Author: Dean Koontz
Date: 2022-03-04 00:00:00+00:00
Keywords: Suspense; Horror; Fiction; General; Thriller; Thrillers
Description: Pico Mundo is een stadje in de Mohave-woestijn. Thomas, een kok in een plaatselijk restaurant, heeft een ongewoon talent: hij voelt het als de dood nabij komt. Daarom woont hij in de middle of nowhere: Pico Mundo zou veilig moeten zijn. Maar al dagenlang heeft hij nachtmerries over een slachtpartij. Als de toekomstige moordenaar het restaurant bezoekt, begrijpt hij dat hij moet ingrijpen, en snel ook. Dean Koontz mengt een paranormaal avontuur met romantiek (de relatie tussen Thomas en Stormy Llewellyn) en die cocktail smaakte zo goed dat er een hele reeks uit voortkwam: dit 42ste boek van Dea
Publisher: SAGA Egmont
Rights: Alle rechten voorbehouden

DE GAVE

Van Dean Koontz zijn verschenen:

Het Franciscus komplot*
Motel van de angst*
Weerlicht*
Middernacht*
Het kwade licht*
De stem van de nacht*
Het koude vuur*
Fantomen*
Dienaren van de schemering*
Onderaards*
Het masker*
Monsterklok*
Ogen der duisternis*
Mr. Murder*
Wintermaan*
Duistere stromen*
In de val
Het Visioen*
IJskerker*
Eeuwig vuur*
Tiktak*
De sadist*
De overlevende*

Duivelszaad*
Vrees niets*
Grijp de nacht
Verbrijzeld*
Het Huis van de Donder*
Gezicht van de angst*
Geheugenfout*
De deur naar december*
Gefluister*
Schemerogen*
Schaduwvuur*
Schemerzone*
Verblind*
Huiveringen*
Verlossing*
Bij het licht van de maan*
Spiegel van de ziel*
De gave
Gegrepen
Tijd van leven
De nachtmerrie
De vriendschap
De echtgenoot

Over Dean Koontz is verschenen:

De biografie* (door Harrie Kemps)

* In POEMA-POCKET verschenen

DEAN KOONTZ

DE GAVE

Uitgeverij Luitingh

Vijfde druk
© 2003 Dean Koontz
All rights reserved
Published by arrangement with Lennart Sane Agency AB
© 2004, 2007 Nederlandse vertaling
Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam
Alle rechten voorbehouden
Oorspronkelijke titel: Odd Thomas
Vertaling: Lucien Duzee
Omslagontwerp: Karel van Laar
Omslagfotografie: Zefa

ISBN 9789024531691
NUR 332
www.boekenwereld.com

Voor de dames:

Mary Crowe, Gerda Koontz,

Vicky Pagy, en Jane Prais

We spreken af.

We gaan schransen. We gaan drinken.

We houden niet meer op.

Hoop vereist de strijder

Die de ring als kampioen verlaat

Die van de wieg tot aan het graf

Moed houdt, en nooit ten onder gaat.

- The Book of Counted Joys

1

Ik heet Odd Thomas, Vreemde Thomas, hoewel ik niet weet waarom het u, in deze tijd waarin roem het altaar is waarvoor de meeste mensen knielen, iets kan schelen wie ik ben of dat ik besta.

Ik ben geen beroemdheid. Ik ben geen kind van een beroemdheid. Ik ben nooit getrouwd geweest met een beroemdheid, ben nooit door een beroemdheid misbruikt, en ik heb nooit een nier voor transplantatie afgestaan aan een beroemdheid. Daarbij heb ik niet de wens een beroemdheid te zijn.

Ik ben eigenlijk zo onbeduidend binnen de normen van onze cultuur dat het tijdschrift People niet alleen nooit een artikel aan mij zal wijden, maar misschien tevens pogingen om abonnee te worden van het blad zal afwijzen om redenen dat de aantrekkingskracht van het zwarte gat van mijn niet-beroemd-zijn sterk genoeg is om hun hele onderneming de vergetelheid in te trekken.

Ik ben twintig jaar. Voor een wereldwijze volwassene ben ik nauwelijks meer dan een kind. Maar voor een kind ben ik oud genoeg om me te wantrouwen en voor altijd buitengesloten te worden van de magische gemeenschap van de kleinen en baardlozen. Daarom zou een demografische expert kunnen concluderen dat mijn enige lezers jonge mannen en vrouwen zijn die momenteel zo ergens tussen de twintig en eenentwintig zijn.

