltjes, wat me verbaasde, omdat Magic Beach altijd een wat chiquere kustplaats was geweest. Ik zag een pandjeshuis, en nog een; een tattooshop die failliet was gegaan, en een bedrijfje met vieze ramen waar je geld kon lenen.

Achter de raampjes van een winkel in tweedehandskleding waar alle artikelen een dollar kostten, stonden acht etalagepoppen, net zo tweedehands als de kleren die ze aanhadden. Met levenloze ogen in hun vreugdeloze gezichten hielden ze de straat in de gaten.

Elders in de stad was het al niet erg druk geweest, maar in deze wijk waren de straten geheel verlaten: geen auto’s, geen voetgangers, geen winkeliers die nog aan het werk waren.

In de appartementen boven de winkels brandde slechts hier en daar licht. Nergens was een gezicht achter de ramen te zien.

Toen ik bij een bushalte kwam, ging ik op een bank zitten om na te denken. Als er een bus aan zou komen, kon ik snel een steegje inschieten om te wachten tot hij voorbij was.

Ik ben dol op boeken over mensen die op reis gaan, die alles achter zich laten, die op een bus of in een auto stappen zonder zich druk te maken om waar ze terechtkomen. Ze zien wel. Ze laten alles achter zich en gaan op zoek naar iets nieuws.

In mijn geval zou dat niet werken. Hoe ver ik ook reisde, hoe lang ik ook onderweg was, de wereld zou me altijd weten te vinden.

Op de meest rampzalige dag van mijn leven had ik een man invalide gemaakt en een andere man vermoord. Het waren mensen die een spoor van dood en verderf door mijn woonplaats Pico Mundo wilden trekken. Voordat ik de tweede man had uitgeschakeld, waren er eenenveertig gewonden en negentien doden gevallen.

Ze hadden een bom in een auto verstopt en die in een parkeergarage onder een groot winkelcentrum gezet, als kroon op hun verwoestende werk. Ik spoorde de auto op en zorgde ervoor dat de bom niet afging.

In de media werd ik als held betiteld, maar dat vond ik nergens op slaan. Een held zou iedereen gered hebben. Iedereen. Een held zou in elk geval die ene persoon in de wereld hebben gered die het belangrijkst voor hem was en die hem volledig vertrouwde.

Toen die slachting plaatsvond, was ik slechts een snelbuffetkok die tot zijn nek in de problemen zat. Nu, bijna anderhalf jaar later, in Magic Beach, was ik nog steeds een snelbuffetkok die tot zijn nek in de problemen zat.

Maar nu meer dan ooit.

Wyatt Porter, het hoofd van politie in Pico Mundo, was niet alleen een vriend van me maar ook een van mijn vaderfiguren. Van hem had ik geleerd hoe ik me als een man moest gedragen, want mijn echte vader was een zwakke figuur die me niet kon leren hoe het wel moest. Bij verschillende moeilijke zaken had ik commissaris Porter assistentie verleend; hij was op de hoogte van mijn paranormale gaven.

Als ik hem opbelde om te vertellen wat er gebeurd was, zou hij me op mijn woord geloven. Uit ervaring wist hij dat mijn verhalen soms zeer onwaarschijnlijk aandeden, maar dat ze uiteindelijk tot in detail bleken te kloppen.

Het leek me sterk dat iedereen bij de politie van Magic Beach corrupt was. De overgrote meerderheid zou bestaan uit integere lieden die goed werk verrichtten. Natuurlijk had ieder zo zijn zwakke kanten, maar het waren geen monsters. Hoss Shackett zou waarschijnlijk zo weinig mogelijk mensen hebben omgekocht, om de kans op ontdekking zo klein mogelijk te houden.

Wyatt Porter woonde echter heel wat kilometers in zuidoostelijke richting. Hij kende niemand in Magic Beach en wist natuurlijk niet welke mensen binnen het politiekorps al dan niet te vertrouwen waren.

Hij kon contact met de FBI opnemen om ze te vertellen dat er in Magic Beach kernbommen aan land zouden worden gesmokkeld, maar bij de FBI namen ze politiemensen in kleine stadjes niet zo serieus. En als Wyatt de bron van deze informatie moest onthullen – zijn bovennatuurlijk begiftigde jonge vriend –, zou hij nog minder geloofwaardig overkomen.

Bovendien had ik nog iets meer dan twee uur de tijd voordat het onheil zou geschieden en de bommen naar verschillende oorden gebracht zouden worden. Het derde bedrijf van deze tragedie was begonnen, en ik had het gevoel dat God de band alvast aan het vooruitspoelen was.

Geleidelijk aan werd ik me bewust van een voortdurend gemurmel, als het zachte gekabbel van een smal beekje dat over een ruwe ondergrond stroomt.

Ik keek naar de louche winkeltjes achter me, maar snapte niet waar het geluid vandaan kon komen.

De etalagepoppen stonden nog net zo bewegingsloos voor het raam van de tweedehandskledingwinkel als eerst. Toen ik dat constateerde, vroeg ik me af waarom ik eigenlijk verwachtte dat ze inmiddels van positie waren veranderd.

De luifel boven de etalage was gescheurd en viel uit de toon. De repen stof wapperden als een begrafeniskleed in de wind, maar er kwamen geen druppels vanaf.

Het mysterieuze geluid zwol aan tot iets wat leek op het gefluister van talloze stemmen in een grote grot.

Hoewel de mist me het zicht op de winkels aan de overkant ontnam, was ik er vrij zeker van dat de bron van het geluid dichterbij te vinden moest zijn.

Voor me, in de goot, zag ik een schijnsel, dat zich van rechts naar links verplaatste, en daarna weer in tegengestelde richting: halloweenverlichting in januari, als het flakkerende oranje schijnsel van een kaars in een uitgeholde pompoen.

Nieuwsgierige aagjes moeten vaak op de blaren zitten; ik stond op van de bank en deed een stap in de richting van de stoeprand.

In het wegdek zat een groot rechthoekig rioleringsrooster, dat nog uit de tijd stamde waarin zulke dingen stijlvol vervaardigd werden. Het rooster bestond uit ijzeren spijlen, die evenwijdig aan elkaar liepen en in het midden aan een ijzeren ring vastzaten. In de ring zat een gestileerde ijzeren bliksemschicht die van rechts naar links liep.

Het ruisende geluid kwam uit die put. Hoewel ik de bron van het gemurmel nu gevonden had, had ik niet langer het idee dat het om klaterend water ging, en ook deed het geluid me niet langer aan gefluister denken, maar meer aan geschuifel van talloze voeten.

Ik vond de omcirkelde bliksemschicht mooi ontworpen, maar ik vroeg me af of hij iets anders betekende dan slecht weer. Omdat het ontwerp in het rooster was verwerkt, vermoedde ik dat het het bedrijfslogo van de fabrikant was.

Het spookachtige schijnsel scheen tussen de ijzeren spijlen door en was afkomstig van het riool dat onder de straat door liep. Even had ik het idee dat de putdeksel een opengewerkte ovendeur was.

Vanaf de plek waar ik stond, kon ik niet zien wat de precieze bron van het flakkerende schijnsel was, en daarom stapte ik de straat op en knielde bij het rooster neer.

Dit geluid zou afkomstig kunnen zijn van leren schoenen die over beton schuifelden: een peloton vermoeide soldaten dat zich voortsleepte, op weg van de ene veldslag naar de andere, als dit een oorlogsgebied zou zijn en als soldaten zich gewoonlijk ondergronds zouden verplaatsen.

Ik bracht mijn gezicht dicht bij het rooster.

Uit de put kwam een koele luchtstroom, en de vreemde geur die ik rook, kwam me niet bekend voor. Het was geen vieze geur, maar ik kon hem niet thuisbrengen. Een droge geur was het, wat merkwaardig mocht heten, gezien de plek waar hij vandaan kwam. Ik snoof de geur drie keer diep op, in een poging te achterhalen wat ik rook. Toen merkte ik dat de haartjes in mijn nek door de geur rechtop waren gaan staan.

Toen het oranje schijnsel een derde keer oplichtte, verwachtte ik in de put te kunnen zien wat de bron van het flakkerende licht was. Maar elke keer joegen grillige schaduwen langs de ronde wanden van het riool, en die springerige fantomen brachten mijn oog in verwarring en ontnamen me het zicht op de lichtbron.

Misschien was ik onwillekeurig met mijn tong over mijn gebarsten lip gegaan, of had ik erop gebeten, want hoewel de wond eigenlijk niet meer bloedde, viel er toch een verse druppel bloed op de rug van mijn rechterhand, waarmee ik op de deksel steunde, naast de ijzeren ring met de bliksemschicht erin. Een tweede druppel viel door de spijlen in de donkere put.

Ik had mijn hand op het rooster gelegd zonder me daar bewust van te zijn geweest.

Weer verscheen het pulserende licht, als een snel kloppend hart, en het leek alsof de groteske schaduwen zich groter dan eerst op de wanden aftekenden en met nog meer energie bewogen, hoewel hun oorsprong voor het oog verborgen bleef.

Toen het licht verdween, zag ik dat de vingers van mijn rechterhand zich door de tralies van de deksel hadden gewurmd.

Ik nam met enige zorgen notitie van dit feit en voelde me totaal niet bij machte om mijn hand terug te trekken. Ik werd gedreven door iets wat sterker was dan mijn nieuwsgierigheid, en ik voelde me als een nachtvlinder die door het kaarslicht wordt aangetrokken en met zijn vleugels in de vlam terechtkomt.

Toen ik mijn wenkbrauwen tegen de ijzeren spijlen drukte om nog beter te kunnen zien wat zich daaronder afspeelde als het schijnsel weer oplichtte, hoorde ik gierende banden achter me. Een auto, die ik niet had horen aankomen, kwam vlak achter me tot stilstand.

31

Het was of ik uit een trance ontwaakte. Ik draaide me om en verwachtte een surveillancewagen te zien, met een paar agenten met een bikkelharde grijns om de mond en een nog hardere wapenstok in de hand.

In plaats daarvan stond er een Cadillac Sedan DeVille uit 1959 voor me, in zo’n perfecte staat dat het leek of hij een uur geleden nog in de showroom had gestaan. Het was een grote bak, zwart met chroom, met grote staartvinnen, en volgens mij kon je er niet alleen overal op aarde maar ook overal in de ruimte mee komen.

Er zat een vrouw achter het stuur, die het rechterraampje omlaag had gedraaid en me vragend aankeek. Zo te zien was ze anderhalf keer zo oud als de auto: een zwaargebouwde dame met blauwe ogen, roze wangen en een enorme boezem. Ze droeg witte handschoenen en een grijs hoedje met een geel lint en gele veren.

‘Alles goed, knul?’ vroeg ze.

Ik keek haar door het opengedraaide zijraampje aan. ‘Jazeker, mevrouw.’

‘Is er iets van je in de put gevallen?’

‘Ja, mevrouw,’ loog ik, omdat ik geen idee had wat er gebeurd was. Of eigenlijk: wat er bijna gebeurd was. ‘Maar het was niets belangrijks.’

Ze hield haar hoofd schuin, nam me een tijdje in zich op en zei toen: ‘Maar het was ook niet iets onbelangrijks. Volgens mij kun jij wel wat hulp gebruiken.’

Onder de putdeksel bleef het donker.

‘Wat is er met je lip gebeurd?’ vroeg de vrouw.

‘Een onenigheidje over zangers. Rod Stewart of Sinatra.’

‘Sinatra,’ zei ze.

‘Dat was ook mijn keuze, mevrouw.’ Ik keek naar de lommerd, daarna naar de aangeklede etalagepoppen. ‘Door de mist ben ik een beetje verdwaald. Ik herken dit deel van de stad helemaal niet meer.’

‘Waar moet je naartoe?’

‘Naar de haven.’

‘Die kant moet ik ook op,’ zei ze. ‘Wil je meerijden?’

‘Als ik u was, zou ik geen vreemden meenemen, mevrouw.’

‘Iedereen die ik ken, heeft een auto. De meesten willen nog geen tien meter lopen, ook al is er een optocht met olifanten te zien. Als ik geen vreemden meeneem, wie moet ik dan meenemen?’

Ik stapte in, deed het portier dicht en zei: ‘Ik ben ooit bijna door een olifant verpletterd.’

Ze drukte op een knop, waardoor het raampje aan mijn kant dichtging, en zei: ‘Soms slaan ze helemaal door. Net als mensen. Hoewel ze over het algemeen geen scholen uitmoorden en gestoorde videobanden achterlaten.’

‘In mijn geval lag het niet aan de olifant,’ zei ik. ‘Een slechterik had Jumbo met drugs ingespoten, waar hij helemaal opgefokt van werd, en had ons daarna samen in een schuur opgesloten.’

‘In mijn tijd liepen er ook al heel wat slechteriken rond,’ zei ze, ‘maar die lieten het zware werk niet aan olifanten over. Waarom noemen ze die beesten toch altijd Jumbo?’

‘In het circus heeft men over het algemeen niet veel fantasie, mevrouw.’

Ze haalde haar voet van de rem en trok op. ‘Ik ben Birdena Hopkins. Maar iedereen noemt me altijd Birdie. Hoe noemt iedereen jou?’

‘Harry. Harry Lime.’

‘Een leuke naam. Fris ook. Wekt prettige associaties op. Aangenaam kennis met je te maken, Harry Lime.’

‘Bedankt, Birdie. Insgelijks.’

De winkels leken in de mist achteruit te wijken, alsof het schepen waren die Magic Beach verlieten en op weg gingen naar nog vreemdere kusten.

‘Kom je hier vandaan?’ vroeg Birdie.

‘Nee, ik ben hier op bezoek, mevrouw. Hoewel ik hier misschien wel blijf hangen. Ik weet het nog niet.’

‘Het is geen onaardig stadje,’ zei ze. ‘Hoewel hier voor het lenteoogstfeest altijd veel te veel toeristen komen.’

‘Wordt hier iets in de lente geoogst?’

‘Nee. Vroeger waren het twee festivals, en die hebben ze gecombineerd. In de lente, als het tijd is om te zaaien, vieren ze alvast dat ze in de herfst kunnen oogsten.’

‘Ik had niet verwacht dat dit zo’n agrarisch gebied was.’

‘Dat is het ook niet. Wij vieren het concept van de oogst, wat dat ook maar moge betekenen. In deze stad heeft een vaste kliek van idioten het van oudsher voor het zeggen, de families die de stad gesticht hebben.’

De gebouwen waren buiten ons gezichtsveld gevaren. Hier en daar was nog wat neonlicht zichtbaar, maar zo vaag dat de letters slechts kleurige lettergrepen zonder betekenis vormden.

Birdie vroeg: ‘Wat doe je voor de kost, Harry?’

‘Ik ben snelbuffetkok, mevrouw.’

‘Ik ben ooit verliefd geweest op een snelbuffetkok. Beans Burnet, de tovenaar van de snelle hap. Een droom, die man.’

‘Snelbuffetkoks zijn over het algemeen tamelijk romantisch aangelegd.’

‘Beans was me niet romantisch genoeg. Hij hield meer van zijn pannenkoeken en zijn gebakken aardappels dan van vrouwen en was voortdurend aan het werk.’

‘Als ik iets te zijner verdediging mag zeggen, Birdie: het is een vak dat je helemaal kan opslokken. Je kunt jezelf er helemaal in kwijt.’

‘Ik vond de geur wel lekker die altijd om hem heen hing.’

‘Bakvet en bacon,’ zei ik.

Ze zuchtte. ‘Gebakken uitjes en paprika’s. Qua geur kun je niet aan Beans tippen, Harry.’

‘Ik heb de afgelopen maand ander werk gedaan, mevrouw. Uiteindelijk zal ik wel weer achter de frituur komen te staan. Ik mis het ontzettend.’

‘Toen ik iets met Fred kreeg, mijn maatje voor het leven, wilde ik niets meer met snelbuffetkoks te maken hebben. Dit is niet persoonlijk bedoeld.’

Birdie sloeg bij een kruising af. Er hing zo’n dichte mist dat ik aanvankelijk niet eens doorhad dat het een kruising betrof. De grote wagen had zo’n goede vering dat het wegdek als een zee onder ons door gleed. Door de dichte mistflarden was het net of de Cadillac door de kanalen van Venetië voer.

Hoewel Birdie Hopkins zich keurig aan de maximumsnelheid hield, reden we gezien de weersomstandigheden onverantwoord hard.

‘Is het wel verstandig om zo hard te rijden, mevrouw?’

‘Ik weet niet wat jij verstandig vindt, knul, maar ik heb er alle vertrouwen in. Ik rij al bijna zestig jaar in deze stad, en ik heb nog nooit een ongeluk gehad. Met deze mist hebben we de hele stad voor ons alleen, dus veiliger dan dit kun je het niet hebben. Wanneer de zieken me nodig hebben, ga ik ze niet vertellen dat ze maar moeten wachten tot het opklaart of de regen ophoudt.’

‘Bent u verpleegster, mevrouw?’

‘Ik heb nooit tijd gehad om naar school te gaan. Fred en ik hebben altijd in de vuilnis gezeten.’

‘Dat moet heel vervelend voor u geweest zijn.’

‘De vuilnisophaaldienst, bedoel ik. We zijn met twee wagens begonnen en waren niet bang om vieze handen te krijgen. Uiteindelijk beschikten we over een compleet wagenpark en hadden we zes steden langs de kust onder ons beheer. Vuilnis is als de zon: er is geen dag zonder.’

‘Daar valt niets tegen in te brengen.’

‘Je kunt bergen met goud verdienen als je bereid bent werk te doen waar anderen zich te goed voor voelen. Vuilnis was goud.’

‘Wanneer het in een restaurant erg druk is,’ zei ik, ‘heb je als kok heel wat stress te verduren.’

‘Daar twijfel ik geen moment aan.’

‘Ik heb wel eens overwogen in de autobanden of de schoenenverkoop te gaan. Komt er bij het vuilnisophaalgebeuren veel stress kijken?’

‘Voor de directie soms wel. Voor de bestuurder van de vuilniswagen is het dag in dag uit hetzelfde, zodat het een soort meditatie wordt.’

‘Een soort meditatie, en tegelijkertijd is het nuttig werk. Klinkt goed.’

‘Fred is zeven jaar geleden overleden, het bedrijf heb ik twee jaar daarna verkocht. Als je wilt, knul, kan ik in de wereld van de vuilnisophaaldiensten wel wat voor je betekenen.’

‘Dat is heel vriendelijk aangeboden, mevrouw. Misschien zal ik ooit van uw aanbod gebruikmaken.’

‘Je zou een goede zijn voor het besturen van een vuilniswagen. We hebben niets aan mensen die op het werk neerkijken. Als ik jou zo zie, zou ik zeggen dat jij nooit op wie dan ook neerkijkt.’

‘Aardig van u om te zeggen, mevrouw. De reden waarom ik dacht dat u misschien verpleegster was, was dat u het over zieken had.’

Het was alsof Birdie een soort TomTom-verbinding in haar hoofd had, want plotseling sloeg ze links af, een kolkende witte muur van mist in, waarna de Cadillac in een nieuw kanaal terechtkwam.

Birdie keek even naar me, richtte haar aandacht vervolgens weer op het onzichtbare wegdek, bracht een hand omhoog om haar hoedje recht te zetten, keek me nogmaals aan, zette de auto langs de stoeprand stil en liet de motor stationair draaien.

‘Harry, er is iets met jou aan de hand. Dit is heel anders dan normaal. Ik heb het gevoel dat ik het maar het best meteen kan zeggen: volgens mij was het geen toeval dat we elkaar ontmoet hebben.’

‘Meent u dat?’

Ze liet de motor draaien maar deed de koplampen uit.

Mistflarden omsingelden de auto als fantomen, zodat ik het idee kreeg dat we op de bodem van de zee stonden.

‘Jij bent vroeger iemand anders geweest,’ zei Birdie. ‘Als ik niet beter wist, zou ik zeggen dat je Nancy bent, die kanker had, of een soort Bodi Booker die warme chocolademelk maakte om zelfmoord te plegen.’

Ze verwachtte duidelijk een reactie, zodat ik op den duur zei: ‘Mevrouw, volgens mij is de mist in uw hoofd gekropen, want ik snap helemaal niets van wat u me net hebt verteld.’

‘Volgens mij,’ zei ze, ‘zit je nog dieper in de problemen dan een Swithin die na zijn affaire berooid achterbleef.’

32

Birdie Hopkins trok haar witte handschoenen uit. De ene deed ze over de versnellingspook en de andere over de richtingaanwijzer, zodat de Cadillac naar me leek te wuiven.

‘Ik ben achtenzeventig, maar ik heb nog steeds last van opvliegers. Dat heeft niets te maken met de overgang, hoor. Dat heb ik allang achter de rug. Het heeft meer van doen met pijnscheuten die ik door mijn lijf voel gaan.’

Uit de grote tas die tussen ons in stond, haalde Birdie een Japanse waaier, klapte die open en wuifde zichzelf wat koele lucht toe.

‘Na de dood van Fred is het begonnen.’

‘Zeven jaar geleden,’ zei ik.

‘Ik ben vanaf mijn negentiende bij hem geweest. Het ene moment is er niets met hem aan de hand, en het volgende moment is hij dood. Al die tranen lijken iets weg te spoelen, waardoor je leeg achterblijft.’

‘Het verwerken van de dood kost altijd tijd,’ zei ik. ‘Maar de dood is tevens een leraar die ons veel kan bijbrengen.’

Haar waaierende hand kwam tot rust, en ze keek me aan met een uitdrukking waarin ik verraste instemming las.

Omdat Birdie leek te verwachten dat ik die stelling nader zou expliceren, mompelde ik wat ik vermoedde dat ze zelf zou zeggen: ‘Verdriet kan je totaal onderuithalen, of het kan je juist scherper maken. Je kunt concluderen dat je niets aan die relatie had omdat het uiteindelijk toch in de dood uitmondde en je alleen achterbleef. Maar je kunt ook erkennen dat elk moment van het samenzijn meer betekenis had dan je destijds durfde toegeven, zo veel dat het je beangstigde, en daarom leefde je gewoon maar door, deed je alsof alle liefde en plezier er vanzelfsprekend bijhoorden en kwam je niet tot het inzicht dat die band met de ander heilig was. Pas naderhand, wanneer je weer alleen bent, zie je in dat het er niet om ging samen naar de film en uit eten te gaan, samen de zon onder te zien gaan, samen de vloer te dweilen of de afwas te doen of je zorgen te maken over de hoge elektriciteitsrekening. Het ging om alles bij elkaar, het ging om het waarom van het leven, waarbij elke gebeurtenis en elk moment meetelden. Het antwoord op het mysterie van het bestaan is de liefde die jullie gedeeld hebben, ook al was die misschien niet perfect, en als je door het verlies tot het inzicht komt dat er een grote schoonheid in dit alles lag, dat het heilig was, zou je het liefst diep door de knieën gaan, niet doordat het verlies je zo zwaar valt, maar uit dankbaarheid voor wat er aan het verlies vooraf is gegaan. De pijn blijft, maar op den duur zal de leegheid verdwijnen, omdat die leegheid alleen blijft voortbestaan als je jezelf erin laat meeslepen, en dan betoon je geen respect voor het leven zelf.’

Na een poosje begon ze zichzelf weer wat koelte toe te waaieren, met gesloten ogen.

Ik keek door de voorruit naar de troosteloze mist. Zo moet de wereld er hebben uitgezien voordat de tijd begon, voordat er mensen of dieren op aarde rondliepen, toen er niets dan duisternis boven de diepte heerste.

Birdie zei: ‘Wat je zei. Alles. Geldt ook voor mij. Op een gegeven moment was mijn leegheid opgevuld. Toen kreeg ik de eerste opvlieger. Op een dinsdagmiddag in mei. Dat uitte zich niet lichamelijk. Het was meer een gevoel, zo van: waarom rij ik nooit meer zo’n oude vuilnisophaalroute. Uiteindelijk ben ik bij Nancy Coleman langsgegaan, iemand die vroeger bij ons heeft gewerkt. Haar man had haar een jaar daarvoor verlaten. Vier uur voordat ik bij haar was, kreeg ze te horen dat ze kanker had. Bang, eenzaam. Dat jaar heb ik haar steeds naar het ziekenhuis gebracht, voor chemokuren. Samen een pruik gekocht, ontzettend veel met elkaar opgetrokken, heel veel gelachen ook, iets wat we van tevoren nooit gedacht hadden.’

Ze klapte de waaier dicht en stopte hem in haar tas.

‘Op een keer wilde ik weer een eindje gaan rijden, kom ik bij Bodi Booker terecht. Verzekeringsagent, zijn hele leven ongetrouwd gebleven. Hij doet open maar zegt dat hij het druk heeft. Ik dring net zo lang aan tot hij me binnenlaat. Zie ik dat hij warme chocolademelk aan het maken is. We krijgen het over Fred. Hij en mijn Fred zaten samen in een bowlingteam, en Fred ging ook wel samen met hem vissen, als vader en zoon, de zoon die we nooit hebben kunnen krijgen. Na een halfuur biecht hij me op dat de chocolademelk bedoeld was om een doosje vol pillen naar binnen te werken, om zichzelf van kant te maken. Een jaar later heeft Nancy Coleman geen kanker meer en is ze getrouwd met Bodi.’

Ze pakte haar witte handschoenen en trok ze aan.

‘En die Swithin die na zijn affaire berooid achterbleef?’ vroeg ik.

‘Swithin Murdoch. Een goeie jongen, werd smoorverliefd. Leanna haalde al zijn geld van de bank en ging ervandoor. Bijna was Swithin ook zijn huis en zijn zaak en alles kwijtgeraakt. Ik heb hem geld geleend, wat hij uiteindelijk keurig heeft terugbetaald. Dus hoe zit dat met jou, Harry Lime?’

‘Volgens mij was het met mij slecht afgelopen als u niet bij die rioolput was komen opdagen.’

‘Slecht afgelopen? In welke zin?’

Hoewel ze na de dood van Fred gemerkt had dat er onder de schijnbare chaos van het leven een vreemde samenhang schuilgaat, leek het me iets te veel van het goede als ik haar ook nog ging vertellen hoe ik in elkaar stak; daar was het ritje naar de haven net iets te kort voor.

‘Ik weet het niet, mevrouw. Maar dat gevoel had ik.’

Ze deed de koplampen aan en schakelde.

‘Weet je het echt niet?’

Ik wist niet van welke gebeurtenis ik getuige was geweest toen ik in de put keek, maar ik wist dat het iets te maken had met het merkwaardige gedrag van de coyotes en met de schommel op de veranda die uit zichzelf in beweging was gekomen. Ik wist niet welk verband er tussen die drie zaken bestond, noch wat voor kracht of doel erachter lag, dus kon ik naar waarheid antwoorden.

‘Echt niet,’ verzekerde ik haar. ‘Hoe ver is het nog naar de haven?’

Ze trok op, reed weer verder door de mistige straten en zei: ‘Een minuutje of drie, vier.’

Mijn horloge en de klok in de auto gaven dezelfde tijd aan: 21.59 uur.

Na een korte stilte vroeg Birdie: ‘Waarom ben je zo anders dan alle anderen, knul?’

‘Ik weet het niet, mevrouw. Misschien… omdat ik zeven maanden in een klooster heb gezeten. De sereniteit van de monniken is wellicht op me overgeslagen.’

‘Er is niets overgeslagen. Wat je bent, heb je allemaal van jezelf.’

Daar kon ik wel iets tegen inbrengen, maar dat zou dan een leugen zijn, of een ontwijkende opmerking, en omdat ze me in zekere zin gered had, had ik geen zin tegen haar te gaan liegen, althans niet als dat niet strikt noodzakelijk was.

Birdie zei: ‘Krijg je soms een voorgevoel dat er iets groots op komst is?’

‘Hoe groot is iets groots?’

‘Zo groot dat de wereld erdoor zal veranderen.’

‘Als je te vaak naar het journaal kijkt, kan je dat soms behoorlijk in verwarring brengen,’ zei ik.

‘Ik bedoel niet de gebruikelijke flauwekul die ze je op tv voorschotelen, over oorlog en rampspoed, over dat je van water kanker kunt krijgen of dat er een nieuwe ijstijd staat aan te komen.’

‘Wat bedoelt u dan wel?’ vroeg ik.

‘Ik bedoel dingen die niemand verwacht.’

Ik dacht aan de dichte mist, waarin ik met behulp van een golden retriever mijn weg had kunnen vinden. Het leek me dat die mist niet enkel een meteorologisch verschijnsel was maar ook een waarschuwing.

‘Ik wil je eigenlijk wel helpen,’ zei ze.

‘Ik vind het al fijn dat u me een lift geeft.’

‘Ik ben mijn gezellige huisje niet uit gegaan om alleen maar taxi te gaan spelen. Wat heb je nodig, knul?’

‘Niets, mevrouw. Het is prima zo.’

‘Onderdak?’

‘Zit bij mijn werk inbegrepen. Kamer met prachtig uitzicht op zee.’

‘Advocaat?’

‘Ik heb niets tegen advocaten, maar ik heb ze nog niet nodig.’

‘Het zit me niet lekker.’

‘Ik red me wel.’

‘Toch is er iets wat je nodig hebt. Dat voel ik gewoon.’

Toen ik aan Hoss Shackett en Utgard Rolf en consorten dacht, kon ik een hele lijst met dingen bedenken die ik wel kon gebruiken, te beginnen met een compleet peloton mariniers.

‘Geld?’ vroeg ze.

‘Nee, mevrouw.’

Zachtjes, maar op ernstige toon, vroeg ze: ‘Pistool?’

Ik aarzelde even voor ik antwoord gaf. ‘Ik hou niet van pistolen.’

‘Dat kan wel zo zijn, maar toch heb je er een nodig.’

