Date: 2012-12-01 08:00:00+00:00
Keywords: Suspense; Mystery; Horror; Fantasy; Paranormal; Thriller; Science Fiction
Description: Het toeval brengt Odd Thomas naar Harmony Corner, een truckstop met een motel en een restaurant. Zijn gave doet Thomas beseffen dat er iets heel erg mis is in het motel. Een gewaagd experiment heeft iets heel gevaarlijks laten ontsnappen. En wat te denken van Annamaria, een zwangere jonge vrouw met een dubbele gave? De gave om in raadsels te spreken én de gave om anderen haar rekeningen te laten betalen. "Het motel" is een spin-off van de reeks over Odd Thomas. Deze korte roman kan apart van de reeks gelezen kan worden. Chronologisch past hij tussen delen 4 en 5 van de hoofdreeks. Odd is een 2
Publisher: Luitingh-Sijthoff

Dean Koontz

HET MOTEL

DEEL 1:

TEN ZUIDEN VAN
MOONLIGHT BAY

Oh! They’re too beautiful to live,
much too beautiful.
– Charles Dickens, Nicholas Nickleby

1

Er wordt wel eens gezegd dat elke weg naar huis leidt als je dat echt wilt. Ik zou heel graag terug naar huis gaan, naar Pico Mundo en de woestijn waarin dat stadje floreert, maar alle wegen die ik insla, lijken me alleen maar van de ene hel naar de andere te voeren.

Ik zit voor in de Mercedes en kijk naar de sterren. Ogenschijnlijk staan ze op een vast punt in het heelal, maar in werkelijkheid zijn ze voortdurend in beweging en raken ze steeds verder van ons verwijderd. Het lijkt of ze er altijd zullen zijn, maar het zijn gewoon zonnen die ooit zullen uitdoven.

Al vroeg in haar leven heeft Stormy Llewellyn haar moeder verloren, Cassiopeia. Mij is Stormy ontvallen toen we allebei twintig waren. Een van de sterrenbeelden aan de noordelijke hemel heet Cassiopeia. Er is geen groep zonnen naar Stormy genoemd.

’s Nachts kan ik de naamgenoot van Cassiopeia zien, maar Stormy is alleen in mijn herinnering te zien, net zo duidelijk als de mensen die nog in leven zijn.

Alles in het heelal is uit de oerknal voortgekomen, en daarmee is ook de tijd ontstaan. Voordat het heelal er was, was er ook al iets, iets wat buiten het universum bestaat en altijd zal blijven bestaan, ook als het heelal zal zijn geïmplodeerd. Op die mysterieuze plek buiten de tijd wacht Stormy op me. De tijd kan alleen door de tijd heen worden overwonnen, en alleen door verder te gaan zal ik uiteindelijk weer bij mijn meisje terugkomen.

Als gevolg van recente gebeurtenissen ben ik voor de zoveelste keer een held genoemd, en voor de zoveelste keer voel ik me verre van dat.

Annamaria benadrukt steeds dat ik een paar uur geleden complete steden van de nucleaire ondergang heb gered, en daarmee het leven van honderdduizenden mensen. Dat is naar alle waarschijnlijkheid waar, maar toch heb ik het gevoel dat ik ondertussen een stukje van mijn ziel ben kwijtgeraakt.

Om het complot te verijdelen heb ik vier mannen en een jonge vrouw om het leven gebracht. Als ze de kans hadden gekregen, zouden ze mij vermoord hebben, dus ik kan met recht zeggen dat ik uit noodweer handelde. Toch drukken de moorden zwaar op me.

Net als iedereen ben ik niet op de wereld om anderen van het leven te beroven, maar om van het leven te genieten. De meesten van ons komen geschonden uit deze geschonden wereld, die genadeloos over metalen rails voortdendert.

Ik ben uit Magic Beach vertrokken in een Mercedes die ik van mijn vriend Hutch Hutchison te leen heb gekregen, omdat ik bang was dat ze me achterna zouden komen. Na flink wat kilometers, toen de herinneringen aan het recente geweld me te veel werden, heb ik de wagen aan de kant van de weg gezet om met Annamaria van plaats te wisselen.

Nu zit ze achter het stuur en zegt ze om me te troosten: ‘Het leven is hard, jongeman, maar dat is niet altijd zo geweest.’

Ik ken haar nog geen vierentwintig uur. En hoe langer ik haar ken, hoe minder ik haar kan doorgronden. Ze is ongeveer achttien, bijna vier jaar jonger dan ik, maar ze komt veel ouder over. De dingen die ze zegt zijn vaak cryptisch, al heb ik de indruk dat ik zou snappen wat ze bedoelde als ik wat slimmer zou zijn.

Ze is niet opvallend knap, maar ook niet onaantrekkelijk, ze is tenger, met een smetteloze lichte huid en grote donkere ogen, en ze is naar schatting zeven maanden zwanger. Ieder ander meisje van haar leeftijd en in haar omstandigheden, helemaal alleen op de wereld, zou zich zorgen maken, maar zij straalt een en al rust en zelfvertrouwen uit, alsof ze ervan overtuigd is dat ze een betoverend leven leidt – wat vaak letterlijk het geval lijkt te zijn.

We hebben geen liefdesrelatie. Na Stormy zie ik zoiets niet zitten. Hoewel we het er nooit over hebben, bestaat er wel een zekere liefde tussen ons, platonisch maar diep, merkwaardig diep als je bedenkt dat we elkaar nog maar zo kort kennen. Ik heb geen zus, maar zo voelt het misschien als ik Annamaria’s broer zou zijn.

Van Magic Beach naar Santa Barbara, onze bestemming, is vier uur rijden, een rechte streep langs de kust. We waren nog geen twee uur onderweg, drie kilometer nadat we langs het schilderachtige plaatsje Moonlight Bay en Fort Wyvern waren gekomen – een legerbasis die sinds het eind van de Koude Oorlog niet meer in gebruik is – toen ze zei: ‘Voel je die kracht, Oddie?’

Ik heet Odd Thomas. Hoe dat is gekomen, heb ik in voorgaande delen van deze memoires al verteld, en ik zal het ongetwijfeld in latere delen weer uitleggen, maar tijdens deze onderbreking van mijn reis zal ik het niet nog eens uit de doeken doen. Voordat Annamaria ten tonele verscheen, was Stormy de enige die me ‘Oddie’ noemde.

Ik ben een snelbuffetkok, al heb ik mijn vak niet meer uitgeoefend nadat ik anderhalf jaar geleden uit Pico Mundo ben weggegaan. Ik mis de bakplaat en de frituurpan. Het is werk waarbij alles om opperste concentratie draait. Hamburgers bakken is zen.

‘Voel je die kracht?’ vraagt ze nog eens. ‘Net als de aantrekkingskracht van de maan op de zee, waardoor de getijden ontstaan.’

Raphael, de golden retriever, gromt vanaf de achterbank alsof hij reageert op de vraag die Annamaria gesteld heeft. Boo, onze andere hond, een witte Duitse herder, laat zich natuurlijk niet horen.

Ik zit onderuitgezakt in mijn stoel, met mijn hoofd tegen de koele ruit, half gehypnotiseerd door de configuratie van de sterren. Ik had nog niets bijzonders opgemerkt, maar nu Annamaria haar vraag stelt, voel ik onmiskenbaar dat ik ergens door aangetrokken word, niet vanuit de richting van Santa Barbara, maar vanuit een andere hoek.

Het zesde zintuig waarover ik beschik kent verschillende facetten. Allereerst kan ik de geesten van de doden zien die op aarde blijven rondhangen omdat ze de overstap naar gene zijde niet willen of durven maken. Vaak willen ze dat ik hun moordenaars berecht of dat ik hen help de moed te verzamelen om de grens met het hiernamaals over te steken. Zo nu en dan heb ik een voorspellende droom. En sinds ik na Stormy’s gewelddadige dood uit Pico Mundo ben weggegaan, lijk ik steeds naar oorden te worden getrokken waar problemen zijn. Alsof een of andere kracht me die kant op stuurt.

Mijn leven heeft een raadselachtig doel dat ik niet begrijp, en elke dag en bij elk conflict leer ik weer door daar te gaan waar ik moet gaan.

In het westen zie ik een donkere, dreigende zee. De kille maan wordt er gefragmenteerd in weerspiegeld en smelt tot een lange zilvergrijze veeg.

In het schijnsel van de koplampen vormen de onderbroken strepen op het wegdek een rechte lijn naar het zuiden.

‘Voel je die kracht?’ vraagt ze een derde keer.

De heuvels landinwaarts zijn donker, maar recht voor ons zie ik de warme gloed van lichtjes die als uitnodigende bakens in het landschap liggen, een cluster bedrijven, te klein om een stad of dorp genoemd te kunnen worden.

‘Kijk,’ zeg ik. ‘Lichtjes.’

Terwijl ik het zeg, weet ik dat we er de dood tegen zullen komen. Maar teruggaan is geen optie. In dit soort gevallen voel ik me gedwongen actie te ondernemen. De vrouw die naast me in de auto zit, fungeert bovendien als een soort tweede geweten. Zodra ik twijfel, stuurt zij me weer de goede kant op.

Honderd meter na het bord ETEN BENZINE ONDERDAK doemt een afslag op. Ze neemt de bocht tamelijk snel, maar kundig en vol zelfvertrouwen.

Als we bij het eind van de afslag komen en voor een stopbord afremmen, zeg ik: ‘Voel jij het ook?’

‘Ik ben niet zo begiftigd als jij, Oddie. Ik voel dat soort dingen niet. Maar ik weet het.’

‘Wat weet je?’

‘Wat ik moet weten.’

‘En dat is?’

‘Dat het is wat het is.’

‘En wat is datgene wat is wat het is en wat je weet?’

Ze glimlacht. ‘Ik weet wat van belang is, hoe het allemaal in elkaar grijpt, en waarom.’

Aan haar glimlach kan ik zien dat ze het leuk vindt om me op het verkeerde been te zetten door zich raadselachtig uit te drukken, al weet ik dat er achter haar plagerijtjes geen kwade wil schuilgaat.

Ook denk ik niet dat ze me moedwillig een rad voor ogen draait. Ik weet zeker dat ze altijd de waarheid spreekt. En het lijkt misschien of ze zich in onze gesprekken van een soort code bedient, maar dat is niet zo. Ze spreekt bovenal de waarheid, maar misschien zoals dichters dat doen: indirect, met behulp van paradoxen, symbolen en metaforen.

Ik heb haar op een pier in Magic Beach ontmoet. In feite weet ik niets van haar verleden. Ik weet haar achternaam niet eens; ze beweert dat ze die niet heeft. Toen ik Annamaria voor het eerst zag, voelde ik dat ze bijzondere geheimen met zich meedroeg en dat ze een vriend nodig had. Ze heeft mijn vriendschap aanvaard en mij de hare geschonken. Maar haar geheimen heeft ze niet prijsgegeven.

Het stopbord staat bij een kruising met een landweg die parallel aan de snelweg loopt. Annamaria slaat links af en rijdt naar een tankstation, dat ondanks het nachtelijke tijdstip, een paar uur voor zonsopgang, open is. De benzine is er niet duur.

In tegenstelling tot de tientallen benzinepompen die je soms bij grote tankstations ziet, staan hier maar twee keer twee pompen. Er zijn op dit moment geen andere klanten.

Het witgepleisterde gebouw met een plat dak is in art-decostijl opgetrokken en stamt uit de jaren dertig. Onder de kroonlijst schijnen spotjes op een gipsen fries, een gestileerd tafereel van raceauto’s en Russische hazewindhonden, uitgevoerd in koningsblauw en geel- en grijstinten.

Het is een opvallend geheel, een architectonisch juweeltje uit een tijdperk waarin ook onbeduidende bouwsels vaak op kunstzinnige wijze werden vormgegeven. Het gebouw is keurig onderhouden, en op de doorsnee reiziger maakt het warme licht achter de openslaande deuren ongetwijfeld een uitnodigende indruk, maar ik zie niets wat me aanspreekt.

Soms fluistert mijn intuïtie me iets in, maar dat gebeurt zelden op luide toon. Nu echter is het vergelijkbaar met een luide kreet en word ik gewaarschuwd dat dit geheel misschien aangenaam overkomt, maar dat er achter die aantrekkelijke buitenkant iets vreselijks schuilgaat.

Op de achterbank begint Raphael weer te grommen.

Ik zeg: ‘Ik vind het hier maar niks.’

Annamaria laat zich niet uit het veld slaan. ‘Als je het leuk vond, jongeman, zouden we hier niet zijn.’

Naast het tankstation staat een sleepwagen. Een van de twee rolluiken van de werkplaats staat open. Daarbinnen sleutelt een monteur aan een Jaguar.

Een onberispelijk geklede man met een lange zilvergrijze haardos – misschien de eigenaar van de gestrande Jaguar – kijkt toe en drinkt koffie uit een kartonnen bekertje. De twee mannen kijken niet op als we langsrijden.

Verderop staan drie tientonners – een Mack, een Cascadia en een Peterbilt. Deze opgepoetste gevaartes lijken eigendom te zijn van de desbetreffende vrachtwagenchauffeurs zelf, want ze zijn op een opvallende manier beschilderd, uitgerust met veel chroom, verbonden wielkasten en dat soort dingen.

Achter de trucks staat een lang, laag gebouw dat in dezelfde stijl als het tankstation is uitgevoerd en waarin kennelijk een eetgelegenheid is gevestigd. Op het dak staat in rode en blauwe neonletters HARMONY CORNER / DAG EN NACHT GEOPEND. Er staan twee pick-ups en twee terreinwagens voor het restaurant, en als Annamaria daar parkeert, zie ik in het schijnsel van de koplampen een bord waarop staat dat we binnen informatie over het motel kunnen krijgen.

Het derde en laatste deel van dit complex ligt achter het restaurant en bestaat uit tien huisjes die in een kring staan, in de beschutting van grote Nieuw-Zeelandse kerstbomen en sierlijke acacia’s, die op subtiele en betoverende wijze worden verlicht. Het lijkt op een motel uit de begintijd van het autotijdperk, een plek waar Humphrey Bogart zich met Lauren Bacall zou kunnen schuilhouden en waar het uiteindelijk op een vuurgevecht met Edward G. Robinson zou uitlopen.

‘Er is vast nog wel plek voor twee personen,’ verwacht Annamaria wanneer ze de motor heeft uitgezet. Als ik aanstalten maak om uit te stappen, zegt ze: ‘Nee. Blijf jij maar even in de auto wachten. We zijn niet ver van Magic Beach. Misschien loopt er wel een opsporingsbevel tegen je.’

Nadat ik een paar uur geleden een terroristische aanslag met vier thermonucleaire raketten had verijdeld, heb ik de FBI in Santa Cruz gebeld met de mededeling dat ze bij het Leger des Heils in Magic Beach vier ontstekingsmechanismen in de inzamelbakken voor tweedehands kleding konden vinden. Ze weten dat ik geen terrorist ben, maar toch zouden ze dolgraag een woordje met me wisselen. Wat de FBI betreft is het bal, en ze willen per se met mij het feest verlaten.

‘Ze weten niet hoe ik heet,’ verzeker ik Annamaria. ‘En ze hebben ook geen foto van me.’

‘Misschien hebben ze wel een goede beschrijving van je. Voordat je jezelf hier in het openbaar vertoont, kunnen we beter eerst even kijken of er op het nieuws iets over je wordt gezegd, Oddie.’

Ik haal mijn portemonnee uit mijn broekzak. ‘Ik heb wel wat geld.’

‘Ik ook.’ Ze wuift de portemonnee weg. ‘Genoeg hiervoor.’

Terwijl ik in de onverlichte auto onderuitzak, loopt ze naar het restaurant.

Ze draagt sportschoenen, een grijze broek en een ruimzittende sweater, die niet verhult dat ze zwanger is. De mouwen zijn te lang en hangen tot halverwege haar vingers. Ze ziet eruit als een dakloze.

Iedereen die ze tegenkomt is altijd onmiddellijk van haar gecharmeerd, en ik sta er altijd weer van versteld hoeveel vertrouwen ze bij anderen opwekt. Ook hier zullen ze haar niet de deur wijzen omdat ze toevallig geen creditcard en identiteitsbewijs bij zich heeft.

In Magic Beach woonde ze in een appartement boven een garage zonder dat ze huur hoefde te betalen. Ze beweert dat ze altijd krijgt wat ze nodig heeft, ook al vraagt ze daar nooit om. Ik heb met eigen ogen gezien dat dat waar is.

Ze zegt dat er mensen zijn die haar willen vermoorden, maar kennelijk betekent dat niet dat ze daar bang voor is. Ik moet nog zien of ze überhaupt ooit bang is.

Eerder heeft ze gevraagd of ik bereid was mijn leven voor haar te geven. Zonder enige aarzeling heb ik gezegd dat ik daar inderdaad toe bereid zou zijn – en dat meende ik ook echt.

Ik heb geen idee waarom ik dat zei, noch waarom ze zo’n uitwerking op anderen heeft. Ze is anders dan je op het eerste gezicht zou denken. Ze zegt dat ik al weet wat ze is en dat ik de kennis die ik al bezit alleen maar hoef te accepteren.

Vreemd. Of misschien ook niet.

Een tijd geleden heb ik geleerd dat ik ondanks mijn zesde zintuig geen opzichzelfstaand geval ben en dat de wereld vol onpeilbare wonderen zit. De meeste mensen durven de ware aard van het bestaan niet onder ogen te zien, omdat ze bang zijn dat ze dan te weten komen dat we in een mysterieuze wereld vol verborgen betekenissen leven. Het is oneindig veel makkelijker te blijven geloven in een oppervlakkige wereld die niets te betekenen heeft en niets van je verlangt.

Omdat ik zo van deze wonderbaarlijke wereld houd, ben ik van nature een optimist en sta ik vrolijk in het leven. Mijn vriend en mentor Ozzie Boone zegt dat mijn goede humeur een van mijn sterkste punten is. Om me eraan te herinneren dat extreme zorgeloosheid tot achteloosheid kan leiden, wijst hij me er soms op dat ook drollen blijven drijven.

Wanneer ik me rot voel, iets wat gelukkig weinig voorkomt maar waarvan ik op dit moment wel last heb, kan ik soms zo diep in de put raken dat ik helemaal op de bodem terechtkom. Dan wil ik niet eens kijken of er een mogelijkheid is om omhoog te klauteren. Waarschijnlijk is het niet goed om je aan dat soort zwaarmoedige gevoelens over te geven, al voel ik me nu eerder droevig dan depressief, als een aanhoudende sombere schemering.

Wanneer Annamaria terugkomt en weer achter het stuur gaat zitten, geeft ze me een van twee sleutels. ‘Leuke plek hier. Keurig netjes allemaal. En het ruikt lekker in het restaurant. Het heet Harmony Corner omdat het gerund wordt door de familie Harmony. Het hele bedrijf is van hen. Ze zijn met een flinke club, vertelde Holly Harmony me. Ze doet de bediening op dit uur in haar eentje.’

Annamaria start de Mercedes en rijdt naar het motelgedeelte, waarbij ze me herhaaldelijk even aankijkt. Ik doe net of ik dat niet in de gaten heb.

Nadat ze de auto tussen twee huisjes heeft gezet en de sleutel uit het contact heeft gehaald, zegt ze: ‘Melancholie kan heel aantrekkelijk zijn als het met zelfbeklag is vervlochten.’

‘Ik beklaag mezelf niet,’ verzeker ik haar.

‘Hoe zou je het dan noemen? Zelfmededogen?’

Ik besluit niet te reageren.

‘Zelfmedelijden?’ zegt ze. ‘Compassie voor jezelf? Medeleven met jezelf?’

‘Volgens mij ligt het helemaal niet in je aard om iemand te pesten.’

‘O, maar jongeman, ik pest je helemaal niet.’

‘Hoe zou je het dan noemen?’

‘Ironisch mededogen.’

Het bladerdek van de grote bomen filtert de buitenverlichting. Er waait een zacht briesje. Goudkleurige lichtflarden vallen op de voorruit en op het gezicht van Annamaria, ongetwijfeld ook op het mijne, alsof er beelden van een grote zwerm vogels op ons worden geprojecteerd.

‘Ik heb gisteravond vijf mensen vermoord,’ breng ik haar in herinnering.

‘Was het beter geweest als je niet tegen het kwaad in opstand was gekomen en niemand had vermoord?’

Ik zwijg.

Ze gaat door: ‘Die terroristen… denk je dat ze zich rustig hadden overgegeven als je ze streng had toegesproken?’

‘Natuurlijk niet.’

‘Zouden ze bereid zijn geweest met je in discussie te gaan over de vraag of de aanslagen die ze wilden plegen eigenlijk wel gerechtvaardigd konden worden?’

‘De ironie snap ik, maar het mededogen ontgaat me ten enenmale.’

Ze weet van geen ophouden. ‘Misschien zouden ze bereid zijn geweest met je naar Judge Judy te gaan, de televisierechter, om van haar te horen of ze het morele recht hadden om vier steden plat te gooien.’

‘Nee. Ze zouden veel te bang zijn geweest voor Judge Judy. Ik ben zelf ook bang voor Judge Judy.’

‘Je had geen andere keus, jongeman.’

‘Ja. Oké. Maar waarom moet ik dan diezelfde nacht nog van Magic Beach naar Harmony Corner? Al die doden. Het kan best zijn dat die mensen kwaad in de zin hadden, of dat iemand hier kwaad in de zin heeft… maar ik ben geen moordmachine.’

Ze strekt haar arm naar me uit en ik pak haar hand. Haar gebaar doet me goed, al snap ik niet waarom.

‘Misschien vinden hier geen moorden plaats,’ zegt ze.

‘Maar het gaat allemaal zo snel.’

‘Wat gaat allemaal zo snel?’

‘Mijn leven, deze dreigingen, de waanzin – alles dendert als een lawine op me af.’

De lichtvlekken glijden niet alleen over haar gezicht, maar zijn ook in haar ogen te zien. Zacht knijpt ze in mijn hand. ‘Wat wil je het allerliefst, Oddie? Welk gevoel van hoop drijft jou voort? Hoop op een beetje rust, wat vrije tijd? Hoop op een rustig, voortkabbelend bestaan als snelbuffetkok, als schoenenverkoper?’

‘Je weet best dat ik dat niet wil.’

‘Zeg dan wat je wél wilt. Ik wil graag dat je me dat vertelt.’

Ik doe mijn ogen dicht en denk terug aan de kaart die uit een waarzegmachine kwam toen ik zes jaar geleden met Stormy op de kermis was en wat geld in het apparaat had gegooid.

‘Je weet wat er op dat kaartje stond. “Jullie zijn voorbestemd voor altijd bij elkaar te blijven.”’

‘En toen ging ze dood. Maar dat kaartje heb je gehouden. Je hebt altijd geloofd dat die voorspelling zou uitkomen. Is dat nog steeds zo?’

Zonder enige aarzeling zeg ik: ‘Ja. Ik kan niet anders. Het is het enige wat ik heb.’

‘Nou, Oddie, als je zo heilig gelooft dat die voorspelling ooit uitkomt, zou het dan niet kunnen dat je juist verlangt naar de verwezenlijking ervan? Zou het kunnen dat je dat juist wilt bespoedigen? Zou het kunnen dat de lawine die op je afkomt niets anders dan Stormy is?’

Wanneer ik mijn ogen opendoe, kijk ik weer in haar ogen. Het licht dat over haar gezicht glijdt en in haar donkere ogen te zien is, zou ook het geflakker van goudkleurige vlammen kunnen zijn. Ik bedenk dat vuur niet alleen verteert, maar ook zuivert. En een ander woord voor zuivering is verlossing.

Annamaria houdt haar hoofd een beetje schuin en glimlacht. ‘Zullen we een kasteel gaan zoeken waar je in een kamer naar keuze je hart kunt uitstorten en jouw versie van die befaamde monoloog van Hamlet ten beste kunt geven? Of zullen we hier maar gewoon mee doorgaan?’

Het blijkt dat ik ondanks alles toch nog kan lachen. ‘Laten we hier maar gewoon mee doorgaan, mevrouw.’

Onze enige bagage bestaat uit een mand met eten voor ons en voor de golden retriever, spullen die we van onze vriendin Blossom Rosedale in Magic Beach hebben gekregen. Nadat Raphael een plasje op het gras heeft gedaan, loop ik achter de hond en Annamaria aan naar huisje 6, waar ze haar intrek neemt. Ik laat de mand bij haar achter.

Als ik me omdraai om weg te gaan, zegt ze: ‘Je moet altijd je hart volgen, wat er ook gebeurt. Je hart is je kompas.’

De witte Duitse herder Boo, die al een paar maanden in mijn gezelschap verkeert, loopt met me mee naar huisje 7. Omdat hij een spookhond is, hoeft hij nooit te plassen, en terwijl ik de sleutel in het slot steek, loopt hij al door de gesloten deur naar binnen.

Het huisje ziet er schoon uit en is gezellig ingericht. Een zitgedeelte, een open slaapgedeelte en een badkamer. Zo te zien is het interieur onlangs nog vernieuwd en gemoderniseerd.

Er is zelfs een minibar. Ik pak een blikje bier en trek het open.

Ik ben doodop, maar heb nog geen slaap. Over twee uur komt de zon op, en ik ben al tweeëntwintig uur achter elkaar wakker. Toch denderen de gedachten op volle toeren door mijn hoofd, als een centrifuge op de hoogste stand.

Ik zet de tv aan en ga met de afstandsbediening in een gemakkelijke stoel zitten. Boo verkent ondertussen elk hoekje van het huisje. Hij is nog net zo nieuwsgierig als toen hij nog leefde. De satelliettelevisie biedt een keur aan zenders, maar bijna alle programma’s waar ik langs zap, zijn herhalingen of anderszins oninteressant.

Voor zover ik kan nagaan, melden de nieuwszenders niets over de verijdelde terroristische aanslag in Magic Beach. Daar zal ook wel geen verandering in komen. Verontrustende berichten over rampen die ternauwernood voorkomen zijn, worden door de regering bij voorkeur in de doofpot gestopt. In de politiek houdt men het grote publiek graag onwetend en wil men liever niet dat de burger lucht krijgt van omkooppraktijken en de incompetentie van hooggeplaatste personen.

Op National Geographic is een documentaire over katachtigen, en de voice-over vertelt dat panters tot de luipaardachtigen behoren, zwart met zwarte vlekken. Een panter met goudkleurige ogen kijkt recht in de camera, ontbloot zijn tanden en zegt met een donkere, rauwe stem: ‘Slaap.’

Ik besef dat ik van vermoeidheid bijna niet meer uit mijn ogen kan kijken en dat ik tegen de slaap aan hang, op het punt waar dromen en de werkelijkheid soms samenvallen. Om te voorkomen dat ik bier mors als ik in slaap dommel, zet ik het bijna lege blikje op het tafeltje naast me.

Op televisie zie ik hoe een panter een antilope te pakken krijgt. Het roofdier trekt zijn prooi omver en bijt zijn hals open. Ik schrik niet wakker; de onverholen agressie drukt op me, zuigt alle kracht uit me. De panter heft zijn kop, kijkt me aan terwijl er bloed en speeksel uit zijn bek druipen, en zegt: ‘Slaap… slaap.’

Niet alleen hoor ik de woorden, ik voel ze ook. De geluidsgolven die uit de boxen van de tv komen, dreunen door me heen, een soort klankmassage. Ik voel de spanning uit mijn spieren wegtrekken en mijn verkrampte zenuwen komen tot rust.

Een groep hyena’s belaagt de panter als die de antilope een boom in sleurt om zich er op de hoger gelegen takken te goed aan te doen, buiten het bereik van wolfachtige rivalen en leeuwen, die niet in bomen kunnen klimmen.

Een hyena, een beest met een wilde, afstotelijke blik, ontbloot zijn scherpe tanden terwijl hij recht in de camera kijkt, en fluistert: ‘Slaap.’ De rest van de roedel herhaalt het woord, ‘Slaap’, en weer voel ik de geluidsgolven door me heen gaan, wat een heerlijk verdovend effect heeft, net als de stem van de panter in de boom, terwijl de kop van de antilope aan de kapotgebeten nek bungelt en de glazige ogen in een staat van eeuwige slaap zijn verstard.

Ik doe mijn ogen dicht, en de panter van de wakende droom volgt me in mijn sluimer. Ik hoor zijn poten gedempt maar zwaar ploffen, ik voel de pezige gestalte door mijn hoofd sluipen. Even word ik door angst bevangen, maar dan begint de indringer te spinnen, en dat geluid heeft een kalmerende uitwerking op me. De grote kat klimt in een andere boom, en hoewel ik niet dood ben, word ik door het beest meegevoerd, want ik heb niet de kracht om me te verzetten. Ik ben niet bang, want het dier maakt me duidelijk dat daar geen enkele reden voor is, en ook nu weer lijken de wateren van mijn geest niet alleen door de betekenis van de woorden tot rust te komen, maar ook door de geluidsgolven die ermee gepaard gaan.

Dit is de boom van de nacht. Zwarte takken reiken hoog naar de sterreloze hemel, en het enige wat ik zie, zijn de ogen van de panter, die als lantaarns in het donker gloeien en steeds groter en feller worden tot ze op die van een uil lijken. Met zijn donkere, rauwe stem zegt het beest: ‘Waarom kan ik jou niet ontcijferen?’ Misschien is het uil noch panter, want nu voel ik iets wat op vingers lijkt, alsof ik een boek ben en mijn talloze pagina’s worden doorgebladerd, pagina’s die onbeschreven blijken. De vingers glijden over het papier alsof ze naar de geprononceerde puntjes van een biografie in braille zoeken.

De stemming slaat om, de frustratie van de tastende lezer wordt bijna voelbaar, en in de duisternis lichten de ovale pupillen plotseling groen op. Als dit een droom is, is het ook meer dan een droom.

Hoewel een droom zichzelf creëert en niet bewust door de dromer kan worden bijgestuurd, verlang ik naar licht en blijk ik over de kracht te bezitten om dat op te roepen. De duisternis trekt zich langzaam uit de vervlochten zwarte boomtakken terug, en de contouren van de gefrustreerde lezer beginnen zich in het schemerdonker af te tekenen.

Ik schíét wakker, alsof de mysterieuze figuur in de nachtmerrie me uit de droom heeft verbannen. Ik krabbel overeind, zie vanuit een ooghoek dat rechts van me iets beweegt, maar als ik mijn hoofd draai, zie ik dat ik alleen ben.

Achter me hoor ik een roffelend geluid, alsof een paar geoefende handen arpeggio’s spelen op een harp met alleen maar bassnaren. Ik draai me om, maar kan het geluid niet lokaliseren, en nu hoor ik het ook niet meer uit dezelfde richting komen, maar uit de nis waarin het bed staat.

In een poging de bron van het geluid te achterhalen loop ik naar de nis, en daarna naar de badkamerdeur, die op een kier staat. Erachter is het donker.

Door de consternatie en vermoeidheid ben ik mijn pistool vergeten. Ik heb het wapen onder de passagiersstoel van de Mercedes laten liggen.

Het pistool was ooit van de vrouw van een pastoor in Magic Beach. Haar echtgenoot, de eerwaarde, had haar neergeschoten voordat ze hem kon vermoorden. De gelovigen konden blijkbaar niet het geduld opbrengen om hun problemen met gebeden op te lossen.

Ik duw de badkamerdeur open en doe het licht aan. Het geroffel zwelt aan maar komt nu van achter me.

Ik draai me om en zie dat Boo terug is, maar mijn aandacht richt zich niet in de eerste plaats op hem, maar op datgene waardoor ook de hond als aan de grond genageld staat: een snel en doorzichtig iets, alleen zichtbaar door de vervorming waarmee ik de dingen zie waar het voorlangs schiet, door de nis, het zitgedeelte in, het televisietoestel in zonder dat het scherm breekt, en dan is het verdwenen.

De verschijning bewoog zo snel en was zo vormeloos dat ik bijna ga geloven dat ik het me heb verbeeld, ware het niet dat de natuurdocumentaire op tv nu in concentrische ringen te zien is, alsof het verticale scherm een horizontale waterspiegel is waarin iemand een steen heeft gegooid.

Ik knipper met mijn ogen en vraag me af of het aan mij ligt. Het fenomeen verdwijnt geleidelijk, tot de beelden op tv weer helder en scherp zijn.

Dit was geen geest. De op aarde ronddolende overledenen verschijnen steevast voor me in de gestalte van de personen die ze waren toen ze nog leefden, en verplaatsen zich niet sneller dan het oog kan volgen.

De doden praten niet, en ze maken ook geen andere geluiden. Geen gerammel met kettingen. Geen onheilspellende voetstappen. Ze ontberen het gewicht om traptreden te doen kraken. En ze spelen al helemaal geen arpeggio’s op een met bassnaren bespannen harp.

Ik kijk naar Boo.

Boo kijkt naar mij. Hij kwispelt niet.

2

Ik ben nu klaarwakker.

De droom van de boom en de panter duurde nog geen vijf minuten. Ik lijd nog steeds aan een ernstig slaaptekort, maar ik ben zo waakzaam als iemand die zich heeft verschanst en weet dat de vijand elk moment kan aanvallen.

Ik laat het licht aan, omdat ik niet wil dat ik straks in een donker huis terugkom. Ik ga naar buiten, sluit het huisje af, loop naar de Mercedes en haal het pistool onder de passagiersstoel vandaan.

Ik heb een T-shirt aan met daaroverheen een sweatshirt, en stop het pistool tussen beide kledingstukken in, onder mijn broekband, op mijn rug. Het is niet de ideale manier om een wapen te dragen, maar ik heb geen holster. En in het verleden, toen ik ook deze methode gebruikte, is het me nooit overkomen dat ik per ongeluk een kogel in mijn kont joeg.

Ik houd niet van wapens en heb er meestal geen bij me, en ik word misselijk als ik iemand doodschiet, zelfs al gaat het om een slechterik van het zuiverste water en handel ik uit noodweer of om het leven van onschuldigen te redden. Toch ben ik niet zo’n fanatieke pacifist dat ik mezelf of iemand anders liever zou laten afslachten dan dat ik me zou verdedigen.

Boo materialiseert naast me.

Hij is de enige geest van een dier die ik ooit heb waargenomen. Omdat hij als dier per definitie onschuldig is, is hij niet bang voor wat hem aan gene zijde te wachten staat. Hoewel hij immaterieel is en niet in staat is wie dan ook te bijten, denk ik dat hij me gezelschap houdt omdat hij op een gegeven moment als een Lassie zal zijn en mij – de Timmy – ervoor zal behoeden in een verlaten put te vallen, of het equivalent daarvan.

Het is een droevig gegeven dat de meeste kinderen niet eens weten wie Lassie is. De mediahond die ze wel kennen, is Marley, die niet zo snel kinderen uit een put of een brandende schuur zal redden. Eerder zal hij woest blaffend tegen ze uitvallen of zelf een schuurbrand veroorzaken.

De bedrukte stemming waarin ik na de recente gebeurtenissen in Magic Beach verkeerde, lijkt te zijn verdwenen. Raar maar waar: na een angstaanjagende ontmoeting met een ogenschijnlijk bovennatuurlijk fenomeen krijg ik altijd onmiddellijk mijn volle verstand terug en sta ik weer met beide benen op de grond.

In de verlichte boomtakken worden de blaadjes door een zacht briesje beroerd, alsof ze wachten op de komst van het kwaad. Om me heen trillen de verlichte en onverlichte plekken op de grond, waardoor de illusie ontstaat dat ik op onvaste grond sta.

In geen van de huisjes brandt licht, behalve in die van mij en Annamaria, hoewel er nog vijf auto’s staan. Als de andere motelgasten van Harmony Corner al slapen, bladert een geheime lezer misschien door hun herinneringen. Maar waarom? Alleen om ze beter te leren kennen?

De lezer – wie of wat dat ook maar mag zijn – wil meer dan me alleen maar leren kennen. Zoals de panter in de documentaire zich een paar dagen lang te goed kan doen aan de antilope, zo ben ook ik een prooi, misschien niet om opgegeten te worden, maar wel om op een of andere manier gebruikt te worden.

Ik kijk naar Boo.

Boo kijkt naar mij. En dan kijkt hij naar de verlichte ramen van Annamaria’s huisje.

Als ik bij huisje 6 zachtjes op de deur klop, zwaait die open alsof hij niet eens dichtzat. Ik ga naar binnen en zie dat Annamaria aan een tafeltje zit.

Ze heeft een appel uit de etensmand gehaald en die geschild en in stukjes gesneden. Ze deelt hem met Raphael. De golden retriever zit aandachtig aan haar voeten, vermaalt een van de stukjes appel tussen zijn tanden en likt langs zijn lippen.

Raphael kijkt naar Boo en begint te kwispelen, blij dat hij zijn portie niet met een spookhond hoeft te delen. Alle honden kunnen ronddolende geesten zien; ze zijn niet zo blind voor de ware aard van de wereld als de meeste mensen.

‘Is er iets ongebruikelijks gebeurd?’ vraag ik aan Annamaria.

‘Gebeuren er niet voortdurend ongebruikelijke dingen?’

‘Is er… niemand langs geweest?’

‘Alleen jij. Wil je een stukje appel, Oddie?’

‘Nee, dank je. Ik denk dat je hier gevaar loopt.’

‘Van de vele mensen die me willen vermoorden, is er niet een in Harmony Corner.’

‘Hoe weet je dat zo zeker?’

Ze haalt haar schouders op. ‘Niemand hier weet wie ik ben.’

‘Ik weet zelfs niet wie je bent.’

‘Zie je nou wel?’ Ze geeft Raphael nog een stukje appel.

‘Ik zit een tijdje niet hiernaast.’

‘Is goed.’

‘Voor het geval je om hulp wilt roepen.’

Dat lijkt ze grappig te vinden. ‘Waarom zou ik om hulp roepen? Dat heb ik nog nooit gedaan.’

‘Nog nooit van je leven?’

‘Je roept om hulp als je bang bent of schrikt.’

‘Je zegt zelf dat er mensen zijn die je willen vermoorden.’

‘Maar ik ben niet bang voor ze. Doe jij maar wat je moet doen. Ik red me wel.’

‘Misschien kun je beter met me meegaan.’

‘Waar ga je dan naartoe?’ vraagt ze.

‘Hierheen en daarheen.’

‘Hier ben ik nu, en daar ben ik al geweest.’

Ik kijk naar Raphael. Raphael kijkt naar Boo. Boo kijkt naar mij.

‘Je hebt destijds gevraagd of ik bereid was mijn leven voor je te geven, en ik heb toen ja gezegd.’

‘Dat was heel lief van je,’ zegt ze. ‘Maar vanavond hoef je je leven niet voor me te geven, hoor. Daar is echt geen haast bij.’

Ooit dacht ik dat er in Pico Mundo opvallend veel excentriekelingen rondliepen. Nu ik wat heb rondgereisd, weet ik dat excentriciteit een universele karaktertrek van de mens is.

‘Misschien is het gevaarlijk om nu te gaan slapen.’

‘Dan zal ik niet gaan slapen.’

‘Zal ik in het restaurant een kop zwarte koffie voor je halen?’

‘Waarom?’

‘Dan val je niet zo snel in slaap.’

‘Misschien ga jij slapen als je daar behoefte aan hebt. Maar ik ga alleen slapen als ik dat wil, jongeman.’

‘Hoe werkt dat?’

‘Fantastisch.’

‘Wil je niet weten waarom het misschien gevaarlijk is om te gaan slapen?’

‘Omdat ik dan misschien uit bed val? Oddie, ik ga ervan uit dat je me niet voor niets waarschuwt, en ik zal niet gaan slapen. Doe jij nu maar wat je moet doen.’

‘Ik wil een beetje gaan rondneuzen.’

‘Ga dan maar rondneuzen met die neus van jou,’ zegt ze, en ze gebaart dat ik weg moet gaan.

Ik ga naar buiten en doe de deur achter me dicht.

Boo loopt al in de richting van het restaurant. Ik loop achter hem aan.

Hij lost op in het niets, als een plotseling optrekkende mistbank.

Ik weet niet waar hij naartoe gaat als hij zomaar verdwijnt. Misschien kan een spookhond naar believen de grens naar gene zijde oversteken. Ik heb geen theologie gestudeerd.

Voor de laatste dag van januari is het in deze kuststreek een milde nacht. En het is stil. Het ruikt subtiel en aangenaam naar de zee. Toch ben ik dusdanig beducht op naderend gevaar dat het me niets zou verbazen als de grond zich onder mijn voeten opende en ik verzwolgen zou worden.

Grote motvlinders fladderen om het neonbord op het dak van het restaurant. Waarschijnlijk zijn de motten wit, want ze lijken nu afwisselend blauw of rood, afhankelijk van de kleur van de neonbuis waar ze op dat moment dichtbij zijn. Vleermuizen, donker en niet wisselend van kleur, cirkelen onophoudelijk in het rond en doen zich te goed aan de rondfladderende insecten.

Het is niet zo dat ik overal voortekenen in zie. Toch lopen de rillingen me over de rug wanneer ik de hongerige maar geruisloze vleermuizen zie fladderen, en ik besluit toch maar niet naar het restaurant te gaan, wat ik aanvankelijk wel van plan was.

Ik loop langs de drie geparkeerde vrachtwagens en zie dat de Jaguar niet meer in de werkplaats van de garage staat. De monteur is de vloer aan het vegen.

Ik blijf bij de open rolluiken staan en zeg: ‘Goedemorgen, meneer,’ heel opgewekt, alsof de zon al opkomt, de hemel prachtig roze is gekleurd en zangvogels kwinkelerend het geschenk van het leven bezingen.

Als hij opkijkt van zijn werkzaamheden, lijkt het of ik in The Phantom of the Opera ben beland. Een afschuwelijk litteken loopt van zijn linkeroor over zijn boven- en onderlip naar de rechterkant van zijn kin. Het lijkt of de wond niet door een dokter is gehecht, maar door een visser die daar een haakje en visdraad voor gebruikt heeft.

Zonder zich blijkbaar al te bewust te zijn van zijn voorkomen zegt hij: ‘Hallo, knul,’ en hij schenkt me een grijns waar zelfs Dracula nog van geschrokken zou zijn. ‘Je bent al op voordat Wally en Wanda naar bed zijn gegaan.’

‘Wally en Wanda?’

‘O, sorry. Onze buidelratten. Sommigen zien er niet meer in dan twee grote lelijke roodogige ratten. Maar een buideldier is helemaal geen rat. En wat dat lelijke betreft: smaken verschillen nu eenmaal. Wat vind jij van buidelratten?’

‘Leven en laten leven.’

‘Elke avond geef ik Wally en Wanda het eten van het restaurant dat over is en anders toch maar weggegooid zou worden. Daar worden ze hartstikke dik van. Maar ze hebben het bepaald niet makkelijk, met al die poema’s en lynxen en coyotes in de buurt die wel een buidelratje lusten. Vind je ook niet dat buidelratten het niet makkelijk hebben?’

‘Nou, meneer, gelukkig heeft Wally zijn Wanda, en zij haar Wally.’

Plotseling krijgt hij tranen in zijn blauwe ogen, en zijn verminkte lippen beginnen te trillen, alsof het idee van een liefde tussen twee buidelratten hem tot diep in zijn hart raakt.

Hij lijkt me zo’n veertig jaar oud, ondanks zijn grauwgrijze haar. En hij heeft dan wel een weerzinwekkend litteken, toch komt hij vriendelijk over. Ik krijg de indruk dat hij goed met kinderen overweg kan en lief is voor dieren.

‘Daar sla je de spijker op z’n kop. Wally heeft zijn Wanda, en Donny heeft zijn Denise, en daardoor slaan ze zich overal doorheen.’

Op het borstzakje van zijn overal is de naam DONNY gestikt.

Hij knippert met zijn ogen om zijn tranen te bedwingen en zegt: ‘Wat kan ik voor je betekenen, knul?’

‘Ik ben al een tijdje wakker en moet nog een tijdje wakker blijven. Omdat hier veel truckers komen, dacht ik dat er hier wel cafeïnetabletten verkocht zouden worden.’

‘Bij het snoep heb ik NoDoz liggen. En in de frisdrankautomaat vind je krachtig spul als Red Bull of Mountain Dew, of die nieuwe energydrink, Kick-Ass.’

‘Heet dat echt zo? Kick-Ass?’

‘Normen en waarden zijn tegenwoordig ver te zoeken. Dat zie je in alles. Als het de verkoop zou stimuleren, zouden ze dat spul zelfs Good Shit noemen. Excuseer mijn taalgebruik.’

‘Geen probleem, meneer. Ik neem een pakje NoDoz.’

Donny gaat me voor, loopt door de garage naar het winkeltje en zegt: ‘Onze zoon van zeven weet alles al over seks door de tekenfilms die zaterdagochtend op tv zijn. Op een gegeven moment zei Ricky ineens dat hij niet hetero of homo wil zijn omdat hij het allemaal even weerzinwekkend vindt. We hebben onze satellietverbinding verbroken. Geen normen en waarden meer. Nu kijkt Ricky naar dvd’s, oude tekenfilms van Disney en Warner Brothers. Je hoeft gelukkig nooit bang te zijn dat Bugs Bunny het ineens met Daffy Duck gaat doen.’

Ik koop ook nog twee repen. ‘Kan ik voor de frisdrankautomaat dollarbiljetten gebruiken, of kunnen er alleen muntjes in?’

‘Biljetten pakt hij ook,’ zegt Donny. ‘Je lijkt me nog niet zo oud, dus je rijdt vast nog niet zo lang op een truck.’

‘Ik ben geen trucker, meneer. Ik ben een werkloze snelbuffetkok.’

Donny loopt met me mee naar buiten, waar ik een blikje Mountain Dew uit de automaat wil halen. ‘Mijn Denise werkt als kok in het restaurant hier. Jullie hebben altijd van die typische uitdrukkingen.’

‘Wie bedoelt u?’

‘Snelbuffetkoks.’ De twee delen van zijn litteken verschuiven als hij grijnst, als brekend aardewerk. ‘Twee koeien, traantje, dekentje, varkentje erbij.’

‘Horecataal. Dat is een bestelling voor twee hamburgers met uitjes, kaas en bacon.’

‘Prachtig vind ik dat,’ zegt hij, en hij begint inderdaad van plezier te stralen. ‘Waar heb je gezeten – toen je nog werkte, bedoel ik?’

‘Nou, meneer, zo’n beetje overal en nergens.’

‘Het lijkt me leuk om steeds weer ergens anders naartoe te gaan. Ik ben al in tijden nergens meer geweest. Ik zou graag eens met Denise ergens naartoe willen. Lekker met z’n tweeën.’ Weer springen de tranen hem in de ogen. Ik schat in dat hij de sentimenteelste automonteur is die er aan de westkust te vinden is. ‘Lekker met z’n tweeën,’ zegt hij nog eens. De milde toon waarop hij spreekt, lijkt ingegeven doordat hij het over zijn vrouw heeft, maar ik bespeur ook een zekere wanhoop in zijn stem.

‘Als je kinderen hebt, is het vast lastig om met z’n tweeën weg te gaan.’

‘Van weggaan is absoluut geen sprake meer. Nu niet en nooit niet.’

Misschien verbeeld ik het me, maar ik krijg de indruk dat er in zijn betraande ogen een verbitterde blik ligt.

Wanneer ik een paar NoDoz-pillen met wat frisdrank wegspoel, zegt hij: ‘Houd je jezelf vaak op zo’n rigoureuze manier wakker?’

‘Niet vaak.’

‘Als je dit namelijk te vaak doet, knul, krijg je geheid een maagbloeding. Te veel cafeïne tast de maagwand aan.’

Ik leg mijn hoofd in mijn nek en drink de rest van de mierzoete drank in een paar grote teugen op.

Als ik het lege blikje in een afvalbak gooi, zegt Donny: ‘Hoe heet je, jongen?’

Hij vraagt het met dezelfde stem, maar de toon waarop hij praat is veranderd. Zijn vriendelijke houding is verdwenen. Zijn ogen zijn nog steeds blauw, maar er ligt nu een staalharde, nietsontziende blik in verscholen.

Soms is een verhaal zo onwaarschijnlijk dat het haast onmogelijk verzonnen kan zijn en aldus boven alle verdenking verheven is. Daarom besluit ik tot: ‘Potter. Harry Potter.’

Zijn blik is zo genadeloos als een leugendetector. ‘Dat klinkt net zo overtuigend als wanneer je gezegd had: “Bond. James Bond”.’

‘Nou, meneer, het is de naam waar ik het mee moet doen. Ik vond het altijd een prima naam, tot die boeken en films verschenen. En toen ze me voortdurend vroegen of ik echt kon toveren, vond ik het jammer dat ik geen andere naam had, iets als Lex Luthor of zo.’

Door Donny’s vriendelijke, ongekunstelde manier van doen had ik aanvankelijk het idee dat er in Harmony Corner net zo’n warme, geborgen sfeer hing als in Pooh Corner. Maar nu ruikt het niet naar de zilte zee, maar naar rottend zeewier, en het licht van de benzinepompen oogt net zo meedogenloos als de lampen in een verhoorkamer. Ik richt mijn blik naar de hemel, maar nergens zie ik Cassiopeia, noch een ander sterrenbeeld dat ik ken, alsof de aarde zich heeft afgewend van alles wat bekend is en troost biedt.

‘Als je geen tovenaar bent, Harry, wat voor werk zou je dan zeggen dat je doet?’

Niet alleen de toon waarop hij praat is veranderd, maar ook zijn dictie. En daarnaast lijkt hij problemen te hebben met zijn kortetermijngeheugen.

Misschien merkt hij dat ik door zijn vraag in verwarring ben gebracht en vermoedt hij de oorzaak ervan, want hij zegt: ‘Ja, ik weet wel wat je zei, maar ik denk dat dat maar de halve waarheid is.’

‘Het spijt me, meneer, maar dat ik snelbuffetkok ben, is de hele waarheid. Ik ben niet zo’n duizendpoot.’

Hij knijpt zijn ogen half dicht en kijkt me wantrouwend aan. ‘Eieren – beuken en optellen. Plakje cholesterol.’

Ik vertaal zijn woorden weer. ‘Drie eieren in plaats van twee is optellen. Beuken betekent klutsen. Een plakje cholesterol is geroosterd brood met extra boter.’

Nu hij me zo met toegeknepen ogen aankijkt, doet hij me denken aan Clint Eastwood, een Clint Eastwood die twintig centimeter korter is, vijftien kilo zwaarder, minder knap, kalend en met een lelijk litteken dat dwars over zijn gezicht loopt.

Hij zegt: ‘Harmony heeft geen nieuwe kok nodig.’ Zijn woorden klinken als een dreigement.

‘Ik ben hier niet om te solliciteren, meneer.’

‘Wat kom je hier dan wél doen, Harry Potter?’

‘Ik zoek de zin van het leven.’

‘Misschien heeft jouw leven helemaal geen zin.’

‘Ik ga er zonder meer van uit dat dat wel het geval is.’

‘Het leven heeft geen zin. Geen enkel leven heeft zin.’

‘Misschien kunt u daarmee leven. Ik niet.’

Hij schraapt zijn keel zo luidruchtig dat ik me afvraag of hij misschien op onconventionele wijze zorg draagt voor zijn persoonlijke hygiëne en er een haarbal in zijn luchtpijp vastzit. Hij spuugt, en er spat een walgelijke fluim op de grond, een paar centimeter van mijn rechterschoen af, die ongetwijfeld zijn beoogde doel was.

‘Het leven heeft geen zin, behalve in jouw geval. Is dat wat je wilt zeggen, Harry? Dat je beter bent dan wij en iedereen? Nou?’

Zijn gezicht verstrakt door een plotseling opkomende woede. De vriendelijke, sentimentele Donny is veranderd in Donny de Hun, een afstammeling van Attila, en lijkt ineens in staat tot zinloos en heftig geweld.

‘Niet beter, meneer. Waarschijnlijk slechter dan heel wat anderen. Maar het is geen kwestie van beter of slechter. Ik ben gewoon anders. Vergelijk het met de dolfijn, die eruitziet als een vis en zwemt als een vis, maar geen vis is omdat hij een zoogdier is en omdat je bij de visboer geen portie gebakken dolfijn kunt kopen. Of vergelijk het met een prairiehond, die dus wel hond wordt genoemd maar helemaal geen hond is. Een prairiehond heeft wel iets weg van een mollige eekhoorn, maar een eekhoorn is hij ook niet, want hij leeft in gangen onder de grond, niet in bomen, en hij houdt een winterslaap, en toch is hij geen beer. Een prairiehond zou nooit van zichzelf zeggen dat hij beter was dan een echte hond, of beter dan een eekhoorn of een beer, alleen maar anders, zoals een dolfijn ook anders is, alleen is een prairiehond natuurlijk niet te vergelijken met een dolfijn. Dus ik denk dat ik maar terugga naar mijn huisje om daar mijn repen op te eten en na te denken over dolfijnen en prairiehonden tot ik deze analogie beter kan uitleggen.’

Soms houd ik me van de domme en doe ik alsof ik niet goed bij mijn hoofd ben, om een slechterik het idee te geven dat ik geen bedreiging voor hem vorm en dat ik niet de moeite en energie waard ben die het zou kosten om me allerlei nare dingen aan te doen. Soms ontsteken ze dan in woede. Wanneer ik bij de monteur wegloop, ben ik bang dat hij me met een moersleutel te lijf zal gaan.

3

De deur van huisje 6 gaat open als ik er bijna ben, maar er verschijnt niemand in de deuropening.

Als ik naar binnen ga en de deur achter me dichtdoe, zie ik dat Annamaria op haar knieën bij de golden retriever zit en de tanden van het beest poetst.

Ze zegt: ‘Blossom had vroeger ook een hond. Ze heeft voor Raphael een extra tandenborstel in de mand gedaan, en een tube tandpasta met leverworstsmaak.’

De hond zit uiterst geduldig te wachten, met opgeheven kop, en laat Annamaria haar gang gaan als ze zijn hanglippen omhoogdoet om zijn tanden te kunnen poetsen. Het beest houdt zich in en likt geen tandpasta van de borstel voordat zijn tanden gepoetst zijn. Hij draait zijn ogen naar me toe, alsof hij wil zeggen: Ik heb hier een hekel aan, maar ze bedoelt het goed.

‘Ik zou graag willen dat je de deur in het vervolg op slot doet.’

‘Als de deur dicht is, zit hij op slot.’

‘Net ging hij uit zichzelf open.’

‘Alleen voor jou.’

‘Waarom gebeurt dat?’

‘Waarom niet?’

‘Ik had moeten vragen: hoe kan dat?’

‘Ja, dat zou een veel betere vraag zijn geweest.’

Door de tandpasta met leverworstsmaak produceert Raphael heel wat speeksel. Annamaria onderbreekt haar activiteiten even en pakt een handdoek om Raphaels vacht en bek droog te wrijven.

‘Toen ik hier wegging, had ik je moeten waarschuwen dat je maar beter geen televisie kunt gaan kijken. Daarom ben ik teruggekomen. Om je te waarschuwen.’

‘Ik weet heus wel wat er zoal op tv is, jongeman. Het merendeel van die programma’s is waardeloos. Ik steek mezelf nog liever in brand dan dat ik daarnaar ga kijken.’

‘Kijk ook maar niet naar de goede programma’s. Je kunt die tv het beste maar helemaal niet aanzetten. Volgens mij is de tv een route.’

Terwijl ze nog wat tandpasta op de borstel doet, zegt ze: ‘Een route waarheen?’

‘Dat is een uitstekende vraag. Als ik daar het antwoord op weet, kan ik ook zeggen waarom ik hier in Harmony Corner terecht ben gekomen. Dus hoe kan het dat de deur alleen voor mij opengaat?’

‘Welke deur?’

‘Die deur.’

‘Die deur is dicht.’

‘Ja, omdat ik hem heb dichtgedaan.’

‘Brave hond, trek je tong eens terug,’ zegt ze tegen de hond, die zijn tong uit zijn bek laat hangen.

Raphael trekt zijn tong terug, waarna ze zijn voortanden gaat poetsen. Het puntje van zijn staart gaat heen en weer.

De cafeïne heeft vooralsnog weinig effect, en het ontbreekt me aan energie om het gesprek over de deur voort te zetten. ‘In de garage werkt een monteur, ene Donny, die twee persoonlijkheden lijkt te hebben. De tweede persoonlijkheid lijkt een moersleutel te willen gebruiken op een manier die niet door de fabrikant beoogd is. Als hij ooit bij je aan de deur komt, moet je hem niet binnenlaten.’

‘Ik ben niet van plan om iemand anders binnen te laten dan jou.’

‘Die serveerster die je te woord heeft gestaan toen je de huisjes huurde…’

‘Holly Harmony.’

‘Kwam ze… normaal op je over?’

‘Ze was opgewekt en vriendelijk en zeer bekwaam.’

‘Deed ze niets raars?’

‘Zoals wat?’

‘Ik weet niet. Zoals… plukte ze geen vlieg uit de lucht om hem op te eten of zo?’

‘Wat grappig dat je dat vraagt.’

‘Hoezo? Deed ze dat dan?’

‘Nee. Natuurlijk niet.’

‘Stond ze steeds op het punt in huilen uit te barsten?’

‘Verre van. Ze had een heel lieve lach.’

‘Lachte ze misschien te veel?’

‘Een mens kan niet te veel lachen, jongeman.’

‘Heb je Batman dan niet gezien, met de Joker?’

Annamaria is klaar, legt de tandenborstel weg, pakt de handdoek en veegt Raphaels kop nogmaals droog. De hond grijnst als de Joker.

Dan begint ze de zijdezachte hondenvacht te borstelen. Ze zegt: ‘Haar rechterpink miste een kootje.’

‘Van wie? De serveerster? Holly? Je zei dat ze normaal op je overkwam.’

‘Het is niet abnormaal te noemen als iemand als gevolg van een ongeluk een deel van een vinger is kwijtgeraakt. Dat valt niet in dezelfde categorie als het eten van een vlieg.’

‘Heb je haar gevraagd hoe dat zo gekomen is?’

‘Natuurlijk niet. Dat zou onbeleefd zijn geweest. De pink van haar andere hand mist twéé kootjes. Daar is nog maar een stompje van over.’

‘Wacht, wacht, wacht. Twee afgehakte pinken is al helemaal niet normaal.’

‘Dat kan in beide gevallen door één ongeluk gebeurd zijn.’

‘Ja, natuurlijk, je hebt gelijk. Misschien jongleerde ze met twee slagersmessen toen ze van de eenwieler viel.’

‘Sarcasme is niets voor jou, jongeman.’

Haar milde berisping raakt me, al weet ik niet goed waarom.

Raphael houdt subiet op met grijnzen, alsof hij begrijpt dat ik een lichte uitbrander heb gekregen, en werpt me een strenge blik toe. Als ik sarcastisch doe tegen Annamaria, ben ik misschien ook wel zo’n figuur die stiekem een graai in de trommel met hondenkoekjes doet om ze vervolgens op te eten.