Om eerlijk te zijn heb ik niets te zeggen tegen dat beperkte publiek. Mijn ervaring is dat ik niets geef om de meeste dingen die andere twintigjarige Amerikanen bezighouden. Behalve om overleven natuurlijk.

Ik leid een ongewoon leven.

Hiermee bedoel ik niet dat mijn leven beter is dan dat van u. Ik ben ervan overtuigd dat uw leven zo vol geluk, bekoring, verwondering en voortdurende angst is als iemand zich maar kan wensen. Net als ik bent u immers mens, en we weten wat een vreugde en verschrikking dát is.

Ik bedoel alleen dat mijn leven niet alledaags is. Er overkomen me vreemde dingen die anderen zelden of nooit overkomen.

Om een voorbeeld te noemen: ik zou dit nooit geschreven hebben als ik niet de opdracht ertoe had gekregen van een man van honderdtachtig kilo met zes vingers aan zijn linkerhand.

Hij heet P. Oswald Boone. Iedereen noemt hem Little Ozzie, omdat zijn vader, Big Ozzie, nog leeft.

Little Ozzie heeft een kat die Terrible Chester heet. Hij is dol op die kat. Eigenlijk ben ik bang dat als Terrible Chester zijn negende leven ziet eindigen onder de wielen van een Peterbilt, het grote hart van Little Ozzie het verlies niet zal overleven.

Persoonlijk heb ik niet zoveel op met Terrible Chester omdat hij, bijvoorbeeld, al verscheidene keren op mijn schoenen heeft gepist.

De reden dat hij het doet, zoals Ozzie me die heeft uitgelegd, lijkt geloofwaardig, maar ik ben niet overtuigd van zijn waarachtigheid. Ik bedoel daarmee te zeggen dat ik de waarheidsgetrouwheid van Terrible Chester wantrouw, niet die van Ozzie.

Bovendien kan ik een kat die pretendeert achtenvijftig te zijn gewoon niet helemaal vertrouwen. Hoewel er een fotografisch bewijs bestaat om die bewering te staven, blijf ik geloven dat dat bewijs vals is.

Om redenen die duidelijk zullen worden, kan dit manuscript niet tijdens mijn leven worden gepubliceerd, en mijn inspanningen zullen niet tijdens mijn leven betaald worden in de vorm van royalty’s. Little Ozzie stelt voor dat ik mijn literaire erfdeel bestem voor de liefdevolle verzorging van Terrible Chester, die ons, volgens hem, allemaal zal overleven.

Ik zal een andere liefdadigheidsinstelling zoeken. Een die niet op mij gepist heeft.

Bovendien schrijf ik dit niet voor het geld. Ik schrijf het om geestelijk gezond te blijven en om erachter te komen of ik mezelf ervan kan overtuigen dat mijn leven genoeg doel en zin heeft om een verder bestaan te rechtvaardigen.

Maakt u zich geen zorgen. Deze uitweidingen zullen niet ondraaglijk zwaarmoedig worden. P. Oswald Boone heeft me nadrukkelijk geïnstrueerd de toon licht te houden.

‘Als je het niet licht houdt,’ zei Ozzie, ‘ga ik met mijn reet van tweehonderd kilo boven op je zitten, en zo wil je niet sterven.’ Ozzie pocht. Zijn reet, hoewel die groot genoeg is, weegt waarschijnlijk niet meer dan vijfenzeventig kilo. De andere honderdvijfentwintig is verdeeld over de rest van zijn lijdende skelet.

Toen in het begin bleek dat ik de toon niet licht kon houden, stelde Ozzie voor dat ik een onbetrouwbare verteller werd. ‘Dat heeft ook goed gewerkt bij Agatha Christie in De Moord op Roger Ackroyd,’ zei hij.

In die in de eerste persoon geschreven detective blijkt de aardige verteller de moordenaar te zijn van Roger Ackroyd, een feit dat hij voor de lezer tot aan het einde geheim houdt.

Begrijp me goed, ik ben geen moordenaar. Ik heb niet iets slechts gedaan dat ik voor u verborgen hou. Mijn onbetrouwbaarheid als verteller heeft voornamelijk te maken met het gebruik van bepaalde werkwoordstijden.

Maakt u zich geen zorgen. U zult de waarheid snel genoeg weten.

Hoe dan ook, ik loop op mijn verhaal vooruit. Little Ozzie en Terrible Chester verschijnen pas in beeld als de koe is ontploft.

Dit verhaal begon op een dinsdag.

Voor u is dat de dag na maandag. Voor mij is het een dag die, net als de andere zes dagen, overloopt van mysterie, avontuur en verschrikking.