Omdat ik bang was dat ik al te veel had gezegd, zweeg ik.

‘Er zit er een in mijn tas,’ zei ze.

Ik keek naar haar, maar ze hield haar blik op de weg gericht. Het was net of de mist beslag was dat door de koplampen tot een stevige cake werd gebakken.

‘Waarom hebt u een pistool?’ wilde ik weten.

‘Omdat ik een oud vrouwtje ben en we in een harde wereld leven. Daar moet ik me op instellen.’

‘Bent u er via legale weg aangekomen?’

‘Lijk ik op Bonnie van Bonnie & Clyde?’

‘Nee, mevrouw. Ik wil alleen maar aangeven dat u in de problemen komt als ik het wapen gebruik.’

‘Over een paar dagen geef ik dat ding als gestolen op.’

‘En als ik er een bank mee ga beroven?’

‘Dat doe je niet.’

‘Dat kunt u niet met zekerheid zeggen, want u kent me nog maar net.’

‘Heb je eigenlijk wel gehoord wat ik gezegd heb, knul?’

‘Jazeker, mevrouw.’

‘Hoe zat dat dan met Nancy Coleman?’

‘Nou, eh… die had kanker.’

‘Hoe zat dat met Bodi Booker?’

‘Die wilde zichzelf van kant maken.’

‘Swithin Murdoch?’

‘Bleef na zijn affaire berooid achter.’

‘Ik zou nog een hele lijst kunnen opnoemen. Geen van hen wilde ooit een bank beroven. Het waren stuk voor stuk aardige mensen, die in de problemen waren geraakt. Of denk je soms dat ik ze niet meer op een rijtje heb?’

‘Dat denk ik helemaal niet, mevrouw.’

‘Jij bent gewoon een aardige knul die in de problemen is geraakt. Ik vertrouw je.’

‘Dit vind ik nog wel een stapje verder gaan.’

‘Misschien wel. Kijk maar eens in de tas.’

Er zat inderdaad een pistool in haar tas. Ik bekeek het wapen eens goed.

‘Geen vergrendeling,’ zei ze. ‘Double action. Er zitten tien kogels in het magazijn. Weet je hoe je met zo’n ding moet omgaan?’

‘Jawel, mevrouw. Ik ben dan wel geen Clyde van Bonnie & Clyde, maar ik zal heus niet in mijn voet schieten.’

Ik dacht aan Annamaria, die me had verteld dat ze geen werk had, dat ze gratis onderdak en zelfs geld aangeboden kreeg wanneer ze blut was.

Nu kreeg ik een wapen aangeboden op een moment waarop ik om een verlegen zat.

Er was wel meer aan de hand in Magic Beach dan alleen een complot om kernwapens het land binnen te smokkelen en mijn poging om daar een stokje voor te steken.

Dit stadje leek het draaipunt van de wereld, en deze avond markeerde het draaipunt tussen het verleden en de toekomst. Ik voelde dat monumentale krachten zich bundelden, krachten die ik niet kon bevatten of die ik niet in mijn bewustzijn durfde toelaten.

Mijn hele leven, met alle moeilijke en mooie momenten, met alle verlies, verdriet en mijn pogingen om het geluk te bereiken, alles leek van puur toeval aan elkaar te hangen, als de baan van een flipperbal die van bumper naar bumper stuiterde: ik werd door het lot willekeurige kanten op geslingerd.

Maar in plaats daarvan was mijn hele leven dusdanig verlopen dat ik nu in Magic Beach was uitgekomen en de vrije keuze had een enorme last op mijn schouders te nemen ofwel daarvan af te zien. Ik wist nog niet waar die last uit zou bestaan, maar ik voelde het gewicht ervan al op me drukken, en het moment om een besluit te nemen kwam steeds dichterbij.

Alles op z’n tijd.

Birdie Hopkins reed weer naar de kant van de weg en zette de auto stil. Ze wees en zei: ‘De haven is één straatje die kant op. Misschien loop je liever het laatste stuk naar… waar je ook naartoe moet.’

‘Ik zal het pistool alleen gebruiken als ik me moet verdedigen.’

‘Als ik had gedacht dat je het ook in andere gevallen zou gebruiken, had je het niet van me gekregen.’

‘Of als ik een onschuldige moet beschermen.’

‘Stil maar. Het is zoals je zei.’

‘Wat zei ik dan?’

‘Dat dit een stapje verdergaat dan vertrouwen.’

De mist, de nacht, de toekomst drukten tegen de raampjes.

‘Ik heb ook nog iets anders nodig.’

‘Zeg het maar.’

‘Hebt u misschien een mobieltje?’

Ze haalde het apparaatje uit haar tas en gaf het aan mij.

‘Als alles achter de rug is,’ zei ze, ‘neem je dan contact met me op?’

‘Zal ik doen, mevrouw. Bedankt voor alles.’

Ik stond op het punt uit te stappen, maar aarzelde. Ik zag dat Birdies ogen vol tranen stonden.

‘Ik heb u daarnet een beetje in de maling genomen, mevrouw. U voelt dat er iets staat te gebeuren, maar dat komt niet doordat u te veel naar het journaal hebt gekeken.’

Ze beet op haar onderlip.

Ik zei: ‘Er staat iets groots te gebeuren. Ook ik voel dat. Ik denk dat ik het mijn hele leven al heb voelen aankomen.’

‘Wat? Wat dan, knul?’

‘Ik weet het niet. Iets wat zo groot is dat de wereld erdoor zal veranderen, iets wat niemand verwacht, zoals u al zei.’

‘Soms ben ik ontzettend bang, vooral ’s nachts. Fred kon me dan nog wel eens tot bedaren brengen.’

‘U hoeft nooit bang te zijn, mevrouw Hopkins. Een vrouw als u heeft daar geen enkele reden toe.’

Ze strekte haar arm naar me uit. Ik pakte haar hand.

‘Wees voorzichtig,’ zei ze.

Toen ze mijn hand losliet, stapte ik uit en sloot het portier. Ik liet haar mobieltje in een van mijn broekzakken glijden, stopte het pistool tussen mijn broekriem en trok mijn sweatshirt eroverheen.

Aan het eind van de straat stak ik over en liep in de richting van de haven. Ik hoorde de Cadillac stationair draaien, tot het geluid uiteindelijk was weggestorven.

33

De boten van de kleine vissersvloot lagen aan de zuidkant van de smalle baai, dicht bij de open zee, zodat ze in en uit konden varen zonder de inwoners van Magic Beach en de pleziervaartuigen tot last te zijn.

Vanaf de plek waar ik stond, op de kade, langs de halvemaanvormige kustlijn van de noordelijke landarm, waren de trawlers, kotters en klippers door de dichte mist niet te zien. Maar wel kwam er elke dertig seconden uit die richting het klaaglijke geluid van de misthoorn.

Hier, aan de noordkant, bood de jachthaven beschutting tegen de woeste golven die bij slecht weer de baai binnenstroomden. Er lagen vierhonderd plezierschepen van diverse afmetingen: kleine en grote motorjachten, boten voor de sportvisserij, met metalen uitkijktorens die boven de brug uit kwamen, zeiljachten met opgerolde zeilen, en raceboten. De grootste boten waren bijna twintig meter lang; de meeste waren kleiner.

Toen ik via een klein trapje van de promenade op de aanlegsteiger kwam, kon ik door de dichte nevel niet meer dan een paar boten onderscheiden, en ik kreeg de indruk dat ik in een droom verzeild was geraakt en dat het spookschepen waren.

De op regelmatige afstanden van elkaar geplaatste steigerlantaarnpalen leken in de mist terug te wijken en vormden een halsband van flonkerende parels. De natte steigerplanken glommen in het donker.

Ik bleef op mijn hoede voor stemmen en voetstappen, maar er leek niemand in de kille mist rond te lopen.

Sommige jachten waren volwaardige onderkomens. Hun verlichte patrijspoorten leken op gouden munten, valse dubloenen die flonkerden en – toen ik erlangs liep – in de witte nevel wegzakten.

Het kostte me geen moeite om in de schemering te blijven, omdat het licht nauwelijks in de mist kon doordringen. Ik liep van de ene slecht verlichte plek naar de andere, en mijn sportschoenen maakten zo’n zacht soppend geluid op de natte steigerplanken dat ik mezelf nauwelijks kon horen lopen.

De open zee was bijna de hele dag kalm geweest, en in de haven stond zo weinig stroming dat de boten rustig bij de steiger lagen te dobberen. Soms kraakten ze wat of leken ze zachtjes te grommen, maar de bewegingen waren zo miniem dat de vlaggentouwen niet tegen de metalen masten klapperden.

Onder het lopen ademde ik de zilte zeelucht traag en diep in, vol vertrouwen dat ik door mijn paranormaal magnetisme vanzelf bij de samenzweerders zou uitkomen. Daarom concentreerde ik me op de beelden die ik in mijn droom had gezien. Een rode lucht. Een rode zee. De flakkering van grillige vlammen die over het strand dansten.

Ten westen van de haven, aan de promenade aan het eind van de kade, stond het gebouw van de havendienst, een organisatie die onder de plaatselijke politie ressorteerde. De havendienst had de laatste ligplaatsen aan de kade gereserveerd voor eigen gebruik.

Er lagen patrouilleboten, knalrood en zes meter lang, die onder andere tot taak hadden te controleren of iedereen zich tussen de vaargeul en de steiger wel aan de snelheidslimiet van acht kilometer per uur hield.

Van de andere drie vaartuigen van de havendienst viel één me op: een sleepboot die zeker anderhalf keer groter was dan de grote sleepboot die de schepen de haven binnenloodste. Ik hoorde het ritmische gepruttel van een generator. De meeste patrijspoorten en grote ramen van de brug waren verlicht. Een werklamp bescheen een kleine kraan die op de lange, lage achterplecht stond. Bovendien was de boordverlichting aan, alsof het schip zo zou gaan varen.

Toen ik de geur van een brandende sigaret rook, wist ik dat er nog iemand op de steiger stond, waarschijnlijk niet ver bij me vandaan, want door de mist zou de sigarettenrook zich niet ver verspreiden.

Ik liep naar de stenen kademuur en kroop achter een schuurtje, dat rood was geverfd om aan te geven dat er brandblusgereedschap in zat.

Toen ik om het hoekje keek, zag ik dat er een opening in de balustrade op de kade zat en dat daar een loopplank naar de plek liep waar het schip lag aangemeerd.

Nadat ik een paar minuten had zitten turen en de mistflarden ineens uit elkaar waren geweken, zag ik iets bewegen. De bewaker. Hij zat gehurkt naast de loopplank, met zijn rug naar de balustrade toe. De lamp boven hem was stuk, waarschijnlijk nog niet zo lang, en hij zat in het duister, bijna onzichtbaar zolang hij zich niet bewoog.

Toen Polterfrank op het politiebureau had huisgehouden, had Shackett waarschijnlijk geconcludeerd dat ik, Harry Lime, geheim agent met paranormale gaven, een eigen krachtbron had gegenereerd en zo was ontkomen. Dat was nog geen uur geleden gebeurd, dus de samenzweerders zouden nog zeer op hun hoede zijn. Waarschijnlijk waren ze de stad aan het doorkammen en verwachtten ze niet dat ik naar hen toe zou komen. De paniek zou flink hebben toegeslagen: de angst dat ik door één telefoontje een honderdtal FBI-agenten op hun dak kon sturen, nog voor ze de kernbommen aan land hadden kunnen brengen.

Blijkbaar waren ze niet van plan hun kansen op een riante som geld te verspelen en hadden ze de deal niet afgeblazen. Uit de activiteiten aan boord van de sleepboot maakte ik op dat ze van plan waren de wapens op zee over te laden.

Nu ik wist wat ze wilden gaan doen en ik weer op vrije voeten was, hadden ze misschien besloten dat ze maar beter niet met de bommen naar de haven terug konden keren. Als ze de plannen hadden gewijzigd en de kernbommen ergens anders aan land wilden brengen, kon ik de hele operatie alleen maar dwarsbomen als ik bij hen aan boord ging. Om dat te doen moest ik de bewaker uitschakelen, maar ik zag niet hoe ik dat op onopvallende wijze kon doen. Bovendien moest ik de kade dan oversteken om bij hem te komen, en het leed geen twijfel dat hij beter bewapend was dan ik. Dat hij beter kon schieten. Beter kon vechten ook. Dat hij gespierder was dan ik. Dat hij gewetenloos was. Waarschijnlijk een kungfumeester was. Dat hij goed kon omgaan met messen en werpsterren, die hij op zes plekken onder zijn kleren verborgen had. En als ik hem al die wapens kon ontfutselen, dan wist hij waarschijnlijk wel – anders dan ik – hoe hij zijn schoen als dodelijk wapen kon gebruiken, zijn linker of rechter, dat maakte hem vast niets uit.

Terwijl de moed me steeds dieper in de schoenen zonk en ik door de uitzichtloze situatie bijkans verlamd raakte, verscheen er een man op de lange achterplecht van de sleepboot. Ondanks de mist had ik goed zicht op hem, maar door de felle werklamp die op de kraan gericht stond, bleef hij een duistere gedaante.

Hij riep iemand die Jackie heette, en Jackie bleek de bewaker te zijn die gehurkt op de kade zat en me maar al te graag met een van zijn schoenen zou vermoorden. Jackie kwam uit de duisternis tevoorschijn en liep de loopplank op, naar de steiger waar de sleepboot aan lag.

In gebogen houding stak ik de kade over en nam de plek in die de bewaker zojuist had verlaten. Ik keek door een gat in de balustrade maar kon Jackie niet goed op de onverlichte steiger zien, maar na een ogenblik verscheen hij als een duistere gestalte op de korte loopplank die naar de lage achterplecht van de sleepboot liep.

Hij voegde zich bij de andere man die bij de kraan stond, en samen deden ze iets onduidelijks om te kunnen afvaren, bijvoorbeeld het offeren van een klein katje aan Beëlzebub, of wat verdorven lieden zoal doen om een veilige tocht af te smeken.

In tegenstelling tot de eerste loopplank was de tweede wel verlicht, maar het leek mij de enige manier waarop ik aan boord kon komen. Als ik vanaf de kade in het water zou duiken en naar het aanlegsteigertje zou zwemmen, zou ik zo veel kabaal maken dat iedereen aan dek zou komen, en dan zouden ze vanzelf merken dat de legendarische Harry Lime weliswaar over paranormale gaven beschikte maar niet bestand was tegen een kogelregen.

De twee mannen stonden met hun rug naar me toe.

Alles op z’n tijd. Nu was de tijd aangebroken voor roekeloze actie.

Ik trok het pistool uit mijn broekband, kwam overeind en liep naar de opening in de balustrade. Ik liep onverschrokken de loopplank op; als iemand op het voordek of de brug verscheen en me zag, zou hij iemand in de mist zien lopen en aannemen dat ik bij hen hoorde.

De misthoorn schalde over het water, als de klagelijke roep van een prehistorisch monster dat als laatste op aarde was overgebleven.

Ik bereikte het aanlegsteigertje zonder dat iemand alarm had geslagen, en liep naar de tweede loopplank. De reling van de achterplecht was zo laag dat ik de twee mannen met de kraan in de weer zag. Omdat ze nog steeds met de rug naar me toe stonden, durfde ik de tweede loopplank te betreden. De eerste lag permanent op z’n plaats en was daarom tamelijk stevig en stabiel, maar deze kortere tweede was verplaatsbaar en kantelbaar en afschuwelijk lawaaierig, vond ik. Desondanks lukte het me aan boord te komen zonder dat iemand het merkte.

Jackie en zijn maat stonden nog geen vier meter bij me vandaan. De halogeenlamp brandde zo fel dat ze, als ze zich omdraaiden, ongetwijfeld zouden zien dat ik niet bij hen hoorde. De kortste route om van dit dek af te komen liep via zes open trappen naar het voordek, rechts van me. Op dat hoger gelegen dek stond een vreemdsoortig gebouw met patrijspoorten erin, iets waarvan een ervaren zeeman ongetwijfeld wist wat het was, maar wat mij net zo mysterieus voorkwam als het boudoir van een vrouwelijke worstelaar. En net zo bedreigend.

Intuïtief voelde ik aan dat de kans minder groot was iemand tegen te komen als ik onderdeks ging. In de wand die de achterplecht scheidde van de voorkant van het schip zag ik een deur die waarschijnlijk toegang gaf tot het lager-gelegen ruim. Om die deur te bereiken, moest ik de halve achterplecht over, die in het felle halogeenlicht baadde, achter de twee zwoegende mannen langs, maar het lukte. Ik deed de deur open en stapte naar binnen zonder een kogel in mijn rug te hebben gekregen.

Achter de deur bevond zich een klein platform waar een kampanjetrap op uitkwam. Ik liep deze wenteltrap af en kwam in een smalle, lage gang met aan weerszijden hutdeuren en aan het eind nog een deur, op een flinke afstand van de boeg.

U zult zich wellicht afvragen wat een sukkel als ik precies van plan was.

Zoals gebruikelijk had ik weer eens geen plan. Achteraf gezien, als je er van een afstandje naar kunt kijken – als je hebt afgestemd op Channel Odd –, lijkt het misschien of ik een zorgvuldig overdachte strategie volgde, met uitentreuren ingestudeerde tactieken en een superstrak tijdschema. Maar ik doe maar wat, terwijl mijn hart in mijn keel klopt en mijn darmen op het punt staan zich spontaan te ledigen.

In de loop der jaren heb ik gemerkt dat ik er altijd maar een beetje op los improviseer, en dat dat goed uitpakt. Behalve als dat niet zo is.

Door de dingen gewoon maar te doen, leer ik wat ik moet doen. Door gewoon maar op dingen af te stappen, leer ik hoe ik overal en nergens moet komen. Ooit, door gewoon dood te gaan, zal ik leren hoe ik moet sterven, en dan zal ik deze wereld verlaten en hopelijk in het licht stappen.

Met getrokken pistool liep ik door de gang. De deuren links en rechts negeerde ik, want ik wist niet wat daarachter op me wachtte. Het enige wat ik wilde, was dat ik voor verrassingen gespaard bleef, hoewel dat misschien iets te veel gevraagd is op deze planeet, waar zes miljard zielen ronddolen die stuk voor stuk over een vrije wil beschikken en van wie een onredelijk percentage onnadenkend te werk gaat. Bovendien zijn de meeste verrassingen niet van het soort waar je blij van wordt en waarvan je gaat stralen.

Ik duwde de deur aan het eind van de gang open, en voor de verandering ging dat soepel en geluidloos, en het deed me deugd dat ik niet onverwijld een kogel door mijn kop kreeg. Ik stapte de hoge drempel over en kwam in de machinekamer.

Het vertrek stond vol ontzagwekkende apparatuur en talloze buizen en pijpen, als een driedimensionale puzzel die op onnavolgbare wijze in de krappe ruimte geplaatst was, een ware staalkaart van de technische kwaliteiten van de mens. Door de hoge onderhoudsnormen was het hier schoner dan in de doorsneekeuken. Alles zat strak in de verf en nergens was een roestig plekje te zien. Het was duidelijk dat niet iedereen van de havendienst het te druk had met het vernietigen van de mensheid.

Ik durfde de deur niet achter me dicht te doen, al leek ik de enige die in de machinekamer aanwezig was.

Dit was per slot van rekening een sleepboot, geen oorlogsschip of torpedobootjager, dus er was geen innemende maar stoere Schots-Amerikaanse onderofficier die leiding gaf aan een groep snaakse doch toegewijde soldaten die – tussen het pokeren en het harmonica spelen en het opscheppen over hun vriendinnen door – constant werden geplaagd door haperende of oververhitte stoomketels, buizen die door een te hoge druk sprongen en een lange reeks andere calamiteiten. Niemand hoefde in deze ruimte een oogje in het zeil te houden, omdat het schip efficiënt gebouwd was, wat een van de redenen is waarom ze in Hollywood nog nooit een goede oorlogsfilm over een sleepboot hebben gemaakt.

Omdat de lampen aan waren toen ik de deur opendeed, vermoedde ik dat iemand hier zojuist nog was geweest en zo weer terug zou komen.

Net toen ik me elders wilde verstoppen, hoorde ik iemand de kampanjetrap af komen, en daarom deed ik de deur achter me dicht.

Hoewel de ruimte vol stond met apparatuur, was er ruimte gelaten voor onderhoudsmonteurs. Ik kroop tussen de buizen door, zo ver mogelijk bij de ingang vandaan. Helaas voelde ik me ook daar niet erg op mijn gemak en was bang ontdekt te worden.

Ineengedoken achter de pompen en leidingen hoorde ik de deur open- en dichtgaan, maar ik kon niets zien.

Er was iemand binnengekomen, maar ik had niet de indruk dat die persoon iets anders deed dan gewoon staan. De motoren liepen nog niet eens, en het was zo stil dat ik het zou hebben gehoord als er iemand door het vertrek had gelopen.

Zoals ik al aan commissaris Shackett had opgebiecht toen ik mijn geheugen nog kwijt was en me niet kon herinneren of ik misschien Matt Damon was: ik ben behept met een sterk ontwikkelde fantasie. En die fantasie ging nu met me op de loop. Ik zag de ander al met een gasmasker op, op het punt staand de pin uit een granaat met gifgas te trekken, alsof ik een kakkerlak was die verdelgd moest worden.

Voordat ik dit eenvoudige scenario kon uitbreiden tot een complete opera, ging de deur weer open en hoorde ik iemand zeggen: ‘Wat is er in godsnaam met jou gebeurd?’

Ik hoorde de onmiskenbare norse stem van Utgard Rolf: ‘Ik ben gevallen.’

‘Gevallen? Hoe dan?’

‘Van de trap,’ zei Rolf.

‘Van de trap? Hoeveel treden dan?’

‘Die heb ik niet geteld, sukkel.’

‘Man, wat moet dat pijn hebben gedaan.’

Utgard deed de deur dicht. ‘De plannen zijn gewijzigd. We moeten wat kelen doorsnijden.’

34

Aan de andere kant van de machinekamer, toch nog dichterbij dan me lief was, zei Utgard Rolf: ‘Luister, Joey. Als we de lading eenmaal aan boord hebben, gaan we niet naar de haven terug.’

‘Hè? Waarom niet?’

‘Er loopt een vent rond die iets in de gaten heeft.’

‘Wat voor vent?’ wilde Joey weten.

‘Een of andere klootzak van de overheid.’

‘O nee, hè.’

‘Je hoeft niet meteen te gaan flippen.’

‘Maar we hadden alles zo geheim gehouden.’

‘We krijgen hem wel te pakken. Hij is er zo goed als geweest.’

Paniekerig vroeg Joey: ‘Is hij hier dan, in Magic Beach?’

‘Wat denk je dan? Dat ik ergens in Washington van de trap ben gevallen?’

‘Was die vent de trap?’

‘Maak je maar geen zorgen.’

‘Hoe groot is die vent eigenlijk, dat hij dit heeft kunnen doen?’

‘Hij is er erger aan toe dan ik.’

Bijna was ik tevoorschijn gekropen om te laten zien dat dit een regelrechte leugen was.

‘Als we niet naar de haven teruggaan,’ zei Joey, ‘waar gaan we dan wel naartoe?’

‘Ken je die verlaten scheepswerf ten zuiden van Rooster Point?’

‘Een geschikte plek,’ vond Joey.

‘Absoluut. Alles is daar aanwezig, en er is niemand die ons stoort. Eigenlijk is het nog beter dan in de haven.’

‘Weten de vrachtwagens waar ze moeten zijn?’

‘Ja. Maar we zitten dus met een probleem.’

‘Volgens mij snap ik al waar je naartoe wilt,’ zei Joey.

‘We hebben vijf man nodig om de spullen op zee over te hevelen, maar bij de scheepswerf kunnen we het wel met z’n drieën af.’

Toen ik me aan boord van de sleepboot waagde, zat ik met twee problemen. Een ervan was dat ik niet wist tegen hoeveel man ik het moest opnemen. Nu wist ik dat dus wel: vijf.

Joey zei: ‘We zouden die twee anderen toch al hebben gedumpt. Dan dumpen we ze nu iets eerder.’

Toen ik Sam Whittle met vijf kogels in zijn lijf had aangetroffen, was ik ervan uitgegaan dat er onenigheid in het vijandelijk kamp was ontstaan, maar daar was dus geen sprake van. De lieden die achter deze hele operatie zaten, waren waarschijnlijk al vanaf het begin van plan geweest om hun minder belangrijke compagnons uiteindelijk aan de kant te schuiven. Een paar kogels hadden als voordeel dat er geen royale gouden handdrukken hoefden te worden uitbetaald.

‘Als de spullen eenmaal aan boord zijn,’ zei Utgard, ‘knalt Buddy Jackie overhoop. Ik dump Hassan.’

Het verbaasde me de naam Hassan te horen, en ik merkte dat ik enigszins teleurgesteld was. Tot nu toe hadden de namen Jackie, Joey en Buddy me de indruk gegeven dat Utgards team uit gepensioneerde Las Vegas-komieken bestond en dat de vijfde man Shecky of iets dergelijks zou heten.

Aan de andere kant was ik opgelucht dat ik me nu niet meer zo veel zorgen hoefde te maken over het tweede probleem waar ik mee te kampen had, namelijk de ongelijke strijd van vijf man tegen een. Mijn tegenstanders zouden tot zestig procent van hun oorspronkelijke sterkte worden teruggebracht.

Joey zei: ‘Maar we gaan hun kelen niet doorsnijden.’

‘Hè?’

‘Dat komt te dichtbij. Te gevaarlijk. Je kunt ze beter een kogel door de kop jagen.’

‘Natuurlijk,’ zei Utgard. ‘Knallen. Dumpen. Dat zei ik.’

‘Nou, eerst zei je dat we wat kelen moesten doorsnijden.’

‘Dat was meer bij wijze van spreken.’

‘Ik dacht dat je het letterlijk bedoelde.’

‘We pompen gewoon een kogel in hun kop,’ zei Utgard.

‘Van achteren.’

‘Hoe anders? Wat is dit allemaal voor onzin, Joey?’

‘Van achteren is de beste manier.’

‘Dan zitten we nu weer op één lijn.’

‘Dan zien ze het niet aankomen.’

‘Dat snap ik,’ zei Utgard ongeduldig.

Ik ben maar een paar keer in de gelegenheid geweest kwaadwillende lieden te horen overleggen over de lage streken die ze wilden uithalen, en dat ging steeds ongeveer hetzelfde als nu tussen Joey en Utgard. Zij die het criminele pad betreden, zijn niet de slimsten.

Dit inzicht werpt een vraag op: als er zo weinig briljante criminelen op aarde rondlopen, hoe komt het dan dat er zo veel slechteriken zijn die ongestraft wandaden tegen hun medemens kunnen blijven plegen, en als ze eenmaal tot president van een land zijn gekozen, wandaden tegen de mensheid?

In 1795 gaf Edmund Burke het antwoord al: het kwaad zal overwinnen als rechtschapen mensen niets doen.

Ik zou daar het volgende aan toe willen voegen: het is ook van het allergrootste belang dat rechtschapen mannen en vrouwen niet wordt voorgehouden dat het echte kwaad een mythe is en dat agressief gedrag voortkomt uit een ongelukkige jeugd of te wijten is aan de manco’s van de maatschappij, problemen die met begeleidende gesprekken en de toepassing van een nieuwe economische theorie op te lossen zijn.

Ik hoorde Utgard zeggen: ‘Blijf jij maar in de radiohut tot we in Rooster Point zijn.’

‘Zoals we hadden afgesproken.’

‘Als je moet pissen, kun je dat maar beter meteen doen.’

‘Ik ga naar de radiohut.’

‘We kunnen de transponder niet uitzetten, anders krijgt de kustwacht misschien argwaan.’

‘Ik weet wel wat ik dan moet zeggen.’

‘Als ze een GPS-signaal doorkrijgen, zullen ze willen weten waarom we op dit tijdstip op zee zitten.’

Nu was het Joey wiens geduld begon op te raken: ‘Weet ik. Of dacht je soms van niet?’

‘Als je maar geen domme dingen zegt. Gewoon doen zoals we hadden afgesproken.’

Joey dreunde het verhaal op dat hij uit zijn hoofd had geleerd: ‘Op Junie’s Moonbeam heeft een vrouw een ernstige allergische reactie gekregen na het eten van zeefruit en ze moet naar het ziekenhuis worden overgebracht. Dat jacht is meer dan vijftig meter lang, te groot om de baai in te kunnen. Dus hebben ze ons ingeschakeld om dat zieke kreng aan land te brengen.’

‘Dat zieke kreng?’ zei Utgard.

‘Rustig maar. Tegenover de kustwacht zal ik echt niet “dat zieke kreng” zeggen,’ verzekerde Joey hem.

‘Soms heb ik zo mijn twijfels.’

‘Ziek kreng? Denk je dat ik dat zou zeggen? Man, ik probeer je alleen maar wat te stangen.’

‘Daar ben ik niet zo voor in de stemming.’

‘Ben je dan wel in de stemming om van de trap te vallen?’

‘Als je de boel maar niet mooier maakt dan het is,’ raadde Utgard hem aan. ‘Hou het simpel.’

‘Oké, oké. Wat is dat trouwens voor een naam voor een jacht: Junie’s Moonbeam?’

‘Wat weet ik daar nou van af? Wat kan jou dat schelen? Bemoei je toch met je eigen zaken.’

Joey zei: ‘Junie’s Moonbeam vind ik meer iets voor een stom pruttelbootje.’

Zo is het vandaag de dag gesteld met de wereld: lieden die met kernbommen een aantal grote steden van de kaart willen vegen, waarbij miljoenen mensen om het leven komen, voeren net zulke oninteressante gesprekken als de saaiste persoon binnen je familie, die je liever niet met de kerst zou uitnodigen.