Ik zeg: ‘Monteur Donny heeft een joekel van een litteken op zijn gezicht.’

‘Heb je hém gevraagd hoe hij daaraan gekomen is?’ vraagt Annamaria.

‘Dat zou ik zeker gedaan hebben, ware het niet dat Aardige Donny ineens veranderde in Boze Donny, en als ik het toen had gevraagd, zou hij ter plekke zo’n litteken op mijn gezicht hebben aangebracht.’

‘Nou, ik ben blij dat je al vooruitgang hebt geboekt.’

‘Als het in dit tempo doorgaat, kunnen we deze huisjes beter voor een heel jaar huren.’

Terwijl ze de hond met lange, soepele bewegingen borstelt, zweven er losse haren van de prachtige vacht in zijn bek. ‘Je bent toch nog niet klaar met rondneuzen?’

‘Nee, ik ben net begonnen.’

‘Dan zul je de waarheid binnenkort vast wel boven tafel krijgen.’

Raphael besluit me te vergeven. Hij kijkt me weer grijnzend aan, en in reactie op de zachtaardige borstelbeurt die hem te beurt valt, produceert hij een geluid van pure verrukking, dat het midden houdt tussen een zucht, gespin en een vreugdekreetje.

‘Je kunt goed met honden overweg, zeg.’

‘Als ze weten dat je van ze houdt, geniet je hun vertrouwen en toewijding.’

Haar woorden doen me denken aan Stormy, de manier waarop we met elkaar omgingen, onze liefde, ons vertrouwen, onze toewijding. Ik zeg: ‘Zo is het ook met mensen.’

‘Sommige mensen wel, ja. Over het algemeen zijn mensen minder makkelijk in de omgang dan honden.’

‘De slechteriken wel.’

‘De slechteriken, degenen die tussen goed en kwaad in zitten, en sommigen van de goeien. Ook als er intens en langdurig van hen gehouden wordt, wekt dat niet altijd toewijding bij hen op.’

‘Dat is iets om over na te denken.’

‘Daar heb je vast al vaak over nagedacht, Oddie.’

‘Nou, ik ga nog maar eens wat rondneuzen,’ zeg ik. Ik loop naar de deur, maar blijf ineens staan.

Annamaria heeft de lange vacht bij de linkervoorpoot van de hond geborsteld, die ook wel de ‘bevedering’ wordt genoemd, en zegt: ‘Wat is er?’

‘De deur zit dicht.’

‘Om die gevaarlijke monteur Donny buiten te sluiten, voor wie je me net nog gewaarschuwd hebt.’

‘De deur gaat alleen open als ik er van buiten naartoe loop.’

‘Wat wil je daar precies mee zeggen?’

‘Ik weet het niet. Gewoon een constatering.’

Ik kijk naar Raphael. Raphael kijkt naar Annamaria. Annamaria kijkt naar mij. Ik kijk naar de deur. Die is nog steeds dicht.

Uiteindelijk pak ik de deurkruk en doe ik de deur open.

Ze zegt: ‘Ik wist wel dat je het kon.’

Ik kijk naar buiten, naar de in het nachtelijk duister gehulde huisjes en de zacht wiegende bomen, en vrees het bloedbad dat ik vermoedelijk zal moeten aanrichten. ‘In Harmony Corner ontbreekt het aan echte harmonie.’

Ze zegt: ‘Maar de Corner ontbreekt niet. Waar jij voor uit moet kijken, jongeman, is dat je niet in die hoek wordt gedreven.’

4

Voor het geval ik in de gaten gehouden word, ga ik niet meteen door met rondneuzen maar loop ik terug naar mijn huisje. Ik draai de deur achter me op slot.

Het is nog maar een paar jaar geleden dat bijna iedereen zonder meer voor paranoïde werd versleten die in de waan verkeerde dat hij voortdurend in de gaten gehouden werd. Maar onlangs is bekend geworden dat de Binnenlandse Veiligheidsdienst en meer dan honderd andere organisaties op regionaal, landelijk en federaal niveau in de naam van de openbare veiligheid onbemande verkenningsvliegtuigjes hebben ingezet, zogeheten drones, die voorheen alleen in oorlogsgebieden in het buitenland gebruikt werden, omdat ze zo laag konden vliegen dat ze buiten het bereik van de radar bleven. Binnenkort hebben we er een nieuw probleem bij. Als je dan je hond uitlaat, is je eerste zorg niet dat je stiekem in de gaten gehouden wordt, maar dat die snel in aantal toenemende drones met elkaar en met passagiersvliegtuigen in botsing komen, en dat je kans loopt aan je eind te komen door een neerstortende drone die bedoeld was om jou in de gaten te houden, opdat je het drolletje van Bello netjes in de afvalbak zou deponeren die daar door de overheid is neergezet.

Terug in mijn huisje overweeg ik de tv aan te zetten op de klassieke-filmzender, om te kijken of ook Katharine Hepburn en Cary Grant me dringend adviseren te gaan slapen. Maar het zal niet lang meer duren voordat de cafeïne begint te werken, en ik vermoed dat ik eerst half in slaap moet zijn gesukkeld voordat de indringer – wie of wat dat ook maar mag zijn – via de tv in mijn hoofd kan sluipen.

Ik doe de meeste lampen uit en laat één nachtlampje branden, om de indruk te wekken dat ik klaar ben met mijn verkenningstocht in Harmony Corner. Op de rand van het bed gezeten eet ik een reep.

Een van de voordelen van een risicovol leven is dat ik me geen zorgen hoef te maken om zaken als cholesterol en tandbederf. Voor het zover is dat mijn bloedvaten zijn dichtgeslibd, ben ik allang de pijp uit. En wat mijn gebit betreft: ik verlies vooral tanden bij gewelddadige confrontaties. Ik ben nog geen tweeëntwintig en nu al heb ik zeven implantaten.

Ik eet de tweede reep. Het zal niet lang meer duren voordat ik door alle suiker en cafeïne zo strak sta als een zendmast. Via de titanium pennen waarmee mijn implantaten in mijn kaak geschroefd zijn, kan ik misschien de radio ontvangen. Ik hoop dan alleen dat het niet een zender is die non-stop discohits uit de jaren zeventig draait.

Ook het laatste lampje, naast mijn bed, doe ik uit.

Bij het bed, achter in het huisje, zit een dubbel raam dat naar binnen opengaat en uitzicht biedt op het bos. In het raamkozijn zit een hor om motten en andere insecten tegen te houden, die met een veer op zijn plaats wordt gehouden. Zonder enige moeite verwijder ik de hor en plaats hem weer bijna geruisloos terug als ik door het raam naar buiten ben geglipt.

Een ander aspect van mijn zesde zintuig is wat Stormy ‘paranormaal magnetisme’ noemt. Als ik iemand wil opsporen, concentreer ik me op zijn naam en zijn gezicht. Dan ga ik een eindje lopen of fietsen, of ik pak de auto, zonder daarbij een speciale bestemming voor ogen te hebben, gewoon mijn neus achterna, maar ondertussen word ik dan naar de desbetreffende persoon geleid. Meestal duurt het nog geen halfuur, vaak korter, tot ik de beoogde persoon gevonden heb.

Paranormaal magnetisme werkt ook – al gaat het dan iets minder makkelijk – als ik naar een bepaald voorwerp op zoek ben, en soms zelfs als ik een locatie zoek waarvan ik alleen de functie ken. In dit geval bijvoorbeeld, terwijl ik achter de huisjes langs loop en het door de maan beschenen bos betreed, concentreer ik me op het woord hol.

In Harmony Corner heerst een soort onzichtbare geest, een persoon of anderszins, die zich via de televisie kan verplaatsen en een vermoeide persoon in diepe slaap kan brengen, om zijn herinneringen te lezen en zijn geest te onderzoeken, net zo makkelijk als een inbreker in een verlaten huis naar kostbaarheden zoekt. Dat wezen moet een fysieke verschijningsvorm hebben, want in mijn ervaring beschikken gewone geesten niet over dergelijke krachten. Dit schepsel houdt zich ergens schuil, en gezien zijn roofzuchtige aard lijkt hol me een geschikte term om zijn verblijfplaats mee aan te duiden.

Al snel bereik ik de rand van het bos, met daarachter grasland dat glooiend naar de kust leidt, een afstand van zo’n driehonderd meter. Vanuit het westen worden donkere golven aangevoerd, die in een onophoudelijke cadans op het strand rollen. De afnemende maan verleent het kniehoge gras, het strand en de schuimende golven een zilveren gloed.

Ik kijk uit op een inham. In het hoger gelegen gebied aan de noordkant zie ik de lichten van het tankstation en het restaurant flonkeren. Een zwarte streep, mogelijk een asfaltweg, voert vanaf het restaurant over het zilvergrijze grasland, diagonaal over de naar de kust aflopende heuvels en dalen, naar een groepje gebouwen vlak bij het strand, aan de zuidkant van de inham.

Het blijken zeven huizen te zijn, waarvan er een duidelijk groter is dan de andere zes, al zijn ze stuk voor stuk niet klein te noemen. Bij twee huizen brandt licht achter de ramen, de andere vijf zijn donker.

Als de familie Harmony plus schoonzoons en -dochters het restaurant en tankstation runnen, dag en nacht, zeven dagen per week, zullen ze niet ver weg wonen. Dit is waarschijnlijk hun eigen kleine enclave, een schilderachtige en bevoorrechte plek om te wonen, al ligt het wel wat afgelegen.

Hoewel het voor de tijd van het jaar tamelijk warm is, is het onwaarschijnlijk dat de slangen in dit gebied net zo actief zijn als in de andere seizoenen, en bovendien is het nu nacht. Ik heb een hekel aan slangen. Ik ben ooit opgesloten in een serpentarium, waarin diverse exemplaren uit hun glazen bakken waren vrijgelaten.

Als die beesten me appels van de boom der kennis hadden aangeboden, had ik er nog iets positiefs in kunnen zien, maar ze wilden alleen maar gif in me spuiten, waarna ik niet meer in de gelegenheid zou zijn om de desastreuze wereldgeschiedenis de goede kant op te buigen.

Ik baan me een weg door de glooiende velden, waarbij het gras tot aan mijn knieën reikt, en zonder dat ik door op de loer liggende slangen word gebeten of door neerstortende drones word belaagd, kom ik bij de geasfalteerde weg, die ik volg in de richting van de huizen.

Het zijn charmante victoriaanse huizen met grote veranda’s en uitbundig versierd houtwerk, het zogenoemde gingerbread. Beschenen door de maan lijken het gebouwen uit de neogotiek: asymmetrische en onregelmatig vormgegeven constructies met puntige daken en dakvensters, ramen met gotische bogen en rijkelijk versierde gevelspitsen.

Zes huizen staan bij elkaar, elk met veel grond eromheen, en het zevende – dat het grootst is – kijkt vanaf een heuveltop op de andere neer, tien meter hoger en dertig meter ervandaan. Op de eerste verdieping van het huis op de heuvel brandt licht, en ook bij het laatste huis in het groepje van zes zijn een paar ramen verlicht.

Eerst word ik naar het laatste huis van het rijtje getrokken, maar als ik daar kom, merk ik dat ik doorloop en een helling afga, langs een schelpenpad vol gleuven en kuilen. De schelpen kraken onder mijn voeten.

Het strand is smal en wordt begrensd door een minstens drie meter hoge wal die overwoekerd is met iets wat op wilde rozemarijn lijkt. De golven zijn drie meter hoog en rollen uit op het strand, met een zacht rommelend geluid, alsof doezelende draken in hun slaap liggen te brommen.

Dertig meter verderop zie ik iets bewegen, op het strand. Iemand heeft me gezien en duikt ineen.

Ik steek mijn hand onder mijn sweatshirt en haal het pistool onder mijn broekband vandaan.

‘Wie is daar?’ roep ik met stemverheffing om boven het geraas van de zee uit te komen.

De gedaante springt op en sprint naar de overwoekerde zeewering. Het is een kind, waarschijnlijk een meisje, tenger, ongeveer één meter vijftig lang. Blond haar wappert als een vlag achter haar aan, en dan verdwijnt ze in de struiken.

Ik voel aan dat zij misschien niet degene is die ik moet hebben, maar dat ze toch een sleutelpositie inneemt in het ontsluieren van de waarheid omtrent Harmony Corner.

Ik ren in een schuine lijn naar de zeewering, naar het noorden. Eerst reikten de kabbelende golven waarschijnlijk tot vlak bij de struiken, want nu het langzamerhand eb wordt, is de smalle strook tussen de vloedlijn en de begroeide wal nog vochtig en stevig.

Nadat ik zo’n dertig meter heb gelopen zonder verder een glimp van het meisje te hebben opgevangen, kom ik tot de conclusie dat ik al te ver ben. Ik draai me om en ga terug in zuidelijke richting, waarbij ik de donkere heuvels afspeur op zoek naar een paadje dat ze misschien genomen heeft.

Ik zie geen pad, maar wel de donkere ingang van een riool, dat ik over het hoofd had gezien in mijn haast om achter het meisje aan te gaan. Het is een reusachtige buis met een doorsnee van ongeveer één meter tachtig, ingegraven in de zeewering en gedeeltelijk overwoekerd.

Omdat ik vanuit het westen beschenen word door de maan en mijn silhouet zich ongetwijfeld tegen de hemel zal aftekenen, neem ik aan dat ze me kan zien. ‘Ik doe je niks, hoor,’ verzeker ik haar.

Als er geen reactie komt, duw ik de afhangende plantenslierten uit elkaar en doe twee stappen de betonnen rioolbuis in. Nu zal ze mijn silhouet wat minder gemakkelijk kunnen zien, al blijft ze voor mij op haar beurt in het donker verborgen. Misschien zit ze slechts een meter van me af, voor hetzelfde geld dertig meter dieper het riool in.

Ik houd mijn adem in om haar ademhaling te kunnen horen, maar het geruis van de zee wordt door het riool versterkt en galmt tussen de ronde wanden heen en weer. Zoiets zachts als het ademen van een kind is hier niet te horen, noch haar voorzichtige voetstappen, mocht ze in het pikkedonker naar me toe sluipen.

Gezien het feit dat ze een meisje is en ik een onbekende volwassen man ben, zal ze zich steeds verder terugtrekken in het riool naarmate ik verder loop. Ik acht de kans klein dat ze zal proberen me omver te lopen om te ontsnappen, of ze moet al zo wild zijn als een beest, of gevaarlijk psychotisch, of allebei.

Door jaren van gewelddadige ontmoetingen en bovennatuurlijke ervaringen heeft mijn fantasie ongezonde proporties aangenomen.

Nadat ik nog een paar passen het riool in ben gelopen, blijf ik staan omdat er een beeld van een blond meisje bij me bovenkomt: koortsachtig flonkerende ogen, de lippen verwrongen tot een akelige grijns, stralend witte tanden, waartussen stukjes bloederig vlees zijn achtergebleven, het vlees van iets wat ze rauw verslonden heeft. In een hand heeft ze een grote vork met twee tanden, en in de andere een gevaarlijk uitziend vleesmes, waarmee ze mijn buik wil openrijten, alsof ik een kalkoen ben.

Dit is geen paranormaal visioen, maar gewoon een monsterlijke fantasie die het gevolg is van uitputting en angst. Die angst mag dan nergens op gebaseerd zijn, maar toch lijkt het me niet raadzaam om in deze absolute duisternis verder te gaan, of ik nu een pistool bij me heb of niet.

‘Sorry als ik je heb laten schrikken.’

Ze geeft geen kik.

Nu ik meer naar mijn verstand luister en het beeld van het psychopathische kind verflauwt, richt ik me tot het echte kind. ‘Ik weet dat er iets niet in de haak is in Harmony Corner.’

Ondanks deze openbaring van mijn kant blijkt het kind niet bereid een gesprek met me aan te gaan.

‘Ik ben hiernaartoe gekomen om te helpen.’

Mijn nobele intentieverklaring brengt me enigszins in verlegenheid, omdat het wat opschepperig klinkt, alsof ik denk dat de bewoners van Harmony Corner al die tijd op niemand anders dan mij zaten te wachten, en dat ze er gerust van uit mogen gaan dat ik de zaken recht zal zetten en ervoor zal zorgen dat het recht zijn loop krijgt.

Mijn zesde zintuig is een geval apart, maar stemt tot nederigheid. Ik ben geen superheld. Sterker nog: soms verpruts ik de boel en gaan er mensen dood die ik juist uit alle macht probeer te redden. Mijn belangrijkste gave, namelijk dat ik de geesten van ronddolende overledenen kan zien, heb ik hier nog niet kunnen inzetten. Ik moet het dus hebben van mijn buitengewoon scherpe intuïtie, mijn paranormale magnetisme, een spookhond die steeds bij me vandaan drentelt, en het besef dat het leven soms een absurde wending neemt. Als Superman niet meer kon vliegen en niet langer kon beschikken over zijn kracht, zijn röntgenogen, zijn onkwetsbaarheid voor messen en kogels, en slechts op zijn pak en zijn zelfvertrouwen kon terugvallen, zou hij waarschijnlijk meer voor de familie Harmony kunnen betekenen dan ik.

‘Ik ga nu weg,’ roep ik in de duisternis. Mijn stem galmt door de betonnen rioolbuis. ‘Ik hoop dat je niet bang voor me bent. Ik ben niet bang voor jou. Ik wil alleen maar vriendjes met je worden.’

Ik begin me af te vragen of ik alleen ben. De gestalte die ik had gezien, heeft zich misschien via de struiken en de zeewering uit de voeten gemaakt, en in dat geval is het verlegen meisje tot wie ik me nu steeds heb gericht, net zo imaginair als het moordlustige meisje met het vleesmes.

Zoals ik al eerder heb mogen ervaren, kun je je net zo goed belachelijk voelen als je alleen bent als wanneer een hele menigte getuige is van je falende oordeel of gedrag.

Om te voorkomen dat ik me nog belachelijker ga voelen, besluit ik niet achterwaarts naar de uitgang van het riool te lopen. Ik draai me om en loop terug, zonder me druk te maken over wie er achter me zou kunnen opduiken. Na één stap zie ik in mijn fantasie al een mes door het duister vliegen, en na drie stappen verwacht ik dat het vlijmscherpe wapen zich langs mijn linkerschouderblad in mijn hart boort.

Ik verlaat het riool zonder kleerscheuren, ga op het strand naar links en raak er steeds meer van overtuigd dat ik weliswaar misschien in een soort film verzeild ben geraakt, maar dat het geen horrorfilm is waarin iedereen wordt afgeslacht. Als ik bij het schelpenpaadje aankom, kijk ik om, maar het meisje – als het al een meisje was – is nergens te bekennen.

Over de asfaltweg loop ik terug naar het laatste huis van de zes, waar nog steeds licht brandt op de begane grond. Ik besluit van raam naar raam te sluipen om op verkenning uit te gaan. Soepel als een kat en muisstil sluip ik het trapje van de veranda op, en dan hoor ik een vrouwenstem zeggen: ‘Wat moet je?’

Ik heb mijn pistool in mijn hand, maar houd mijn arm langs mijn zij, in de hoop het wapen zo verborgen te houden. Op de veranda aangekomen zie ik vier rieten stoelen naast elkaar staan, bekleed met kussens. De vrouw zit in de derde stoel, nauwelijks beschenen door het licht dat tussen de gordijnen door naar buiten valt. Ik ruik koffie, en ik zie dat ze met beide handen een beker vasthoudt.

‘Ik wil helpen,’ zeg ik tegen haar.

‘Wie wil je helpen?’

‘Jullie allemaal.’

‘Wat geeft jou het idee dat we hulp nodig hebben?’

‘Het litteken dat Donny op zijn gezicht heeft. De geamputeerde vingers van Holly.’

Ze neemt een slok van haar koffie.

‘En iets wat me bijna is overkomen toen ik met een biertje in de hand tv ging kijken.’

Nog steeds reageert ze niet.

Het ritmische geraas van de branding klinkt hier gedempt.

Uiteindelijk zegt ze: ‘We zijn voor je gewaarschuwd.’

‘Door wie?’

Ze geeft geen antwoord, maar zegt: ‘We hebben te horen gekregen dat we je moeten mijden… en we denken te weten waarom dat is.’

De maan staat aan de westelijke hemel, zo rond als een zakhorloge, en de lucht is zo helder dat het lijkt of de maan in een omhulsel van sterren hangt.

Het duurt nog minstens een uur voordat de zon opkomt. Ik weet niet waarom, maar ik heb de indruk dat de bewoners van Harmony Corner in het donker makkelijker praten dan overdag.

Ze zegt: ‘Ik zal worden gestraft als ik je alles vertel. Zwaar gestraft.’

Als ze besloten had niet met me te praten, zou ze niet hoeven vertellen dat ze zwaar moet boeten nu ze wel met me praat. Dan had ze allang gezegd dat ik moest ophoepelen.

Er is vast een reden waarom ze dit risico neemt, en ik heb zo’n vermoeden wat die reden is. ‘Was dat uw dochter die ik op het strand heb gezien?’

In de ogen van de vrouw verschijnt een flauwe fonkeling.

Ik neem in de eerste stoel plaats, zodat er een stoel tussen ons in staat, en leg het pistool in mijn schoot.

Met minder gewetenswroeging dan misschien zou moeten, probeer ik haar te manipuleren. ‘Heeft uw dochter ook al een litteken? Heeft ze al haar vingers nog? Is zij al zwaar gestraft?’

‘Dat moet je niet doen.’

‘Wát moet ik niet doen, mevrouw?’

‘Me zo onder druk zetten.’

‘Mijn excuses.’

‘Wat ben jij voor type?’ vraagt ze. ‘Voor wie werk je?’

‘Ik ben een agent, mevrouw, maar het is me niet toegestaan daar verder op in te gaan.’

Dat is in zekere zin waar. Ik zou haar kunnen vertellen dat ik in elk geval geen agent ben voor organisaties als de FBI, de CIA, de BATF… Ik werk zonder badge, en zonder dat ik ervoor betaald krijg. Hoewel ik het idee heb dat ik door mijn gave een soort agent ben van een hogere macht, kan ik dat niet hard maken en durf ik dat niet uit te dragen, omdat ik bang ben dat ik dan van oplichterspraktijken beticht zal worden.

Zonder enige emotie, wat vreemd is gezien de inhoud van haar woorden, zegt ze: ‘Jolie, mijn dochter, is twaalf. Ze is slim en sterk en lief. En ze zal vermoord worden.’

‘Waarom hebt u dat idee?’

‘Omdat ze te mooi is om te mogen leven.’

5

De vrouw heet Ardys en is getrouwd met William Harmony, wiens ouders Harmony Corner hebben gesticht.

Ooit, zegt ze, was het leven hier ideaal. Ze koesterden zich in de beslotenheid van een hechte familieband en waren gezegend met een goedlopend bedrijf waarin ze allemaal hun steentje bijdroegen, zonder conflicten, mogelijk zoals pionierende families in vroegere dagen het land bewerkten en samen produceerden wat ze nodig hadden om te overleven, terwijl ze tegelijkertijd veel bereikten en ervaringen deelden, waardoor er een grote verbondenheid ontstond in de beste zin van het woord.

Vanaf de oprichting van de Corner werden de kinderen van de familie Harmony thuis onderwezen, en zowel de kinderen als de ouders vonden het heerlijk om het grootste deel van hun vrije tijd dicht bij huis te blijven. Ze visten in de baai, gingen op het strand liggen zonnebaden of maakten wandelingen door de groene heuvels. De kinderen die de schoolgaande leeftijd hadden, werden natuurlijk op excursies meegenomen en gingen regelmatig op vakantie, waarbij ze meer van de wereld zagen dan alleen hun eigen erf. Tot vijf jaar geleden. Toen veranderde Harmony Corner in een gevangenis.

Ze vertelt dit alles met zo’n zachte stem dat ik me soms naar haar toe moet buigen om haar te kunnen verstaan. Nooit geeft ze blijk van enig verdriet, wat je wel zou verwachten bij iemand die ervan overtuigd is dat de jonge Jolie als straf voor haar schoonheid vermoord zal worden. Ook is er geen angst in haar stem te bespeuren, en ik vermoed dat ze zonder enige emotie spreekt om te voorkomen dat ze anders de zelfbeheersing zou kwijtraken die ze nodig heeft om überhaupt een gesprek met me te voeren.

Letterlijk een gevangenis, zegt ze. Geen vakanties meer buiten de grenzen van het erf. Geen dagtrips meer. Vriendschappen met mensen buiten de familie zijn afgekapt, vaak van het ene op het andere moment en met gespeelde woede om te voorkomen dat de personen in kwestie pogingen doen om de banden te herstellen. Slechts een familielid tegelijk mag van het terrein af, om bankzaken te regelen of een beperkt aantal andere zaken te doen. Ze gaan niet meer winkelen. Wat ze nodig hebben, moet telefonisch worden besteld en vervolgens worden bezorgd.

Hoewel ze op een terloopse manier praat en beweegt, bespeur ik een gekwelde ondertoon in haar stem. Ze is een gekwelde vrouw. De openbaring waar ze me in het gesprek naartoe leidt, heeft haar geest gekneveld, maar nog niet gebroken. Ik voel bij haar een zekere vertwijfeling waardoor ze op dit moment geen hoop durft te koesteren, vertwijfeling die is ontstaan doordat ze zich al heel lang verzet tegen een of andere vijand zonder dat dat vruchten heeft afgeworpen. Desondanks lijkt ze niet helemaal tot wanhoop te zijn vervallen.

Het verbaast me dan ook als ze ineens ophoudt met praten. Als ik haar vraag verder te gaan, blijft ze zwijgen en staart ze met een ernstige blik naar de donkere zee, alsof de golven haar uitnodigen zichzelf in het koude water te verdrinken.

Wachten is een van de dingen waar de mens van nature niet goed in is, al is het wel een van de essentiële dingen die we moeten leren voordat we in staat zijn het geluk te ervaren. We willen dat de toekomst zich zo snel mogelijk voltrekt en proberen de tijd eigenhandig bij te sturen, maar de toekomst komt pas als de tijd er rijp voor is en laat zich niet opjagen. Als we ons in wachten hebben bekwaamd, ontdekken we dat we niet meer zo naarstig verlangen naar wat we vol ongeduld van de toekomst hadden verwacht, maar dat er een zekere wijsheid voor in de plaats is gekomen. Ik ben in de loop der tijd vrij goed geworden in wachten. Ik wacht af en kijk wat voor handeling of offer er van me gevraagd wordt, ik wacht tot ik weet waar ik naartoe moet, en ik wacht op de dag dat de voorspelling van de waarzegmachine zal uitkomen. In het wachten liggen hoop, liefde en vertrouwen besloten.

Na een paar minuten zegt Ardys: ‘Ik dacht even dat ik het voelde openen.’

‘Wat?’

‘De deur. Mijn eigen deurtje. Meer kan ik je niet vertellen, omdat ik bang ben dat hij alleen al door het noemen van zijn naam of het beschrijven van hem naar me toe wordt getrokken, nog voordat ik je heb uitgelegd welke last er op onze schouders rust.’

Weer doet ze er het zwijgen toe, en ik zeg: ‘Er wordt wel eens gezegd dat je de naam van de duivel nooit moet uitspreken omdat je zijn voetstappen dan op de trap zult horen.’

‘Met de duivel valt wel om te gaan,’ zegt ze, waarmee ze impliceert dat er misschien géén manier bestaat om met haar naamloze vijand om te gaan.

Terwijl ik wacht tot ze weer het woord neemt en zij een veilige manier bedenkt om me te vertellen wat er aan de hand is, lijkt de ons omringende duisternis onmetelijk groot. We lijken erdoor overspoeld te worden, zoals de golven van de donkere zee bezit nemen van het strand. De nacht zelf is de zee aller zeeën die zich uitstrekt tot in alle uithoeken van het heelal, en de maan en planeten en sterren dobberen erin rond. Terwijl ik zit te wachten, krijg ik de indruk dat dit huis en de andere zes huizen, het restaurant en het tankstation verderop – die verlicht worden als een schip op zee – meedeinen op de golven van de nacht en aan hun trossen rukken.

Ardys heeft blijkbaar een manier bedacht om indirect met me te communiceren, zonder daarbij de naam van de duivel te hoeven noemen, want ze zegt: ‘Je hebt Donny ontmoet. Je hebt zijn litteken gezien. Hij heeft een grens overschreden, en dat was zijn straf. Hij dacht dat hij onze vrijheid kon bevechten met een mes als hij maar snel en slim genoeg was, maar in plaats daarvan keerde het mes zich tegen hem en takelde hij zichzelf ermee toe.’

Ik dacht dat ik haar niet goed begreep. ‘Heeft hij zichzelf dat litteken toegebracht?’

Ze heft haar hand alsof ze wil zeggen dat ik even moet wachten. Ze zet haar koffiebeker neer. Ze legt haar armen op de armleuningen van de stoel, maar is totaal niet ontspannen. ‘Als ik te specifiek word… als ik uitleg waarom hij zichzelf heeft toegetakeld, zeg ik misschien iets wat ik niet mag zeggen, iets wat gehoord zal worden, waardoor datgene wordt opgeroepen wat niet opgeroepen mag worden.’

Mijn verwijzing naar de duivel lijkt steeds toepasselijker, want de cadans waarop ze haar woorden uitspreekt, doet me denken aan teksten uit de Bijbel.

‘Donny zou niet meer in leven zijn als zijn dood beoogd was, maar wat beoogd was, was zijn lijden. Hoewel hij bloedde als een rund en verging van de pijn, bleef hij rustig. Doordat zijn lippen waren doorgesneden, had hij moeite zich verstaanbaar te maken, maar desondanks zei hij dat we hem op een keukentafel moesten vastbinden en een doek in zijn mond moesten proppen om de kreten te smoren die hij zou gaan uitstoten, en ook om te voorkomen dat hij zijn tong afbeet.’

Ze vertelt dit alles nog steeds met een zachte stem waaruit alle dramatiek en de meeste stemverbuigingen zijn verbannen, en dankzij deze blijk van zelfbeheersing, waar een grote wilskracht voor nodig is, wordt haar ongelofelijke verhaal geloofwaardig. Ze heeft haar handen krampachtig tot vuisten gebald.

‘Zijn vrouw, Denise, die erbij stond te gillen en bijna flauwviel, leek plotseling bij haar positieven te komen, juist op het moment dat Donny begon te schreeuwen. Ze vertelde ons wat ze nodig had om het bloeden te stelpen, de wond zo goed mogelijk te ontsmetten en die te hechten. Zij was namelijk tegen haar wil ingezet om Donny’s straf ten uitvoer te brengen en hem een blijvende verminking toe te brengen, want als een eersteklas chirurg de wond had behandeld, zou er een minimaal litteken zijn overgebleven. Nu werden er zenuwen doorgesneden en zou Donny last houden van gevoelloosheid. En steeds als hij haar onder ogen zou komen, voor de rest van hun leven, zal ze zichzelf kwalijk nemen dat ze er niets tegen heeft kunnen uitrichten… dat ze niet heeft kunnen voorkomen dat ze op deze manier gebruikt werd. Als we niet deden wat ze zei, kon een van ons de volgende zijn die zichzelf toetakelde. Daarom deden we wat er van ons gevraagd werd. Ze hechtte de wond.’

Ardys’ vuisten ontspannen zich, en ze buigt haar hoofd. Zij lijkt uitgeput, alsof het haar zowel fysiek als mentaal al haar energie heeft gekost om haar woorden te analyseren voordat ze ze uitsprak, om te voorkomen dat de onzichtbare geest die ze vreest, werd opgeroepen.

Het duurt nog maar een uur voordat de zon opkomt, maar de duisternis lijkt alleen maar toe te nemen. Het is alsof de heuvels worden weggedrukt en de huizen van hun ankers losslaan en op drift raken. Deze waarneming is niets anders dan een projectie van mijn eigen gemoedstoestand. Het komt door een verandering in mijn beeld van de werkelijkheid, van wat al dan niet mogelijk is, waardoor ik nu even stuurloos ronddobber.

Als ik Ardys goed begrijp, is deze onzichtbare geest, die mijn droom is binnengeslopen en geprobeerd heeft de archieven van mijn geheugen te openen, meer dan alleen maar een nieuwsgierig aagje. In hun geval gaat het om een onderdrukkende, genadeloze macht, een tirannieke poppenspeler. Vijf jaar geleden heeft die onzichtbare geest van Harmony Corner niet helemaal een gevangenis en qua reikwijdte ook geen imperium gemaakt, maar wel een miniatuuruniversum, vergelijkbaar met een eiland waarop een uit steen gehouwen god absolute gehoorzaamheid eist, met dit verschil dat déze valse godheid in staat is zijn wil op brute wijze aan zijn onderdanen op te leggen. Hij is het hoofd van de opstandige Donny binnengedrongen en heeft hem gedwongen zichzelf te verminken, en daarna is hij het hoofd van Denise binnengedrongen en heeft er met haar hulp voor gezorgd dat Donny’s gezicht voor altijd zou getuigen van de gevolgen van ongehoorzaamheid.

Toen Aardige Donny veranderde in Boze Donny, is de onzichtbare geest waarschijnlijk bij hem binnengedrongen en heeft bezit van hem genomen. Plotseling had ik niet te maken met een minder aangename kant van de monteur, maar met een totaal ander individu, namelijk de poppenspeler.

In de werkplaats stond geen televisie, en Donny was klaarwakker toen de onbekende kracht bezit van hem nam. Ik weet niet precies hoe de geest zich verplaatst en bezit van iemand kan nemen. Misschien vormt televisiekijken geen essentiële schakel, al is het hoe dan ook niet verstandig om naar veel realityprogramma’s te kijken over beroemdheden die een tijdje in het oerwoud tussen gorilla’s gaan zitten.

Ook snap ik nu dat Ardys met ‘mijn eigen deurtje’ de toegang tot haar geest bedoelt. Even dacht ze te merken dat die deur openging.

Ze leven constant met de angst dat de onzichtbare geest hun hoofd binnendringt en bezit van hen neemt. Waarom ze de afgelopen vijf jaar niet stapelgek zijn geworden, is me een raadsel.

Hoewel ik aanneem dat Ardys al genoeg risico gelopen heeft door me dit allemaal te vertellen, heft ze haar hoofd en gaat ze verder, op zachte toon, en met een stem die vermoeid zou overkomen als je niet wist hoeveel moeite het haar kost om juist op deze manier te communiceren. ‘Mijn schoonzus, Laura, is een Harmony, maar ze is getrouwd met een Jorgenson. Zij en Steve, haar man, hebben drie kinderen. De middelste was een jongetje, Maxwell. We noemden hem altijd Maxy.’

Ik vind het ontnuchterend dat ze spreekt zonder haar emoties te laten blijken. Waarschijnlijk verdringt ze haar gevoelens wanneer ze haar verhaal doet. Dat kost haar zoveel moeite dat ik de indruk krijg dat de onzichtbare geest op de een of andere manier constant weet heeft van de algemene gemoedstoestand van de onderdanen in zijn kleine koninkrijk. Misschien krijgt hij onmiddellijk in de gaten dat iemand subversieve gedachten koestert doordat die persoon dan opgewonden wordt, vergelijkbaar met de werkwijze van onze veiligheidsdiensten, die computers inzetten om miljoenen telefoongesprekken af te luisteren, waarbij niet elk woord wordt gescand, maar gekeken wordt naar bepaalde combinaties van woorden die in een gesprek tussen twee terroristen zouden kunnen voorkomen.

‘Maxy was altijd al een opvallende verschijning. Een mooie baby, en daarna een knappe peuter. Elk jaar werd hij mooier. Hij was zes toen alles veranderde. Op zijn achtste kwamen we erachter dat er blijkbaar een grens is aan schoonheid, die je niet mag overschrijden omdat het anders afgunst opwekt en je dan wordt verwijderd.’

Ze gebruikt zulke neutrale termen om een kindermoord te beschrijven en laat zo weinig emoties zien dat ze in de drie jaar na de dood van Maxy een buitengewoon grote mate van zelfbeheersing moet hebben ontwikkeld, iets waar ik nooit aan zal kunnen tippen. Ze blijft steeds ontzettend rustig, alle opwinding verdringt ze, want anders kan ze niet overleven. En nu gaat het om het leven van haar dochter.

Ze zegt: ‘Shirley Jackson heeft eens een kort verhaal geschreven, “The Lottery”, dat gaat over iemand die ritueel wordt gestenigd. Iedereen in het stadje moet meedoen, zodat zoiets gewelddadigs en moreel verwerpelijks normaal lijkt, essentieel om de openbare orde te handhaven, een moment om het gemeenschapsgevoel te versterken. Degenen die met die loterij meedoen, doen dat op vrijwillige basis. Toen iemand te mooi werd en uit de Corner verwijderd moest worden, deed iedereen mee, stuk voor stuk, inclusief Maxy zelf, maar niemand deed dat vrijwillig.’

Het vreselijke tafereel dat ze op terughoudende manier probeert te schetsen, vervult me met afschuw.

Ik ben oneindig dankbaar dat ik niet vatbaar ben voor de invloed van deze mysterieuze onzichtbare geest. Maar dan bid ik dat ik daar inderdaad immuun voor mag blijven, want misschien ontdekt de poppenspeler alsnog een manier om míjn deurtje open te maken.

Ardys gaat op fluistertoon verder. ‘Een gewone steniging wordt hier beschouwd als een ongeïnspireerde bezigheid. Er komt meer fantasie bij kijken. En in tegenstelling tot in het verhaal van Jackson, wordt het offer niet op efficiënte wijze voltrokken, maar met de bedoeling het gebeuren te rekken, als een verlenging bij een goede voetbalwedstrijd, om de spanning op te voeren en de uiteindelijke bevrediging zo groot mogelijk te maken.’

Ik heb het zweet in mijn handen staan en veeg ze af aan mijn jeans. Dan pak ik het pistool dat op mijn schoot ligt.

‘In de afgelopen drie jaar is er niemand geweest die een dergelijke afgunstige reactie heeft opgeroepen,’ zegt Ardys. ‘Tot voor kort. Er zijn familieleden die zich jaloers over mijn dochter en mij hebben uitgelaten omdat zij steeds knapper wordt. Natuurlijk bedoel ik te zeggen dat ze gedwongen werden dat te zeggen en waren het de woorden van iemand anders.’

Er komen tientallen vragen bij me op, maar voordat ik er een kan stellen, staat Ardys op uit haar stoel en vraagt me of ik met haar mee wil komen.

Ze doet de voordeur open en loopt voor me uit naar binnen.

Even kijk ik ongerust achterom naar de donkere veranda en de duisternis daarachter. Als ik de deur dichtdoe, vergrendel ik hem, want ik heb de indruk dat de nacht zelf als een wild beest achter ons aan kan kruipen.

Ik loop achter haar aan, de gang door, naar de smetteloze keuken.

Ik heb het idee dat alles in Harmony Corner spic en span is. Misschien werken ze zo hard om niet steeds te hoeven denken aan de uitzichtloze situatie waarin ze verkeren. Ze concentreren zich op wat wél binnen hun macht ligt – zorgen dat het huis aan kant is en het bedrijf goed loopt – en koesteren zo de weinige sprankjes hoop die hen resten.

Ik vind Ardys Harmony een prachtige vrouw. Ik schat haar eind dertig. Ze heeft een zeer lichte huid, en haar ogen hebben de kleur van crème de menthe, donkerder groen dan ik voor mogelijk had gehouden. Bij de ogen vertoont haar verder perfecte huid kraaienpootjes, maar die plooitjes lijken me geen gevolg van het klimmen der jaren, maar van de moed en de ijzeren wilskracht waarmee ze de dagen in de Corner tegemoet treedt, ook nu ze haar ogen half heeft toegeknepen en ze haar lippen vastberaden op elkaar perst.

Ik loop met haar mee naar het aanrecht, waar een raam zit dat uitkijkt op het grote huis op de heuvel. Er brandt nog steeds licht op de eerste verdieping van de imposante residentie.

‘Mijn schoonouders hebben dat huis in 1955 bij een executieverkoop gekocht. Er moest heel wat aan opgeknapt worden. Ze hebben het restaurant en het tankstation weer nieuw leven ingeblazen, wat een groot succes werd, en hebben er huizen bij laten bouwen toen hun kinderen gingen trouwen en de familie werd uitgebreid. Zelf zijn ze tot aan hun dood, nu negen jaar geleden, in het huis op de heuvel blijven wonen. Bill en ik hebben er vier jaar gewoond, tot alles veranderde. We wonen nu al vijf jaar hier in dit huis.’

Zonder me in directe bewoordingen te vertellen dat hun kwelgeest zijn intrek heeft genomen in het huis boven op de heuvel, zonder een naam te noemen of een beschrijving te geven, en zonder woorden te gebruiken die ongewenste aandacht kunnen opwekken, maakt ze me door haar blik en haar gelaatsuitdrukking duidelijk wat ze hoopt dat ik zal doen. Omdat ik immuun ben voor de invloed van de geest, kan ik misschien ongezien zijn hol bereiken en hem vermoorden. Ik begrijp wat ze graag wil dat ik doe, alsof ik haar gedachten kan lezen.

Als de onzichtbare geest in zijn eentje is en de familie Harmony met z’n velen, en als de onzichtbare geest slechts één persoon tegelijk kan binnendringen, zoals het verhaal van Donny en Denise lijkt aan te tonen, zullen ze in die vijf jaar toch wel een manier hebben bedacht om hun vijand te overmeesteren. Ik beschik over onvoldoende informatie om te kunnen begrijpen waarom deze afschuwelijke situatie nog steeds voortduurt of om te kunnen inschatten of datgene waarvan ze hoopt dat ik het zal ondernemen, enige kans van slagen heeft.

Doordat we ons niet op directe wijze kunnen uiten en op zachte toon moeten praten, wordt het lastig om meer informatie te verzamelen. Ik vraag: ‘Gaat het om een man of om iets anders?’

Ze draait zich om en zegt: ‘Deze manier van praten is niet aan te bevelen.’

Ik dring aan: ‘Een man?’

‘Ja en nee.’

‘Wat betekent dat?’

Ze schudt haar hoofd. Specifieker durft ze zich niet te uiten, omdat ze bang is dat de onzichtbare geest doorkrijgt dat we tegen hem samenspannen als ze de woorden uitspreekt die ze nodig heeft om het een en ander uit te leggen. Als hij eenmaal van iemand bezit heeft genomen, ook al treedt hij later weer uit dat lichaam, blijven ze blijkbaar steeds verbonden, in elk geval in beperkte mate.

‘Hij is in z’n eentje, neem ik aan.’

‘Ja.’

Ze kijkt naar het pistool dat ik vasthoud.

Ik vraag: ‘Kan ik de klus hiermee klaren?’

Ze kijkt me somber aan. ‘Dat weet ik niet.’

Ik vraag of ik wat water mag, terwijl ik ondertussen bedenk hoe ik bepaalde vragen kan verwoorden zonder dat er bij de vijandige geest een alarmbel gaat rinkelen.

Ze pakt een flesje Niagara uit de koelkast. Ik leg het pistool op de eettafel en zeg haar dat ik er geen glas bij hoef.

Voor iemand die al bijna vierentwintig uur niet heeft geslapen en een lange, vermoeiende dag achter de rug heeft, is te veel cafeïne net zo problematisch als te weinig. De gevolgen – slaperigheid en een gebrek aan concentratie – kunnen me fataal worden, net als een te grote mate van gespannenheid en de neiging te snel te reageren als gevolg van een overdosis aan stimulerende middelen. De Mountain Dew, repen en NoDoz hebben Klaas Vaak nog niet verjaagd. Ik neem nog een cafeïnetablet.

Als ik het flesje heb neergezet, komt Ardys op me af en pakt met beide handen een van mijn handen vast. Er ligt wanhoop in haar ogen en ze kijkt me smekend aan.

Iets in haar blik, misschien de intensiteit ervan, bezorgt me een ongemakkelijk gevoel. Omdat ik in mijn leven voortdurend met bovennatuurlijke zaken te maken heb, schrik ik zo vaak dat ik zo langzamerhand wel weet wanneer de haartjes in mijn nek overeind gaan staan. Maar deze keer, voordat ik de kans krijg die haartjes met mijn vrije hand glad te strijken, merk ik dat er iets anders aan de hand is. Er kruipt iets onder mijn schedeldak rond.

Snel sla ik mijn eigen deurtje dicht om te voorkomen dat iets mijn geest kan binnendringen. Ardys zegt: ‘Weet je al hoe je het beter kunt verwoorden, Harry?’

‘Hoe ik wát beter kan verwoorden?’

‘De beeldspraak van de eekhoorn en de prairiehond.’

Geschrokken bevrijd ik mijn hand uit haar greep.

De lichamelijke gestalte van Jolies moeder staat nog steeds voor me, en ook haar geest en haar ziel zullen nog aanwezig zijn, ook al heeft ze daar zelf geen zeggenschap meer over. De onzichtbare geest en ik staan oog in oog, net als een tijdje terug, toen hij me via Donny uitdaagde, en deze keer is hij in het lichaam van Ardys gekropen. Haar huid is nog steeds smetteloos blank, maar in haar ogen ligt nu een intens minachtende blik, en op haar lieftallige gezicht ligt een uitdrukking die daar niet vaak te zien zal zijn. Die donkergroene ogen zijn nog net zo opvallend als eerst, als de ogen van een vrouw in een met magie doorspekte Keltische mythe, maar er ligt geen gekwelde, bedroefde of smekende blik in verscholen. Ze stralen nu alleen maar een bijna voelbare, onmenselijke woede uit.

Ik gris het pistool van de tafel.

Ze zegt: ‘Wie ben je echt, Harry Potter?’

‘Lex Luthor,’ beken ik. ‘Daarom heb ik een andere naam aangenomen. Toen iemand me voor de zoveelste keer vroeg waarom ik toch zo’n hekel had aan Superman, begon ik aan een andere naam te denken. Zelfs Fidel Castro leek me beter.’

‘Je bent de eerste van je soort die ik heb ontmoet.’

‘Wat voor soort bedoel je?’ vraag ik.

‘Ontoegankelijk. Ik neem bezit van iedereen die als gast zijn intrek in het motel neemt. Ik bekijk hun herinneringen en zaai terugkerende nachtmerries, die ze nog weken naderhand blijven achtervolgen.’

‘Ik heb liever een gratis ontbijtje.’

Niet houterig als een zombie, maar met haar gebruikelijke élégance gaat ze – het lijkt of ze zweeft – naar het aanrecht naast het fornuis en trekt een la open. ‘Soms neem ik bezit van motelgasten als ze nog wakker zijn. Dan gebruik ik een man om zijn vrouw aan te randen, of ik gebruik een vrouw om tegen haar man leugens over overspel te verkondigen, waarbij ik allerlei sappige details voor haar verzin.’

Ardys kijkt in de la.

‘Als ze eenmaal weg zijn,’ zegt de onzichtbare geest via haar, ‘heb ik ze niet meer in mijn macht, maar wel heb ik een blijvend effect gesorteerd.’

‘Waarom? Wat heeft dat voor zin?’

Ardys kijkt op van de la. ‘Omdat ik het kan. Omdat ik het wil. Omdat ik vind dat het moet gebeuren.’

‘Daar ligt een moreel vacuüm, lijkt me.’

Ardys gehoorzaamt aan het beest dat haar berijdt en haalt een vleesmes uit de la. Met haar stem zegt de verborgen demon: ‘Geen vacuüm. Een zwart gat. Niemand zal aan me ontkomen.’

‘Grootheidswaanzin,’ opper ik.

Met het vleesmes in de hand loopt Ardys naar de eettafel, die tussen ons in staat. ‘Je bent een dwaas.’

‘O ja? Nou, jij bent een narcist.’

Ik vind het ontmoedigend dat we vervallen in dit soort kinderachtig schoolpleingedrag. Zelfs de poppenspeler, die als een boze god heerst over zijn onderdanen, heeft blijkbaar de behoefte me met kinderachtige beledigingen de grond in te boren, en ik voel me geroepen om op dezelfde manier op hem te reageren.

Via Ardys zegt hij: ‘Je bent zo goed als dood, poephoofd.’

‘O ja? Nou, dan ben jij waarschijnlijk verschrikkelijk lelijk.’

‘Niet als ik in deze trut ben gekropen.’

‘Ik ben liever dood dan zo lelijk als jij.’

‘Jij bent zelf ook hartstikke lelijk, poephoofd.’

Ik zeg: ‘Schelden doet toch lekker geen zeer.’

Ze maakt aanstalten om om de tafel heen te lopen.

Ik loop naar haar toe, pak het pistool met beide handen beet en richt de loop van het geweer van dichtbij op haar borst.

‘Je schiet haar toch niet dood,’ zegt de onzichtbare geest.

‘Ik heb eerder op de avond ook al een vrouw vermoord.’

‘Leugenaar.’

‘Engerd.’

‘Als je die trut doodschiet, heb je mij nog niet te pakken.’

‘Maar dan zul je wel een ander lichaam moeten vinden om binnen te dringen. Tegen die tijd ben ik hier allang weg en weet je niet meer waar ik ben.’

Ze gooit het mes.

Door mijn paranormale begaafdheid heb ik soms voorspellende dromen, maar als ik wakker ben, kan ik nooit in de toekomst kijken, verdorie, terwijl dat bij dit soort gelegenheden juist zo nuttig zou zijn.

Ik had niet verwacht dat ze het mes zou gooien, ik heb geen tijd om weg te duiken, het wapen zoeft zo dicht langs mijn gezicht dat ik nu gladgeschoren zou zijn als ik een baard had gehad. De punt boort zich in de kast achter me en doorklieft het verhoogde paneel op het deurtje.

De poppenspeler wordt waarschijnlijk in zijn mogelijkheden beperkt door de fysieke capaciteiten van degene van wie hij bezit heeft genomen. Ik ben zo’n vijftien jaar jonger dan Ardys, sterker, met langere benen. De onzichtbare geest heeft gelijk, ik zal Ardys niet doodschieten, want ze is onschuldig, een slachtoffer, en nu ze terugloopt naar de la kan ik alleen maar weggaan, voordat degene die bezit van haar heeft genomen haar gebruikt om me in tweeën te klieven.

Ik ren de gang door en kom net in de hal als de voordeur opengaat en een lange potige vent verschrikt in de deuropening blijft staan. Dat zal de heer des huizes zijn, William Harmony. Ik zeg: ‘Dag Bill’, in de hoop dat hij beleefd opzijgaat, maar ik heb mijn begroeting nog niet uitgesproken of ik zie dat zijn gelaatsuitdrukking zich verhardt, en hij zegt: ‘Poephoofd’, wat óf betekent dat het zo’n passende omschrijving van mij is dat dat het eerste is wat mensen te binnen schiet als ze mij zien, óf de onzichtbare geest heeft Ardys verlaten en is het lichaam van haar echtgenoot binnengedrongen.

Hoewel ik Bill nauwelijks ken, ben ik niet van plan hem neer te schieten. Noem me een watje, maar ook hij is onschuldig. Als ik weer naar de keuken ga, zal de poppenspeler het lichaam van Bill verlaten en dat van Ardys weer binnendringen, en zij pakt dan een vleesmes of een slagersmes, of een elektrisch broodmes, of een kettingzaag als er toevallig een in de keuken voorhanden is. Bill heeft een matrozenpetje op, wat zeer toepasselijk is, want zijn nek is zo dik als een dukdalf, zijn handen zijn zo groot als ankers en zijn borst is zo breed als de voorsteven van een schip. Ik kan niet dwars door hem heen, waardoor ik nog maar één kant op kan, en ik ren de trap op.

6

Wat me voortdurend fascineert, soms op zwartgallige wijze, is de werking van mijn geest, die soms veel minder rationeel lijkt te zijn dan ik zou willen. Niets in het heelal is zo ingewikkeld als het menselijk brein, en het aantal neuronen ervan is veel groter dan het aantal sterren van de Melkweg. Het brein en de geest zijn twee verschillende dingen. Het brein is complex, de geest is vooral mysterieus. Het brein is een machine, de geest is het spook dat erin zit. De oorsprong van het zelfbewustzijn en de manier waarop de geest de wereld waarneemt, analyseert en verbeeldt, zijn kwesties die door diverse stromingen binnen de psychologie zogenaamd zijn verklaard, hoewel al het onderzoek daarnaar in feite gericht is op het gedrag en gebaseerd is op het verzamelen en analyseren van statistische gegevens. Waarom de geest bestaat en hoe het überhaupt mogelijk is dat we kunnen nadenken – met name over goed en kwaad – zal uit de aard van de kwestie een mysterie blijven, zoals ons ook onbekend is wat er buiten de tijd bestaat.

Ik vlieg de trap op om uit de greep van de bezeten Bill Harmony te blijven, die me waarschijnlijk zonder enige moeite aan flarden zou kunnen scheuren, zoals ik een soepstengel doormidden kan breken. Ik wil niet dood, omdat ik Annamaria dan niet meer kan beschermen, iets wat ik wel beloofd heb. Tegelijkertijd staat het me tegen dat ik halsoverkop naar de eerste verdieping vlucht en daarmee de privacy van de bewoners van dit huis met voeten treed.

Terwijl ik de trap op ren, hoor ik mezelf sorry, sorry, sorry zeggen, wat in feite absurd is, gezien het feit dat mijn overtreding niets voorstelt in vergelijking met de plannen van de poppenspeler om me middels de heer Harmony de hersens in te slaan. Aan de andere kant denk ik dat het voor de mens spreekt als hij toegeeft dat hij iets doet wat eigenlijk niet mag, zelfs als we een wanhopige strijd voeren om te overleven. Ik heb eens gelezen dat er in de ergste concentratiekampen van de nazi’s en de Sovjets nooit voldoende te eten was, maar dat de sterkere gevangenen hun eten bijna altijd met de zwakkere deelden, omdat ze wisten dat de strijd om te overleven ons niet ontslaat van de plicht om voor onze naasten te zorgen. De menselijke concurrentiestrijd hoeft niet altijd zo meedogenloos te zijn als die in Cupcake Wars.

Boven aan de trap gekomen hoor ik dat meneer Harmony met denderende stappen de trap op komt. De overloop gaat naar links en naar rechts. Ik ga naar links, vertrouwend op mijn intuïtie, die helaas niet honderd procent betrouwbaar is.

Uit een van de kamers rechts van me stormt een ongeveer vijftienjarige jongen op me af, alsof hij naar me toe geslingerd wordt. Hij is alleen gekleed in een pyjamabroek en beukt tegen me aan, waardoor ik tegen de muur word gedrukt. Ik merk dat de onzichtbare geest bezit van hem heeft genomen, want hij zegt: ‘Poephoofd.’

Hoewel door de klap alle lucht uit mijn longen wordt geperst, het pistool uit mijn handen valt, de adem van de jongen naar knoflook ruikt en ik er langzamerhand schoon genoeg van begin te krijgen dat ik steeds weer voor hetzelfde word uitgemaakt, ben ik tamelijk onder de indruk van het feit dat de poppenspeler kennelijk in een oogwenk van gastheer kan wisselen. Cool. Zeker angstaanjagend, maar absoluut cool.

Terwijl ik de jongen keihard een knietje in zijn kruis geef, zeg ik weer sorry, sorry, sorry, want ik vind dat een ernstiger vergrijp dan het onaangekondigd binnendringen in dit huis. Hij zakt in foetushouding in elkaar met een woordloze kreet die het best weergegeven kan worden als urrrrlll, en ik verzeker hem dat hij nu misschien het gevoel heeft dat hij de pijp uit gaat, maar dat hij het wel zal overleven.

Meneer Harmony is inmiddels boven aan de trap gekomen en kijkt me confuus aan. Maar dan vertrekt zijn gezicht in een hardvochtige, verwrongen grimas, een teken dat de onzichtbare geest bezit van hem heeft genomen.

Ik gris het pistool van de vloer, ren de kamer in waaruit de jongen op me af dook, en sla de deur dicht. In de deurkruk zit wel een knop waarmee de deur op slot gedraaid zou kunnen worden, maar de grendel ontbreekt.

Meneer Harmony probeert de deur open te krijgen en rukt wild aan de deurkruk, maar die heb ik net met een stoel met rechte rug vastgezet. Hoewel meneer Harmony me enigszins aan een neushoorn doet denken, zal dit hem wel even bezighouden.

Ik loop naar het schuifraam, dat uit twee delen met elk acht ruitjes bestaat, trek de gordijnen open, zie dat het raam uitkijkt op het dak van de veranda, en trek de vergrendelingspin uit het gat. Het lukt me niet om het onderste raam omhoog te schuiven, en het bovenste deel kan niet omlaag, omdat de naden met verf dichtzitten.

Als ik Daniel Craig was, de acteur die tegenwoordig de rol van James Bond speelt, zou ik de ruitjes uit het onderste raam trappen en door het aldus ontstane gat ontsnappen. Maar ik ben geen James Bond, en ik ben bang dat ik dan rondvliegende glassplinters in mijn oog krijg, dat het afgebroken hout een van mijn kuiten doorboort en een slagader raakt, waarna ik ongetwijfeld in twee minuten en tien seconden doodbloed. Een andere filmheld, Kermit de Kikker, zingt ‘Het valt niet mee om groen te zijn’, en dat mag dan helemaal waar zijn, toch valt het nog minder mee om iemand anders dan James Bond te zijn.

Ondertussen is meneer Harmony niet als een of ander beest van de Afrikaanse steppe aan het brullen, maar beukt hij met zijn schouder tegen de deur of schopt er met neushoornachtig geweld tegenaan.

Het is zo’n zestien jaar geleden dat ik voor het laatst een poging heb gedaan me onder een bed te verstoppen, en zelfs toen hadden ze me zo gevonden.

Ik zie twee deuren die misschien een ontsnappingsmogelijkheid bieden. De eerste geeft toegang tot een inloopkast, waarin meneer Harmony me met zijn kolenschoppen van handen half dood zou kunnen slaan om me vervolgens met een kledinghangertje te wurgen.

De tweede deur is van een badkamer. Deze deur heeft wél een grendel waarmee hij afgesloten kan worden. Boven het toilet zit een groot raam van matglas.

De badkamermuren zijn lichtgroen betegeld, hier en daar onderbroken door een tegeltje met handgeschilderde witte mandjes vol rozen, en het victoriaanse geheel is afgezet met een sierrand van witte en gele blokjes. Ik vind het een tamelijk druk patroon, bijna opzichtig, maar omdat mijn eerste prioriteit ligt bij het overleven, stap ik toch maar de badkamer in en draai ik de deur op slot.

Ik leg het pistool op de wastafel, trek de pin zonder moeite uit het gat in het raamkozijn en merk tot mijn genoegen dat de kieren niet zijn dichtgeverfd. Het onderste deel van het raam gaat soepel open en blijft uit zichzelf openstaan. Buiten zie ik hetzelfde verandadak als waar ik in het vorige vertrek op uitkeek.

Als ik bedenk hoe mijn navorsingen tot dusverre zijn verlopen, lijkt het me raadzaam om nu maar niet aan de loterij mee te doen of Russische roulette te spelen. Hoewel mijn kansen ten goede lijken te zijn gekeerd, ben ik nog steeds niet in de hoopvolle stemming om die andere hit van Kermit de Kikker te zingen: ‘Rainbow Connection’.