U moet niet denken dat dit betekent dat mijn leven romantisch en magisch is. Te veel mysterie is voornamelijk irritant. Te veel avontuur is uitputtend. En een beetje verschrikking duurt heel lang.

Ik werd die dinsdagochtend zonder hulp van een wekker om vijf uur wakker uit een droom over dode werknemers van een bowlingcentrum.

Ik zet nooit de wekker, omdat mijn inwendige klok heel betrouwbaar is. Als ik precies om vijf uur wakker wil worden, zeg ik voordat ik naar bed ga drie keer dat ik precies om kwart voor vijf wakker moet worden.

Hoewel hij betrouwbaar is, loopt mijn inwendige wekker om de een of andere reden een kwartier achter. Ik kwam hier jaren geleden achter en heb het probleem opgelost.

De droom over de dode werknemers van de kegelbaan verstoort al drie jaar een of twee keer per maand mijn slaap. De bijzonderheden zijn nog niet zo gespecificeerd dat ik erop kan reageren. Ik zal moeten wachten en hopen dat de opheldering voor mij niet te laat komt.

Dus ik werd om vijf uur wakker, ging rechtop in bed zitten en zei: ‘Spaar me opdat ik kan dienen,’ wat het ochtendgebed is dat mijn Opoe Sugars me heeft geleerd toen ik heel klein was.

Pearl Sugars was de moeder van mijn moeder. Als ze de moeder van mijn vader was geweest, zou mijn naam Odd Sugars zijn, wat mijn leven nog gecompliceerder zou hebben gemaakt.

Opoe Sugars geloofde dat je met God kon onderhandelen. Ze noemde hem ‘die oude tapijtenverkoper’.

Voor elk pokerspel beloofde ze God dat ze Zijn heilige woord zou verspreiden en haar geluk zou delen met weeskinderen in ruil voor een paar onverslaanbare handen. Haar hele leven lang waren de winsten uit het kaartspel een beduidende bron van inkomsten.

Opoe Sugars, een stevig drinkende vrouw die er behalve het pokeren nog talrijke andere liefhebberijen op nahield, besteedde niet altijd net zoveel tijd aan het verspreiden van Gods woord als ze beloofde. Ze geloofde dat God verwachtte dat hij vaker wel dan niet opgelicht zou worden en dat Hij het heel sportief zou opvatten.

Je kunt God oplichten en er straffeloos mee wegkomen, zei mijn grootmoeder, als je het maar charmant en intelligent doet. Als je je leven vol verbeeldingskracht en vol verve leeft, zal God meespelen, alleen maar om te zien welke uitzinnig vermakelijke toer je nu weer eens zal uithalen.

Hij geeft je ook een beetje ruimte als je op een amusante manier verbazingwekkend stompzinnig bent. Ze beweerde dat dit de reden is waarom ontelbare miljoenen adembenemend stompzinnige mensen het zo goed doen in het leven.

Natuurlijk mag je onderweg nooit iemand anders op een ernstige manier kwetsen, omdat je hem dan niet meer amuseert. Dan draai je op voor de beloftes waaraan je je niet hebt gehouden.

Ondanks het onder tafel drinken van houthakkers, het regelmatig winnen aan de pokertafel van psychopaten die nergens om gaven en die niet van verliezen hielden, het rijden in snelle auto’s met een totale minachting voor de natuurkundige wetten (hoewel nooit met drank op) en het eten van een dieet, rijk aan varkensvet, stierf Opoe Sugars vredig in haar slaap op de leeftijd van tweeënzeventig. Ze vonden haar met een bijna leeg cognacglas op het nachtkastje, een boek van haar lievelingsschrijver opengeslagen op de laatste bladzijde, en een glimlach op haar gezicht.

Te oordelen naar alle beschikbare bewijzen, konden mijn grootmoeder en God het behoorlijk goed met elkaar vinden.

Blij dat ik nog leefde die dinsdagochtend net voor zonsopkomst, knipte ik het lampje op mijn nachtkastje aan en keek door de ruimte die dienst deed als mijn slaapkamer, woonkamer, keuken en eetkamer. Ik kwam altijd pas uit bed als ik wist wie er was, áls er iemand was die op me zat te wachten.

Als bezoekers, goedaardig of kwaadaardig, het grootste deel van de nacht hadden zitten kijken hoe ik sliep, dan waren ze niet gebleven om tijdens het ontbijt wat te babbelen. Soms kan alleen al de gang van bed naar badkamer de bekoring uit een nieuwe dag halen.

Alleen Elvis was er, met de bloemenslinger van orchideeën om zijn hals, en hij wees glimlachend met zijn vinger naar me alsof hij een revolver op me richtte, klaar om te vuren.