‘Ga jij nou maar naar de radiohut,’ zei Utgard.

‘Oké.’

‘We vertrekken over drie minuten.’

‘Tot uw orders, kapitein.’

De deur ging open maar werd niet gesloten.

Ik hoorde Utgard met zware tred de kampanjetrap opgaan.

Joey wachtte even en deed het licht toen uit.

De deur ging dicht.

In tegenstelling tot Utgard had Joey blijkbaar niet de omvang van Bigfoot, want ik hoorde hem niet weglopen.

Omdat ik geleerd heb niet al te goedgelovig te zijn, bleef ik roerloos in het donker zitten wachten, er niet van overtuigd dat ik alleen was.

35

Toen ik op mijn knusse schuilplek werd opgeschrikt doordat de dieselmotoren begonnen te razen, de pompen begonnen te stampen en de schroefassen begonnen te draaien, toen horen en zien me kortom verging en ik merkte dat we in beweging kwamen en de boot zachtjes heen en weer schommelde, wist ik dat ik alleen was, omdat Joey had gezegd dat hij naar de radiohut zou gaan zo gauw het schip het anker lichtte.

Hoewel ik dus opgelucht ademhaalde, lukte het me niet te ontspannen. Ik wist dat er verschrikkelijke dingen stonden te gebeuren. Zelfs als ik niet doodgeschoten of aan het mes geregen zou worden, zou ik aan dit avontuur trauma’s overhouden waar ik nooit meer volledig van zou herstellen.

Aan andere van dit soort avonturen heb ik soortgelijke trauma’s overgehouden. Om onschuldige medemensen te beschermen, om te voorkomen dat je een van die rechtschapen mensen van Burke wordt die niets doen, kun je permanente littekens op je hart overhouden, en trauma’s waar je regelmatig last van blijft houden.

Om iets te dóén, namelijk datgene waarvan jij denkt dat het juist is, iets waardoor de wereld er een stukje rechtvaardiger op wordt, moet je soms dingen doen die, wanneer je er op een eenzame nacht aan terugdenkt, in strijd lijken te zijn met het beeld van jezelf als een rechtschapen persoon.

Dergelijke twijfels zijn troeven van de duivel, die wel weet hoe hij zijn kaarten moet uitspelen, in de hoop je tot wanhoop en verveling of zelfs tot zelfmoord te drijven.

Ozzie Boone, schrijver en mijn mentor in Pico Mundo, had me al bij het schrijven van mijn eerste belevenissen geadviseerd een luchtige toon aan te houden. Volgens hem houden alleen emotioneel onvolwassen types en intellectueel verdorven figuren van naargeestige, nihilistische verhalen.

Hopelijk hebt u inmiddels begrepen dat ik een positieve kijk op het leven heb, iets wat ik al eerder heb opgemerkt. Ik ben geneigd de wereld van de zonnige kant te bekijken, ook als de lucht betrekt en er storm op komst is. Zelfs met een gebarsten lip kan ik nog lachen, en als ik bedreigd word door een sadistische politiecommissaris kan ik er de humor nog wel van inzien.

Men zij hier gewaarschuwd dat niet alle situaties onmiddellijk om een humorist roepen. Grappig bedoelde opmerkingen die betrekking hebben op bepaalde handelingen leiden soms tot enigszins wrang gelach. We stuiten nu op ondiepe gronden in troebele wateren, we komen in zeeengtes die zo nauw zijn dat deugd en ondeugd schouder aan schouder voort moeten en soms zelfs nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn.

We voeren de baai uit, de zee op. Ik wachtte in het pikkedonker in de buik van de boot op wat er komen zou. Ondanks het kabaal, dat mijn concentratie op uiterst effectieve wijze verstoorde, doodde ik de tijd door te bedenken wat ik inmiddels te weten was gekomen.

Junie’s Moonbeam lag waarschijnlijk maar een paar kilometer uit de kust, want de motoren werden al snel teruggedraaid, eerder dan ik had verwacht, en na een tot nu toe rechte koers begon de grote zeewaardige sleepboot te manoeuvreren. Blijkbaar moesten de twee schepen naast elkaar komen te liggen, om het overhevelen van de kernbommen te vergemakkelijken.

De Stille Oceaan leek hier net zo rustig als in het ondiepe deel vlak voor de kust. Met een kalm zeetje zou de klus nog sneller geklaard zijn.

Ik kwam overeind, sloop door de pikdonkere machinekamer en wist dat oppervlakken die ik voorheen rustig kon aanraken, nu misschien gloeiend heet waren. Ik probeerde een beeld van de deur op te roepen, in de hoop dat ik me met behulp van paranormaal magnetisme probleemloos een weg door het duister kon banen. Intuïtief zocht ik naar een deurkruk, die ik na een minimum aan gestuntel vond.

Toen ik de deur een klein stukje opendeed, zag ik dat er niemand in de gang was. Joey zat natuurlijk nog in de radiohut, en Utgard en de drie anderen hadden hun handen vol aan het aan boord takelen van de bommen.

Ik liep naar de eerste deur aan mijn rechterhand, voelde of deze op slot zat, wat niet het geval bleek te zijn, en duwde mijn schouder ertegenaan, met het pistool in beide handen geklemd.

Binnen was het tamelijk donker, al viel er wel een vaag schijnsel door de patrijspoort naar binnen. Ik zag dat er niemand in de hut aanwezig was en liep op de tast naar de verlichte glazen cirkel.

Junie’s Moonbeam lag nu langszij, met de bakboordzijde naar onze stuurboordzijde, met ongeveer drie meter ertussen. In de mist leek dit witte jacht op een oorlogsschip op een geheime missie, ware het niet dat de talloze patrijspoorten en raampjes verlicht waren, zodat het er net zo uitnodigend uitzag als een luxe cruiseschip.

Op het hoofddek had de bemanning opblaasbare stootkussens van zwart rubber overboord gehangen, ter bescherming van de romp, voor het geval de schepen door de stroming tegen elkaar aan werden geworpen.

Ik ging terug naar de gang, deed de deur voorzichtig achter me dicht en liep naar de eerste deur links. Ik wilde snel naar binnen, net als eerst, maar toen ik de deur opendeed, zag ik dat het er helemaal donker was.

Door de deuropening van de achterste hut aan mijn linkerhand scheen een zacht schijnsel. Toen ik daar naar binnen ging, keek Joey verrast op van zijn Maxim, waarin hij een uitgeklapte foto had zitten bewonderen.

De deur viel vanzelf achter me dicht. In twee stappen was ik bij Joey en duwde de loop van mijn pistool in zijn gezicht. Het tijdschrift gleed uit zijn handen en viel op de grond dicht.

36

Joey, die zich eerder zo kritisch over de namen van jachten had uitgelaten, zat achter een kortegolfzender. Hij tuurde in de loop van het pistool, en even dacht ik dat hij zijn stoel als toilet zou gaan gebruiken.

Toen ik merkte dat hij al snel weer bij zijn positieven was en keek hoe hij me te slim af kon zijn, richtte ik het pistool op zijn keel, zodat ik zijn gezicht en zijn gelaatsuitdrukking beter kon zien.

‘Neem contact op met de kustwacht,’ zei ik. ‘Nu.’

‘Ik heb net al contact met ze gehad.’

‘Doe het nog maar een keer, anders schiet ik je in je been.’

‘Doe niet zo moeilijk. Weet je niet hoe dat ding werkt?’

Zo gauw ik hem niet meer onder schot had, zou hij me proberen te overmeesteren.

Door de spanning was er speeksel in mijn mond gelopen, waar ik nu gebruik van maakte. Ik spoog in zijn gezicht.

Toen hij zich afwendde en zijn ogen even sloot, zag ik mijn kans schoon en sloeg hem met het pistool in het gezicht. Het uiteinde van de loop schampte langs zijn wang, waardoor er een dun streepje bloed verscheen. Hij bracht een hand naar zijn wang.

Hoewel de woede in zijn ogen verontrustend snel had plaatsgemaakt voor verbitterde haat, had ik met mijn actie respect afgedwongen. Misschien bedacht hij zich nu twee keer voor hij iets zou uithalen.

‘Bel ze.’

‘Nee.’

Hij meende het; hij was niet van plan zich te laten overhalen. Misschien leek het hem verschrikkelijker om in de cel te belanden dan om dood te gaan.

Joey keek snel naar de deur en daarna weer naar mij, om net te doen alsof er iemand was binnengekomen. Ik wist dat hij me in de val wilde lokken en dat het zijn bedoeling was dat ik me omdraaide.

‘Trouwens,’ zei hij, toen ik er niet in trapte, ‘hun dichtstbijzijnde kotter ligt vijftig zeemijl verderop. Ons kan niets gebeuren.’

De stationair draaiende motoren van het jacht deden de romp van de sleepboot trillen, en door alle kabaal dat de twee schepen produceerden, was ik niet bang dat een schot elders op het schip te horen zou zijn. Ik pompte een kogel in zijn linkervoet.

Toen hij het uitschreeuwde van de pijn, zei ik dat hij stil moest zijn en sloeg hem nogmaals met het pistool, om mijn woorden kracht bij te zetten.

Diep vanbinnen had ik een deurtje geopend en de wreedheid binnengelaten. Eigenlijk wilde ik dat deurtje zo snel mogelijk weer dichtdoen. Het lot van de gehele natie en de levens van miljoenen mensen lagen echter in mijn handen, en als er handelend moest worden opgetreden, moest ik dat doen, en wel direct.

De pijn had een ander mens van hem gemaakt. Hij huilde.

‘Dat van die kotter en die vijftig mijl geloof ik. Dus je kunt kiezen, Joey. Als je me vertelt wat er gaande is, maak ik je snel dood, zodat je verder geen pijn hoeft te lijden.’

Hij zei een heel lang lelijk woord dat ik hier niet zal noemen, al daagde ik hem er wel toe uit het nog eens te zeggen.

Toen hij daar niet op inging, zei ik: ‘Als je me niet vertelt wat ik wil weten, zal ik je zo toetakelen dat je helse pijnen zult lijden. Dan zul je heel langzaam aan je verwondingen overlijden, zonder dat je je kunt bewegen of een woord kunt uitbrengen. Je zult hier urenlang op de grond liggen en vergaan van de pijn, en je zult aan één stuk door huilen. Meer tranen zul je plengen dan het aantal baby’s dat door die bommen zou zijn doodgegaan, zo veel tranen dat je niet dood zult gaan door bloedverlies maar door uitdroging.’

Hij wilde op de grond gaan zitten en zijn gewonde voet vasthouden om de pijn tegen te gaan, maar daar wilde ik niets van weten.

‘Waar komen die bommen vandaan?’

Ik verwachtte niet dat hij in staat was antwoord te geven, maar met een van pijn en angst verwrongen stem noemde hij een land in het Midden-Oosten.

‘Hoe zijn ze aan boord van het jacht gekomen?’

‘Via een vrachtschip.’

‘Overgeladen? Waar?’

‘Driehonderd mijl uit de kust.’

‘Op zee?’

‘Ja. Buiten het bereik van de kustwacht.’ Sissend zoog hij de lucht tussen zijn opeengeklemde tanden door. ‘Ik ga dood van de pijn.’

‘Als je dood gaat, komt dat niet door de pijn. Hoeveel kernbommen?’

‘Vier.’

‘Hoeveel?’

‘Vier. Zei ik toch? Vier.’

‘Ik hoop voor je dat je niet liegt. Welke steden?’

‘Weet ik niet.’

‘Welke steden?’ blafte ik.

‘Weet ik niet. Echt niet. Dat wilden ze niet vertellen.’

‘Van wie is dat jacht?’

‘Een of andere miljardair. Ik weet niet hoe hij heet.

‘Een Amerikaan?’

‘Zeker weten.’

‘Waarom zou een Amerikaan zoiets willen doen?’

‘Waarom niet, als hij het kan?’

Ik sloeg hem weer met het pistool in zijn gezicht, wat hem een gescheurde wenkbrauw opleverde.

‘Waarom?’

Hij drukte de opengereten huid met zijn vingers dicht en zei met een iel, hoog stemmetje, alsof hij een klein jongetje was: ‘Hé, oké, oké, ik zal je vertellen hoe het zit, oké? De waarheid, oké? Voordat de bommen afgaan, wordt er een aantal mensen vermoord.’

‘Welke mensen?’

‘De president, de vice-president, de hele kliek.’

‘En dan de bommen. En daarna?’

‘Ze hebben een plan.’

‘Ze? Wie? Wat voor plan?’

‘Weet ik niet. Echt niet, oké? Wat ik weet, is zelfs meer dan ik zou moeten weten, oké? Zij weten niet eens dat ik bepaalde dingen te weten ben gekomen, oké? Meer weet ik niet. Ik zweer het je. Meer weet ik echt niet.’

Ik nam aan dat hij de waarheid sprak, maar ook al had ik hem niet op zijn woord geloofd, dan nog kreeg ik geen kans hem verder aan de tand te voelen.

Het mes zat waarschijnlijk in de rechtermouw van zijn shirt, in een schede die aan zijn arm vastzat. Hoe hij het mes precies tevoorschijn toverde, weet ik niet, maar het schoof onder zijn mouw door in zijn hand. Het glanzende lemmet sprong uit het handvat tevoorschijn.

Ik zag de vlijmscherpe rand blinken, maar hij haalde uit voordat ik hem in zijn keel schoot.

De knal van het pistool werd overstemd door al het andere kabaal: de bonkende motoren, het gedreun en gestommel op het achterdek en het schurende geluid van de stootkussens die tussen de boten klem kwamen te zitten.

Joey gleed uit zijn stoel en zeeg ineen op de grond, alsof hij een vogelverschrikker van stro was die niet op eigen kracht rechtop kon blijven staan en in een hoopje kleren ineenzakte.

De stiletto was zo scherp dat hij dwars door mijn dikke sweatshirt was gegaan, als door een lapje zijde.

Ik stak mijn vingers door de scheur en voelde iets prikken in mijn rechterzij, onder mijn ribbenkast. Hij had me geraakt.

37

Ik ging in de radiohut op de tafel zitten, waar geen bloed op was gekomen.

Zijn bloed zat in een boog tegen de wand. Het bloedspoor eindigde in spetters op de patrijspoort, alsof zijn uitgetreden ziel deze wereld daarlangs was ontvlucht.

Ik had maar een lichte verwonding opgelopen: het bloedde niet heftig en de pijn was niet zo intens als bij het verlies van een dierbare, maar ik voelde het wel. Ik legde mijn linkerhand op de wond, sloot mijn ogen en probeerde het blauwe meer van de eeuwige hoop voor ogen te krijgen.

Toen Stormy Llewellyn en ik allebei achttien waren, waren we naar het meer gegaan om te zwemmen en op het strand te liggen bakken.

Op een bord stond dat er die dag geen strandwacht aanwezig was. Badgasten werd geadviseerd in het ondiepe water dicht bij het strand te blijven.

De genadeloze woestijnzon strooide diamanten in het zand en een grote schat aan juwelen op het water.

Door de intense hitte leek alle tijd te verdampen, en het was alsof zij en ik nooit ouder zouden worden, nooit van elkaar vervreemd zouden raken en altijd bij elkaar zouden blijven.

We gingen in een bootje het meer op. Ik roeide een blauwe wereld in: de lucht boven ons werd in het water weerspiegeld.

Ik haalde de riemen binnenboord. Overal om ons heen leek de kabbelende blauwe wereld van ons af te buigen, alsof we een universum voor onszelf hadden, waarin de horizon dichterbij was dan op de aarde, waar we voor die tijd hadden vertoefd.

We gleden het water in en gingen op onze rug zwemmen. Omdat het een zoutwatermeer was, konden we met gemak blijven drijven door onze armen als vleugels uit te spreiden. We hielden onze ogen dicht, om ze tegen de zon te beschermen, en praatten. We hadden het eigenlijk maar over één ding: we droomden onze toekomst bij elkaar.

Zo nu en dan, als we merkten dat onze roeiboot was afgedreven, zwommen we ernaartoe, lieten ons weer drijven en zetten onze dromen hardop voort.

Later, toen we weer in de boot zaten en ik naar het strand terug roeide, hoorde ze iemand roepen. Ze zag de in nood verkerende jongen eerder dan ik.

Het was een jongetje van een jaar of tien, die stoer had willen doen en te ver het meer op was gezwommen. Hij had geen kracht meer in zijn armen en kramp in zijn benen gekregen, zodat hij niet eens meer in het zoute water kon blijven drijven.

Stormy dook er soepel en snel in en zwom met een krachtige, vastberaden slag naar de jongen toe.

De moeder en de zus van het jongetje, die geen van beiden goed konden zwemmen, merkten pas dat er iets aan de hand was toen Stormy de jongen aan land bracht.

Ze zwom sneller dan ik kon roeien. Ik trok de boot aan land en rende naar haar toe, om haar te helpen, maar de jongen hoefde niet gereanimeerd te worden. Ze had hem tijdig gered, voordat hij het meer in zijn longen had gezogen.

Dit moment zal voor altijd in mijn geheugen gegrift staan: de kuchende jongen, de huilende moeder, de bange zus – en Stormy, die zich over hen ontfermde en hun precies datgene bood waar ze behoefte aan hadden.

Typisch Stormy: altijd mensen redden. Mij heeft ze ook gered.

Hoewel ik dacht dat ik de boot veilig op het strand had getrokken, was er blijkbaar toch iets misgegaan, want toen ik keek, zag ik dat het bootje het meer op was gedreven.

Het was een groot, diep meer dat niet zo stilstaand was als het leek. Onder het kalme wateroppervlak stonden stromingen.

Ik waadde het water in om naar de boot toe te zwemmen, maar die was in een stroming terechtgekomen en dreef van me af.

Ik werd ineens bang, misschien door het incident met de jongen, door het besef dat de dood altijd op de loer ligt, en ook door het feit dat Stormy en ik onze toekomstdromen hardop hadden uitgesproken, waarmee we het noodlot hadden getart.

Wat de reden ook mocht zijn, ik kreeg de roeiboot eerst niet te pakken. Mijn frustratie daarover sloeg al snel om in paniek. Als ik niet bij de boot kon komen en me aan boord kon hijsen, zo dacht ik, zou de toekomst die we bij elkaar verzonnen hadden, nooit uitkomen. Sterker nog: de dood waaraan de jongen ternauwernood ontsnapt was, zou dan een van ons beiden komen halen.

Omdat de boot stuurloos ronddreef en ik niet, lukte het me uiteindelijk toch om erbij te komen. Ik hees me trillend aan boord, had eerst nog last van het restje angst, maar was daarna toch opgelucht.

Ik denk nu dat de paniek waarmee ik werd overspoeld, misschien een angstig voorgevoel was van de schutter die een paar jaar later Stormy zou vermoorden.

Er zijn dagen dat ik me die dag op het meer weer voor de geest haal. De lucht, het water. Veilig in die blauwe wereld.

Ik maak mezelf dan wijs dat ik onze toekomstdromen nog steeds kan verwezenlijken: wij met z’n tweeën op een nieuwe aarde, die we helemaal voor onszelf hebben.

Zo nu en dan, terwijl we op onze rug in het water dreven, kwamen onze uitgestoken handen onder water tegen elkaar aan, en dan pakten we elkaar bij de hand, alsof we op die manier wilden zeggen: Hier ben ik, ik zal altijd bij je zijn.

De sleepboot schommelde, en de rubberen stootkussens werden piepend tussen de twee schepen samengeperst. Boven me op het achterdek klonk een harde klap, die het hele schip deed trillen.

Ik gleed van de tafel af en richtte me op.

De man die ik in de keel had geschoten, lag op zijn zij op de grond, met zijn gedraaide hoofd naar het plafond gericht. Zijn mond hing open, en zijn ogen deden me denken aan die van vissen die in ijs op de markt liggen.

Dat ik het ontzielde lichaam van Stormy nooit had hoeven aanschouwen en dat ik haar as nadien in een eenvoudige urn kreeg, vervulde me met een diep gevoel van dankbaarheid.

Ik verliet de radiohut en wist dat ik me nog maar beter niet aan dek kon vertonen. Als de kernbommen eenmaal aan boord waren gehesen en de kratten met de lading waren geborgen, als Junie’s Moonbeam in de mist was verdwenen, zouden Utgard en Buddy zich onmiddellijk over Jackie en Hassan ontfermen. Tot die tijd kon ik me maar het best verstoppen.

Er was één deur in de gang waar ik nog niet achter had gekeken, de achterste deur rechts, tegenover de radiohut. De deur bleek niet op slot te zitten, en toen ik het licht aandeed, zag ik dat ik in het toilet beland was. In de hoek stond een witte kast met een rood kruis erop, waar EHBO-spullen in zaten.

Nadat ik mijn sweatshirt en mijn T-shirt had uitgetrokken, trok ik met mijn vingers de ondiepe wond open en druppelde er ontsmettingsmiddel in.

Hij hoefde niet gehecht te worden; het bloeden, dat nu weer was begonnen, zou vanzelf stoppen.

Als de wond niet werd verbonden, zouden mijn kleren er steeds tegenaan komen, waardoor het prikkende gevoel mijn concentratie zou kunnen verstoren. Omdat ik misschien onder een moeilijke hoek moest opereren en misschien niet veel tijd had, gebruikte ik geen gaas maar bond de wond af met een breed stuk waterproof tape. Later, bij het verwijderen van het tape, zou ik de wond ongetwijfeld weer opentrekken, maar daar kon ik me nu niet druk om maken, want als het ooit zover zou komen, zou dat betekenen dat ik Utgard en zijn makkers had overleefd.

Toen ik mijn sweatshirt aantrok, klonk er weer een harde klap op het achterdek, en weer ging de hele boot trillen.

Hoewel ik niet verwachtte dat iemand benedendeks zou komen voordat de klus geklaard was, deed ik het licht uit en bleef ik in complete duisternis staan. Als de deur onverhoopt openging en iemand het licht wilde aandoen, kon ik de ongelukkige neerschieten.

Er zat geen raampje in het kleine toilet, en er kwam geen sprankje licht onder de deur door.

Ik dacht aan de spiegel die ik in de badkamer van Sam Whittle had gezien, de spiegel die zijn ronddolende geest had gegrepen.

Boven de wastafel hing een vlekkerige spiegel, maar het was zo donker dat ik er niet in kon kijken.

Mijn fantasie, die normaal gesproken op hol sloeg in dit soort omstandigheden, speelde deze keer niet op.

Ik had al flink wat geweld meegemaakt, en er stond me nog meer te wachten.

Het deurtje dat ik diep vanbinnen geopend had om de wreedheid toe te laten, zat nog steeds niet dicht. Banger dan voor de duisternis en voor spiegels was ik voor wat vanachter dat deurtje tevoorschijn kon komen.

Toen ik voelde dat de romp van de sleepboot door zware vibraties in het water begon te trillen, wist ik dat de operatie voltooid was en dat Junie’s Moonbeam wegging. We begonnen te slingeren door de golfslag van het vertrekkende jacht.

Ik liep het toilet uit en ging naar de kampanjetrap die naar het achterdek leidde, waarbij ik me schrap moest zetten om niet om te vallen.

Boven aan de trap zag ik de deur waardoor ik eerder benedendeks was gegaan. Het raampje in de deur bood zicht op het lange, mistige achterdek, dat nog steeds verlicht werd door de halogeenlamp.

Aan stuurboordzijde van het schip zag ik twee kisten, die er niet hadden gestaan toen we de haven verlieten. Ze zagen eruit als doodskisten en waren in mistflarden gehuld. Het was net of we niet iets onwerkelijks en grotesks als wapens aan boord hadden waarmee hele steden in de as gelegd konden worden, maar slechts graaf Dracula en zijn bruid, die op een bed van aarde uit Transsylvanië sliepen, in lichtdichte kisten, en die spoedig zouden ontwaken.

Utgard Rolf – gekleed in een zwarte nylon broek met elastieken broekomslagen die de pijpen ter hoogte van de enkels afknepen, plus een bijpassend jasje – en een man die ik niet eerder had gezien, stonden bij de kraan te overleggen.

Aan bakboordzijde waren twee andere mannen bezig gereedschap in te laden in een op het dek vastgemaakte kist.

Met getrokken pistool liepen Utgard en de man met wie hij had staan praten, ongetwijfeld Buddy, naar de twee andere mannen toe en schoten hen in de rug. De twee slachtoffers vielen languit op het dek, waarna ze een genadeschot kregen, onder in het achterhoofd.

38

Ik bleef aarzelend achter de deur naar het achterdek staan en verwachtte dat ze hun slachtoffers met kettingen of iets dergelijks zouden verzwaren voor ze hen overboord gooiden. Maar blijkbaar vonden ze dat ze zo ver van de kust af waren dat het dagen of misschien jaren zou duren voor de slachtoffers aanspoelden, en dat ze tegen die tijd een nieuw leven in een uithoek van de wereld waren begonnen. Ze borgen hun pistolen op, pakten de lijken bij hun kraag en riem en begonnen ze naar bakboordzijde van het schip te slepen.

Ze stonden met de rug naar me toe, een weerloze positie waarin ze niet eeuwig zouden blijven staan. Utgard was zo sterk dat hij zijn slachtoffer optilde en naar de reling droeg.

Ik durfde eigenlijk niet tot me door te laten dringen wat me te doen stond, maar concentreerde me op de reden waarom ik juist nu in actie moest komen: het beeld van kinderen die door de hitte tot op het bot verschroeiden, vrouwen die door de drukgolf werden geplet of uit elkaar werden gerukt, mannen die verdampten, gebouwen die in één klap tot stof werden gereduceerd, musea die in elkaar zakten, kerken die van de aardbodem werden gevaagd, gloeiendhete asfaltwegen die borrelden als lavastromen, en vele vierkante kilometers aarde bezaaid met as en doordrenkt van het bloed van miljoenen onschuldige mensen.

Zonder bewust de deur te hebben opengedaan, merkte ik ineens dat ik het achterdek op liep. De mist om me heen lichtte door de halogeenverlichting zilverkleurig op, wit boven mijn hoofd en grijs buitenboord. De lichten van het jacht waren al in de mist verdwenen, als Jonas in de buik van de walvis.

De vochtige nevel voelde minder kil aan dan de bodem van mijn maag, en mijn adem raspte als een koude luchtstroom langs mijn lippen.

Utgard had de reling aan bakboordzijde bereikt. Hij kieperde het lijk overboord, maar de voeten bleven achter het dolboord hangen. Het was een luguber gezicht om hem zo te zien hangen. Uiteindelijk duwde Utgard hem in zee.

Hoewel ik bang was uit te glijden op het natte, deinende dek, hield ik me toch staande, alsof ik een geboren zeeman was. Met beide handen omklemde ik mijn pistool en richtte.

De andere man tilde het tweede lijk met veel moeite over de reling. Utgard greep een van de levenloze armen om zijn compagnon te helpen.

Omdat ze zo ingespannen bezig waren, wachtte ik tot ze klaar waren.

Een held schiet zijn tegenstander niet in de rug. Maar held is een naam die mij abusievelijk ten deel is gevallen. Ik heb mezelf nooit als een held gezien.

Toen ook het tweede lijk in de nachtelijke mist verdwenen was, schoot ik Utgard twee keer in zijn rug, van een afstand van minder dan tweeënhalve meter. Hij viel voorover tegen het dolboord maar tuimelde niet overboord.

De andere man deinsde verschrikt achteruit maar greep tegelijkertijd naar het wapen dat in een holster op zijn heup hing.

Ik vuurde twee kogels af en mikte op de buik en de borst van de man, maar blijkbaar hield ik mijn pistool te hoog, want de eerste kogel trof hem recht in het gezicht, en de tweede legde slechts een scheiding in zijn haar.

Het eerste schot was echter afdoende. Levenloos zakte hij in elkaar.

Utgard, die er slecht aan toe was en zichzelf aan de reling overeind hield, draaide zich naar me om. Het halogeenlicht werd weerspiegeld in zijn wilde coyoteogen, die gloeiden alsof er lampen met ongewijde olie achter brandden.

Zijn gezicht was danig toegetakeld, een oog was opgezwollen en zat half dicht, een oor zat onder het geronnen bloed – het gevolg van de gebeurtenissen in de verhoorkamer.

Toen ik een stap in zijn richting deed, stak hij een arm naar me uit. Ik schoot nog twee keer.

Hij zakte langs de reling ineen en belandde op zijn zij, waarbij zijn hoofd zo hard op het dek klapte dat het terugveerde.

Ik bleef een tijdje staan, haalde diep adem en blies de lucht met kracht uit, in de hoop de spanning in mijn lijf kwijt te raken. Ik leek wel een oude man, zo trilden mijn handen.

Omdat ik net had gezien hoeveel moeite het kostte om een lijk overboord te gooien, besloot ik me niet op dezelfde manier van de twee schurken te ontdoen. Het had geen zin hen overboord te gooien als ik Joey in de radiohut liet liggen, en ik achtte mezelf er niet toe in staat zijn lijk bovendeks te slepen om hem in zee te dumpen.

Misschien kon ik de sleepboot en de kernbommen aan de verantwoordelijke autoriteiten overdragen zonder dat ik daarbij in beeld kwam. Als ik anoniem en buiten schot bleef, zou ik geen verantwoording hoeven af te leggen over de moorden die ik had gepleegd.

Ik keerde de doden mijn rug toe en liep over het dek naar de lijkkistachtige kratten die aan stuurboordzijde van het dek stonden.

In films zie je altijd dat een slechterik, die diverse kogels in zijn lijf heeft gekregen en ogenschijnlijk dood is, zich altijd op het laatste moment toch nog opricht, met gillende violen op de achtergrond. Maar de werkelijkheid kent geen symfonische soundtrack, en de doden blijven dood. Alleen hun geesten verheffen zich.