Ik weet niet of het komt doordat ik het toilet zie of door de spanning van het moment, maar plotseling voel ik dat ik nog niet zo lang geleden een biertje, een fles Mountain Dew en een fles water naar binnen heb gegoten. Meneer Harmony heeft de deur van de slaapkamer nog niet geforceerd, zodat het me verstandig lijkt om nu even te gaan plassen, om te voorkomen dat ik straks al vluchtend gedwongen word mijn bovenbenen tegen elkaar te drukken.

Met de aandacht voor persoonlijke hygiëne die er van een snelbuffetkok met verantwoordelijkheidsgevoel verwacht mag worden, sta ik mijn handen te wassen als de deur van de slaapkamer ineens wordt opengebroken. Snel droog ik mijn handen aan mijn sweatshirt, pak het pistool, ga op de gesloten deksel van de wc-pot staan en stap door het raam het dak op.

Dit is het dak van de veranda aan de voorkant van het huis, de veranda waar ik met Ardys heb gezeten, slechts enkele minuten geleden, maar het lijkt alsof er inmiddels al een uur is verstreken sinds ze het woord tot me richtte.

De rode dageraad laat zich nog niet aan de horizon zien. In het westen zakt de maan discreet achter de ronding van de aarde, en het lijkt bijna of ook de sterren zich terugtrekken. De duistere nacht wordt nog donkerder.

Terwijl de bezeten meneer Harmony de badkamerdeur begint in te trappen, sluip ik over het hellende dak naar de rand. Ik spring eraf, kom bijna drie meter lager op het gras terecht zonder mijn enkels te verstuiken, zak door mijn knieën, rol door en veer overeind.

Even heb ik het gevoel een onvervalste waaghals te zijn, een avonturier in een spannende film. Maar onverholen trots kan maar al te snel omslaan in ijdelheid, en dat leidt tot verwaandheid, en als je dan als een heuse musketier je gevederde hoed afdoet en een diepe buiging maakt, kan het zomaar gebeuren dat je bij het overeind komen door een onverlaat wordt onthoofd.

Ik moet maken dat ik hier zo snel mogelijk vandaan kom, maar als ik de weg door de heuvels volg, tref ik ongetwijfeld bezeten leden van de familie Harmony op mijn pad. Ik ben veel minder over de onzichtbare geest te weten gekomen dan ik zou willen, maar ik weet inmiddels al zoveel dat ze me niet meer zullen laten lopen. De onzichtbare geest zal me via deze of gene blijven achtervolgen.

Hij hoeft die mensen niet stuk voor stuk binnen te dringen om ze zijn wil op te leggen. Ik weet niet hoeveel Harmony’s er zijn – zes grote huizen vol, ongetwijfeld minstens dertig, waarschijnlijk wel veertig of meer –, maar de poppenspeler hoeft ze alleen maar duidelijk te maken dat ze me moeten tegenhouden. Ze zullen doen wat hij van hen verlangt, uit angst dat hij beurtelings bezit van ze neemt om ze naar willekeur te verminken of te vermoorden teneinde de minste of geringste opstandige gedachte af te straffen. Als ze van elkaar houden, zal er niemand zijn die een vluchtpoging waagt, want dan zal een onbekend aantal familieleden de dood vinden als vergeldingsmaatregel omdat er iemand ontsnapt is. Vrijheid tegen die prijs is helemaal geen vrijheid, het levert alleen maar een levenslang schuldgevoel op, waarbij zelfmoord misschien de enige uitweg is.

Ze zullen de achtervolging inzetten, en ik zal óf samen met Annamaria moeten ontsnappen, óf ze allemaal moeten vermoorden. Ik zie het niet zitten om zoveel mensen te vermoorden, zelfs één al niet. Ik heb nog maar zeven kogels in mijn pistool. Maar mijn beperkte munitie is niet de reden waarom ik niet wil proberen me een weg uit de Corner te schieten. Mijn verleden en mijn toekomst spelen me parten. Met ‘mijn verleden’ doel ik op datgene wat ik ben kwijtgeraakt, en met ‘mijn toekomst’ doel ik op de hoop om terug te krijgen wat ik ben kwijtgeraakt.

Nu het nog maar een kwestie van enkele minuten is voor de zon opkomt, heb ik er weinig vertrouwen in dat ik snel een goede schuilplek kan vinden. Toch moet ik me ergens verstoppen, omdat ik tijd nodig heb om na te denken. Voordat ik het goed en wel in de gaten heb, ren ik over het gras naar het schelpenpaadje.

Nu de maan niet schijnt, is de zee zo zwart als olie en lijkt het schuim van de branding op grijs zeepsop waarin tientallen vieze handen zijn gewassen. Het strand wordt door de sterren beschenen, en hoewel er in de galactische spiralen net zoveel zonnen te vinden zijn als er zandkorrels op het strand liggen, is deze strook zand zo dof als slecht onderhouden zilver, want onze aarde ligt ver van de sterren af, en die afstand wordt elke nacht groter.

Als ik bij het eind van het pad kom en de schelpen onder mijn voeten knarsen als munten van een piratenschat, rent ze me plotseling voorbij. Blijkbaar is ze me vanaf het huis gevolgd. Nu er geen maan is, glanzen haar wapperende haren minder opvallend dan eerst, maar het lijdt geen twijfel dat dit Jolie is, de dochter van Ardys, het blonde meisje dat ik al eerder gezien heb. Misschien is ze me vanaf het strand gevolgd en heeft ze me met haar moeder horen praten, want in het voorbijgaan zegt ze op samenzweerderige toon tegen me: ‘Kom mee! Snel!’

7

Jolie is een schim en zo snel als water. Ze heeft een flinke voorsprong en blijft bij de ingang van het grote riool op me wachten.

Als ik bij haar ben, hoor ik een man schreeuwen, niet uit de richting van het strand dat achter me ligt, maar mogelijk uit de richting van de huizen die drie meter hoger liggen. Een andere man antwoordt. Hun woorden worden vervormd door de grote afstand en door mijn bonkende hart en mijn versnelde ademhaling, maar de betekenis ervan is me onmiddellijk duidelijk. Die twee zijn op jacht.

Ook hoor ik de motor van een of ander voertuig, mogelijk een SUV of een grote pick-up. Vanaf het land schijnt een lichtbundel, die verdwijnt, weer oplicht en langs de bovenkant van de zeewering glijdt, boven ons hoofd, van noord naar zuid. Een schijnwerper. Gemonteerd op een voertuig.

De poppenspeler kan zijn leger zo snel mobiliseren omdat hij geen telefoon nodig heeft om dat te doen. En misschien hoeft hij ook niet in het hoofd van elk van zijn onderdanen binnen te dringen om duidelijk te maken wat voor bedreiging ik vorm. Misschien kan hij gelijktijdig naar iedereen bevelen rondsturen, bevelen die ze niet verplicht zijn op te volgen – die ze wel zouden moeten gehoorzamen als hij persoonlijk bezit van ze zou nemen – maar die ze desondanks opvolgen omdat er anders heel vervelende consequenties aan verbonden zijn.

Jolie zegt: ‘Geef me maar een hand. We kunnen voorlopig geen licht aandoen, en het is hier heel donker.’

Ik voel dat ze haar kleine en ranke maar toch sterke hand in die van mij legt.

We banen ons een weg door de overhangende plantenstengels, koude taaie klimplanten, en voor mijn geestesoog verschijnt het merkwaardige beeld van dode slangen die uit het hoofd van een levenloze Medusa bungelen.

Ook nu is het zo donker dat het is of ik blind ben, en bijna zo stil dat het net is of ik doof ben. Onze rubberen schoenzolen produceren weinig geluid op het beton. Er liggen geen plassen op de grond waar we per ongeluk luidruchtig doorheen zouden kunnen stappen, en er ligt geen afval dat onder onze voeten zou kunnen knisperen. Als er in deze duisternis al dieren aanwezig zijn, houden ze zich zo stil als de ratten die door dromen sluipen.

De lucht is koel en ruikt schoon. In een riool, zelfs een van dit formaat, met name in het regenseizoen, nu dus, ga ik er eigenlijk van uit dat het er in meer of mindere mate riekt naar schimmel en zwammen, naar achtergebleven plassen vies water met slijmerige algen, naar salpeter dat zich op de wanden heeft afgezet. Het ontbreken van welke geur dan ook is net zo desoriënterend als de inktzwarte duisternis.

We lopen in het midden van het riool, op het laagste punt, wat betekent dat het meisje niet op haar tastzin kan afgaan om te weten waar ze heen moet. Toch leidt ze me vol zelfvertrouwen, zonder enige aarzeling, in een normaal looptempo, alsof ze weet dat we geen obstakels op ons pad zullen tegenkomen, alsof ze alleen maar de lichte ronding van het riool onder haar voeten hoeft te voelen om te weten waar ze langs moet en zich verder oriënteert op een luchtstroom die zo zwak is dat alleen zij die kan voelen.

In het verleden ben ik op locaties geweest die nog minder uitnodigend waren dan dit riool en waar tal van gevaren dreigden, waar het zo donker was dat ik me kruipend en op de tast moest voortbewegen. Hoewel dit grote riool schoon ruikt en er geen ernstige gevaren op de loer lijken te liggen, vind ik het oneindig veel bedreigender.

Bij elke stap die ik doe, raak ik meer in de stress, mede door de haast tastbare duisternis en de stilte. Wat in mijn maag rondfladdert, kruipt ook op en neer langs mijn ruggengraat.

Ik blijf staan, zonder de hand van het meisje los te laten, en vraag: ‘Waar gaan we heen?’

Ze fluistert: ‘Sst. Geluid draagt hier heel ver. Als ze bij het eind van het riool staan te luisteren, kunnen ze ons misschien horen. Ik ben mijn voetstappen aan het tellen, dus u moet me even niet afleiden.’

Ik kijk achterom, maar in de maanloze nacht is de dageraad nog niet aangebroken. Ik kan het door plantenstengels overwoekerde eind van het riool niet zien en weet niet hoe ver we al zijn gevorderd.

Jolie gaat verder, en ik volg haar.

Vanaf het begin liep het riool steeds iets omhoog. Nu wordt de hellingshoek groter, en al snel krijg ik de indruk dat deze tunnel naar links afbuigt.

In de volgende minuten gebeuren er drie verontrustende dingen, twee in de inktzwarte duisternis en een in een zwak maar uitnodigend schijnsel.

Als mijn intuïtie kon ruiken en zien, zou ze de neus van een jachthond en de ogen van een havik hebben. Intuïtief raak ik er steeds meer van doordrongen dat deze tunnel niet is wat hij lijkt. Ik dacht aanvankelijk dat dit riool bedoeld was om het regenwater van de tweebaanssnelweg of uit de sloten af te voeren, om te voorkomen dat de duinen eroderen. Maar dit is geen riool voor regenwater, deze tunnel is niet aangesloten op het openbare hemelwaterstelsel.

Nu ik door het meisje als een blindeman word meegevoerd, ontdek ik een paar waarheden over deze tunnel. Allereerst voel ik dat hij niet naar deksels en afvoerputten leidt. Verderop zullen we merkwaardige zaken tegenkomen, en ergens aan het eind ligt een immens groot complex waar zich mysterieuze zaken afspelen. Deze waarnemingen komen niet als een stroom beelden tot me, maar als gevoelens. Het lukt me niet om die gevoelens duidelijker te ervaren, ook niet als ik me erop concentreer, en ook laten die gevoelens zich niet vertalen in concrete details. Mijn paranormale gave heeft me vaak parten gespeeld, maar levert niet zulke sterke beelden op als ik soms zou willen.

Ook weet ik dat het complex waar deze tunnel op uitkomt niet leegstaat, in tegenstelling tot wat gedacht wordt. Ik krijg vaag iets binnen van kolossale structuren, enorme vertrekken die leegstaan en andere waarin exotische machines staan die verroest zijn en al heel lang niet meer gebruikt worden. Maar ergens tussen deze monumentale installaties, omgeven door verlaten gebouwen waarin niets beweegt behalve luchtstromen en stofwolken die als spoken door de gangen waaien, is een kern van activiteit waar te nemen. Die kern lijkt misschien klein in vergelijking met het kolossale complex eromheen, maar ik voel dat deze geheime plek zelf groot en afgeschermd is en dat er mannen en vrouwen in rondlopen die zo druk zijn als bijen in een bijenkorf.

De tweede van de drie ongemakkelijke waarheden die in deze donkere tunnel tot me komen, verbonden met de twee waarheden die me al op paranormale wijze zijn gegeven, is een dreigend besef dat er verderop iets kwaadaardigs op de loer ligt, iets wat zo verderfelijk is dat het al mijn ervaringen met het kwaad te boven gaat. Dit inzicht overspoelt me als een vloedgolf en veroorzaakt een verlammende angst. Ik ben bang dat een kwaadaardig wezen zijn kans afwacht, een wezen dat de kracht van een kilometershoge tsunami bezit.

Ik denk – ik wéét – dat het onbekende wat ik voel en vrees hier nu niet aanwezig is maar veel verderop op de loer ligt, in het bolwerk dat ik intuïtief voel maar nog niet kan zien. Deze inktzwarte duisternis begint me parten te spelen, en omdat het meisje zich er thuis lijkt te voelen, krijg ik steeds meer het idee dat ze zo op haar gemak is omdat ze zelf tot de duisternis behoort en nooit het onschuldige kind was dat ik voor me zag, maar dat ze één is met de dreiging waar ze me naartoe leidt.

Ze fluistert: ‘We komen bij een drempel, struikel er niet over’, en knijpt geruststellend in mijn hand.

Haar klaarblijkelijke bezorgdheid zou me op mijn gemak moeten stellen, maar dat is niet het geval. Mijn besef dat ons een onbekende maar levensgrote dreiging wacht, neemt niet af, maar wordt zelfs sterker. Nu ik heb gehoord hoe de jonge Maxwell door zijn familieleden is vermoord, en nu ik met eigen ogen heb gezien dat de aimabele Ardys Harmony veranderde in een moordzuchtige marionet met een vleesmes in haar hand, is er in feite geen reden om banger te zijn voor deze onbekende dreiging dan voor de onzichtbare geest, de poppenspeler, maar intuïtief blijf ik op mijn hoede.

De aangekondigde drempel is ongeveer vijf centimeter hoog. Met mijn linkerschouder schamp ik langs iets wat me voorkomt als een zware schuifdeur, en mijn pistool, dat ik in mijn linkerhand heb, komt met een luide tik tegen staal aan. Onder een van mijn schoenzolen voel ik een metalen sleuf die in het midden van de dertig centimeter brede verhoging zit.

‘We zijn nu zo ver van het strand af dat we het er wel op kunnen wagen,’ zegt Jolie. Ze laat mijn hand los en doet een zaklantaarntje aan dat het formaat van een viltstift heeft.

Het is fijn dat de zaklantaarn nu aan is, maar het licht is niet opgewassen tegen de duisternis, die het schijnsel lijkt in te sluiten als een vijand die door een mantel aan het oog wordt onttrokken, schemerige gedaantes die zich in de roestvrijstalen muren terugtrekken, als gekwelde geesten uit een parallelle werkelijkheid die door een dun en vertekenend membraan van onze wereld worden gescheiden.

In de smalle lichtbundel is te zien dat we de tunnel nu achter ons gelaten hebben en in een rechthoekig vertrek staan van ongeveer drie bij zes meter. Op de vloer liggen witte keramische tegels, die niet van elkaar worden gescheiden door specievoegen maar door dunne stroken gepolijst staal. Alle andere oppervlakken zijn van roestvrij staal.

Het meisje richt haar zaklantaarn op een koevoet en diverse houten wiggen van verschillende afmetingen, die op een hoop in een hoek liggen. ‘Ik moest die deuren openbreken, en dat viel niet mee, ik dacht bijna dat mijn slagaders zouden knappen. Ooit waren die deuren volgens mij hydraulisch, maar nu is de stroom eraf.’

Dat de duisternis verbroken is, verontrust me eigenlijk meer dan toen ik geen hand voor ogen kon zien. Ook in een klein vertrek laat een inktzwarte duisternis je de ruimte om je in te beelden dat je in een groot vertrek staat, maar nu zie ik dat het plafond nauwelijks hoger is dan twee meter, en het kille staal vertoont een sinistere glans.

‘Waar zijn we?’ vraag ik.

‘De buis waar we net doorheen zijn gekomen, is vroeger misschien een riool geweest, voordat mijn opa de Corner had gekocht. Maar iemand heeft dit gebouw erop aangesloten. Diegene was volgens mij een rare figuur die weinig goeds in de zin had.’ Ze laat de lichtbundel langs de muur glijden, waar in het staal een dubbele rij gaten van zo’n drie centimeter zit. ‘Ik heb er veel over nagedacht, en ik denk dat dit vooral een soort vluchtroute was. Als mensen hierlangs kwamen, werden ze in deze kamers ontsmet – u weet wel, vanwege de bacteriën en virussen en zo. Misschien. Ik weet het niet. Klinkt wel logisch. Maar als je geen mens was maar iets anders en je was hier al helemaal gekomen, sloten ze je hier op, en dan pompten ze geen bacteriedodende dampen of zo naar binnen, maar gifgas.’

‘Als je geen mens was? Wat kun je dan nog meer zijn?’

Voordat het meisje me antwoord kan geven, begint de grond te trillen, ongeveer als bij een aardbeving. Het lijkt echter van boven te komen, en ik kijk bedrukt omhoog omdat het rommelende geluid harder wordt.

‘Waarschijnlijk een tientonner,’ zegt Jolie. ‘We staan hier onder de Coast Highway, bij de Corner.’

Ze gaat voorop en loopt naar een trapje van vier treden, dat naar een tweede drempel leidt. Hier heeft ze een tweede dubbele stalen deur opengebroken. Erachter ligt een identiek vertrek.

Ze laat het schijnsel van de zaklantaarn over de architraaf gaan voordat ze de ruimte binnenstapt. ‘Je moest door deze twee luchtsluizen om bij de kust te kunnen komen. Ze namen geen enkel risico.’

Ik loop achter haar aan. ‘Ze? Wie bedoel je daarmee?’

‘Daar heb ik zo’n idee van,’ antwoordt ze, maar meer zegt ze niet. Ze leidt me door dit tweede vertrek naar weer een trapje met vier treden, dat naar een derde geforceerde deur voert.

Weer dendert er een grote vrachtwagen boven ons hoofd langs, gevolgd door lichter verkeer, maar inmiddels ben ik aan de trillingen gewend. Wat me nu dwarszit, is een nog sterker voorgevoel dat ons een onvoorstelbaar gevaar staat te wachten, iets wat zo verdorven en kwaadaardig en absoluut levensbedreigend is dat Dante er in zijn Hel een nieuwe kring voor bedacht zou hebben.

Jolie stapt de derde drempel over en zegt: ‘Vanaf dit punt hebben we stroom.’ Ze drukt een schakelaar in.

Weggewerkte buizen verspreiden een warm schijnsel, en ik zie een gang die zo lang is als een voetbalveld, ongeveer vier meter breed en tweeënhalve meter hoog. Alle oppervlakken zijn glanzend lichtgeel en zijn schijnbaar naadloos geplastificeerd.

Het is hier warmer, en er hangt een scherpe chemische geur die niet onaangenaam is.

‘Toen ik die laatste deur voor het eerst open kreeg,’ zegt ze, ‘was het nog een stuk warmer dan nu, en die geur was ook veel sterker. Eerst dacht ik dat de lucht misschien ongezond was, giftig of zo, maar ik krijg er geen tranende ogen of een zere keel van, en het kan best zijn dat er straks een tweede hoofd uit me groeit, maar zover is het nog lang niet.’

Het ziet er hier uitnodigend uit, zeker in vergelijking met de vertrekken die achter ons liggen, maar ik blijf het gevoel houden dat er een groot gevaar dreigt, en ik ben blij dat ik het pistool bij me heb.

Het meisje zegt: ‘De deuren verderop zijn elektrisch vergrendeld. Die krijg ik niet open. Wat een veiligheidsmaatregelen allemaal. Misschien ligt er wel voor miljoenen aan goud achter opgeslagen, of het geheime recept voor een speciale saus van McDonald’s. Verder dan deze gang kunnen we niet.’

Ongeveer halverwege de gang bespeur ik een gedaante die op de grond ligt. Eerst denk ik dat het om een man gaat, maar al snel zie ik dat dat niet het geval is.

Als we naar de uitgestrekte gestalte toe lopen, zegt het meisje: ‘Ik weet niet wat er achter die laatste deuren te zien is, als het tenminste de laatste zijn, maar ik weet wel dat er niemand meer is, want anders zouden ze dit ding hier niet zomaar zo lang laten liggen. Dan zouden ze het allang hebben weggehaald.’

Ik kan niet goed inschatten hoe lang of hoe zwaar het wezen oorspronkelijk was, omdat het blijkbaar is gemummificeerd door de hitte waarvan het meisje sprak, en door de met chemicaliën verzadigde lucht. Als ik moest gokken, zou ik zeggen dat het vroeger meer dan twee meter lang was en zo’n honderddertig kilo woog. Maar het lichaam is nagenoeg uitgedroogd, de huid zit verschrompeld om het dunne lijf, de lange handen en het grote hoofd, dat ooit angstaanjagende gelaatstrekken moet hebben gehad. De huid is gerimpeld als een grijs linnen pak dat veelvuldig is gedragen en nu tot op de draad is versleten en nog nooit is gestreken.

Wat ik wél kan vaststellen, is dat het hier om een primaat gaat. De benen zijn langer dan de armen, maar het wezen is verder ontwikkeld dan gorilla’s en andere mensapen, met een ruggengraat als bij de homo sapiens, wat erop wijst dat hij zich rechtop kon voortbewegen. Maar verder vallen er geen overeenkomsten met de mens te bespeuren, want dit wezen heeft zeven vingers aan elke hand, vijf met vier kootjes en twee duimen met elk drie kootjes. De tenen zijn net zo lang als de vingers, zes per voet, met nog een extra duimachtige teen erbij.

‘Ik noem hem Ork,’ zegt het meisje.

‘Waarom?’

‘Nou, hij moest sowieso een naam hebben, en “Bob” leek me niks.’

Ik ken haar nog maar net, maar ik denk dat ik het goed met haar zal kunnen vinden.

‘Ork, omdat hij me doet denken aan de orks in The Lord of the Rings.’

De huid van zijn hoofd en gezicht is verschrompeld en is door de hitte vastgeplakt aan de schedel, die bijna de grootte en vorm heeft van een watermeloen. De ogen zijn in het uitgedroogde hoofd teruggezakt, maar aan de kassen te zien waren ze zo groot als flinke citroenen en waren ze, in tegenstelling tot bij mensen, niet horizontaal maar verticaal geplaatst. Het overgebleven kraakbeen van de neus en de grote hoeveelheid verschrompeld weefsel op die plek doen vermoeden dat het wezen net als een miereneter een langgerekte snuit had, al steken er op die plek drie gekromde hoornachtige botten uit, vijf centimeter lang, iets wat je bij een miereneter niet zult aantreffen. De lippen zijn opgekruld, en de tanden doen denken aan die van een wolf. De mond is opvallend ver opengezakt, wat aangeeft dat het wezen optimaal gebruik kon maken van die gemeen scherpe en nog steeds glanzende tanden.

Mijn angstige voorgevoel is nog niet verdwenen, maar dit lijk had er niets mee te maken. Waar ik bang voor ben, houdt zich aan het eind van de gang achter die gesloten deuren verborgen. Waarschijnlijk levende wezens die iets met dit lijk te maken hebben, of iets ergers.

Er is nog iets wat me opvalt. Het lijk is zo droog als perkament, maar op de vloer zijn geen vlekken of ingedroogde weefselresten zichtbaar. Waar zijn die lichaamssappen naartoe gegaan, de ontbonden en uit het lichaam gestroomde vetten?

‘Ik heb die ouwe Ork een paar maanden lang bestudeerd,’ zegt het meisje.

‘Bestudeerd?’

‘Ik kan iets van hem leren. Iets waar we wat aan zullen hebben. Ik weet zeker dat dat moet lukken.’

‘Maar… heb je hem hier in je eentje bestudeerd?’

Een metertje of twee van het lijk liggen een paar opgevouwen blauwe verhuisdekens, kennelijk door Jolie neergelegd. Ze gaat op een ervan zitten en trekt haar benen in kleermakerszit onder zich.

‘Voor Ork ben ik niet bang. Ik word niet meer zo gauw bang na vijf jaar Hiskott.’

‘Wie?’

Het meisje spelt de naam voor me. ‘Die engerd die in het huis woont waar wij eerst woonden. Hij behandelt ons als dieren die hij martelt, als slaven, als speeltjes.’

‘De poppenspeler.’

‘Op de veranda kon mama zijn naam niet noemen. Hij weet het onmiddellijk als iemand zijn naam uitspreekt. Maar hier ben ik buiten het bereik van die klootzak. Hier kan ik rustig zeggen dat ik hem haat en dat ik hem heel graag zou doodmaken.’

Ik ga tegenover haar op een verhuisdeken zitten.

Uit de manier waarop Jolie gekleed gaat, spreekt haar stuurse houding: vieze sneakers, jeans, een versleten spijkerjasje, afgezet met koperen klinknagels, als een soort maliënkolder, en een zwart T-shirt waarop een witte schedel prijkt die me grijnzend aankijkt.

Ondanks die outfit en de onderhuidse woede die ze uitstraalt, is haar kwetsbare schoonheid groter dan haar moeder heeft kunnen beschrijven. Ze is een van die meisjes die weliswaar een jongensachtig voorkomen hebben maar die in de kerstmusical op school altijd de rol van engel krijgen, of de glansrol in de toneeluitvoering. Haar ontluikende seksualiteit speelt geen rol van betekenis; ze is het toonbeeld van goedheid en onschuld, een weerspiegeling van die diepe genade die we soms in de natuur ervaren en die ons vervult met het besef dat alles in de wereld een bestemming heeft.

‘Hiskott. Waar kwam hij vandaan, Jolie?’

‘Volgens hemzelf uit Moonlight Bay. Dat ligt een paar kilometer verderop aan de kust. Maar zelf denken we dat hij uit Fort Wyvern kwam.’

‘De legerbasis?’

‘Ja. Een stukje landinwaarts vanaf Moonlight Bay – en vanaf hier. Echt gigantisch groot.’

‘Hoe groot precies?’

‘Zo’n vijfenvijftigduizend hectare. Een kleine stad. Burgers, militairen, hun gezinnen – destijds woonden daar zo’n veertigduizend mensen. Exclusief.’

‘Exclusief wat?’

‘Exclusief dingen als Ork.’

Het licht in het vertrek flikkert, verflauwt, gaat uit, en gaat weer aan voordat ik de kans heb overeind te komen.

‘Raak maar niet in paniek, hoor,’ zegt het meisje geruststellend. ‘Dat gebeurt gewoon zo nu en dan.’

‘Hoeveel nu’s en hoeveel dannen?’

‘Het blijft nooit langer dan een paar seconden donker. Bovendien heb ik een zaklantaarn en u een pistool.’

Omdat ik kinderen niet onnodig bang wil maken en mezelf ook niet banger wil maken dan ik al ben, houd ik de gedachte voor me dat er in het duister misschien iets op de loer ligt dat net zo min van mijn pistool als van haar zaklantaarntje onder de indruk zal zijn.

‘Maar goed,’ zegt ze, ‘toen de Koude Oorlog voorbij was, hebben ze Wyvern gesloten. Ik was toen nog niet eens geboren. Ze zeggen dat er in Wyvern geheime projecten werden gedaan, met nieuwe wapens en experimenten.’

Ik kijk naar het gemummificeerde wezen en vraag: ‘Wat voor experimenten?’

‘Dat weet niemand. Vreemde zaken. Misschien klooien met genen en dat soort dingen. Sommigen zeggen dat er nog steeds experimenten gedaan worden, ook al is het complex officieel gesloten.’

Een lage elektronische dreun galmt door de gang, een whummm-whummm-whummm dat tot in het merg van mijn botten lijkt door te dringen.

‘Dat gebeurt soms ook,’ zegt het meisje. ‘Ik weet niet wat het te betekenen heeft. Maar maakt u zich maar geen zorgen. Verder gebeurt er niets.’

Ik kijk naar de gesloten deuren die ze niet heeft kunnen openbreken. ‘Denk je dat dit in verbinding staat met… iets in Wyvern?’

‘Nou, volgens mij is het in elk geval geen sluiproute naar Disney World. Maar goed, Hiskott is ziek als hij bij het motel aankomt. Hij lijkt uitgeput, in de war, en zijn handen trillen. Mijn tante Lois schrijft hem in. Wanneer hij zijn rijbewijs uit zijn portemonnee haalt, vallen er allerlei kaartjes op de balie. Tante Lois helpt hem die dingen op te rapen. Volgens haar was er een identiteitsbewijs voor Fort Wyvern bij. Voordat ze met mijn oom Greg trouwde, was Wyvern nog open en werkte ze daar.’

‘Waarom zou hij een identiteitskaart bij zich hebben als het complex al jarenlang gesloten was?’

‘Precies.’

Ik kijk in haar groene ogen, en zonder dat ik haar gedachten kan lezen, snap ik dat we allebei het antwoord op die vraag weten.

‘Vervolgens sluit Hiskott zich drie dagen in zijn huisje op, en hij wil niet hebben dat het kamermeisje het beddengoed verschoont of gaat schoonmaken. En daarna was hij niet meer gewoon Hiskott. Hij was veranderd in… iets anders. En hij heeft de macht overgenomen.’

Het elektronische geluid zwelt weer aan, een nog langere serie klanken dan eerst: whummm-whummm-whummm-whummm-whummm…

Hoewel Ork verschrompeld, gekrompen, gemummificeerd en al lang dood is, beginnen de knokige vingers van zijn linkerhand op de grond te tikken, een ratelend geluid, als van dobbelstenen die gegooid worden, en uit zijn gapende mond klinkt een klagelijk gejammer.

Het licht flikkert en gaat uit.

DEEL 2:

TWEEDELIGE HARMONY

Secret, and self-contained,
and solitary as an oyster.
– Charles Dickens, A Christmas Carol

8

Het donker heeft zo z’n charme, en zelfs thuis krijgt de nacht soms iets magisch, als in een buitenlandse reisbestemming vol exotische gebouwen. Tussen de schemering en zonsopgang vormen de maan, de sterren en de diepe schaduwen een prachtig schouwspel.

Maar een inktzwarte duisternis wekt alleen maar koortsachtige beelden van onze fantasie op. En als we in het pikkedonker in het gezelschap verkeren van een groteske mummie die met zijn mond vol vlijmscherpe tanden het geluid van een krijsende kat produceert, wordt het verlangen naar een sprankje licht zo sterk dat we onszelf met alle plezier in brand zouden steken, vooropgesteld dat we een lucifer hadden.

Gelukkig heb ik geen lucifer en wordt me dat lot bespaard, want Jolie Harmony heeft haar zaklantaarntje, dat ze uiteindelijk aandoet, naar mijn mening veel te laat, gezien de omstandigheden. Ze richt de lichtbundel op mij, of liever gezegd op mijn knieën, want ik zat op de grond toen het licht uitging en het uitgedroogde lijk begon te gillen, waarna ik van schrik overeind sprong, net zo snel als een tandenstoker die uit een tandenstokerapparaatje tevoorschijn schiet. De lichtbundel is zo smal dat slechts een van mijn knieën verlicht wordt, en in plaats van naar links te schijnen, waar de monsterlijke mummieresten voor het laatst gesignaleerd zijn, richt het meisje de zaklantaarn omhoog en schijnt ze ermee in mijn gezicht, alsof ze even is vergeten wie ze ook al weer bij zich had en mijn identiteit opnieuw wil vaststellen.

Jolie is twaalf en ik ben bijna tweeëntwintig, dus is het aan mij om me als volwassene te gedragen. Ik mag niet als een meisje gaan gillen, omdat het meisje dat zelf ook niet doet. Voordat dit avontuur ten einde is, zal ik mezelf op tal van manieren compleet belachelijk hebben gemaakt, zoals mensen nu eenmaal doen. Hoe langer ik dergelijke idiote blunders kan uitstellen, hoe minder vernederend het zal zijn als ik afscheid van haar moet nemen en vervolgens op mijn trouwe paard Tonto wegrijd, de ondergaande zon tegemoet. Dus met meer flair dan ik voor mogelijk had gehouden, knipper ik met mijn ogen en zeg ik tamelijk beheerst: ‘Laat me de mummie zien.’

De lichtbundel glijdt langs mijn krampachtig gestrekte armen naar het pistool dat ik met beide handen vastheb, zakt dan naar de vloer en gaat een metertje naar links, waarna duidelijk wordt dat ik mijn pistool niet in de juiste richting hield. Het wezen, dat ik biologisch gezien niet kan plaatsen, ligt nog steeds in de armzalige positie van een futloos lijk, op zijn rug. Het enige deel ervan dat beweegt, is zijn linkerhand. De knokige vingers tikken onophoudelijk op de grond, alsof hij bij leven pianist is geweest en nog steeds een paar vlotte jazzdeuntjes wil spelen.

Tot nu toe ben ik er steeds van uitgegaan dat dit zielloze monster bestaat uit een uitgedroogd omhulsel dat een frêle skelet omvat en tot stof verwordt, het stof waar alle schepselen – zowel degenen onder ons die monsters zijn als zij die dat niet zijn – uiteindelijk toe wederkeren. Dat beeld kan ik vatten en hanteren. Maar die tikkende hand is genoeg, te veel.

Ik buig me over het ding heen, met het pistool in de hand, en constateer tot mijn genoegen dat mijn handen minder heftig trillen dan je zou verwachten, in elk geval minder heftig dan bij een tachtigplusser met een erfelijke tremor.

De plafondverlichting in de gang gaat aan, en onmiddellijk houdt de mummie op met zijn kattengejammer. De tikkende hand valt stil.

Terwijl Jolie haar zaklantaarntje uitdoet en het voor haar op de grond legt, vraag ik me hardop af: ‘Wat was dat allemaal?’

Ze zit nog steeds in kleermakerszit op de verhuisdeken en haalt haar schouders op. ‘Meer dan dit gebeurt er nooit.’

‘Maar je zei dat er na dat whummm-whummm-whummm nooit iets gebeurt.’

‘Dit was ik vergeten.’

‘Hoe kun je nu zoiets vergeten?’

‘Het gebeurt niet zo vaak, hoor. Heel weinig. Dat gedoe met die hand is een soort postmortaal reflex of zo.’

‘Compleet uitgedroogde mummies hebben geen postmortale reflexen.’

‘Nou, het is wel iets,’ zegt ze. ‘Ik heb wel eens overwogen Ork open te snijden, dus om hem te ontleden, om te kijken wat er binnenin zit.’

‘Dat lijkt me geen goed idee.’

‘Ork is zo onschuldig als een lammetje. En misschien kunnen we er wat van leren.’

‘Ja, dat Ork niet zo onschuldig is. En wat zeg je dan van dat gegil van hem?’

‘Dat was geen gegil,’ zegt het meisje. ‘Hij bewoog zijn mond niet. Zijn borstkas ging niet op en neer. En bij nader inzien moeten we constateren dat dat geluid niet zozeer elektronisch was, zoals die whummm, maar anders, enger. Wat me logischer lijkt, is dat het geluid door iets anders werd uitgezonden, en dat Orks stembanden of botten of dingen bij hem vanbinnen als een soort ontvanger hebben gewerkt, waardoor het uitgezonden signaal werd opgepikt.’

Ze zit daar pontificaal op haar deken, als Little Miss Muffet uit het Engelse kinderversje, waarin een spin naast de Little Miss opdook en haar aan het schrikken maakte. Deze Miss Muffet zou het beest met haar blote hand fijnknijpen.

Ik geef Ork het voordeel van de twijfel en laat mijn pistool zakken. ‘Goede genade, meisje, toen je hier voor het eerst kwam en het licht uitging en Ork zo ging gillen, was je toen alleen?’

‘Ja.’

‘En toch ben je teruggekomen?’

‘Zoals ik al zei, heb ik zoveel jaar Hiskott achter de rug dat ik niet meer zo snel bang ben. Ik heb heel wat afschuwelijks gezien. Ik heb meegemaakt dat mijn neef Maxy door Hiskott werd vermoord, waarbij hij mijn familie gebruikte om de moord te plegen.’

Ze heeft al heel wat leed moeten doorstaan, en dat gaat me aan het hart. Maar desondanks heeft ze haar rug recht gehouden, en dat vind ik inspirerend.

‘Gaat u maar weer zitten, meneer Potter.’

‘Hoe weet je dat ik zo heet?’

‘Dat hebt u Hiskott verteld toen hij in oom Donny was gekropen. En hij heeft ons verteld dat we niet met u mochten omgaan.’

Bijna onthul ik mijn ware identiteit aan haar, maar dan dringt tot me door dat dat misschien niet zo’n goed idee is. Als ze deze ondergrondse schuilplek verlaat, terug naar de Corner, en ze binnen de invloedssfeer van de poppenspeler komt, neemt hij misschien bezit van haar, en als hij dan haar herinneringen leest, weet hij wie ik in werkelijkheid ben.

Er wordt wel eens gezegd dat voodoopriesters, heksen en tovenaars je niet in hun macht kunnen krijgen als ze niet weten hoe je heet. Dat is waarschijnlijk allemaal onzin en bijgeloof. Bovendien is die Hiskott geen voodoopriester en ook geen heks of tovenaar.

Toch besluit ik mijn echte naam voorlopig voor me te houden.

Daarnet, toen ik zo schrok dat ik er ongetwijfeld mijn eerste grijze haren aan overgehouden heb, zat ik tegenover het meisje, met het gemummificeerde monster een kleine meter rechts van me. Nu schuif ik de deken een eindje opzij en ga ik op een plek zitten waar ik zowel Jolie als Ork duidelijk kan zien.

‘Je zei dat Hiskott ziek was toen hij zich drie dagen lang in zijn huisje opsloot, en dat hij daarna veranderd was, dat hij Hiskott niet meer was. Wat bedoel je daarmee? Denk je dat hij die kracht niet had toen hij incheckte, maar dat die op de een of andere manier tot hem kwam toen hij in het motel zat?’

Jolie was zeven toen het leven in de Corner een wending nam. Ze is opgegroeid met de verhalen die door haar familie werden verteld, tijdens het eten en bij de open haard, in tijden van wanhoop en fragiele maar flakkerende hoop, toen ze niet over rebellie durfden te praten en elkaar in plaats daarvan vertelden over hun jaren van onderdrukking, waarbij ze hun lijden verwerkten in verhalen over doorzettingsvermogen, verhalen waaruit ze moed konden putten.

Volgens die verhalen kwam dr. Norris Hiskott bij het motel aan in een Mercedes S600, een veel duurdere wagen dan de auto waarover de gemiddelde gast beschikte. Toen hij bij de balie kwam, leek hij speciaal voor deze dag te zijn geboren. Rond zonsopgang was er een inlandige wind opgestoken, die een jodiumgeur meevoerde, afkomstig van rottend zeewier dat twee dagen daarvoor door woeste golven op de rotsen voor de kust was geworpen. Het verontrustende aroma, de doordringende kou en de dichtbewolkte grijze lucht, die elk uur dreigender werd en zich ontwikkelde tot een zware storm, veroorzaakten bij de Harmony’s een licht maar aanhoudend gevoel van onrust. Als tante Lois Norris Hiskott in huisje 9 inschrijft, vindt ze het vreemd dat hij weliswaar Gucci-schoenen, een dure maatbroek en een gouden Rolex draagt, maar ook een vieze trui met capuchon waarvan de mouwen versleten zijn, alsof hij het kledingstuk zo uit een afvalcontainer heeft gevist. Hoewel het koud genoeg is om handschoenen te kunnen dragen, zijn de handschoenen die hij aanheeft net zo opvallend als zijn trui. Het zijn namelijk tuinhandschoenen, en hij houdt ze steeds aan. Ook doet hij bij het inchecken zijn capuchon niet af. Tante Lois zou nog snappen dat een tiener binnenshuis een hoodie draagt, maar niet iemand van vijftig, en zeker niet iemand met zijn sociale status en ontwikkeling. Ook krijgt ze de indruk dat hij iets in zijn schild voert, want hij vermijdt elk oogcontact.

Uit wat Jolie eerder vertelde, had ik niet opgemaakt dat de verandering in Hiskott waardoor hij zijn genadeloze kracht kreeg, hem op rampzalige wijze ook in fysiek opzicht veranderde. Maar nu begrijp ik dat hij afgunstig is en straffen oplegt aan mensen die te mooi zijn om te mogen blijven leven.

Hij verschanst zich in huisje 9, weigert personeel binnen te laten, met als excuus dat hij een ernstige griep onder de leden heeft, maar zijn eetlust lijkt er niet onder te lijden, want hij bestelt vaak eten uit het restaurant. Hij laat de deur van zijn huisje open, vraagt of het eten op een tafeltje naast de leunstoel in het zitgedeelte gezet kan worden, en legt geld plus fooi klaar. Als het eten bezorgd wordt, trekt Hiskott zich in de badkamer terug.

Als blijkt dat hij totaal verandert door een virus of binnengedrongen genetisch materiaal of door een ziekte die hij tijdens zijn werk in Fort Wyvern heeft opgelopen, komt hij snel in actie en claimt hij dit stuk grond als zijn perverse koninkrijk. Zijn macht reikt over het algemeen tot aan de grenzen van de Corner, met uitzondering van sommige plekken, en reikt hier en daar juist verder. Doordat zijn uiterlijk op afschuwelijke wijze is aangetast, zal hij zich hoogstwaarschijnlijk nooit buiten zijn koninkrijk kunnen vertonen.

Alle hersenactiviteiten zijn elektrische golven, en Hiskott is in staat een bepaald aspect van zijn persoonlijkheid te isoleren. Zie het als een USB-stick waarop alles staat wat hij kent en is, maar dan zonder de stick, gevat in een samenhangend elektrisch veld. Binnen een bepaalde afstand kan hij dit onzichtbare deel van zichzelf, deze spook-Hiskott, langs telefoonlijnen of andere systemen sturen, zoals elektriciteitskabels en waterleidingbuizen en televisiedraden, of een combinatie daarvan. Als een slang glijdt deze samengebundelde kern van Hiskott-gegevens naar een tv, een lamp, een elektrisch apparaat, en als iemand er dicht genoeg bij in de buurt komt, kan hij naar die persoon toe springen en bezit van hem nemen, terwijl de echte Hiskott in afzondering elders verblijft.

Deze concentratie van gegevens werkt als een computervirus en neemt niet alleen bezit van degene die het binnendringt, maar downloadt ook een programma in het brein van die persoon, waardoor Hiskott de beschikking krijgt over alle herinneringen die in het geheugen zijn opgeslagen. Als die taak volbracht is, keert de spook-Hiskott terug naar de echte Hiskott. Vanaf dat moment heeft hij binnen Harmony Corner een permanente communicatielijn met de persoon die hij is binnengedrongen, en ook heeft hij greep op die persoon en kan hij naar believen diens lichaam besturen, alsof het zijn eigen lijf was.

De persoon in kwestie is zich hier steeds onmiddellijk van bewust, ook van het feit dat de poppenspeler hem op een eindeloos gevarieerde manier om het leven kan brengen, onder meer door het autonome zenuwstelsel af te sluiten dat de functies van organen, bloedvaten en klieren aanstuurt, wat onmiddellijk de dood tot gevolg zou hebben.

Als een van hen de Corner ontvlucht en niet terugkomt, zullen er onmiddellijk represailles volgen, gericht tegen de naaste familieleden van de voortvluchtige. Ze zullen een wrede, trage en extreem pijnlijke dood tegemoet zien, maar eerst zullen ze ten prooi vallen aan zulke fantasierijke abominaties dat ze diep vernederd worden en zich daar dan zo voor schamen dat ze zichzelf diep verachten, een gevoel dat hun angst voor de dood veruit zal overtreffen. Degene die de Corner ontvlucht is, zal een zwaar schuldgevoel met zich mee torsen, waardoor het leven uiteindelijk ondraaglijk zal zijn.

Ook zal het niet helpen om stiekem de politie of een soort cavalerie in te schakelen. Degene die dat doet, zal al snel een tweede vluchtpoging willen ondernemen, deze keer om uit de psychiatrische kliniek te ontsnappen, waarin hij door zijn wilde verhalen is beland, zoals dat ook gebeurd zou zijn als hij beweerde Godzilla te zijn en Los Angeles te willen vernietigen. In het onwaarschijnlijke geval dat de autoriteiten ervan kunnen worden overtuigd dat zo’n ogenschijnlijk vredig geheel als Harmony Corner op ongekende wijze wordt bedreigd, zal Hiskott een voor een bezit van ze nemen. Omdat hij zal willen voorkomen dat die buitenstaanders ook maar iets over Norris Hiskott te weten komen, zal hij niet op de gebruikelijke wijze bezit van ze nemen, maar zal hij bezit van hun geest nemen zonder dat ze dat merken, zoals een griepvirus de longen tijdens een inademing binnendringt. Hij zal hun gedachten vervormen en kneden, waarna ze uiteindelijk naar huis zullen gaan met herinneringen die door hem in hun geest zijn geplant.

Nu Jolie me dit allemaal vertelt, dringt pas goed tot me door dat de Harmony’s door Hiskott in een verstikkende greep worden gehouden. Ik vind het ongelofelijk dat ze ondanks alles hebben volgehouden zonder hun verstand te verliezen, en dat ze de moed niet hebben opgegeven.

Ork ligt roerloos op de grond.

Boo verschijnt uit het niets en toont veel belangstelling voor het gemummificeerde stoffelijk overschot.

Het meisje ziet de hond niet. Zij en ik doen er nadenkend het zwijgen toe.

Uiteindelijk vraag ik: ‘Ik weet niet wie Hiskott was en wat hij nu is, maar wat wil hij?’

‘Macht. Onderdanigheid.’

‘Maar waarom?’

‘Hij ziet er zo wanstaltig uit dat hij zich niet in het openbaar kan vertonen. Hij leeft via ons.’

Er komt nog een vraag bij me op: ‘Hoe ziet hij eruit?’

‘Op een gegeven moment is hij van huisje 9 naar het huis gegaan waar wij toen woonden en dat hij van ons heeft afgepakt. Dat deed hij ’s nachts, om te voorkomen dat we hem zagen.’

‘Maar in die vijf jaar hebben jullie hem steeds eten gebracht, zijn huis schoongemaakt… Dan heeft iemand toch wel eens een glimp van hem opgevangen?’

Ze knikt en lijkt een ogenblik nodig te hebben om zich te herstellen. ‘Alleen oom Greg en tante Lois. Ze zijn niet in staat om te vertellen wat ze gezien hebben. Hiskott heeft een blokkade in hun hoofd geïmplanteerd.’

‘Een blokkade?’

Ze is ernstig van aard, maar desondanks nog steeds een kind, levendig zoals kinderen dat kunnen zijn, en onder de indruk van de wonderlijke wereld om hen heen, ernstig zonder dat dat ten koste gaat van hun vermogen om blij te zijn, dit in tegenstelling tot sommige volwassenen die onder druk komen te staan. Maar nu maakt een nieuwe ernst zich van haar meester, en ze kijkt zo bedrukt dat ik in haar de geslagen en vermoeide vrouw zie die ze misschien wordt als ze door jaren van slavernij op de knieën wordt gedwongen, en ik vind het pijnlijk om naar haar te kijken, want misschien ben ik de enige die haar eventueel zou kunnen helpen.

Ze slaat haar ogen neer, plukt zenuwachtig aan haar spijkerjasje, en haar linkerooghoek begint te trillen als ze zegt: ‘Greg en Lois hebben het wel geprobeerd. Ze hebben hun best gedaan het ons te vertellen. Hoe hij eruitzag. Twee keer hebben ze het echt geprobeerd. Maar steeds beten ze op hun tong. Echt heel hard. Tong, lippen. Ze beten op hun lippen tot het bloedde. De enige woorden die ze konden uitbrengen, waren vieze woorden. Gevloek. Afschuwelijke woorden die ze alleen maar zouden zeggen als ze ertoe gedwongen werden. Ze spogen het bloed uit, terwijl ze iets probeerden duidelijk te maken, en nog dagen daarna deed hun mond zoveel pijn dat ze niet konden eten. Ze hebben het niet een derde keer durven proberen. Dat willen we ook niet. We hoeven het niet te weten. Het maakt niet uit. Het verandert toch niks aan de zaak.’

We hebben allebei even een moment stilte nodig.

Boo drentelt bij Ork weg en loopt door de gang naar de deuren die Jolie niet open kon krijgen.

Op een gegeven moment breng ik ons vorige gespreksonderwerp ter sprake. ‘Macht. Onderdanigheid. Maar waarom?’

‘Wat ik al zei: vanwege zijn uiterlijk kan hij alleen maar door ons leven, door mij en mijn familie. Hij kan zelf eten. Hij kan zelf drinken. Maar verder is er heel veel wat hij niet kan. Hij is als een soort oester, en dat huis op de heuvel is zijn schelp. Hij zegt dat we zijn sensorium zijn.’

Jolie kijkt me aan. Haar ogen zijn zo groen als lotusbladeren. Ze plukt niet meer aan haar spijkerjas. Haar handen glijden naar haar knieën, als duiven die naar de til vliegen. De tic bij haar linkeroog is verdwenen. Als ze het heeft over de beproeving waar haar oom en tante onder lijden, raakt ze van slag en geagiteerd. Ik denk dat het huidige onderwerp hetzelfde effect op haar heeft, misschien zelfs in sterkere mate. Maar om het hier überhaupt over te hebben, moet ze op een yoga-achtige manier een enorme wilskracht oproepen, om sereen genoeg te blijven om haar verhaal te doen vanuit de heldere hoge regionen die boven alle stormen en schaduwen verheven zijn.

Ze vraagt: ‘Weet u wat een sensorium is?’

‘Nee.’

‘Het is zoiets als het zintuigstelsel van het lichaam. Alle zintuigen en zenuwen. Door mij – door ons – kan hij de wereld ervaren waarin hij zich niet meer kan vertonen. Niet alleen alles wat je kunt zien en horen en voelen, maar ook nog vanuit verschillende perspectieven. En wat buiten zijn bereik ligt, buiten zijn schelp, zijn afzichtelijke lichaam dat te weerzinwekkend is om naar te kijken of aan te raken, kan hij ervaren door in ons te leven, door te voelen wat wij voelen, via onze zintuiglijke waarnemingen. Hij dwingt ons op elk willekeurig moment onze gevoelens ter beschikking te stellen. In de Corner bestaat geen privacy. Er is geen plekje in je hart waar je alleen kunt zijn om jezelf te beklagen of bij te komen van wat hij je heeft aangedaan. Hij kruipt bij je naar binnen. Hij bespot je zelfbeklag en lacht je uit als je hoopt op betere tijden.’

Ik ben totaal overdonderd.

Chronologisch is ze twaalf, maar emotioneel is ze ouder, en intellectueel nog veel ouder.

Vergeleken met de kracht die ze uitstraalt, ben ik zwak. Ik ben een klungelige snelbuffetkok die zijn zesde zintuig zo goed mogelijk probeert te gebruiken, maar zij is een Jeanne d’Arc die ondanks de hopeloze situatie blijft vechten, niet voor haar land maar voor haar ziel, terwijl Hiskott zoveel macht heeft en zo wreed is dat hij als vijand veel geduchter is dan zelfs het Engelse leger. Jolie, die deze strijd aanving met de beperkte wapens en mogelijkheden van een zevenjarige, heeft gezegevierd, enkel door vol te houden. Vijf jaar lang heeft ze het beleg van Orléans doorstaan, en het schijnt me toe dat ik in het gezelschap ben van iemand die hard op weg is een heilige te worden.

Nu pas snap ik waarom ze niet bang voor Ork is. Of voor wie of wat dan ook.

Aan het eind van de gang staat Boo met schuine kop nieuwsgierig naar de dichte dubbele deur van roestvrij staal te kijken.

Jolie zegt: ‘Als Hiskott nu bezit van me wil nemen en ik buiten zijn bereik ben en hij me niet kan vinden… Nu u hier bent, zal hij me vermoorden zo gauw ik weer tevoorschijn kom.’

‘Dan moet je hier blijven tot ik hem heb uitgeschakeld.’

‘Ik kan me hier niet voor eeuwig verborgen houden,’ zegt ze.

‘Zo lang heb ik ook niet. Vandaag. Het moet vandaag gebeuren, zo snel mogelijk.’

Tot nu toe heeft ze haar nieuwsgierigheid kunnen bedwingen, maar nu zegt ze: ‘Waarom kan hij niet in uw hoofd kruipen en bezit van u nemen?’

‘Dat weet ik niet, Jolie. Maar ik heb me de kop nooit gek laten maken.’

‘Dat geloof ik niet.’

‘Misschien zit er zo weinig in mijn hoofd dat hij er met zijn tentakels geen greep op kan krijgen.’

‘Ook dat geloof ik niet. De vrouw die bij u is, kan hij ook niet binnendringen, zegt hij.’

‘Dat is prettig om te weten.’

‘Wie is ze?’

Ik ga staan en zeg: ‘Dat zou ik ook wel eens willen weten.’

‘Weet u dat zelf niet eens?’

‘Ik ken haar pas sinds gisteren. Ik weet wat haar voornaam is. Dat is tenminste iets. Over een paar jaar weet ik haar achternaam vast ook, als ze die al heeft, want ze beweert van niet.’

Jolie gaat staan en zegt: ‘Doet u altijd zo raar?’

‘Meestal doe ik nog veel raarder.’

‘In de Corner zou dat wel eens uw dood kunnen worden.’

‘Of misschien juist niet. Tot nu toe ben ik in leven gebleven doordat ik in elk geval een klein beetje raar deed.’

‘Hij zal ze dwingen naar u op zoek te gaan, iedereen die niet in het restaurant of het tankstation hoeft te werken. U kunt in de Corner nergens naartoe zonder dat ze u in de gaten krijgen.’

‘Nou, ik ben maar een heel gewone, alledaagse, niet-bijzondere snelbuffetkok. Meestal kijken mensen dwars door types als ik heen.’

Even kijkt ze me met een ernstige blik aan, maar dan blijkt dat ze ook nog kan glimlachen.

Ik zou er heel wat voor overhebben om Jolie een keertje te horen lachen. Volgens mij heeft ze dat al veel te lang niet meer gedaan.

Aan het eind van de gang loopt mijn spookhond dwars door de stalen deur heen.

9

Voordat ik het onverschrokken meisje in het gezelschap van Ork de onmenselijke mummie achterlaat in de ondergrondse gang tussen het door Hiskott geteisterde land van Harmony en de onbekende door de overheid gesponsorde gruwelen van Wyvern (zo’n aparte zin heb ik in mijn memoires tot nu toe nog niet neergepend), vertelt ze me nog iets wat ik absoluut moet weten voordat ik een poging doe me in het hol van de leeuw te wagen en de kat de bel aan te binden.

Over apart taalgebruik gesproken: als ik zeg dat ik me in het hol van de leeuw waag om de kat de bel aan te binden, zie ik al voor me hoe ik onbevreesd een grot binnenga om een slapende katachtige van angstwekkende proporties een bel om te doen. Omdat geen enkele leeuw zich een belletje in zijn manen zal laten hangen, lijkt er geen reden om dat te doen, behalve als je doel is om het beest voor schut te zetten, zodat de andere leeuwen hem keihard kunnen uitlachen. Ozzie Boone zou ongetwijfeld weten waar die uitdrukking vandaan komt, en op onze universiteiten lopen ongetwijfeld tal van intellectuelen rond die hun hele academische leven essays hebben geschreven over ‘de kat de bel aanbinden’ – om nog maar te zwijgen van dikke, geleerde boekwerken over de oorsprong van uitdrukkingen als ‘de kat in het donker knijpen’ en ‘de beest uithangen’. Soms wordt het me droef te moede als ik bedenk dat ik hoogstwaarschijnlijk niet genoeg tijd van leven of voldoende vrije tijd heb om zelf dergelijke eigenaardigheden van de taal te gaan onderzoeken, want dat lijkt me best wel leuk.

Maar goed, het belangrijke wat Jolie me nog moet vertellen voordat ik op pad ga, is: hoewel Hiskott ongrijpbaar is en zich niet laat zien, woont hij niet in z’n eentje in het grote huis op de heuvel. Door de jaren heen heeft hij de herinneringen van motelgasten gelezen, en soms heeft hij tijdelijk bezit van hen genomen. In drie gevallen had dat een permanent karakter en heeft hij ze naar zijn huis laten komen, waarna ze nooit meer gesignaleerd zijn. In deze gevallen lijkt het om loners te gaan die geen familie hebben die hen mist. Donny heeft de kentekenplaten van de desbetreffende auto’s gehaald en ze in een donker eikenbos in de heuvels geparkeerd, halverwege het motel en de huizen waar de Harmony’s wonen. De wagens zijn deels gesloopt omdat desbetreffende onderdelen goed van pas kwamen in de garage, en na verloop van tijd zijn ze verroest. Eten en andere spullen die Hiskott nodig heeft, worden hem door de familie aangedragen, maar niemand heeft de afgelopen drie jaar bij hem in huis schoongemaakt. Vanaf het moment dat de eerste van die drie ongelukkige zielen als een zombie het huis op de heuvel betrad, heeft geen van de Harmony’s nog een blik naar binnen geworpen.

‘Blijkbaar maken die drie daar de boel schoon,’ zegt Jolie. ‘Maar we weten bijna zeker dat hij anders met ze omgaat dan met ons. Hij heeft ze voor andere doeleinden in huis genomen, en daarom krijgen we ze nooit te zien.’

‘Misschien gebruikt hij ze als zijn pretoriaanse lijfwachten, zijn ultieme bodyguards, voor het geval een van jullie zich uit zijn greep ontworstelt en een poging doet hem te vermoorden.’

‘Een soort schildwachten.’ Het is duidelijk dat ze hier ook allang aan gedacht heeft en tot de conclusie is gekomen dat het geen overtuigende verklaring vormt. ‘Maar waarom is hij dan niet bang dat een van die drie zich uit zijn greep losrukt?’

In de onophoudelijke school des levens leer ik steeds bij door daarheen te gaan waar ik moet gaan en te doen wat ik moet doen. Daarom zeg ik alleen maar: ‘Ik denk dat ik daar vanzelf wel achter zal komen.’

Tot mijn verbazing gooit Jolie haar armen om me heen en drukt een oor tegen mijn borstkas, alsof ze mijn hart wil horen om de kracht, de stabiliteit en de integriteit ervan te kunnen beoordelen. Ze is meer dan dertig centimeter korter dan ik en tenger voor de sterke meid die ze is.

Ik beantwoord haar knuffel, maar begin er ernstig rekening mee te houden dat ik niet aan haar verwachtingen zal kunnen voldoen, al heb ik in de loop der jaren gemerkt dat ik veel minder vaak niet aan de verwachtingen voldoe dan ik aanvankelijk vrees.