Hoewel ik ervan geniet om juist boven deze dubbele garage te wonen en ik mijn onderkomen gezellig vind, zal Architectural Digest er geen exclusieve fotoreportage aan wijden. Als een van hun zoekers naar schoonheid mijn huis zag, zou hij waarschijnlijk minachtend opmerken dat het tweede woord in de naam van het tijdschrift niet indigestie is.

De levensgrote kartonnen figuur van Elvis, onderdeel van een bioscoopreclame ter promotie van Blue Hawaii, stond nog waar ik hem had neergezet. Soms beweegt hij – of wordt hij bewogen – tijdens de nacht.

Ik douchte met naar perziken geurende zeep en perzikshampoo die ik van Stormy Llewellyn had gekregen. Haar voornaam is eigenlijk Bronwen, maar zij vindt dat een naam voor een kabouter.

Mijn echte naam is werkelijk Odd.

Volgens mijn moeder is dit een vergissing op de geboorteakte die nooit hersteld is. Soms zegt ze dat ze van plan waren me Todd te noemen. Andere keren zegt ze dat het Dobb was, naar een oom van me uit Tsjecho-Slowakije.

Mijn vader houdt vol dat ze altijd van plan waren geweest me Odd te noemen, hoewel hij me niet wil vertellen waarom. Volgens hem heb ik geen oom in Tsjecho-Slowakije.

Mijn moeder houdt energiek het bestaan van de oom vol, al weigert ze uit te leggen waarom ik hem of haar zus, Cymry, met wie hij zogenaamd is getrouwd, nooit heb ontmoet.

Hoewel mijn vader het bestaan van Cymry toegeeft, blijft hij onvermurwbaar beweren dat ze nooit is getrouwd. Volgens hem is zij een freak, maar wat hij daarmee bedoelt weet ik niet, want verder wil hij niets zeggen.

Mijn moeder wordt woest als iemand suggereert dat haar zuster ook maar op enigerlei wijze een freak is. Ze noemt Cymry een geschenk van God, maar verder wil ze over het onderwerp niets kwijt.

Ik vind het gemakkelijker om met de naam Odd te leven dan om die naam te bestrijden. Tegen de tijd dat ik oud genoeg was om te beseffen dat het een ongewone naam was, had ik er geen enkele last meer van.

Stormy Llewellyn en ik zijn meer dan vrienden. Wij geloven dat we zielsverwanten zijn.

Om te beginnen hebben we een kaartje uit een waarzegmachine op de kermis waarop staat dat we zijn voorbestemd altijd bij elkaar te blijven.

We hebben ook overeenkomstige moedervlekken.

Nog afgezien van het kaartje en de moedervlekken, hou ik zielsveel van haar. Ik zou mezelf voor haar van een hoge rots werpen als ze me vroeg te springen. Ik zou natuurlijk wél de reden achter haar verzoek moeten begrijpen.

Gelukkig voor mij is Stormy niet iemand die zo’n verzoek lichtvaardig doet. Ze verwacht niets van anderen wat ze zelf niet zou doen. In verraderlijke stromen wordt ze vastgehouden door een moreel anker dat zo groot is als een schip.

Ze heeft een keer een hele dag zitten piekeren of ze de vijftig cent die ze in het bakje van een telefooncel had gevonden, zou houden of niet. Uiteindelijk stuurde ze het per post naar de telefoonmaatschappij.

Om even terug te gaan naar de hoge rotswand, ik bedoel daar niet mee dat ik bang ben voor de dood. Ik ben er alleen nog niet klaar voor om een afspraakje met hem te maken.

Ruikend naar perzik, zoals Stormy me graag heeft, en niet bang voor de dood, vertrok ik na een bosbessenmuffin gegeten te hebben, Elvis gedag te hebben gezegd met de woorden ‘aan de slag’ waarbij ik een mislukte poging deed om zijn stem te imiteren, naar mijn werk in de Pico Mundo Grille.

Hoewel de zon net was opgekomen, was hij aan de oostelijke horizon al gebakken tot een harde gele eidooier.

Het stadje Pico Mundo bevindt zich in dat deel van Zuid-Californië waar je nooit kunt vergeten dat, ondanks al het water dat wordt aangevoerd door het aquaductsysteem van de staat, het gebied in feite woestijn is. In maart bakken we. In augustus, wat het nu was, worden we geroosterd.

De oceaan lag zo ver naar het westen dat hij voor ons net zo onwerkelijk was als de Zee van de Stilte, die uitgestrekte donkere vlakte op het oppervlak van de maan.