Ik was de enige aan boord die nog in leven was, en dacht niet dat de hemelse begeleider die zich over Utgards geest ontfermde, zou toestaan dat hij als poltergeist op aarde zou blijven rondzwerven.

Toen ik Utgard en de zijnen nog moest uitschakelen, had ik me op het dek goed staande kunnen houden, maar nu dat achter de rug was, liet mijn evenwichtsgevoel te wensen over. Ik leek over dingen te struikelen die er niet waren, en zocht steun waar ik geen steun kon verwachten.

Er hing nog steeds een dichte mist om me heen, de zee strekte zich in alle windrichtingen uit, en onder me bevond zich een diepe watermassa. De eenzaamheid die me besloop, was bijna ondraaglijk, niet vanwege de intensiteit maar ook door wat er op de boot gebeurd was. Ik doel inderdaad op de doden, maar niet alleen op hen, maar vooral op de bommen, vier steden die met de grond gelijkgemaakt zouden worden, geconcentreerd en verpakt in kisten, symbolische urnen die de as van de mensheid bevatten.

De containers die van Junie’s Moonbeam waren overgeheveld, waren niet van triplex maar van staal gemaakt. De scharnierende deksel was op vier plaatsen vergrendeld.

Ik maakte de vier grendels van de eerste kist los. Na een korte aarzeling tilde ik de deksel op.

In het felle schijnsel van de halogeenlamp zag ik dat de kist in twee compartimenten was verdeeld, met in elk een groot gevaarte dat gemaakt was van gegoten staal dat machinaal was afgewerkt. Ik kreeg de indruk dat de twee glimmende projectielen ontzettend zwaar waren. De gestroomlijnde bommen leken haast vloeibaar te zijn. Het design straalde in alles een sinistere dreiging uit. Het ding was niet alleen een wapen maar leek de kwintessens van het kwaad.

De kist was gelast rond een armatuur dat ervoor zorgde dat de bom niet kon bewegen. Er was speciaal gereedschap voor nodig om het ding eruit te halen.

Op wat misschien de kern van elke bom was, zat een gat met een doorsnee van tien centimeter, zo te zien voor een speciaal op maat gemaakte detonator. Ik staarde een tijdje naar het gat, voordat ik zag dat er aan het armatuur een doos bevestigd was, die niet aan de bom was vastgemaakt. Deze doos had een scharnierende deksel die met één grendel dicht zat.

Binnenin zat een dubbelwandige vilten zak die de hele doos in beslag nam. Ik tilde de zak uit de kist en ontdekte dat de detonator erin zat. Het ding woog ongeveer tweeënhalve kilo.

Aan het uiterlijk te oordelen zou de detonator met een draaibeweging in het gat gestopt moeten worden. Aan een kant zat een lcd-schermpje waar nog niets op stond, en een toetsenpaneel om gegevens in te kunnen voeren.

Het was de trekker waarmee de bom geactiveerd kon worden.

Ik stopte de detonator terug in de zachte zak en legde het ding buiten de kist op het dek. Ook de andere drie legde ik erbij.

Nadat ik de kisten had dichtgedaan, liep ik met de vier zakken met detonators langs de open trap naar het voordek, dat bestond uit een smal gangpad dat om een in het midden geplaatste constructie liep. Ik liep door een deur een compartiment binnen dat diende als een eetruimte annex lounge.

In een kast vond ik jassen en andere regenspullen, waaronder een versleten leren tas, die leeg bleek te zijn. De vier detonators pasten er goed in.

Toen ik de rits dichtdeed, werd ik me bewust van de hand waarmee ik de tas vasthield, en van de hand waarmee ik hem dichtritste. Het was net of het niet mijn eigen handen waren, alsof ik net was ontwaakt in een lichaam dat niet het mijne was.

Vanaf de dag waarop Stormy stierf, is er steeds een beroep op me gedaan om afschuwelijke dingen met deze handen te verrichten. Toen ze van me werd weggenomen, ben ik ook mijn onschuld voor een deel verloren. Maar nu had ik het gevoel dat deze handen doelgericht dat restje onschuld hadden weggegooid dat ik nog overhad.

Ik wist dat ik het juiste had gedaan, maar door het juiste te doen maak je soms vuile handen, en je krijgt er ook niet altijd een goed gevoel bij. Zelfs wanneer je hart onbelast is, kan een rechtvaardige maar harde actie een zeker schuldgevoel veroorzaken, al is dat op zich niet slecht. Het hart reguleert zichzelf als het daar de kans toe krijgt, en een zeker schuldgevoel werkt goed tegen moreel verval.

Om het idee van me af te schudden dat ik ineens een ander mens was geworden, draaide ik mijn rechterhand om en bekeek de handpalm. Ik heb daar een sikkelvormige moedervlek zitten, van een centimeter breed en drie centimeter lang, van de ene naar de andere punt gemeten, een moedervlek die wit afsteekt tegen mijn roze huid.

Stormy en ik vonden dit hét bewijs dat we voor altijd bij elkaar zouden blijven, omdat zij net zo’n moedervlek had.

Moedervlekken en herinneringen aan het blauwe meer van de eeuwige hoop: ze bevestigden dat ik nog steeds Odd Thomas was – misschien niet dezelfde als vroeger, maar vreemd genoeg toch ook weer wel.

Ik liep met de tas naar het voordek, waar nog steeds een dichte mist hing en het kouder leek te zijn geworden.

Aan stuurboordzijde bevond zich een aantal smalle trappetjes die naar het bovenste dek leidden, waar de brug zich bevond.

Toen ik de brug betrad, keek ik op toen de vrouw die achter het roer stond zich omdraaide en me aankeek zonder haar handen van het roer te halen.

Ik had het kunnen weten: als er niemand achter het roer had gestaan, zou de sleepboot zijn overgeleverd aan de nukken en grillen van de stromingen in het water, waardoor het schip traag om zijn as zou zijn gaan draaien. Toen ik Utgard en Buddy had neergeschoten, toen ik de kisten op het dek had geopend, toen ik de detonators had verzameld, was het schip niet gaan tollen.

Ik wist onmiddellijk wie ze moest zijn.

39

Ze droeg een witte broek, een prachtige, met kraaltjes versierde trui, en daarover een grijze jas van soepel leer met vossenbont op de kraag, langs de voorkant en aan het eind van de mouwen.

Ik zette de tas op de grond en zei: ‘Dat je last hebt van een allergische reactie omdat je iets verkeerds gegeten hebt, daar zal geen dokter intrappen.’

Ze was niet ouder dan vijfentwintig, een mooie vrouw, niet zoals de fotomodellen in de Maxim, maar zoals vrouwen in een catalogus van een exclusief postorderbedrijf: sensueel zonder platvloers over te komen, elegant, volle lippen, fijne jukbeenderen, en grote helderblauwe ogen. Er was geen harde lijn aan haar te bespeuren.

Ze haalde een hand van het roer en tikte daarmee op een van haar jaszakken. ‘Ik heb een flesje met iets griezeligs, wat ik inneem voor we aan land gaan. Daarmee krijg ik een paar van de klassieke symptomen.’

Omdat er aan de kustwacht was doorgegeven dat we de zee op waren gegaan om een passagier van een jacht op te pikken die na het eten van zeefruit een ernstige allergische reactie had gekregen, zouden ze misschien bij het plaatselijke ziekenhuis informeren of er inderdaad iemand met dergelijke klachten was binnengekomen.

Toen ik het bliepje van de radar hoorde, werd mijn blik naar het scherm getrokken. Bij de buitenste azimutcirkels lichtten een paar stipjes op. Het dichtstbijzijnde stipje bewoog zich van het middelpunt af en was waarschijnlijk Junie’s Moonbeam.

‘Wie ben jij?’ vroeg ze.

‘Harry,’ zei ik.

‘Dé Harry. Ik wist niet dat we die aan boord hadden.’

‘Mijn moeder zou instemmend knikken, want ze denkt dat ik de enige Harry ter wereld ben.’

‘Het is vast leuk om een moeder te hebben die geen kreng is.’

‘Hoe heet jij?’ vroeg ik.

‘Valonia.’

‘Het is voor het eerst dat ik die naam hoor.’

‘Hij komt van het Latijnse woord voor eikeltje. Misschien hoopte mijn moeder dat ik later een grote sterke boom zou worden. Waar is Utgard?’

Vanaf de brug had ze geen zicht op het achterdek.

Ik zei: ‘Hij is bezig dingen… af te maken.’

Ze glimlachte. ‘Ik ben geen teer bloempje, hoor.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Oké.’

‘Hij zei dat hij de bemanning zou decimeren.’

‘Decimeren. Noemde hij dat zo?’

‘Kun je je niet in zijn woordkeuze vinden?’

‘Ik kan me wel vinden in het feit dat ik niet gedecimeerd ben.’

‘Het gaat jou meer aan dan mij.’

‘Hoezo?’

‘Jij kende ze, het zijn jouw maten,’ zei Valonia. ‘Ik kende ze niet.’

‘Dan heb je niet veel gemist.’

Mijn stoere praat lag haar wel, en ze keek me met hernieuwde interesse aan.

‘Wat is jouw rol in dit alles, Harry?’

‘Ik denk dat ik een Guildenstern ben.’

Ze keek me fronsend aan. ‘Een Jood?’

‘Het is een verwijzing naar Shakespeare.’

Haar fronsende blik verdween, en ze tuitte haar lippen, een heerlijk gezicht. ‘Je lijkt me niet het type dat zich in stoffige oude boeken begraaft.’

‘Jij lijkt me niet het type dat graag steden opblaast.’

‘Dat komt omdat je me niet goed kent.’

‘Hoe groot is de kans dat daar verandering in komt?’

‘Op dit moment zou ik zeggen: vijftig procent.’

‘Dan zou ik het er wel op willen wagen.’

Omdat ik niet goed wist of ze me vertrouwde, was ik niet dichter naar haar toe gegaan. Hoe meer ze zich bij me op haar gemak voelde, hoe gemakkelijker het voor mij zou zijn om haar voor mijn karretje te spannen zonder iets moois te hoeven afkappen. Ze zou de politie ongetwijfeld zeer interessante informatie kunnen verschaffen.

Ik leunde tegen de deurpost en zei: ‘Wat is je achternaam, Valonia?’

‘Fontenelle. Goed onthouden.’

‘Dat lijkt me geen probleem.’

‘Ooit word ik beroemd.’

‘Daar geloof ik heilig in.’

‘Wat is jouw achternaam, Harry?’

‘Lime.’

‘Klinkt nogal tam.’

‘Maar ik kan heel erg wild zijn, hoor.’

Haar lach klonk aangenamer dan ik had verwacht: meisjesachtig en toch stevig, en oprecht.

Eigenlijk had ik liever gehad dat ze een onplezierige lach had gehad, want nu hoorde ik een vrolijkheid die me deed vermoeden dat ze vroeger een onschuldig kind was geweest.

Ik zag nu dat ze jonger was dan ik haar eerst had ingeschat, niet ouder dan twintig of eenentwintig.

Valonia’s lange haar was weggestopt onder de kraag van vossenbont. Ze bracht een hand naar haar nek en trok haar haar los, schudde haar hoofd, waarna haar haar als een gouden waterval langs haar gezicht viel.

‘De wereld gaat veranderen, Harry. Ben je er klaar voor?’

‘Veel keuze heb ik niet, denk ik.’

‘Alles is zo oud en vermoeid.’

‘Niet alles,’ zei ik. Ik keek haar met een bewonderende blik aan.

Ze vond het fijn om bewonderend bekeken te worden. ‘Ze zullen ontzettend van hem gaan houden.’

‘Wie?’

‘De mensen.’

‘O, ja. Die.’

‘Ze zullen het heerlijk vinden dat hij de leiding overneemt en orde schept. Dat hij zo sterk en gedreven is.’

‘En dat hij zo’n prachtig gebit heeft.’

Ze lachtte maar sprak me vervolgens bestraffend toe. ‘De senator is een geweldig mens, Harry. Je zou hier niet zijn als je dat niet ook vond.’

Het kostte me moeite om in de rol te blijven die ik had gecreëerd, of eigenlijk uit een roman van Graham Greene had gehaald, en ik zei: ‘Zelf doe ik het eigenlijk vooral voor het geld.’

Valonia tuurde in de dichte nevel en blies een wolkje mist tussen haar samengeperste lippen door. ‘Die oude, vermoeide wereld: gaat helemaal verdwijnen.’

‘Doe dat nog eens,’ zei ik.

Ze keek me aan, perste haar lippen op elkaar en blies.

Ik zei: ‘Misschien gaat het toch niet alleen maar om geld.’ Ik werd betoverd door haar blauwe ogen.

‘Dat eeuwige gesteggel, die vermoeiende discussies die nooit iets oplossen. Niemand zal dat missen.’

‘Niemand,’ zei ik instemmend, maar ik werd overdonderd door het besef dat ze ondanks haar jeugdige leeftijd al zo’n grondige haat had ontwikkeld.

‘Hij zal hun de mond snoeren, Harry.’

‘Dat werd tijd ook.’

‘Uiteindelijk zullen ze het fijn vinden.’ Ze haalde haar neus op, alsof ze verkouden was. ‘Al dat eeuwige geruzie, terwijl alles al een hele tijd geleden is besloten.’

‘Ontzettend lang geleden,’ zei ik instemmend.

Weer haalde ze haar neus op. ‘Iedereen zal dolblij zijn met het Nieuwe Fatsoen.’ Ze sprak de laatste twee woorden uit alsof ze met een hoofdletter werden geschreven.

‘Geloof jij, Harry?’

‘Absoluut. Bovendien is er natuurlijk nog het geld.’

‘Het is zo mooi om te geloven.’

‘Het is net of je tot leven komt wanneer je dat woord zegt.’

‘Geloven,’ zei ze met een kinderlijk verlangen in haar stem. ‘Geloven.’

Weer haalde ze haar neus op, en nog eens.

‘Stomme allergie,’ zei ze klagelijk. Ze zocht in een jaszak naar een zakdoek.

Ik haalde het pistool onder mijn sweatshirt vandaan. Ik wist dat ik nog twee kogels over had.

Haar kleine pistool, een damesmodel maar desalniettemin dodelijk, bleef aan de voering van haar jas zitten toen ze het wapen tevoorschijn probeerde te halen.

‘Niet doen, Valonia.’

De voering scheurde.

‘Doe het niet,’ zei ik.

Ze trok het pistool los, en in haar ijver om het geloof te verdedigen, schoot ze op goed geluk in mijn richting.

In het gelaagde glas van het raam ontstond een gat, met een spinnenweb aan barsten dat zich tot aan de sponningen uitbreidde.

Ik vuurde één kogel op haar af, niet enkel om haar te verwonden, want daar was het nu te laat voor.

Haar glanzende gouden lokken zwaaiden door de lucht toen ze door de impact van het schot verkrampte. Ze liet haar pistool vallen en viel zelf ook, met haar rug op de vuile, bevlekte vloer, een orchidee in de modder, eindelijk tot rust gekomen.

Ik pakte haar pistool en knielde bij haar neer.

Ze had haar ogen open, en haar blik was nog niet wazig. Ze zag iets, misschien een herinnering, en toen keek ze mij aan.

Ze zei: ‘Nu zal ik nooit…’

Ik pakte haar hand in mijn handen en kreeg geen visioen van een met bloed doordrenkte zee. Dat toekomstbeeld kon nu niet meer uitkomen.

‘Nu zal ik nooit… de nieuwe wereld zien,’ zei ze.

‘Nee,’ zei ik. ‘Dat is je bespaard gebleven.’

Haar krachteloze hand verkrampte.

Ze sloot haar ogen. En deed ze verschrikt weer open.

‘Laat me niet los,’ smeekte ze. Ze klonk nu veel jonger, niet gecultiveerd of onecht.

‘Oké,’ beloofde ik haar.

Ze hield me steviger vast, verkrampte daarna en werd toen geheel krachteloos.

Hoewel ze niet meer leefde, hield ik nog steeds haar hand vast en bad in stilte dat ze haar lijden niet zou verlengen door hier als geest rond te blijven dolen.

Ik vroeg me af wie haar het donker in had getrokken, waar en hoe en wanneer. Ik wilde hem vinden, of haar, wie het ook mocht zijn. Ik wilde alle schuldigen opsporen en vermoorden.

In de kast waar ik de tas had gevonden die ik had gebruikt om de detonators in op te bergen, had ik iets gezien wat ik nu kon gebruiken. Ik liep terug naar het voordek, pakte twee wollen dekens uit de kast en liep ermee terug naar de brug.

Ik schudde een deken open en vouwde hem in de lengte dubbel om een zachte, eenvoudige katafalk te maken waar ze op kon liggen.

Ik tilde haar met beide armen op en legde haar op de dubbelgevouwen deken. Ze bleek lichter te zijn dan ik had verwacht. Ze was tenger maar had zichzelf bij leven groter voorgedaan dan ze in werkelijkheid was.

Om ervoor te zorgen dat haar ogen niet zouden blijven openstaan, drukte ik haar oogleden met mijn duimen dicht en hield ze een tijdje gesloten. Daarna legde ik haar rechterhand op haar linker-, op haar borst.

Ik schudde de tweede deken uit, vouwde ook die in de lengte dubbel en legde die over Valonia Fontenelle, die nooit beroemd zou worden. Of berucht.

Mistflarden dreven de stuurhut binnen, aangetrokken door de warmte van de brug. Ik verliet het vertrek en deed de deur dicht.

Ik gooide het pistool van Birdie Hopkins overboord.

Daarna bleef ik een tijdje op het dek bij de brug staan en staarde naar de klotsende golven, voor zover ze niet achter de dikke mist schuilgingen.

Binnen een halfuur waren drie mannen en een vrouw door mijn toedoen om het leven gekomen, en toch had ik niemand vermoord. Door filosofische haarkloverij maakte ik mezelf wijs dat ik nog net op de grens tussen moreel en immoreel balanceerde.

Nu er niemand aan het roer stond, begon de boot door de golven en de stroming doelloos te draaien, zoals de natuur dat altijd het liefste heeft.

Bij het blauwe meer van de eeuwige hoop was het heerlijk zonnig geweest. Een zacht briesje streelde de huid, en de toekomst kon bij elkaar gedroomd worden.

Onder me was de zee niet blauw, en ik kon er geen enkele hoop in ontdekken. Wel zou de zee net als het meer voor altijd blijven bestaan.

40

Bij Malo Suerte Lake, een meer in de omgeving van Pico Mundo, had ik wel eens, voor het geld, een groepje hengelaars in een boot het water op genomen, maar ik had nog nooit achter het roer van een schip gestaan dat zo groot was als deze sleepboot. Ook was ik nooit de open zee op geweest.

Het controlepaneel leek op dat van een sportvissersboot. De koppeling voor de motoren aan bakboord- en stuurboordzijde zaten links, het roer zat in het midden, en rechts zaten de gashendels voor bakboord en stuurboord. Bij de gashendels zat een schakelaar met de letters MOTOR UIT. De meters: voor de oliedruk van de stuurinrichting, de oliedruk van de motor, de temperatuur van het water, de spanning, de snelheid, en de alarmknop voor ruimwater en brandstof.

Omdat het schip was uitgerust met een geavanceerd gps-navigatiesysteem en een zeekaart die op een beeldscherm was geprojecteerd, hoefde ik het kompas niet te raadplegen. Op het scherm werd de positie van het schip door een stip in het midden weergegeven. Rechts zag ik een aanzienlijk deel van de kustlijn van Californië; het schip voer nu in noordelijke richting.

Ik keek naar de stippen die bliepend op het radarscherm verschenen en zag dat het er nog net zo veel waren als daarnet. Geen van de schepen was dichterbij gekomen, en één ervan – Junie’s Moonbeam – had zich verder van de sleepboot verwijderd.

Utgard had de sonar waarschijnlijk uitgezet, of misschien kende hij het gebied zo goed dat hij zonder kon. Op het tochtje dat ik ging maken, had ik de sonar pas op het eind nodig, maar voor de zekerheid zette ik het apparaat al aan.

Ik probeerde niet te denken aan de dode vrouw en de andere drie lijken aan boord maar concentreerde me op mijn taak: de kernbommen aan de autoriteiten overdragen, voordat kwaadwillende types ze weer in handen kregen.

De sleepboot voer naar het noorden. De verlaten scheepswerf, ten zuiden van Rooster Point, waar vrachtwagens klaarstonden om de bommen naar een aantal grote steden te vervoeren, lag ook in het noorden.

Toen ik de sleepboot omkeerde en naar het zuiden wilde varen, hoorde ik een mobieltje overgaan, op de klanken van ‘Ode an die Freude’. Het toestel lag op het bedieningspaneel, vlak voor me.

Waarschijnlijk was dit het mobieltje van Utgard. Misschien moest hij tegenover iemand aan wal bevestigen dat ze de kernbommen van Junie’s Moonbeam hadden overgeheveld en dat ze nu op weg waren naar de vrachtwagens bij de scheepswerf.

Hoss Shackett was waarschijnlijk net zomin als Utgard uitgeschakeld door de aanval van razernij van meneer Sinatra, en het leek me niet onaannemelijk dat het de commissaris was die belde.

Toen ik de boot had gekeerd en naar het zuiden koerste, was de voicemail inmiddels ingeschakeld. Al snel ging de telefoon weer. Ook deze keer nam ik niet op maar wachtte tot de voicemail aanging.

Nu wisten de samenzweerders aan wal dat er iets niet in de haak was.

Omdat ik de koers 180 graden had gewijzigd, tekende de kustlijn zich nu links op het GPS-scherm af. Op de legenda stond dat de haven MAGIC BEACH heette, met daaronder getallen die me niets zeiden.

Omdat ik had ervaren dat de werknemers van de havendienst arrogante, botte, moordzuchtige lieden waren, besloot ik dat ik niets meer met hen van doen wilde hebben en dat ik niet naar de haven zou terugkeren.

Terwijl de radar zachtjes pingde en de sonar iets harder pongde, gaf ik vol gas en zette koers naar het zuiden, alsof ik wist wat ik deed, bijgestaan door elektronische apparatuur waarmee ik beschermd zou zijn tegen zeenimfen die met hun gezang het schip op de rotsen wilden laten lopen.

Ik wist dat ik ten prooi zou kunnen vallen aan zeemonsters en slangen die zo groot waren dat ze schepen konden doen kapseizen en net zo makkelijk mensen konden verzwelgen zoals wij sardientjes uit blik eten. Ik was van plan hooguit nog een kwartier aan boord te blijven, zodat het niet waarschijnlijk was dat een gigantisch grote octopus het schip in die tijd met zijn tentakels naar de bodem van de zee zou slepen.

Hoewel het schip over een aparte radiohut beschikte, was de brug uitgerust met een VHF/FM-mobilofoon en een scanner. Ik had de koers nog maar net gewijzigd toen ik op kanaal 22 een bericht binnenkreeg, van de kotter van de kustwacht waarmee Joey eerder contact had gehad.

Ik vermoedde dat het gebruikelijk was om eerst de oproep van de kotter te herhalen en me daarna te identificeren. Toch besloot ik het bericht te negeren.

Tot mijn grote vreugde merkte ik dat de jongens van de kustwacht plichtsgetrouw en volhardend waren, iets waar het land trots op mag zijn. Blijkbaar hadden ze via de satelliet de ontmoeting tussen de sleepboot en Junie’s Moonbeam kunnen volgen.

Ze wilden graag weten waarom we zo lang op die plek waren blijven liggen nadat het jacht was vertrokken. Bovendien wilden ze weten waarom we met een zieke passagier aan boord naar het zuiden gingen en niet meteen naar het oosten, naar de haven en het ziekenhuis.

Blijkbaar hadden ze door dat er iets niet in de haak was. Dat kwam waarschijnlijk doordat ze zelf zo veel tijd op zee hadden doorgebracht.

Eerder, toen ik Joey onder schot hield en hoopte dat hulp dichterbij zou zijn dan vijftig zeemijlen verderop, had ik de kustwacht willen inschakelen, maar nu stonden de zaken er anders voor. Ik was niet van plan om het via de mobilofoon te gaan hebben over ontvreemde thermonucleaire wapens, omdat iedereen op die frequentie kon meeluisteren, ook commissaris Shackett en zijn gekloonde dwerg, mini-Hoss, als die al bestond.

Nadat ze nog een paar keer, steeds korzeliger, om een reactie hadden verzocht, gaven ze het op. Ik nam aan dat de kotter zijn koers had gewijzigd om me op volle snelheid te kunnen onderscheppen, wat ik prima vond, omdat ik het schip tegen die tijd allang verlaten zou hebben.

Weer klonk ‘Ode an die Freude’: het mobieltje meldde zich weer.

Ik was een populaire jongen. Omdat ik een aantal jaren een prima snelbuffetkok was geweest, wist ik wat het was om een schare fans om me heen te hebben, meestal types met mosterdvlekken op hun shirts.

Toen ik naast Birdie Hopkins in haar Cadillac had gezeten en het zicht bijna nul was, had ik flink in de rats gezeten. Maar nu, ondanks de radar en de gps-navigatie, die ervoor moesten waken dat ik nergens tegenaan zou varen, merkte ik dat ik het steeds griezeliger begon te vinden om op zee door dichte mist te varen, veel enger dan toen ik naast de weduwe van Fred in de auto zat.

Misschien kwam het door de enorme watermassa die zich onder me bevond. Of door de voornoemde thermonucleaire wapens.

Omdat ik evenwijdig aan de kustlijn voer, niet dwars op de golven, stampte de sleepboot niet erg. Wel schommelde het schip behoorlijk, zelfs op deze rustige zee.

Op de zeekaart stonden diverse oriëntatiepunten aangegeven, zowel de natuurlijke als de door de mens aangelegde, waaronder de pier van Magic Beach, waar dit avontuur was begonnen toen ik een ommetje was gaan maken om een praatje aan te knopen met de mysterieuze jonge vrouw die in mijn droom was verschenen.

Een halve zeemijl ten zuiden van de pier kwam de nauwe kloof van Hecate’s Canyon bij zee uit.

Omdat de canyon in de loop van duizenden jaren door de stroming van een rivier was uitgesleten, was het aannemelijk dat op de plek waar hij in zee uitkwam, bepaalde geologische invloeden zichtbaar zouden zijn. Een ervan betrof de aanvoer van sediment. Als de rivier boven de zeespiegel in zee stroomde, zou het water uitwaaieren en slib afzetten. Op die manier is de Mississippidelta ontstaan.

Als de canyon echter zo diep was uitgesleten dat de rivier inmiddels onder de zeespiegel lag, zou het slib allang door de Stille Oceaan zijn afgevoerd. Omdat de kustlijn door de werking van eb en vloed aan uitslijting onderhevig is, zou de zee in dat geval de monding van de canyon kunnen hebben uitgehold, zodat er een inham was ontstaan waar je naartoe kon varen.

Gezien de geologische leeftijd van de kust van Californië en de aanwezigheid van steile rotsen, ging ik uit van dit laatste. Toen ik me vooroverboog om de loodlijnen op de zeekaart beter te kunnen bekijken, zag ik dat het scherm met kleuren werkte en dat er onder aan het scherm een verklarende lijst stond.

Land werd in goud aangegeven. Wit betekende diepe wateren; daar bevond ik me nu in. Blauw duidde op ondiep water, en groen betekende land dat bij vloed onderliep.

In oostelijke richting liep een vaargeul die steeds nauwer werd maar voor de sleepboot toch voldoende breed en diep was. De geul kwam uit bij een inham die overging in de canyon.

Bingo.

Toen ik ten westen van Hecate’s Canyon was, draaide ik naar de kust.

De radar leek het hier niet mee eens te zijn en protesteerde heftig tegen een voortzetting van deze koers. Ik zette het ding uit.

Toen ik een halve mijl naar het oosten was gevaren, meldde de kotter van de kustwacht zich weer met allerlei vragen.

Ik vond dat ik beter met daden dan met woorden kon reageren. Bovendien zou de kotter me dan zo snel mogelijk proberen te bereiken.

Door de ramen van de brug kon ik nergens lichtpunten op de kust zien, alleen mistbanken die zo nu en dan uiteenweken en dan zicht boden op nieuwe mistbanken, hoewel het niet lang meer zou duren voor ik op iets stevigers dan mist zou stuiten.

Ik zette beide motoren op halve kracht vooruit en hield het roer stevig vast. Op de zeekaart was te zien dat de sleepboot keurig door het midden van de vaargeul naar het begin van Hecate’s Canyon ging, al was ik nu nog een mijl van de kust af.

Nog geen zes weken geleden, in St. Bartholomew’s Abbey in de High Sierra, had ik voor het eerst van mijn leven sneeuw gezien, meteen zoveel dat ik de rest van mijn leven geen sneeuw meer wilde zien.

Magic Beach was mijn eerste ervaring met de zee. Ik vond het er in het begin zeer prettig, een welkome afwisseling met de sneeuwstorm die het klooster had geteisterd.

Misschien zou ik er later met andere ogen op terugzien, maar op dat moment, toen ik met de sleepboot de kust naderde, door de mist, op een verraderlijke zee, had ik heimwee naar de droge Mojave-woestijn en Pico Mundo, en ik had schoon genoeg van water, in welke vorm dan ook, behalve om te douchen en de wc mee door te spoelen.

Op kanaal 22 had de telegrafist van de kotter, die me per satelliet volgde, eerst aanhoudend dezelfde vragen gesteld en me daarna ernstig gewaarschuwd. Ik was al gespannen genoeg en had geen behoefte aan zijn op hoge toon geuite vermaningen, dus zette ik de radio uit.

De sonar begon steeds meer piepjes af te geven.

‘Ode an die Freude’ begon weer te tingelen. Mijn ervaringen met Utgard Rolf waren dusdanig dat ik vond dat iets van Wagner of een nummer van gangsterrappers meer in overeenstemming met zijn karakter was geweest.