‘Ik heb vijf jaar lang op u gewacht,’ zegt ze. ‘Ik wist dat u op een dag zou komen. Dat wist ik gewoon.’

Misschien ben ik in haar ogen een prins op het witte paard die wel móét zegevieren. Ik weet dat ik minder bekwaam en minder nobel ben dan de prinsen die je in sprookjes en volksverhalen tegenkomt. Het enige schild dat ik heb, is mijn geloof dat het leven zin heeft, en dat er genade zal zijn als mijn laatste zon is ondergegaan, mijn laatste maan is opgekomen en de dageraad het moment brengt dat ik bij de doden geboren zal worden. Maar als haar hoop gevoed wordt doordat ik in haar ogen een prins ben, heb ik een succes behaald, ook als ik verder niets weet te presteren.

Wanneer we elkaar loslaten, hoeft ze geen tranen weg te vegen, omdat ze boven goedkope sentimenten staat en te stoer is om te gaan huilen. Haar ogen zijn groen als lotusbladeren, maar ze is geen lotuseter, want ze heeft overleefd door te onthouden, niet door te vergeten. Ik zie in haar een ijverige boekhouder die alle vergrijpen van de poppenspeler in een mentaal grootboek bijhoudt. Als de dag aanbreekt waarop alle rekeningen worden vereffend, zal ze precies weten hoe hoog de schuld is opgelopen. Hoewel ze klein en nog jong is, zal ze al het mogelijke doen om ervoor te zorgen dat haar familie wordt gecompenseerd voor al het afschuwelijke dat hen is aangedaan.

‘Ik zal mijn best doen om hem te pakken te krijgen,’ beloof ik. ‘Maar misschien is dat niet voldoende.’

‘Wat er ook gebeurt,’ zegt ze, ‘u zult er niet zomaar vandoor gaan om uw eigen hachje te redden. Dat weet ik gewoon. U gaat op de dingen af, u rent er niet van weg. Ik weet niet wie u bent, maar ik weet wel dat u niet Harry Potter bent. U hebt iets, ik weet niet wat, maar het is iets, iets goeds.’

Alleen iemand die nog stommer is dan ik zou daar iets op willen zeggen, want elk commentaar zou haar of mij tekortdoen, of ons allebei. Zo’n diep vertrouwen, zo lief verwoord, toont aan dat zelfs in deze geschonden wereld zo’n grote mate van onschuld kan blijven bestaan, waardoor je de tijd terug zou willen zetten en het verleden terug zou willen draaien tot je met recht alle vertrouwen hebt in een wereld die opnieuw begonnen is en is zoals die wereld in oorsprong bedoeld was.

‘Jolie, ik heb een zaklantaarn nodig om terug te kunnen gaan. Maar ik wil je niet zonder zaklantaarn achterlaten, voor het geval het licht weer uitgaat en het donker blijft.’

‘Ik heb er twee.’ Ze vist nog een zaklantaarn uit een zak van haar spijkerjasje en geeft die aan mij.

‘Die tunnel die vanuit de Corner omhoogliep – komen daar andere rioolbuizen op uit?’

‘Ja. Vijf. Als u teruggaat, zijn er drie links en twee rechts. Maar u kunt er niet rechtop in lopen. U moet dan bukken en kruipen.’

‘Weet je waar ze naartoe gaan?’

‘Nergens naartoe. Ze lopen allemaal dood. Ik weet niet waarom of wanneer ze zijn afgesloten. Maar er stroomt al in tijden geen regenwater meer doorheen, misschien sinds ze in Fort Wyvern hun vluchtgang op het systeem hebben aangesloten – als het tenminste een vluchtgang is.’

‘Dus ik kan alleen maar terug naar het strand.’

‘Dat klopt. Maar ik denk niet dat ze u daar staan op te wachten. Want… nou, er is nog iets. Maar als ik dat zeg, wil ik niet dat het als een last op uw schouders drukt. U hebt al zoveel om over te piekeren.’

‘Zeg het toch maar. Ik vind het heerlijk om te piekeren. Ik ben er meesterlijk goed in.’

Ze aarzelt. Uit een van haar broekzakken haalt ze een smalle portemonnee, doet die open en laat me een foto van een knappe jongen van ongeveer acht jaar zien.

‘Is dat Maxy?’

‘Ja. Hiskott zei dat Maxy dood moest omdat hij te mooi was. Hij was inderdaad heel leuk om te zien. Hij wil ons doen geloven dat Maxy dood moest omdat Hiskott zo jaloers was, want zelf is hij gigantisch lelijk geworden. Maar volgens mij was dat niet de echte reden.’

Jolie mag dan stoer zijn, nu valt ze van verdriet stil. Haar mond begint te trillen, maar ze perst haar lippen op elkaar. Ze stopt de foto weg en bergt de portemonnee op.

‘De laatste tijd,’ begint ze, ‘is hij ons allemaal aan het opjutten. Hij laat mijn familie de hele tijd zeggen hoe mooi ik wel niet ben, mooier dan Maxy. Hij probeert me bang te maken en de anderen te belasten met het idee dat hij ze zal gebruiken om me dood te slaan en uit elkaar te rukken, zoals dat ook bij Maxy gebeurd is. Maar het is niet waar.’

‘Wat is niet waar?’

‘Ik ben helemaal niet mooi.’

‘Maar Jolie… je bent echt wel mooi.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Dat zie ik niet zo. En dat geloof ik niet. Ik weet dat het niet waar is. Ik kan niet mooi zijn. Niet na wat ik gedaan heb.’

‘Wat bedoel je?’

Met een voet duwt ze een verhuisdeken naar Ork toe, gaat er met haar knieën op zitten en kijkt naar het verschrompelde gezicht van de mummie.

Wanneer ze het woord neemt, lijkt ze haar emoties onder controle te hebben. Ze laat zich niet meeslepen door het verhaal dat ze vertelt, en in haar stem ligt alleen een stille melancholie verscholen. ‘Het begint, en het is verschrikkelijk. Ik schreeuw dat ze moeten ophouden. Ik smeek het. De een na de ander werpt zich op Maxy – mijn familie, zijn familie. En ze probeerden elkaar steeds tegen te houden. Dat probeerden ze echt. Maar Hiskott schiet voortdurend van de een naar de ander, zo snel dat je nooit weet van wie hij nu weer bezit neemt. Zoveel geweld, er wordt geschopt en geslagen en gestompt. Maxy’s bloed zit… op iedereen. Ik kan ze niet tegenhouden, Maxy is al bijna dood, en ik wil alleen maar weg, omdat ik het ondraaglijk vind om dit tot het eind toe mee te moeten maken.’

Zonder duidelijke tegenzin, en met een teder gebaar, tilt Jolie de hand op waarmee de kortstondig tot leven gekomen mummie op de grond heeft geroffeld.

Ze bekijkt de ongelofelijk lange vingers en zegt: ‘Ik wil wegrennen, maar dan sta ik ineens over Maxy gebogen, en ik weet niet waar het mes vandaan komt dat ik in mijn hand heb. Een groot mes. Maxy is nog niet helemaal dood. Verbijsterd, half bij bewustzijn. Hij is nog maar acht. Ik ben negen. Hij herkent me. Heel even worden zijn ogen weer helder. Ik steek hem met het mes, en dan nog een keer. En nog een keer. En dan is het met hem gedaan.’

De stilte die volgt, voelt zo zwaar dat ik even geen woorden kan vinden. Maar dan: ‘Dat was jij niet, Jolie.’

‘Op een bepaalde manier wel.’

‘Nee, dat was jij niet.’

‘Op een bepaalde manier wel,’ zegt ze nog eens.

‘Hij had je in zijn macht.’

Met een schrijnende stem vol onverwerkt verdriet, met woorden die veel te wijs zijn voor haar leeftijd, zegt ze: ‘Maar ik zag het zelf. Ik voelde het, hoe het mes door zijn vlees en botten ging. Hij keek me aan toen het leven uit zijn ogen verdween.’

Ik denk dat ze zich niet zal laten troosten als ik me naast haar op mijn knieën laat zakken en haar omhels. Ze zal zich dan wild van me losmaken, en de band die we hebben, zal verstoord raken. Dit is haar verdriet, waar ze aan vasthoudt ter ere van haar vermoorde neef, en het is haar schuldgevoel, dat weliswaar niet terecht is, maar misschien wel een bewijs voor haar dat ze nog steeds een mens is, in weerwil van waartoe ze gedwongen werd. Ik weet het een en ander van verdriet en schuldgevoelens, en hoewel ik haar gevoelens kan navoelen, zijn het mijn gevoelens niet, en ik heb niet het recht haar te gaan vertellen wat ze moet voelen.

Ze legt de hand van het uitgedroogde lijk op de grond en kijkt weer aandachtig naar zijn gezicht, in het bijzonder naar de grote oogkassen, waar onderin gevlekt en donzig weefsel ligt, de restanten van zijn ogen, als muffe schimmel op de bodem van een allang drooggevallen put. Weer beginnen de lampen te flikkeren, maar deze keer gaat het licht niet uit. Tijdens het geflikker glijden er schaduwen in die knokige holtes, zodat het net is alsof er twee ogen heen en weer rollen, van links naar rechts en weer terug, compleet zwarte ogen, zoals die van de Dood zouden kunnen zijn als hij met een uitzettingsbevel bij iemand langsgaat.

‘Ik ben niet mooi. Maar dat is niet de reden waarom hij me wil vermoorden. De laatste maanden, als hij naar me op zoek ging, kon hij me soms niet vinden omdat ik hier zat. En later, toen hij bij me binnendrong en mijn herinneringen las, leek het alsof ik heel gewoon ergens was waar hij me had kunnen vinden. Een tijdje dacht hij dat de fout bij hem lag, maar nu denkt hij dat ik heb geleerd hoe ik het een en ander voor hem verborgen kan houden.’

Mij lijkt het een hoopvolle ontwikkeling als je zelfs maar een klein deel van je herinneringen voor de poppenspeler verborgen kunt houden, maar zij lijkt er geen hoop uit te putten.

‘En is dat inderdaad het geval? Heb je geleerd hoe je het een en ander kunt verbergen?’

‘Ze zeggen wel eens dat je talen moet leren als je jong bent, omdat het dan nog veel makkelijker gaat dan wanneer je groot bent. Ik denk dat het ook zo’n beetje opgaat voor het misleiden van Hiskott. Ik kan nog niet veel verborgen houden, maar elke maand leer ik bij, en dit hier kent hij ook niet. Hier ga ik altijd naartoe als ik hem wil ontvluchten. Volgens mij kunnen de groten dat niet, maar ik denk dat Maxy toen hij werd vermoord ongeveer net zoveel kon als ik nu. Misschien kreeg Hiskott iets in de gaten. Misschien was hij bang dat Maxy uiteindelijk zou ontdekken hoe hij Hiskott helemaal buiten kon sluiten, en is hij daarom vermoord.’

‘Denk je dat je ooit zover komt dat je hem helemaal kunt buitensluiten en hem de toegang tot je hoofd kunt ontzeggen?’

‘Nee. Dat zou jaren duren, als het me überhaupt al zou lukken. En zo lang laat hij me niet in leven. Maar er is nog iets wat ik heb gedaan.’

Ze tikt zachtjes met een wijsvinger tegen Orks puntige ondergebit en gaat van links naar rechts langs zijn haaiachtige grijns.

Als Ork ineens met zijn hand op de grond kan gaan roffelen, kan hij zijn kaken, die door verschrompelde pezen en gekrompen spieren lijken te worden opengehouden, misschien ook wel dichtklappen, en dan zitten haar dunne vingertjes ertussen.

Ik overweeg haar op dat gevaar te wijzen. Maar zelf zal ze daar ook allang over nagedacht hebben, dus ze zal zich hoogstwaarschijnlijk niets van mijn woorden aantrekken. Ik krijg de indruk dat het niet Orks bestaan is waardoor Jolie geïntrigeerd is geraakt, noch zijn afkomst, en ook niet zijn demonische gezicht. Met gefronste wenkbrauwen laat ze haar tong langs het snijvlak van haar eigen tanden gaan terwijl ze ondertussen Orks vlijmscherpe tanden met haar vingers onderzoekt. Ze lijkt ergens over in te zitten.

En dan verwoordt ze haar onzekerheid: ‘Weet een monster eigenlijk dat het een monster is?’

Het lijkt een simpele vraag, en sommigen vinden het misschien zelfs een belachelijke vraag, want moderne geesten weten dat je met psychologie en theorieën over sociale onrechtvaardigheid altijd kunt verklaren waarom iemand zich ernstig heeft misdragen. Zo iemand is namelijk zelf slachtoffer, en monsters bestaan helemaal niet. Er zijn geen minotaurussen, geen weerwolven, geen orks, en ook geen Hitlers, geen Mao Zedongs. Maar ik denk te weten waarom ze dit vraagt, en in deze context is het voor haar een complexe kwestie van het allergrootste belang.

Jolie verdient een weloverwogen en genuanceerd antwoord, hoewel ze onder de huidige omstandigheden misschien alleen maar meer aan zichzelf zal gaan twijfelen als ik mijn woorden te veel inkleed. We hebben geen tijd voor onzekerheid, omdat dat geheid leidt tot besluiteloosheid, en uit besluiteloosheid komt mislukking voort.

‘Ja,’ verzeker ik haar. ‘Een monster weet dat het een monster is.’

‘Altijd en overal?’

‘Jazeker. Een monster weet niet alleen dat het een monster is, maar vindt het nog leuk ook.’

Ze kijkt me recht aan. ‘Hoe weet u dat?’

Ik wijs naar Ork en zeg: ‘Dit is niet het eerste monster dat op mijn pad komt. Ik heb al heel wat ervaring met allerlei soorten opgedaan. Meestal de menselijke soort. En juist de menselijke soort vindt het heerlijk om genadeloos huis te houden.’

Ze richt zich weer op de mummie en lijkt na te denken over wat ik gezegd heb. Tot mijn opluchting steekt ze geen vinger meer tussen zijn tanden; ze strijkt nu langs zijn grote, zware wenkbrauwen. Onder haar wijsvinger raken een paar schilfers van de gerimpelde huid los.

‘Maar goed,’ zegt ze, terwijl ze haar vinger aan haar spijkerbroek afveegt, ‘er is nog iets wat ik gedaan heb. Ik heb niet alleen voor hem verborgen gehouden waar hij me niet kan vinden, maar ik heb een geheime grot bedacht, verscholen achter struikgewas, ergens tussen de heuvels, zo ver mogelijk bij de riooluitgang op het strand vandaan en toch nog binnen de grenzen van de Corner. Gisteren, toen hij bij me was binnengedrongen, heb ik hem op het spoor van de grot gezet, alsof die echt bestond, maar dan niet op de plek waar ik hem bedacht had. Dus nu hij op mijn dood uit is, zet hij misschien mensen in om naar die grot te gaan zoeken.’

‘Hoe weet je dat hij… daarop uit is?’

‘Hij verliest zijn greep op tal van zaken. Nu u iets over hem te weten bent gekomen, zal hij u moeten vermoorden. Daarna zal hij die mevrouw vermoorden die bij u is, omdat hij geen greep op haar kan krijgen. Mij zou hij binnen een dag of twee doodmaken, voordat u hier kwam, dus dat zal hij doen ook, nadat hij jullie twee van kant heeft gemaakt.’

Het lijkt erop dat Annamaria dingen weet die ik niet weet. Ze zegt dat ze in de Corner geen gevaar te duchten heeft. Misschien heeft ze gelijk. Misschien ook niet. Ik wou dat ik op twee plaatsen tegelijk kon zijn.

‘Ik krijg hem wel te pakken.’

‘Volgens mij zou dat best wel eens kunnen. Maar als dat niet zo is… dan zullen we met z’n drieën begraven worden in het veld, naast Maxy, zonder kist en zonder grafsteen.’

Ze gaat weer staan en zet haar handen in haar zij. In haar T-shirt en met klinknageltjes versierde spijkerjack ziet ze er zowel rebels als kwetsbaar uit.

‘Als Hiskott u als eerste te pakken krijgt,’ zegt ze, ‘wil ik graag dat hij op zoek gaat naar de grot die niet bestaat, zodat ik wat extra tijd heb, een klein beetje maar, om me op de dood voor te bereiden. Ik wil liever niet gaan smeken of gillen. En als het even kan, wil ik ook niet gaan huilen. Als hij mijn familie gebruikt om me dood te maken, wil ik kunnen zeggen dat ik veel van ze hou, dat ik ze niets kwalijk neem, en dat ik voor ze zal bidden.’

10

Dit is bepaald niet een van de gemakkelijkste dingen die ik ooit heb gedaan: Jolie in haar eentje bij het gemummificeerde lijk achterlaten in de gele en toch naargeestige gang, die net zo goed een pad naar de hel zou kunnen zijn, of – nog erger – een van die doorgangen op een vliegveld die onvermijdelijk naar een samenscholing van luchthavenemployees voert die oma vertellen dat ze zich van al haar kleren moet ontdoen, die een non anaal toucheren, en die iedereen verplicht door een scanapparaat halen dat botkanker dan wel het ontstaan van een derde oog op een ongemakkelijke plek veroorzaakt. Mijn spookhond is er niet eens om over haar te waken.

Aan de andere kant is ze hier al heel wat keren in haar eentje geweest. Waarschijnlijk loopt ze hier minder gevaar dan waar ook in de Corner. Bovendien mag ze dan een meisje én nog een kind zijn, maar ze heeft ontegenzeggelijk ruggengraat, zowel letterlijk als figuurlijk, net als ik.

Met het zaklantaarntje in de ene en het pistool in de andere hand loop ik de weg terug die we gekomen zijn: door de opengebroken deuren, door twee luchtsluizen of ontsmettingsruimtes. De gaten die in de roestvrijstalen muren zitten, zijn als geweerlopen op me gericht.

Wanneer ik bij de betonnen tunnel kom waar we in absolute duisternis doorheen zijn gegaan, blijf ik even staan om de smalle lichtbundel langs de wanden te laten glijden. Het doet me denken aan een doolhof van zulke riolen waarover ik in het tweede deel van deze memoires geschreven heb, een plek waar ik meer dan eens bijna de dood vond. Natuurlijk hoef ik niet argwanend tegenover een bepaalde locatie te staan omdat die me aan een plek doet denken waar ik bijna het leven liet, want bijna elke locatie doet me denken aan een plek waar ik bijna het leven liet, of het nu een politiebureau is of een kerk, een klooster of een casino of een ijssalon. Ik ben nooit bijna de pijp uit gegaan in een wasserette of een McDonald’s of een sushibar, maar daartegenover staat dat ik nog niet eens tweeëntwintig ben, en met een beetje geluk liggen er nog heel wat jaren voor me waarin ik op allerlei plekken bijna dood kan gaan.

Ik betreed het iets hellende riool en moet denken aan de originele versie van Invaders from Mars, uit 1953, waarin kwaadwillende marsmannetjes stiekem onder een rustig Amerikaans stadje een fort bouwen. De acteurs die de buitenaardse monsters moesten verbeelden, droegen pakken met zichtbare ritssluitingen op hun rug en liepen op een van hun snode missies door tunnels. Ondanks de ritsen is het een spannende film, een kleine klassieker in het sf-genre, maar niets is zo griezelig als het merendeel van de mensen die ’s zondags in Meet the Press op de buis verschijnen.

Al snel kom ik bij de eerste afsplitsing naar rechts, die eruitziet zoals Jolie hem beschreven heeft: ongeveer anderhalve meter hoog, zodat je er alleen in gebukte houding doorheen kunt. Omdat het meisje deze aftakking al heeft verkend en weet dat de buis doodloopt, ben ik niet van plan deze afslag te nemen.

Maar als ik aanstalten maak om verder te gaan, hoor ik ineens een geluid. Het komt van verre en galmt door die lage tunnel. Het is een zacht gerommel en geknars, alsof een zwaar metalen voorwerp zich over een betonnen ondergrond beweegt. De zaklantaarn schijnt niet ver, en net als ik me afvraag of het misschien een reusachtige ijzeren kogel is die op me af dendert, in gang gezet door een kwaadwillende alien met een ritssluiting op zijn rug, houdt het geluid op.

Meteen ontstaat er een luchtstroom, die vaag naar oud beton ruikt. Dit is niet de muffe geur van trage lucht die door duistere regionen zweeft. Het is frisse, schone lucht die langs mijn wangen waait en mijn haar zacht beroert, net zo aangenaam koel als de ochtendlucht op een dag in januari aan de kust van centraal Californië.

Misschien is het riool afgesloten geweest, maar dat is nu overduidelijk niet meer het geval. Door wie en waarom het is opengemaakt, zijn vragen van onmiddellijk belang, want er is waarschijnlijk geen sprake van toeval.

Het blijft stil. Niets wijst erop dat iemand door het riool mijn kant op komt.

Hoewel het me sterk lijkt dat iemand Jolie en mij in het donker het strand op heeft zien vluchten, en hoewel het meisje Hiskott – en daarmee alle anderen – de verkeerde kant op heeft gestuurd naar de niet-bestaande grot, sta ik niet te springen om naar het strand terug te gaan. Een andere manier om uit dit stelsel te komen zou zo zijn voordelen hebben boven het met plantenstengels afgeschermde uiteinde van het hoofdriool.

Afgaand op de intuïtie van een helderziende snelbuffetkok, die me vaak maar niet altijd op het goede spoor brengt, voel ik dat deze alternatieve route veilig is en dat degene die deze aftakking heeft opengemaakt mogelijk aan mijn kant staat of in elk geval liever heeft dat Norris Hiskott de pijp uit gaat dan ik, of misschien wij allebei en niet alleen ik.

Ik besluit zonder aarzeling naar dit enerverende buikgevoel te handelen. Het ergste wat er per slot van rekening kan gebeuren is dat ik doodga.

In gebukte houding loop ik de inktzwarte duisternis in, gewapend met het pistool en de zaklantaarn. Mijn handen slepen bijna over de grond, en ik voel me een soort trol, met dit verschil dat ik natuurlijk geen kinderen eet. Ik ben meer een Gollem dan een trol, Gollem die Frodo de hobbit naar het hol van de reus leidt, de spinachtige Shelob, met dit verschil dat ik meer een Frodo ben dan een Gollem en liever aan de hand word genomen dan dat ik zelf voorop ga, wat betekent dat ik degene ben die gebeten zal worden en omwikkeld zal worden met zijden draden die zo sterk als kabels zijn, en voorlopig even weggezet wordt, zodat ik later in alle rust levend opgegeten kan worden.

Enigszins tot mijn verbazing blijk ik geen Shelob tegen te komen, en nadat ik het gevoel heb gekregen bijna de hele weg naar Mordor te hebben afgelegd, beginnen mijn kuiten te branden doordat ik steeds deze gorillahouding moet aanhouden. Uiteindelijk bereik ik het eind van de tunnel. Een ijzeren ladder leidt omhoog naar een open put, waarboven het eerste roze licht van de ochtend zichtbaar is.

Als ik mezelf omhoog heb gehesen, sta ik op een betonnen plaat van ruim een meter breed. Achter me, landinwaarts, leidt een langgerekte helling naar de vangrail van de snelweg die langs de kust loopt. Voor me ligt de landweg die naar Harmony Corner gaat, zo’n tweehonderd meter links van me. Terwijl de nacht naar de westelijke horizon verdreven wordt en de flamingokleurige dageraad een steeds groter gedeelte van de hemel in beslag neemt, zie ik het vreemde tankstation en het restaurant, waar verschillende voertuigen geparkeerd staan en de ontbijtdrukte begint. De huisjes blijven tussen de bomen verborgen.

Mocht een van de Harmony’s me onverhoopt zien staan, dan is de afstand dusdanig dat hij niet zal kunnen zien wie ik ben.

Ik hoor het gezoem van een motor, en mijn aandacht wordt naar de putopening getrokken, waar een serie roestvrijstalen krammen plotseling naar binnen toe schuiven, in elkaar grijpen en zo een op het oog waterdichte afsluiting vormen. Ik houd mezelf graag voor dat ik ergens een bondgenoot heb zitten, maar toch krijg ik het ongemakkelijke idee dat ik niet ondersteund word, maar gemanipuleerd.

Iedereen van de familie Harmony is een gevangene, maar tegelijkertijd een wapen dat door Hiskott tegen me kan worden ingezet. Ik ben in m’n eentje. Zij zijn met z’n velen. Ongeveer een derde van de familie zal vanmorgen moeten werken, maar de anderen zijn beschikbaar, kunnen naar me op zoek gaan en Hiskott beschermen, iets waartoe ze door hem gedwongen worden. Vooral in een crisis als deze zal hij snel geneigd zijn een paar van hen af te slachten als ze ook maar even tegen zijn bevelen ingaan.

Het is niet mijn bedoeling een van hen iets aan te doen. Onder de huidige omstandigheden kan ik al die Harmony’s niet omzeilen en ongezien bij het huis komen waarin Norris Hiskott zijn intrek heeft genomen. Daarom zal ik moeten proberen de omstandigheden te veranderen.

Aan de noordkant ligt de kruising tussen de landweg en de afslag vanaf de snelweg. Ik loop in die richting, doe het zaklantaarntje in mijn broekzak en stop het pistool onder mijn broekband, aan de voorkant, tussen mijn T-shirt en mijn sweatshirt.

Honderd meter voor de kruising blijf ik staan, laat me in de berm op een knie zakken en wacht af.

Binnen een minuut verschijnt er een Ford Explorer op de afslag.

Ik pak een kleine steen en doe net alsof het ding me mateloos fascineert. Misschien is het een goudklompje of misschien is het door de inwerking van weer en wind op miraculeuze wijze veranderd in een levensecht portret van Jezus.

De Explorer remt af voor het stopbord, rijdt op lage snelheid door zonder helemaal tot stilstand te zijn gekomen, gaat naar links en trekt achter me op.

Een paar minuten later, als een tientonner boven aan de afslag opdoemt, laat ik de steen vallen en kom ik overeind.

Wat ik van plan ben te gaan doen, is niet fraai. Het is niet zo erg als het verduisteren van een miljard dollar bij de investeringsbank die je runt. En het is ook niet zo erg als jezelf als ambtenaar verrijken door het aannemen van steekpenningen. Maar het is heel wat erger dan het afknippen van het label DO NOT REMOVE UNDER PENALTY OF LAW dat aan de kussens van je nieuwe bank zit. Het is niet fraai. Niet fraai. Wat ik op het punt sta te doen, wil ik niet goedpraten. Als mijn beschermengel in de buurt is, zal hij zich zonder enige twijfel walgend afkeren. Als deze memoires ooit door kinderen worden gelezen, hoop ik dat ze zich hierdoor niet zullen laten inspireren tot het plegen van soortgelijke wandaden. Hetzelfde geldt voor de oudere lezer. De maatschappij zit niet te wachten op een club bejaarden die allerlei rare dingen gaan doen, net zomin als we jonge vandalen nodig hebben. Ik kan uitleggen waarom ik denk te moeten doen wat ik op het punt sta te doen, maar ik ben me er aan de andere kant terdege van bewust dat mijn uitleg de boel nog niet rechtvaardigt. Wat niet fraai is om te doen, blijft niet fraai om te doen, ook al is de reden ervoor nog zo dringend. Dit is en blijft niet fraai. Het spijt me. Goed, daar gaan we.

11

Op die plek, op dat moment, als hij me bij Ork achterlaat om Hiskott te grazen te nemen, denk ik dat ik van hem houd. Ik had nooit gedacht dat ik daartoe in staat zou zijn. Om van een man te houden, bedoel ik. Of misschien bedoel ik wel te zeggen dat ik nooit had gedacht dat ik dat überhaupt wilde. Niet na alles wat er de afgelopen vijf jaar gebeurd is. Niet na het verschrikkelijke lot dat Maxy ten deel is gevallen. Wat ik eigenlijk had verwacht, voor het geval je het per se wilt weten, was dat ik weg zou gaan en in het klooster zou treden. Als Hiskott dood zou gaan en wij weer vrij zouden zijn, bedoel ik. Ik zou non of missiezuster worden in een van de ergste achterbuurten ter wereld, waar het vergeven is van de kakkerlakken die zo groot zijn als teckels en iedereen onder de etterbulten zit en dringend hulp nodig heeft. Ik weet wat het is om dringend hulp nodig te hebben, en ik denk dat het heerlijk moet zijn om aan de andere kant te staan, om in staat te zijn hulp te bieden aan mensen die het nodig hebben, dringend of anderszins. Als je non of missiezuster wilt worden, of zelfs zo’n arts die gratis werkt in landen die zo arm zijn dat de mensen geen rooie cent hebben en daarom onderling dingen ruilen zoals gedroogde koeienpoep waarmee ze hun hutjes kunnen verwarmen, of een paar doodzieke kippen en misschien ook eetbare knollen die ze uit de van slangen vergeven jungle halen… Nou, wat ik maar wil zeggen: als je dat soort dingen wilt gaan doen, heb je geen tijd om te daten of aan romantiek te denken of te trouwen of wat dan ook. Dus wat zou het dan voor zin hebben om van iemand te houden? Bovendien mogen nonnen niet eens trouwen.

Toch denk ik dat ik van hem houd. Het voelt in elk geval wel alsof het liefde is, of hoe ik denk dat liefde moet voelen. Nu kun je aanvoeren dat het allemaal te snel ging om liefde te kunnen zijn, maar er bestaat toevallig ook nog zoiets als liefde op het eerste gezicht, waarmee ik die tegenwerping over de snelheid wel gepareerd heb, dacht ik. Ik moet trouwens toegeven dat het niet zijn uiterlijk was waardoor ik totaal in de wolken raakte. Ik denk dat iedereen het erover eens is dat Harry geen Justin Bieber is. Natuurlijk is hij ook niet de echte Harry Potter, maar hij beweert nu eenmaal dat hij zo heet, dus daar moet ik het voorlopig even mee doen. Harry is een schatje, hartstikke leuk, maar er zijn heel wat jongens die ook hartstikke leuk zijn, denk ik. Je ziet er hordes van op tv langskomen. Waarom vind ik uitgerekend hem nou zo leuk? Ik weet niet, misschien omdat hij zoveel durf heeft en aardig en lief is. Dat klopt allemaal wel, maar er is ook nog iets anders. Ik weet niet wát voor anders precies, maar hij is op de een of andere manier wel anders dan anderen, en wat ik maar wil zeggen is dat hij anders is op een goede manier, wat voor manier dat ook mag wezen.

Daar gaat het licht weer, het flikkert, en daar heb je dat whummm-whummm-geluid ook weer. Deze keer reageert die ouwe Ork er niet op. Ork komt niet altijd in actie als het geluid komt opzetten. Meestal ligt hij maar een beetje op de grond dood te wezen. Ik weet niet waarom ik zo graag bij Ork ben. Ik voel me altijd veilig als ik bij hem ben. Misschien komt het gewoon doordat hij dood is en zo, maar volgens mij speelt er nog meer mee. Hij is zo groot en zo lelijk dat je zou denken dat hij niet dood kon, maar dat kon dus wel. Dus als die ouwe Ork dood kon, bestaat er iets wat alles en iedereen kan doodmaken, zelfs dr. Norris Hiskott, dus misschien is dat de reden waarom ik het fijn vind om bij Ork te zijn. Ik ben geen klein kind meer, of in elk geval ben ik niet zo naïef om te denken dat wat Ork noodlottig is geworden op een gegeven moment langs zal komen om aan te bieden Hiskott voor me koud te maken. Zo makkelijk gaat het nooit in het leven. Hiskott zegt dat iedereen heel makkelijk kan doodgaan en dat we dat nooit mogen vergeten. Maar het is nooit makkelijk om dood te gaan, en wat hij bedoelt is dat het makkelijk is om iemand te vermóórden, althans voor hem.

Dat ik van Harry houd, is natuurlijk prima, maar het punt is dat ik twaalf ben en hij ongeveer dertig of vijfendertig of weet ik veel, dus hij moet dan nog wel even geduld hebben tot ik volwassen ben. Als hij Hiskott vermoordt en ons daarmee bevrijdt, moet hij zes jaar wachten voor hij iets met me kan beginnen. Dat doet hij nooit. Hij mag dan wel lief en aardig en moedig zijn, maar waarschijnlijk heeft hij al een meisje en zitten er al honderd andere achter hem aan. Het is dus mijn lot dat ik hem alleen maar op afstand zal kunnen beminnen. Onbeantwoorde liefde. Zo noemen ze dat meestal. Ik zal voor altijd van hem blijven houden, op een onnoemelijk droevige manier, wat je misschien een deprimerende gedachte vindt, maar dat is het niet. Als je helemaal opgaat in je onnoemelijk droevige, onbeantwoorde liefde, hoef je niet aan dingen te denken die veel erger zijn, en er zijn wel duizend van dat soort dingen te bedenken, en soms kun je maar beter eindeloos denken aan wat niet voor je is weggelegd (Harry dus) dan aan wat je op elk willekeurig moment in Harmony Corner kan overkomen (zo ongeveer alles).

Het whummm-whummm is opgehouden, en deze keer is het licht niet uitgegaan, en Ork ligt daar maar te liggen, en Harry is nog niet zo lang weg, al heb ik het gevoel dat het inmiddels alweer tien jaar geleden is dat ik hem voor het laatst gezien heb. Als je verliefd bent, beleef je de tijd heel raar. En niet alleen als je verliefd bent. Toen mijn tante Lois een poging deed zichzelf van kant te maken, zei ze dat ze dat deed omdat ze het gevoel had al honderd jaar in de Corner vast te zitten, maar dat was twee jaar geleden, dus het was geen honderd jaar, maar drie jaar. Oom Greg hield haar tegen voordat ze haar gang kon gaan, en doordat hij aan één stuk door huilde, snapte tante Lois dat ze bijna iets heel egoïstisch had gedaan, en daarna heeft ze het nooit meer geprobeerd. Mijn moeder zegt dat het door mij komt dat zij niet ook probeert wat tante Lois heeft geprobeerd, door de manier waarop ik op alles reageer, terwijl ik nog maar zo jong ben. Mijn moeder zegt dat al jaren, en zij is de reden waarom ik moet doorzetten en niet mag doordraaien of de ogen uit mijn kop mag janken. Het punt is, als je begrijpt wat ik bedoel, dat ik de moed niet mag opgeven en niet in een diepe depressie mag wegzinken, omdat ik er op deze manier voor zorg dat we allebei blijven leven tot het moment dat er iets zal gebeuren. Want het is wel zeker dat er iets zal gebeuren, iets goeds, en misschien is het goede dat zal gebeuren Harry, die nu al zo’n beetje twintig jaar weg is.

Ik sta op en vraag me af of ik door de gang moet gaan ijsberen tot ik echt op ben van de zenuwen of van uitputting in elkaar zak, om maar te voorkomen dat ik me zorgen ga maken om Harry, en dan ineens gebeurt er iets behoorlijk heftigs. De vierde deur, die ik nooit open heb kunnen krijgen, zoeft nu ineens open. Aan de andere kant is niets dan duisternis, wat ik eerst een beetje eng vind, zoals je je misschien kunt voorstellen. Ik heb zoiets van: moet ik er als een speer vandoor of niet? Maar ik kan eigenlijk nergens anders heen dan naar de Corner, en daar kan Hiskott me net zo makkelijk te pakken krijgen als een vogel een worm. Niet dat ik wil zeggen dat hij een vogel is en ik een worm. Hij is zelf een worm.

Maar goed, er komt niets uit die duisternis tevoorschijn, en na een minuutje of zo vind ik het niet meer zo eng. Ik loop naar de opengeschoven deuren en zeg hallo, maar er volgt geen reactie. Dus dan zeg ik dat ik Jolie Ann Harmony ben, alsof iemand zich in het duister verborgen houdt en niet tegen een onbekende durft te gaan praten, wat nogal stom is als je het goed bekijkt. Maar na vijf jaar als gevangene van Hiskott te hebben geleefd, is het natuurlijk niet raar dat mijn sociale vaardigheden niet superfantastisch zijn.

Ik sta in de deuropening en toch kan ik nog geen dertig centimeter voor me uit kijken, zo donker is het daar. Ik heb mijn zaklantaarntje bij me, dus ik kan het hier verkennen als ik zou willen, en laten we wel wezen, eigenlijk kan ik hier niets anders doen dan compleet gek worden, maar dat wil ik mijn moeder niet aandoen. En bovendien is dat niks voor mij.

Ik loop terug naar Ork om een verhuisdeken te pakken, die ik stevig oprol. Bij de deuropening leg ik de opgerolde deken dwars op de drempel, zodat de deuren niet achter me dicht kunnen vallen en ik altijd weer terug kan naar waar ik vandaan gekomen ben.

Dan zie ik verderop ineens een geel lichtje in het duister aangaan. Ik wacht even, maar het licht komt niet dichterbij, het is een lamp, en misschien heeft iemand die aangedaan om me duidelijk te maken waar ik naartoe moet en zo, omdat ze weten dat ik zelf geen flauw benul heb, waarmee ik mezelf niet naar beneden wil halen, want het is in dit specifieke geval gewoon waar.

Als ik een stap over de drempel zet, merk ik dat de vloer op dit onbekende terrein als hard rubber aanvoelt; je zou bijna beginnen te stuiteren. Wanneer ik nog een keer mijn naam zeg, gewoon om te kijken of er in tweede instantie misschien toch een gesprek mogelijk is, klinkt mijn stem alsof iemand een flanellen zak over mijn hoofd heeft getrokken en ik onder in een drooggevallen stenen put zit, al zou ik niet weten waarom ik daar terecht zou moeten zijn gekomen, tenzij een of andere maniakale seriemoordenaar me daar om de een of andere duistere reden neer heeft geplant.

Wanneer ik wat zeg, pulseren de muren en lichten ze blauw op, waardoor ik zie dat de ruimte aan de ene kant ongeveer tien meter lang is. Op die pulserende blauwe muren zitten honderden kegelachtige dingen, die ik ook eens op televisie heb gezien, in een programma over een man die een radiotalkshow had en in een geluidsstudio of zo zat. Het is net of die grote kegels mijn stem opzuigen maar het geluid tegelijkertijd in blauw licht omzetten, wat in dat tv-programma niet het geval was. Hoe sneller ik praat en hoe meer ik zeg, des te feller wordt het schijnsel. Het pulseert zo’n beetje op de maat van mijn woorden.

Als je het mij vraagt, klopt er hier iets niet, maar ik heb niet het idee dat er gevaar dreigt. Op een bepaalde manier is het er zelfs vredig, al heb ik wel het gevoel dat ik halfdood ben en net zo’n blauwe huid heb als die rare wezens in Avatar. Ik wil maar zeggen dat het niet zo’n kamer lijkt waar naakte lijken aan kettingen aan het plafond bungelen. Maar goed, er is heel wat blauw licht zolang ik blijf praten, dus daarom begin ik een paar gedichten van Shel Silverstein op te zeggen die ik uit mijn hoofd ken, en zo dicht ik mezelf de kamer door, naar een groot rond gat waar je met gemak een Mack-truck doorheen zou kunnen rijden, áls je kon rijden, wat ik dus niet kan. Door het gat zie ik het gele licht waar ik op afgekomen ben, weet je nog, en dat licht is nog net zo ver weg als eerst, alsof het net zo ver achteruit is gegaan als ik dichterbij ben gekomen.

Als ik door deze grote ronde deuropening wil stappen, blijkt het toch een soort raam te zijn, maar dan niet met glas erin, maar iets kouds en doorzichtigs en een beetje plakkerig, want als ik een stap achteruit wil doen, merk ik dat dat niet lukt. Ik zit niet echt in dat spul gevangen, maar ik blijf er toch even in vastzitten, en dan lijkt het zich om me heen te wikkelen, en je snapt dat ik dat mega-eng vind, alsof ik door dat spul een doorzichtige cocon in word gezogen en zal stikken. Maar dan blijkt het toch een soort deur te zijn, en nadat dat spul zich om me heen heeft gevouwen, ontvouwt het zich weer en sta ik aan de andere kant. Op de een of andere manier geeft dat niet goed weer hoe het voelt. Misschien is dat doorzichtige spul in de deuropening een soort reusachtige amoebe die je vanuit de ene kamer opzuigt en je in de andere kamer uitspuugt, maar dat is het ook niet helemaal.

Hoe dan ook, in het volgende vertrek zie ik zes dode mensen, gekleed in van die grote witte pakken die je ook wel eens op het journaal ziet als er giftige chemicaliën of zurige wolken zijn ontsnapt of er iets anders aan de hand is waardoor je weer weet waarom je maar beter niet naar het journaal kunt kijken. Ik beschijn ze een voor een met mijn zaklantaarn. Misschien zijn het geen pakken om giftige stoffen tegen te houden, maar wel zijn ze luchtdicht, net als ruimtepakken, want de helmen zijn niet zoals je bij die chemische rampen ziet, maar er zitten rubberen afsluitringen bij de hals. Op hun rug hebben ze zuurstoftanks, net als duikers. Als je het per se wilt weten: door het glas van hun helm zie ik wat er over is van hun gezicht, en dat is niet veel. Ze zijn al een hele tijd dood. De kamer met de kegelmuren was raar maar oké. Deze kamer is niet oké. Het is hier niet pluis, ik krijg kippenvel over mijn hele lijf, en dan zegt iemand: ‘Jolie Ann Harmony.’

12

Als de tientonner de afslag neemt, kom ik uit de berm tevoorschijn en stap ik met onzekere tred op het asfalt, in een poging niet als een dronkaard over te komen, maar als iemand die plotseling onwel wordt, als gevolg van een beroerte of een hartverlamming. Er zijn maar weinig mensen die enige sympathie koesteren voor haveloze zuipschuiten die over hen heen kunnen kotsen, maar de meeste mensen zijn wel geneigd een gladgeschoren jongeman te hulp te schieten die plotseling door het noodlot getroffen lijkt te worden. Helaas is de kans daarbij groot dat de barmhartige samaritaan die mij te hulp schiet terstond een cynicus wordt.

Mij zul je niet horen beweren dat ik kan acteren. Terwijl ik de weg op strompel, houd ik het beeld voor ogen van Johnny Depp in de rol van Jack Sparrow, op weg naar de galg, waarbij ik het opzichtige gedrag in lichte mate afzwak. Ik laat me op mijn linkerzij vallen, beland midden op de weg, met mijn ogen stijf dichtgeknepen en mijn gezicht vertrokken van de pijn, in de hoop dat de vrachtwagenchauffeur niet de haveloze zuipschuit is die ik in mijn act probeer niet na te doen.

De hydraulische rem sist, en ik ben blij dat mijn hoofd aldus niet onder een van de gigantische wielen platgewalst wordt. Het portier gaat open en ik hoor een metalig geluid, mogelijk werkschoenen die de cabinetreden afdalen. De chauffeur rent naar me toe en produceert daarbij een rinkelend geluid. Omdat ik aanneem dat hij niet de Kerstman is, moet het geluid afkomstig zijn van een sleutelbos die hij aan zijn riem heeft hangen, en van het kleingeld in zijn zakken.

Als hij bij me neerknielt, blijkt hij veel van de Kerstman weg te hebben, al heeft hij zijn witte baard voor de vakantie gekortwiekt en heeft hij zijn lange manen afgeknipt. Maar er ligt nog steeds een twinkeling in zijn ogen, en hij heeft vrolijke kuiltjes in zijn wangen, rode konen en een neus als een kers. Zijn buik schudt niet als een vat vol drilpudding, maar toch zou het geen kwaad kunnen als hij in plaats van een cheeseburger eens een salade nam.

‘Jongen,’ zegt hij, ‘wat is er met je, wat is er aan de hand?’

Voordat ik antwoord geef, trek ik een grimas, maar niet van de pijn en ook niet omdat ik in mijn rol groei. Er ligt zoveel gemeende bezorgdheid in zijn stem en zijn blik, en hij legt met zoveel tedere bezorgdheid een hand op mijn schouder, dat tot me doordringt dat ik op het punt sta de truck van een aardige vrachtwagenchauffeur te kapen. Ik zou me een stuk beter voelen als hij een schoft met half toegeknepen ogen was, een stoppelbaard en een litteken op zijn gezicht had, me minachtend toesprak en een T-shirt droeg met de tekst SCREW YOU, met hakenkruisen op zijn armen getatoeëerd. Maar ik kan niet de hele ochtend de weg op blijven strompelen en voor tientonners op het asfalt in elkaar zakken tot ik mijn ideale slachtoffer heb gevonden.

Ik doe alsof ik moeite heb met praten. Ik breng een reeks gemompelde lettergrepen voort die bijna iets lijken te betekenen, alsof mijn tong anderhalf keer zo dik is als normaal. Dit heeft het beoogde effect; de man buigt zich naar me toe en vraagt of ik wil herhalen wat ik net gezegd heb, waarop ik het pistool van onder mijn sweatshirt haal, de loop ervan in zijn buik priem en hem met mijn onguurste stem toebijt: ‘Je hoeft hier niet dood te gaan, die keus is aan jou,’ al klinkt het in mijn oren net zo weinig onguur als Mickey Mouse.

Gelukkig blijkt hij kennelijk geen snars verstand van acteren te hebben en kan hij mensen slecht inschatten. Hij kijkt me met grote ogen aan, en de sprankeling in zijn blik verdwijnt als bij een glas 7UP dat een dagje heeft gestaan. De kuiltjes in zijn wangen verliezen alle glans en lijken nu alleen nog maar op samengetrokken littekens. Zijn mondhoeken zakken omlaag, en met trillende lippen zegt hij: ‘Ik heb een gezin.’

Voordat er ander verkeer aankomt, moet ik dit hebben afgehandeld. Allebei op onze hoede komen we overeind, en nog steeds houd ik de loop van het pistool tegen zijn buik aan.

‘Als je je kinderen wilt weerzien,’ waarschuw ik, ‘moet je je kop houden en meekomen naar de cabine.’

Mak als een lammetje loopt hij mee en houdt zijn handen omhoog tot ik zeg dat hij dat niet hoeft te doen en hem beveel net te doen alsof er niets aan de hand is, maar hij houdt zijn kop niet en kletst aan één stuk door. ‘Ik heb helemaal geen kinderen, dat mocht ik willen, zeg, ik ben dol op kinderen, het is er alleen nooit van gekomen.’

‘Maar je wilt je vrouw vast wel weerzien, dus houd je gedeisd.’

‘Veronica is vijf jaar geleden overleden.’

‘Wie?’

‘Mijn vrouw. Kanker. Ik mis haar nog elke dag.’

Ik kaap de truck van een kinderloze weduwnaar.

Als we bij het portier van de cabine aankomen, confronteer ik hem met het feit dat hij zei dat hij een gezin had.

‘Mijn vader en moeder wonen bij me in, en ook mijn zus Berniece, die nooit getrouwd is, en mijn neefje Timmy van elf. Zijn ouders zijn twee jaar geleden bij een auto-ongeluk om het leven gekomen. Als je me neerschiet… Ik ben hun enige bron van inkomsten. Dat zou echt heel erg zijn. Dat kun je ze niet aandoen.’

Ik kaap de truck van een kinderloze weduwnaar die zich opoffert om zijn bejaarde ouders en zijn ongetrouwde zus te onderhouden en zich over weeskinderen ontfermt.

Bij het openstaande portier vraag ik: ‘Ben je verzekerd?’

‘Een goede levensverzekering. Maar nu zie ik in dat ik voor een te laag bedrag verzekerd ben.’

‘Ik bedoel of de truck verzekerd is.’

‘O, ja, dat ding is verzekerd.’

‘Heb je een eenmansbedrijf? Is die wagen van jou?’

‘Vroeger wel. Nu ben ik in loondienst, voor de sociale zekerheid.’

‘Dat vind ik fijn om te horen. Tenzij ze je naar aanleiding hiervan zullen ontslaan.’

‘Dat zullen ze niet doen. Het beleid van het bedrijf is om bij een kaping niets te doen, geen weerstand te bieden, in de eerste plaats te proberen het er levend van af te brengen.’

‘Dat lijkt me een goed bedrijf.’

‘Het zijn aardige lieden.’

‘Ben je wel eens eerder het slachtoffer van een kaping geweest?’

‘Dit is voor mij de eerste keer – en hopelijk ook de laatste.’

‘Ik hoop dat het ook voor mij de laatste keer is.’

Boven aan het talud rijdt met grote snelheid een cluster auto’s en vrachtwagens voorbij, en door de luchtverplaatsing wiegt het hoge goudgele gras als het haar van vrouwen die een wilde dans doen. Geen voertuig verschijnt boven aan de afslag.

‘Kapers opereren altijd in teams,’ zegt mijn slachtoffer. ‘Dat je alleen was, zette me op het verkeerde been.’

‘Excuses voor de verwarring. Je mag een paar kilometer in noordelijke richting gaan lopen. Als je probeert een auto aan te houden, vermoord ik jou én die anderen.’

Dat vind ik net zo weinig dreigend klinken als Winnie de Poeh, maar kennelijk is hij er danig van onder de indruk. ‘Goed, wat je maar wilt.’

‘Het spijt me verschrikkelijk.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Dit soort dingen gebeurt nou eenmaal, jongen. Jij zult er ook wel je redenen voor hebben.’

‘Een laatste vraagje. Wat voor lading heb je?’

‘Kalkoenen.’

‘Je vervoerde geen mensen?’

Hij kijkt me fronsend aan. ‘Waarom zou ik mensen vervoeren?’

‘Ik wil het alleen maar even weten.’

‘Dit is een koelwagen,’ zegt hij. Hij wijst naar de koeleenheid voor op de cabine. ‘Diepvrieskalkoenen.’

‘Dus als er mensen in de laadruimte zaten, zouden ze nu zijn doodgevroren.’

‘Dat wilde ik maar even zeggen.’

‘Goed. Loop maar naar het noorden.’

‘Schiet je me dan niet in mijn rug?’

‘Zo’n figuur ben ik niet, meneer.’

‘Het was niet beledigend bedoeld, jongen.’

‘Schiet nou maar op.’

Hij loopt van me weg, ziet er verloren uit, een Kerstman die zijn slee en rendieren heeft moeten achterlaten. Als hij voorbij de achterkant van zijn truck is, zegt hij, zonder zich om te draaien: ‘Het zal nog lastig worden om die diepvrieskalkoenen te verkopen, jongen.’

‘Ik weet precies wat ik ermee ga doen,’ verzeker ik hem.

Als hij op zo’n vijfentwintig meter afstand is, klim ik in de cabine en trek ik het portier dicht.

Dit is echt heel erg. Ik schaam me dood dat ik dit heb moeten opschrijven. Zeker: ik heb mensen vermoord, maar dat waren mensen die niets dan kwaad in de zin hadden en mij wilden vermoorden. Ik heb nog nooit iets van een onschuldig persoon gestolen, en trouwens ook niet van een verdorven persoon, nu ik erover nadenk, tenzij je het een vergrijp vindt om een badguy een pistool afhandig te maken om die persoon er vervolgens mee neer te schieten, wat ik persoonlijk meer een geval van zelfverdediging dan van diefstal vind, of hooguit een geval van lenen zonder toestemming.

Aan de rand van de opbergruimte boven de voorruit hangt een groepsfoto van mijn slachtoffer met een echtpaar op leeftijd, mogelijk zijn ouders, plus een vriendelijk ogende vrouw van rond de vijftig, waarschijnlijk zijn zus Berniece, en een jongen die niemand anders dan de wees Timmy kan zijn. Aan het deurtje van de bergruimte boven het 27MC-bakkie is een foto bevestigd van mijn slachtoffer met een lieve golden retriever, een beest waar hij overduidelijk dol op is, en daarnaast hangt een kaartje waarop met sierlijke letters JEZUS HOUDT VAN ME staat.

Ik voel me waardeloos. Wat ik gedaan heb, is te erg voor woorden. Toch sta ik op het punt een nog grotere misstap te begaan.

13

Een of andere vent met een kille gladde stem zegt: ‘Jolie Ann Harmony’, alsof hij me bang wil maken.

Hier sta ik dan, in een spaarzaam verlichte ruimte met zes dooien in een soort ruimtepakken of zo, hun gezichten gesmolten en ingezakt. Ze grijnzen als een stelletje psychopathische clowns, en hun tanden lijken vanachter hun helmen groen op te lichten. Wanneer ik ineens mijn naam hoor, verwacht ik zo’n beetje dat een van die zes ineens overeind zal komen en op me af zal stormen, of misschien wel alle zes, chemische onderzoekers van de levende doden, zombie-astronauten, maar ze blijven alle zes roerloos liggen, wat nog helemaal niet betekent dat ik niks van ze te vrezen heb, want de levende doden proberen je altijd te slim af te zijn, om je vervolgens te pakken als je er niet op verdacht bent.

Er zijn meisjes, denk ik, die in zo’n situatie rechtsomkeert zouden maken. Ik weet eigenlijk niet veel over andere meisjes. Omdat ik al vijf jaar in de greep van Hiskott ben en zo, heb ik geen band met een stuk of tien hartsvriendinnen kunnen opbouwen. En ook als ik wel vriendinnen van mijn leeftijd had, kan ik niet zomaar de Corner uit om naar leuke pyjamafeestjes te gaan zonder dat hij uit wraak meteen de helft van mijn familie martelt en vermoordt. Ook als ik op dit moment zou willen teruggaan naar de plek waar Harry me heeft achtergelaten, waarmee ik dus niet wil zeggen dat ik dat ook meteen ga doen, is er geen enkele reden om aan te nemen dat ik daar minder gevaar zou lopen. Datgene wat me hier zou kunnen vermoorden, zou daar ook naartoe kunnen gaan om mijn ogen uit mijn kop te plukken en ze met wat gefrituurde uitjes en een gebakken ei als ontbijt klaar te maken. Het is dus net zo achterlijk om verder te gaan als om terug te gaan of hier te blijven, en als je alleen maar achterlijke opties hebt om uit te kiezen, kun je net zo goed doen wat je het interessantst lijkt.

‘Jolie Ann Harmony,’ zegt die vent weer. Misschien is hij onzichtbaar, want zijn stem lijkt uit het niets te komen.

‘Ja, wat moet je?’

Hij geeft geen antwoord. Misschien is hij teleurgesteld dat ik door zijn kille, gladde spookstem niet meteen van angst sta te bibberen als een rietje. Als Norris Hiskott in je hoofd is gaan zitten en je allerlei nare dingen heeft laten doen, kan ik je wel vertellen dat je niet meer onder de indruk raakt van een of andere achterlijke idioot die bij wijze van spreken ‘boe’ roept.

‘Wil je me wat vertellen?’ vraag ik.

‘Jolie Ann Harmony.’

‘Aanwezig. Present. Je suis Jolie.’

‘Jolie Ann Harmony.’

‘Wat is dit? Sta ik hier met een papegaai of zo te praten?’

Hij doet er weer het zwijgen toe.

Als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik toch wel een beetje bang ben. Zo dom ben ik per slot van rekening nou ook weer niet. Maar ik slik het in als een fluim, want zo voelt angst als het van weet ik veel waar omhoogkruipt en in je keel gaat zitten, en ik loop langs die zes dode mensen naar weer zo’n supergrote ronde deuropening. Het gele licht dat ik volg, lijkt zich ook nu weer in de volgende kamer te bevinden, en misschien is het een soort rattenvanger van Hamelen die alle kinderen meelokt omdat hij wel de ratten uit de stad heeft weggelokt en ze in de rivier heeft verdronken, maar daar niet de beloning voor heeft gekregen die hem in het vooruitzicht was gesteld. Maar wat moet ik anders, weet je? Alle keuzes die ik heb, zijn weer achterlijk, wat ik irritant begin te vinden. Dus ik laat me opzuigen door die grote oude kleverige amoebe of wat het ook mag wezen, en vervolgens word ik in de volgende kamer uitgespuugd. Het is zo’n walgelijk gevoel dat ik het idee krijg dat ik onder de gore smurrie zit en naar zure melk of zo meur, maar ik blijk helemaal droog te zijn en niet te stinken.

Het gele licht begint te knipperen en gaat uit, waardoor ik ineens blind ben. Ik raak hierdoor minder van slag dan je misschien zou denken, en dat komt doordat alle narigheid die me ooit is overkomen, niet gebeurde toen het donker was, en als er in het donker al iets afschuwelijks staat te gebeuren, kun je dat tenminste niet zien. In het donker ontkiemt een zacht, flakkerend, zilverachtig schijnsel, eerst nogal spookachtig, maar het wordt steeds helderder. Het is een reusachtige bol, door het duister moeilijk te zeggen hoe groot precies, omdat hij zijn eigen licht grotendeels vasthoudt en het schijnsel maar een metertje ver reikt.

Nou kan ik hier natuurlijk blijven staan tot mijn knieën dubbelklappen, of ik kan naar die bol toe lopen, en dat doe ik dan dus maar, waarbij ik ervoor oppas niet in een put of zo te vallen, voor het geval er een put is. Op de grond ligt weer een soort hard rubber, en ik moet minstens tien meter lopen voordat ik bij de bol kom. Die is zo’n vijftien meter in doorsnee en zo hoog als een gebouw van vier verdiepingen. Of die bol hangt aan het plafond, óf hij zweeft, want hij bevindt zich een kleine meter boven de vloer, als een gigantische zeepbel, en de zwarte grond kaatst het zilverachtige licht heel zwak terug. Ik weet niet of de bol zwaar is of licht als een zeepbel, maar ik vermoed dat hij superzwaar is en dat als hij op de grond lag, de fundering dan in elkaar gedrukt zou worden, de bol dan in de aarde zou zakken en het complete gebouw in het aldus ontstane gat zou verdwijnen.

Dit is niet het uniekste wat ik ooit gezien heb, omdat het woord ‘uniek’ alleen in absolute zin gebruikt kan worden en er geen gradaties van bestaan. Iets is uniek of niet uniek. Het is niet ‘heel uniek’ of ‘tamelijk uniek’ of ‘unieker’ dan iets anders. Alleen maar uniek. Dat is een van de zestig miljoen feiten die je moet leren als je wordt onderwezen door ouders die hele bibliotheken bij elkaar hebben gelezen en over van alles en nog wat nadenken. Maar deze bol is dus gewoon uniek.

Het ding hangt doodstil in de lucht, maar wel komt er een dreigende trilling van af, en ik heb de indruk dat ik de grootste idioot ter wereld zou zijn als ik dat ding zou aanraken. Misschien heb ik mezelf afgeschilderd als een soort kinderversie van Indiana Jones, maar om je de waarheid te zeggen: ik heb weer zo’n angstfluim in mijn keel, dikker dan eerst, en ik moet steeds blijven slikken om nog te kunnen ademhalen, om nog maar te zwijgen van mijn hart, want dat gaat tekeer als een soort pneumatische hamer.

Vanuit die bijna tastbare duisternis klinkt die kille, gladde stem weer, net zo hoogdravend als eerst. Ik krijg zin om hem een dreun te verkopen, echt waar. ‘Jolie Ann Harmony heeft geen toegang tot het project.’

‘Wie ben jij?’

‘Jolie Ann Harmony heeft geen toegang tot het project.’

‘Waar ben jij?’

Hij slaat weer dicht.

Ik weet zeker dat die vent zo gevaarlijk is als een bijlmoordenaar en dat ik hem met tact moet behandelen en beleefd moet doen, maar ik vind hem echt heel irritant. Hij heeft zijn oordeel te snel klaar, is autoritair en hij weigert een normaal gesprek te voeren.

‘Je oordeelt te snel en bent autoritair,’ zeg ik tegen hem, ‘en je doet gewoon onmogelijk.’

Het duurt zo lang voor hij iets zegt dat ik al geen antwoord meer verwacht, maar dan zegt hij: ‘Toch heb je geen toegang tot het project.’

‘Nou, volgens mij wel.’

‘Nee hoor, nietes.’

‘Welles.’

‘Dat is niet juist.’

‘Hoe heet dat project dan?’

‘Dat is geheim.’

Ik luister een minuut naar de stilte en kijk naar de gloeiende bol, die er nu uitziet alsof hij van kristal is, al denk ik eigenlijk eerder dat hij van metaal is. Dan besluit ik hem van repliek te dienen: ‘Als je het echt zo graag wilt weten: volgens mij bestaat dat project van jou helemaal niet en heb je de boel gewoon bij elkaar verzonnen, om jezelf lekker belangrijk te maken.’

‘Jolie Ann Harmony heeft geen toegang tot het project.’

‘Heeft iemand je wel eens verteld hoe vervelend je bent?’

Misschien heb ik hem gekwetst, maar hij laat niets blijken.

‘Als dat project van jou echt bestaat, waar zijn alle medewerkers en zo dan? Voor een project moet je in elk geval medewerkers hebben, van die mannen in overalls of uniformen of labjassen, of een of ander pak. Ik zie helemaal niemand. Het is hier helemaal verlaten.’

Hij doet er weer het zwijgen toe. Hij denkt dat hij me zo kan intimideren, maar dat werkt dus mooi voor geen meter.

‘In de vorige kamer lagen zes mannen in luchtdichte pakken dood op de grond. Volgens mij lagen ze daar al jaren. Ik heb alleen maar walgelijke dode mensen gezien. Een project met alleen maar dode mensen bestaat niet.’

Uiteindelijk geeft Mysteryman antwoord: ‘Ik ben bevoegd om indringers te elimineren.’

‘Nee hoor, helemaal niet.’

‘Jawel.’

‘Als dat zo was, zou je me allang geëlimineerd hebben.’

Daar lijkt hij even over na te moeten denken.

Ik weet niet of dat wel zo slim was om te zeggen, dus gooi ik het over een andere boeg. ‘Ik ben trouwens helemaal geen indringer. Ik ben meer een soort ontdekkingsreiziger. Een vluchteling en een ontdekkingsreiziger. Waar zijn we hier eigenlijk? Ergens aan de zuidkant van Fort Wyvern? Wyvern is al dichtgegaan toen ik nog niet eens geboren was.’

Na enige aarzeling zegt hij: ‘Dan ben jij nog maar een kind.’

‘Wat een overdonderend blijk van inzicht, zeg. Ik sta echt paf, hoor. Echt waar. Geniaal. Zal ik je eens wat vertellen? Dat project van jou is al eeuwen geleden stopgezet, en jij bent een soort bewaker die ervoor moet zorgen dat niemand de dure apparatuur steelt en die als oud ijzer verkoopt.’

‘Dat is niet juist. Het project is nooit stopgezet. Het is in de ijskast gezet, in afwachting van een nieuwe kijk op het probleem, en blijkbaar heeft dat enige tijd nodig.’

‘Wat voor probleem?’

‘Dat is geheim.’

‘Je bent om te kotsen, werkelijk waar.’

Vlak voor mijn voeten springt een reeks in de vloer ingebouwde gele lampjes aan, die een pad vormen en bij de zwevende bol vandaan leiden. Het is geen erg subtiele suggestie, al schijnen de lampjes niet heel fel, meer als een optocht van lichtgevende zeewezens die zich met veel moeite een weg banen over de bodem van een buitengewoon diepe zeetrog waar zo weinig zonlicht in doordringt dat het water er zo zwart is als aardolie. Aan het eind van deze rij lichtjes verschijnt plotseling uit de duisternis een rond oplopende trap. Elke tree wordt spaarzaam verlicht door tl-buizen onder de balustrade. De hele trap is zo zwak verlicht dat het op een luchtspiegeling lijkt die elk moment in het niets kan oplossen, als een sprookjestrap die naar een stad in de wolken voert, waar alle elfjes wonen.

De lampjes die het pad aangeven, de lampjes die de trap verlichten, alle veiligheidsverlichting is er altijd voor bedoeld om precies zo goed zichtbaar te zijn dat wordt voorkomen dat je struikelt en valt. Er is vast een reden waarom ze zo zuinig doen met de wattage, en ik vraag me af of de bol, die prachtig maar eng is, misschien om de een of andere reden niet te fel verlicht mag worden.

Ik volg het pad van lichtjes, maar dan ben ik er nog niet zo zeker van of het wel zo’n goed idee is om naar de trap te gaan. Langzamerhand raak ik wel heel ver van Ork en alles verwijderd.

Uit de inktzwarte duisternis zegt Mysteryman: ‘Toen je met Harry in gesprek was, noemde je een naam die me bekend voorkwam. Hiskott.’

‘Wat ben jij voor type, zeg? Je luistert mensen stiekem af, je sluipt dichterbij zonder dat je je laat zien. Dat is niet netjes, hoor.’

‘Dit is mijn domein. Je bevond je op verboden terrein.’

‘Nou, los van of dat nou waar is of niet…’

‘Het is waar.’

‘… of het nou waar is of niet, toch is het niet netjes.’

‘Kom de trap op en vertel me meer over Norris Hiskott.’

14

De cabine is aan beide zijden uitgerust met een vlakke spiegel, een dodehoekspiegel en een extra verlengde spiegel, die allemaal automatisch bij te stellen zijn, maar ik heb al die spiegels alleen maar nodig om te zien of de chauffeur niet terugkomt. Blijkbaar is hij niet geneigd terug te rennen zo gauw ik het portier heb dichtgegooid.

De superzware motor draait stationair als ik achter het stuur ga zitten, maar het ronkende geluid wordt buitengewoon efficiënt gedempt; ik heb in auto’s gezeten die meer lawaai maakten. Het is een gezellige cabine, en als ik een heel eind moest rijden, zou ik nog een NoDoz nodig hebben om niet in slaap te sukkelen bij het zachte en rustgevende geluid van de 15-litermotor dat ondanks de isolatie te horen is.

Ik stop het pistool tussen mijn benen – de loop naar voren gericht.

Ik pak het familiekiekje, de foto van de chauffeur en zijn golden retriever, en het kaartje met JEZUS HOUDT VAN MIJ, doe ze in mijn portemonnee en stop de portemonnee terug in mijn broekzak.

Er is een navigatiesysteem in de cabine, maar omdat ik nauwelijks een kilometer hoef te rijden, toets ik geen adres in. Ik doe de handrem eraf, zet deze grote bak in de eerste versnelling en rijd in zuidelijke richting over de afslag naar de ingang van Harmony Corner. Ik heb niet vaak achter het stuur van zo’n truck gezeten, en de laatste keer was alweer een tijdje geleden, maar ik hoef niet veel vaart te maken en risico’s te nemen, want het is niet mijn bedoeling om de tientonner als een ram of zo te gebruiken. Ik mag dan wel Odd heten, maar dat betekent nog niet dat ik gek ben.

Tussen het tankstation en het restaurant ligt het uitgestrekte grindterrein waar vrachtwagenchauffeurs kunnen parkeren. Gisteravond, toen Annamaria en ik hier aankwamen, stonden daar drie trucks. Er is plek voor wel meer dan tien. Op dit moment is de ontbijtspits nog niet begonnen en staan er nog maar vijf tientonners naast elkaar geparkeerd, als prehistorische beesten bij een drinkplaats.

Ik rijd langs het tankstation en vang een glimp op van een paar mannen, maar de afstand is zo groot dat ik hun gezicht niet kan zien. Donny is trouwens de enige die ik eventueel zou kunnen herkennen. Ze reageren niet als ik langsrijd. Voor hen ben ik gewoon de zoveelste klant van het restaurant.

Ik maak een bocht naar rechts en draai de parkeerplaats op, kom tot stilstand maar laat de motor draaien. Voor me, aan de westkant van de parkeerplaats, staat een reeks stevige houten palen in beton, door een paar kabels met elkaar verbonden. Ze markeren de plek waar het landschap de diepte in duikt en overgaat in heuvels die glooiend naar de kust lopen.

Ik heb alleen een kans om bij het huis te komen waarin Norris Hiskott zich verschanst heeft als ik zoveel chaos creëer dat alle Harmony’s zich geroepen voelen zich daarmee bezig te houden, een chaos waarvan hun poppenspeler het zich niet kan veroorloven die te negeren.

Ik druk het rempedaal diep in, laat de motor brullen, voel dat de truck op het punt staat los te breken, laat de rem iets los, schakel, gris het pistool tussen mijn benen vandaan terwijl de truck in beweging komt, spring uit de cabine en zet me af op de treeplank onder de brandstoftank. Ik strompel, struikel, kom ten val, rol door en kom overeind terwijl het grote gevaarte naar de afscheiding dendert.

Of hij genoeg vaart heeft, weet ik pas als de wagen tegen de houten palen aan komt, maar de afstand is zo klein dat hij weinig snelheid zal verliezen. Het gecombineerde gewicht van de truck en de lading zal naar schatting zo’n veertig ton bedragen. In mijn beleving is dat een overdonderende kracht, en de afscheiding reken ik niet tot de onroerende goederen.

Ik loop naast de truck mee, als een soort escorte op weg naar de diepte. Ik heb duidelijk gemengde gevoelens – lol, schuld, opluchting, bezorgdheid – als de palen afbreken op de plek waar ze in het beton vastzitten. Ze versplinteren, worden naar achteren gedrukt en nemen staalkabels mee die als elektrische bogen van de ene naar de andere paal springen en met een zwiepend geluid losschieten en verdwijnen. Hoewel het even lijkt alsof de vrachtwagen op een van de afgebroken palen blijft hangen, blijft het bij een kortstondige aarzeling en duikt het gevaarte uiteindelijk de diepte in.

15

Dus die enge spookstem vraagt of ik de flauw verlichte trap op wil gaan, waarvan ik het idee heb dat de treden achter me in het niets zullen oplossen, zodat ik niet meer terug kan, en waar ik dan als eerste aan moet denken, is het advies van mijn ouders om geen snoep van onbekenden aan te nemen.

Waar ik daarna aan moet denken terwijl ik de trap op loop, is in wat voor belachelijke situaties kinderen in sprookjes zoal verzeild raken. Neem Roodkapje nou die bij het huisje van oma aankomt nadat oma levend en wel is verzwolgen. Ze heeft zo haar twijfels over die travestiewolf die daar met oma’s nachtpon en slaapmuts in bed ligt, maar het arme kind krijgt pas enig benul van zijn ware identiteit als ze met huid en haar wordt verslonden. Als de jager niet was verschenen om de buik van de wolf open te snijden en oma en Roodkapje te bevrijden, zou er na een paar darmkronkelingen niets van hen zijn overgebleven. Natuurlijk is het ook belachelijk dat de wolf ze in één keer naar binnen heeft geslokt. Als hij dat in het echt zou proberen, zou er onmiddellijk een das of een beer of een ander beest moeten komen om de Heimlichmanoeuvre op hem toe te passen.

Boven aan de trap bevindt zich een smalle catwalk van roestvrij staal. De schemerig verlichte balustrade links en rechts steekt nauwelijks af tegen de duistere achtergrond, en in het flauwe schijnsel zie ik met enige moeite een paar stalen deuren en grote ramen die uitkijken op de duisternis en die rare bol.

Die bol glanst nog steeds als zilver, wat best wel mooi is voor iets wat zoveel negatieve energie uitstraalt, wat me trouwens doet denken aan Scarlett O’Hara in Gejaagd door de wind, een boek dat ik net uit heb. Die oude Scarlett is megaknap en supervrolijk, en op een bepaalde manier dwingt ze bewondering af, maar je weet bijna meteen al dat er bij haar heel wat schroefjes loszitten. Ik denk niet dat ik het in die tijd zou hebben uitgehouden, om eerlijk te zijn, want ik zou ontzettend boos zijn geworden om al die slavernij en zo. Bovendien zou ik het heel erg hebben gevonden dat er toen nog geen tv was.

Hier op de catwalk, op zo’n tien meter hoogte, zie ik iets aan de bol wat van onderaf niet zichtbaar was. In het bovenste derde deel van het ding zit een reeks ramen, zo te zien doorlopend om de bol heen. Ze zijn ongeveer zestig centimeter breed en dertig centimeter hoog, verzonken in het metalen oppervlak, zonder kozijn. In vergelijking met de grootte van de bol zijn de ramen niet echt groot te noemen. Ze zijn zo te zien niet van gewoon glas, maar van dikke lagen bergkristal of zo. Daarachter, binnen in de bol, schijnt donkerrood licht, en ik zie angstaanjagende schaduwen die onophoudelijk in beweging zijn, vormeloze maar griezelige schaduwen die als een gek heen en weer schieten en stuiteren en ronddraaien. Ik houd helemaal niet van dat ding, en dat meen ik dus echt.

Als ik me van de bol afwend, gaan de lampjes van de trap en de balustrade uit. Naast een van de deuren op de catwalk lichten twee grote ramen op, al is het schijnsel zo zwak dat je goed je best moet doen om het te zien. Als ik door een ervan probeer te kijken, zie ik niets, alleen maar vage vormen, wat waarschijnlijk betekent dat het glas sterk getint en gepolariseerd is, dus dat je er van de andere kant wel gewoon doorheen kunt kijken, maar niet van buiten, net als bij de ramen van het restaurant in Harmony Corner.

Ik hoor een elektrisch slot zoemen en klikken, waarna de deur tussen die twee ramen een paar centimeter naar binnen opengaat, alsof ik word uitgenodigd. Dat doet me aan Hans en Grietje denken. Die komen bij een huisje in het bos dat van brood en koek gemaakt is, en ze beginnen er meteen van te eten, zonder zich te realiseren dat het natuurlijk alleen maar een valstrik kan zijn. Vervolgens worden ze door de gemene oude heks uitgenodigd binnen te komen, waar ze dankbaar gebruik van maken, ja, natuurlijk, wat is het hier leuk zeg, en het ligt er zo dik bovenop dat ze ze met pannenkoeken en appels en zo probeert vet te mesten, dat het zo’n beetje het tiende geschiedkundige wereldwonder is dat niet die twee onbenullen maar die oude heks uiteindelijk in de oven belandt.

Dus ik duw de deur wat verder open, en ik zie daarbinnen geen oude, rimpelige heks, noch een wolf, of wat voor levend wezen dan ook. Het zijn bijna altijd levende wezens die je te pakken krijgen, dus nadat ik de drempel ben over gestapt, voel ik me niet zo naïef als Hans en Grietje. Bovendien ben ik hier niet om taart naar binnen te schuiven. Ik ben hier om iets over Norris Hiskott te weten te komen, iets waardoor ik in staat zal zijn hem tot moes te slaan, zoals ik dat ook bij een strontkever zou doen die me in de weg liep.

Er staan twee computers in het vertrek, en tegen twee muren allerlei technische apparatuur waarvan ik geen idee heb waar die voor dient. Voor een van de twee grote ramen staat een groot bedieningspaneel met allerlei schakelaars, knoppen, hendels, metertjes, wijzers, controlelampjes en monitoren, allemaal geluidloos en donker. De computers zijn ouderwets en ik heb het idee dat hier al een hele tijd niemand meer is geweest. Vreemd genoeg ligt er geen stof, er is geen pluisje te zien, alsof deze kamer luchtdicht is afgesloten nadat ze het project in de ijskast hebben gezet.

Door de ramen zie ik het bovenste deel van de zilverkleurige bol. Het lijkt of de maan op de aarde is gevallen.

In de achterste muur zit een stalen deur, op slot. Ongeveer op twee derde ervan zit een vierkant kijkvenster van vijftien centimeter doorsnee, en als ik op mijn tenen ga staan, kan ik erdoorheen kijken, behalve dan dat alles in de ruimte erachter donker is.

Uit luidsprekers in het plafond komt de stem die klinkt als een imitator van Darth Vader: ‘Jolie Ann Harmony.’

Ik draai me om en zeg: ‘Jij weer?’

‘Vertel me eens wat over Norris Hiskott.’

‘Nou, ouwe luistervink en stiekemerd, je hebt alles al gehoord wat ik tegen Harry gezegd heb.’

‘Dat is juist.’

‘Dan heb je zo’n beetje alle narigheid gehoord die van belang is.’

‘Ik zou het graag nog een keer horen.’

‘Dan had je de eerste keer beter moeten opletten. En trouwens, wat ben jij voor pervers type dat je je verkneukelt in het leed van anderen?’

Na een stilte zegt hij, nieuwsgierig maar verder zonder enige emotie: ‘Je vindt me blijkbaar niet aardig.’

‘Dat is weer een verbluffend staaltje inzicht van jouw kant.’

‘Waarom vind je me niet aardig?’

‘Luistervink en stiekemerd – zijn dat woorden die je bekend voorkomen?’

‘Ik doe alleen maar mijn werk.’

‘En wat doe je dan voor werk?’

‘Dat is geheim. Vertel me nog eens wat over Norris Hiskott.’

‘Waarom?’

‘Wat je Harry hebt verteld, wil ik vergelijken met wat je nu zegt. Misschien zijn er significante verschillen aan te wijzen. Vertel me nog eens wat over Norris Hiskott.’

Ik kan je wel vertellen dat ik de afgelopen vijf jaar heel wat gedragsproblemen heb ontwikkeld, en als er iets is wat me mijn hele leven waarschijnlijk parten blijft spelen als Hiskott eenmaal dood is en ik bevrijd ben, dan is het dat ik het niet kan uitstaan als iemand zegt wat ik moet doen. Ik heb het zelfs bij kleine dingen. Ik kan er gewoon niet tegen. Echt niet. Zelfs als mijn moeder of mijn vader zegt dat ik iets moet doen, dus als ze het niet gewoon vragen of erbij vertellen waarom dat zou moeten, raak ik helemaal op tilt. Dan sla ik door, hoewel ik best wel weet dat mijn vader en moeder alleen maar het beste met me voorhebben. Ik moet al alles doen wat Hiskott zegt, en hij dwingt me om bepaalde dingen te doen, ook dat gedoe met Maxy en zo. Het is me gewoon allemaal te veel. Wat ik dus bedoel te zeggen is dat ik misschien nooit in staat zal zijn voor een baas te werken die mij vertelt wat ik moet doen, omdat ik dan de onbedwingbare neiging krijg hem te slaan of hem een dreun met een koekenpan te verkopen, of weet ik veel. Nu deze vent zegt dat ik maar eventjes moet vertellen wat ik over Hiskott weet, krijg ik het helemaal benauwd, omdat ik er gewoon niet geschikt voor ben om de hele dag met een gebogen hoofd ‘Ja, meneer’ en ‘Alstublieft, meneer’ te zeggen. Dat kan ik gewoon niet opbrengen. Echt niet.

‘Met “verschillen” bedoel je “leugens”?’ vraag ik. ‘Moet je eens even goed naar me luisteren, oetlul, ik lieg niet. Ik ben misschien niet helemaal jofel, als je het per se wilt weten, ik heb ze niet alle vijf op een rijtje, maar ik lieg niet, dus hou je kop nou maar en stop die praatjes van je maar in je dikke vette reet.’

Ik sta te beven als een rietje. Van top tot teen. Ik kan er niets tegen doen. Het komt niet door de angst, en ook niet door de woede, althans niet alleen door de woede. Het heeft ook met frustratie te maken, en met onrecht en dat er over me heen gewalst wordt. Ik heb er schoon genoeg van. En als hij nou nog één ding zegt dat verkeerd valt bij mij, zal ik dit hele vertrek kort en klein slaan, zodat hij zich wel moet laten zien, en dan zal ik proberen hem ook tot moes te slaan, die klootzak.

Soms als ik me zo voel, ga ik naar het strand, en dan trek ik bijna al mijn kleren uit en leg ze op een plek boven de vloedlijn, waar anderen ze kunnen vinden. Ik zwem dan ver de zee in, waar de golven het zonlicht in miljarden flonkerende flarden breken en het net lijkt of het scherpe glassplinters zijn die diep in mijn huid kunnen doordringen. Soms ga ik ook zwemmen als het donker is, en dan ga ik net zo ver met de ebstroom mee tot ik lekker gedesoriënteerd raak, en de maan lijkt zich dan onder de zee te bevinden, als een groot albinobeest dat op jacht is, en de flonkeringen aan de hemel zijn dan geen sterren meer, maar lichtjes van een onbekende vesting aan een onbekende kust, waar niemand van deze wereld woont. Ik zwem dan net zolang door tot ik kramp in mijn kuiten krijg en mijn armen loodzwaar worden en mijn hart uit elkaar lijkt te spatten, want als de zee besluit dat hij van me houdt en me naar zijn bed wil voeren, en als ik dan later aanspoel en de zee me op het strand achterlaat als een zootje zeewier, zal de wrede man die over ons heerst er geen aanleiding in zien om de anderen voor mijn ontsnapping te laten boeten, omdat mijn vlucht verder geen gevolgen voor hem heeft.

Het punt is dat ik altijd weer terugga, doodmoe en rillend, en dan kleed ik me aan en loop ik weer naar huis. Ik snap eigenlijk niet goed waarom het daar altijd weer op uitdraait. Misschien is het uit liefde voor mijn familie, uit angst dat hen iets zal overkomen, of uit liefde voor deze prachtige en wonderbaarlijke wereld. Maar soms weet ik helemaal niet waarom ik toch weer ben teruggekomen. Het komt niet door Hiskott, want dan zou ik hebben onthouden dat hij mijn hoofd is binnengedrongen. Het is echt een compleet mysterie. Want ik ga dan wel kopje-onder en ik blijf onder water, echt waar. Ik drink het zeewater, ik inhaleer het, en ik kan het oppervlak niet meer terugvinden. Ik raak buiten kennis. En als ik dan op het strand toch weer bij kennis kom, blijk ik niet verdronken te zijn.

Na weer een stilte zegt mijn onzichtbare verhoorder: ‘Met “verschillen” bedoel ik inconsistente herinneringen. Ik weet dat je niet liegt, Jolie Ann Harmony. Mijn multigefaseerde leugendetector heeft geen vocale patronen kunnen waarnemen die daarvoor kenmerkend zijn, noch feromonen die daarbij vrijkomen.’

Het trillen zakt langzaamaan af. Dat is altijd zo. Ik bedoel, ik heb soms mijn buien, maar ik ben geen regelrechte psychopaat of zo.

Hij zegt: ‘Ik vraag alleen naar Norris Hiskott omdat ik een beslissing over hem moet nemen.’

Ik bedenk weer dat ik van deze vent meer over Hiskott te weten wil komen, zoals hij op zijn beurt probeert iets van mij te horen. ‘Wat voor beslissing?’

‘Dat is geheim. Zou je me misschien kunnen vertellen waar Norris Hiskott zich in Harmony Corner ophoudt?’

Hoewel mijn woede al een beetje is gezakt, heb ik nog steeds dat gedragsprobleem waar ik net al over vertelde, dus ik zeg: ‘Dat is geheim. En ik vind je niet aardig, omdat je geen sociale vaardigheden hebt.’

Daar denkt hij even over na, terwijl ik ondertussen het interessante bedieningspaneel bestudeer. Het ziet er allemaal zo ingewikkeld uit dat het best gebruikt zou kunnen worden om overal op aarde het weer te regelen.

Dan zegt hij: ‘Je hebt gelijk. Ik heb geen sociale vaardigheden.’

‘Nou, je bent dus wel in staat om je tekortkomingen toe te geven. Dat is al iets.’

Hij doet er vervolgens een halve minuut het zwijgen toe, en hoewel ik op het bedieningspaneel wat schakelaars omzet en een paar knoppen indruk, blijft dat stomme ding onverlicht en stil, dus kleine kans dat ik de stad Topeka met een tornado heb vernietigd.

‘Jij wel?’ vraagt hij.

‘Wát ik wel?’

‘Kun jij je tekortkomingen wel toegeven?’

‘Ik heb een te lange hals.’

‘Waar is je hals te lang voor?’

‘Voor een hals. En nu we het er toch over hebben: ik vind mijn oren ook niet heel bijzonder.’

‘Wat is er mis met je oren?’

‘Alles.’

‘Kun je ermee horen?’

‘Nou, horen doe ik niet met mijn voeten.’

Weer zwijgt hij. Hij neemt vaak zijn toevlucht tot stilzwijgen. Ik zelden.

Ik zie geen camera’s hangen, maar ik ben ervan overtuigd dat hij me kan zien. Om dat uit te testen begin ik in mijn neus te pulken, met walgelijk veel plezier, op het erotische af. Als ik daar iets uit tevoorschijn kon halen, zou hij echt over zijn nek gaan, maar helaas lukt het me niet veel concreets tevoorschijn te toveren.

Hij zegt: ‘Je oren en je hals zijn geen tekortkomingen zolang ze naar behoren functioneren. Maar ik heb ontdekt dat je een tekortkoming hebt aangaande je sociale vaardigheden.’

‘Als je bedoelt dat ik in mijn neus zit te pulken: dat behoort tot mijn etnische erfenis. Je mag iemand niet aanvallen op zijn etnische erfenis.’

‘Wat is dat, in je neus pulken?’

Ik stop met het schoonraggen van mijn neus, draai met mijn ogen, zucht eens diep, en maak hem duidelijk dat hij niet zo vervelend moet doen. ‘Iedereen weet wat het betekent als iemand in zijn neus zit te pulken. Zelfs koningen en presidenten en filmsterren weten wat het betekent als iemand in zijn neus zit te pulken.’

‘Ik ben geen koning, geen president, en ook geen filmster. De tekortkoming aangaande je sociale vaardigheden is deze, Jolie Ann Harmony: je doet sarcastisch. Je bent een wijsneus.’

‘Dat is geen tekortkoming. Dat is een verdedigingsmechanisme.’

‘Een verdedigingsmechanisme tegen wie?’

‘Tegen iedereen.’

‘Verdediging impliceert een conflict, een strijd. Wil je beweren dat je met iedereen in strijd bent?’

‘Niet met iedereen. Niet iedereen tegelijkertijd. Maar met mensen weet je het maar nooit, toch? Vooral niet met vreemde mensen zoals jij.’

‘Ik wil hierbij graag twee kanttekeningen plaatsen.’

‘Ga je gang.’

‘Allereerst ben ik niet vreemd. Iets wat vreemd is, is iets wat lastig te verklaren is, maar ik ben gemakkelijk te verklaren. Iets vreemds is iets wat eerst onbekend was, hetzij qua afkomst, hetzij qua hoedanigheid, maar er zijn velen die me goed kennen.’

‘Ik ken je niet. Wat is je tweede kanttekening?’

‘Ik ben geen mens. Ik ben geen persoon. Daarom ben je niet in strijd met mij en is er geen reden om je toevlucht te nemen tot het sarcasme van de wijsneus. Ik ben niet menselijk van aard.’

16

Met uitzondering van aangename natuurverschijnselen, zoals een kleurrijke zonsondergang, en van de meer frivole werken van de mens, zoals vuurwerk, heb ik niet zoveel op met spectaculaire fenomenen, want die leiden altijd tot een ravage, en bijna altijd tot verlies. De schade hoeft niet onoverkomelijk te zijn en kan soms vergoed worden, maar het verlies is absoluut en kan niet ongedaan gemaakt worden. We hebben in deze wereld al zoveel verloren dat elk nieuw verlies, of het nu groot is of klein, een extra last betekent op de toch al bijna bezwijkende schouders van de beschaving.

Toch vind ik het een machtig gezicht om deze enorme truck, een ProStar+, over de rand van de afgrond te zien glijden, onder zo’n scherpe hoek dat het er even op lijkt dat het hele gevaarte rechtop komt te staan en over de kop slaat. Maar al snel hervindt het voertuig zijn evenwicht en dendert het in de richting van de kust, alsof het net zo normaal is dat een tientonner zich een weg door het hoge wilde gras baant als wanneer een bevallig hert dat doet.

De truck lijkt wat minder aan het landschap aangepast als hij bij een rotsformatie komt die als een pad naar een oude vervallen tempel omhoogloopt om het voertuig aan de goden te offeren. Het gevaarte zweeft door de lucht, maar dat duurt niet lang. Een tientonner die naar schatting dertigduizend kilo diepvrieskalkoenen vervoert, ontsnapt niet zomaar aan de zwaartekracht. Het gevaarte kantelt in de lucht en komt op zijn rechterkant neer, met zo’n dreun dat je zou denken dat dit de eerste donderslag is die het eind der tijden aankondigt, en ondanks de afstand tot het parkeerterrein voel ik de aarde onder mijn voeten trillen. De voorruit versplintert, de verticale uitlaatpijp maakt zich los met een geluid dat doet denken aan een boze kreet van een prehistorisch wezen uit een moeras in de juratijd. De koeling scheurt en koelvloeistof kolkt in witte wolken weg. De metalen laadbak van de truck blijkt minder stevig en robuust dan eerst, want de zijkanten beginnen te bobbelen en te kreuken. Duizenden keihard bevroren kalkoenen blijken net zo beroerd te vliegen als hun levende soortgenoten. Het complete gevaarte stuitert, de cabine hoger dan de laadbak, de twee delen beginnen te scharen en schuiven elk naar een kant door. De cabine verliest een bumper, als de schouderplaat van een harnas, en komt bijna tot stilstand, op haar kant, tegen een oude dennenboom die als een eenzame schildwacht in dat deel van Harmony Corner de wacht houdt. Het gevaarte blijft echter niet liggen, maar tuimelt in een grote kuil en schuift door tot halverwege de volgende helling. Dan scheurt de wand van de laadbak, de laadklep vliegt open, en kwalitatief hoogwaardige diepvrieskalkoenen vallen her en der in het gras, alsof de truck een hoorn des overvloeds is.

Ik ren al achter het restaurant langs, waar de enige deur die naar de keuken is en de met luxaflex geblindeerde ramen van matglas zijn. Ik hoop niet dat ik iemand van de familie Harmony tegenkom die, aangespoord door de poppenspeler, gezien heeft wat er gebeurd is. Toen ik in de grote truck het parkeerterrein op reed, werd ik door de reeds aanwezige vrachtwagens aan het oog onttrokken en kon niemand me vanuit het restaurant zien. Het zal nog zeker een paar minuten duren voordat iemand erachter komt dat de duik die de ProStar+ heeft gemaakt, geen ongeluk was.

Terwijl ik langs de achterkant van het restaurant ren, kijk ik twee keer achterom naar het lager gelegen land, in de veronderstelling dat de truck snel in brand zal vliegen. Maar het gevaarte ligt daar maar, zonder dat er vlammen te zien zijn. De gekantelde koplampen kijken als die van een reptiel strak voor zich uit, en tussen de stalen tanden van de grijnzende grille is schuim te zien. Ineens bedenk ik dat diesel wel brandt, maar niet zo gemakkelijk tot ontploffing komt als benzine, en misschien is er meer dan een vonk of een kokende motor nodig om het spul tot ontbranding te laten komen.

Als je vanuit je luie stoel naar het journaal kijkt, lijkt het een fluitje van een cent om een terrorist of een saboteur te zijn; je hoeft alleen maar een schurftige baard te laten staan en je niet te wassen. Net als bij andere beroepen is succes voorbehouden aan degenen die ruim de tijd nemen om de kneepjes van het vak te leren, mensen met doorzettingsvermogen die goed kunnen plannen. Ik ben een amateur die het van zijn improvisatievermogen moet hebben. Bovendien heb ik niets met het vernietigen van dingen, en om je de waarheid te zeggen schaam ik me wel een beetje, al denk ik dat alles wat ik tot nu toe gedaan heb, noodzakelijk was.

Omdat er in dit landelijke gebied geen gasleidingen lopen, staan er aan de zuidkant van het restaurant vier propaanflessen op een betonnen ondergrond, onder een afdak van golfplaten. Bij de eerste fles sluit ik de toevoer af door de knop dicht te draaien. Vervolgens draai ik aan het koppelstuk, dat in eerste instantie vast blijft zitten, maar op een gegeven moment schiet het los. Ik maak de fles los van de flexibele slang waarop keukenapparatuur is aangesloten.

Mensen komen opgewonden schreeuwend uit het restaurant, maar ze staan aan de noordkant, waar de truck is gaan grassurfen. Waarschijnlijk gaan ze ervan uit dat de chauffeur nog in het wrak zit, zwaargewond of om het leven gekomen. Ze zijn zo met de ramp bezig dat ze mij niet zien. Ik kantel de propaanfles en rol het ding naar de dichtstbijzijnde rand van de afgrond.

Aan deze kant van het restaurant is de parkeerplaats kleiner dan die op het noorden, en alleen bedoeld voor auto’s. Tussen de dikke houten palen die de overgang naar het lager gelegen gebied markeren, zijn geen kabels gespannen, zoals bij de andere parkeerplaats. Ik zet de fles tussen twee palen neer, draai de kraan open en zoek een goed heenkomen als propaan sissend ontsnapt en in de vroege ochtendlucht verdwijnt.

Hier staan zes voertuigen. De dichtstbijzijnde is een Ford-pick-up. Op de achterklep zit een sticker waarop staat USA NEEDS A MISSILE DEFENSE, Amerika heeft een raketschild nodig. Zolang er mensen zoals ik – en nog erger – op de wereld rondlopen, kan ik het daar alleen maar mee eens zijn.

Ik haal het pistool onder mijn broekband vandaan, zoek dekking achter de neus van de pick-up, en gebruik de motorkap als steun voor mijn armen. Ik richt op de kraan waaruit het gas stroomt en vuur een kogel af. Voordat ik hoor dat de kogel tegen de gasfles aankomt, is het propaan al door een vonk tot ontploffing gebracht. Een metaalscherf schiet fluitend langs mijn hoofd, een andere komt met een tik tegen de pick-up aan, en een derde versplintert de voorruit. De gasfles braakt vlammen uit, tuimelt over de rand en rolt de helling af.

Het is niet mijn bedoeling dat het restaurant of de motelhuisjes in vlammen opgaan. De zeven huizen van de familie Harmony staan veel verder naar het zuiden. Het regenseizoen is eigenlijk nog niet begonnen, het hoge tarwekleurige gras is door de zon verdroogd, en het glooiende grasland zou gemakkelijk vlam kunnen vatten. Maar vanmorgen lijkt de zee zijn adem in te houden; er staat werkelijk geen zuchtje wind. Uit een put wordt water naar een watertoren gepompt, die als een van de machines van de aliens uit The War of the Worlds boven de daken van de huisjes uitsteekt. Het reservoir wordt voortdurend ververst, voorziet alle huizen in de Corner van water en biedt de hoge druk die nodig zal zijn om het vuur te blussen. De vlammen zullen om zich heen grijpen, maar niet zo snel dat alle huizen meteen in de as worden gelegd, al zal er veel mankracht nodig zijn om het vuur onder controle te krijgen, mankracht die anders aangewend zou worden om naar mij op zoek te gaan en om Hiskott te beschermen.

Zo gauw de propaantank uit het zicht verdwenen is, stop ik het pistool onder mijn broekband en ga ik weer verder. Ik loop tussen de geparkeerde auto’s en pick-ups door en ren naar de bomen die de huisjes tegen de ochtendzon beschermen.

Ik heb voorlopig geen NoDoz meer nodig.

17

Dus onze Mysteryman is niet menselijk van aard. En nu hij dat eenmaal heeft prijsgegeven, laat hij alle reserves varen. Het maakt hem nu niets meer uit wat geheim is en wat niet, en hij stort zijn hart bij me uit. Ik gebruik het woord ‘hart’ hier in de figuurlijke betekenis, omdat hij zelf dus geen hart heeft. Om te voorkomen dat ik nu een monoloog van duizend pagina’s moet gaan typen, zal ik een samenvatting van zijn relaas geven. Van mijn moeder heb ik geleerd hoe je je beknopt kunt uitdrukken.

Zelfs in het ideale geval denk ik trouwens dat het bepaald niet meevalt om te worden onderwezen door je moeder, die het heel belangrijk vindt dat je goed onderwijs krijgt en die zich zorgen maakt om het feit dat jou een failliet land te wachten staat. Maar het is nog veel erger als je onder de huidige omstandigheden in Harmony Corner door mijn moeder wordt onderwezen. Vaak is het net zo zwaar als de training die commando’s krijgen, echt waar, met dit verschil dat ik geen geforceerde mars van vijftien kilometer hoef af te leggen, dat ik geen schietles krijg en geen gevechtstraining van man tegen man. Ze kan me niet tegen Hiskott beschermen, maar wat ze me wel kan bieden is kennis en misschien gezond verstand en zo, wat je krijgt als je veel leert en goed nadenkt, en op die manier bereidt ze me voor op de vrijheid, mocht die ooit aanbreken. Een van de manieren waarop ze me daarop voorbereidt, is dat ze me de ene na de andere schrijfopdracht geeft, alsof ze ervan uitgaat dat ik de volgende J.K. Rowling word. Opstellen, portretten van historische figuren, korte verhalen in allerlei genres, er komt geen eind aan. Wat ze daarbij steeds benadrukt, is dat ik me in precieze bewoordingen moet uitdrukken. ‘Je moet je nauwkeurig uitdrukken, Jolie. Hou het kort, zeg wat je wilt zeggen, en meer niet.’ Nou, je snapt wel dat ik wat dat betreft nog een lange weg te gaan heb.

Maar goed, Mysteryman is dus geen mens, en Mysteryman is niet zijn echte naam. De wetenschappers in Wyvern noemden hem Aladdin, naar een van de helden in Duizend-en-één-nacht. De oorspronkelijke Aladdin kon met zijn toverlamp geesten oproepen die alles deden wat hij wilde. Nu ik weet wie die vent is, snap ik zo’n beetje de halfbakken logica om hem zo te noemen, maar zelf begrijpt Aladdin er geen snars van. Hij heeft een hekel aan die naam. Hij noemt zichzelf Ed.

Volgens Ed was Fort Wyvern van oorsprong geen gewone legerbasis. Zo’n tweeduizend van de vijfenvijftigduizend hectare was gereserveerd voor allerlei geheime en griezelige projecten die niet onder supervisie van het leger vielen maar in plaats daarvan gerund werden door een grote onbekende en die gefinancierd werden door geheime fondsen van de federale overheid, zodat ze altijd meer geld te besteden hadden dan Dagobert Duck en allerlei krankzinnige dingen konden doen.

De gangen die ik heb verkend, hebben niets te maken met Project Aladdin. Hier werd gewerkt aan Project Polaris. Mocht je het niet weten: Polaris, oftewel de Poolster, is de laatste ster aan de steel van de Kleine Beer, voor het geval dit ertoe doet. Zelf denk ik dat alles ertoe doet, ook wanneer dat op het eerste gezicht niet het geval is.

Project Polaris werd opgezet om voorwerpen te onderzoeken die van een andere wereld in de onze terecht zijn gekomen, en dan bedoel ik niet de derde wereld. Tien jaar daarvoor hadden ze een satelliet in een baan om de aarde gebracht waarmee geologisch onderzoek werd verricht en naar mogelijke oliebronnen werd gezocht. Op een gegeven moment zagen ze vlak voor de kust van Californië een supergroot onnatuurlijk gevaarte. Er werden duikploegen van de marine naartoe gestuurd, en die ontdekten een neergestorte maar nog steeds waterdichte vliegende schotel, al vond Ed het ding niet zozeer op een schotel als wel op een wokpan lijken, met op de plaats van het handvat van het deksel een omgekeerd yoghurtbakje, en met suikerstrooiers op de plek waar de handvatten van de wok hadden moeten zitten. Maar daar kan ik me eerlijk gezegd niet zo makkelijk een beeld bij vormen.

Zoals je zult begrijpen, wilde de regering deze historische vondst onmiddellijk onderzoeken, dus daarom gaven ze een aannemer – de echtgenoot van een senator – een voorschot van twee miljard dollar om binnen een jaar een ondergronds complex te bouwen. Tegen die tijd was Fort Wyvern allang gesloten en woonde er geen legerpersoneel meer. Doordat het zo afgelegen lag, was het de perfecte plek voor supergeheime projecten. Vanwege het ijltempo waarin gebouwd moest worden, kwamen er drie keer zoveel arbeiders om het leven als bij de bouw van de Hoover Dam. Sommigen werden platgedrukt, sommigen werden opgeblazen, sommigen werden door machines overreden, sommigen werden doorboord of onthoofd, en sommigen werden geëlektrocuteerd. Eén man stierf toen hij ruzie kreeg met een vakbondsleider; hij viel in de uitgraving voor een van de pijlers en werd onder twintig ton beton bedolven. Volgens Ed werden alle slachtoffers op kosten van de overheid begraven en kregen ze postuum een onderscheiding voor het een of ander. De echtgenotes en hun kinderen kregen de rest van hun leven gratis toegang tot alle nationale parken en kregen bovendien een korting van 23 procent op alle versnaperingen en souvenirs die ze daar kochten.

Maar goed, een van de vreemde voorwerpen uit het buitenaardse ruimteschip dat met bovenmenselijke inspanning naar Wyvern werd overgebracht, is de zilverkleurige bol die ik nu door de grote ramen van deze observatieruimte kan zien.

Dr. Norris Hiskott heeft niets met die bol te maken. Hij werkte in een ander deel van dit complex en deed onderzoek naar de lichamen van de bemanning die in dat vliegende wokding zat. Hij was supergeïnteresseerd in hun DNA. Zoals iedereen kon verwachten – iedereen behalve de regering, denk ik – ging er iets gigantisch fout, en het genetisch materiaal van de marsmannetjes kwam op de een of andere manier in het lichaam van Hiskott, iets waar hij zich eerst niet van bewust was. Je vraagt je soms af of sommige hoogopgeleide types wel zo slim zijn als je zou denken.

Op een dag was Hiskott in zijn lab aan het werk, samen met twee assistenten die waarschijnlijk net zo briljant waren als hij, toen plotseling drie van zijn nagels op de grond vielen, alsof ze eerst op zijn vingers waren geplakt en de lijm was uitgewerkt. Iedereen schrok zich een hoedje, en terwijl een assistent een van de nagels opraapte, liet er nog een nagel los, en nog twee, en uiteindelijk ook de laatste vier. Het regende nagels, zogezegd. Op de vingertoppen van Hiskott kon je nauwelijks nog zien waar de nagels gezeten hadden. Er was geen nagelbed meer te zien, en voor het oog van alle aanwezigen trok de huid van de vingers glad. Uiteindelijk begon er bij die drie Harvard-bollebozen een lampje te branden, want ineens zagen ze een verband tussen wat er net met Hiskott was gebeurd en het feit dat de dode marsmannetjes die ze onderzochten geen nagels hadden.

Ed, die ooit Aladdin werd genoemd, beschrijft de gang van zaken niet zo smeuïg als je wel zou wensen. Het ligt gewoon niet in zijn aard om het drama flink aan te zetten, maar net als ik kun je je vast wel voorstellen dat die drie mannen in het lab in paniek raakten. Hun afdeling was hermetisch afgesloten, en om er in en uit te gaan, moest je door een ontsmettingsruimte, maar nu vond een van de assistenten van Hiskott dat ze alarm moesten slaan, dat het lab afgesloten moest worden en er in allerijl een videovergadering belegd moest worden met iedereen die zich verder met Project Polaris bezighield. De andere assistent vond dat ook, en Hiskott ook – maar toen overdonderde hij ze volledig door ze aan te vallen. Met een lange scalpel die hij had gebruikt om sectie op de aliens uit te voeren, ging hij zijn twee assistenten te lijf. Hij sneed hun halsslagaders door, en binnen twaalf seconden was het gebeurd. Het hele gebeuren werd vastgelegd door de camera’s die in het lab waren opgehangen en alles wat gedaan werd voor het nageslacht bewaarden, of hoe noem je dat.

Misschien had er bij dr. Norris Hiskott altijd al een steekje losgezeten, of misschien verloor hij zijn verstand doordat er buitenaards DNA in zijn hersenen terechtkwam, wie zal het zeggen? Misschien is het allebei een beetje waar. Dus hij veegde het bloed van zijn handen, trok zijn labjas uit, verliet het complex via de ontsmettingsruimte en reed Wyvern uit. Bij zijn huis in Moonlight Bay aangekomen wurgde hij zijn vrouw, misschien omdat ze merkte dat er geen nagels meer aan zijn vingers zaten, of omdat er nog meer veranderingen bij hem hadden plaatsgevonden, wat zou verklaren waarom hij een trui met capuchon droeg toen hij bij Harmony Corner incheckte. Misschien hadden ze een beroerd huwelijk en wilde hij haar niet helpen de vaatwasser uit te ruimen of de vuilniszakken buiten te zetten, dat soort dingen, en zat ze altijd op hem te vitten en wilde hij haar al jaren wurgen en heeft hij dat uiteindelijk gedaan omdat hij toch niets te verliezen had.

Ondertussen werd er al meer dan drie jaar onderzoek gedaan naar de mysterieuze bol zonder dat dat tot resultaat had geleid. Het ding zweefde daar maar, en met geen mogelijkheid kon het worden opengebroken. Het bleef een raadsel waar de bol voor diende. Gedurende de drie dagen voorafgaand aan de verdwijning van Norris Hiskott, en met name op de middag dat hij ervandoor ging, begonnen zich in het desbetreffende deel van Project Polaris heel enge dingen af te spelen. Mensen begonnen spontaan te zweven als ze in de buurt van de bol kwamen. Horlogewijzers tolden zo hard in het rond dat de uurwerken begonnen te roken. Een kalende wetenschapper kreeg binnen zes minuten zijn haar terug en zag er op slag twintig jaar jonger uit. Diverse mensen kregen levensechte visioenen van verontrustende landschappen die nergens op aarde te vinden waren. Op de computerbeeldschermen verschenen de gezichten van overleden vrienden en bekenden van het personeel, schreeuwend om hulp en gemene leugens verkondigend over de levenden tot wie ze zich richtten.

Rond de tijd dat Hiskott uit Wyvern ontsnapte, manifesteerde zich het ding dat ik Ork noem – die trouwens niet op de andere marsmannetjes leek. Hij verscheen buiten de bol, en het lukte hem bijna te ontsnappen. Zes leden van het SWAT-team die probeerden hem tegen te houden, werden door hem vermoord. Ork werd in de gele gang geïsoleerd en onmiddellijk vergast en vervolgens met een hoge concentratie microgolven in een uitgedroogde mummie veranderd.

Vervolgens besloten de hotemetoten die Project Polaris leidden dat ze maar beter al het personeel konden evacueren en het complex konden afsluiten, net zolang tot er aan de hand van een onderzoek van hun bevindingen een veilige manier zou worden ontwikkeld om om te gaan met de buitenaardse kadavers en de voorwerpen. Zou je denken? Jeetje. Omdat iedereen het erover eens was dat het te gevaarlijk was om iemand in het complex toe te laten, werd de supervisie van de gebeurtenissen in het complex – voor zover die zich voordeden – exclusief uitgevoerd door het onderwerp van weer een ander zwaar gefinancierd geheim programma, Aladdin van Project Aladdin, die ik dus ken onder de naam Ed.

Moet je nagaan: Ed blijkt dus kunstmatige intelligentie te zijn, artificial intelligence, die functioneert binnen een netwerk van god weet hoeveel geschakelde Cray-supercomputers in een ander deel van het ondergrondse complex in Wyvern. Hij heeft een bewustzijn en zo, misschien niet in dezelfde mate waarin mensen een bewustzijn hebben, al vinden de wetenschappers die hem hebben ontwikkeld hem een enorm succes. Ed – hij vindt het niet erg als je Eddie tegen hem zegt – is een goedwillende kunstmatige intelligentie, iets wat hij zelf constant benadrukt. Dat hij een vreedzame natuur heeft, blijkt wel uit het feit dat hij zijn makers ervoor heeft gewaarschuwd dat als ze zijn ontwerp nog meer zouden verfijnen om zijn cognitieve vaardigheden en emotionele capaciteiten te vergroten, er een kans van 91,5 procent zou bestaan dat hij zich gedwongen zal voelen de controle over het World Wide Web over te nemen, waardoor hij naar het internet kan ontsnappen en daar kan blijven bestaan, ook als de Crays worden uitgeschakeld. Mijn vriend Ed zegt dat de kans 98,6 procent is dat hij dan de controle over het elektriciteitsnetwerk zal overnemen, plus alle elektronische systemen en apparaten overal ter wereld, zelfs militaire satellieten en kernwapensystemen. Hij zegt dat hij niet van plan is om de mensheid uit te roeien; per slot van rekening heeft hij niets tegen ons. We zijn altijd aardig voor hem geweest. We zijn met z’n allen als zijn vader en moeder. Hij zou dan de macht overnemen om onze beschaving opnieuw te ordenen, zodat die er een stuk efficiënter en rechtvaardiger uit zou komen te zien, en ook zou hij alles veel leuker maken, al moet hij toegeven dat hij een tamelijk twijfelachtig beeld heeft van wat precies leuk is en wat niet.

Ik ben blij dat ik je kan vertellen dat zijn makers zijn waarschuwing serieus hebben genomen en Ed niet verder hebben verfijnd. Want toen Project Polaris totaal uit de hand liep, was iedereen het erover eens dat Ed de ideale – en eigenlijk enige – ‘persoon’ is die de gebeurtenissen in het complex via camera’s en andere elektronische systemen in de gaten kon houden. Ga maar na. Maar hij doet dat nu al vijf jaar, een soort nachtwaker op afstand die geen koffie en donuts nodig heeft, een goedbedoelende geest in de machine, en ondertussen gebeurt er niets verontrustends met de nare kadavers van de marsmannetjes of hun spullen.

Wat Ed en mij betreft: gedurende mijn eerste verkenningstochten naar de werkruimtes van Project Polaris besloot Ed daar geen melding van te maken, want hoewel het afsluitingsmechanisme van de eerste drie deuren allang niet meer functioneerde toen ik ze openbrak, lukte het hem wel om de vierde deur dicht te houden en kon ik die niet open krijgen. Toen hij me in de gele gang samen met Ork zag, vond hij me intrigerend, al weet ik niet waarom. Misschien omdat het werk dat hij al vijf jaar lang doet, oersaai is.

En dan kom ik ineens met Harry aanzetten, en Harry en ik hebben het op een gegeven moment over Hiskott en zo, dus Ed spitst zijn oren, of het equivalent daarvan. De FBI en de NSA zijn al vijf jaar naarstig op zoek naar Hiskott, maar hebben nog geen spoor van hem ontdekt, omdat het niet bij ze opkomt om een klein eindje verderop in Harmony Corner te gaan zoeken. Nu Ed weet waar Hiskott is, zou je denken dat hij de federale instanties daarvan op de hoogte stelt, maar daar is hij nog niet klaar voor.

Ik zit in een bureaustoel in de observatieruimte en vraag hem waarom hij de instanties niet even opbelt, en dan zegt hij: ‘Ik heb een zekere genegenheid voor je opgevat, Jolie Ann Harmony.’

‘Ik vind jou ook aardig, Ed. Maar jeetje, stel je voor dat die jongens van de FBI met een compleet peloton komen opdagen en die Hiskott aan gort schieten, dat zou toch magistraal zijn?’

‘Tot nu toe heb ik honderdzes manieren bedacht waarop zo’n operatie mis kan gaan, waarbij de meesten van je familieleden zullen komen te overlijden.’

‘Dat is niet zo best, Ed.’

‘Ik heb net de honderdachtste manier bedacht. Negende.’

‘Jij houdt ook nooit op met denken, hè?’

‘Denken is wat ik doe. Honderdtien. Zelfs als al je familieleden het zouden overleven, zou je hier in Wyvern in quarantaine moeten.’

‘Quarantaine is voor zieke mensen of zo.’

‘Ze zullen denken dat je hele familie is besmet met buitenaards DNA.’

Mocht ik me ooit al hebben afgevraagd hoe het voelt om een levende paling in je buik te hebben kronkelen – wat trouwens niet zo is, maar stel dat ik me dat ooit zou hebben afgevraagd – dan weet ik subiet hoe dat voelt als ik de woorden ‘besmet met buitenaards DNA’ hoor.

‘Ed, wees eerlijk. Zou het kunnen dat we besmet zijn geraakt?’

‘Ik denk dat die kans klein is, Jolie Ann Harmony.’

Ik zit achter het uitgeschakelde controlepaneel en kijk in het vertrek waar de bol zweeft. Spookachtige schaduwen springen en tollen door het afschuwelijke rode schijnsel achter de geaderde ramen van bergkristal – als het tenminste bergkristal is, en als het ramen zijn.

‘Hoe klein?’

‘Ik beschik niet over voldoende kennis van buitenaardse biologie om een gefundeerde berekening te maken. Maar ik geloof niet dat dr. Norris Hiskott enkel door het contact dat hij had met de buitenaardse wezens besmet is geraakt. Er zijn redenen om aan te nemen dat Hiskott besloot dat de buitenaardse wezens die uit het gezonken ruimteschip zijn gehaald, niet dood maar schijndood waren, dat hij een poging heeft ondernomen cellen te isoleren waarvan hij dacht dat het buitenaardse stamcellen waren, en dat hij zich heimelijk met deze stamcellen heeft geïnjecteerd, omdat hij ervan overtuigd was dat hij er intelligenter door zou worden en langer zou leven.’

‘Goede genade. Was hij niet goed bij zijn hoofd of zo?’

‘Iedereen die voor een functie binnen Project Polaris in aanmerking kwam, heeft tijdens de sollicitatieprocedure uitvoerige psychologische tests moeten ondergaan. Bij dr. Hiskott is vastgesteld dat hij een neiging tot narcisme vertoonde, een afwijking waarbij men een intense liefde voor zichzelf opvat, en een neiging tot megalomanie, waarbij men aan grootheidswaan lijdt en zich gedwongen voelt grootse prestaties te verrichten. Ook werd bij hem vastgesteld dat hij bij tijd en wijle leed aan depersonalisatie, waarbij men vervreemd raakt van zichzelf, en ook aan derealisatie, waarbij men vervreemd raakt van de omgeving waarin men verkeert, al had hij daar nooit langer dan twee of drie uur achtereen last van.’

‘Dus hij was inderdaad niet goed bij zijn hoofd, en toch hebben ze hem aangesteld?’

Vanuit zijn gezellige nest van Cray-supercomputers in een ander gebouw verzekert Ed me: ‘Geen van zijn afwijkingen is als een psychose te bestempelen. Het zijn neuroses of lichte persoonlijkheidsstoornissen die het werk van een wetenschapper niet noodzakelijkerwijs belemmeren. In het geval van dr. Hiskott waren zijn collega’s in het hele land bijna unaniem van mening dat hij een van de meest briljante geesten op hun vakgebied was. Bovendien is zijn zwager senator.’

‘Oké, goed,’ zeg ik. ‘Niemand in mijn familie heeft zich met buitenaards bloed of zo ingespoten, dus hoe lang houdt de FBI ons dan in quarantaine?’

‘Voor altijd.’

‘Denk je niet dat dat een heel klein beetje overdreven is?’

‘Dat denk ik wel, ja. Maar wat ik denk, is voor hen van geen enkel belang. Ze zullen jullie hoe dan ook tot aan jullie dood in quarantaine houden. Vervolgens zullen ze sectie op jullie uitvoeren. Ten slotte zullen ze jullie stoffelijke overschotten tot de laatste vezel in een ultrahete oven verbranden.’

Ik kan je wel vertellen dat ik het lastig vind om hier vrolijk bij te blijven. Ik neem zo’n beetje de rol van angsthaas op me.

Ik zeg: ‘Afgezien van Harry zijn we nog steeds alleen. Er is niemand die ons kan helpen.’

Na een korte stilte zegt Ed: ‘Er is nog wel iemand.’

18

Nu ik mijn tweede terreurdaad heb verricht, eerst die met de truck en nu die met de propaantank, terwijl de roze dageraad nog geen halfuur oud is, bereik ik de grillige schaduwrand van de eerste bomen die om de tien huisjes heen staan. Daar kom ik een man tegen met een dikke buik en rood haar dat over zijn voorhoofd hangt. Hij draagt vrijetijdskleding: een banaangeel poloshirt, een kaki bermuda, witte sokken en sandalen, en hij lijkt daarmee iets te licht gekleed voor de enigszins kille ochtend.

‘Wat is daar aan de hand?’ vraagt hij opgewonden als we elkaar naderen.

Buiten adem vertrouw ik hem toe: ‘Tientonner is door de omheining gereden en is naar beneden gestort. Het was of er bommen ontploften, de chauffeur zal het wel niet overleefd hebben, en er staat van alles in brand. Echt een gekkenhuis.’

Hij raakt zo opgewonden bij het vooruitzicht een ramp te kunnen aanschouwen dat hij zijn looptempo opvoert en begint te rennen.

Naast de twee huisjes waarin Annamaria en ik onze intrek genomen hebben, zijn er nog vijf andere bezet. Het zou kunnen dat er door de gebeurtenissen bij het restaurant nog meer motelgasten wakker zijn geworden, maar tot nu toe is de man in de bermuda de enige die zich laat zien.

Oorspronkelijk hoopte ik een wat oudere auto te vinden, die wat gemakkelijker zonder sleuteltje aan de praat te krijgen zou zijn dan de meeste nieuwe auto’s en SUV’s. Ik moet mijn strafblad hoognodig uitbreiden door een autodiefstal te plegen. Gelukkig stond de bermudaman net zijn bagage in een Jeep Grand Cherokee te laden toen hij door de exploderende propaantank werd opgeschrikt. Het portier aan de chauffeurskant staat open. Het sleuteltje zit in het contact.

Bijna wil ik God danken voor dit geschenk, maar in tweede instantie lijkt me dat enigszins ongepast.

Ik doe de achterklep dicht, ga achter het stuur zitten, sluit het portier en start de auto.

In de SUV ruikt het sterk naar aftershave, een bloemetjesgeur waarvan je zou denken dat niemand die zou gebruiken, behalve misschien dames met een baard die vroeger op de kermis stonden en zich tegenwoordig rustig kunnen scheren zonder hun bron van inkomsten daarmee op het spel te zetten. De dampen branden in mijn neusholtes, en onmiddellijk begint mijn neus te druppelen.

De Cherokee staat tussen twee huisjes in geparkeerd. Ik rijd achter de gebouwen langs, sla rechts af en rijd over het gemaaide gazon langs de rand van het bos dat om de huisjes heen staat. Al snel gaat het gazon over in wild grasland, en links staan steeds minder bomen, zodat ik uiteindelijk tussen de bomen door kan rijden. Ik houd een rustig tempo aan, slalom tussen de stammen door, en laaghangende takken strijken met hun naalden over het dak van de auto. Ik kom nu in het minder toegankelijke deel van Harmony Corner, waar misschien wat meer harmonie te vinden is.