Wat had Beethoven de man misdaan dat hij zulke lieflijke muziek als ringtone op zijn mobiel had gezet?

Op het scherm: het wit van een diepe vaargeul die steeds smaller werd en naar een nauwe halvemaanvormige strook blauw leidde, en na het blauw eenzelfde strook groen, en na het groen een prachtige, statige, goudkleurige strook land, als een massief blok goud, de overweldigende westkust van het prachtige Amerika.

Ik bleef keurig in het midden van de geul varen.

Onzin om op de brandstofmeter te kijken. Ik had nog maar een klein beetje nodig om de tocht te volbrengen.

De spanningsmeter. Wat moest ik met de spanningsmeter? Geen idee waar dat ding voor diende. Waarschijnlijk wist hooguit één op de miljoen mensen waar een spanningsmeter voor diende. Toch zat het ding daar en nam de linkerbenedenhoek van het bedieningspaneel in beslag, vol eigendunk en minachting voor iedereen die niet op zee geboren was en niet wist waar een spanningsmeter voor diende.

De twee oliedrukmeters, de meter voor de temperatuur van het water, de tachometers: ik had er geen boodschap aan, het waren apparaten die nutteloze informatie verschaften, stomme dingen die van geen belang waren.

Het enige apparaat waar ik nog respect voor had, was de dieptemeter, de sonar die steeds sneller en harder begon te piepen.

Mijn plan, al was het misschien nauwelijks een plan te noemen, was gebaseerd op de veronderstelling dat het laten ontploffen van kernbommen net zo nauw stak als het laten ontploffen van staven dynamiet.

Je kunt een dikke staaf dynamiet tegen een muur gooien, er met een hamer op slaan, er met een mes in prikken, maar voor zover ik het goed heb begrepen, vindt er dan geen ontploffing plaats. Een aangestoken lont geeft een heel andere uitkomst, evenals misschien een elektrisch vonkje, maar je kunt rustig met een vrachtwagen over twintigduizend staven dynamiet denderen zonder het risico te lopen de lucht in te worden geblazen.

Pure nitroglycerine is een heel ander verhaal.

Ik had de detonators van de bommen verwijderd, althans de dingen die ik voor detonators hield. Toen ik dat deed, was ik geen kernfysicus – en nu ik dit schrijf, ben ik er nog steeds geen – maar ik dacht vrij zeker te weten, zo zeker als je als leek kunt zijn, dat de vier thermonucleaire projectielen een flinke klap konden weerstaan zonder dat ik daarbij in het niets zou oplossen.

De mist trok maar niet op: overal om me heen was mist en nog eens mist.

Ik ging zo stevig mogelijk staan, wijdbeens, bracht mijn gewicht naar voren en greep het roer met mijn linkerhand vast.

De bliepjes van de sonar gingen niet meer op de maat van ‘Ode an die Freude’ mee. Ik ging puur op mijn intuïtie af om het moment te bepalen waarop ik op de knop drukte waarmee ik de motoren uitzette.

Ik omklemde het roer nu met beide handen, niet alleen om koers te houden maar ook om me ergens stevig aan vast te kunnen houden.

Een boot heeft geen rem. De enige manier om een voorwaartse beweging tegen te gaan is door de motoren achteruit te laten draaien. Als je de motoren uitzet, zoals ik had gedaan, heeft dat tot gevolg dat het schip niet verder naar voren wordt gestuwd, maar het heeft geen effect op de vaart die het schip al heeft.

We legden de laatste meters van de vaargeul met een aanzienlijke vaart af. Water heeft uiteraard een zekere remmende werking, maar minder dan je zou denken wanneer je boot een bescheiden breedte heeft, een V-vormige boeg en een ronde bodem.

Het was pas naderhand dat ik het ontwerp van de sleepboot op waarde kon schatten en kon snappen hoe moeiteloos het vaartuig door het water gleed, ook al heb je de motoren uitgeschakeld.

Zand heeft een grotere remmende werking dan water, iets wat op zich goed voor te stellen is, en modder remt nog weer meer af dan zand. Ik wil niet beweren dat ik kon zien waar de sleepboot precies in het zand ramde en waar hij in de modder vastliep. Ik weet alleen maar dat de vaargeul op het ene moment nog diep genoeg was en op het andere moment niet meer.

Het gebarsten raam van de brug schoot in één klap uit de sponningen en verbrijzelde, en alles aan boord wat niet was vastgemaakt, vloog door de lucht, als in een gebouw dat door een aardbeving op zijn grondvesten staat te schudden. Ik werd niet geraakt, wat betekent dat Utgard de veiligheid aan boord goed in het oog had gehouden.

Mijn benen sloegen onder me weg, maar ik hield me aan het roer vast.

Krakend, ploffend, tingelend, knallend en sissend verhief de sleepboot zich uit het water en tilde zich aan land, als een prehistorische amfibie die vond dat hij voldoende geëvolueerd was om op het land verder te leven.

Toen het vaartuig tot stilstand was gekomen, ging ik weer op mijn benen staan, al duurde het even voor ik mijn verkrampte handen van het roer kon losmaken.

41

Hoewel ik de motoren al had uitgezet voor het schip het land op schoof, was ik bang dat er brand uit zou breken, ook al wist ik dat diesel niet zo snel in brand vliegt als benzine.

De vraag of thermonucleaire projectielen door een harde klap tot ontploffing konden worden gebracht, was gelukkig ontkennend beantwoord. Het leek me niet aannemelijk dat de stalen kisten waar het plutonium in opgeborgen lag, door vuur aangetast konden worden, en daarom was ik niet bang dat er radioactief materiaal weg zou lekken.

Toen ik het roer eindelijk had losgelaten, haalde ik de tas met detonators op.

Eerder, toen ik allereerst moest zien te voorkomen dat de kernbommen aan land werden gebracht, had ik er niet bij stilgestaan hoe zwaar de tas was. Toen ik de detonators voor het eerst in handen had, schatte ik ze op ongeveer tweeënhalve kilo per stuk. Dat bracht het totaal op zo’n tien kilo, plus het gewicht van de tas, die ook een paar kilo woog.

James Bond, vooral in de persoon van Daniel Craig, zou de tas hebben opgetild alsof er verkiezingsbeloftes in zaten. Met een zorgeloze glimlach zou hij er met de detonators vandoor zijn gegaan, in een tempo waarmee hij zich met gemak voor de Olympische marathon had gekwalificeerd.

Bond was natuurlijk zo sterk en atletisch omdat hij op een strikt dieet van martini’s leefde. Ik drink nooit iets sterkers dan rode wijn, en dat altijd met mate.

Ik mompelde iets onaardigs over bommenontwerpers die alles waarschijnlijk groter en zwaarder maakten dan noodzakelijk was en die geen boodschap hadden aan het verantwoordelijk omgaan met grondstoffen, en verliet de brug, met de leren tas in mijn hand. Ik deed de deur achter me dicht en hield de knop even vast, om mijn evenwicht te zoeken.

De sleepboot hing naar bakboord, en omdat het schip met de boeg het land op was gekropen, liep het dek naar achteren omlaag. Op zee had ik me op het natte dek goed staande kunnen houden, maar nu helde het dek zo steil naar achteren dat het nog een hele uitdaging was om niet onderuit te gaan.

Glibberend als Bambi op het ijs gleed ik naar de rand van het hellende dek en keek over de reling. Terwijl ik me afvroeg wat Bambi op het ijs te zoeken had, zag ik de donkere grond tussen de kolkende mistflarden door.

Ik tilde de tas over de reling en liet hem vallen. Alle detonators zaten in gevoerde vilten zakken, alsof ze uit een exclusieve zaak als Tiffany kwamen, en daarom maakten ze geen geluid toen de tas de grond raakte.

Omdat het schip naar deze kant overhelde, moest ik klimmen en klauteren om over de reling te komen. Toen ik naast de tas neerkwam en stevige grond onder mijn voeten voelde, nam ik mezelf voor nooit meer de zee op te gaan.

In het verleden had ik wel eens vaker dergelijke voornemens geuit, zonder dat ik me eraan had gehouden. Maar op dat moment vond ik dat van geen belang en was ik blij dat ik vanaf nu als een echte landrot aan wal kon blijven.

Ik overwoog landinwaarts te gaan, via Hecate’s Canyon, waar coyotes ronddoolden en waar minstens twee vermoorde meisjes – slachtoffers van tekenleraar Arliss Clerebold die nooit gevonden waren – ergens begraven lagen.

Toch maar niet.

Ik pakte de tas, helde naar rechts, alsof ik nog steeds op het schuine dek stond, en liep langs het water in noordelijke richting, rechtsaf dus als ik met mijn gezicht naar de Stille Oceaan ging staan. In deze mistige wildernis was de kustlijn het enige wat me enig houvast bood.

Op de GPS-kaart had ik gezien dat de halvemaanvormige inham tussen de steile wanden van de canyon lag, en dat het strand op de noordwestelijke punt omboog naar het noorden en daar doorliep, langs Magic Beach tot aan de haven.

Die noordwestpunt zou bij vloed wel eens onder water kunnen komen te liggen. Maar gelukkig was het nu geen hoogwater. Ik zette er stevig de pas in en had de plek binnen twee of drie minuten bereikt.

Het strand werd in noordelijke richting geflankeerd door een steile rotswand, die over een afstand van een paar honderd meter doorliep maar steeds minder hoog werd. Ik liep door tot het einde van de rotspartij en ging toen landinwaarts, tot ik bij het betonnen Houtpad kwam. Dat volgde ik in noordelijke richting.

Ik was moe. Dat was niet verwonderlijk, gezien de gebeurtenissen van de afgelopen vierentwintig uur. Het liefst had ik me ter plekke op het Houtpad te ruste gelegd, en het kon me niets schelen of de skaters daar de volgende ochtend last van zouden hebben. Ik zou toch maar een van de vele obstakels zijn, naast de oude mannetjes met hun wandelstokken en de oude dametjes met hun rollators.

Het kwam niet alleen door de vermoeidheid dat het me steeds meer moeite kostte om de leren tas te dragen. Hoe langer je met een zware last rond blijft zeulen, hoe zwaarder hij wordt, maar ook dat inzicht kon niet verklaren waarom de tas in snel tempo extreem zwaar leek te worden. Ik liep nog geen tien minuten met de tas rond, en het was of hij in die tijd twee keer zo zwaar was geworden.

Op mijn hoede naderde ik het huis van Hutch Hutchison, via het steegje. Ik wist dat ik niet bang hoefde te zijn dat Utgard Rolf me binnen stond op te wachten, en ik ging ervan uit dat Hoss Shackett elders druk doende was en zich de haren uit zijn hoofd trok en een extreme persoonsverandering overwoog en zich misschien wel tot een vrouw wilde laten ombouwen. Maar de twee roodharige schutters hadden het misschien minder druk en stonden me misschien op te wachten, als twee valdeurspinnen.

Nadat ik het hekje naast de garage had opengedaan, was de tas zo zwaar geworden dat ik hem met beide handen moest tillen. Ik had het gevoel dat de piano erin zat die Laurel en Hardy de smalle trap op hadden willen krijgen.

Ik zette de tas op de stenen veranda neer, naast de smeedijzeren stoel waarover ik eerder mijn spijkerbroek en mijn sokken had gehangen. Ik draaide met mijn schouders en rekte me uit om mijn verkrampte spieren los te maken.

Ik liep bij het huis vandaan en ging naar een hoek van de garage, waar ik het mobieltje openklapte dat ik van Birdie Hopkins had gekregen. Ik belde het Paleisje van het Gelukkige Gedrocht op. Nadat de telefoon drie keer was overgegaan, nam Annamaria op.

‘Met mij,’ zei ik. ‘Waar is Blossom?’

‘Die is popcorn aan het maken. Wat een schatje is het.’

‘Ik wist wel dat jullie goed met elkaar overweg zouden kunnen.’

‘Ze zal altijd bij me blijven,’ zei Annamaria, wat ik een vreemde manier vond om te zeggen dat ze Blossom Rosedale nooit zou vergeten.

‘Ik zal je zo komen halen,’ zei ik. ‘Binnen een uur. We moeten de stad uit, als jij dat tenminste oké vindt.’

‘Wat moet, dat moet.’

‘Daar gaan we weer.’

‘Jij bent mijn beschermer, en ik ben degene die je moet beschermen. We doen wat we het beste achten.’

Ik wist niet goed waarom ik dit als een grotere verantwoordelijkheid voelde dan toen ik me aan boord van de sleepboot ontfermde over vier kernbommen en een even groot aantal detonators.

Toen ik daar niets op wist te zeggen, zei ze: ‘Je kunt je belofte altijd intrekken, Odd Thomas.’

In gedachten zag ik haar weer bij het licht van de olielamp zeggen: Ben je bereid je leven voor me te geven?

Ik had ja gezegd en had het belletje aangenomen dat ze me aangeboden had.

‘Nee,’ zei ik. ‘Ik blijf bij jou. Waar dit ook toe mag leiden. Helemaal tot het eind. We moeten de stad uit. Ik haal je binnen een uur op.’

Ik klapte het mobieltje dicht en stopte het toestelletje in een broekzak.

Hoewel ik kundig door Ozzie Boone ben begeleid en ik door het schrijven van deze vier manuscripten een zekere taalvaardigheid heb ontwikkeld, kon ik het vreemde gevoel dat toen bij me opkwam, niet onder woorden brengen.

Ik ben van alles en nog wat, maar ook een moordenaar. Geen kwaadwillende moordenaar, maar toch. En ik ben een idioot. Enig kind van een gestoorde moeder en een narcistische vader. Een gemankeerde held. Een getroebleerde vent. Een man die in de problemen zit. Iemand die door het leven alle kanten op geslingerd wordt. Een zoeker die zijn levenspad niet kan vinden.

Niemand zou iemand als ik een schat mogen toevertrouwen. Ik wist niet of Annamaria zelf de schat was, of haar ongeboren kind, of geen van beiden, maar juist iets mysterieus wat de toekomst nog voor me verborgen hield, maar ik wist wel dat ze zelf geloofde dat ze een schat bezat die beschermd moest worden. Ze was zo stellig in haar oordeel hierover dat ik geen moment aan haar twijfelde.

Hoewel ik me dus zeer bewust was van mijn tekortkomingen, voelde ik aan dat er ondanks mijn fouten een beroep gedaan werd op mijn plicht- en eergevoel. Wat ik toen voelde, daar bij de garage van Hutch, en wat ik niet onder woorden kan brengen, is een naamloze emotie die nog dieper gaat dan ootmoed, respect dat onnoemelijk groter is dan wat de deemoedigen ervaren wanneer ze in contact treden met een alomvattende kracht. Het is wat een musje misschien zou voelen als Moeder Natuur het beestje de opdracht zou geven alle levende wezens van een op sterven liggende aarde op zijn vleugeltjes mee te nemen naar een nieuwe wereld.

Ik wist niet waarom ik dit soort dingen bedacht, omdat ik niet wist waar ik mezelf toe verplicht had. Of misschien wist ik dat diep vanbinnen wel maar durfde ik het niet onder ogen te zien en verkeerde ik liever in onwetendheid, uit angst dat de waarheid me geheel zou verlammen, of zou doen verstijven, zoals hout in de loop der eeuwen in keihard steen veranderen kan.

42

Voor het geval de roodharige schutters bij Hutch langs waren gegaan en zich niet door zijn spel hadden laten inpakken en nu op me zaten te wachten, inspecteerde ik het kleine damespistool. In het magazijn, waar tien kogels in pasten, bleken negen kogels te zitten. Ik ontgrendelde de veiligheidspal.

Waarschijnlijk doordat ik de laatste tijd iets te lang op zee had doorgebracht, mompelde ik: ‘Alle hens aan dek.’

In de terracotta pot met cyclamens zat het pillentasje met de rits, en daar zat weer de sleutel in.

Voorzichtig de deur opendoen. Heel stil. Een vage kaneelgeur van de koekjes die ik zelf had gebakken. De gouden gloed van de weggewerkte lampjes aan de onderkant van de keukenkastjes.

Alles was zoals het behoorde te zijn. Nooit een goed teken.

Ik sloop door de gezellige keuken – ik had deze keer wel een broek aan – en betrad behoedzaam de vestibule.

Toen ik voorzichtig door de openstaande salondeur keek, zag ik Hutch in de fauteuil zitten waar ik hem voor het laatst had gezien. Het chenille kleedje lag op zijn schoot en bedekte zijn knieën. Het boek had hij inmiddels terzijde gelegd. Hij zat zachtjes te snurken.

Ik vergrendelde het pistool en deed het wapen in mijn broekzak.

Hutch had waarschijnlijk gegeten tijdens mijn afwezigheid en was daarna weer in zijn stoel gaan zitten om televisie te kijken, want het toestel stond aan. Er was een oude film op waarin hij een hoofdrol speelde. Hij had het geluid uitgezet.

Ik bleef even naar de beelden kijken.

Zijn tegenspeelster was de fantastische Deborah Kerr, die net zo oogverblindend was als in The Life and Death of Colonel Blimp, net zo indringend als in An Affair to Remember, net zo elegant als in Bonjour Tristesse, en net zo fris en onschuldig als in Black Narcissus.

In die tijd was Hutch nog niet zo mager. Door zijn lengte en zijn wilde bos haar leek hij wel een leeuw op het scherm. De tijd had toen nog niet zijn nobele profiel in een karikatuur veranderd: wenkbrauwen, kromme neus en ronde kin.

Ik wist niet wat hij met Deborah Kerr besprak, maar ik kon wel zien dat het menens was tussen die twee. Hij hield haar teder bij haar schouders vast, en zij keek zwijmelend in zijn ogen. Nog even en ze zouden gaan kussen, zoals een donderklap steevast op weerlicht volgt.

‘Ze was geweldig,’ zei Hutch, die inmiddels wakker was geworden toen ik als gehypnotiseerd naar de tv stond te kijken.

‘Was u verliefd op haar, meneer?’

‘O, zeker. Tot over mijn oren. Op afstand. Maar ze was onbereikbaar. Een echte dame. Zo zie je ze tegenwoordig niet meer.’

En daar kwam de zoen. Ze wisselden nog een paar woorden. En weer een zoen. Toen vloeiden de beelden over naar een slagveld in Europa.

Hutch zuchtte. ‘Een halve eeuw is voorbijgevlogen, alsof het een jaar was. Verspil geen minuut van je leven, jongen. Leef in het heden en stel de dingen niet uit.’

‘Ik probeer mezelf steeds bezig te houden,’ verzekerde ik hem.

Hij ging rechtop zitten en zei: ‘Het spijt me, maar er is niemand voor je aan de deur geweest.’

‘Dat is prettig om te horen.’

‘Ik zou een schitterende voorstelling hebben gegeven, een die de tand des tijds had kunnen doorstaan. Acteren is een prachtige bezigheid, jongen. Als je steeds in de huid van een ander kruipt, word je niet zo geconfronteerd met jezelf en waarom je de dingen doet zoals je ze doet.’

‘Om mijn hachje te redden, heb ik mezelf vanavond moeten voordoen als iemand anders. Ik zei dat ik Harry Lime was.’

‘Jij durft, zeg. Je bent geen Orson Welles, jongeman.’

‘Dat zou ik ook niet durven beweren, meneer.’

‘Ik had bijna de hoofdrol in The Third Man gekregen. Maar ik neem het Joseph Cotten niet kwalijk. Hij speelde fantastisch.’

Ik ging op het krukje zitten. ‘Meneer Hutchison…’

‘Zeg maar Hutch. Iedereen noemt me zo.’

‘Goed, meneer. Nou, zoals u weet had ik niet veel kleren toen ik bij u in dienst kwam…’

Met fonkelende ogen boog hij zich naar me toe en zei: ‘We gaan morgen meteen naar de kringloopwinkel, jij en ik! Het heeft me de hele tijd al beziggehouden.’

‘Tjonge, nou, wat ik eigenlijk wilde zeggen… Ik ga zo een schoon T-shirt aandoen. En ik heb zo’n haast, dat ik u eigenlijk wilde vragen of u me een gunst zou willen bewijzen door mijn kleren weg te doen.’

Hij begreep het best maar wilde het niet begrijpen. ‘Wat een merkwaardig verzoek.’

‘Ik moet vanavond weg, meneer.’

‘Maar waarom dan?’ Hij maakte een afwerend gebaar met zijn hand, dezelfde hand waarmee hij Deborah Kerr had vastgehouden. ‘Oké, ik snap het. Grote vent met een sikje, en daarna een vent met rood haar, al dan niet met een slecht gebit. Mag ik aannemen dat het meningsverschil dat jullie hadden, niet kon worden bijgelegd?’

‘Niet geheel, meneer.’

‘En nu sla je op de vlucht.’

‘Inderdaad.’

‘Ik ben ooit ook eens op de vlucht geslagen.’

Ik zei: ‘Met Henry Fonda op uw hielen.’

‘Hij zat op die relaxte manier van hem achter me aan. Ik denk dat het beter was geweest als Henry me toen had neergeschoten.’

‘Maar u was onschuldig.’

‘Jawel, maar soms komen ook onschuldige mensen om het leven. Bovendien houdt het publiek wel van een tragedie op z’n tijd.’ Hij keek me fronsend aan. ‘Jongen, toen je hier kwam, had je maar één koffer bij je. Ben je nu van plan te vertrekken met alleen de kleren die je aanhebt?’

‘Ik neem altijd het liefst zo weinig mogelijk spullen mee.’

‘Als je maar wel een broek aan je lijf hebt.’

‘Dat was ik wel van plan, meneer.’

‘Zeg maar Hutch. Iedereen noemt me zo. Die tweedehandskleren… zit daar een verplichting aan vast?’

‘Ik weet niet of ik u goed begrijp.’

‘Wanneer je kleren bij een kringloopwinkel koopt en er na een tijdje genoeg van hebt, ben je dan contractueel verplicht om ze aan iemand te geven die nog armer is dan jij?’

‘Nee, hoor. Dan kun je die kleren gewoon weggooien.’

‘Dat is dan makkelijk. Ik dacht dat er misschien een soort van protocol bestond, waar ik me overigens graag aan gehouden zou hebben, als dat moest.’ Hij trok de deken van zijn knieën en probeerde overeind te komen.

Ik zei: ‘Nog één ding, en het valt me zwaar het aan u te moeten vragen.’

Hij keek me verslagen aan. ‘Je wilt de koekjes zeker mee die je vandaag gebakken hebt.’

‘Nee, nee. Die zijn voor u.’

‘Ah, mooi. Prima. Fantastisch.’

‘Meneer, ik vroeg me af of ik een van uw auto’s zou mogen lenen.’

‘Natuurlijk. Je bent een uitstekende chauffeur.’

‘Als ik namelijk met de bus of de trein ga, ben ik bang dat ik dan een te groot risico loop.’

‘Omdat ze het openbaar vervoer in de gaten houden.’

‘Precies. Als ik met uw auto naar Santa Barbara ga, zou ik hem bij uw neef kunnen achterlaten. Misschien kan hij er dan voor zorgen dat de auto bij u terugkomt.’

Hij keek me met een bezorgd gezicht aan. ‘Maar hoe red jij je dan verder?’

‘Ik verzin wel iets. Dat is tot nu toe altijd gelukt.’

‘Dat klinkt tamelijk triest.’

‘Welnee, meneer. Het is avontuurlijk maar absoluut niet triest.’ Ik stond op. ‘Ik ga naar boven om een schoon shirt aan te trekken, en dan moest ik er maar eens vandoor gaan.’

Hij had zulke lange benen dat het leek of hij twee kniegewrichten had toen hij overeind kwam. ‘Ik wacht wel in de keuken op je, met de autosleuteltjes.’

‘O,’ zei ik. ‘En een zaklantaarn? Ik heb ook een zaklantaarn nodig. Meer niet, hoor. Ik blijf niet aan de gang.’

‘Wie op de vlucht slaat, kan niet zonder een goede zaklantaarn. Geen probleem.’

Op mijn kamer besefte ik dat ik ook mijn verzameling biografieën over Sinatra zou moeten achterlaten. Ik dacht niet dat ik die nog nodig had.

In de badkamer ontblootte ik mijn bovenlichaam, waste mijn romp, gezicht en handen, waarbij ik om de verbonden wond in mijn zij heen werkte. Daarna trok ik een schoon T-shirt aan, en een sweatshirt waar aan de voornoch achterkant iets op stond.

Toen ik beneden kwam, zag ik op het kookeiland een zaklantaarn en de sleuteltjes van de Mercedes liggen.

‘Meneer, ik kan de Mercedes onmogelijk meenemen.’

‘Die is veel minder opvallend dan de Explorer. Ze verwachten misschien wel dat een jongeman, die gekleed gaat in een sweatshirt en sportschoenen, en die op de vlucht is geslagen, er in een Explorer vandoor gaat, maar nooit dat hij een Mercedes neemt.’

‘Toch zou ik liever de Explorer hebben.’

‘De sleuteltjes van de Explorer krijg je niet van me mee. De Mercedes is veel onopvallender. En voor de verandering heb ik nu eens de regie.’

‘Maar…’

Hutch wees naar een in plastic verpakt geheel dat ook op het kookeiland stond. Er zat een etiket op, waar ZWOERD op stond. Ik kon zien dat hij het pakketje net uit de vriezer had gehaald.

‘Ik wil dat je dat meeneemt,’ zei hij.

‘Tjonge, meneer, ik ben dol op zwoerd, maar voorlopig krijg ik niet de kans voor mezelf te gaan koken.’

“‘Zwoerd” is alleen maar een code die ik erop heb gezet, zodat ik weet wat erin zit. Als er “rundertong” op had gestaan, zouden er alleen maar briefjes van twintig in zitten. En bij “zwezerik” zouden er twintigjes en honderdjes in zitten.’

‘Geld? O, nee. Nee, nee, nee. Dat kan ik niet aannemen.’

‘Ik heb natuurlijk ook wat geld op de bank staan, maar ik vind dat je banken niet volledig kunt vertrouwen. Toen ik negen was, gingen heel wat banken failliet.’

‘Ik heb wel geld, hoor,’ verzekerde ik hem. ‘Ik heb wat van mijn loon opgespaard.’

‘Dat is niet genoeg als je op de vlucht wilt slaan. Je moet flink in de slappe was zitten als je op de vlucht wilt slaan. Dat heb ik uit eigen ervaring geleerd.’

‘Maar dat is veel te veel. Echt veel te veel.’

‘Hoe weet jij dan nou? Misschien is “zwoerd” wel mijn code voor een stapeltje bankbiljetten van één dollar.’

‘Waar staat die code dan precies voor, meneer?’

‘Dat gaat je geen donder aan.’

Hij pakte een roze cadeautasje waar gele vogeltjes op stonden die blauwe linten in hun snavels hadden. Hij deed het pakketje zogenaamde zwoerd erin, pakte het geheel bij de twee goudkleurige hengsels van touw op en reikte het me aan.

Ik wuifde zijn aanbod weg. ‘Echt, hoor. Dat kan ik onmogelijk aannemen.’

Hij keek me streng en vermanend aan, en zo te zien duldde hij geen tegenspraak. Hij sprak op een toon alsof hij een heldhaftige legerkapitein was die van zijn manschappen verlangde dat ze hun eigen grenzen verlegden. Hij stak zijn vrije hand op en balde die tot een knokige vuist, om zijn woorden kracht bij te zetten.

‘Jij neemt dit gewoon aan, soldaat, en je gaat er goede dingen mee doen. Ik duld geen tegenspraak en accepteer geen enkel excuus. Is dat duidelijk?’

Annamaria zei dat mensen haar geld gaven. Ik dacht niet dat ze haar daarbij ooit impliciet met geweld hadden gedreigd.

‘Dit is heel vrijgevig van u, meneer.’

Hij viel uit zijn rol en grinnikte. ‘Neem het nou maar aan en doe niet zo stom. Het is trouwens toch geld van Nibbles.’

‘Nibbles, het onverschrokken konijn.’

‘Ik krijg er nog steeds royalty’s van, en ik weet toch niet wat ik ermee moet.’

Ik nam het fleurige cadeautasje aan en zei: ‘Als ik ooit kinderen krijg, meneer, geef ik ze allemaal de complete verzameling Nibbles-boekjes.’

Toen ik de zaklantaarn in de tas deed, bij het bevroren geld, en de sleutels van de Mercedes pakte, zei Hutch: ‘Ik heb vanavond gegeten en zo, dus hoe vaak denk je dat ik in de tussentijd mijn handen met Purell heb gedesinfecteerd?’

‘Nou, u hebt enchilada’s met kip gehad, en hoewel u dol bent op kip, raakt u toch altijd een beetje in paniek vanwege de berichten in de krant over salmonella en E. coli. Dus als ik moet gokken… twintig keer?’

‘Raad nog eens.’

‘Dertig keer?’

Met onverholen trots in zijn stem zei hij: ‘Vijf keer.’

‘Vijf keer maar?’

‘Vijf keer,’ zei hij nog eens.

‘Dat is heel bijzonder, meneer.’

‘Ja, hè? Nu ik geld heb aangeraakt, ook al was het bevroren en zat het in een plastic tas, ben ik geneigd weer naar de Purell te grijpen, maar dat ga ik mooi niet doen.’

‘U hebt toch geen last van ontwenningsverschijnselen?’

‘Nee, nee. Ik probeer mezelf er zo goed mogelijk tegen te verzetten. Een broer van mij was verslaafd aan de heroïne en kreeg wel last van ontwenningsverschijnselen. Een afschuwelijk gezicht.’

‘Ja, meneer. De jonge Anthony Perkins.’

‘Het was zo’n afschuwelijke ervaring voor hem dat hij later in kleren van zijn moeder rondliep en met een mes op mensen begon in te hakken. Ik ben van plan zo weinig mogelijk Purell te gaan gebruiken, maar ik wil niet de kans lopen eenzelfde lot als hem te treffen.’