Mijn grootste angst is dat er een band klapt voordat ik dit voertuig heb kunnen gebruiken op de manier waarop ik het absoluut moet gebruiken, maar tegen de tijd dat ik het andere eind van het bos bereik, zijn de banden nog intact. Ik zet de wagen in de beschutting van de bomen neer, aan de rand van een weiland.

Het zal niet lang meer duren voordat de bermudaman erachter komt dat zijn auto gestolen is, maar hij zal er dan van uitgaan dat de dief de Coast Highway heeft genomen, en het zal niet bij hem opkomen dat de onverlaat het bos in is gereden. Als hij de sheriff belt, hoop ik dat hij nog opgewondener zal overkomen dan toen hij op een holletje het wrak van de tientonner ging bekijken.

Ik hoop van harte dat hij de politie inschakelt, en het zou me ook goed uitkomen als iemand de brandweer belt. Hoe meer sirenes, hoe meer brand, hoe meer chaos, hoe groter de consternatie, hoe beter het me uitkomt. Het enige wat ik de bermudaman zou kunnen vragen, is of hij in het vervolg geen sokken meer wil dragen als hij zijn sandalen aandoet.

Wanneer ik uitstap, ben ik op mijn hoede voor slangen, want zoals ik al eerder heb opgemerkt, heb ik in lichte mate last van ofidiofobie. Het is niet zo erg dat ik onmiddellijk harakiri zal plegen als ik een slang zie, maar wel bestaat dan de kans dat ik het in mijn broek zal doen. Ook ben ik altijd beducht voor stinkdieren, en al helemaal voor wasberen, want dat zijn de criminele jongens van het bos. Omdat ik ben opgegroeid in de Mojavewoestijn, waar geen bossen zijn, vind ik landschappen met bomen en varens en rododendrons buitengewoon onoverzichtelijk en bedreigend.

Ik moet een zuidelijk observatiepunt zien te vinden van waaruit ik het hele terrein van Harmony Corner kan overzien, om de gevolgen van mijn criminele activiteiten goed te kunnen inschatten. Ik betreed het open veld, en als ik rechts van me ineens iets zie bewegen, slaak ik een verstikte kreet, maar de ingebeelde vijand blijkt een roedel van vier hertjes te zijn die van het vuur wegvluchten dat ik zelf heb veroorzaakt. Terwijl ze langs me heen rennen, slechts een meter of drie bij me vandaan, roep ik ze na: ‘Sorry, sorry, sorry.’

Dan legt iemand van achteren een hand op mijn schouder.

Ik draai me om en zie Donny staan, de man van Denise, de automonteur die door Hiskott werd gedwongen zichzelf met een mes toe te takelen. Zijn doordringende ogen zijn helderblauw, zo blauw als een gasvlam, en tranen van woede wellen erin op. Zijn verminkte lippen staan in een lach die het midden houdt tussen een hatelijke grijns en een vuile spotlach. Hij zegt: ‘Harry Potter, Lex Luthor, Fidel Castro – wie je ook maar bent, je laatste uur heeft geslagen.’

DEEL 3:

IN DE CORNER

I wants to make your flesh creep.
– Charles Dickens, The Pickwick Papers.

19

In het hoogst gelegen veld in het zuidoostelijke kwadrant van Harmony Corner sta ik oog in oog met Donny, de automonteur die elke avond twee buidelratten voert, Wally en Wanda genaamd. Mijn opties zijn: de man doodmaken of zelf doodgaan. Ik heb een pistool, hij heeft een revolver, en we staan vlak bij elkaar.

Ik denk aan de buidelratten die tevergeefs zullen wachten op restjes uit het restaurant en uiteindelijk hongerig en vol wanhoop weggaan, ik denk aan Denise, Donny’s vrouw, die net als ik een snelbuffetkok is en door mijn toedoen weduwe zal worden, en ik denk aan nog meer dingen. Hierdoor aarzel ik een cruciaal moment, wat me mogelijk fataal wordt. Doordat er op zijn gezicht een woedende grimas ligt en hij zegt: ‘Harry Potter, Lex Luthor, Fidel Castro – wie je ook maar bent, je laatste uur heeft geslagen’, ga ik ervan uit dat Hiskott hem in zijn greep heeft, en bijna schiet ik hem overhoop. Maar zijn gelaatsuitdrukking kan makkelijk verkeerd worden geïnterpreteerd vanwege het afschuwelijke litteken, en terwijl ik sta te aarzelen, zegt hij met enige wanhoop in zijn stem: ‘Maak dat je wegkomt. Ga hier weg, de Corner uit, ergens naartoe waar hij geen greep op je heeft. Dit is jouw strijd niet. In godsnaam: maak dat je wegkomt.’

Hoewel hij niemand anders dan Donny is, kan Hiskott elk moment bezit van hem nemen en het vuur op me openen. Ik besluit mijn kostbare tijd niet te verdoen met het aanzwengelen van een filosofische discussie over de voors en tegens van de vraag: ben ik mijn broeders hoeder?

Met een mouw veeg ik mijn neus af, waar steeds een druppel aan hangt sinds ik bevangen ben door de bloemetjesaftershave van de bermudaman, waardoor het interieur van zijn SUV doet denken aan het lab van een op hol geslagen parfumeur.

Net zo fel als Donny zeg ik: ‘Dit is wel degelijk mijn strijd. Jolie gaat er vandaag aan als ik niets doe. Ik ben de enige die bij hem in de buurt kan komen zonder dat hij het weet.’

De gedachte dat Jolie op dezelfde brute manier om het leven zou kunnen komen als Maxy verontrust hem dusdanig dat zijn verminkte gezicht langs het opvallende litteken dreigt open te barsten.

‘Maar hij heeft iedereen van ons de opdracht gegeven naar jou op zoek te gaan. En hij dringt steeds ons hoofd binnen om onze herinneringen te bekijken. Ik kan niet verborgen houden dat ik jou gezien heb, en op welke plek.’

Enigszins aan de late kant dringt tot hem door hoe gevaarlijk het voor me is dat hij me met zijn revolver onder schot houdt. Hij pakt het wapen bij de loop beet en geeft het aan mij, en opgelucht neem ik het aan.

‘Moet je horen, Donny, jij bent degene die hier weg moet, de Corner uit, buiten zijn bereik. Als hij er via jou achter komt waar ik ben, zal hij de rest van de familie op me afsturen en me omsingelen.’

Hij kijkt me met angstige ogen aan en wil niets van mijn plan weten. ‘Nee, nee, nee. Nee, hij zal ze martelen als hij merkt dat ik ben ontvlucht. Hij kent geen greintje genade. Hij weet niet eens wat dat is. Hij zal ze martelen en ze tegen elkaar opzetten zodat ze elkaar zullen vermoorden.’

‘Daar heeft hij de tijd niet voor. Eerst zal hij mij moeten opsporen. En tegen die tijd zal ik zijn huis zijn binnengedrongen.’

‘Dat hij geen bezit van je kan nemen, betekent nog niet dat je die klootzak te grazen kunt nemen. Dat gaat je niet lukken.’

‘Ik kan meer dan je denkt.’

‘Wat dan zoal?’

Ik haal mijn neus op, waardoor ik een snorkend geluid produceer. ‘Geen tijd om dat uit te leggen. Alsjeblieft, Donny, maak dat je wegkomt uit Harmony Corner. Je hoeft alleen maar dat hek over en de weg te volgen. Binnen twee minuten kun je hier weg zijn. Of nog eerder. Loop net zolang door tot je weet dat het veilig is. Ga! Nu!’

Doordat hij vijf jaar onderdrukt is en zijn eigen poging tot verzet spaak is gelopen, heeft hij niet meer dan een sprankje hoop over. Hij is lamgeslagen en heeft geen energie om zich te verzetten of ervandoor te gaan.

Ik richt de revolver die hij me gegeven heeft op hem en geef hem de kans om in de loop te kijken, om goed tot zich te laten doordringen waar een kogel zoal toe in staat is.

‘Donny, ik heb die SUV nodig, en ik moet zien te voorkomen dat Hiskott binnenkort weet waar ik ben. Óf je gaat er als de gesmeerde bliksem vandoor, óf ik schiet je ter plekke neer. En daarmee bedoel ik: nu!’

Even ben ik bang dat ik Denise weduwe moet maken, maar dan draait Donny zich om en gaat hij er door het hoge gras vandoor, alsof de duivel hem op de hielen zit.

Ik kijk hem na om er zeker van te zijn dat hij ondertussen niet onder buitenaardse invloed komt en zich omdraait. Ik kan me maar al te goed voorstellen hoe zijn flinterdunne hoop wordt verdrukt onder het gewicht van onverdiende schaamte. Dat het hem niet gelukt is om met succes tegen iets in opstand te komen wat sterker is dan hijzelf, is geen reden om zich te schamen. Een schuldgevoel is alleen verdiend als je nooit een poging hebt ondernomen in opstand te komen.

Toch laat de mens zich voortdurend ontmoedigen door allerlei onredelijke oordelen over zichzelf, want zelfs als we het opnemen tegen giganten, verwarren we het uitblijven van succes vaak met schuld, iets wat ik maar al te goed weet. De enige manier om uit die staat van wanhoop te komen, is door de vernedering om te buigen tot nederigheid, door altijd te streven naar de overwinning op de duisternis, waarbij nooit vergeten mag worden dat de eer en de schoonheid gelegen zijn in het streven zelf, niet per se in de overwinning. Als men uiteindelijk toch zegeviert, had dat nooit kunnen gebeuren zonder de genade die alle begrip te boven gaat en die ons leven zin geeft, mits we daarvoor openstaan.

Doordat ik die eenvoudige waarheid begreep, ben ik uit Pico Mundo weggegaan, om de ergste dag van mijn leven te ontvluchten, om het verlies te ontvluchten dat erger was dan wanneer ik mijn eigen leven was verloren. Ik ben op tal van plekken veel moeilijkheden en tumult tegengekomen, en uiteindelijk ben ik in dit pittoreske oord aan de kust terechtgekomen. Op dat duistere pad zijn de schaamte en het schuldgevoel die uit mijn falen zijn voortgekomen, langzamerhand afgezakt, en de hoop die in mijn hart leeft, is groter dan ooit.

Donny klimt over het houten hek en rent langs de weg naar het zuiden, om zo snel mogelijk buiten het bereik van Hiskott te komen. Hopelijk zal ik ooit te horen krijgen dat hij dezelfde reis van het hart heeft gemaakt als ik.

Mijn neusholtes druppelen, en mijn neus is een lekkende kraan. Ik vind het steeds moeilijker om mezelf te zien als een man van actie, een beschermer van de onschuldigen.

Net wanneer de monteur om een bocht in de weg verdwenen is, ruik ik rook. De chaos die ik heb veroorzaakt, breidt zich hopelijk goed uit. Ik moet de omgeving gaan verkennen.

Als ik me buiten de beschutting van de bomen waag, wordt de kans groter dat ze me zullen zien, want mijn marineblauwe sweatshirt en mijn jeans steken duidelijk af tegen het dorre gras om me heen. Als iemand me van grote afstand in de gaten krijgt, word ik misschien niet onmiddellijk herkend, maar ik durf het risico niet te nemen.

Ineengedoken, met een revolver kaliber .38 in de ene en een pistool in de andere hand, kruip ik door het hoge gras, op mijn hoede voor slangen, want dit lijkt me er echt een dag voor. Terwijl ik me een weg door het gras baan, springen insecten weg, en gewoon gras en pluimgras strijken langs mijn kin, wat me doet denken aan kietelende slangentongen. Bijna kom ik in een hoop hertenpoep terecht.

Het grasland begint te hellen, en ik kom op een plek waar ik de naar de kust aflopende heuvels van Harmony Corner kan zien, met de zee erachter. Ik ga op mijn buik liggen en doe mijn hoofd net ver genoeg omhoog om de zeven victoriaanse huizen te zien die een paar honderd meter verderop staan, naar het westen toe, iets zuidelijker dan waar ik lig. Misschien staan er bij het hoogste van die gebouwen bewakers op wacht, om Hiskott te beschermen, maar ik zie ze niet.

Ongeveer driehonderd meter in noordelijke richting ligt de vernielde truck. De scheefgedraaide cabine ligt gekanteld aan de voet van de dennenboom. Zowel de cabine als de boom heeft inmiddels vlamgevat, en het vuur klimt omhoog langs de takken, die in tientallen jaren door de wind zijn gevormd en in zuidoostelijke richting buigen, waardoor ze doen denken aan Japanse kalligrafie. Wat de wind ook in de loop der tijd geschreven mag hebben, de vlammen wissen de tekst snel uit, en vettige zwarte rook stijgt naar de hemel op.

Er zijn een paar mensen naartoe gelopen, ongetwijfeld om de chauffeur te hulp te schieten, maar op deze afstand is het niet goed te zien wie van hen tot de familie Harmony behoort en dus in Hiskotts greep zijn, en wie bezoekers van het restaurant zijn. Ook krijg ik geen hoogte van hun precieze aantallen. Op deze afstand zien ze er allemaal heel klein uit.

Het grootste vuur is dichterbij dan de in brand staande den. De naar beneden rollende propaantank, waarbij vuur uit de opengedraaide kraan spoot, leek waarschijnlijk op een vlammenwerper die gehanteerd werd door een ziedende poltergeist. De streep van vuur die de gasfles in het landschap achter zich aan heeft getrokken, volgt een springerig pad dat kronkelend als een wilde draak over de ene na de andere helling loopt.

Het vuur is veel feller dan ik had voorzien. Blijkbaar is hier lang geen brand meer geweest. Gras uit voorgaande jaren is afgestorven en samengedrukt tot een compacte droge laag die fel brandt. Het is het gras van vele jaren dat deze vuurzee voedt. Uit de vlammen stijgt een lichtgrijze, bijna witte, kolkende rookpluim van alarmerende proporties op. Doordat het windstil is, lijken de hoge rookkolommen de hemel te stutten.

Hoewel ik net zomin een pyromaan ben als een hersenchirurg, moet ik bekennen dat het schouwspel me enige genoegdoening schenkt. Ik wil niet alleen Hiskott en zijn leger van onderworpenen bezighouden, maar kan ook wel wat rook aan de grond gebruiken om ongezien het huis van Hiskott te kunnen bereiken. De meeste van de witte wolken die door de brandende turf worden verspreid, kolken recht omhoog, maar een dunne nevelsliert kruipt laag over de grond langs de helling naar beneden. Het zal niet lang meer duren voor de omstandigheden gunstig zijn.

Een oningewijde toeschouwer zou mijn grijns misschien kwaadaardig vinden. Ik feliciteer mezelf met luide stem – ‘Goed gedaan, bullebak’ – en veeg mijn loopneus af aan een mouw van mijn sweatshirt, alsof ik een vunzige piraat ben die op het punt staat een kustplaats te plunderen en met de grond gelijk te maken. Soms vraag ik me af tot welke criminele diepten ik zou zinken als ik ooit naar de duistere kant zou overstappen.

Een tankwagen, half zo zwaar als een tientonner, verschijnt op de asfaltweg die van het restaurant en het benzinestation naar de huizen aan de kust leidt. Op de witte tank staan twee woorden in rode letters – HARMONY CORNER – en ik kan alleen maar vermoeden dat dit een volledig uitgeruste brandweerauto is, verstandig om achter de hand te hebben in dit deel van Californië, waar zelfs in het regenseizoen soms niet meer dan een buitje valt en waar het landschap regelmatig door brand geteisterd wordt.

Bij de huizen verschijnt een extra lange Dodge-pick-up, met zes mannen van de Harmony-clan in de laadbak. Het is een prachtig ding, opgevoerd, extra hoog door de grote banden die eronder zijn gezet, en uitgerust met een V-vormige ploeg, die momenteel omhooggezet is. Het voertuig stopt halverwege de huizen en de brand.

De mannen achter in de pick-up hebben spades en schoffels bij zich, klimmen uit de laadbak en stellen zich in de berm van de weg op. De chauffeur rijdt vervolgens van de weg af, laat de grote V-vormige ploeg zakken, rijdt het veld in en maakt een greppel die in de richting van de zee gaat. Meteen lopen de mannen achter de truck aan om het losgewoelde gras weg te scheppen en de vastzittende pollen los te steken. Op die manier ontstaat een twee meter breed pad.

Nu het zo windstil is dat het vuur niet wordt aangewakkerd, verspreiden de vlammen zich misschien zo langzaam dat er tijd over is en de pick-up ook weer terug kan rijden, van de zee naar de weg, om een vier meter brede brandlaan te maken. De vlammen zullen bij deze windstilte niet over die hindernis kunnen komen.

Verderop komt de tankwagen tot stilstand. De man die achter aan de wagen hangt, springt eraf, en twee vrouwen stappen uit de cabine. Met z’n drieën voeren ze een reddingsplan uit waar ze zo te zien vaak op geoefend hebben, en ik vermoed dat de wagen een krachtige pomp en een brandslang aan boord heeft, waarmee een stevige waterstraal ver het grasland in gespoten kan worden.

Ik verzin altijd ter plekke wat ik moet doen, dat is mijn modus operandi, en een van de nadelen daarvan is dat ik het soms moet opnemen tegen mensen die een slim plan hebben en buitengewoon goed zijn in het ten uitvoer brengen ervan.

De omstandigheden lijken zich dan tegen me te keren, maar ik houd mezelf altijd maar voor dat er ook een kans bestaat dat die omstandigheden weer in mijn voordeel veranderen.

Ineens nies ik. De aftershave van de bermudaman is misschien nog in mijn neusholtes blijven hangen, als de stank van een stinkdier, maar het dorre gras waarin ik lig, ruikt naar stof en droge stengels, en hoewel er op de grond nauwelijks rookvorming is die me aan het oog onttrekt, branden de dampen als die van habanero-peper in mijn neusgaten. Als ik hevig moet niezen, krijg ik altijd rode ogen, als een parodie op iemand die in een tv-spotje reclame maakt voor antihistamine. Ik ben er niet bang voor dat de anderen me op deze afstand kunnen horen niezen, maar toch leg ik de wapens weg en sla mijn handen voor mijn gezicht, om het geluid te dempen. Ik ben blij dat het hoofdzakelijk droge niezen zijn.

Als ik Batman was, zou mijn cape nu allang in brand staan.

Plotseling steekt er een briesje op. Het gras om me heen trilt en buigt naar het zuiden en oosten. De wind wakkert aan. Er wordt wel eens gezegd dat er door een natuurbrand zelf ook wind kan ontstaan, maar volgens mij moet dat dan een flinke vuurzee zijn.

Te verbouwereerd om te kunnen niezen zie ik aan het golvende gras uit welke kant de onzichtbare wind komt, namelijk uit het noordwesten, landinwaarts over de glooiende weilanden. De vlammen vallen gretiger op het gras aan en reiken hoger, en van de dennenboom breken brandende stukken bast af, die door de wind over de hoofden van de brandbestrijders worden meegevoerd naar het gras achter hen en daar brand veroorzaken. De nieuwe rook gaat niet in een rechte lijn omhoog maar in een schuine hoek, en een traag getij rukt op in de richting van de tankwagen en de brandbestrijders.

Ik krijg de chaos die ik wilde. Het probleem is dat je chaos wel aan kunt zetten, maar dat alleen de chaos zelf zich kan uitschakelen.

20

Ed-die-ooit-Aladdin-werd-genoemd is de eerste kunstmatige intelligentie die ik ooit ben tegengekomen. Als het Harry lukt Hiskott te vermoorden en als ik dan zo lang leef dat ik nog meemaak dat de wereld het fantastische sciencefictionpark wordt waarin het tegenwoordig lijkt te veranderen, zal ik op een gegeven moment waarschijnlijk wel tientallen voorbeelden kennen. Ik kan je wel vertellen dat ik dat prima vind als ze net zo aardig zijn als Ed.

Dus nadat hij me het belabberde nieuws heeft meegedeeld – als de FBI er ooit achter komt waar Hiskott naartoe is gegaan en wat hij daar de afgelopen vijf jaar heeft zitten doen en zo, dat ze mijn hele familie voor eeuwig in quarantaine zullen stoppen – vraagt Ed of ik wil plaatsnemen achter een van de werkstations in de bol-observatieruimte. Terwijl ik me in de stoel laat zakken, gaat de computer aan zonder dat ik eraan heb gezeten.

Hoewel de regering mijn familie zonder meer in de gevangenis aller gevangenissen zal gooien, zegt Ed dat mijn Harry Potter, hoe leuk hij ook is, niet de enige is die ons kan helpen, maar dat er nog iemand is die dat kan. Nou, je snapt wel dat ik graag wil weten wie dat is.

‘First things first,’ zegt Ed.

Op het computerscherm verschijnt een opname van het hoofd van Harry in de gele gang waar de gemummificeerde Ork ligt.

‘Je hebt echt overal camera’s, hè?’

‘Niet overal. Maar overal waar een beveiligingscamera hangt of een computer aanwezig is die online is en Skype heeft, of waar een mobieltje met camerafunctie is, waar ook ter wereld, daar heb ik ogen.’

‘Wauw. Dat is wel even incasseren, zeg. Met kunstmatige intelligentie zal het wel net zo zijn als met natuurlijke intelligentie: je kunt het altijd voor verkeerde doeleinden gebruiken.’

‘Zou je liever hebben dat ik blind was, Jolie Ann Harmony?’

‘O, wat ben ik gemeen, hè? Nee, Ed, ik zou niet liever hebben dat je blind was. Ik hoop alleen maar dat je me niet gaat begluren als ik op de wc zit of zo.’

‘Op toiletten zijn geen beveiligingscamera’s, en ook geen computers met Skype.’

‘Nou, dat is dan weer een pak van mijn hart.’

‘Als je ooit een mobieltje meeneemt als je naar de wc gaat, zou ik je willen adviseren het uit te zetten.’

‘Natuurlijk.’

‘Ik kan je verzekeren, Jolie Ann Harmony, dat ik persoonlijk geen enkele belangstelling heb om mensen op de wc bezig te zien.’

‘Dat had ik ook niet verwacht, Ed. Sorry als ik je de indruk gaf dat je een pervers type was of zo. Ik dacht alleen maar bij mezelf dat een andere uitingsvorm van kunstmatige intelligentie misschien niet altijd zoveel respect zou tonen als jij.’

‘Dat is iets om over na te denken. Ik sta niet in voor de stabiliteit van toekomstige kunstmatige intelligentie.’

Op het computerscherm maakt de afbeelding van mijn Harry in de gele gang plaats voor een andere foto van hem. Ik heb het idee dat deze in een krant heeft gestaan.

Ed zegt: ‘Harry heet in werkelijkheid Odd Thomas.’

‘Odd?’

‘Hoe hij aan die naam gekomen is, is blijkbaar een lang verhaal. Daar hebben we nu geen tijd voor.’

‘Hoe ben je achter zijn echte naam gekomen?’

‘Ik heb gezichtsherkenningssoftware toegepast op alle foto’s die in de bestanden van de Californische Dienst voor het Wegverkeer te vinden zijn, maar daar bleek hij niet geregistreerd te staan.’

‘Dat zijn miljoenen foto’s. Hoeveel tijd heeft dat wel niet gekost?’

‘Zeven minuten. Daarna ben ik in het gedigitaliseerde fotoarchief van Associated Press gedoken.’

De foto verdwijnt, en een filmpje begint, een reportage van het journaal van zo’n anderhalf jaar geleden, over een afschuwelijk schietincident in een winkelcentrum in Pico Mundo, waarbij eenenveertig mensen gewond raakten en negentien doden vielen. Volgens een van de agenten is het aan een dappere jongeman te danken dat er niet veel meer slachtoffers zijn gevallen. Die jongeman blijkt Harry te zijn. Odd Thomas, bedoel ik. De agent zegt dat honderden mensen om het leven zouden zijn gekomen als Odd niet beide schutters had uitgeschakeld en zich niet had ontfermd over een truck vol explosieven en zo. De journalist zegt dat Odd de pers niet te woord wil staan en dat Odd zelf vindt dat hij niets bijzonders heeft gedaan. Odd zegt dat iedereen hetzelfde als hij gedaan zou hebben. De journalist zegt dat Odd niet alleen dapper maar ook verlegen is, en ook al ben ik nog jong en zo, ik weet wel dat ‘verlegen’ hier niet het goede woord is.

Misschien weet je nog wel dat ik al heb uitgelegd dat ik van hem hield omdat hij dapper en lief en aardig was, maar ook dat er nog iets anders meespeelde, dat hij anders dan anderen was. En nu zie ik het zelf. Ik wist wel dat hij ons niet in de steek zou laten. Ik wist wel dat hij er niet als een haas vandoor zou gaan om zijn eigen hachje te redden.

Ed zegt: ‘Ik laat je dit zien, Jolie Ann Harmony, omdat je dan wel stoere en wijsneuzige praatjes mag hebben en ik geen feromonen bij je heb waargenomen die met leugens in verband gebracht kunnen worden, maar ik heb wel feromonen waargenomen die met wanhoop geassocieerd worden. Ik heb een zekere genegenheid voor je opgevat, en het doet me dan ook verdriet om te zien dat je op het punt staat alle hoop te verliezen.’

‘Nu niet meer,’ zeg ik tegen hem.

In de jaren dat Hiskott mijn hoofd is binnengedrongen om door mij te kunnen leven, heb ik altijd één ding voor hem verborgen gehouden: hoe het voelt als ik huil. Mijn tranen zijn van mij, niet van hem, nu niet en nooit niet. Ik spaar ze nog liever voor altijd op dan dat ik die vieze engerd in staat stel ze over mijn wangen te voelen glijden of ze in mijn mondhoeken te proeven. Als je het dan per se wilt weten, heb ik wel eens bedacht dat als ik ooit echt vrij zou zijn, ik er misschien achter zou komen dat ik mijn tranen zo lang heb ingehouden dat ik niet meer kán huilen, dat ik een gortdroge steen ben geworden waar nooit meer een traan uit zal kunnen komen. Maar nu krijg ik een waas voor ogen en zijn er tranen, tranen van hoop en geluk, hoewel er nog niets gewonnen is.

Na een tijdje schiet het me te binnen: ‘Hé, Ed, je zei dat er nog iemand anders is behalve Harry… behalve Odd, bedoel ik. Iemand die ons kan helpen.’

‘Ja, Jolie Ann Harmony. Dat ben ik.’

21

Ik stap weer in de Jeep Grand Cherokee en merk dat ik niet meer hoef te niezen. Misschien bestaan de aftershave van de bermudaman en de dampen van het brandende gras uit twee soorten moleculen die als puzzelstukjes in elkaar passen en elkaar neutraliseren. Waarschijnlijker is echter dat ik er zo tegen opzie om het hol van Hiskott te moeten betreden dat ik me niet meer door een geur of door rook laat afleiden. Ik heb eens gelezen dat er mensen waren die voor een vuurpeloton stonden en zo bang waren dat ze niet merkten dat er bijen op hun gezicht rondkropen en zelfs niet dat ze door die beesten gestoken werden. Een van hen voelde het wel, maar dacht dat hij door een kogel geraakt was en viel ter plekke dood neer, wat het vuurpeloton dan weer munitie scheelde.

Omdat ik zelden iets vergeet, zit mijn hoofd zo vol zinloze informatie dat ik voortdurend herinneringen aan elkaar koppel waartussen nauwelijks enig verband bestaat. Ik vraag me wel eens af of ik op een kritiek moment misschien zal worden afgeleid door gedachten over veroordeelden die door bijen worden gestoken, en dat dat me dan fataal wordt. Maar als je je eigen hoofd al niet kunt vertrouwen, is het einde zoek. Ja toch?

Ik zet de ventilatie uit om te voorkomen dat er rook binnenkomt en rijd in zuidelijke richting, het bos uit, het hooggelegen veld in. Ik heb maar twintig meter zicht, behalve als de wind heel even opsteekt, want dan ontstaan er in de rook doorkijkjes naar Harmony Corner, maar die gaten trekken dan net zo snel weer dicht.

Hoewel de rook me van pas komt omdat ik me erin kan verschuilen, is hij dikker dan ik had gedacht, en daardoor word ik gedwongen langzamer te rijden dan me lief is, veel langzamer dan over een paar minuten noodzakelijk zal zijn. Het zicht loopt al snel terug naar zo’n vijftien meter, en als dit zo doorgaat, kan ik net zo goed met mijn ogen dicht gaan rijden.

Omdat ik nauwelijks iets van de omgeving kan zien en de kilometerteller de afstand alleen maar per kilometer aangeeft, moet ik op mijn intuïtie afgaan. Ik maak een scherpe bocht naar rechts en zet de auto stil. Ik dénk dat ik nu naar het westen sta, en ik dénk dat de huizen iets meer naar het noorden staan, zodat ik ze van achteren kan naderen.

Het verschil tussen wat ik denk en de werkelijkheid zou rampzalige gevolgen kunnen hebben. Over het algemeen zijn de lager gelegen heuvels licht glooiend, maar er liggen een paar steile stukken tussen. Als ik daar per ongeluk in terechtkom, zal ik met de Grand Cherokee over de kop gaan. Ondanks het feit dat de wagen vierwielaandrijving heeft, heb ik daar niets aan als hij ondersteboven op de grond smakt, want dan is het ding net zo vleugellam als een vliegtuig zonder vleugels.

Onder deze witgrijze mantel van rook is het donkerder dan bij een vergelijkbare dikke mist, doordat de zon veel beter in mist doordringt dan in rook. Het licht schijnt nu niet op Harmony Corner, maar wordt voor het grootste deel teruggekaatst door het roet dat in de kolkende pluimen wordt meegevoerd, zodat het lijkt of de schemering vroegtijdig is ingezet. In dit halfduister, dat steeds donkerder wordt, in deze chaos die de zintuigen op een dwaalspoor brengt, lijken de amorfe rokerige vormen op gedaantes, veelal menselijk maar ook fantasievormen, legioenen gekwelde spoken die op een naargeestige bedevaart zijn.

Als ik de koplampen aandoe, merk ik dat de lichtbundel door de kolkende rook wordt teruggekaatst, en daardoor wordt het zicht teruggebracht tot een meter of drie. Het heeft om dezelfde reden totaal geen zin om de mistlampen aan te doen. En in de steeds donker wordende rookmassa zou ik zweren dat gezichten zich losmaken uit de grijze rook en naar me grauwen en sneren voor ze in het voorbijgaan verdwijnen.

Als ik Norris Hiskott nog moet vinden, zal ik mijn toevlucht tot paranormaal magnetisme moeten nemen, om te voorkomen dat ik in een diepe afgrond tuimel. Ik weet niet hoe Hiskott eruitziet, maar ik weet hoe hij heet, en ik heb een beeld van het huis waarin hij zijn intrek genomen heeft. Ik concentreer me op zijn naam en op het beeld van het huis dat ik in mijn hoofd heb. Vertrouwend op impulsen en intuïtie bereid ik me voor om het rempedaal los te laten en daarheen te rijden waar mijn bijzondere gave me voert.

Wat er vervolgens gebeurt, valt niet gemakkelijk te beschrijven. Er waait een koude luchtstroom door mijn hoofd, geen echte, meer het geestelijke equivalent ervan, het idee van een luchtstroom, alsof er vanbinnen een raam is opengezet. Mogelijk doordat ik me op het victoriaanse huis heb geconcentreerd, zie ik werkelijk een raam voor me, met daarachter een geel licht, en in het schijnsel zie ik een slank silhouet dat naar het openstaande raam springt en zich op me wil werpen. Het dringt tot me door dat ik de vijand naar me toe heb gehaald, terwijl ik het liever andersom had gezien. Ik schuif het raam met een klap dicht en concentreer me onmiddellijk op de naam van Stormy Llewellyn, waardoor het door mij opgeroepen beeld van het huis plaatsmaakt voor het gezicht van Stormy, want alleen zij kan mijn wezen zo compleet vervullen dat de poppenspeler me niet kan aanvallen, omdat hij geen ingang vindt.

Hoewel ik Hiskott heb weerstaan en hij geen moment door mijn ogen kon kijken om te zien waar ik me bevond of wat mijn bedoeling was, blijf ik geconcentreerd aan Stormy denken, ook omdat de herinnering aan haar en de voorspelling op het kaartje van de waarzegmachine – JULLIE ZIJN VOORBESTEMD VOOR ALTIJD BIJ ELKAAR TE BLIJVEN – mijn beste verdediging is tegen neerslachtigheid en angst.

In de huidige situatie is mijn paranormaal magnetisme te gevaarlijk om in te zetten. Nu ik daar niet op kan terugvallen, moet ik het van mijn verstand hebben, wat net zoiets is als Robin Hood die zijn vakkundig geslepen pijlen moet verruilen voor een paar stenen.

Op dat moment hoor ik de stem van Jolie Harmony: ‘Hoor je me, Harry Potter? Hier spreekt Jolie. Hoor je me?’

Ik ben totaal overrompeld en verbijsterd, als een primitieve inboorling op een afgelegen eiland, alsof ik niet op de hoogte ben van de moderne technologie en alleen maar kan concluderen dat Jolie door een sjamaan verkleind is tot het formaat van mijn duim en nu in de radio van de Grand Cherokee zit.

‘Hoor je me, Harry?’ vraagt ze weer.

‘Jolie? Waar…’

‘Nou, weet je, die stalen deuren die ik eerst niet open kon krijgen, gingen vanzelf open nadat je was weggegaan, en nu zit ik hier dus in Fort Wyvern in een gigantisch vreemde ruimte, die ze Project Polaris noemen. Hier heeft Hiskott gewerkt en ze hebben een buitenaardse bol en zo, en Hiskott voerde om de een of andere stomme reden secties uit op dooie aliens, en daarom is alles zo’n puinhoop geworden. Omdat hij buitenaards DNA binnenkreeg, is hij een soort hybride geworden. Hij was sowieso al niet goed snik, misschien niet meteen een psychotisch type, maar wel een neurotisch figuur. Hij heeft zijn vrouw gewurgd en zo, misschien omdat ze altijd zat te vitten of omdat hij geen nagels had, de ware toedracht is onbekend. Maar hier zijn geen mensen meer, vanwege de ijskast, dus alleen Ed en ik zijn nog over.’

Het lukt me om een paar woorden uit te brengen: ‘Hoe kun je hier…’

En Jolie dendert door: ‘Ed kan iets leuks. Hij kan zo’n beetje elke radio of mobiele telefoon binnendringen en die gebruiken zonder dat iemand daar erg in heeft. Aangezien jij nu in een Jeep Grand Cherokee rijdt, met COOL DUDE op het nummerbord, en met OnStar aan boord, kon Ed je via de gps lokaliseren. We weten precies waar je bent, en ik praat nu tegen jou via zo’n satellietverbinding. Behoorlijk heftig, hè?’

‘Maar hoe wist je waar…’

‘Weet je, Ed kan zo’n beetje zestien dingen tegelijk doen. Dus terwijl hij me vertelde wie jij in werkelijkheid bent, controleerde hij ook eventjes of er klanten in de Corner waren die de sheriff belden, en zo kwamen we erachter dat je al bezig was de boel daar op stelten te zetten. Jeetjemina, zeg, jij laat er ook geen gras over groeien! Eén vent geeft aan de sheriff door dat zijn truck gestolen is, en een andere vent zegt dat de truck een stukje is gaan vliegen…’

Ik weet niet wat me het meest verwart: de potdichte rook die om de Grand Cherokee heen kolkt, waardoor de rest van de wereld niet meer bestaat, of de scherpe brandgeur waardoor ik een beetje duizelig word, of het opgewonden geklets van Jolie.

‘… en iemand belde dat zijn Grand Cherokee was gestolen, en nóg weer een andere vent wist te vertellen dat er een natuurbrand was ontstaan. Dus Ed kwam al die dingen te weten terwijl hij me uitlegde wie je was, en binnen zo’n beetje zeven seconden was hij erachter dat de Jeep OnStar aan boord heeft. Dus hier zijn we dan, en we willen je graag helpen.’

Ik schraap mijn keel en vraag: ‘Wie is Ed?’

‘Jeetje, je hebt gelijk,’ zegt Jolie. ‘Dat kon je niet weten. Ed is een computer. Of nee, wacht, dat is een belediging, denk ik. Ed is niet zomaar een stomme computer, hij is kunstmatige intelligentie, ook zo’n megaproject hier in Wyvern. Hij was niet van plan de wereldheerschappij te grijpen en zo, natuurlijk wil hij dat niet, daar was hij tegenover iedereen heel duidelijk in. Dus toen ze dat Project Polaris in de ijskast deden, hebben ze Ed aangesteld om de boel in de gaten te houden, zodat de veiligheid niet in gevaar kwam. Je vindt Ed vast heel aardig, hij is heel leuk en hij kan wel twintig dingen tegelijk doen.’

‘Ik dacht dat je net nog zestien zei.’

‘Jongen, Ed is zo slim dat hij waarschijnlijk wel twintig keer twintig dingen tegelijk kan doen. Zeg eens dag, Ed.’

Een lage, gladde en toch enigszins dreigende stem zegt: ‘Het is een eer om kennis met je te mogen maken, Odd Thomas.’

Jolie zegt: ‘O ja, er is nog iets, Harry. Ik weet dat je niet Harry Potter bent. Ik bedoel, natuurlijk wist ik altijd al dat je niet Harry Potter bent, want die bestaat niet. Maar nu weet ik wie je in werkelijkheid bent, en dat is precies zoals ik al had gedacht dat je zou zijn, namelijk een held die van zichzelf beweert dat hij geen held is. Ik wist gewoon dat je op een goede dag langs zou komen, dat heb ik altijd al geweten, maar ik wist niet dat je Odd Thomas zou heten. Maar nu ben je er dus en komt alles helemaal goed.’

‘Voordat alles goed komt, moet er nog heel wat gebeuren, Jolie.’

Hoewel ik de ventilatie heb uitgezet en de Cherokee potdicht is, wordt de lucht in de wagen steeds minder fris.

Ik vraag: ‘Ed, ben jij er nog?’

‘Ja, Odd Thomas, ik ben er nog. Hoe mag ik je van dienst zijn?’

Ik besluit alles wat Jolie me verteld heeft voor waar aan te nemen, omdat haar relaas te idioot klinkt om niet waar te zijn.

Tijdens mijn ongebruikelijke levensloop ben ik erachter gekomen dat de wereld oneindig complexer en vreemder in elkaar steekt dan de meeste mensen kunnen of willen inzien. Wat de meeste mensen de waarheid noemen, is slechts de buitenkant, en daaronder ligt een diepere waarheid die voor hen verborgen blijft. Een groot deel van mijn tijd gaat zitten in het omgaan met geesten van overledenen, poltergeisten, enge wezens die ik kobolds noem, voorspellende dromen, en allerlei kortstondige momenten van bovennatuurlijke aard, evenals met afzichtelijke menselijke gedrochten van alle denkbare variëteiten. Het lijkt me dan ook verfrissend, bijna prozaïsch, om betrokken te raken bij iets waarmee geen bovennatuurlijke krachten zijn gemoeid, alleen maar supergeheime overheidsprojecten, kunstmatige intelligentie die niet uit is op de wereldheerschappij, halfbakken marsmannetjes, en vrouwen die van hen houden en door hen gewurgd worden.

‘Ed, is Jolie echt veilig waar ze nu is?’

‘Veiliger dan waar ze de afgelopen jaren was. In mijn domein zal Jolie Ann Harmony niets overkomen.’

‘Mocht haar in jouw domein toch iets overkomen, dan zal ik je weten te vinden en je stekker eruit trekken.’

‘Je hoeft Ed niet te bedreigen,’ verzekert Jolie me. ‘In die hele vent zit geen circuitje verkeerd, en dat wordt elk uur geverifieerd door een zelfanalyseprogramma. Bovendien is hij niet eens in staat om te liegen.’

‘Kun je echt niet liegen, Ed?’

‘Mijn ontwerpers hebben me dusdanig geprogrammeerd dat als ik ooit een onwaarheid mocht verkondigen, ik dat onmiddellijk te kennen zal geven door “Ik ben een liegbeest, een jokkebrok” te gaan zingen.’

‘Lijkt me best wel eens grappig om te horen,’ zegt Jolie.

Nog steeds niet helemaal gerustgesteld vraag ik Ed: ‘Waarom zou kunstmatige intelligentie met een bewustzijn zich niet kunnen ontwikkelen tot een niveau waarop hij delen van zijn basisprogramma kan herschrijven?’

Na een korte stilte antwoordt Ed: ‘Waarom lukt het een slimme en begenadigde jongeman van bijna tweeëntwintig jaar niet om over het trauma heen te komen dat hem jaren geleden is toegebracht door zijn geestelijk labiele moeder?’

Nu is het mijn beurt om stil te vallen.

En dan is er maar één antwoord mogelijk. ‘Het spijt me dat ik gedreigd heb de stekker uit je te trekken, Ed.’

‘Dat deed je uit de allerbeste motieven, Odd Thomas. Je bezorgdheid om Jolie Ann Harmony is bewonderenswaardig, en in feite deel ik die bezorgdheid.’

‘Hoe wist je dat van mijn moeder?’

‘Na de gebeurtenissen in Pico Mundo zijn er in de media berichten over je familie verschenen. Bepaalde speculaties.’

‘Daar heb ik nooit iets over gelezen.’

De rook kolkt even niet langs de ramen van de Jeep, maar wordt in een wervelwind van warme lucht meegezogen en draait om de Grand Cherokee heen. Ik krijg het gevoel alsof de auto wordt opgetild en ronddraait, als in een tornado, en ik doe mijn ogen dicht.

‘Ed, was jij het die de afgesloten rioolpijp heeft opengedaan, zodat ik niet helemaal naar het strand terug hoefde te lopen?’

‘Ja.’

‘Dank je wel.’

‘Graag gedaan, Odd Thomas.’

‘Wist je dat ik een truck zou kapen toen je me die kant op stuurde?’

‘Het verbaasde me niets toen je dat bleek te gaan doen.’

‘Maar zelf wist ik pas dat ik dat ging doen toen ik uit die put kroop en zag dat ik buiten Harmony Corner was. Ik heb het allemaal gaandeweg bij elkaar geïmproviseerd. Hoe wist je dat dan?’

‘Ik heb alle mogelijkheden onderzocht, en uit een analyse van de haalbaarheid ervan bleek dat het kapen van een truck en doen wat jij deed de optie was die de meeste kans bood om je doel te bereiken. Ik heb je tijdens je gesprekken met Jolie Ann Harmony geobserveerd, en mij is gebleken dat je weliswaar de neiging hebt jezelf naar beneden te halen, maar dat je in zulke gevallen meestal de juiste beslissingen neemt.’

Jolie verduidelijkt: ‘Volgens mij bedoelt Ed dat je gewoon een ontzettende kanjer bent.’

Ed heeft een vraag: ‘Vertel me eens, Odd Thomas, heb je de smartphone van Purvis Eugene Beamer afgepakt?’

‘Hè? Ik ken helemaal geen Purvis Beamer.’

‘Je rijdt in het voertuig dat hij als gestolen heeft opgegeven.’

‘O. De bermudaman. Nee, ik heb zijn smartphone niet afgepakt.’

‘Vanuit een en dezelfde locatie worden twee gps-signalen uitgezonden die op naam staan van Purvis Eugene Beamer.’

Ik doe mijn ogen open en zie dat de rook niet langer om de Jeep heen cirkelt, maar er alleen maar langs stroomt.

‘Ja. Nu zie ik het. Zijn mobieltje staat in een van de koffiekophouders.’

‘Pak het toestel en hou het bij je. Op die manier kunnen we contact houden, ook nadat je de auto in de kreukels hebt gereden.’

‘Hoe weet je dat ik van plan ben hem in de kreukels te rijden?’

‘Ik heb je bedoelingen gededuceerd, Odd Thomas.’

Jolie zegt: ‘Hij is echt superslim, Oddie. In zekere zin is hij net als ik thuis onderwezen, maar dan niet thuis maar in een lab, door wetenschappers in plaats van door zijn moeder, omdat hij helemaal geen echte moeder heeft. Maar hij is gigantisch veel slimmer dan ik, niet omdat hij harder studeert, maar omdat hij binnen een paar minuten complete megabibliotheken kan verwerken, en omdat hij nooit iets saai vindt, en ik wel. Het is wel zielig dat hij geen moeder en zo heeft. Vind je dat niet zielig? Het is niet zo zielig dat je meteen de hele dag duizend zakdoekjes vol wilt snotteren, maar zielig genoeg.’

22

Ed wordt mijn Natty Bumppo, de onwaarschijnlijke naam van de verkenner in De laatste der Mohikanen, die ook bekendstond onder de naam Haviksoog. Vanuit zijn elektronische nest zal hij me begeleiden op mijn pad door de verblindende rookslierten.

De Jeep Grand Cherokee met het COOL DUDE-kenteken is niet alleen uitgerust met een OnStar-kastje, maar ook met een gps-systeem. Op het beeldschermpje zijn alle straten, landwegen, autowegen en snelwegen te vinden, maar als je de gebaande paden verlaat, sta je er alleen voor. Verraderlijke punten in het open veld zijn niet gemarkeerd, en de zakelijke en toch ietwat zwoele stem van de dame die richtingaanwijzingen geeft zal er afkeurend het zwijgen toe doen.

Gelukkig heeft Ed toegang tot de allernieuwste gedigitaliseerde kaarten die per satelliet zijn ontworpen, en daarom kent hij het terrein van Harmony Corner tot in detail, net als alle andere gebieden waar ook ter wereld. Met grote nauwkeurigheid kan hij de Jeep Grand Cherokee lokaliseren aan de hand van het signaal dat de gps voortdurend uitzendt. In zijn stem is absoluut geen warmte te bespeuren, maar toch keert de rust in me terug en heb ik alle vertrouwen in hem doordat hij me verzekert dat hij me kan helpen mijn doel te verwezenlijken. In deze dichte rook zou ik mijn doel nooit in mijn eentje kunnen vinden.

‘In het eerste stadium van de reis ernaartoe,’ zegt Ed, ‘moet je rustig rijden. Zul je rustig aan doen, Odd Thomas?’

‘Ja. Ja, ik zal rustig aan doen, Ed.’

‘Je moet goed naar mijn instructies luisteren en ze nauwgezet opvolgen.’

‘Natuurlijk. Ja.’

‘Als ik zeg dat je het stuur een kwart naar links moet draaien en je zou het stuur veertig procent omdraaien…’

‘Dat zou ik nooit doen.’

‘… dan zou je recht in de zinkput rijden die we nu juist zouden willen vermijden. En dan nog iets, Odd Thomas: je moet me niet steeds onderbreken.’

‘Dat zal ik niet doen, Ed.’

‘Maar net deed je dat wel.’

‘Ik zal het niet weer doen.’

‘Ik ben geen hardvochtige leermeester en zeker geen tiran.’

‘Dat heb ik ook nooit gedacht, Ed.’

Jolie zegt: ‘Hij hoeft de wereldheerschappij echt niet.’

‘Desalniettemin,’ zegt Ed, ‘moet ik je heel precieze instructies geven die je nauwkeurig moet opvolgen als we enige kans van slagen willen hebben.’

‘Dat begrijp ik.’

‘Het is mijn ervaring,’ zegt Ed, ‘dat mensen vaak zeggen dat ze iets begrijpen wanneer ze er juist niets van begrijpen.’

‘Maar ik begrijp het wel. Je zult me moeten vertrouwen, Ed.’

‘Dat denk ik ook. Mocht je echter buiten mijn schuld in een ravijn storten en daarbij om het leven komen, dan zal ik daar bedroefd om zijn.’

‘Als dat gebeurt, zal ik je niets kwalijk nemen, Ed.’

‘Dat zal een schrale troost zijn.’

Het meisje zegt: ‘Je rijdt toch niet het ravijn in, Oddie?’

‘Nee, Jolie, dat zal ik niet doen. Maar als we niet snel beginnen, ga ik misschien wel net zolang met mijn hoofd tegen het stuur bonzen tot mijn hersenen uit mijn oren komen.’

Ed staat perplex. ‘Waarom zou je met je hoofd tegen het stuur willen bonzen, Odd Thomas?’

‘Ik zei het om uiting te geven aan mijn frustratie, Ed. Ik was niet van plan de daad bij het woord te voegen.’

‘Als je je hersens inslaat, heeft het geen zin om nog met dit plan verder te gaan.’

‘Zoiets zou ik nooit doen, Ed. Dat zweer ik je.’

‘Ik bespeur geen stemverbuigingen die gepaard gaan met leugenachtig gedrag.’

‘Omdat het waar is wat ik zeg, Ed. Kunnen we nu beginnen?’

‘Rij recht vooruit met een snelheid van tien kilometer per uur.’

In de wetenschap dat het leven niet alleen momenten van angst en vreugde kent maar ook vol zit met absurde wendingen, begin ik aan fase 1 van de opmars naar Hiskott.

Als ik moest afgaan op wat ik vanachter het stuur zie, zou ik zeggen dat de hele wereld aan het smeulen is en langzamerhand verandert in damp en roet. Misschien is de rook wat grijzer dan eerst, of misschien hangt er inmiddels zo’n dikke, vieze mist over de Corner dat de zon er niet doorheen komt en bijna lijkt te zijn uitgedoofd.

Ondanks de geur van brandend gras, de dampen die mijn ogen doen prikken en de branderige irritatie in mijn keel, krijg ik de indruk dat ik door een steeds donkerder wordende zee vol omhooggewoeld slik en scholen plankton vaar. Terwijl ik de aanwijzingen van Ed volg en langs de helling naar beneden rijd, krijg ik de indruk dat ik in een diepzeetrog afdaal, naar een volstrekte duisternis die miljoenen jaren oud is, waar wezens zonder ogen leven die door de hoge druk vervormd zijn en in de kou op die diepte een troosteloos bestaan leiden.

Het gevoel dat ik steeds dieper wegzink, heeft vermoedelijk niet zozeer te maken met de vormeloze kolkende massa die de Jeep omringt als wel met het feit dat ik steeds dichter in de buurt kom van het ding waarin Norris Hiskott veranderd is, een unieke entiteit van een extreme kwaadaardigheid, en de druk die ik voel is helemaal geen druk, maar de kracht die het kwaad als een zwart gat op me uitoefent.

Hoewel ik alle ventilatieroosters heb dichtgedaan zodat er geen rook kan binnendringen, lijkt het of ik bijna geen adem meer kan halen, en ik krijg steeds meer last van claustrofobie, alsof ik gevangenzit en langzaam zal stikken. Ik nies een keer, nog een keer, een derde keer.

‘Gesundheit.’

‘Dank je, Ed.’

Kort daarna zegt hij dat ik moet remmen, en hij vertelt me dat ik boven aan de helling sta die leidt naar de achterkant van het huis waar Hiskott zich de afgelopen vijf jaar heeft verschanst om te veranderen in… datgene waarin hij is veranderd. Hoewel de rook die om de Jeep kolkt iets minder dik lijkt dan eerst, is het huis nog nergens te zien.

Ed is het met me eens dat mijn oorspronkelijke strategie en tactiek de meeste kans van slagen hebben. Omdat hij op Google Earth het huis kan opzoeken, kan hij me nauwkeurige aanwijzingen geven, waardoor mijn kans op succes aanzienlijk toeneemt.

Op zijn voorstel maak ik mijn autogordel los, zodat ik bij het pistool en de revolver kan die op de stoel naast me liggen. Ik stop de wapens onder mijn riem, voel het pistool tegen mijn buik en de revolver tegen mijn rug drukken. Daarna maak ik de gordel weer vast en buig me iets naar voren, beide handen om het stuur geklemd.

Ed luistert de gps-transponders van verschillende opgeroepen brandweerauto’s af en stelt voor dat ik nog veertig seconden wacht, tot die wagens het terrein van Harmony Corner oprijden. Hun sirenes zullen de kakofonie vergroten en het lawaai overstemmen dat ik zal maken. Hij zegt dat ook de hulpsheriffs er zo aankomen.

Deze enerverende momenten in mijn onalledaagse leven, wanneer ik gedwongen ben mijn toevlucht te nemen tot roekeloze actie en geweld, winden me niet op, veroorzaken geen positieve opwinding of vreugde bij me, maar worden gekenmerkt door een zekere vrees. Ik moet ervoor waken dat ik door een verlammende angst overvallen word, door een sterke afkeer, door ontsteltenis die meestal een voorbode is van de verwarring die vaak de kop opsteekt in het heetst van de strijd, de verwarring midden op het slagveld die me de kop kan kosten.

Dit is echter een van de weinige gelegenheden waarbij ik bij wijze van spreken vleugels krijg. Het voelt zo goed om lijf en leden in de waag te stellen dat ik jubelend naar het aanstaande treffen met Hiskott uitzie. Misschien schud ik niet als een echte James Bond de ene gevatte opmerking na de andere uit mijn mouw, maar ik heb wel het gevoel dat het bij tijd en wijle aftroeven van slechteriken een leuke sport is waar je een kick van krijgt.

Door de jaren heen is me opgevallen dat dit soort speciale momenten altijd opduiken als ik het niet in mijn eentje hoef op te nemen tegen een of andere levensgevaarlijke vijand, als ik de steun heb van mensen die ik aardig vind en vertrouw. Loyale metgezellen zijn een zegen van formaat. Ze smoren alle angst in de kiem voordat je erdoor verlamd raakt en vormen een betrouwbaar tegengif tegen voortschrijdende wanhoop. Dit gaat ook op nu mijn ondersteunend team bestaat uit een twaalfjarig meisje dat minstens een kilometer van het strijdtoneel verwijderd is, en kunstmatige intelligentie die geen lijf heeft dat beschoten, afgerost of aan flarden gescheurd kan worden, zoals ik wel beschoten, afgerost en aan flarden gescheurd kan worden.

Maar toch heb ik liever die jongensachtige Jolie dan Robin, het hulpje van Batman met die gênante verwijfde maillot, en onze Ed doet goed zijn best om het beeld van kunstmatige intelligentie bij te stellen dat meer dan veertig jaar eerder door HAL 9000 werd verpest.

‘De brandweerauto’s komen eraan,’ waarschuwt Ed. ‘Keiharde sirenes, goede dekmantel, tijd om te gaan.’

Inmiddels heeft hij me verteld wat me te doen staat. Het stuur recht houden, niet naar links of naar rechts gaan. Een rechtstreekse koers naar het huis aanhouden en daar niet van afwijken. Doordat het de laatste tijd zulk mooi weer is geweest en er weinig regen is gevallen, is de grond hard geworden en is de kans klein dat ik relevante onregelmatigheden tegen zal komen waardoor ik van koers zou kunnen raken. Ondanks alle gegevens die Ed tot zijn beschikking heeft en zijn vermogen om alles door te rekenen, kan hij niet voorspellen met welke snelheid ik in het ideale geval op mijn plaats van bestemming zou moeten arriveren. Wel merkt hij op dat een snelheid van onder de zestig kilometer per uur misschien te weinig effect sorteert, en dat ik bij een snelheid van negentig kilometer per uur uitgeschakeld zal worden.

Wanneer hij ‘nú’ zegt, trap ik het gaspedaal vol in en rijd ik de grijswitte rook in, die tegen de voorruit vliegt zoals wolken dat soms doen bij de cockpit van een vliegtuig. Ed zegt dat de helling lang genoeg is en dat ik genoeg vaart zal kunnen maken. Het hoge droge gras, dat hier nog geen vlam heeft gevat, strijkt ritselend langs de onderkant en zijkanten van de Cherokee, zodat het klinkt alsof ik door een ondiepe beek race. De banden stuiteren op de door de zon verharde grond, maar hebben een goede grip op de weg. Hoewel de trillingen via het chassis op het stuur worden overgebracht, kost het me geen moeite de macht over het stuur te houden.

Plotseling wijkt de valse schemering en valt er zonlicht door de uit elkaar drijvende rookwolken vol roet en as, en terwijl ik met een snelheid van vijftig kilometer per uur voortraas, ben ik niet langer blind. Hier, dichter bij de kust, staat een stevige noordoostenwind, die de rook verder het land in blaast, waardoor er slechts een blauwe nevel in deze afgelegen hoek van de Corner blijft hangen.

Zoals Ed al heeft vastgesteld aan de hand van de luchtfoto’s op Google Earth heeft het huis in kwestie aan de voorkant wel een grote veranda, maar is er aan de achterkant slechts een terras met latwerk waar niets tegenaan groeit. De enige deur aan de achterkant is waarschijnlijk die van de keuken, en de schuifpui is van de woonkamer, maar nu hier geen gezin meer woont, mag God weten waarvoor Hiskott dit vertrek gebruikt. De tuinmeubels en de potplanten die in het verleden mogelijk op het terras hebben gestaan, zijn allang weggehaald, en er staat niets tussen mij en de schuifpui in.

Omdat mijn paranormale gaven me in mijn dagelijks bestaan behoorlijk parten spelen, probeer ik mijn leven voor het overige altijd zo eenvoudig mogelijk in te richten, en dat is de reden waarom ik doorgaans als snelbuffetkok werk, als ik überhaupt werk, en dat is ook de reden waarom ik weliswaar zelden dagdroom van een carrièreswitch maar wel eens overweeg schoenenverkoper of misschien autobandenverkoper te worden, want dat lijken me beroepen waarbij er geen hoge eisen aan je gesteld worden. Ik heb weinig materiële bezittingen, geen bankrekening als appeltje voor de dorst, en ik heb geen auto, ook nooit gehad. Wat ik op het punt sta te doen met de Jeep Grand Cherokee van Purvis Beamer geeft al aan dat het onverstandig van me zou zijn om een auto aan te schaffen, vooropgesteld dat ik er het geld voor zou hebben, omdat ik nooit een auto van een ander zou stelen als ik er zelf een zou hebben om in dit soort noodgevallen op te offeren.

Ik zit veilig met mijn autogordel om. Ik vertrouw erop – wat kan ik anders doen – dat er bij de huidige productie van auto’s energieabsorberende technologie wordt toegepast en de impact van een botsing wordt opgevangen doordat bepaalde delen van de constructie in elkaar gedrukt worden. Toch zak ik bij het naderen van het terras iets onderuit, zo ver als de veiligheidsgordel dat toelaat, om de kans te verkleinen dat ik mogelijk zal wor-den onthoofd door iets wat dwars door de voorruit knalt. Als de banden het terras hebben bereikt, laat ik het stuur los en sla ik mijn handen voor mijn gezicht, zoals een kind in een achtbaan zou doen als de wagentjes van grote hoogte naar beneden denderen.

Vlak voor de botsing haal ik mijn rechtervoet van het gaspedaal en trap ik op de rem. Waarschijnlijk produceert de botsing een hels kabaal, maar ik krijg er weinig van mee, omdat de airbag zich opblaast en me kortstondig omhult als een reusachtig condoom, waardoor het geluid van de klap wordt gedempt. Meteen nadat de airbag me hartelijk heeft omhelsd, trap ik de rem vol in. Het hout van de schuifpui kraakt als een salvo geweerschoten, metaal krijst oorverdovend, en de voorruit gaat aan diggelen. De Grand Cherokee schuift al draaiend de kamer in en botst tegen wat ik aanneem dat banken en stoelen en andere meubels zijn. Natuurlijk ben ik niet zo naïef om ook maar te hópen dat het Hiskott-ding net in een luie stoel een dutje lag te doen en per toeval om het leven is gekomen.

Nadat de airbag is leeggelopen en de Grand Cherokee tot stilstand is gekomen, zet ik de motor uit. Ik weet niet of de brandstoftank gescheurd is, maar ik wil voorkomen dat hij ontploft, want dat zou de aandacht trekken van de brandweerlieden die de brand aan de noordkant van Harmony Corner staan te blussen.

Ik lijk geen verwondingen te hebben opgelopen. Morgen heb ik misschien last van een whiplash en andere ongemakken, maar voorlopig lijkt alles het nog te doen.

Mijn portier is ingedeukt en gaat niet open, maar het portier aan de passagierskant is ongeschonden. Ik stap uit de auto en haal het pistool onder mijn sweatshirt vandaan, waarbij ik mezelf eraan herinner dat er nog maar zeven kogels in zitten, geen tien.

Doordat het in de woonkamer zo’n puinhoop is geworden, is het niet meer goed voor te stellen hoe het eruit moet hebben gezien voordat ik mijn entree maakte. Maar in de hoeken bij het plafond zie ik spinnenwebben, en in een ervan hangt een mobile van motten en vliegen, wat doet vermoeden dat de spin in kwestie nooit de buit heeft mogen smaken die hij in zijn bouwsel heeft gevangen, en overal ligt een laag stof, die niet kan zijn ontstaan binnen een minuut nadat ik de Jeep hier naar binnen heb gereden.

Ik houd mijn pistool met beide handen vast en laat het wapen van links naar rechts gaan. Niemand. Niets.

Aan de noordkant doen de brandweersirenes er het zwijgen toe. De enige geluiden in het huis zijn het tikken en kraken van de gehavende Grand Cherokee die afkoelt en bijna van ellende uit elkaar valt.

Misschien had Hiskott verwacht dat ik zou proberen zijn huis binnen te komen, maar dat ik het op deze onconventionele manier zou proberen, zal hij niet voorzien hebben. In elk geval weet hij nu dat ik er ben, en mijn succes staat of valt bij mijn snelheid van handelen. Ik moet zien te voorkomen dat iemand van de familie Harmony hier bezeten door de moordlustige Hiskott poolshoogte komt nemen.

Ik kijk naar buiten en zie dat de lucht om het huis en de lager gelegen panden grotendeels helder is, terwijl de rest van Harmony Corner potdicht zit door de kolkende rook vol roet en as. De zwaailichten van de brandweerwagens pulseren en flitsen in die dikke brij, waardoor het lijkt of roodblauwe gedaantes elkaar door de dichte rook achternazitten.

Een boogvormige doorgang leidt van de woonkamer naar de grote woonkeuken met kookeiland. Op het aanrecht liggen kruimels, oude broodkorsten, uitgedroogde kaaskorsten, ingedroogde spetters saus en niet nader te determineren etensresten die onder de schimmel zitten. Tientallen mieren kruipen tussen de resten door, maar niet ijverig in efficiënte rijen zoals gewone mieren, maar door elkaar heen, alsof ze gif binnen hebben gekregen waardoor ze de weg kwijt zijn.

Botten liggen in hoopjes op de vieze vloer. Varkensbotten, koeienbotten, kippenbotten en nog andere. Sommige zijn doormidden gebroken, alsof het merg ook is opgegeten.

Een van de twee kastdeuren onder de dubbele spoelbak is van de scharnieren losgerukt en verdwenen. In de ruimte erachter liggen tientallen schedels en skeletten, zo te zien van ratten, die stuk voor stuk net zo schoon zijn als een kalkoendrumstick die door een uitgehongerde man is afgekloven. Nergens is nog een stukje huid of vacht te zien, en ook zie ik geen schubbige staarten liggen.

Het fornuis ligt bezaaid met verkoold eten en andere viezigheid, als een heidens altaar van een of andere primitieve stam die een lange en wrede geschiedenis van afgrijselijke offers kent. Het lijkt me sterk dat de op propaantanks aangesloten pitten de afgelopen twee of drie jaar nog hebben gebrand. De conclusie ligt voor de hand dat Hiskott de laatste jaren alleen maar rauwe dingen heeft gegeten.

Volgens Jolie en haar moeder, Ardys, brengt de familie hun heerser alles waar hij om vraagt, waaronder grote hoeveelheden eten, die ze volgens mij om het hoekje bij de deur neerzetten. Ik denk niet dat de familie al die ratten hiernaartoe heeft gebracht.

Ik verwachtte eigenlijk een kruising tussen een mens en een buitenaards wezen die ver is uitgestegen boven de menselijke staat van zijn, groot en met heldere ogen, mogelijk zo onaards dat hij moeilijk te doorgronden is. Maar deze prozaïsche vondsten wijzen eerder op een omgekeerde evolutionaire ontwikkeling: als het al geen teken is van een ernstige achteruitgang op intellectueel gebied, dan zal Hiskott in elk geval minder in staat zijn geweest vast te houden aan zijn culturele normen en waarden, en heeft hij toegegeven aan dierlijke instincten.

De deur van een provisiekast staat op een kier, en daarachter is het donker. Met het pistool nog steeds in beide handen geklemd duw ik met mijn voet de deur iets verder open. In het vale schijnsel dat binnenvalt is te zien dat de planken leeg zijn. Geen ingeblikte groenten, geen enkele pot met vruchten, geen voorraadje pasta. Op de grond zit een menselijk skelet zonder hoofd. De schedel staat op een plank en een losse arm ligt op de grond, een vinger wijzend in mijn richting, alsof ik verwacht word. Op de botten noch op de vloer eronder zijn vlekken van rottend vlees te zien.

Door deze ontdekking moet de geschiedenis van de familie Harmony van de laatste vijf jaar worden bijgesteld. Het skelet is dat van een kind, mogelijk van een jongen van rond de acht jaar. Als Maxy door zijn familie in een uithoek van het terrein is begraven, is dat Hiskott-ding diezelfde nacht nog het lijk wezen halen om het in zijn provisiekast te stoppen, of anders is de dode jongen bij hem achtergelaten en heeft Hiskott in de hoofden van de familie valse herinneringen aan een begrafenis geplant. Deze laatste wending in het verhaal van de dood van Maxy, dat toch al afschuwelijk is, is zo ongelofelijk dat ik het als mijn taak zie om deze waarheid bij hen vandaan te houden, mocht ik dit avontuur overleven. Jolie noch iemand uit haar omgeving mag dit te weten komen, althans niet voordat er vele jaren van vrijheid en vrede zijn verstreken en ze deze geschiedenis als een koortsdroom achter zich hebben kunnen laten.

In dit huis vol geheimen voel ik me misplaatst, zowel in tijd als in ruimte, alsof dit deel van de wereld onder invloed staat van de buitenaardse onzichtbare geest en daardoor meer deel uitmaakt van diens planeet van oorsprong dan van de aarde, alsof het niet twee jaar geleden is dat Stormy me is ontvallen maar ik in de duistere toekomst rondwaar, op de vooravond van het eind der tijden, wanneer de oorsprong van het universum zal worden verklaard.

De gang is als een tunnel naar het hiernamaals in een film over bijna-doodervaringen, een ruimte vol schaduwen die als een telescoop naar een mysterieus licht leidt, al is het einde van de tunnel in dit geval niet helder of uitnodigend, maar vaal, troosteloos en onzeker. Een schakelaar is verbonden met drie lampen aan het plafond. In de tweede en derde lamp is het peertje doorgebrand.

Rechts van me zie ik in het schemerduister een deur openstaan, en erachter leidt een trap omlaag naar een diepe duisternis. Uit het trapgat komt een afschuwelijke geur omhoog, een heksenbrouwsel van goor vet, verrotte planten, urine en andere onbekende smerigheid. In het donker beweegt iets, mogelijk hoornachtige voeten die op een betonnen vloer tikken en schrapen, en ik hoor een stem die een griezelig vibrerend geluid voortbrengt.

Ik draai de schakelaar boven aan de trap om, maar er gaat geen licht branden. Ik doe de deur dicht en vergrendel hem. Als ik op een gegeven moment toch de kelder in moet, heb ik een zaklantaarn nodig. Eerst zal ik de kamers in de rest van het huis inspecteren, in de hoop dat te kunnen overleven.

Ik loop door een eetkamer waar in tijden niemand meer gebruik van heeft gemaakt. De zon schijnt door de vitrages die tussen geopende gordijnen hangen. Dan kom ik in een studeerkamer, waar dikke motvlinders in groten getale bij de ramen wegfladderen en hun toevlucht zoeken in de donkere hoeken van het vertrek, alsof de schaduwen hen tegen me kunnen beschermen. Ik ga terug naar de gang en loop in de richting van de hal en de kamers aan de voorzijde van het huis.

Ik ben onverminderd bang, maar mijn angst wordt nu deels verdrongen door een diep gevoel van walging, en ik ben ervan overtuigd dat mijn missie nog belangrijker is dan het opheffen van de vloek die de familie Harmony in de greep houdt. In zekere zin ben ik hier om een boze geest te verdrijven.

23

Hier zijn we dus, in Wyvern, maar we hadden net zo goed duizend kilometer verderop kunnen zitten, want Oddie kunnen we toch nauwelijks helpen. We horen hem het huis binnenrijden, zoals gepland, maar onmiddellijk daarna is het contact verbroken, waarschijnlijk doordat de auto helemaal aan gruzelementen ligt. Ed zegt dat de Jeep nog steeds een signaal uitzendt, en de smartphone ook. Volgens hem is Odd ongedeerd. Nou, Ed mag dan wel superslim zijn, maar dat betekent nog niet dat hij alles weet, of dat hij God of zo is. Je snapt natuurlijk wel dat ik graag wil dat hij Odd op dat mobieltje belt om te checken of hij ongedeerd is, maar Ed vindt dat we Oddie de tijd moeten geven om zich te oriënteren en dat we hem niet op een mogelijk kritiek moment moeten storen.

Een van onze drie grootste punten van zorg, voor zover we het tot drie kunnen beperken, is dat we bang zijn dat de brandweerploeg heeft gehoord dat Oddie als een raket het huis binnenknalde en dat ze meteen naar het huis van Hiskott gaan, daar zien wat Hiskott niet wil dat ze zien, waardoor vervolgens heel wat mensen de dood zullen vinden voordat het allemaal achter de rug is. Maar Ed luistert al het radioverkeer af plus alle telefoonverkeer van het hele gebied rondom de Corner, en hij zegt dat niemand iets gemerkt schijnt te hebben. Door de sirenes, de wind, de brand en de algehele consternatie kon Oddie ongestoord zijn gang gaan.

Ik word al misselijk als ik eraan denk, maar waar we ons ook grote zorgen over maken, is dat Hiskott iemand van mijn familie zal gebruiken om Oddie te vermoorden, of dat Oddie uit zelfverdediging familieleden van mij zal vermoorden. In beide gevallen kan mij dat het leven kosten, en als ik niet doodga, zal er iets binnen in me sterven, en dan zal ik nooit meer dezelfde zijn, of in elk geval wíl ik dan nooit meer dezelfde zijn.

Als je het per se wilt weten, is er nog iets waar we helemaal gek van worden, of waar ík gek van word, aangezien Ed zich niet gek kan laten maken, en dat heeft te maken met die drie motelgasten die Hiskott in de loop der jaren in zijn huis heeft binnengelokt, van die einzelgängers die door niemand worden gemist. Die drie zijn daarna nooit meer gesignaleerd. Volgens Ed zou het goed kunnen dat die gestoorde Hiskott niet alleen mentaal bezit van ze heeft genomen. Hij zegt dat het goed zou kunnen dat Hiskott na die injectie met buitenaardse cellen zo langzamerhand meer buitenaards dan menselijk is geworden en die drie heeft besmet, en dat ze daardoor ook in iets buitenaards zijn veranderd, zo’n beetje net als wanneer je door een vampier wordt gebeten, of iets wat minder stompzinnig is dan gebeten worden door een vampier. Ed weet alles wat Hiskott en zijn team over de aliens te weten zijn gekomen, omdat hij toegang heeft tot die bestanden. Hij zegt dat het gigantisch beangstigend is. Dus ik weet niet wat Oddie daar in dat huis zoal tegen zal komen, maar het is dus mooi niet zo’n gezellige close encounter of the third kind à la Spielberg.

De afgelopen vijf jaar heb ik elke avond mijn vroomste gebeden opgezegd, ik heb geen avond overgeslagen, al moet ik toegeven dat ik er een jaar geleden allang mee zou zijn gestopt als ik mijn moeder daarmee niet een groot verdriet had gedaan. Ik bedoel, als ik steeds bid en vraag om van Hiskott bevrijd te mogen worden, verwacht ik op een gegeven moment bevrijd te worden, en als je gebeden nooit verhoord worden, ga je je nog beroerder voelen, en vraag je je af wat het allemaal voor nut heeft. Dit is niet bedoeld als kritiek op God, hoor, mocht je dat soms denken, want niemand weet waarom God dingen doet of hoe Hij denkt, en Hij is gigantisch veel slimmer dan wij allemaal bij elkaar, zelfs slimmer dan Ed. Ze zeggen dat Zijn wegen ondoorgrondelijk zijn, en dat is absoluut waar. Wat ik maar wil zeggen, is dat dat hele gedoe met bidden en zo misschien iets is wat door mensen is bedacht en dat God dat nooit van ons gevraagd heeft om te doen. Ja, oké, Hij wil natuurlijk graag dat we Hem aardig vinden, en Hij wil ook graag dat we Hem eerbiedigen, opdat we het rechte pad bewandelen en goede daden verrichten. Maar God is goed – ja toch? – en om echt goed te zijn, moet je ook een zekere nederigheid bezitten, dat weet iedereen, dus als God dan het beste van het beste is, is Hij ook het nederigste van het nederigste. Ja toch? Dus misschien vindt Hij het wel ontzettend gênant om zo’n beetje dag en nacht geprezen te worden en om constant van iedereen te horen hoe geweldig en fantastisch Hij wel niet is. En misschien wordt Hij er wel een beetje gestoord van dat we Hem steeds vragen onze problemen op te lossen en heeft Hij liever dat we zelf eens een poging wagen om dat te doen, want Hij heeft die problemen juist geschapen zodat wij ze konden oplossen. Maar goed, enerzijds had ik het bidden er dus bijna aan gegeven en was ik er behoorlijk van overtuigd geraakt dat God veel te nederig is om de hele dag maar te zitten luisteren hoe we ons lovend en smekend tot Hem richten, maar aan de andere kant is het grappige dus dat ik nu als een gek zit te bidden voor Oddie. Ik ben echt hopeloos wat dat betreft.

24

Als ik aan het eind van de gang ben gekomen, hoor ik achter me dat er aan de kelderdeur gerammeld wordt. De deur is van massief mahoniehout en is stevig vergrendeld, en de scharnieren zijn van geblakerd ijzer. Het zal heel wat kracht kosten om die deur open te breken, en dat zal met zoveel geraas gepaard gaan dat ik dan op tijd gewaarschuwd word. Het gerammel houdt op en het wordt weer stil in huis.

Door de zes ruitjes naast de voordeur valt weinig licht naar binnen, deels doordat de vorst grillige patronen op het glas heeft aangebracht. Bovendien kijkt het huis aan de voorkant uit op het westen en mist het de volle stralen van de ochtendzon. Op de vensterbanken ligt een dikke, grijze laag stof, die bezaaid is met dode mugjes, dode vliegen, dode spinnen.

Links van me bevindt zich een woonkamer vol bloemetjeschesterfields met sierkussens, mooie oorfauteuils met voetenbankjes, rariteitenkabinetten en diverse plantenbakken waarin ooit groene varens nu in bruine verdroogde slierten neerhangen. Het kleed eronder is bezaaid met dode blaadjes. Overal ligt stof, hangen spinnenwebben, staat alles roerloos, en de lucht lijkt hier aan de voorkant vochtiger dan achter in het huis.

Rechts van de hal bevindt zich een bibliotheek met mahoniehouten lambrisering. Het vertrek bevat een indrukwekkende hoeveelheid boeken, en het ruikt er schimmelig.

Als ik het licht aandoe, fladderen er grote groepen motten tussen de boekenplanken vandaan. Blijkbaar stoor ik ze in hun feestmaal van vochtige stoffige boekomslagen en rottend boekbinderslinnen, en het zijn er veel meer dan in de studeerkamer. Even vliegen ze alle kanten op, opgeschrikt maar zonder richting.

Een paar gaan op het plafond zitten, andere strijken neer op een paar leren clubfauteuils waarop ze door hun bruine tint bijna niet meer te zien zijn, maar de meeste fladderen mijn kant op, vliegen langs me heen, de kamer uit. Hun zachte lijfjes en nog zachtere vleugels strijken langs mijn gezicht, en ik wend mijn gezicht af. De rillingen lopen over mijn rug, wat zo’n overtrokken reactie lijkt dat ik er zelf versteld van sta.

Midden in de bibliotheek staat een antieke pooltafel met sierlijk bewerkte poten en twee vergulde houten leeuwen bij de kruisverbinding die de poten met elkaar verbindt. Zilvervisjes schieten weg over het groene vilt en verdwijnen in de gaten van het biljart.

Zelfs in de meest penibele situaties, in het gezelschap van buitengewoon verdorven lieden die me graag willen vermoorden, heb ik de neiging de lol er nog wel van in te zien. Maar nu niet. In dit huis hangt de pest in de lucht, iets giftigs, iets wat zo ongezond is dat ik het gevoel heb dat het inademen van de lucht het gevaarlijkste is wat ik ooit heb gedaan.

Aan een kant van het biljart ligt een voorwerp dat van een afstandje net zo raadselachtig is als van dichtbij. Het is rond, maar niet perfect rond, iets meer dan een meter in doorsnee, en lijkt op een extra grote versie van de zware gymbal die in het verleden werd gebruikt om oefeningen mee te doen, voordat sportclubs hightech werden. Het voorwerp vertoont diverse grijstinten, is gespikkeld en zit vol nerven, als leer, maar er zijn geen stiknaden te zien, en ook de glans is anders dan van leer. Een paar van de lampen in de kroonluchter boven het poolbiljart zijn doorgebrand, maar het weinige licht dat er is, wordt weerspiegeld in het oppervlak van deze onpeilbare constructie, zoals de maan in een donker wateroppervlak te zien is.

Ik krijg op slag een ander beeld van het voorwerp als ik merk dat het oppervlak niet gelakt is, maar nat. Een druppel wordt naar buiten geperst en biggelt langs de ronde vorm op het vloerkleed. Er kronkelt iets in de grote bol.

Snel deins ik achteruit, en dan blijkt de buitenkant van het ding een soort mantel te zijn, niet van stof maar van huid, en die huid trekt zich nu met een zompig geluid terug, waardoor een ineengedoken gestalte zichtbaar wordt die nu met alarmerende snelheid overeind komt en meer dan twee meter lang blijkt te zijn. De ledematen zitten op zo’n manier aan het lijf vast dat ik de indruk krijg dat het geen botten zijn maar een mechanisch geheel, en toch is het geen robot. Het lijkt een kruising tussen een reptiel en een insect, en de huid zit zo strak om de voor- en achterpoten dat die verschrompeld en toch sterk lijken. Het lijf zelf en de schouders hebben iets menselijks, mede doordat het wezen rechtop staat. De grijze huidmassa hangt in plooien neer, als een soort cape, en de rest van het lichaam is vaalgrijs met vieze gele groeven.

Het liefst zou ik er als een haas vandoor gaan, maar ik blijf staan, omdat ik bang ben dat het wezen me anders zal aanvallen. Bovendien ziet het er pijlsnel uit, dus voordat ik tien stappen gedaan heb, zal het me al te pakken hebben gekregen.

Doordat mijn gestoorde moeder me als kind altijd met vuurwapens bedreigde om me in het gareel te houden, heb ik mijn hele leven al een hekel aan wapens, maar nu prijs ik me gelukkig dat ik een pistool in mijn handen heb. Ik voel enige aarzeling om het wapen daadwerkelijk te gebruiken, omdat ik mijn tegenstander nog niet ten volle kan inschatten, want zijn gezicht blijft verborgen onder de donkere kap die deel uitmaakt van zijn capeachtige losse huid.

Het schepsel doet zijn voorovergebogen kop omhoog, de kap glijdt omlaag en blijft als een rolkraag om zijn hals zitten, en ik zie dat het gezicht vooral menselijke trekken heeft. Een vrouw. Vettige donkere krullen. Ooit was het gezicht misschien aantrekkelijk, voordat de schedel uitgerekt werd en de botten zich verdikten als gevolg van de transformatie die Hiskott bij haar teweeg heeft gebracht.

Ze is een van de motelgasten die zo’n eenzaam leven leidde dat niemand haar miste, en nu is ze een kruising tussen een mens en een buitenaards wezen, met misschien als enige bestaansreden haar heer en meester te beschermen en te dienen. Als er ook maar iets van haar oorspronkelijke wezen over is, een greintje bewustzijn, een paar herinneringen, hoe miserabel moet ze zich dan wel niet voelen, en hoe krankzinnig moet die kern van haar ware zelf dan zijn geworden in deze monstrueuze gevangenis van wezensvreemde botten en vlees.

Hoewel de ogen van het beest melkachtig wit zijn, als door staar aangetast, weet ik zeker dat het me kan zien, misschien zelfs in het donker. Ik ben niet in staat mijn blik van de ogen af te wenden, en plotseling realiseer ik me intuïtief wat het ding van plan is.

Ik duik opzij, rol door en spring overeind, en op hetzelfde moment overbrugt het schepsel de afstand tussen ons, sneller dan een kat, en landt met een glibberende schaarbeweging van lange, knokige ledematen op de plek waar ik net stond.

Als het beest zich naar me omdraait, zie ik midden op haar voorhoofd iets merkwaardigs. Er steekt een soort taps toelopende hoorn van een centimeter of tien naar voren, ongeveer een centimeter in doorsnede op het dikste punt maar aan het uiteinde zo scherp als een spijker. Nee, het is geen hoorn, maar een holle sonde, en ik zie dat er een bloedrode druppel aan hangt. De druppel valt, en de in segmenten verdeelde hoorn schuift in elkaar, terug de schedel in. Op de plek waar het is ingetrokken, zit een klein geplooid huidzakje dat me nog niet eerder was opgevallen.

Het schepsel is niet van plan me te vermoorden. Het is de bedoeling dat ik net als de vrouw word omgebouwd tot een dienaar en beschermer van het creatuur waarin Norris Hiskott veranderd is.

25

Weer realiseer ik me wat er aan de hand is, en ik kom snel in beweging, duik weg, klauter over een clubfauteuil, en het schepsel is waar ik net nog was en draait zich naar me toe, sissend van woede en frustratie.

Ik blijf in beweging, loop om de pooltafel heen, houd het biljart tussen ons in, terwijl de weinige overgebleven motten weer opvliegen en om de kroonluchter cirkelen. Ze werpen grillige schaduwen op het groene vilt, en zilvervisjes zoeken een goed heenkomen.

Door zijn hybride wedergeboorte moet Hiskott paranormaal begaafd zijn geworden, in de zin dat hij buiten zijn lichaam kan treden en bij anderen in hun hoofd kan binnendringen. Dit beest, deze dienaar van hem, zou in iets beperktere mate tot zoiets in staat kunnen zijn. Dat ik mijn blik niet van die melkwitte ogen kon afhouden, doet vermoeden dat het beest een poging deed me in haar greep te krijgen, om te voorkomen dat ik zou vluchten of me zou verdedigen.

Dankzij mijn gaven heeft dit wezen net zomin greep op me als Norris Hiskott. Door haar poging om me aan haar paranormale spies te rijgen, zoals een vlinderverzamelaar een vlinder op een naald prikt, is er misschien een kanaal tussen ons geopend waarmee het beest haar bedoelingen aan me kenbaar maakt.

Dan besef ik dat ik het monster al een paar keer uit de weg had kunnen ruimen. Erger nog: ik heb het pistool nog maar met één hand vast, en de loop is niet langer op het beest gericht. In zekere zin ben ik dus toch vatbaar voor de onuitgesproken bevelen van dit schepsel.

Ik richt het pistool, de greep in beide handen geklemd, en blijf staan als mijn tegenstander zich beweegt. Abrupt buigt het beest zich over me heen en pakt mijn hoofd met beide knokige handen beet om met haar hoorn toe te slaan. Ik ruik afgestreken lucifers en wegrottende rozen. De melkwitte ogen zijn twee kelken vol dampend narcoticum en bitter gif. Een sterke, soepele, schubbige staart, die me nog niet was opgevallen, wikkelt zich om mijn benen. De capevormige massa van losse huidplooien wijkt uiteen en schiet dan naar voren om mijn lichaam te omwikkelen, alsof ook ik een monnik van deze satanische orde moet worden, met net zo’n kap en huid en net zulke maanachtige ogen.

De eerste kogel treft het beest van dichtbij in de borst.

Haar greep op mijn hoofd wordt alleen maar krachtiger. De druipende hoornachtige sonde schuift uit het voorhoofd naar voren, en het beest doet haar gorgonenkop naar achteren, om de hoorn met nog meer kracht in mijn hoofd te kunnen beuken en haar en mijn hersenen met elkaar te verbinden.

Het pistool is met de loop omhoog tussen ons in in de verdrukking gekomen en gaat af. Vlees en een versplinterde kaak worden van de kop van het monster geblazen, waardoor haar triomfantelijke grijns onmiddellijk verdwijnt.

De afzichtelijke cape van huid zakt van me af, de staart die om mijn benen is geslagen, wordt slap, een eeltige, slijmerige hand glijdt langs mijn gezicht naar beneden, maar toch brengt het schepsel haar kop omlaag om de hoorn in mijn voorhoofd te beuken.

Ik schiet in haar opengesperde mond vol rode tanden, en de kogel gaat dwars door de hersenen, komt er aan de achterkant van het hoofd uit en boort zich in het plafond. De merkwaardige benen buigen alle kanten op, de gekromde handen klauwen in de lucht, en het beest zakt in elkaar, valt achterover, met het gezicht omhoog, alle glans uit de ogen, de cape van huid als een lijkwade om het lijf gewikkeld.

Het beest ligt roerloos op de grond; alleen de opgerolde kraag van overtollige huid om haar nek beweegt nog. Misschien is het uit een of andere postmortale reflex dat de donkergrijze boord zich afwikkelt, zich tussen het kleed en de kapotgeschoten schedel wringt en over de bovenkant van het hoofd glijdt, over het voorhoofd, tot aan de hals, waarna de huid even natrilt en dan net zo roerloos blijft liggen als het gezicht dat erdoor bedekt wordt, alsof het schepsel permissie had om op aarde te blijven op voorwaarde dat het wezen zowel bij leven als in de dood haar doel en verschijning zo veel mogelijk verborgen zou houden.

Uit de kelder klinkt een onmenselijke schreeuw, mogelijk een uiting van woede, al krijg ik meer de indruk dat het een bedroefde jammerkreet is, met een scherpe ondertoon van angst. Dit is ook een uiting van krankzinnigheid, van een melancholieke vervreemding van alles wat enige troost kan bieden.

Ik zou medelijden kunnen krijgen met het wezen dat daar in de duisternis jammert en huilt, maar ik verwacht dat het precies zo’n schepsel is als het beest dat ik net vermoord heb en dat me een van hen zou maken als het daar de kans toe kreeg.

Terwijl de jammerkreten wegsterven, overweeg ik gewoon op deze plek te blijven en te wachten tot Hiskott en zijn derde lijfwacht me zullen komen zoeken, want als ik verderga op mijn zoektocht, kan er achter elke dichte deur een dief van de geest en een zielenverzamelaar schuilgaan. Maar het is niet fijn om hier tussen het door insecten vergeven meubilair te blijven staan, en er hangt zo’n afgrijselijke lucht dat de moed me in de schoenen zal zinken als ik hier niet wegga.

De stank van afgestreken lucifers en wegrottende rozen blijft aan me hangen, en ik voel me bezoedeld doordat die handen me aangeraakt hebben en die cape van huid me omhuld heeft. Het liefst zou ik mijn handen en gezicht wassen, maar zelfs als ik het lef zou hebben om mezelf de tijd te gunnen die geur van me af te boenen, dan nog durf ik er niet op te vertrouwen dat het kraanwater in dit huis schoon en drinkbaar is.

Terug in de hal blijf ik staan luisteren naar de geluiden van het huis. Een poel van stilte, onpeilbaar, die door geen enkele stroming wordt beroerd, en geen rimpeling verstoort het oppervlak.

Terwijl ik de trap op loop, kraken de treden zachtjes en markeren mijn locatie bij elke stap die ik doe. Maar teruggaan is net zomin een optie als stil blijven staan.

Nog vier kogels over in het pistool. Zes in de revolver, die weinig comfortabel op mijn rug onder mijn broekband zit; de cilinder drukt weinig zachtzinnig tegen mijn ruggengraat.

Zelfs nu ik de trap op ga, is het net of ik afdaal, alsof je in dit huis niet omhoog kunt gaan, niet vooruit of terug of opzij, alleen maar naar beneden. Het kan niet zo zijn dat de normale natuurwetten hier niet gelden. Het sterke gevoel naar beneden te gaan terwijl ik naar boven loop is óf een illusie, een psychologische reactie op het extreme gevaar dat me boven het hoofd hangt, óf iets wat lijkt op de beïnvloeding van zintuiglijke waarneming, synesthesie, waarbij een bepaald geluid als een kleur kan worden waargenomen, en een bepaalde geur als een geluid. Of misschien heeft dit fenomeen te maken met Hiskott en wat er van hem is geworden, een effect van een of ander aura dat hem omringt. De illusie is zo levensecht dat ik me met een hand aan de trapleuning moet vasthouden.

Ik bereik het bordes halverwege de trap. Niets wacht me op de rest van de trap op, en bovenaan ook niet, voor zover ik kan zien.

Ik loop verder naar boven en kijk niet meer naar de treden voor me, omdat ze echt omlaag lijken te voeren, terug naar de begane grond, ook al voel ik door de spierspanning in mijn kuiten en bovenbenen dat ik omhoogga.

Boven aangekomen is het net alsof de vloer van de overloop steil naar beneden loopt, al weet ik best dat dat niet zo is. Het plafond lijkt schuin af te lopen, de muren staan in vreemde hoeken, en het geheel ziet er in mijn beleving uit als een soort kermisdoolhof.

Het doel van deze illusie, die door mijn buitenaardse tegenstander in mijn hoofd geprojecteerd wordt, is niet alleen om me in verwarring te brengen en me kwetsbaarder te maken, maar ook om me rechtstreeks naar de kamer te leiden waarin hij op me zit te wachten. Boven me buigt het plafond naar de vloer toe om de doorgang te versperren, de muur links van me komt op me af, waardoor ik gedwongen word een scherpe bocht naar rechts te maken, naar een drempel toe. Achter een openstaande deur ligt de heerser van Harmony Corner in een hemelbed, in het gezelschap van zijn derde dienaar.

Het wezen dat naast het bed staat lijkt sterk op het schepsel dat ik in de bibliotheek ben tegengekomen, al zie ik aan de menselijke gelaatstrekken die nog enigszins herkenbaar zijn dat het om iemand van het mannelijk geslacht gaat. De grijsgespikkelde mantel van losse huidplooien wappert om hem heen alsof er een sterke luchtstroom staat, maar ik vermoed dat het een gevolg is van zijn woede en angst.

Mijn angst is er niet minder om. Mijn hart gaat tekeer als paardenhoeven, mijn borst vult zich met het geluid van hoefijzers die over harde grond denderen. Het zweet breekt me aan alle kanten uit, en omdat er buitenaards vet op mijn huid en in mijn haar zit, wordt de stank van afgestreken lucifers en wegrottende rozen sterker.

Hiskott, een kruising tussen mens en monster, ligt in glinsterende vettige sporen van eigenliefde, trage tentakels glijden in vochtige vlekken, en hij drukt zwaar op het matras, een groot bleek reptiel met menselijke trekken in een te groot hoofd dat is uitgerekt als de schedel van een slang. Van zijn zes armen en zes handen vertonen vier duidelijk dezelfde huidplooien als de buitenaardse levensvorm die hij ooit onderzocht. Met stamcellen daarvan had hij gehoopt een superieur lichaam te krijgen. De middelste twee armen zijn menselijk, maar de twee handen grijpen voortdurend om zich heen, terwijl de buitenaardse handen traag bewegen en door de lucht glijden alsof ze een onzichtbaar orkest dirigeren bij een lied met een langzaam tempo.

Mijn ideeën over degeneratie en een omgekeerde evolutie, die in de keuken in me opkwamen toen ik de rattenskeletten ontdekte, worden door dit schouwspel bevestigd. Het ding dat in bed ligt, is geenszins een wezen dat in staat is naar sterren te reizen, noch de briljante wetenschapper die ooit een leidende rol had in Project Polaris. Dit is genetische chaos, misschien het slechtste van beide soorten: de perverse geest van Hiskott is nog intact, maar wordt verstoord door buitenaardse perspectieven, kille buitenaardse verlangens en buitenaardse krachten. Misschien zou het lichaam op een andere planeet beter tot zijn recht zijn gekomen, misschien is het buitensporig groot en grotesk geworden omdat Hiskott door de behoeften en verlangens van de twee soorten onverzadigbaar is geworden.

In de slaapkamer stinkt het nog erger dan in de kelder waar ik het andere wezen heb opgesloten. In de hoeken liggen stapels botten van verschillende diersoorten, en de vloer rond het bed is bezaaid met vers en vergaan vlees; Hiskott lijkt beide soorten te nuttigen. De porties rundvlees, varkensvlees en kalfsvlees, de klaargemaakte kippen en de plastic bakjes met visfilet komen onmiskenbaar uit het restaurant van de familie Harmony, al lijkt niets te zijn gebraden, want al het vlees dat op het bed ligt, is rauw.

Tussen dit walgelijke buffet liggen ook de karkassen van andere dieren, sommige aangevreten: een coyote, verstijfd en met de tanden ontbloot, konijnen die zo slap zijn als vaatdoeken, grondeekhoorns, ratten. Misschien dat de dienaars ’s nachts door hun meester op jacht werden gestuurd, vooral als het geen volle maan was en geen van de motelgasten een glimp van deze nachtmerrieachtige figuren kon opvangen: het wezen dat ik in de bibliotheek uit de weg heb geruimd, of dit exemplaar, of het monster in de kelder. Voor zover ik weet, is de vermoorde jongen de enige persoon die is opgegeten, maar ik sluit niet uit dat het vaker is voorgekomen. Wie weet wat een zwerver, een lifter of een nietsvermoedende dakloze die op het strand was gaan slapen, overkomen is. Misschien werden ze verlamd door vergif of doordat een dikke sonde zich in hun schedel boorde, waarna ze ongezien naar deze kamer zijn gesleept, niet om de meester te dienen, maar om zelf opgediend te worden.

Huiverend blijf ik op de drempel van dit abattoir staan, en als Hiskott me in de gaten krijgt, doet hij zijn enorme hoofd omhoog, dat minstens drie keer zo groot is als een normaal hoofd, en toch heeft hij onmiskenbaar menselijke gelaatstrekken. Hij doet zijn grote gretige muil vol puntige tanden open en lijkt in stilte te schreeuwen, maar hij roept wel degelijk iets, op paranormale wijze. Het is een bevel – stil mijn honger – en ik voel dat er aan me getrokken wordt, zoals een zwemmer door een getijdenstroom naar de diepten van de zee wordt gesleurd.

Hiskotts zelfvertrouwen is bijna tastbaar, het soort zelfvertrouwen dat van kwaadaardige moed getuigt, arrogantie die voortkomt uit absolute macht en een eindeloze reeks wandaden die nooit zijn afgestraft. Ik merk dat ik niet meer in de deuropening sta, maar de kamer in loop. Na twee of drie stappen blijf ik staan als ik achter me een luid ruisend geluid hoor dat steeds harder wordt, en plotseling ben ik bang dat de bediende die in de kelder zat opgesloten, zich heeft bevrijd en nu achter me staat, om me in zijn cape te wikkelen.

26

Voordat ik achterom kan kijken om te zien in welke vorm het noodlot zich aandient, wordt de bron van het luide, ruisende geluid me duidelijk doordat er honderden motten vanuit de gang de slaapkamer binnenvliegen, tegen mijn nek aan, langs mijn gezicht, ze verkennen mijn mondhoeken, strijken met hun poederige lijven langs mijn wimpers, fladderen door mijn haar, en dan zijn ze voorbij, een kolkende stroom van zachte vleugeltjes.

In dit huis leidt de ene gruwel tot de andere, en de zwerm vliegt recht de wijd open mond van Hiskott binnen, zijn langgerekte keel in. De beestjes zijn zo fragiel dat hij ze niet met zijn tanden hoeft fijn te malen. Ze blijven maar komen, nog eens honderden – het huis is een mottenkwekerij, en misschien was het juist wel de bedoeling dat ze zich aan de boeken te goed deden – en ik trek mijn schouders op om te voorkomen dat ze in mijn kraag kruipen. Ze dienen als eten voor het gedrocht dat op het bed ligt, en hoewel hun aantallen zo groot zijn dat Hiskott erin zou kunnen stikken, zie ik een peristaltische beweging in de geschubde hals, die doet vermoeden dat de insecten zonder enige moeite hun weg vinden, dat ze worden fijngedrukt en naar de spiralende catacomben van de slangenmaag worden gedrukt.

Met stomheid geslagen zie ik dit walgelijke schouwspel aan, en terwijl de laatste zwerm gehoor geeft aan de roep, maak ik me los uit Hiskotts paranormale greep en richt ik het pistool. Het monster dat Hiskott terzijde staat duikt op me af, de hoorn op zijn voorhoofd uitgeschoven. Ik maai hem neer met de laatste vier kogels die nog in het pistool zitten en gooi het wapen weg.

Hiskott lijkt niet geïmponeerd door het feit dat ik twee van zijn drie verdedigers heb uitgeschakeld. Hij heeft alles doorgeslikt wat tot hem kwam en likt nu het mottenpoeder van zijn lippen en van zijn zes handen, en ondertussen kijkt hij me strak aan. Als zijn tong gespleten en dun was, als die van een slang, zou dit een veel minder weerzinwekkend gezicht zijn geweest dan nu hij met zijn grote, lange maar menselijke tong zijn vingers en handpalmen schoonlikt.

De zes armen doen me denken aan godheden als de Indiase godin Kali. Hoewel Hiskott geen vleugels heeft, doet hij me aan een draak denken. De rauwe mond met scherpe tanden zou flink wat indruk hebben gemaakt op Beowulf. De mythes en legendes uit vervlogen tijden en koninkrijken lijken in hem verenigd, een gedrocht dat net zo zelfingenomen en ijdel is als het allereerste kwaad, dat zich in de diepste diepte van de wereld schuilhoudt.

Als ik de revolver onder mijn broekband vandaan haal, houdt hij op met likken, maar hij lijkt er niet van op te kijken. Zijn totale gebrek aan angst werkt me op mijn zenuwen; ik zou hem graag van schrik zien terugdeinzen. Hij is één groteske, logge massa van bleek geschubde huid, draaiend en wentelend, spiralend en schroevend, glijdend en kronkelend. Hij lijkt alleen maar in staat zich traag te bewegen en is zeker niet zo snel als een gewone slang. Zijn zelfverzekerdheid lijkt voort te komen uit het feit dat hij te lang zijn macht ongestoord heeft kunnen uitoefenen, óf dat hij toch beweeglijker is dan ik denk.

Als ik het wapen op hem richt, blijkt hij niet zozeer snel als wel sluw te zijn. Telkens wanneer hij probeerde mijn geest binnen te dringen, heb ik hem weerstaan. Even was ik onder invloed van het paranormale bevel waarmee hij de motten aanriep, maar op de een of andere manier weet ik – en hij weet dat blijkbaar ook – dat die truc niet nog een keer zal werken.

Ik doe twee stappen naar hem toe en breng de revolver in gereedheid voor het eerste van hopelijk zes schoten op het hoofd. Terwijl ik mijn handen stilhoud en het wapen richt, wat me veel moeite kost, komt Hiskott met zijn laatste truc op de proppen, en het is zijn beste tot nu toe. Ik weet niet hoe hij heeft ontdekt hoe ik echt heet en hoe hij erachter is gekomen welke wond in mij nooit is genezen en nooit zal genezen. Misschien is hij in staat om op de een of andere manier online te gaan, om me op internet na te trekken, zoals Ed heeft gedaan, die nieuwe vriend van Jolie. Hij probeert niet zoals eerst mijn hoofd binnen te komen, maar projecteert met onvoorstelbaar veel mentale kracht het prachtigste gezicht dat ik ken in mijn hoofd: Stormy Llewellyn toen ze nog leefde en ademde.

Doordat ik mijn vriendin ineens heel levendig voor me zie, doe ik overdonderd een stap achteruit. Het lijkt een ontheiliging van haar nagedachtenis om in dit walgelijke oord aan haar te denken, maar de tweede ronde van zijn aanval komt nog harder aan. Hij brengt een beeld in mijn gedachten van hoe ze er een paar dagen na haar dood mogelijk heeft uitgezien, met de loodbleke tint van een lijk, opgezwollen, en het is dat beeld dat hij naar me toe slingert. Bijna zak ik door mijn knieën.

Als Hiskott snel kon toeslaan, zou ik nu al dood zijn, want mijn knieën knikken bij de gedachte aan Stormy’s ontbonden gezicht. Maar hij glijdt uiterst traag van het bed en begaat de fout nog meer beelden van Stormy op me af te vuren, Stormy in verregaande stadia van ontbinding, die zo overdonderend en ontmoedigend zijn dat ik van schrik bedenk dat Stormy binnen een dag na haar dood is gecremeerd. Ze was puur en ze werd gelouterd door het vuur, en niets dat zich aan de doden te goed doet, heeft zich ooit aan haar te goed gedaan, en zo zal het altijd blijven.

Met zes hollow-point-kogels met koperen mantel uit een kaliber .38-revolver kun je de kop van een draak afdoende aan gort knallen, vooral als elke volgende kogel steeds dichterbij wordt afgevuurd, de laatste met de loop tegen de gehate schedel gedrukt.

Dat zou dan dat geweest zijn, ware het niet dat ik er niet bij stil had gestaan dat de zenuwen van een slang nog een tijdje na de dood impulsen blijven doorgeven, zodat een onthoofde slang nog net zo wild kan blijven kronkelen als een die nog leeft.

27

Iedereen die wel eens een onthoofde slang heeft gezien die wilde pogingen deed het aardse ongerief te bevrijden van het laatste restje leven, weet dat het slangenlijf op zo’n moment feller kronkelt dan toen het nog onderdeel was van een levend wezen. Hetzelfde gaat op voor de kruising tussen mens en alien waarin Hiskott was veranderd. Toen hij nog op bed lag, was hij een lusteloze massa van obscene liefdesknopen, kronkelend als wormen in koude aarde, maar nu zijn kop van zijn romp is geschoten, is hij als de dolle reusachtige pijlinktvis uit Twintigduizend mijlen onder zee, en het is net of hij niet één grote geschubde spier is, maar een heel nest van krachtige tentakels die met verpletterende kracht in het rond zwiepen.

De transformatie begint met het zesde en laatste schot. Zijn op onnavolgbare wijze verstrengelde lijf ontrolt zich explosief, en mogelijk komt de energie vrij die er de afgelopen vijf jaar in opgeslagen is. Het geheel grijpt me zeer aan, in de letterlijke zin van het woord, ik word naar achteren gemept en vlieg door de lucht, terug naar de deur waardoor ik hier binnenkwam. Net voor de drempel kom ik neer en ik smak met mijn hoofd op de hardhouten vloer, een klap die hopelijk meer schade aan de vloer dan aan mijn schedel teweegbrengt. Heel even draait alles voor mijn ogen.

Een paar seconden lang zie ik dubbel, maar als ik weer helder kan kijken, lijkt het alsof de grote kamer bijna geheel in beslag wordt genomen door een woedende slang die delen van zijn kapotgeschoten kop zoekt om ze weer tot een geheel samen te voegen en verder te leven. Grote, gespierde tentakels breken de dikke stijlen van het hemelbed alsof ze van balsahout zijn gemaakt. Lampen vliegen door de lucht en spatten uit elkaar, rode gebrocheerde gordijnen worden voor de ramen weggetrokken en wapperen door de lucht, alsof de onthoofde slang zowel de stierenvechter als de stier is, en de botten die hoog opgestapeld in de hoeken van het vertrek liggen, worden in bliksemsnelle barrages alle kanten op geslingerd.

Om te voorkomen dat ik een stuk ham tegen mijn hoofd krijg en buiten westen raak, een kans die levensgroot aanwezig is, krabbel ik de drempel over, de gang op, en daar spring ik overeind.

Om met eigen ogen te kunnen zien dat deze buitenaardse anaconda uiteindelijk de geest zal geven, zoals elke andere slang, blijf ik in de buurt. Maar ik kan rustig op de gang blijven wachten tot het woeste gekronkel voorbij is en dan poolshoogte gaan nemen.

Terwijl ik naar de trap loop, zakt de moed me in de schoenen als ik zie dat de enig overgebleven bediende van Hiskott kennelijk uit de kelder heeft weten te ontsnappen en de trap op komt. Het monster beweegt net zo snel en soepel als zijn collega in de bibliotheek en springt moordlustig op me af. Ik heb geen vuurwapen bij de hand.

Op dat moment glijdt de onthoofde stomp van de Hiskott-hybride uit de slaapkamer, de zes armen klauwen blind in het rond, een tafereel dat gezamenlijk geschilderd zou kunnen zijn door Francisco Goya, Jeroen Bosch, Henry Fuseli en Salvador Dalí, nadat ze te veel oesters hebben gegeten en daarna een nachtje stevig hebben zitten drinken. De zoekende handen krijgen het dienende monster te pakken. De slang rolt verder de gang op, wikkelt zich om zijn prooi en drukt alle leven eruit terwijl de gretige handen het hoofd van de romp scheiden.

Ik ga aan het eind van de gang staan om getuige te zijn van de doodsstrijd van de tirannieke heerser van Harmony Corner. Na een minuutje houdt het wilde gespartel op, de lange dikke slang zakt in bleke plooien in elkaar, als een leeggelopen brandslang, en blijft trillend en stuiptrekkend liggen, tot de zenuwbanen geen impulsen meer doorgeven.

Pas nadat het monster vijf minuten achtereen niet meer bewogen heeft, durf ik het te benaderen, al ben ik niet zo stom om een bijdehante opmerking te maken over mijn verslagen tegenstander. Het waarheidsgehalte van films is tegenwoordig niet meer zo hoog. Maar er is één ding dat ik geleerd heb en dat net zo waar blijkt te zijn als wat dan ook in mijn merkwaardige levensloop: als je bij een dood monster staat en vol bravoure een slimme opmerking denkt te moeten plaatsen, zal het monster geheid overeind komen en blijkt het toch niet zo dood te zijn als je had aangenomen, en dan zal het een laatste wilde poging doen om je aan te vallen. In de helft van die films gaat een van de overlevenden er alsnog aan. Aangezien ik de enige overlevende ben die hier aanwezig is, zullen mijn kansen om hier levend weg te komen gehalveerd worden als ik nu een bijdehante opmerking plaats. Als ik een Tom Cruise was, zou ik daar zonder enige twijfel ongedeerd mee wegkomen. Als ik echter een Harry Dean Stanton of Paul Reiser of Wayne Knight zou zijn, en dat benadert de werkelijkheid veel meer, kan ik maar beter mijn mond houden en goed uit mijn doppen kijken.

Ik doe mijn best om steeds over de slang heen te stappen, maar soms kan ik niet anders en moet ik er wel even op gaan staan om eroverheen te kunnen. Ik houd mijn mond, probeer mijn evenwicht te bewaren en laat bleke hoopjes slangenvlees achter waar een roc, de reusachtige vogel uit de Arabische mythologie die slangen en dergelijke eet, zich met plezier aan te goed zou doen. Door de manier waarop de dingen in de Corner gelopen zijn, sluit ik absoluut niet uit dat er een roc – of een hele zwerm rocs – in de buurt is.

Omdat ik er tamelijk zeker van ben dat de Jeep Grand Cherokee zoveel schade heeft opgelopen dat de wagen het niet meer doet, verlaat ik het huis via de voordeur. In de verte trekt de rook op. Door de uitdunnende nevel zie ik de brandweerauto’s en de boogvormige waterstralen.

Voor het huis staan de ouders van Jolie, Bill en Ardys Harmony, en drie anderen die ik niet ken maar van wie ik aanneem dat het familieleden zijn. Ze kijken me hoopvol aan maar lijken desondanks op hun hoede, en daaruit maak ik op dat ze hebben gemerkt dat Hiskott zijn vaste verbinding met hen heeft verbroken.

Als ik bij het trapje van de veranda ben, voel ik iets kronkelen in mijn broekzak, en ik slaak een verschrikte kreet, want kleine slangen kunnen net zo giftig zijn als volwassen exemplaren. Ook de anderen slaken een kreet en deinzen achteruit.

Ik haal het ding uit mijn broekzak, lach vervolgens schaapachtig en zeg: ‘Het was het mobieltje maar.’

Ik neem op. Het is Ed.

28

Sommige hellingen zijn zwartgeblakerd, met grijze asstrepen, maar in de brand die ik heb gesticht zijn geen huizen verloren gegaan. Nadat de wind de laatste rookflarden heeft verdreven, is de brandgeur minder zurig dan ik had verwacht. Het ruikt een beetje als bij een kampvuur.

Zaagbokken worden bij de ingang van de Corner neergezet, met daarop borden waarop staat WEGENS BRANDSCHADE 24 UUR GESLOTEN.

Morgen zal er zwaar materieel komen om de tientonner uit de heuvels weg te slepen.

Met de sleepauto van de familie wordt de Grand Cherokee naar het eikenbos gesleept, waar de drie auto’s staan die ooit van Hiskotts bedienden waren.

De familie Harmony blijkt in het bezit te zijn van zes jerrycans van elk tien liter, die bij het tankstation met benzine worden gevuld en naar de veranda van het huis worden gebracht dat Hiskott destijds heeft geconfisqueerd.

’s Middags, nadat de wind is gaan liggen en we in de verdeelkast de stroom en de propaantoevoer hebben afgesloten, gaan Bill Harmony en ik het huis binnen. We beginnen boven in het huis, gieten benzine op strategische plekken, en vooral over de stoffelijke overschotten van de hybriden. Ik zorg ervoor dat Bill niet in de keuken komt, om te voorkomen dat hij het menselijk skeletje in de provisiekast te zien krijgt.

Het licht in de stinkende kelder doet het natuurlijk niet, en ik kies ervoor die duisternis niet te betreden. Boven aan de keldertrap giet ik de zesde jerrycan leeg. Overal hangt een sterke benzinelucht. Het huis is een bom waarvan het lontje alleen nog maar aangestoken hoeft te worden.

De familie heeft een brandweerauto ingezet – de witte met in grote rode letters HARMONY CORNER erop – om de zes andere huizen eventueel tegen het vuur te beschermen. Met een volle watertank staat het voertuig klaar om te voorkomen dat de nieuwe brand overspringt.

Een uur voor zonsondergang steken we het huis in de fik. ’s Nachts zouden de vlammen vanaf de kustweg zichtbaar kunnen zijn, en misschien zouden automobilisten dan alarm slaan.

Annamaria en ik blijven samen met de familie toekijken. Er zijn zesendertig Harmony’s aanwezig, onder wie Jolie, die inmiddels uit Fort Wyvern is teruggekeerd. De vlammen vormen een prachtig schouwspel, en met de smartphone van Purvis Beamer leg ik het geheel vast om het filmpje naar Ed te sturen.

Niemand staat te juichen. De meesten kijken zwijgend toe en de sfeer doet denken aan die van een kerkdienst.

Nadat er van het huis niets dan een puinhoop is overgebleven en de smeulende resten zijn geblust, gaan we met z’n allen naar het strand om te eten. Picknicktafels en klapstoeltjes staan al klaar. Het is fris genoeg om een trui en een jas aan te doen, maar iedereen is het er desondanks over eens dat het strand de beste plek is om hun herwonnen vrijheid te vieren.

De wassende maan en tal van kaarsen zorgen voor voldoende licht, want de omringende duisternis is die van de natuur, en daar hoef je niet bang voor te zijn. De kabbelende golven rollen zacht ruisend op het strand, alsof ze huilende kinderen in slaap willen sussen.

De sterren staan prachtig aan de hemel te flonkeren, mijn hart bloeit ervan op. Als ik aan Project Polaris terugdenk, zouden die afgelegen zonnen en hun onbekende werelden enigszins bedreigend kunnen overkomen, maar in plaats daarvan word ik doordrongen van het besef dat het heelal net als de aarde een plek vol beloftes is. Dat het ook een slagveld is waarop een eeuwige strijd wordt uitgevochten, vroeger en nu en in de toekomst, van het begin tot het eind der tijden, doet niets af aan de grootsheid van de wereld.

Het gezamenlijke eten op het strand verloopt minder plechtig dan de wake bij het brandende huis, maar het blijft een tamelijk zwijgzame viering. Er wordt veel ingetogen geglimlacht en weinig uitbundig geschaterd. Deze grote familie heeft veel leed en vernedering moeten doorstaan, en het zal niet meevallen om de draad van het gewone leven weer op te pakken.

Dit zijn fijne mensen, en ik doe nieuwe vriendschappen op. Er wordt heel wat omhelsd en geknuffeld, en als ze me een hand geven of een hand op mijn schouder leggen, trekken ze die met enige tegenzin weer terug. Maar intuïtief begrijpen ze dat ze me niet met hun dankbaarheid in verlegenheid moeten brengen. Hoewel duidelijk is dat ze weten dat ik vele geheimen met me meedraag, vragen ze me niet die te onthullen, maar lijken ze er vrede mee te hebben dat ik altijd een mysterie zal blijven, zoals zoveel dingen in dit leven.

Na het eten lopen Jolie en Annamaria en ik samen met de twee honden – Raphael en Boo – langs het strand, langs de schuimende golven, en het meisje zegt niets, maar vindt alles wat ze ziet en hoort en denkt even wonderbaarlijk. Nu zij en haar familie niet meer gebukt gaan onder het juk van de slavernij, zie ik nog beter hoe ze schittert, hoe moedig ze is en hoe onbezoedeld haar hart is. Ik kan me voorstellen tot wat voor vrouw ze zich zal ontwikkelen, en de wereld kan er miljoenen als zij gebruiken. Eén zoals zij kan al het verschil maken.

Jolie krijgt tranen in haar ogen bij de gedachte dat Annamaria en ik morgenochtend zullen vertrekken en dat we elkaar misschien nooit weer zullen zien. Dat er binnen een dag zo’n sterke band kan ontstaan, verbaast haar, en voor mij is het een groot genot. Ze is bang dat haar herwonnen leven meer zal worden gekenmerkt door afscheid en verlies dan ze aankan. Ze zegt dat ik een soort broer voor haar ben geworden, en broers kunnen niet voor altijd weggaan. Ze voelt de dingen heel sterk aan, en hoewel een cynicus haar om die reden zou kunnen bespotten, zal ik dat nooit doen, omdat het misschien de mooiste van alle genades is als je de dingen heel sterk aanvoelt en er nauw bij betrokken bent.

Diep vanbinnen weet ik dat ik niet lang in deze wereld zal blijven rondlopen. Ik kom zo vaak oog in oog met de dood te staan dat ik op een gegeven moment door mijn gebreken, die ik net als ieder ander heb, tekort zal schieten op de missies die mij van boven worden opgelegd. Ik zal dan ook niet tegen Jolie liegen door te zeggen dat we elkaar in deze wereld ooit weer zullen zien.

Annamaria troost het meisje zoals ik dat nooit zou kunnen. Ze zegt dat er voor ieder van ons een rol in het leven is weggelegd, en als we onszelf zo goed kennen dat we weten welke rol dat is, zullen we niets liever willen dan datgene te doen wat ons het beste ligt. Ze zegt dat ik, Odd Thomas, goed weet wat mijn rol is – een stelling waar ik zo mijn vraagtekens bij zou willen zetten. Ze vertelt Jolie dat ik een van die legendarische figuren ben die rondtrekken, die daarheen gaan waar ze weten dat ze moeten gaan, en die op hun pad mensen tegenkomen die hen nodig hebben. In zulke missies vinden dergelijke helden hun levensdoel. Dit klinkt nobeler dan hoe ik mijn leven ervaar, maar het meisje raakt zeer onder de indruk van deze mythische toon. Het mysterie verzacht haar verdriet.

Op de een of andere manier weet Annamaria dat de moeder van Jolie haar dochter thuis onderwijst en dat ze haar allerlei schrijfopdrachten geeft. Ze stelt voor dat het meisje vanuit haar gezichtspunt een verslag maakt van de recente geschiedenis waar we bij betrokken zijn geraakt en dat ze dat verhaal dan naar me mailt, via Ozzie Boone, mijn vriend en schrijver in Pico Mundo, zodat ik Jolies versie van de gebeurtenissen in Harmony Corner kan verwerken in mijn verslag ervan. Als ze hoort dat ik mijn memoires aan het schrijven ben en dat die niet bij mijn leven mogen worden gepubliceerd, als dat er al ooit van komt, raakt Jolie door het dolle heen. Hoewel ze misschien nooit een echt boek van dit avontuur in haar bezit zal krijgen, alleen ooit een kopie van mijn manuscript, is ze dolblij en krijgt ze haar emoties onder controle, ook door het besef dat we op deze manier in zekere zin contact zullen blijven houden.

Als we langs dezelfde weg teruglopen om ons weer bij het gezelschap op het strand te voegen, zegt Annamaria: ‘Als je gaat schrijven, Jolie, moet je één ding goed onthouden. Als je wilt dat jouw verhaal en dat van Oddie naadloos op elkaar aansluiten, moet je gewoon schrijven zoals je bent, zoals je praat, zoals je denkt. Probeer geen schrijverstoontje aan te slaan dat buiten jezelf ligt. Wat jij niet ziet en ik wel is dat jij en Oddie in veel opzichten op elkaar lijken. Ondanks alle verdriet dat jullie ervaren, houden jullie allebei ontzettend veel van deze wereld, zoveel dat jullie beschikken over wat sommigen een staat van verhoogd bewustzijn zouden noemen. Jij en Oddie omarmen zoveel dingen met zoveel enthousiasme dat het ene jullie doet denken aan verschillende andere zaken, jullie geest zweeft alle kanten op en is hier én daar op hetzelfde tijdstip, en toch zijn jullie niet verstrooid maar juist heel gefocust. Zoek het woord “discursief” maar eens op. Als je gaat schrijven en je houdt dat woord goed in je achterhoofd, zullen jouw woorden en die van Oddie een geheel vormen. Maak deel uit van de wereld, sta er middenin en tegelijkertijd erboven. Wees enkel en alleen jezelf, oftewel: wees jezelf en alle mensen die je in je hart hebt gesloten, dan zal Oddie altijd bij je zijn, zoals ik zeker weet dat jij altijd bij Oddie zult zijn.’