Hij glimlachte, en ik ook.

‘Pas goed op jezelf, jongen.’

‘Zal ik doen, meneer. U ook.’

Ik liep naar de deur.

‘Odd?’

Ik draaide me om.

Hij zei: ‘We hebben het samen leuk gehad, hè?’

‘Jazeker, meneer. Absoluut.’

‘Goed. Heel goed. Zo heb ik dat namelijk ervaren. Hopelijk jij ook.’

‘Het is een ongure wereld waarin we leven, meneer. Maar binnen de muren van dit huis niet. Het was een genoegen om voor u te hebben mogen werken. En om u gekend te hebben.’

Toen ik de deur opendeed, zei hij: ‘Jongen?’

Weer draaide ik me om.

Hij zei: ‘Misschien… een omhelzing ter afscheid?’

Ik zette het tasje neer en liep naar hem toe. Hij was weliswaar lang en deed zich altijd voor als een sterke persoonlijkheid, net als op het witte doek, maar in feite was hij tamelijk tenger.

Toen hij weer kon spreken, zei hij: ‘Weet je dat ik een zoon heb gehad, die in de oorlog gebleven is?’

‘U bedoelt Jamie, de zoon die u nooit gehad hebt.’

‘Die bedoel ik. Nou, als ik met iemand als Corrina was getrouwd en we een zoon hadden gekregen die Jamie heette, en als hij me door de oorlog was ontvallen, dan zou ik nu zo’n beetje weten hoe dat voelt.’

Hij had me in meer dan één opzicht verbaasd. Nu merkte ik tot mijn verbazing dat ik met mijn mond vol tanden stond.

Toen ik de tas met geld had gepakt en weer bij de deur stond, wist ik wat ik wilde antwoorden: ‘Ik hoop hier ooit weer terug te komen, meneer.’

‘Iedereen noemt me Hutch.’

‘Ja, meneer. Ik hoop hier ooit weer terug te komen, en als dat gebeurt, gaan we samen naar de kringloopwinkel.’

Hij beet op zijn lip en knikte. ‘Nou. Goed dan. En nu wil ik een koekje hebben.’

‘Neemt u er ook maar een van mij.’

‘Prima idee. Ja. Zal ik zeker doen. Ik neem er gewoon twee.’

Ik stapte naar buiten en deed de deur dicht.

Ik was niet in staat om meteen weg te gaan en bleef daar even staan, onbeschrijfelijk dankbaar dat mijn leven ondanks alle verschrikkingen zo veel momenten van genade kende.

43

De tas met de vier detonators erin was zo zwaar geworden dat ik al mijn kracht en concentratie nodig had om hem naar de Mercedes te slepen.

Ik ritste de tas open en zag in het licht van de kofferbak dat er niets meer inzat dan ik er op de sleepboot in had gestopt.

Ik reed bij het huis van Hutch weg en ging ervan uit dat ik met mijn psychische magnetisme door de mist kon rijden zonder een ongeluk te krijgen, en dat ik vanzelf langs een telefooncel zou komen.

Misschien zou Hoss Shackett ook door deze mistige, mysterieuze straten rijden, verscheurd door vertwijfeling en woede. Misschien hoopte hij dat de vier steden alsnog in de as gelegd konden worden, of misschien probeerde hij zijn gerechte straf te ontlopen, of probeerde hij erachter te komen waarom het plan was mislukt en welke idioot er voor de tegenslagen verantwoordelijk was.

Die idioot, die een levendige fantasie had, moest steeds aan de commissaris denken, want diep in zijn idiote hart wist hij gewoon dat hij bij een ontmoeting met de man niet de aardige Hoss Shackett zou treffen maar de andere Hoss Shackett, de man die poesjes opat en hun botjes als tandenstoker gebruikte.

Het nadeel van paranormaal magnetisme is dat ik soms bij iemand uitkom die ik eigenlijk liever zou ontlopen. Ik doe mijn uiterste best om niet aan hem te denken maar ben ondertussen veel te bang dat ik hem toch tegen het lijf zal lopen. En zelfs als ik erin slaag die persoon bewust uit mijn gedachten te bannen, sluipt hij via het verraderlijke onderbewustzijn toch weer mijn hoofd binnen. En in dat geval wordt die persoon naar me toe getrokken, of ik naar hem, en vaak precies op het verkeerde moment.

Daarom concentreerde ik me achter het stuur maar op het vinden van een telefooncel, zodat ik verder nergens aan kon denken. Telefooncel, telefooncel, telefooncel.

Sinds de opkomst van het mobieltje is het steeds moeilijker om nog een telefooncel te vinden. Ooit zal de telefoon een kleine chip zijn die op je stem reageert en die net achter de kaak onder het oor wordt geïmplanteerd, en dan zal het mobieltje net zo achterhaald zijn als de muntjestelefoon, die je tegenwoordig steeds minder ziet.

De mensen die de wereld voor ons uitleggen en die ons vertellen hoe we tegenover alle nieuwe ontwikkelingen moeten staan, zullen de geïmplanteerde telefoon ‘vooruitgang’ noemen. En als iemand van de overheid je wil spreken, zullen ze je altijd te pakken kunnen krijgen, en vanwege het zendertje in de chip zullen ze altijd weten waar je bent. Dit zal op den duur tot het Nieuwe Fatsoen leiden, en tot het verdwijnen van het eindeloze gesteggel en de vermoeiende discussies in onze maatschappij, die door veel ongeduldige burgers als oud en vermoeid wordt bestempeld. Alles wat ooit was, zal worden weggevaagd, en dat kan soms een beangstigende ontwikkeling zijn, maar degenen met visie, de mensen die in staat zijn een maatschappelijke consensus vorm te geven, zijn er heilig van overtuigd dat je je thuis zult voelen in je nieuwe wereld, dat het een paradijs op aarde zal zijn, dus wat zeur je nou nog?

Die nacht, waarin ik door de mist niets kon zien, vroeg ik me af of mij hetzelfde lot zou treffen als Simson, wiens ogen waren uitgestoken en die in Gaza gevangen was genomen. Met behulp van de Mercedes en mijn paranormaal magnetisme kwam ik uiteindelijk uit op een parkeerplaats van een nachtwinkel, waar ik een telefooncel zag staan.

Omdat ik niet wilde dat mijn telefoongesprekken konden worden teruggevoerd op het mobieltje van Birdie Hopkins, omdat ze dan waarschijnlijk diep in de problemen zou komen, ging ik de winkel binnen, kocht een doosje aspirine en een Pepsi en kreeg kleingeld voor de telefoon.

Nadat ik twee aspirientjes had genomen, belde ik met inlichtingen voor de nummers van de dichtstbijzijnde vestigingen van de FBI en de binnenlandse veiligheidsdienst.

Daarna belde ik de FBI in Santa Cruz en vertelde ze over de kernbommen aan boord van de sleepboot die aan het begin van Hecate’s Canyon aan land was gezet. Ik stelde voor dat ze onmiddellijk contact met de kustwacht zouden opnemen, om bevestigd te krijgen dat er inderdaad zo’n schip op de kust was gelopen. Ik vertelde erbij dat commissaris Shackett een van de mensen was die in het complot zaten om die bommen aan land te smokkelen.

De agent die ik aan de lijn kreeg, was aanvankelijk heel geduldig, zoals hij ook geduldig een bezorgde burger zou aanhoren die uitlegde dat alle aardlingen hun schedeldak met aluminiumfolie moesten afdekken, omdat buitenaardse wezens anders onze gedachten konden lezen.

Maar toen ik met sprekende details kwam, raakte hij meer geïnteresseerd en was hij uiteindelijk een en al oor. Toen ik wilde ophangen, haalde hij alle psychologische trucjes uit de kast die hij als ervaren agent kende. Hij probeerde me aan de praat te houden, vroeg naar bepaalde details die aanwijzingen zouden kunnen vormen omtrent mijn identiteit, en vertelde dat ze een monument in Washington voor me wilden oprichten, dat er een postzegel van me zou worden uitgegeven en dat ik tweeënzeventig maagden zou krijgen, en wel aan deze zijde van het paradijs.

Ik hing op, en op dezelfde manier waarop ik bij een telefooncel terecht was gekomen, liet ik me naar de kerk van pastoor Moran leiden, die zich er niet van bewust was dat ik hem ervoor had behoed zijn vrouw te vermoorden en daarna zichzelf van het leven te beroven.

Tussen de pastorie en de kerk lag een pleintje, waar grillig gevormde, stekelige en abstracte beelden stonden, die vermoedelijk eeuwige waarheden moesten voorstellen. Ik schrok me meer dan eens wezenloos toen ze abrupt in de mist opdoken.

Ik liep om de kerk heen naar de achterkant, naar het deel waar de sacristie lag. De deur bleek op slot te zitten.

In de veronderstelling dat de goede pastoor en zijn vrouw de diepe slaap der vromen en onschuldigen genoten, tikte ik met de kolf van Valonia’s pistool een van de ruitjes van een deur in. Ik stak mijn hand door het gat, vond het slot op de tast en glipte naar binnen.

Ik knipte mijn zaklantaarn aan en probeerde me te oriënteren. Vervolgens liep ik door een openstaande deur naar het sanctuarium.

Als ik de lichten in de kerk aandeed, zou dat onnodig veel aandacht trekken, die ik niet kon gebruiken, van wie dan ook, in welke vorm dan ook. Bovendien spaarde ik op deze manier het milieu. Trouwens: ik had een aanslag met vier kernbommen verijdeld, en daarmee had ik het milieu zo’n grote dienst bewezen dat ik de rest van mijn leven mocht gaan doen wat ik wilde zonder me zorgen te maken dat mijn totaalscore in de min kwam.

Boven het altaar hing een abstract beeld, dat Pino moest verbeelden, of de Heer of wat dan ook. Het beeld keek me niet beschuldigend aan, want er zaten geen ogen in.

Ik liep voor het altaar langs, passeerde het koorhekje en ging naar de derde rij banken, waar ik mijn identiteitsbewijs en dat van Sam Whittle had verstopt.

Hoewel ik de portemonnee van de Man met de Zaklantaarn niet nodig had, kon ik die van mezelf wel gebruiken, voor het geval ik achter het stuur van de Mercedes van Hutch werd aangehouden en mijn rijbewijs moest laten zien. Ik vond mijn portemonnee, stopte die in mijn achterzak en liet de portemonnee van Whittle liggen.

Toen ik naar het middengangpad terugliep, gingen de lichten aan.

In het sanctuarium, vlak bij de deur naar de sacristie, stond commissaris Shackett.

44

Commissaris Shackett zag er niet florissant uit. Tijdens het tumult in de verhoorcel had hij een schaafwond aan zijn voorhoofd opgelopen, plus een blauw oog en een kneuzing, waardoor de linkerhelft van zijn gezicht een nare donkere kleur had gekregen. Voorheen had hij een rechte, trotse neus gehad, zo’n neus waar elke sadistische, fascistische voorvechter van het terrorisme jaloers op zou zijn geweest, maar nu leek het meer op een genetisch gemanipuleerde roze courgette. Zijn stekeltjeshaar hing er wat futloos bij.

Vermoedelijk had iemand mijn portemonnee tussen de gezangboekjes ontdekt en de conclusie getrokken dat ik wel terug zou komen om hem op te halen.

De commissaris onderbrak me in mijn gedachten en zei: ‘Lime. Harry Lime.’ Blijkbaar was hij er nog niet achter gekomen dat ik Odd Thomas heette.

Ik stopte de zaklantaarn achter mijn broekriem en zei: ‘Goedenavond, commissaris. U ziet er patent uit.’

‘Wat moet jij hier?’ vroeg hij, en voegde er een weinig origineel scheldwoord aan toe, dat van slechte smaak getuigde.

‘Eigenlijk hoopte ik dat u nog een Bounty had,’ zei ik. ‘Want ik vond het achteraf toch jammer dat ik niet op dat aanbod van u ben ingegaan.’

Hij deed twee stappen in mijn richting, trekkend met zijn linkerbeen, maar bleef toen staan, meer dan tien meter van me af, alsof hij niet dichterbij durfde te komen.

‘Wat is er met die sleepboot gebeurd?’ vroeg hij.

‘Is dit een raadseltje, commissaris?’

‘Wat heb je met ze gedaan?’

‘Met die sleepboot? Ze? Bedoelt u één of twee sleepboten?’

‘Deze keer trap ik daar niet in, pipo. We gaan geen potje geheugenverlies meer spelen.’

‘Hebt u dan last van geheugenverlies, commissaris?’

Zijn rechterarm hing slap langs zijn lichaam, naar ik aannam omdat die in de heftige ontmoeting met meneer Sinatra geblesseerd was geraakt. Maar nu hief hij die arm, en ik zag dat hij een gigantisch pistool in zijn hand had. Het wapen was zo groot dat ik bang was dat zijn pols het gewicht ervan niet zou kunnen dragen. Zijn hand trilde een beetje. Voor op de loop was een geluiddemper geschroefd.

Ik trok het pistooltje dat ik op de brug van de sleepboot had buitgemaakt. Op die afstand zou ik haast een scherpschutter moeten zijn om hem met zo’n pistooltje van niks te kunnen raken.

‘Ik heb die bommen nodig,’ zei de commissaris. ‘Ik heb ze nodig, en wel direct.’

‘Ik werk daar liever niet aan mee, commissaris. Liever zag ik dat u zich voor een twaalfstappenprogramma aanmeldde, om van deze verslaving af te komen.’

‘Pas op je woorden, knul. Ik heb niets te verliezen.’

‘O, u moet uzelf niet te laag inschatten, commissaris. U hebt heel wat te verliezen: uw arrogantie, uw zelfingenomenheid, uw hebzucht, die gestoorde glans van historische lotsbestemming in uw ogen…’

Toen hij schoot, was het enige geluid dat zijn pistool produceerde, een fluisterend wazzup, een beetje zoals het What’s up dat Elmer Fudd altijd in de Looney Tunes zei.

Hoewel ik dacht dat het zijn bedoeling was om me te raken, ging de kogel ver naast en sloeg met een krakend geluid in een van de kerkbanken, anderhalve meter links van me. Misschien was zijn gezichtsvermogen door de verwondingen in zijn gelaat aangetast.

Hutch mocht dan wel gedacht hebben dat ik veel lef aan de dag had gelegd toen ik me voor Harry Lime had uitgegeven, maar dat was niets in vergelijking met wat ik nu probeerde: tegenover de commissaris doen alsof ik Superman was. ‘Leg dat pistool weg, commissaris. Het liefst laat ik de kerk in ongeschonden staat, maar als u me geen andere keus laat, zal ik u met mijn telekinetische krachten moeten uitschakelen, zoals ik al eerder heb gedaan.’

Hij was zo onder de indruk dat hij zorgvuldig richtte en nog een kogel afvuurde.

Ik verroerde geen vin, deels omdat Superman dat ook niet zou doen, en bovendien zou dat afbreuk doen aan mijn bewering dat ik over telekinetische gaven beschikte. Daar kwam nog bij dat de commissaris zo belabberd schoot dat ik bang was dat ik per ongeluk in de baan van de kogel zou stappen als ik me bewoog.

Weer spatte er een wolk splinters uit een kerkbank.

‘Ik geef u nog één kans om uw pistool weg te leggen,’ verklaarde ik met het aplomb van een onoverwinnelijke man in een blauwe maillot en een rode cape.

‘Ik weet niet wat er in die verhoorcel is gebeurd,’ zei Shackett, terwijl hij met half toegeknepen ogen zijn pistool richtte om een derde kogel af te vuren. ‘Maar als jij inderdaad over de krachten zou beschikken om dat soort waanzinnige dingen te doen, had je jezelf ook wel uit die ijzeren voetboei kunnen bevrijden. Maar dat gebeurde niet; je wachtte tot ik je losmaakte.’

Een onoverwinnelijke held zou misschien schamper hebben gelachen om zo’n zwakke redenatie, maar voordat ik dat kon doen, zou ik eerst een paar jaar acteerlessen moeten volgen. Daarom zei ik maar: ‘Zelfs een kind kan door zo’n opmerking heen prikken.’

Zijn derde kogel boorde zich in een zuil rechtsachter en miste me op vijftien centimeter na.

De commissaris richtte nog eens en zei: ‘Zelfs een kind, denk je? Breng dat kind dan maar hier, dan maak ik hem dood nadat ik met jou afgerekend heb.’

Toen hij de trekker overhaalde, volgde er geen wazzup. Hij probeerde het nog een keer, liet toen het wapen zakken en bracht een hand naar zijn wapenriem om munitie te pakken.

Ik sprintte naar het koorhekje, sprong eroverheen en rende het verhoogde altaar op. Van ongeveer vier meter afstand schoot ik het magazijn van mijn damespistooltje leeg op zijn borst en buik.

Het pistool bleek goed uitgebalanceerd te zijn, met weinig terugslag. Ik zorgde ervoor dat ik niet te hoog richtte. Drie of vier kogels troffen geen doel en gingen naast, maar vijf of zes raakten hem wel; ik zag ze in zijn lijf inslaan.

Door de impact strompelde Shackett achteruit en kwam tegen de muur terecht, en zijn lichaam schokte bij elke inslag. Toch zakte hij niet in elkaar.

Hij gromde van de pijn, maar eigenlijk rekende ik meer op een kreet en gegorgel.

Met een theatraal gebaar dat ik totaal niet van hem zou hebben verwacht, scheurde hij de voorkant van zijn shirt open, waardoor de geplette kogels zichtbaar werden, als gestolde plasjes lood die aan zijn kogelvrije kevlarvest bleven plakken.

Hij had zich door de kogels wel uit het lood maar niet uit het veld laten slaan.

Wat ik helemaal niet eerlijk vond.

Als ik had geweten dat hij een kogelvrij vest aanhad, zou ik op zijn hoofd hebben gemikt. Ik had op zijn bovenlijf gericht omdat dat een veel groter doelwit vormde. Een hoofd is veel lastiger te raken, vooral op een afstand van vier meter, wanneer de schutter iemand is die een grondige afkeer van wapens heeft, onder extreme druk staat en de beschikking heeft over een speelgoedpistooltje dat eigenlijk alleen op zeer korte afstand effectief is.

De commissaris had een vol magazijn gevonden en verwijderde het lege magazijn.

Ik liet mijn zielige pistooltje vallen, zette er flink de vaart in, sprong over het koorhek, was dankbaar dat ik er niet met een voet achter bleef haken zodat ik met mijn gezicht tegen de grond smakte, en sprintte langs het gangpad naar de uitgang.

Heel even overwoog ik gezangboekjes naar hem te gaan gooien, maar omdat ik gewijde muziek zeer op prijs stelde, met name gregoriaanse gezangen en gospels, en omdat ik ontzag had voor boeken, hield ik mezelf in.

De vooringang, waardoor ik een paar uur geleden nog de kerk had betreden, samen met de golden retriever, zat inmiddels op slot. Ik had een sleutel nodig om hem open te maken.

Er kwamen nog twee deuren in de hal uit. Als ik naging hoe de kerk er vanbuiten uitzag, zou de deur aan mijn linkerkant naar de klokkentoren leiden, wat een doodlopende weg naar boven was.

Toen ik weer in de kerk keek, zag ik dat commissaris Shackett het koorhekje openmaakte, het sanctuarium verliet en mankend het middenpad betrad. Hij deed me denken aan kapitein Ahab die geobsedeerd is geraakt door de witte walvis.

Ik nam de andere deur, deed het licht aan en merkte dat ik in een overdekte verbindingsgang terecht was gekomen die naar een of ander bijgebouwtje leidde.

Aan de muur hingen schattige tekeningen, gemaakt door kinderen van diverse leeftijden. Op alle tekeningen stond een glimlachende, bebaarde man in een wit gewaad. Vanwege de aureool nam ik aan dat hij Jezus voorstelde. De zoon van God, niet natuurgetrouw maar desalniettemin op integere wijze weergegeven, was verwikkeld in tal van activiteiten die ik me niet uit de Bijbel kon herinneren.

Jezus met opgeheven handen, die een regen van bommen in een bloemenzee veranderde. Een glimlachende Jezus die een vermanende vinger ophief naar een zwangere vrouw die op het punt stond een flesje bier aan haar mond te zetten. Jezus die een ijsbeer van een afgedreven ijsschots redde. Jezus die een vlammenwerper richtte op een stapel kisten waar SIGARETTEN op stond.

Aan het eind, waar een tekening hing van Jezus die zijn wonderbaarlijke krachten blijkbaar aanwendde om de koekjes en taarten van een dikke jongen in een voorraad tofu te veranderen, kwam een deur uit op weer een gang, die naar klaslokalen leidde die voor de zondagschool en andere activiteiten gebruikt werden.

Toen ik via de gang in een halletje kwam en aan de andere kant een deur zag, wat mij een weg naar buiten leek, liep ik er snel op af, net zo gehaast als Jezus die de tempel wilde bevrijden van de bedrijven die kleren produceerden van polyester en andere onnatuurlijke grondstoffen.

De deur zat weliswaar op slot maar kon van binnenuit middels een draaislot worden geopend. Door de vier raampjes in de deur zag ik dat de kille nevelslierten werden beschenen door een buitenlamp, die gelijk met het tl-licht in de hal was aangegaan. Net toen ik de deur van het slot wilde doen, ging er een coyote op zijn achterpoten staan, zette zijn voorpoten tegen de deur en keek door een van de raampjes naar binnen.

45

Toen ik mijn hoofd dichter naar de raampjes bracht om te zien of ik met één prairiewolf of met een complete roedel te maken had, ontblootte de coyote zijn vlekkerige, onverzorgde tanden. Het beest likte aan het glas, alsof ik een lekker hapje was dat in een automaat uitgestald lag en waarvoor hij niet genoeg geld bij zich had.

Laag bij de grond, in de mist, waren oplichtende gele ogen te zien, meer dan ik zo snel kon of durfde tellen. Een tweede coyote ging op zijn achterpoten tegen de deur aan staan, en de soortgenoten van deze twee leiders slopen onrustig heen en weer, al bleven ze allemaal griezelig stil.

Annamaria had me in de groenstrook bij Hecate’s Canyon verteld dat de coyotes die toen dreigend op ons afkwamen, niet waren wat ze leken. Ze had de dieren vermanend toegesproken en had gezegd dat wij niet van hen waren en dat ze weg moesten gaan. En ze waren inderdaad weggegaan.

Hoewel ze me verzekerde dat ik niets van die beesten te vrezen had en dat ik de moed niet moest laten zakken, achtte ik me niet in staat me te meten met de onverschrokkenheid die deze beesten aan de dag legden. Per slot van rekening hadden ze de euvele moed om iemand te bedreigen die zijn toevlucht in een zondagsschool had genomen.

Bovendien zag Annamaria iets in die beesten wat mij ten enenmale ontging. Haar inzicht schonk haar kracht. Mijn gebrek aan inzicht kon me wel eens noodlottig worden.

Ik trok me met gezwinde spoed terug uit het halletje, glipte een klaslokaal binnen en deed de deur dicht. Door de raampjes in de deur viel licht naar binnen. Ik ging naast de deur staan, in het donker, en luisterde of Shackett eraan kwam, maar ik hoorde niets.

Hoewel coyotes meestal alleen die delen van de oprukkende menselijke beschaving verkennen die grenzen aan canyons en open vlakten, waagt zo nu en dan eentje zich buiten het eigen territorium en durft een stad binnen te gaan. Een Columbus onder zijn soortgenoten.

Ik had er nog nooit meer dan één, of hooguit twee gezien die zo ver van hun natuurlijke habitat verwijderd waren. De horde die buiten in de mist aanwezig was, vormde een ongekend grote verzameling.

Het was al merkwaardig dat ze zich zo ver van de heuvels en de ruige canyons waagden, maar nog merkwaardiger was hun aantal. Hoewel we eerder die nacht door een groep van zes waren belaagd, verplaatsen coyotes zich meestal niet in roedels. Ze jagen in hun eentje, tot ze paren, waarna ze met z’n tweeën op jacht gaan. Gedurende hun leven komt er een tijd waarin ze samen met hun kroost gaan jagen, tot de nakomelingen besluiten dat ze het zelf wel afkunnen.

Een vrouwtje werpt drie tot twaalf pups per keer. Daarvan worden er soms een of meer doodgeboren, en sommige gaan in de eerste dagen dood. Een groot nest bestaat uit acht tot tien pups.

Hoewel de mist het gezichtsvermogen kan misleiden en ik met een overdreven rijke fantasie behept ben, dacht ik zeker twintig van die beesten voor de deur gezien te hebben, en misschien nog wel meer.

Als ze niet waren wat ze leken, zoals Annamaria had beweerd, wat waren ze dan wel?

Hoe dan ook: ik nam aan dat het welpje van mama Shackett meer gevaar voor me opleverde dan alle coyotes die vannacht in het gebied tussen de Stille Oceaan en de Mississippi rondzwierven. Dat Shackett letterlijk niets van zich liet horen, werkte op mijn zenuwen.

Met een hand voor mijn zaklantaarn keek ik om me heen en hoopte iets te vinden wat als wapen kon dienen, hoewel ik onmiddellijk onderkende dat het niet aannemelijk was dat er in een zondagsschool een groot wapenarsenaal aanwezig zou zijn, zoals in het tasje van Birdie Hopkins. En waarschijnlijk was de commissaris niet zo traag geworden dat ik hem met twee bordenwissers tot overgave zou kunnen dwingen.

Op mijn zoektocht ontdekte ik nog een deur, ook met raampjes, waar een rolgordijntje van vinyl voor hing. Het bleek een tussendeur naar een aangrenzend lokaal te zijn, misschien zodat één persoon beide klassen in de gaten kon houden.

Ik liet de deur achter me openstaan, niet alleen omdat ik bang was dat de commissaris me anders misschien zou horen, maar ook om een snelle aftocht te kunnen blazen indien dat nodig mocht zijn.

In beide lokalen zat een kleine bezemkast waarin ik me eventueel kon verstoppen. Ik kon ook onder het bureau gaan zitten.

Als Shackett een grondige zoekactie op touw zette, wat ik wel verwachtte, misschien nadat hij ter assistentie een paar man had opgetrommeld, zou hij me op die plekken zeker vinden. De enige vraag die dan overbleef, was of hij me genadeloos met een wapenstok in elkaar zou slaan om me daarna dood te schieten, of dat hij me eerst dood zou schieten en me daarna in elkaar zou slaan.

Omdat het tweede lokaal ook weer met een tussendeur in verbinding stond met het volgende, wat waarschijnlijk met alle lokalen het geval zou zijn, kon ik misschien een cirkelbeweging maken en zo terugkomen in het halletje, zodat ik dan achter Shackett uitkwam en weg kon komen.

Ik hoorde iets kraken, deed de zaklantaarn uit en versteende van angst.

Het geluid kwam niet van dichtbij. Ik wist niet of er iemand op de gang liep of dat het geluid afkomstig was uit een van de lokalen waar ik net was geweest.

Ik had naar de ramen kunnen gaan om te zien of ze misschien open konden. Maar ik verwachtte daar dan dezelfde bewonderende troep likkebaardende coyotes aan te treffen, die me dan met gretige ogen zouden uitnodigen om lekker een eindje met ze te gaan rennen, de geijkte manier om honden in de val te lokken.

Ik bleef nog een tijdje verstijfd staan, ontspande me toen iets en knipte de zaklantaarn aan. Terwijl ik het licht met mijn vingers afschermde, liep ik naar de deur die naar het volgende lokaal leidde.

Ik pakte de deurknop, maar weifelde.

Misschien kwam het door mijn intuïtie, of misschien door mijn op hol geslagen adrenalineproductie waardoor er enorme hoeveelheden stresshormonen door mijn lijf werden rondgepompt, maar ik raakte er ineens van overtuigd dat Shackett in het volgende lokaal stond. En niet alleen zomaar ergens, maar vlak achter de deur, er enkele centimeters vanaf. En niet alleen vlak achter deze deur, maar ook nog met zijn hand op de deurknop, dezelfde deurknop waar ik mijn hand op had liggen.

De raampjes in de deur waren aan beide zijden met een rolgordijntje afgeschermd. Als ik het gordijntje opzijschoof, zou ik slechts de donkere achterkant van het andere gordijntje zien, tenzij de commissaris op dat moment natuurlijk ook het gordijntje opzijschoof, want dan zouden we oog in oog staan.

Mijn hart bonkte wild, en ik kreeg zo’n droge mond dat ik het gevoel had dat mijn tong tegen mijn tanden zou klapperen als ik hem durfde te bewegen. Ik durfde de deurknop niet om te draaien, omdat de commissaris dat dan met zijn hand zou voelen, en dan zou hij weten waar ik was, terwijl ik nog steeds geen zekerheid had over zijn positie.

Als je verlamd van angst bent, moet je op een gegeven moment de knoop doorhakken: óf je moet iets doen, óf je moet blijven staan tot je blaas knapt of tot je gek van angst wordt. Tot nu toe heb ik er in dat soort gevallen altijd voor gekozen in actie te komen, en ook nu koos ik weer voor die optie.

Ik draaide de knop om, duwde de deur voorzichtig open, en betrad het volgende lokaal. Shackett stond me niet op te wachten.

Hoewel ik het stom van mezelf vond, nam ik mezelf niets kwalijk. Zelfs iemand als ik, die over paranormale gaven beschikt, kan soms moeilijk het verschil zien tussen betrouwbare intuïtie en de effecten van een op hol geslagen adrenalineproductie. In zo’n geval kun je maar het best je schouders erover ophalen, in het besef dat het slechts een ontregelde adrenalinehuishouding was, want als het aan je bijnieren had gelegen, zou er misschien haar op je handpalmen gaan groeien, of zou er ineens melk uit je borsten komen.