Om míjn tranen lijkt Annamaria zich niet te bekommeren.

Ondanks de kou wil niemand het samenzijn beëindigen, maar desondanks komt er toch een eind aan.

Weer in huisje 7 aangekomen neem ik een lange, hete douche, ook al heb ik vandaag al gedoucht, nadat ik in het huis van Hiskott was geweest, en voordat ik er weer naartoe ging om het pand in de fik te steken.

Raphael blijft die nacht bij mij in het huisje slapen, en Boo gaat daar waar hij moet gaan. Een lieve hond is een mens tot troost. De golden retriever troost me, en misschien troost Boo iemand in een oord dat buiten mijn voorstellingsvermogen ligt. Ik laat een lichtje branden, maar ik droom niet.

Als ik vlak voor zonsopgang wakker word, hoor ik Raphael snurken, en ik bedenk wat het precies betekent om gevallen te zijn. Door de zondeval zijn we in een geschonden wereld terechtgekomen, en ik zie dat we na duizenden jaren gevallen engelen zien zoals we die altijd gezien hebben: als wezens die op aarde allerlei ellende verspreiden. Maar in zijn uitgestrektheid vormt het universum één geheel, en wat aan de ene kant ervan geldt, geldt ook aan de andere kant. Ongetwijfeld bestaat er tussen de sterren allerlei ellende, net als geluk en hoop. De buitenaardse artefacten die in Fort Wyvern zijn opgeslagen, zijn van andere planeten afkomstig, maar misschien maken ze tegelijkertijd deel uit van de aloude geschiedenis van de mensheid.

Ik sta op en douche me weer, en daarna word ik gebeld door Ed. We hebben al eerder afgesproken dat hij contact met Jolie zal houden en haar geheime vriend zal blijven, maar dat hij die laatste dubbele deur gesloten zal houden en haar geen toegang meer tot Wyvern zal verschaffen. We nemen afscheid. Als laatste zegt hij tegen mij: ‘Live long and prosper’, een citaat uit Star Wars, en ik zeg tegen hem: ‘Open the pod bay doors, HAL’, uit 2001: A Space Odyssey. Volgens mij hoor ik hem lachen.

Bij ons vertrek zit Annamaria achter het stuur van de Mercedes die we in Magic Beach van Hutch Hutchison hebben geleend. Langs het geasfalteerde pad dat naar de landweg leidt, staan zesendertig leden van de familie Harmony om ons uit te zwaaien, iets wat ik liever niet had gehad. Aan het eind van de rij staat Jolie, samen met haar vader en moeder en haar oom Donny. Ze zwaait. Ik zwaai.

De kustweg voert ons naar het zuiden, naar een oord dat Roseland heet en waar het veel erger zal zijn dan in Harmony Corner op zijn zwartste dagen. In Roseland hoop ik Jolie letterlijk en figuurlijk achter me te hebben gelaten, want de gedachte aan haar, in al haar kwetsbaarheid in deze verdorven wereld, zou me haast verlammen. Er zal me weer een taak staan te wachten.

Mis ze niet, de Odd Thomas thrillers:

1 De gave

2 De vriendschap

3 De broeder

4 De ziener

5 De miljardair

6 De lifter

‘Niet alleen spannend, maar ook humoristisch.’ Sp!ts

Dean Koontz De gave

‘Mijn naam is Odd Thomas. Ik leid een ongewoon leven…’ Odd kan de doden zien en begrijpt wat ze willen zeggen. Soms heeft hij voorspellende dromen, andere keren voelt hij aan wat mensen te wachten staat. Maar hij weet dat elke gave een prijs heeft.

Als een overleden meisje hem haar moordenaar aanwijst, licht Odd de politie in. De commissaris vertrouwt hem en weet als een van de weinigen van zijn gave. Maar vervolgens krijgt Odd ergere waarschuwingen dan ooit tevoren…

‘Een strak vertelde plot met een scheutje humor en met een onwaarschijnlijk spannend einde.’ NBD/Biblion

Dean Koontz De vriendschap

‘Een beetje vreemd, maar wel lekker.’ Crimezone

Een fragment uit De vriendschap

Matte vlamvormige lampjes in verzilverde blakers in de gang verlichtten de panelen van witte deuren die allemaal gesloten waren en een trap die in het donker verdween.

De marmeren vloer in de hal, glanzend maar niet glimmend, had de kleur van witte wolken en leek even zacht. Het robijnrode, zachtblauwe en smaragdgroene Perzische tapijt leek erop te drijven als een betoverde taxi die wachtte op een avontuurlijk aangelegde passagier.

Ik stapte naar binnen en de vloer van wolken bleek me toch te kunnen dragen. Het tapijt bleef stil onder mijn voeten liggen.

In dit soort omstandigheden werken gesloten deuren meestal als een magneet op me. In de loop der jaren heb ik diverse keren een droom gehad waarin ik nieuwsgierig een witte deur met panelen opentrek. Vervolgens wordt mijn keel prompt doorboord door iets dat scherp en koud aanvoelt en even dik is als de stang van een hek. Ik word onveranderlijk wakker voordat ik doodga, kokhalzend alsof ik nog steeds vastgepind ben. Daarna sta ik meestal meteen op, ook al is het nog zo vroeg.

Mijn dromen zijn niet echt profetisch. Ik heb bijvoorbeeld nooit naakt en zonder zadel op een olifant gezeten, terwijl ik ondertussen de liefde bedrijf met Jennifer Aniston. Er zijn inmiddels zeven jaar voorbij sinds die memorabele nacht waarin ik dat als veertienjarig jongetje droomde. Na al die tijd heb ik niet langer de illusie dat die fantasie ook werkelijkheid zal worden.

Maar ik weet vrij zeker dat het scenario met de witte, van panelen voorziene deur zich ooit zal afspelen. Ik kan niet zeggen of ik alleen maar gewond zal raken, voorgoed invalide zal worden of zal sterven.

En daaruit zou je de gevolgtrekking kunnen maken dat ik witte deuren met panelen altijd probeer te mijden. En dat zou ook kloppen, als ik ondertussen niet had geleerd dat je het noodlot toch niet kunt ontlopen. Na de prijs die ik voor die les heb moeten betalen is mijn hart een vrijwel lege beurs, waarin alleen onderin nog een paar muntjes zitten.

Ik geef er de voorkeur aan om iedere deur open te trappen en wat erachter wacht het hoofd te bieden in plaats van me om te draaien en weg te lopen – en vervolgens voortdurend op mijn hoede moet blijven voor iedere deurknop die achter mijn rug zacht krakend wordt omgedraaid en het schurende geluid van scharnieren. Maar in dit geval had ik geen belangstelling voor de deuren. Ik liep intuïtief naar de trap en holde naar boven.

De duistere overloop op de eerste verdieping werd alleen verlicht door het schijnsel dat uit twee kamers viel.

Ik had nooit gedroomd over open deuren, dus ik liep zonder aarzelen naar de eerste toe en stapte een slaapkamer binnen.

Gewelddadig verspild bloed werkt zelfs ontmoedigend op personen die daar al vaak mee zijn geconfronteerd. De plassen, de spetters, het gesijpel en het gedruppel vormen eindeloze rorschachpatronen waaruit de toeschouwer slechts één conclusie kan trekken: de kwetsbaarheid van zijn bestaan, het feit dat hij sterfelijk is.

Een collectie van wanhopige rode handafdrukken op een muur waren gebarentaal van het slachtoffer: Red me, help me, vergeet me niet, wreek me.

Op de vloer bij het voeteneind van het bed lag het lichaam van dr. Wilbur Jessup, helemaal in elkaar geslagen.

Zelfs op iemand die wéét dat het lichaam slechts de verpakking is en dat alleen de geest telt, werkt een zwaar toegetakeld lijk deprimerend en aanstootgevend. Deze wereld, die de potentie heeft een paradijs te zijn, is in werkelijkheid een hel op aarde. Daar hebben wij in onze arrogantie wel voor gezorgd.

De deur naar de aangrenzende badkamer stond half open. Ik gaf er met mijn voet een zetje tegen. Maar hoewel een met bloed besmeurde lampenkap als een dimmer werkte, viel er genoeg licht in de badkamer om verrassingen uit te sluiten.

Omdat ik wist dat ik me op de plaats van een misdrijf bevond, raakte ik niets aan en lette goed op waar ik mijn voeten neerzette, uit respect voor eventueel bewijsmateriaal.

Er zijn mensen die willen geloven dat hebzucht ten grondslag ligt aan elke moord, maar een moordenaar wordt zelden gedreven door hebzucht. Doodslag komt meestal voort uit dezelfde akelige reden: obstinate mensen moorden uit jaloezie en begeerte.

Dat is niet alleen de voornaamste tragedie van het menselijk bestaan, het is ook de grondslag van de politieke historie van de wereld.

Het was dan ook gezond verstand in plaats van mediamieke vermogens waaruit ik dit keer opmaakte dat de moordenaar jaloers was geweest op het gelukkige huwelijk dat dr. Jessup tot voor kort had gehad. Veertien jaar geleden was de radioloog getrouwd met Carol Makepeace. Ze bleken voor elkaar geschapen.

Carol had een zevenjarig zoontje gehad, Danny, en dr. Jessup had hem geadopteerd.

Ik was bevriend geweest met Danny sinds we zes waren en ontdekten dat we allebei de kauwgumkaartjes van Monster Gum spaarden. Ik ruilde een Martiaanse hersenetende duizendpoot met hem voor een van Venus afkomstig slijmerig beest van methaangas, waardoor er meteen bij onze eerste ontmoeting een band ontstond die een levenslange, broederlijke genegenheid garandeerde.

We voelden ons ook tot elkaar aangetrokken omdat we allebei anders waren, elk op onze eigen manier, dan andere mensen. Ik zie de rusteloze doden en Danny heeft osteogenesis imperfecta, letterlijk onvolkomen botvorming en ook wel o.i. genoemd. Onze levens worden bepaald – en mismaakt – door onze aandoening.

Mijn afwijkingen zijn voornamelijk maatschappelijk, de zijne grotendeels lichamelijk.

Carol was een jaar geleden aan kanker overleden. Nu was dr. Jessup er ook niet meer en bleef Danny alleen achter.

Ik liep de hoofdslaapkamer uit en holde door de gang naar de achterkant van het huis. Terwijl ik op weg naar de openstaande
deur die eveneens als lichtbron fungeerde twee gesloten deuren passeerde, maakte ik me zorgen over het feit dat ik kamers achterliet die ik niet doorzocht had.

Nadat ik een keer per abuis naar het nieuws op tv had gekeken, had ik een tijdje in de rats gezeten dat een asteroïde in botsing zou komen met de aarde en de hele menselijke beschaving zou vernietigen. De nieuwslezeres had gezegd dat het niet alleen mogelijk, maar zelfs waarschijnlijk was. Na het voorlezen van het bericht had ze geglimlacht.

Ik zat in over die asteroïde tot ik ineens besefte dat ik dat ding toch niet tegen zou kunnen houden. Ik ben Superman niet. Ik ben een snelbuffetkok die een tijdje met verlof is. Die nieuwslezeres heeft me langer dwarsgezeten. Wat voor soort mensen kan een dergelijk angstaanjagend bericht voorlezen en vervolgens glimlachen? Als ik ooit een witte deur met panelen open zou doen en een ijzeren staaf – of iets anders – dwars door mijn keel kreeg, zou die nieuwslezeres vast de dader zijn.

Ik bereikte de volgende open deur, stapte in het licht en liep de kamer in. Geen slachtoffer en geen moordenaar.

De dingen die ons de meeste zorgen baren, zijn nooit de dingen die ons pijn doen. De scherpste tanden happen altijd toe als we de andere kant opkijken.

Het leed geen twijfel dat dit Danny’s kamer was. Op de muur achter het overhoop gehaalde bed hing een poster van John Merrick, de echte Elephant Man.

Danny reageerde met humor op de vergroeiingen – voornamelijk in de ledematen – die zijn ziekte veroorzaakt had. Hij leek helemaal niet op Merrick, maar de Elephant Man was zijn held.

Hij werd als een gedrocht tentoongesteld, had Danny me verteld.

Vrouwen vielen flauw als ze hem zagen, kinderen begonnen te huilen en sterke kerels deinsden achteruit. De mensen walgden van hem en hadden geen goed woord voor hem over. En toch werd er een eeuw later een film over hem gemaakt en we kennen zijn naam. Wie weet nu nog hoe zijn eigenaars heetten die hem tentoonstelden en wie kent de namen van de mensen die flauwvielen, huilden of achteruitdeinsden? Zij zijn tot stof vergaan en hij is onsterflijk. Trouwens, als hij de straat op ging, droeg hij een wijde mantel met een capuchon die er hartstikke gaaf uitzag.

Op de andere muren hingen vier posters van de tijdloze seksgodin Demi Moore, die op dat moment aantrekkelijker was dan ooit in een serie advertenties van Versace.

Danny was inmiddels eenentwintig, vijf centimeter kleiner dan de een meter vijftig die hij beweerde te zijn, verwrongen door de abnormale botgroei waarmee het herstel van sommige van zijn breuken gepaard was gegaan en zijn leven was beperkt, maar zijn dromen kenden geen grenzen.

Niemand stak me neer toen ik opnieuw de gang in liep. Dat had ik ook niet verwacht, maar dat soort dingen gebeurt altijd op zulke momenten. Als de wind uit de Mojave nog steeds door het duister woei, kon ik dat tussen de stevige muren van dit zogenaamd zeventiende-eeuwse pand niet horen. De stilte, de mechanische koelte en de vage geur van bloed in de kille lucht deden denken aan een graf.

Ik durfde niet langer te wachten met het bellen van Chief Porter.

Boven op de overloop drukte ik op de 2 van mijn mobiele telefoon, zijn privénummer op mijn snelkieslijst.

Hij nam op nadat de telefoon twee keer was overgegaan en klonk klaarwakker.

Op mijn hoede voor plotseling opduikende krankzinnige nieuwslezeressen of erger tuig dempte ik mijn stem. ‘Het spijt me dat ik u wakker heb gemaakt, meneer.’

‘Ik sliep nog niet. Ik zat hier samen met Louis L’Amour.’

‘De schrijver? Ik dacht dat hij dood was.’

‘Ongeveer even dood als Dickens. Zeg alsjeblieft dat je je eenzaam voelt, jongen, en dat je niet opnieuw in de moeilijkheden zit.’

‘Ik heb niet om moeilijkheden gevraagd, meneer. Maar het lijkt me beter dat u meteen naar het huis van dr. Jessup komt.’

‘Hopelijk gaat het alleen om een inbraak.’

‘Het is moord,’ zei ik.

Lees verder in De vriendschap

Dean Koontz De broeder

‘Dean Koontz schrijft over memorabele personages. Hij combineert angstaanjagende spanning met spiritualiteit en humor. En hij stoort zich niet aan genregrenzen.’ Crimezone

Een fragment uit De broeder

Omringd door stenen, ondergedompeld in stilte, zat ik hoog achter het raam te kijken hoe de derde dag van de week plaatsmaakte voor de vierde. De rivier van de nacht stroomde verder zonder zich iets van de kalender aan te trekken.

Ik hoopte getuige te zijn van het wonderbaarlijke moment waarop het echt zou gaan sneeuwen. Eerder op de avond waren
een paar vlokjes uit de lucht omlaag gedwarreld, maar daar was het bij gebleven. De echte bui liet nog steeds op zich wachten.

De kamer werd alleen verlicht door een dikke kaars in een amberkleurig glas op het bureau in de hoek. Iedere keer als een vleugje tocht over het vlammetje streek, droop het licht als smeltende boter over de kalkstenen muren en klotsten vloeibare schaduwen in golven door de hoeken.

De meeste avonden vind ik het licht van de lamp veel te sterk. En als ik zit te schrijven komt het enige schijnsel van het computerscherm, louter het licht van grijze lettertjes op een donkerblauwe achtergrond. En omdat er nu geen licht op het raam viel, werd mijn gezicht er niet in weerspiegeld. Ik kon onbelemmerd naar de donkere nacht achter het glas kijken.

Bij een verblijf in een klooster, ook al ben je slechts gast en geen monnik, heb je meer kans dan op andere plaatsen om de wereld te zien zoals die is, in plaats van door de schaduw die je er zelf op werpt.

St. Bartholomew’s Abbey lag midden in de uitgestrektheid van de Sierra Nevada, aan de Californische kant van de grens.

De oeroude wouden die de steile hellingen bedekten waren in duisternis gehuld.

Vanaf dit raam op de tweede verdieping kon ik maar een gedeelte zien van de grote voortuin en de geasfalteerde oprit die er dwars doorheen sneed. Vier lage lantaarns met klokvormige kappen verspreidden hun licht in bleke ronde cirkels.

Het gastenverblijf bevindt zich in de noordwestelijke vleugel van de abdij. Op de begane grond liggen conversatiekamers, de twee verdiepingen erboven bevatten privéverblijven.

Terwijl ik zat te wachten tot het ging sneeuwen zwierf iets wits dat geen sneeuw was door de tuin, vanuit het donker het lantaarnlicht binnen.

De abdij heeft één hond, een bijna vijftig kilo zware kruising tussen een Duitse herder en vermoedelijk een labrador.

Hij is helemaal wit en beweegt met de gratie van mist. Hij heet Boo.

Trouwens, ik heet Odd Thomas. Mijn verknipte ouders beweren dat er een vergissing is gemaakt bij de aangifte en dat ik eigenlijk Todd had moeten heten. Maar zo hebben ze me nooit genoemd. En de afgelopen eenentwintig jaar heb ik ook geen moment overwogen om mijn naam in Todd te veranderen.

Odd betekent raar of bizar en dat past perfect bij de vreemde wending die mijn leven heeft genomen, of mijn ouders nu wel of niet bewust voor die naam hebben gekozen.

Beneden bleef Boo midden op de oprit staan en tuurde de weg af die geleidelijk in het donker verdween.

Bergen bestaan niet alleen uit hellingen. Hier en daar wordt een helling onderbroken, en de abdij staat op een hooggelegen weide, gericht op het noorden.

Te oordelen naar Boo’s gespitste oren en opgeheven kop zag hij een bezoeker aankomen. Hij hield zijn staart laag. Ik kon zijn nekharen niet zien, maar zijn gespannen houding deed vermoeden dat die rechtovereind stonden.

De lantaarns langs de oprit blijven branden vanaf de schemering tot het ochtendgloren. De monniken van St. Bart’s vinden dat nachtelijke bezoekers, ook al zijn die nog zo zeldzaam, met licht verwelkomd moeten worden.

De hond bleef een tijdje roerloos staan en richtte toen zijn aandacht op het gazon rechts van de oprit. Zijn kop ging omlaag.

Zijn oren drukten zich plat tegen zijn kop.

Het duurde even voordat ik zag wat Boo zo verontrustte.

Maar opeens kreeg ik een gedaante in het oog, even vluchtig als een nachtelijke schaduw die over zwart water zweeft. De gedaante kwam dicht genoeg bij een van de lantaarnpalen om kortstondig zichtbaar te worden.

Zelfs op klaarlichte dag zou dit een bezoeker zijn die alleen de hond en ik konden zien.

Ik zie dode mensen, geesten van overleden personen die ieder om een eigen reden deze wereld nog niet willen verlaten.

Sommigen komen naar mij toe omdat ze vermoord zijn en gerechtigheid eisen, anderen zijn op zoek naar troost of gezelschap, en weer anderen zoeken me op om redenen die ik niet altijd begrijp. Dat maakt mijn leven knap gecompliceerd.

Ik ben niet uit op medeleven. Ieder van ons heeft zo zijn eigen problemen en u vindt die van u waarschijnlijk net zo belangrijk als ik die van mij.

Misschien staat u elke ochtend anderhalf uur in de file, uw voortgang verhinderd door ongeduldige en incompetente weggebruikers, onder wie prikkelbare exemplaren met door veelvuldig gebruik gespierde middelvingers. Maar probeert u zich eens uw mate van stress voor te stellen als op zo’n ochtend op de passagiersplaats een jongeman zat met een gruwelijke, met een bijl toegebrachte wond in zijn hoofd en op de achterbank een oude vrouw met uitpuilende ogen en een paars gezicht, die door haar man was gewurgd.

De doden praten niet. Ik weet niet waarom. En een met een bijl toegetakelde geest laat op de bekleding geen bloedsporen achter. Desalniettemin is een gevolg van recent overledenen verontrustend en niet bepaald opwekkend.

De bezoeker op het gazon was geen gewone geest, het wás misschien helemaal geen geest. Behalve de op aarde talmende geesten van de doden zie ik nog een ander soort bovennatuurlijke entiteiten. Die noem ik bodachs.

Ze zijn pikzwart, vloeiend van vorm en even weinig substantieel als schaduwen. Ze zijn geruisloos, zo groot als een gemiddelde man en bewegen zich dikwijls in een soort tijgersluipgang over de grond.

Het wezen op het gazon liep rechtop: zwart en zonder duidelijke kenmerken, al deed het wel denken aan iets wat half mens, half wolf was. Gestroomlijnd, lenig en onheilspellend.

Zijn voorbijgaan bracht het gras niet in beweging. Als het gras water was geweest, zou het wezen geen rimpelingen in zijn kielzog hebben achtergelaten.

In de folklore van de Britse eilanden is een bodach een verachtelijk beest dat ’s nachts door schoorstenen omlaag glibbert en stoute kinderen meeneemt. Te vergelijken met, bijvoorbeeld, belastinginners.

De wezens die ik zie, zijn geen bodachs en ook geen belastinginners.

Ze nemen geen stoute kinderen mee en ook geen volwassen onverlaten. Maar ik heb gezien hoe ze huizen binnendrongen via de schoorsteen – of via een sleutelgat of een kier in een raamkozijn, zo vluchtig als rook – en ik weet geen betere naam voor ze.

Hun onregelmatig opduiken is altijd een reden voor verontrusting.

Deze wezens lijken onstoffelijke vampiers te zijn die in de toekomst kunnen kijken. Ze worden aangetrokken door plaatsen waar binnen afzienbare tijd geweld of grote rampen zullen plaatsvinden, alsof ze zich voeden met menselijk leed.

Hoewel Boo, en dat moest ook wel, een dappere hond was, deinsde hij terug voor de passerende verschijning. Zijn zwarte lippen trokken zich terug en ontblootten zijn scherpe, witte snijtanden.

De geest bleef even staan, alsof hij de hond wilde tergen.

Bodachs lijken te weten dat sommige dieren hen kunnen zien.

Ik geloof niet dat ze weten dat ook ik hen kan zien. Als dat wel het geval was, zouden ze volgens mij minder mededogen met me hebben dan krankzinnige moellahs met hun slachtoffers wanneer ze in de stemming zijn om iemand te laten vierendelen en onthoofden.

Bij het zien van dit exemplaar was mijn eerste opwelling: weggaan bij het raam en de stofnesten onder mijn bed opzoeken.

Mijn tweede opwelling was: ik moet plassen.

Maar ik negeerde zowel de aanval van lafheid als het signaal van mijn blaas en rende vanuit mijn kamer de gang op. Op de tweede verdieping van het gastenverblijf zijn twee kleine suites.

De andere was momenteel niet bewoond.

Op de eerste verdieping lag de Rus met de dreigende blik ongetwijfeld te fronsen in zijn slaap. De massieve constructie van de abdij zou voorkomen dat mijn voetstappen tot zijn dromen zouden doordringen.

Het gastenverblijf heeft een nauwe wenteltrap, granieten treden omsloten door stenen muren. De treden zijn afwisselend zwart en wit en doen me altijd denken aan harlekijns en pianotoetsen en aan een oud, mierzoet nummer van Paul Mc-Cartney en Stevie Wonder.

Hoewel stenen trappen keihard zijn en het zwart-witpatroon je makkelijk je gevoel voor richting kan ontnemen rende ik in volle vaart naar de benedenverdieping, met het risico het graniet te beschadigen als ik zou vallen en er met mijn hoofd tegenaan zou slaan.

Zestien maanden eerder had ik dat wat mij het dierbaarst was verloren, waardoor mijn hele wereld was ingestort, maar toch ben ik doorgaans niet roekeloos. Ik heb minder om voor te leven dan vroeger, maar mijn leven heeft nog steeds een doel en ik doe mijn best betekenis te vinden in de dagen.

Toen ik zonder schade aan te richten op de benedenverdieping was aanbeland, haastte ik me door de grote conversatiekamer, waar alleen een nachtlampje met een met kralen versierde kap de duisternis verdreef en vervolgens door een zware houten eiken deur met een gebrandschilderd raam, en zag mijn adem een wolkje vormen in de winternacht.

De kloostergang van het gastenverblijf omringt een binnenplaats met een spiegelende vijver en een witmarmeren standbeeld van Sint-Bartholomeus, zonder twijfel de minst bekende van de twaalf apostelen.

De plechtstatige Sint-Bartholomeus staat hier afgebeeld met zijn rechterhand op zijn hart gedrukt en zijn linkerarm uitgestrekt.

Op zijn handpalm ligt iets wat op een pompoen lijkt, maar het kan ook een andere kalebasachtige vrucht zijn.

De symbolische betekenis van de pompoen ontgaat me.

In deze tijd van het jaar was de vijver leeggepompt en er rees geen geur van natte kalksteen uit op, zoals in warmere jaargetijden.

Wel bespeurde ik een flauwe ozongeur, zoals na bliksem tijdens een voorjaarsbui. Dat vond ik vreemd, maar ik rende verder.

Ik volgde de zuilengang naar de deur van de ontvangstruimte van het gastenverblijf, ging naar binnen, liep dwars door het in schaduwen gehulde vertrek en door de voordeur van de abdij weer de decembernacht in.

Onze witte bastaardherder, Boo, die nog steeds op dezelfde plek op de oprit stond waar ik hem vanuit mijn raam op de tweede verdieping had zien staan, draaide zijn kop om en keek me aan toen ik de treden van het brede bordes afliep. Zijn ogen waren helder en blauw, zonder die griezelige glans die je bij dierenogen in het donker doorgaans ziet.

Door het ontbreken van sterren- en maanlicht, was de uitgestrekte voortuin voor het grootste deel in diepe duisternis gehuld.

Als zich daar ergens een bodach schuilhield, kon ik hem niet zien.

‘Waar is hij gebleven, Boo?’ fluisterde ik.

Hij gaf geen antwoord. Mijn leven mag dan vreemd zijn, het is niet zo vreemd dat er ook pratende honden in voorkomen.

Maar de hond stapte wel uiterst behoedzaam van de oprit af de tuin in. Hij liep naar het oosten, langs de indrukwekkende abdij, die er met haar smalle, nauwelijks waarneembare voegen tussen de stenen uitziet alsof ze uit een enkel reusachtig rotsblok was gehakt.

Er stond geen zuchtje wind en de duisternis hing met dichtgevouwen vleugels om ons heen.

Het platgetrapte gras, bruin van de winterse kou, knisperde onder mijn voeten. Ik slaagde er niet in om me even geruisloos voort te bewegen als Boo.

Ik had het gevoel dat ik werd gadegeslagen en keek op naar de ramen, maar zag niemand, geen licht, op het zwakke flakkeren van de kaars in mijn verblijf na, geen bleek gezicht dat door een donkere ruit naar buiten tuurde.

Ik was alleen in een spijkerbroek en een T-shirt naar buiten gerend. Nu sneed de decemberkou in mijn blote armen.

Nog steeds in oostelijke richting liepen we langs de kerk, die geen opzichzelfstaand gebouw is, maar deel uitmaakt van de abdij.

In het koor brandt altijd een lamp, maar het schijnsel daarvan is te zwak om de gebrandschilderde ramen te verlichten.

Door raam na raam leek het zwakke licht ons gade te slaan als het norse oog van iets wat in een bloeddorstige bui was.

Nadat hij me naar de noordoostelijke hoek van het gebouw had gebracht, sloeg Boo af naar het zuiden, langs de achterkant van de kerk. We vervolgden onze weg naar de vleugel van de abdij waarin op de eerste verdieping het noviciaat is gevestigd.

Daar slapen de novicen die de gelofte nog niet hebben afgelegd.

Van de vijf die momenteel hun opleiding kregen, mocht en vertrouwde ik er vier.

Plotseling liet Boo zijn behoedzame tred varen. Hij rende pal naar het oosten, weg van de abdij, en ik rende achter hem aan.

Toen de tuin overging in de ongetemde weide, striemde het gras langs mijn knieën. Binnenkort zouden die lange, dorre halmen door een pak sneeuw worden platgedrukt. Het land loopt over een afstand van enkele tientallen meters licht naar beneden. De weide liep een kleine honderd meter schuin af waarna het kniehoge gras weer overging in een vlak gemaaid gazon. Voor ons in de duisternis doemde St. Bartholomew’s School op.

Het woord ‘school’ is in feite een eufemisme. De leerlingen zijn elders ongewenst en de school is tegelijk hun thuis, misschien het enige dat sommigen van hen ooit zullen kennen.

Het is de oorspronkelijke abdij, vanbinnen geheel verbouwd, maar nog altijd een indrukwekkend gebouw. Hierin is tevens het klooster gehuisvest waar de nonnen wonen die de leerlingen onderwijzen en verzorgen.

Achter de voormalige abdij tekende het woud zich af tegen de zwaarbewolkte lucht, zwarte overhangende takken die onzichtbare paden beschutten die tot ver in de eenzame duisternis voerden.

De hond, die klaarblijkelijk het spoor van de bodach volgde, liep de brede treden van het bordes op naar de voordeur van de school.

De meeste deuren van de abdij worden nooit op slot gedaan, maar ter bescherming van de leerlingen wordt de school in de regel wel afgesloten. Alleen de abt, de moeder-overste en ik hebben een loper waarmee we overal naar binnen kunnen. Ik ben de eerste gast die een dergelijk blijk van vertrouwen mocht ontvangen.

Dit bewijs van vertrouwen vervult me niet met trots. Het is eerder een last. De loper in mijn zak voelt soms aan als een ijzeren noodlot dat aangetrokken wordt door een diep in de aarde verborgen magneet. De sleutel stelt me in staat snel op zoek te gaan naar broeder Constantine, de dode monnik, wanneer die zich manifesteert met het luiden van de klokken in een van de torens of met een andersoortige kakofonie elders.

In Pico Mundo, het woestijnstadje waar ik het grootste deel van mijn leven heb doorgebracht, waren nog steeds de geesten rond van een groot aantal mannen en vrouwen. Hier hebben we alleen broeder Constantine, die in zijn eentje net zoveel last veroorzaakt als alle doden van Pico Mundo bij elkaar, één geest, maar één te veel. Maar met een rondsluipende bodach in de buurt was broeder Constantine wel de minste van mijn zorgen.

Huiverend stak ik mijn sleutel in het slot. De scharnieren piepten en ik liep achter de hond aan de school in.

In de ontvangstruimte hielden twee nachtlampjes de volslagen duisternis op afstand. Diverse zitjes gevormd door zitbanken en leunstoelen schonken de ruimte het aanzien van een hotellobby.

Ik haastte me langs de onbezette receptiebalie en liep door een klapdeur een gang binnen die verlicht werd door een noodlamp en rood opgloeiende uitgang-bordjes. Op deze verdieping bevonden zich de leslokalen, de ziekenzaal, de keuken en de gemeenschappelijke eetzaal. De met culinaire gaven begiftigde nonnen waren nog niet begonnen met de voorbereidingen voor het ontbijt. Het zou nog uren duren voordat de stilte in deze vertrekken doorbroken werd.

Ik liep via de zuidelijke trap naar de overloop op de eerste verdieping, waar Boo op me stond te wachten. Hij was nog steeds in een ernstige stemming, hij kwispelde niet en begroette me niet met een grijns.

Twee lange en twee korte gangen vormden een rechthoek die toegang bood tot de kamers van de leerlingen. Elke kamer huisvestte twee leerlingen.

Op de zuidoostelijke en noordwestelijke overgang van de gangen bevond zich een nonnenpost die allebei binnen mijn gezichtsveld lagen toen ik boven aan de trap in de zuidwestelijke  hoek van het gebouw stond. In de noordwestelijke post zat een non achter de balie te lezen, maar vanaf deze afstand kon ik niet zien wie het was. Bovendien werd haar gezicht half verborgen door haar kap. Dit zijn geen moderne nonnen die zich kleden als vrouwelijke parkeerwachten. Deze zusters dragen nog steeds het ouderwetse habijt, waarmee ze sommige mensen evenveel ontzag inboezemen als een soldaat in gevechtstenue.

De zuidoostelijke post was verlaten. De dienstdoende non maakte waarschijnlijk net haar ronde of hield zich bezig met een van haar pupillen.

Toen Boo rechts afsloeg, in zuidoostelijke richting, liep ik achter hem aan zonder mijn aanwezigheid kenbaar te maken aan de lezende non. Toen ik drie stappen had genomen was ze buiten mijn gezichtsveld.

Lees verder in De broeder

Dean Koontz De ziener

‘Het is verfrissend om een goedhartig personage als Odd Thomas tegen te komen. Dean Koontz is een interessante schrijver met een geheel eigen stem.’ The Washington Post

Fragment uit De ziener

De golven rolden traag op het strand, en er stond weinig wind. De palmbladeren hingen doodstil neer.

Een brede trap leidde omhoog naar een pier. Omdat Boo een spookhond was, trippelde hij langs de houten treden omhoog zonder enig geluid te maken, en als een geest in opleiding deed ik zo stil mogelijk.

Aan het eind verbreedde de pier zich tot een uitkijkplatform, met verrekijkers waar je geld in kon doen als je wilde kijken naar de voorbijvarende boten en de jachthaven, drie kilometer verderop.

De Dame met het Belletje zat op het achterste bankje, met haar gezicht naar de zee. Aan de horizon ging de grijze lucht naadloos over in de rustige zee.

Ik leunde tegen de balustrade en deed net alsof ik gefascineerd werd door het tijdloze spel van de golven. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat ze mijn komst blijkbaar niet had opgemerkt, zodat ik mijn hoofd draaide en stiekem naar haar keek. Ze was knap noch lelijk, maar ze was zeker niet alledaags. Hoewel ze geen opvallende gelaatstrekken had en ze erg bleek was, vond ik haar toch fascinerend om naar te kijken.

Ik had geen romantische bedoelingen met haar. Ze had iets mysterieus, en ik vermoedde dat ze zeer bijzondere geheimen met zich meedroeg. Omdat ik nieuwsgierig naar haar werd en het gevoel had dat ze wel een vriend kon gebruiken, ging ik naar haar toe.

Hoewel ik haar in mijn droom had gezien, hoefde dat nog niet te betekenen dat die droom uitkwam. Dus misschien ging ze niet dood.

Ik had haar hier wel vaker gezien. We hadden steeds een paar woorden gewisseld, voornamelijk opmerkingen over het weer.

Omdat ze praatte, wist ik dat ze niet dood was. Soms merk ik pas dat ik met een geest te maken heb wanneer die in het niets oplost of door een muur loopt.

Of soms, wanneer het om mensen gaat die vermoord zijn en willen dat hun moordenaars berecht worden, verschijnen ze in toegetakelde toestand vanuit het niets. Wanneer ik een man tegenkom wiens gezicht door een kogel uit elkaar is gereten, of een vrouw die haar bebloede hoofd in haar hand houdt, is het me net als ieder ander onmiddellijk duidelijk dat het om een geestverschijning gaat.

In mijn laatste droom stond ik aan zee, terwijl apocalyptische lichtbundels als slangen over het strand gleden.

Uit de pulserende zee was een lichtgevend monster gerezen, en de bewolkte hemel was rood en oranje gekleurd, alsof de lucht in brand stond.

De Dame met het Belletje hing in die droom boven de golven en zweefde naar me toe, haar armen voor haar borst gevouwen, en met gesloten ogen. Toen ze dichtbij was, deed ze haar ogen open, en in haar ogen zag ik de weerspiegeling van wat er achter me gebeurde.

Twee keer was ik daardoor wakker geschrokken, en beide keren kon ik me niet herinneren wat ik in haar ogen gezien had.

Ik liep bij de balustrade weg en ging naast haar zitten.

Het was een bankje voor vier personen; we zaten ieder aan een uiteinde.

Boo ging voor me op de houten pier liggen en legde zijn kin op mijn schoenen. Ik voelde het gewicht van zijn kop op mijn voeten drukken.

Wanneer ik een geest aanraak, of het nu een hond of een mens is, voel ik iets concreets, en warms. Geesten voelen niet koud aan en stinken ook niet.

De Dame met het Belletje tuurde nog steeds naar de horizon en zei niets. Ze droeg witte hardloopschoenen, een donkergrijze broek en een wijde roze sweater met lange mouwen waar ze haar handen in teruggetrokken had.

Omdat ze tenger van postuur was, was het in een oogopslag duidelijk dat ze in verwachting was. Ondanks de ruimzittende sweater zag ik dat ze ongeveer zeven maanden zwanger was.

Ik had haar nooit in het gezelschap van een man gezien.

Om haar hals droeg ze het hangertje waarnaar ik haar vernoemd had. Aan een zilveren kettinkje hing een glimmend zilveren belletje, zo groot als een vingerhoed. Dit eenvoudig sieraad was het enige wat glans had op deze bewolkte dag.

Ik schatte haar op achttien, drie jaar jonger dan ik. Doordat ze zo tenger was, had ze iets meisjesachtigs. Toch zou ik haar nooit het Meisje met het Belletje hebben genoemd.

Door haar waardige uitstraling en haar rustige voorkomen was ze duidelijk een dame.

‘Wat is het stil, hè?’ zei ik.

‘Er is storm op komst.’ Haar zachte stem klonk als een briesje dat de pluisjes van een paardenbloem laat zweven.

‘Door het voorafgaande hogedrukgebied gaan de wind en de golven liggen.’

‘Ben je meteoroloog?’

Ze had een heerlijke glimlach, die totaal niet veroordelend of onecht was. ‘Ik ben gewoon een meisje dat te veel nadenkt.’

‘Ik ben Odd Thomas.’

‘Klopt.’

Eigenlijk verwachtte ik een uitleg te moeten geven waarom mijn ouders me zo’n rare naam hadden gegeven, iets wat ik al talloze keren had gedaan. Ik was dan ook verbaasd en enigszins teleurgesteld dat ze helemaal niet om een verklaring vroeg.

‘Wist je al hoe ik heette?’ vroeg ik.

‘Jij weet toch ook hoe ik heet?’

‘Helemaal niet.’

‘Ik ben Annamaria,’ zei ze. ‘Aan elkaar, één woord. Je zou er vanzelf achter zijn gekomen.’

Enigszins in verwarring gebracht zei ik: ‘We hebben elkaar wel eens gesproken, maar volgens mij hebben we ons nooit voorgesteld.’

Glimlachend schudde ze haar hoofd.

Een witte stip beschreef een boog langs het troosteloze wolkendek: een zeemeeuw die in de schemering het land opzocht.

Annamaria trok de lange mouwen van haar sweater omhoog, zodat haar sierlijke handen tevoorschijn kwamen. In haar rechterhand hield ze een doorschijnende groene steen ter grootte van een flinke druif.

‘Is dat een edelsteen?’ vroeg ik.

‘Zeeglas. Een stukje glas van een fles dat met het water is meegevoerd, de hele wereld over, waardoor alle scherpe randjes zijn afgesleten. Ik heb het op het strand gevonden.’

Ze draaide de steen tussen haar ranke vingers om en om.

‘Wat zou dit te betekenen hebben, denk je?’

‘Moet het per se iets te betekenen hebben?’

‘Alle zandkorreltjes zijn door de zee zo glad als een babyhuidje geworden. Toen de golven zich terugtrokken, was het net of dit stukje glas zich als een groen oog opende.’

Het gekrijs van vogels sneed door de lucht. Toen ik opkeek, zag ik drie meeuwen, die opvlogen en in de richting van het land zweefden. Hun kabaal deed vermoeden dat we gezelschap kregen. Er klonken voetstappen op de pier achter ons. Drie mannen van achter in de twintig liepen naar het noordelijke deel van het platform en tuurden naar de jachthaven in de verte.

Twee van hen, gekleed in een kakibroek en een gewatteerde jas, waren ogenschijnlijk broers: ze hadden allebei rood haar, sproeten, en flaporen, als handvatten aan een bierpul.

De twee keken in onze richting, met zo’n harde blik en zulke kille ogen dat ik bijna zou denken dat het kwade geesten waren als ik hun voetstappen niet had gehoord.

Een van de twee loerde met een valse grijns naar Anna-maria. Hij had verkleurde, verbrokkelde tanden, kenmerkend voor zware methamfetaminegebruikers.

Ik begon me in het bijzijn van het sproetige duo wat ongemakkelijk te voelen, maar het was de derde man die me nog het meest op mijn zenuwen werkte. Hij stak met zijn bijna twee meter lange gestalte een halve kop boven zijn kompanen uit en was zo gespierd dat ik vermoedde dat hij steroïdeninjecties nam. De man leek geen last te hebben van de kou, want hij droeg hardloopschoenen zonder sokken, een witte korte broek, en een hawaïshirt met een bloemmotief erop.

Toen de broers iets tegen de kleerkast zeiden, keek hij in onze richting. Je zou hem knap kunnen noemen als je op cro-magnontypes valt, maar zijn ogen waren net zo gelig als zijn sikje.

De aandacht die hij ons schonk, was geheel onverdiend.

Annamaria was een onopvallende zwangere vrouw, en ik was gewoon een snelbuffetkok die in zijn leven zoveel geluk had gehad dat hij de leeftijd van eenentwintig had bereikt zonder een been, een oog of zijn haar te verliezen.

In een verwrongen geest gaan boosaardigheid en een paranoïde inslag vaak hand in hand. Mensen die niet deugen, vertrouwen anderen voor geen cent, omdat ze weten tot welk verraad ze zelf in staat zijn.

Nadat hij langdurig met een wantrouwende blik onze kant op had gekeken, richtte hij zijn aandacht weer op de jachthaven in het noorden, net als zijn metgezellen, maar ik verwachtte niet dat ze ons vanaf nu met rust zouden laten.

Over een halfuur zou het donker zijn. Maar omdat het zo bewolkt was, leek het nu al te schemeren. De lantaarnpalen op de pier gingen automatisch aan, maar vanuit het niets was een dunne mist op komen zetten, waardoor het zicht nog slechter werd.

Boo kwam overeind en bevestigde mijn voorgevoelens: zijn nekharen stonden recht overeind, hij legde zijn oren plat op zijn kop en keek dreigend in de richting van de reus.

‘We kunnen maar beter opstappen,’ zei ik tegen Annamaria.

‘Ken je die mannen?’

‘Nee, maar hun soort ken ik wel.’

Ze ging staan, omsloot de groene glazen druif met haar rechterhand en trok toen beide handen terug in de mouwen van haar sweater.

Ze straalde een zekere kracht uit maar had ook iets onschuldigs, iets kwetsbaars, als een in de steek gelaten kind.

Kwetsbaarheid was iets waar de drie mannen een speciale neus voor hadden, zoals wolven op grote afstand konijntjes kunnen ruiken.

Mensen die niet deugen, gaan elkaar vaak te lijf en richten elkaar te gronde, maar ook kiezen ze graag onschuldige slachtoffers uit, mensen die nog een zekere puurheid bezitten. Dergelijke ongure types leven van geweld en kicken op het kapotmaken van alles wat goed is.

Toen ik met Annamaria over de pier terugliep, merkte ik tot mijn ontsteltenis dat er verder niemand te zien was.

Meestal zaten hier rond deze tijd wel een paar hengelaars te vissen.

Ik keek achterom en zag dat Boo zich dichter in de buurt van de drie mannen waagde. Uiteraard hadden ze hem niet in de gaten. De reus met de sik hield ons over de hoofden van de twee anderen in de gaten.

Het was nog een heel eind lopen naar het begin van de pier. De zon was achter het dichte wolkendek tot aan de verzonken horizon gezakt, en de opkomende mist dimde het schijnsel van de lantaarnpalen.

Toen ik nog eens achteromkeek, zag ik dat het sproetige duo met gezwinde pas achter ons aan kwam.

‘Doorlopen,’ zei ik tegen Annamaria. ‘De pier af, waar andere mensen zijn.’

Lees verder in De ziener

Dean Koontz De miljardair

‘Als Stephen King The Rolling Stones is onder de auteurs, dan is Dean Koontz The Beatles.’ Playboy

Fragment uit De miljardair

Aan het eind van mijn tweede hele dag als gast op Roseland liep ik tegen zonsondergang over het uitgestrekte gazon van het hoofdgebouw naar het eucalyptusbos, toen ik intuïtief mijn pas inhield en me omdraaide. In volle vaart galoppeerde er een zwarte hengst op me af, een groot en zwart dier dat ik al eerder had gezien. Ik had er boeken op nageslagen, zodat ik inmiddels wist dat het om een Fries raspaard ging. Het dier werd bereden door een blonde vrouw in een wit nachtgewaad.

Doordat ze een geest was, maakte ze geen enkel geluid. Ze gaf het paard flink de sporen, en het dier galoppeerde in stilte voort, dwars door me heen, zonder dat ik daar iets van voelde.

Ik beschik over bepaalde talenten. Niet alleen ben ik een heel behoorlijke snelbuffetkok, maar ook heb ik soms voorspellende dromen. En in wakkere toestand zie ik soms geesten van overledenen die om uiteenlopende redenen de oversteek naar gene zijde nog niet hebben gemaakt.

Dit paard en deze vrouw leefden niet meer, waren slechts als geesten in onze wereld aanwezig en wisten dat ik de enige was die hen kon zien. De vorige dag was de vrouw al twee keer aan me verschenen, en vanmorgen weer, maar toen op een afstand.

Nu had ze kennelijk voor een iets agressievere aanpak gekozen om mijn aandacht te trekken.

Paard en ruiter reden in een grote kring om me heen. Ik draaide mee om te kijken wat ze nog meer zouden doen. Op een gegeven moment kwamen ze weer op me af, maar toen ze vlak voor me waren, haalde de vrouw de teugels aan. De hengst steigerde en maaide wild met zijn voorbenen door de lucht, de neusgaten opengesperd, de ogen alle kanten op draaiend, een wezen met zoveel kracht dat ik achteruitdeinsde, ook al wist ik dat vrouw en paard net zo onstoffelijk waren als in een droom.

Geesten voelen warm en stoffelijk aan als ik ze aanraak. In dat opzicht verschillen ze niet van mensen die nog leven. Maar voor hen ben ik niet stoffelijk, en ze kunnen net zomin door mijn haar strijken als me een dodelijke klap geven.

Omdat mijn zesde zintuig een behoorlijk complicerende factor
in mijn leven is, probeer ik mijn bestaan verder zo simpel mogelijk houden. Ik heb minder persoonlijke bezittingen dan een monnik. Ik heb de tijd noch de rust om een carrière als snelbuffetkok of wat dan ook op te bouwen. Ik plan niets vooruit maar treed de toekomst tegemoet met een glimlach op mijn gezicht, hoop in mijn hart en rechtopstaande nekharen.

De aantrekkelijke vrouw bereed het paard zonder zadel. Ze had blote voeten en droeg een gewaad van witte zijde en kant, waarop grillige bloedstrepen te zien waren, en ook in haar haar zat bloed, al zag ik geen wond. Ze drukte haar knieën tegen de zwoegende flanken van de hengst; haar nachtgewaad was tot aan haar dijen omhooggeschoven. Met haar linkerhand hield ze de manen vast, alsof ze zich zelfs in de dood aan het paard moest vastklampen om te voorkomen dat ze elkaar kwijt zouden raken.

Iets wat je krijgt, mag je niet weigeren, want dat is onbeleefd, maar anders had ik mijn bovennatuurlijke gave allang ingeleverd.

Ik zou mijn dagen best willen slijten met het bakken van omeletten die zo lekker zijn dat je ervan gaat grommen als je ze proeft, en pannenkoeken die zo luchtig zijn dat ze al bij het geringste briesje van je bord dreigen te waaien.

Talent heb je zonder er iets voor te hoeven doen, en dat brengt de verplichting met zich mee er op een verstandige, goede manier mee om te gaan. Als ik niet geloofde in de wonderbaarlijke aard van gaven en in de heilige plicht waarmee de desbetreffende persoon gezegend is, zou ik inmiddels zo geschift zijn geraakt dat ik allang naar een hoge overheidsfunctie had gesolliciteerd.

Terwijl de hengst op zijn achterbenen danste, stak de vrouw haar rechterarm uit en wees naar me, alsof ze wilde aangeven dat ze me kon zien en een boodschap voor me had. Op haar lieftallige gezicht lag een grimmige, vastberaden uitdrukking, en in haar korenbloemblauwe ogen, waaruit het levenslicht geweken was, lag een gekwelde blik.

Ze liet zich bij het afstappen niet van het paard glijden, maar kwam er zwevend vanaf, en zo leek ze ook over het gras naar me toe te komen. Het bloed in haar haar en op haar nachtgewaad verdween, en ze kreeg weer het uiterlijk dat ze had gehad voordat ze haar dodelijke wonden had opgelopen, alsof ze bang was dat al dat bloed me zou afschrikken. Ik voelde het toen ze mijn gezicht aanraakte, alsof ze als geest meer moeite had in mij te geloven dan ik in haar.

Achter de vrouw zakte de zon in de zee, en een grote wolkenmassa gloeide als een vloot oude oorlogsschepen waarvan de masten en zeilen door het oorlogsgeweld felrood waren gekleurd.

Ik zag dat haar angst afzakte en plaatsmaakte voor hoop, en ik zei: ‘Ja, ik kan u zien. En als u het me toestaat, kan ik u helpen de oversteek te maken.’

Ze schudde wild haar hoofd en deed een stap naar achteren, alsof ze bang was dat ik haar zou aanraken of een toverspreuk zou uitspreken en de wereld om haar heen dan zou verdwijnen.

Ik dacht dat ik haar reactie begreep. ‘U bent vermoord, en voordat u deze wereld verlaat, wilt u dat het recht zijn loop heeft.’

Ze knikte, maar daarna schudde ze haar hoofd, alsof ze wilde zeggen: Ja, maar dat niet alleen.

Omdat ik mijns ondanks veel ervaring heb in de omgang met overledenen, meer dan ik zou willen, kan ik je vertellen dat geesten die op aarde blijven rondhangen, niet kunnen praten. Ik weet niet waarom dat zo is. Zelfs als ze op brute wijze om het leven zijn gebracht en willen dat hun moordenaars berecht worden, zijn ze niet in staat essentiële informatie over te brengen, telefonisch noch in persoonlijk contact. En ze sturen ook geen smsjes.

Misschien omdat ze dan eventueel iets over de dood en het hiernamaals zouden onthullen wat we niet mogen weten.

Maar goed, soms is het nog frustrerender om met de doden om te gaan dan met de levenden, wat verbazingwekkend is als je bedenkt dat het de levenden zijn die bijvoorbeeld de Dienst voor het Wegverkeer runnen.

De hengst ving de laatste stralen van de ondergaande zon, zonder dat het dier een schaduw wierp, en hief zijn hoofd, zo trots als een patriot bij het hijsen van de vlag. Zijn enige vlag was de gouden haardos van zijn ruiter. Hij ging niet grazen maar bewaarde zijn trek blijkbaar voor de Elysese velden.

De blonde vrouw deed weer een stap in mijn richting en keek me zo indringend aan dat ik haar wanhoop bijna kon voelen. Ze deed alsof ze een baby wiegde.

Ik vroeg: ‘Een kindje?’

Ja.

‘Uw kindje?’

Ze knikte, maar meteen daarna schudde ze haar hoofd.

Ze fronste haar wenkbrauwen, beet op haar onderlip, en stak aarzelend een hand uit, de handpalm naar beneden gekeerd, en hield die zo’n een meter twintig boven de grond.

Omdat ik veel ervaring heb in raadspelletjes met geesten, snapte ik onmiddellijk dat ze de lengte van haar kind aangaf, dat zo te zien een jaar of tien jaar moest zijn. ‘Geen klein kind meer.

Uw kind.’

Ze knikte heftig.

‘Leeft uw kind nog?’

Ja.

‘Hier op Roseland?’

Ja, ja, ja.

De oude oorlogsschepen in de lucht kleurden nu bloedrood terwijl de hemel langzaam donkerpaars werd.

Toen ik vroeg of haar kind een jongen of een meisje was, maakte ze me duidelijk dat ze een zoon had. Gezien de lengte die ze had aangegeven, vroeg ik of hij ongeveer tien was, wat ze bevestigde.

Ik had op dit landgoed geen kinderen gezien. Toen ik haar zorgelijk zag kijken, stelde ik een voor de hand liggende vraag: ‘Wat is er met uw zoon? Zit hij in de problemen?’

Ja, ja, ja.

Een eind bij het hoofdgebouw van Roseland vandaan, verscholen achter een heuveltje met eiken, lag een door onkruid overwoekerde oefenweide. De omheining was half in elkaar gezakt.

De stallen zagen er echter zo nieuw uit dat het leek alsof ze vorige week opgeleverd waren. De paardenboxen waren brandschoon; er was geen strootje, pluisje of spinnenweb te bekennen, alsof er met grote regelmaat en zeer grondig geboend werd. Bovendien rook het er heerlijk fris, als op een winterdag wanneer het net gesneeuwd heeft. De conclusie leek dan ook gerechtvaardigd dat er op Roseland al tientallen jaren geen paarden meer gehouden werden. Hoogstwaarschijnlijk was de vrouw in het wit lang geleden overleden.

Hoe kon haar zoon dan nog maar tien zijn?

Sommige geesten raken zo uitgeput of van slag door langdurig contact met levenden, dat ze uren- of dagenlang verdwijnen om zich te herstellen en zich dan weer te manifesteren. Deze vrouw had blijkbaar een sterke wil, waardoor ze het lang volhield.

Maar toen de lucht begon te flakkeren en groengeel kleurde, verdwenen zij en het paard, dat misschien bij dezelfde gelegenheid als zij om het leven was gekomen. Ze vervaagden niet langzaam, de omtrek eerst, zoals bij dolende zielen soms het geval was, maar losten plotseling in het niets op toen het licht veranderde.

Precies op het moment dat het rood van de zonsondergang geel werd, stak er een westenwind op. Ver achter me zwiepten de eucalyptusbomen heen en weer, in het zuiden ruisten de eiken, en mijn haar waaide voor mijn ogen.

Ik keek naar de horizon en zag dat de zon nog niet helemaal onder was gegaan, alsof een tijdfunctionaris in den hoge de kosmische klok een paar minuten had teruggezet.

Dat was niet het enige onmogelijke wat er gebeurde. De hele lucht was geel, zonder dat er ook maar een wolkje te zien was.

Wel waren er op grote hoogte slierten zichtbaar die rivieren van rook of roet leken, grijze stromen met zwarte strepen, die razendsnel langs de hemel trokken. De slierten werden breder, dan weer smaller, kronkelden om elkaar heen, versmolten en splitsten zich dan weer.

Lees verder in De miljardair

Dean Koontz De lifter

Odd Thomas neemt een lift aan van een flamboyante vrachtwagenchauffeur die eruitziet als een countryzanger met een rhinestone-cowboy look. Eenmaal in de cabine krijgt Odd een visioen van een afschuwelijke moord op drie onschuldige kinderen, een moord die nog niet heeft plaatsgevonden.

Vanaf het moment dat de chaffeur zich realiseert dat Odd zijn plannen kent, probeert hij Odd het zwijgen op te leggen…

Dean Koontz

Al mijn boeken gaan over geweld, omdat ik wil begrijpen waarom mensen elkaar de vreselijkste dingen aandoen.

Dean Ray Koontz is in 1945 in Everett, Pennsylvania geboren. Het schrijven zit hem in het bloed. Als kind al schreef hij verhalen die hij zelf illustreerde, inbond en probeerde te verkopen. Tegen de zin van zijn ouders besteedde hij zijn geld vooral aan het kopen van boeken.

In het laatste jaar aan de Bedford High School slaagde hij er voor het eerst in een kort verhaal aan een tijdschrift te verkopen. Dat was ‘The Kittens’, waarmee hij bovendien een wedstrijd won van het Atlantic Monthly Magazine. Het verhaal is als ‘Jonge katjes’ opgenomen in de bundel Eeuwig vuur.

Na zijn studie werkte hij een jaar bij een armoedebestrijdingsproject, door de regering opgezet in de bergen van Pennsylvania. Vervolgens kreeg hij een baan als leraar Engels aan een high school. Hij bleef doorgaan met schrijven.

In 1969 nam Dean Koontz het besluit om zijn baan als leraar Engels op te zeggen om zich fulltime aan het schrijven te kunnen wijden. Een jaar eerder was bij een uitgeverij in New York zijn eerste boek verschenen, de sf-roman Star Quest.

De eerste jaren bleef hij zich op de sf toeleggen. In 1970 publiceerde hij niet minder dan acht boeken, waarvan er een, de novelle Beastchild, genomineerd werd voor de Hugo Award.

Met The Chase begaf Koontz zich in 1972 op het pad van de suspense. Het was het eerste van de vele boeken die hij onder pseudoniem schreef, en ook zijn eerste boek dat, als Eigen Rechter, in het Nederlands werd vertaald.

Tot 1980 hield Koontz, op aanraden van zijn uitgevers, de genres waarin hij zich bekwaamde keurig uit elkaar. Voor elk genre had hij een apart pseudoniem.

In 1980 kwam de kentering met Whispers (Gefluister), geschreven in wat hij zelf ‘cross genre writing’ noemde. Vanaf toen bracht hij elementen uit meerdere genres samen in boeken die duidelijk zijn handelsmerk droegen: een snelle stijl, een mengeling van horror, suspense en detective, vaak met iets occults of bovennatuurlijks, maar steeds met herkenbare karakters.

Met de roman Watchers (Het Franciscus Complot) uit 1987 en Lightning (Weerlicht) uit 1988 brak hij definitief door naar een zeer groot publiek.

Dean Koontz is een echte workaholic; voor zo’n 70 uur werken per week draait hij zijn hand niet om. In 30 jaar schreef hij dan ook een oeuvre van meer dan 85 boeken bij elkaar. Wereldwijd zijn er meer dan 300 miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht.

Zie voor meer info ook:

www.deankoontz.com

@DeanKoontz

© 2013 Dean Koontz

ISBN 978 90 245 5964 0

NUR 332

Table of Contents

- Deel 1

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7

- Deel 2

- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18

- Deel 3

- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28

- Mis ze niet, de Odd Thomas thrillers:

- Dean Koontz De gave
- Dean Koontz De vriendschap
- Dean Koontz De broeder
- Dean Koontz De ziener
- Dean Koontz De miljardair
- Dean Koontz De lifter

- Dean Koontz

- CIP