Toen ik het nieuwe lokaal had betreden, hoorde ik een verontrustend geluid. Ik bleef staan en hield mijn hoofd schuin om beter te kunnen horen. Uit de andere klaslokalen, of uit de lange gang die naar de achteringang leidde, klonk een aritmisch getik. Eerst kon ik het geluid totaal niet thuisbrengen, toen kwam het me bekend voor, en uiteindelijk kon ik het plaatsen: het was het getik van scherpe klauwen op vinyl vloertegels. Gretige coyotes renden en gleden weg en snoven, op zoek naar iets eetbaars.

Waarschijnlijk had Shackett de achterdeur opengedaan en de beesten onbedoeld binnengelaten. Maar als dat zo was, waarom had hij het dan niet van angst uitgeschreeuwd toen ze hem omsingelden, en waarom had hij niet geschoten om ze af te schrikken?

Als ik het juist had, kwam ik via de deur die ik voor me zag weer aan de zijkant van het halletje uit. Dat bleek inderdaad zo te zijn.

Hoewel het geen nobele gedachte van me was, hoopte ik dat de politiecommissaris door de coyotes in stukken was gescheurd. Maar omdat ik de beesten niet had horen grommen en de commissaris niet had horen schreeuwen, nam ik aan dat mijn hoopvolle gedachte geen werkelijkheid was geworden.

Zo gauw ik in het halletje was, ging ik naar links en rende ik naar de verbindingsgang die naar de kerk terugvoerde. Ik sloeg de deur hard achter me dicht en bleef rennen, maar toen ik achteromkeek, zag ik dat de deur niet was dichtgevallen maar was teruggesprongen en nu openstond.

Ik bevond me in het halletje van Wat Zou Jezus Hebben Gedaan, toen ik langs een kindertekening kwam die me eerder nog niet was opgevallen: Jezus in een helikopter die kistkalveren uit de bio-industrie redt.

Toen ik de deur van het kerkportaal opendeed, keek ik achterom. De coyotes hadden de verbindingsgang bereikt en begonnen opgewonden met hun staart te zwiepen toen ze mij zagen.

Ik nam de tijd om de deur van de kerk te sluiten en lette er extra goed op dat het slot nu wel dichtviel.

De vooringang zat nog steeds op slot. Snel liep ik de kerk in en spoedde me naar het koorhekje, waar ik even geleden nog overheen was gesprongen.

Omdat de coyotes zelf nooit de zondagsschool binnen hadden kunnen komen en omdat de commissaris het niet had uitgeschreeuwd van de angst en ook niet van de pijn, overwoog ik de mogelijkheid dat hij ze binnen had gelaten om hem te helpen in zijn zoektocht naar mij.

Dat sloeg nergens op. Zelfs coyotes die meer waren dan ze leken, bleven coyotes, en kwaadwillende politiecommissarissen bleven nog steeds menselijke wezens. Roofdieren en mensen trokken over het algemeen niet gezamenlijk ten strijde tegen een gemeenschappelijke vijand, zelfs niet in Californië.

Waarschijnlijk zag ik iets over het hoofd. Dat zou niet de eerste keer zijn.

Toen ik het koorhekje opendeed en het sanctuarium betrad, was ik zo tevreden over mezelf dat ik mezelf ondanks de penibele situatie feliciteerde vanwege het feit dat ik zo snel in actie was gekomen en mijn hoofd koel had gehouden. Als ik straks de kerk via de deur naar de sacristie zou verlaten, zouden de kwijlende coyotes door het bijgebouw dolen, verward en verdwaasd, en dan zou ik zonder problemen bij de Mercedes kunnen komen die ik bij de kerk neergezet had.

In de sacristie liep ik krakend over het glas langs het raampje dat ik ingeslagen had om binnen te komen. Vermoedelijk was Shackett toen in de buurt geweest, had me gehoord en had de kerk via dezelfde route betreden.

Wat hij op dat tijdstip bij de kerk deed, wist ik niet, en dat hoefde ik ook niet te weten. Wie het onderste uit de kan wil halen, krijgt immers het lid op zijn neus. Waar het nu om ging, was dat ik zo snel mogelijk in mijn Mercedes moest zien weg te komen, voordat de commissaris zag met welke auto ik ervandoor ging.

Ik deed de deur van de sacristie open en liep naar buiten, de mist in, en door de nevel zag ik dat er veel ramen van de voorheen donkere pastorie verlicht waren, aan de overzijde van het plein, dat vol stond met griezelige religieuze standbeelden.

Misschien was pastoor Moran uit zijn slaap gewekt door een armlastig lid van zijn gemeente, een vrouw die geen turf of briketten of gedroogde koeienpoep meer had om haar potkachel te laten branden, noch pap om de zes verweesde nichtjes te voeden die samen met haar in een klein hutje bij het armenkerkhof woonden, en was hij nu bezig een keur aan exclusieve hors-d’oeuvres en een fles Perrier-champagne voor haar in te pakken om naar haar toe te brengen.

Ik sprak mezelf toe dat ik me niet met zijn zaken moest bemoeien, maar toen ik verder liep, kwam ik daarop terug, omdat het legioen van geelogige coyotes om de hoek van de klokkentoren kwam aanzetten. Omdat ik niet naar de kerk terug kon gaan en de pastorie de dichtstbijzijnde uitwijkmogelijkheid was, besloot ik pastoor Moran te vragen of hij hulp kon gebruiken bij zijn genadevolle missie.

Misschien werden de coyotes afgeschrikt door de onorthodoxe beeldhouwwerken en waren ze op hun schreden teruggekeerd, of misschien had ik bronnen aangeboord die ik nog niet kende, want de horde kwam niet achter me aan maar probeerde me de pas af te snijden door naar de pastorie te gaan en me daar likkebaardend op te wachten.

Ik behoorde echter tot de slimste en tegelijkertijd meest onwetende soort die er op aarde rondliep, wijzigde mijn koers en liep om het huis heen, naar de achteringang, die ik hoopte te bereiken voordat de coyotes me doorkregen.

De beesten bewogen zich voort zonder daarbij geluid te maken, wat hoogst onkarakteristiek voor de soort was. Gewoonlijk brachten ze een jankend geluid voort, als bloedstollende doodsgezangen.

Ik sprong het trapje naar de achteringang op en voelde dat de roofdieren hadden begrepen wat ik van plan was, want ze waren in allerijl om de pastorie heen gestoven om mijn spijkerbroek van mijn lijf te rukken.

Omdat ik er vrij zeker van was dat ik geen tijd had om eerst netjes aan te kloppen en mijn bedoelingen kenbaar te maken, keek ik of de deur op slot zat. Ik haalde opgelucht adem toen dat niet zo bleek te zijn.

46

Eenmaal binnen deed ik het slot op de deur en hoopte maar dat de coyotes niet over een sleutel beschikten. Opgelucht zag ik dat er geen poezenluikje in de deur zat.

Ik stond in een keurig opgeruimde keuken. Niets wees erop dat hier een predikant woonde.

Op de koelkast prijkte een bonte verzameling magneetjes, die opbeurende maar niet erg spirituele teksten bevatten, zoals ELKE DAG IS DE EERSTE DAG VAN JE LEVEN, wat mij een oproep leek om voor altijd infantiel te blijven.

Nu wist ik het even niet meer.

Dat overkwam me regelmatig.

Misschien was Shackett op weg naar de eerwaarde toen hij hoorde dat ik een raampje insloeg. Hij zou hier elk moment kunnen zijn.

Omdat de commissaris verwarder was dan anders en misschien zelfs in paniek was geraakt en de wanhoop nabij, zou hij wellicht het plan hebben opgevat om de predikant alsnog te vermoorden, omdat die getuige was geweest van mijn arrestatie.

Toen ik bedacht wat er allemaal gebeurd was nadat ik was opgepakt, en dat de plannen van de commissaris geheel en al gedwarsboomd waren, leek het me uiterst onwaarschijnlijk dat hij de eerwaarde zou vermoorden. Maar met psychopaten als de commissaris wist je het maar nooit: jarenlang deed hij zich als een normaal mens voor, tot hij dat ineens niet meer kon volhouden.

Ik wilde de pastoor gaan zoeken om hem te waarschuwen en verliet de keuken, toen ik mensen hoorde praten. Snel liep ik van kamer naar kamer tot ik bij de op een kier staande deur van een studeerkamer kwam, bij de hal aan de voorkant. Ik herkende de stem van Charles Moran.

‘De Heer is met ons, Melanie.’

Ik hoorde de warme lach van een vrouw. Haar stem klonk als muziek, en sommige woorden leken op het gezang van vogels. ‘Charlie, lieverd, de Heer is te allen tijde met ons. Alsjeblieft.’

‘Ik weet niet of ik dit wel moet doen.’

‘Jezus dronk zelf ook, Charlie.’

Ze tikten hun glazen tegen elkaar. Na enige aarzeling duwde ik de deur open en betrad de studeerkamer.

Pastoor Moran stond bij het bureau en was gekleed in een pantalon, een lichtbruine coltrui en een sportjasje. Hij keek op en zette grote ogen op. ‘Todd.’

‘Ik zal u niets doen,’ verzekerde ik hem.

De vrouw die naast hem stond was niet onknap, maar ze had een kapsel dat al twintig jaar uit de mode was.

‘Mevrouw Moran?’ vroeg ik. Ze knikte, en ik zei: ‘U hoeft niet bang te zijn.’

Tot mijn verbazing haalde pastoor Moran een pistool van onder zijn jasje vandaan, en tot mijn nog grotere verbazing schoot hij daarmee zijn vrouw dood. Vervolgens richtte hij het pistool op mij. Toen hij zag hoe ontsteld ik was, zei hij: ‘Zij heeft het eerste glas ingeschonken, en ze zou erop hebben aangedrongen dat ik daarna het tweede glas zou inschenken.’

Op het etiket dat op de fles zat, las ik: Lord Calvert. De Heer.

De Heer is met ons, Melanie.

Charlie, lieverd, de Heer is te allen tijde met ons.

‘En als ik dat tweede glas dan zou inschenken, zou ze mij hebben doodgeschoten, met het pistool dat ze onder haar jasje verborgen had.’

‘Maar. Zij. U. Uw vrouw.’

‘Achttien jaar al. Daarom wist ik zo goed wat ze van plan was.’

‘Dood. Kijk. Dood. Waarom?’

‘Omdat de hele zaak is scheefgelopen, is er niet genoeg geld voor ons allebei.’

‘Maar. U. Kerk. Jezus.’

‘De kerk zal ik zeker missen. Mijn schaapjes.’

‘De bommen? U? Iets mee te maken?’

Commissaris Shackett verscheen ten tonele en genas me van mijn onsamenhangende manier van spreken door me met zijn vlakke hand zo’n harde pets tegen mijn achterhoofd te geven dat ik naar voren stommelde en op de grond viel, veel te dicht bij de doodgeschoten vrouw.

Toen ik me op mijn rug draaide en omhoogkeek, zag ik het gezicht van de commissaris, met zijn genetisch gemanipuleerde roze courgette in het midden. ‘Je wist best dat hij in het complot zat, etterbak. Daarom ben je hier juist naartoe gegaan, om rond te neuzen.’

Ik was die avond met de hond de kerk binnengegaan, terwijl er buiten een onwerkelijk dichte mist hing, wat me een voorbode van de absolute ondergang leek.

Bij nader inzien was het wel logisch dat ik tijdens mijn blinde tocht met de golden retriever een zeker voorgevoel had gekregen, en dat ik toen op een plek was beland die iets met dat afschuwelijke visioen van doen had.

Shackett richtte zijn pistool op me. ‘Geen geintjes.’

Mijn oren suisden. Ik keek hem aan en zei: ‘Daar ben ik ook niet voor in de stemming.’

Pastoor Moran zei: ‘Schiet hem dood.’

‘Geen rondvliegend meubilair,’ zei Shackett op waarschuwende toon.

‘Nee. Uitgesloten, commissaris.’

‘Als je een stap verzet, knal ik je kop eraf.’

‘Kop. Eraf. Begrepen.’

‘Schiet hem dood,’ zei de pastoor nogmaals.

‘Je hebt me al eerder voor de gek gehouden,’ zei Shackett.

‘Dat spijt me dan ook verschrikkelijk, commissaris.’

‘Kop dicht.’

‘Goed, commissaris.’

‘Zie je dit pistool, etterbak?’

‘Jawel, commissaris.’

‘Waar is mijn pistool dan?’

‘Op mijn hoofd gericht, commissaris.’

‘En dat blijft ook zo.’

‘Dat snap ik.’

‘Hoe snel kan ik die trekker overhalen?’

‘Een fractie van een seconde, commissaris.’

‘Zie je die stoel daar?’

‘Jawel, commissaris.’

‘En als die stoel in beweging komt?’

‘Kop. Eraf.’

‘Zie je dat bureau?’

‘Jazeker, commissaris.’

‘En als dat bureau in beweging komt?’

‘Heb ik geen kop meer.’

‘Schiet die klootzak toch dood,’ drong de eerwaarde aan. Hij had nog steeds zijn pistool in zijn hand. En zijn hand trilde. Hij wilde me eigenhandig uit de weg ruimen.

‘Opstaan,’ commandeerde Shackett. ‘Tijd voor een praatje.’

Toen ik gehoorzaamde, wierp pastoor Moran tegen: ‘Geen praatje.’

‘Beheers je,’ zei Shackett vermanend tegen de pastoor.

‘Schiet hem nou maar dood, dan kunnen we weg.’

‘Ik wil antwoorden horen.’

‘Die krijg je toch niet van hem.’

‘Misschien wel, hoor,’ verzekerde ik hun. ‘Geef ik graag. Met plezier.’

Shackett zei: ‘Volgens de kustwacht is de sleepboot aan land gezet.’

‘Klopt, commissaris,’ zei ik.

‘Ik heb het niet tegen jou, etterbak.’

‘Mijn fout.’

Pastoor Moran zei: ‘Waar aan land gezet?’

‘In die inham bij Hecate’s Canyon.’

Pastoor Moran zei: ‘Kunnen we daar dan niet…’

‘Nee. De kustwacht is er al.’

‘Schiet hem dood,’ zei pastoor Moran fel.

‘Wanneer de tijd rijp is.’

‘De tijd is nu rijp.’

‘Helemaal niet,’ zei Shackett.

‘Helemaal niet,’ vond ik ook.

‘Het spel is uit, Hoss,’ zei de eerwaarde. Zijn hand trilde als van een pinkstergelovige die de Heilige Geest ontvangt.

‘Ik weet dat het spel uit is,’ zei Shackett.

‘Weet je echt dat het spel uit is?’

‘O ja, hoor,’ zei Shackett.

‘We moeten voortmaken,’ zei de eerwaarde.

Shackett zei: ‘We hebben nog wel even.’

‘Ik wil hier weg,’ zei pastoor Moran.

‘Kun je niet nog vijf minuten wachten?’

‘Ik wil nu weg.’

‘Wil je nu weg?’

‘Nu, Hoss. Weg. Nu.’

Hoss Shackett schoot pastoor Moran neer, zei: ‘Dan ben je nu weg,’ en richtte het pistool weer op mijn hoofd. Alles ging zo snel dat ik nauwelijks tijd had met mijn ogen te knipperen.

‘Oei, wat erg,’ zei ik.

‘Vind je dit erg, Harry?’

‘O ja, heel erg. Heel heel erg.’

‘Het kan nog veel erger.’

‘Dat klopt. Dat heb ik wel eens meegemaakt.’

De eerwaarde en zijn vrouw bloedden niet. Dat betekende nog niet dat ze niet menselijk waren. Ze hadden geen tijd gehad om te bloeden. Ze waren op slag dood. Keurige lijken.

‘Ik wil wat jij hebt,’ zei Shackett.

‘Wat heb ik dan?’ vroeg ik.

‘Het elixer.’

‘Wat voor elixer?’

‘Dat spul waarmee je paranormaal begaafd kunt worden.’

‘Dat spul bestaat helemaal niet.’

‘Hoe noemde je die kracht? Met dat meubilair?’

‘Telekinese.’

‘Dat wil ik hebben. Ik wil dat elixer hebben.’

‘Eén shot is voor je hele leven. Dat heb ik u toch al gezegd?’

‘Dat was flauwekul.’

Hij moest eens weten. Flauwekul in het kwadraat. Flauwekul tot de macht zoveel.

‘Eén shot,’ zei ik op stellige toon. ‘Dat is voldoende.’

‘En jij zegt dat de regering je erin geluisd heeft?’

‘Ik haat ze. Ze hebben me er ontzettend in geluisd.’

‘Waar is mijn pistool?’

‘Op mijn hoofd gericht, commissaris. Mag ik een vraag stellen?’

‘Nee, verdomme.’

Ik knikte en beet op mijn lip.

Hij keek me met een wantrouwende blik aan. ‘Wat wou je dan vragen?’

‘Hoe kan het dat de coyotes u niet hebben verscheurd?’

‘Wat voor coyotes?’

‘Toen u ze binnen hebt gelaten.’

‘Je doet nu zeker net of je onder invloed van drugs bent, Harry.’

‘Helemaal niet, commissaris.’

‘Want dat zou net zo’n zielige vertoning worden als dat gedoe met geheugenverlies.’

‘Ja, commissaris.’

‘Wat ik durf te beweren is: als de regering je erin heeft geluisd, zou je je voor vijfentwintig miljoen heus wel hebben laten omkopen.’

‘Dan zouden ze mijn familie hebben vermoord.’

‘Maar je bent helemaal niet getrouwd.’

‘Nee. Ik bedoel mijn broer.’

‘Wie maakt zich nou druk om een broer?’

‘Hij is mijn tweelingbroer. We zijn heel close.’

‘Daar trap ik niet in, Harry.’

‘Hij is namelijk tot aan zijn middel verlamd.’

‘Nou en?’

‘En hij heeft een leerstoornis.’

‘Een wat?’

‘En hij is in de oorlog een oog kwijtgeraakt.’

‘Waar ben jij helemaal mee bezig?’

‘Irak. Mijn oudere broer, Jamie, is daar gesneuveld.’

‘Zag ik die stoel daarnet bewegen?’

‘Absoluut niet, commissaris.’

‘Volgens mij wel.’

‘Welnee, commissaris.’

‘Als dat ding gaat bewegen…’

‘Kop eraf. Ik weet het, commissaris.’

‘Dus je hebt een broer die half verlamd is en maar één oog heeft.’

‘Klopt, commissaris. En hij heeft een leerstoornis.’

‘Heeft hij ook een hazenlip?’

‘Nee, commissaris.’

‘Het eerste wat je zei, was waar.’

Overdonderd zei ik: ‘Echt waar?’

‘Dat weet je best.’

‘En welk eerste ding bedoelt u dan, commissaris?’

‘Dat je door die drug twaalf uur lang over paranormale krachten beschikte.’

‘Twaalf tot achttien uur. Ja, ik weet nog dat ik dat gezegd heb.’

‘Dat dacht ik al.’

‘Daarom bent u ook politiecommissaris.’

‘Probeer me maar niet te likken, Harry.’

‘Welnee, commissaris. Daar bent u de man toch niet naar?’

‘Ik zou je kop er met liefde af knallen.’

‘Ik kan uw hartstocht bijna voelen, commissaris.’

‘Jij neemt elke dag een pil,’ zei hij.

‘Ja, commissaris. Een multivitaminepil.’

‘De paranormale pil. De telenogwatpil.’

‘Telekinese, commissaris.’

‘Daar neem je elke dag een van.’

‘Ik geef toe dat ik dat inderdaad doe, commissaris.’

‘Bewoog die inktpot daarnet?’

‘Nee, commissaris.’

‘Waar is mijn pistool?’

‘Gericht op mijn hoofd, commissaris.’

‘En als die inktpot gaat bewegen?’

‘Kop eraf. Ik weet het, commissaris.’

We hadden een heel aparte manier van communiceren ontwikkeld. Je zou bijna denken dat we in een katholieke pastorie waren.

‘Dus je geeft het toe?’

‘Ja, commissaris. Ik geef het toe.’

‘Dus je hebt een heel voorraadje van die pillen.’

‘Ja, commissaris. Ik heb er een heleboel.’

‘Ik wil die pillen hebben.’

‘Dan moet ik u wel waarschuwen, commissaris.’

‘Waarvoor dan?’

‘Telekinese is niet altijd wat men ervan verwacht.’

‘Kijk me eens aan, Harry.’

‘Dat doe ik liever niet, commissaris.’

‘Kop dicht, etterbak.’

‘Ja, commissaris.’

‘Volgens mij is het juist helemaal wat men ervan verwacht.’

Een van de roodharige Pistolen Paultjes verscheen achter Shackett in de deuropening.

‘O, lieve help,’ zei ik.

Shackett grijnsde. Ik zag dat een paar van zijn tanden gebroken waren. Goed gedaan, meneer Sinatra. Wat zou ik graag zien dat meneer Sinatra zich nu over de roodharige man zou ontfermen. Maar waarschijnlijk was hij al naar het paradijs gegaan. Die pech had ik weer.

‘Je staat met je rug tegen de muur, hè, Harry?’

‘Ik zie niet hoe ik hieruit kom.’

De nieuweling was de roodharige met het methamfetaminegebit.

‘Als je je kunstjes maar achterwege laat, Harry.’

‘Wat voor kunstjes, commissaris?’

‘Dat je net doet alsof er iemand achter me staat.’

‘Maar er staat echt iemand achter u, commissaris.’

‘Als ik me omdraai, spring je op me af.’

‘Nee, commissaris. Die man is een vriend van u, en geen vriend van mij.’

‘Waar is mijn pistool, Harry?’

‘Die hebt u op mijn hoofd gericht, commissaris.’

‘Geef die pillen aan mij.’

‘Die heb ik niet bij me, meneer.’

‘Waar zijn ze dan?’

‘In mijn pillendoosje.’

‘Waar is je pillendoosje dan?’

‘In Chicago.’

‘Ik schiet je kop eraf, Harry.’

‘Niet voordat u die pillen hebt, commissaris.’

‘Ik zal je martelen tot ik die dingen heb. Denk maar niet dat ik daar niet toe in staat ben.’

‘Ik weet dat u geen non bent, commissaris.’

‘Je moet niet steeds over mijn schouder kijken. Hou op met die flauwekul.’

‘Maar het is geen flauwekul, commissaris. Hij is echt een vriend van u.’

De roodharige man weerlegde mijn woorden door Hoss Shackett in het hoofd te schieten.

Ik gebruikte een krachtterm die ik niet van mezelf had. Blijkbaar was ik besmet geraakt door de mensen met wie ik was omgegaan. Ik deinsde achteruit, zo ver mogelijk bij de commissaris vandaan, die niet meer in leven was maar nog wel op zijn benen stond. Toen ik achteruitdeinsde, kwam ik ten val. Ik viel boven op het levenloze lichaam van de vrouw van de pastoor.

Ik uitte kreten van walging en ontzetting en probeerde zo snel mogelijk van de dode vrouw af te kruipen, maar het leek of ze me beetpakte en haar armen om me heen sloeg, en tegen de tijd dat ik op handen en knieën een goed heenkomen zocht, kraamde ik onsamenhangende taal uit, als iemand die ternauwernood het House of Usher ontvlucht was, of een ander naargeestig oord dat ontsproten was aan de fantasie van Edgar Allan Poe.

‘Sta op,’ zei de roodharige man.

‘Ik doe mijn best.’

‘Wat heb jij toch?’ vroeg hij.

‘Wat heb ik toch?’

‘Ben je spastisch of zo?’

‘Ben jij blind?’

‘Doe niet zo bot tegen me,’ zei hij.

‘Zie je al die dooien hier?’

‘Dooien? Heb je daar problemen mee?’

‘Je moest eens weten,’ zei ik.

‘Het zijn gewoon mensen, hoor, maar dan dood.’

‘Dus ik ben een lijk, maar dan levend?’

Hij keek me met een naar lachje aan. ‘Ja, precies.’

Ik had al een overzichtelijk organisatiediagram voor deze mensen bedacht. Onder aan de keten stonden de roodharigen. Utgard vormde het middenkader. En Shackett bevond zich helemaal of praktisch helemaal bovenaan. Als ik ooit een etentje zou geven, had ik de tafelschikking al rond.

Utgard gedroeg zich alsof het alleen maar logisch was dat hij de commissaris uit de weg had geruimd. Zijn verrotte tanden leken bij nader inzien geen teken van een lage sociale status maar vormden misschien een fashion statement.

‘Moet je dat pistool per se op mijn hoofd gericht houden?’

‘Heb je liever dat ik het op je borst richt?’

‘Eigenlijk wel, ja.’

‘Je gaat er niet minder dood om, hoor.’

‘Maar ik ben dan wel mooier dood.’

‘Met deze patronen schiet ik zo een deur aan flarden.’

‘Als je me zo nodig wilt vermoorden, doe het dan maar.’

‘Ik heb niet gezegd dat ik je wilde vermoorden.’

‘Is dat dan niet zo?’

‘Hoogstwaarschijnlijk wel, ja. Maar je weet maar nooit.’

‘Wat wil je van me?’ vroeg ik.

‘Eerst wil ik eens met je babbelen.’

‘Dat levert toch nooit wat op.’

‘Ga maar zitten.’

‘Hè? Hier?’

‘Op de bank.’

‘Ik kan niet praten met dooien om me heen.’

‘Daar hoef je je niets van aan te trekken.’

‘Ik meen het, hoor. Dat werkt altijd ontzettend op mijn zenuwen.’

‘Sla niet zo’n toon tegen me aan.’

‘Nou, jij luisterde helemaal niet.’

‘Dat is niet eerlijk. Ik luister echt wel. Ik kan heel goed luisteren.’

‘Maar je luisterde niet naar míj.’

‘Je klinkt net als mijn vrouw.’

‘Ben je getrouwd?’

‘Ja. Ik heb een fantastische vrouw.’

‘Hoe heet ze?’

‘Beloof je dat je niet zult lachen?’

‘Daar ben ik niet voor in de stemming.’

Hij keek me wantrouwend aan om te zien of ik hem stiekem stond uit te lachen. Het pistool had een groot kaliber. Waarschijnlijk kon je er inderdaad met gemak een deur mee wegblazen.

‘Ze heet Freddie.’

‘Nou, dat is prachtig.’

‘Prachtig want geinig?’

‘Nee, prachtig in de zin van charmant.’

‘Ze is geen mannelijk type, hoor.’

‘Dat hoeft met zo’n naam ook helemaal niet,’ verzekerde ik hem.

‘Ze is op-en-top vrouw.’

‘Freddie lijkt me een afkorting van Frederica.’

Hij keek me aan en leek mijn woorden te laten bezinken.

‘Weet je dat zeker?’ vroeg hij.

‘Absoluut. Frederica, Freddie.’

‘Frederica is een mooie vrouwelijke naam.’

‘Precies. Dat bedoel ik,’ zei ik.

‘Maar haar ouders hebben haar gewoon Freddie genoemd.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ach ja, ouders… Wat ben je nu van plan te gaan doen?’

Hij keek me lange tijd aan.

Ik probeerde niet naar zijn tanden te kijken.

Uiteindelijk zei hij: ‘Misschien kunnen we in de keuken gaan praten.’

‘Liggen daar dan geen dooien?’

‘Ik trof daar niemand aan die ik kon vermoorden.’

‘Dan lijkt me dat prima,’ zei ik.

47

Ik ging tegenover de man met het rode haar aan de keukentafel zitten. Hij hield me nog steeds onder schot, maar gedroeg zich niet meer zo agressief.

Hij wees naar de magneetjes die op de koelkast zaten. ‘Wat zou dat betekenen: “Ik klaagde dat ik geen schoenen had, tot ik iemand tegenkwam die geen voeten had.”’

‘Ik zou het niet weten. Volgens mij had pastoor Moran schoenen genoeg.’

‘Waarom zou iemand geen voeten hebben?’

‘Misschien omdat ze zijn afgehakt.’

‘Dat zou kunnen,’ zei hij. ‘Ik heb Moran altijd een irritante vent gevonden. Ik snapte nooit waarom hij mee-deed.’

‘Waarom deed hij eigenlijk mee?’ vroeg ik. ‘Pastoor. Kerk. Jezus. Kernbommen. Dat snap ik niet.’

‘Hij was van de I-I-G-O,’ zei de man tegenover me.

‘De I-I-G-O?’

‘De Internationale Interkerkelijke Goodwill Organisatie. Die heeft hij opgericht.’

‘Nu snap ik er helemaal niets meer van.’

‘Hij trok de hele wereld over om vrede te bevorderen.’

‘Moet je zien wat voor paradijsje hij voor ons heeft geschapen.’

‘Je bent best wel een grappig ventje.’

‘Dat hoor ik wel vaker. Meestal zeggen mensen dat die me onder schot houden.’

‘Hij heeft contact gelegd met landen waarin christenen worden vervolgd.’

‘Wilde hij graag dat ze nog feller vervolgd werden?’

‘Nee, natuurlijk niet. Hij probeerde met de vervolgers te onderhandelen.’

‘Dat zal niet gemakkelijk zijn geweest.’

‘Toch heeft hij heel wat waardevolle contacten gelegd.’

‘Met dictators, tuig en gestoorde moellahs zeker?’

‘Precies. Speciale contacten. Maar op een gegeven moment kwam hij tot de conclusie dat het onbegonnen werk was.’

‘Om goodwill te kweken.’

‘Ja. Hij raakte totaal uitgeput, gedesillusioneerd en depressief. In die landen worden naar schatting bijna een miljoen christenen per jaar vermoord. Waarvan hij er steeds maar vijf kon redden. Hij was iemand die een doel nodig had om naar te streven, iets wat zoden aan de dijk zette en waar hij trots op kon zijn. Daarom is hij op zoek gegaan naar een nieuw doel in zijn leven.’

‘Laat me raden: dat nieuwe doel was hij zelf.’

‘De IIGO was een liefdadigheidsinstelling met een onberispelijke reputatie. Hierdoor kon hij geld naar foute regimes doorsluizen zonder dat iemand er erg in had. En na de foute regimes kwamen de terroristen. Van het een kwam het ander.’

‘En dat leidde er uiteindelijk toe dat hij een kogel door zijn kop kreeg.’

‘Heb jij hem doodgeschoten?’ vroeg hij.

‘Welnee. Dat heeft Shackett gedaan.’

‘Heb jij mevrouw Moran dan vermoord?’

‘Welnee. Dat heeft pastoor Moran gedaan.’

‘Dus je hebt niemand hier vermoord?’

‘Niemand,’ bevestigde ik.

‘Maar op de sleepboot dan?’ vroeg hij.

‘Ik kroop opdat hij kon lopen. Hij liep opdat jij kon vliegen.’

Hij keek me fronsend aan. ‘Wat mag dat betekenen?’

‘Geen idee. Dat lees ik net op een van die magneetjes.’

Hij ging met zijn tong langs zijn zwarte, afgebrokkelde tanden en huiverde.

‘Harry – heet je echt Harry?’

‘Nou, ik heet in elk geval geen Todd.’

‘Weet je waarom ik je nog niet heb vermoord, Harry?’

‘Omdat ik daartoe nog geen aanleiding heb gegeven?’ vroeg ik hoopvol.

‘Allereerst omdat mijn broer en ik een zeker verantwoordelijkheidgevoel hebben.’

‘Jullie lijken ontzettend op elkaar. Zijn jullie een eeneiige tweeling?’

‘Bij deze operatie vertegenwoordigen we het land dat de bommen heeft geleverd.’

‘Je zult met gemak de filmrechten hiervan kunnen verkopen.’

‘Om ons eigen hachje te redden, zullen we met een sterk verhaal moeten komen dat tot in detail geloofwaardig overkomt.’

‘O. Tot in detail. Dat wordt nog een hele klus.’

‘Als je meewerkt, zal dat wel gaan lukken en hoef ik je niet om zeep te brengen. Maar er is nog iets.’

‘Als ik het niet dacht.’

Hij keek me met een sluwe, berekenende blik aan. Je zou haast denken dat hij maar op één manier kon kijken, maar ik had ook al een andere blik van hem gezien.

‘Ik stond al een tijdje bij de deur te luisteren zonder dat je me zag,’ zei hij.

‘De mensen voor wie je werkt, krijgen absoluut waar voor hun geld.’

‘Ik heb iets opgevangen wat me ontzettend intrigeerde. Die pillen, Harry.’

‘O, jee.’

‘Ik ben altijd in voor een nieuwe ervaring.’

‘Ik niet. Ik heb het afgelopen etmaal al genoeg te verstouwen gehad.’

Ik verwachtte half dat er een coyote met een pistool achter de man opdook en hem doodschoot. Dan zouden we nog eens zien hoe ik al lullend tijd kon rekken.

‘Mijn broer moet niets van drugs hebben,’ zei hij.

‘Elke familie heeft daar wel eentje van.’

‘Ik heb een tijdje wat problemen gehad met methamfetamine.’

‘Wat naar voor je.’

‘Maar daar ben ik nu vanaf.’

‘Wat fijn voor je.’

‘Ik neem wel eens wat heroïne, maar ik maak het niet te gek.’

‘Dat is dé manier, hè? Alles met mate.’

Hij leunde op de keukentafel en boog zich naar me toe. Het verbaasde me dat het formica tafelblad niet door zijn adem kromtrok.

‘Is het waar?’ fluisterde hij. ‘Bestaan er inderdaad pillen waardoor je paranormaal begaafd kunt worden, zoals Shackett zei?’

‘Dat is een geheim project van de overheid.’

‘Wat is Amerika toch een fantastisch land.’

‘Ik heb een potje met pillen in mijn auto liggen. Ze zien eruit als aspirientjes.’

‘Er is nog een reden waarom ik je nog niet vermoord heb. Weet je welke reden, Harry?’

‘Ik heb geen flauw idee.’

‘Je hebt nog geen enkele keer naar mijn tanden gekeken.’

‘Je tanden? Wat is daarmee?’

Hij keek me breed grijnzend aan.

‘Nou en?’ zei ik. ‘Sommige mensen hebben niet eens tanden.’

‘Je bent een ontzettend aardige vent, weet je dat?’

Ik haalde mijn schouders op.

‘Nee, Harry, echt. Mensen kunnen ontzettend wreed zijn.’

‘Vertel mij wat. Daar heb ik ook het nodige van meegemaakt.’

‘Jij? Maar jij bent best wel een knappe vent.’

‘Nou, ik mag er misschien wel zijn,’ zei ik. ‘Maar ik bedoel niet wat betreft mezelf. Ik heb ook een broer. Misschien heb je wel gehoord dat ik het met Shackett over hem had.’

‘Nee, waarschijnlijk stond ik toen nog niet bij de deur.’

‘Mijn broer is vanaf zijn middel verlamd.’

‘Jee, man, klote is dat.’

‘En hij is aan een oog blind.’

‘Kijk, daarom ben je dus zo invoelend.’

‘Dat was best wel moeilijk voor me.’

‘Weet je wat ik ga doen? Ik laat al mijn tanden en kiezen trekken, en dan neem ik implantaten.’

‘Au.’

‘Dat doe ik dan voor Freddie.’

‘Liefde is een schone zaak. Maar toch: au.’

‘O, maar ze verdoven je wel, hoor. Je voelt er niets van.’

Ik zei: ‘Ik help het je hopen.’

‘Als de tandarts me heeft voorgelogen, maak ik hem af.’

Hij begon te lachen, en ik lachte mee, en met het pistool van mevrouw Moran schoot ik hem onder de tafel door dood.

In een reflex vuurde de man een kogel af, die rakelings langs mijn hoofd floot. Ik haalde het pistool boven het tafelblad tevoorschijn en schoot nog twee keer.

Bijna viel hij met stoel en al achterover, maar hij veerde toch weer terug en zakte voorover op de tafel, net zo dood als Lincoln, maar niet zo’n geweldig mens als hij. Zijn pistool viel uit zijn hand.

Ik zat te trillen op mijn stoel en was niet bij machte overeind te komen. Ik had het zo koud dat het me verbaasde dat mijn adem geen wolkjes vormde.

Toen de commissaris was doodgeschoten, was ik achteruitgedeinsd en was daarbij met mijn gezicht op de doodgeschoten vrouw van de pastoor gevallen.

Pastoor Moran had gelijk gehad: zijn vrouw had inderdaad een pistool bij zich, in een holster onder haar jasje verborgen.

Uiteindelijk stond ik op van de keukentafel, liep naar het aanrecht en legde het pistool op de snijplank.

Ik deed de warmwaterkraan aan en gooide water in mijn gezicht. Ik kon het maar niet warm krijgen; het leek wel of het vroor.

Na een tijdje merkte ik dat ik mijn handen stond te wassen. Blijkbaar stond ik dat al een hele tijd te doen. Het water was zo heet dat mijn handen knalrood waren.

48

Hoewel ik het pistool van Melanie Moran met geen vinger meer wilde aanraken, hoorde ik dat het lot in mijn oren schreeuwde dat ik in hemelsnaam van mijn ervaringen moest leren. De huidige les, die ik in mijn geheugen had geprent, was dat ik in het vervolg nooit meer zonder vuurwapen het huis van een predikant mocht betreden.

In de woonkamer, waar geen lijken lagen, gebruikte ik de telefoon om de binnenlandse veiligheidsdienst in Santa Cruz te bellen, op het nummer dat ik in de telefooncel bij de supermarkt van de telefonische inlichtingendienst had doorgekregen.

Ik kreeg een verveelde jonge agent aan de lijn die ophield met geeuwen toen ik hem vertelde dat ik degene was die de sleepboot met vier kernbommen bij Hecate’s Canyon aan land had gezet. Dat was hun kortgeleden ter ore gekomen, er waren al agenten vanuit Los Angeles onderweg, en hij hoopte dat ik niet van zins was met de media te gaan praten.

Ik verzekerde hem dat ik dat niet zou doen, dat ik eigenlijk zelfs niet met hem wilde praten omdat ik de hele tijd niet anders had gedaan dan praten, praten, praten, en dat ik daar nu wel even genoeg van had. Ik vertelde hem dat de detonators in een leren tas zaten die in de kledingcontainer van het Leger des Heils te vinden was, op de hoek van Memorial Park Avenue en Highcliff Drive.

Om ze bij de binnenlandse veiligheidsdienst niet in verwarring te brengen, zei ik erbij dat er geen Memorial Park bij Memorial Park Avenue te vinden was, en dat ze niet hoefden te verwachten dat er in de buurt van Highcliff Drive een diep ravijn was.

‘Ik heb de FBI over de sleepboot verteld, en jullie geef ik informatie over de detonators,’ zei ik. ‘Ik speel niet alle informatie door aan één persoon, omdat ik daar geen vertrouwen in heb. Ook is niet iedereen van de politie van Magic Beach zuiver op de graat.’

Nadat ik had opgehangen, liep ik naar de voordeur en keek door een van de zijraampjes naar buiten. Toen ik geen coyotes zag, vertrok ik.

Achter me begon de telefoon te rinkelen. Ik wist dat het de jonge agent van de binnenlandse veiligheidsdienst was, of iemand van een callcenter. Daar had ik in beide gevallen geen boodschap aan.

Toen ik de veranda wilde verlaten, materialiseerde zich de roedel coyotes voor me, alsof de mist een toegangspoort was waardoor ze in een oogwenk van de droge heuvels landinwaarts, zeventig kilometer verderop, hiernaartoe konden komen. Talloze oplichtende gele ogen keken me vanuit de mist aan.

Ik dacht aan de woorden die Annamaria had gesproken in de groenzone bij Hecate’s Canyon en zei: ‘Jullie hebben hier niets te zoeken.’

Toen ik het trapje van de veranda afliep, bleven ze gewoon staan.

‘De rest van de wereld staat voor jullie open… maar hier hebben jullie niets te zoeken.’

Toen ik het laatste treetje afdaalde en het pad betrad, sloten de coyotes me in. Sommige begonnen dreigend te grommen, andere jankten van de honger.

Ze roken naar muskus en gras, en hun adem naar bloed.

Ik deed een stap naar voren en zei: ‘Ik ben niet van jullie. Jullie moeten nu weggaan.’

Ze leken het daar niet mee eens te zijn en vonden blijkbaar dat ik juist wel van hen was, dat ze mij op het menu hadden zien staan, en ze drukten met hun lijven tegen mijn benen.

Annamaria had Shakespeare geciteerd: De deugd is moedig, en goedheid kent geen angst.

‘Ik weet best,’ zei ik tegen de coyotes, ‘dat jullie niet alleen zijn wat jullie lijken, en ik ben niet bang voor wat jullie ook maar mogen zijn.’

Dat was niet waar, maar dat was niets in vergelijking met de uitgebreide reeks glasharde leugens die ik commissaris Shackett op de mouw had gespeld.

Een van de coyotes kreeg mijn linkerbroekspijp te pakken en begon eraan te trekken.

‘Jullie moeten nu weg,’ zei ik stellig en toch rustig, zonder te trillen, precies zoals Annamaria dat had gedaan.

Een andere coyote kreeg mijn rechterbroekspijp te pakken. Een derde beet in mijn linkerschoen.

Ze werden steeds agressiever.

Achter het woud van dikke vachten en pluimige staarten doemde uit de mist een coyote op die sterker leek dan de rest, met een fiere borst en een grotere kop dan de andere van de roedel.

Coyotes communiceren met elkaar – vooral tijdens de jacht – middels de stand van hun soepele en expressieve oren en hun staart, en door andere signalen via hun lichaamstaal af te geven.

Toen de andere opzijgingen en hun leider op me afkwam, namen ze onmiddellijk de stand van zijn oren en staart over, en het was alsof hij hun voorging in de aanval.

Aarzelend hield ik mijn pas in.

Hoewel ik dezelfde woorden als Annamaria had gebruikt, was ze niet bij me, en het leek erop dat dat de reden was waarom de coyotes niet verslagen afdropen maar zich juist klaar leken te maken om me naar de keel te vliegen.

Eerder die avond, in de Bakstenenbuurt, had ik een stemmetje in mijn hoofd gehoord dat wegwezen zei toen een auto van de havendienst de hoek om kwam. Nu klonken er twee woorden in mijn hoofd: het belletje.

Annamaria was weliswaar niet bij me, maar ik had wel iets bij me wat van haar was geweest, en dat haalde ik van onder mijn sweatshirt tevoorschijn.

Het zilveren belletje was niet groter dan een vingerhoed en was zo klein dat de coyotes het waarschijnlijk niet eens zagen. Ze wisten niet wat het was, en bovendien glom het niet eens in deze mistige duisternis. Maar toen ik het tegen mijn blauwe sweatshirt aan hield, op de plek waar een paar woorden hadden kunnen staan als dit shirt net zo was geweest als de vorige twee die ik had aangehad, gingen de ogen van de leider ernaartoe, en daarmee ook de blikken van de andere.

‘Jullie mogen overal ter wereld komen,’ zei ik, ‘maar op dit moment hebben jullie hier niets te zoeken.’

De leider gaf geen krimp, maar een paar andere coyotes deinsden achteruit.

Hierdoor aangemoedigd richtte ik me tot de leider. Ik maakte oogcontact met hem en keek hem strak aan. ‘Jullie moeten nu weggaan.’

Hij ontweek mijn blik niet maar bleef wel stokstijf stilstaan.

‘Jullie moeten nu weggaan,’ zei ik nog eens, en daarbij deed ik een stap naar voren, moedig en zonder angst, zoals Shakespeare al had geadviseerd, hoewel ik wel een beetje meer goedheid en deugd had kunnen gebruiken.

‘Nu,’ zei ik zo overtuigend mogelijk, en ik raakte het belletje aan dat op mijn borst hing. ‘Jullie moeten nu weggaan.’

Eerst zag ik niets dan haat in de ogen van de leider, wat vreemd is, omdat geen enkel dier in staat is te haten, want net als jaloezie is haat een emotie die enkel mensen is voorbehouden.

Maar daarna zag ik in zijn felle ogen dat hij in verwarring gebracht werd. Hij keek om zich heen en zag dat de roedel die hij aanvoerde, langzamerhand afdroop. Het was net of hij zelf niet snapte hoe hij hier beland was, op dit late tijdstip, in dit vreemde oord.

Toen hij zijn blik weer op me richtte, wist ik dat hij slechts was wat hij leek, een prachtige schepping der natuur, meer niet, en ook niet onheilspellender.

‘Ga maar weg,’ zei ik zachtmoedig. ‘Ga maar terug naar huis.’

Hij liep achteruit, alsof hij eerder een verre neef van de hond dan van de wolf was, draaide zich om en zocht het pad dat hem naar huis zou leiden.

Binnen vijftien seconden waren alle gele ogen in de mist verdwenen, en de muskusgeur loste in het niets op.

Ik liep ongehinderd naar de Mercedes en reed weg.

Op de hoek van Memorial Park Avenue en Highcliff Drive stond de kledingcontainer van het Leger des Heils. Kleren konden via een draailuik naar binnen worden gegooid, zoals je bij banken ’s nachts geld kunt storten.

Toen ik de tas uit de kofferbak probeerde te halen, leek hij nog zwaarder te zijn dan de auto. Ineens daagde het me dat het gigantisch zware gewicht net zoiets was als de coyotes die me de weg hadden versperd, en dat beide fenomenen dezelfde waren als het merkwaardige licht en het geschuifel dat ik in het riool had waargenomen, en dat alles uit hetzelfde voortkwam als het fantoom dat in de schommelstoel op de veranda had gezeten.

‘Tien kilo,’ zei ik. ‘Niet meer dan tien kilo. Nu is het afgelopen. De nacht is ten einde.’

Ik kon de tas met gemak optillen. Hij paste in het draailuik van de container en viel zachtjes op de eerder gedoneerde kleding.

Ik deed de kofferbak dicht, stapte in en reed terug naar het huis van Blossom Rosedale.

Er was geen enkele aanwijzing dat de mist gedurende de nacht zou optrekken. Misschien bleef de mist ook tijdens de ochtend hangen, of zelfs tot de middag.

Er was nog één roodharige schutter over, maar ik had zo’n vermoeden dat hij de slimste van het onbezonnen stel was, dat hij met zijn staart tussen zijn benen en met gebogen hoofd naar huis was gegaan, en dat ik me om hem geen zorgen meer hoefde te maken.

Via de telefonische inlichtingendienst kreeg ik het nummer van Birdie Hopkins. Ik belde haar om te melden dat ik nog in leven was. Ze zei: ‘Idem dito.’ Ik vond het prettig me haar voor de geest te halen, daar in Magic Beach, wachtend tot ze een pijnscheut voelde, om daarna op zoek te gaan naar de volgende persoon die haar nodig had.

49

In het Paleisje van het Gelukkige Gedrocht zaten ze allemaal te wachten: de geest van meneer Sinatra, mijn spookhond Boo, de golden retriever die ooit Murphy heette, Annamaria, en Blossom, die er betoverend uitzag.

Dat brandende olievat had haar leven niet geruïneerd, noch had het de kern van haar schoonheid aangetast. Wanneer haar hart vervuld was van blijdschap, leek ze haar verleden te ontstijgen, en de littekens en de vervormingen en de gevlekte huid vormden dan het opmerkelijke gelaat van een heldin, het geliefde gezicht van iemand die je na aan het hart ligt.

‘Kom kijken, dit moet je absoluut zien,’ zei ze. Bij de voordeur pakte ze mijn hand en nam me mee naar een keuken waar kaarslicht brandde.

Aan de tafel zat Annamaria, en om haar heen had zich het zichtbare en onzichtbare verzameld. Voor haar lag een van de witte bloemen met de dikke wasachtige blaadjes, zo groot als schoteltjes, van de boom waarvan de naam me ontschoten was.

‘Heb je een boom in de tuin staan die zulke bloemen heeft?’ vroeg ik aan Blossom.

‘Nee. Al zou me dat wel wat lijken. Annamaria had deze bij zich.’

Rafaël kwam kwispelend bij me staan, en zijn hele lijf kronkelde van plezier. Ik ging op mijn hurken zitten en aaide hem.

‘Ik had helemaal niet gezien dat je een bloem bij je had,’ zei ik tegen Annamaria.

‘Die zat in haar tas,’ zei Blossom. ‘Laat het hem maar eens zien, Annamaria. Laat hem maar eens zien van die bloem.’

Op de tafel stond een kom met water. Annamaria legde de bloem op het water. ‘Nee, Blossom,’ zei ze. ‘Deze is van jou. Bewaar hem maar als souvenir aan mij. Ik laat het wel aan Odd zien als hij er klaar voor is.’

‘Vannacht? Hier?’ vroeg Blossom.

‘Alles op z’n tijd.’

In Blossoms ogen lag er een lieflijke glimlach op Annamaria’s lippen, zo’n lach waar je nooit genoeg van krijgt, maar ik vond dat ze eerder ernstig keek.

‘Hoe gaat het me je, jongeman?’

‘Zo jong voel ik me niet meer.’

‘Het komt door het gure weer.’

‘Het was vannacht wel erg guur.’

‘Wil je liever in je eentje de stad uit?’

‘Nee. We gaan samen.’

Het kaarslicht leek haar bij te staan.

‘Het is en blijft jouw besluit,’ zei ze ter herinnering.

‘Bij mij ben je het veiligst. We kunnen maar beter gaan.’

‘Dat zou ik bijna vergeten!’ zei Blossom. ‘Ik heb wat eten ingepakt voor onderweg.’ Snel liep ze naar de andere kant van de keuken.

‘Over een paar uur krijgen we zon,’ zei Annamaria.

‘Ergens, ja,’ zei ik instemmend.

Ze stond op en zei: ‘Ik zal Blossom even helpen.’

Toen meneer Sinatra naar me toe kwam, ging ik staan en zei: ‘Hartelijk dank, meneer Sinatra. En mijn excuses dat ik u zo heb gekwetst.’

Hij gebaarde dat alles vergeven en vergeten was, drukte een vuist tegen mijn kin en deed op een speelse manier of hij me een hoek wilde verkopen.

‘Ik dacht dat u inmiddels al wel vertrokken zou zijn. U had niet op me hoeven wachten, hoor. Het is te belangrijk – verder gaan.’

Hij maakte een gebaar als een goochelaar, streek met zijn handen over elkaar en liet zien dat hij niets in zijn handen had, een inleiding tot een performance.

Hij manifesteerde zich nu in de kleren die hij had gedragen toen hij voor het eerst achter me aan sjokte op een verlaten snelweg, met zijn hoed een beetje schuin op zijn hoofd, zodat hij er wat arrogant uitzag, precies zoals hij het wilde, met zijn sportjasje over zijn schouder. Zo liep hij door de keuken, wandelde langs een kastenwand omhoog en verdween door het plafond. Eens een entertainer, altijd een entertainer.

‘Hoe is die golden retriever hier terechtgekomen?’ vroeg ik.

‘Die kwam zomaar aanlopen,’ zei Blossom, ‘en hij blafte heel beleefd. Hij is een ontzettende lieverd. Maar zo te zien hebben zijn vorige baasjes niet erg goed voor hem gezorgd. Hij is ondervoed en hij moet hoognodig geborsteld worden.’

Ik had bij binnenkomst al gezien dat Rafaël wist dat Boo in de buurt was. En ik was ervan overtuigd dat het beest door de spookhond naar het huis van Blossom was geleid.

‘Ik vind dat we hem moeten meenemen,’ zei Annamaria.

‘Dat is dan unaniem besloten.’

‘In tijden van tegenspoed is een hond je beste vriend.’

‘Dat klinkt alsof je een zware tijd tegemoet gaat,’ zei ik tegen Rafaël.

De hond produceerde een brede, onnozele glimlach, alsof niets hem meer kon plezieren dan een zware tijd, hoe zwaarder hoe beter.

‘Dit stadje is niks voor ons,’ zei ik tegen Annamaria. ‘We moeten hier echt weg.’

Blossom had eten voor een compleet peloton klaargemaakt, plus rundvlees en kip voor onze vierpotige metgezel.

Ze liep met ons mee naar de auto, en nadat ik het eten had opgeborgen, drukte ik haar stevig tegen me aan. ‘Pas goed op jezelf, Blossom Rosedale. Jammer dat ik je nu niet meer met kaarten kan inmaken.’

‘Ja, vast wel. Zo gauw we elkaar weer treffen, zal ik je weer alle hoeken van de kamer laten zien, zoals gebruikelijk.’

Toen ik haar van een afstandje bekeek, in het schijnsel van de buitenlamp, zag ik in haar ogen hetzelfde plezier dat ze ook uitstraalde toen ze had opengedaan, maar ook een diepere vreugde die ik eerst niet had opgemerkt.

‘Binnen een paar weken heb ik mijn zaken hier wel afgerond,’ zei ze, ‘en dan zal ik die Mercedes van je winnen.’

‘Die heb ik geleend.’

‘Dan zul je een andere voor me moeten kopen.’

Ik zoende haar op haar wenkbrauw en op haar wang. Met een knikje naar haar schattige huisje, waar achter de ruitvormige raampjes een warm licht brandde, zei ik: ‘Laat je dit dan allemaal achter?’

‘Dit is niet meer dan een plek om te wonen,’ zei ze. ‘En het kan er erg eenzaam zijn.’

Annamaria kwam bij ons staan. Ze legde een arm om Blossoms schouders en een om die van mij.

Tegen Blossom zei ze: ‘Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Heb jij enig idee?’

Blossom schudde haar hoofd. ‘Ik snap er absoluut niets van. Maar nooit van mijn leven heb ik iets liever gewild dan met jullie meegaan.’

Zoals altijd lag er een uitnodigende blik in Annamaria’s ogen, terwijl ze ook iets ondoorgrondelijks had.

Ik vroeg haar: ‘Waar gaan we naartoe? Waar zullen we met Blossom afspreken?’

‘We houden telefonisch contact,’ antwoordde Annamaria. ‘En wat betreft onze reisbestemming… Jij zegt altijd dat je wel ziet waar je terechtkomt.’

We lieten Blossom daar achter, maar niet voor altijd, en met de honden op de achterbank reed ik tussen de rijen gigantische himalayaceders door, die met hun hangende takken leken op reuzen in lange gewaden die plechtig achter elkaar aan schreden.

Ik maakte me zorgen dat de FBI of de binnenlandse veiligheidsdienst of weet ik veel wat voor organisatie de weg zou afzetten met blokkades, wachtposten, zoiets, maar dat was niet het geval. Waarschijnlijk wilden ze tegen elke prijs vermijden dat de media hier lucht van kregen.

Desondanks hield ik een tijdje angstvallig het achteruitkijkspiegeltje in de gaten om te kijken of we misschien gevolgd werden toen we de stad uit waren en in zuidelijke richting reden. De mist was hier wat minder dicht.

Toen ik opeens niet meer verder kon rijden en het me veiliger leek om de auto aan de kant van de weg stil te zetten, merkte ik tot mijn verbazing dat het net was of de wereld onder me wegviel, alsof ik van een klif was gevallen en geen bodem zag.

Annamaria vond hier niets vreemds aan. ‘Ik rij wel,’ zei ze, terwijl ze met me om de auto heen liep, zodat ik op de passagiersstoel kon gaan zitten.

Ik leunde voorover, dook helemaal in elkaar en verborg mijn gezicht in mijn handen. Ik wilde me zo klein maken dat niemand me kon zien, en ik wilde mijn gezicht verbergen zodat niemand dat kon zien.

Ik had de afgelopen uren zo veel van de zee te verduren gehad dat ik heel wat moest verwerken.

Zo nu en dan haalde Annamaria een hand van het stuur, legde die op mijn schouder, en sprak me troostend toe.

Ze zei: ‘Je hart straalt, Odd.’

‘Nee. Je hebt geen idee. Wat er in mijn hart zit.’

En later zei ze: ‘Je hebt hele steden van de ondergang gered.’

‘Al die doden. Haar ogen. Ik zie haar ogen voor me.’

‘Hele steden, Odd. Hele steden.’

Ze kon me niet troosten, en ik hoorde mezelf zeggen, alsof ik een eindje van mezelf af stond: ‘Overal de dood, de dood, de dood’, alsof ik boete kon doen door dat woord te herhalen.

Een stilte die oorverdovender was dan een donderslag. De mist achter ons. In het oosten dreigende zwarte heuvels. In het westen een zwarte zee en een ondergaande maan.

‘Het leven is hard,’ zei ze, en die stelling behoefde geen betoog of nadere uitleg.

Kilometers later drong het tot me door dat ze na die vier woorden nog zes zei, woorden waar ik eerst niet klaar voor was geweest: ‘Maar dat was niet altijd zo.’

Ruim voor zonsopgang zette ze de auto stil op een verlaten parkeerterrein bij een strandje. Ze liep om de auto heen en deed mijn portier open.

‘De sterren, Odd. Ze zijn prachtig. Kun jij me het sterrenbeeld Cassiopeia aanwijzen?’

Dat had ze met geen mogelijkheid kunnen weten. En toch wist ze het. Ik vroeg niet hoe dat zat. Dat ze het wist, was een gegeven waar voldoende genade in lag.

Samen gingen we op het gebarsten asfalt staan. Ik zocht de sterrenhemel af.

Stormy Llewellyn was de dochter van Cassiopeia geweest, die al overleed toen mijn lieve vriendin nog heel jong was. Samen hadden we vaak naar dit sterrenbeeld gekeken, omdat Stormy daardoor het gevoel kreeg dat haar moeder wat dichterbij was.

‘Kijk,’ zei ik. ‘En daar, en daar’, en ster voor ster tekende ik de Cassiopeia uit de klassieke mythologie, en ik herkende in dat bekende patroon de moeder van mijn overleden vriendin, en in die moeder herkende ik ook de dochter, daar aan de hemel, prachtig stralend, tot in alle eeuwigheid. Haar tijdloze licht zou altijd voor me blijven schijnen, tot ik op een dag buiten de tijd zou stappen en me bij haar zou voegen.

JULLIE ZIJN VOORBESTEMD VOOR ALTIJD
BIJ ELKAAR TE BLIJVEN

Table of Contents

- Titel Pagina
- Colofon
- Hoofdstuk 1
- Hoofdstuk 2
- Hoofdstuk 3
- Hoofdstuk 4
- Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 6
- Hoofdstuk 7
- Hoofdstuk 8
- Hoofdstuk 9
- Hoofdstuk 10
- Hoofdstuk 11
- Hoofdstuk 12
- Hoofdstuk 13
- Hoofdstuk 14
- Hoofdstuk 15
- Hoofdstuk 16
- Hoofdstuk 17
- Hoofdstuk 18
- Hoofdstuk 19
- Hoofdstuk 20
- Hoofdstuk 21
- Hoofdstuk 22
- Hoofdstuk 23
- Hoofdstuk 24
- Hoofdstuk 25
- Hoofdstuk 26
- Hoofdstuk 27
- Hoofdstuk 28
- Hoofdstuk 29
- Hoofdstuk 30
- Hoofdstuk 31
- Hoofdstuk 32
- Hoofdstuk 33
- Hoofdstuk 34
- Hoofdstuk 35
- Hoofdstuk 36
- Hoofdstuk 37
- Hoofdstuk 38
- Hoofdstuk 39
- Hoofdstuk 40
- Hoofdstuk 41
- Hoofdstuk 42
- Hoofdstuk 43
- Hoofdstuk 44
- Hoofdstuk 45
- Hoofdstuk 46
- Hoofdstuk 47
- Hoofdstuk 48
- Hoofdstuk 49