Zo nu en dan, tijdens graafwerkzaamheden voor nieuwe woonwijken aan de rand van de stad, hadden landontwikkelaars in de diepere grondlagen rijke aders aan schelpen aangetroffen.

Ooit, in een voorhistorische tijd, spoelden golven tegen deze kust.

Als je zo’n schelp naar je oor brengt, hoor je niet het breken van de branding, maar alleen een droge, klaaglijke wind, alsof de schelp zijn oorsprong vergeten is.

Onder aan de buitentrap die van mijn kleine flat naar beneden leidde, stond Penny Kallisto in de vroege zon te wachten als een schelp op een strand. Ze droeg rode gympen, een witte korte broek en een mouwloze witte blouse.

Gewoonlijk had Penny niets van die prepuberale wanhoop waar sommige kinderen tegenwoordig zo ontvankelijk voor zijn. Ze was een uitbundig meisje van twaalf, extravert en een lachebekje.

Maar deze ochtend keek ze ernstig. Haar blauwe ogen verduisterd als de zee onder een voorbijtrekkende wolk.

Ik wierp een blik op het huis, vijftien meter verderop, waar mijn hospita, Rosalia Sanchez, me ieder moment verwachtte om bevestigd te krijgen dat ze tijdens de nacht niet was verdwenen. Het zien van zichzelf in een spiegel was nooit voldoende om haar angst tot bedaren te brengen.

Zonder een woord te zeggen draaide Penny zich om. Ze liep naar de voorkant van het perceel.

Twee enorme Californische eiken weefden als een stel getouwen, met gebruikmaking van de zon en hun eigen silhouetten, sluiers van goud en purper die ze over de oprit wierpen.

Penny leek te verflauwen en donkerder te worden toen zij door dit ingewikkelde kantwerk van licht en donker liep. Een zwarte sluier van schaduwen haalde de glans weg van haar blonde haar, en het ingewikkelde patroon ervan veranderde terwijl ze liep.

Ik was bang haar kwijt te raken en haastte me de laatste treden af om het meisje te volgen. Mrs. Sanchez zou moeten wachten, mét haar ongerustheid.

Penny bracht me langs het huis, over de oprit naar een vogelbadje in de voortuin. Rond het voetstuk van het badje had Rosalia Sanchez een verzameling van tientallen schelpen aangelegd, in alle vormen en afmetingen, die uit de heuvels van Pico Mundo afkomstig waren.

Penny bukte zich, pakte er een op die zo groot was als een sinaasappel, rechtte zich weer en reikte hem mij aan.

De bouw leek op die van een kroonslak. De ruwe buitenkant was bruin met wit, de glanzende binnenkant was roze parelmoer. Penny vormde haar rechterhand tot een kom alsof ze de schelp nog vasthield, en bracht die naar haar oor. Ze hield haar hoofd schuin om te luisteren, waarmee ze aangaf wat ze wilde dat ik deed.

Toen ik de schelp bij mijn oor hield, hoorde ik niet de zee. Ook hoorde ik niet de melancholieke woestijnwind die ik eerder heb genoemd.

Maar ik hoorde in de schelp de scherpe ademhaling van een dier.

Het dwingende ritme van een wrede behoefte, het gegrom van een krankzinnige begeerte.

Hier in de zomerse woestijn verkilde de winter mijn bloed.

Toen ze aan mijn gezicht zag dat ik hoorde wat ze wilde dat ik hoorde, stak Penny het grasveld over naar het trottoir. Ze ging aan de stoeprand staan en staarde naar het westen Marigold Lane af.

Ik liet de schelp vallen, ging naast haar staan en wachtte samen met haar.

Het kwaad kwam eraan. Ik vroeg me af wiens gezicht het zou dragen.

Aan deze straat staan oude Indische laurieren. De enorme, knoestige luchtwortels hebben op sommige plaatsen de betonnen stoep doen barsten en omhooggewerkt.

Geen zuchtje wind beroerde de bomen. De ochtend was net zo geheimzinnig en stil als de dageraad op de Dag des Oordeels, een ademtocht voordat de hemel zich zou openen.

Net zoals het huis van Mrs. Sanchez, zijn de meeste huizen in deze buurt Victoriaans van stijl, met variaties in de versieringen.

Toen Pico Mundo in 1900 werd gesticht, waren veel bewoners immigranten van de oostkust, en ze hadden een voorliefde voor bouwstijlen die beter pasten bij die verre, koudere en vochtigere streken.

Misschien hadden ze gedacht dat ze naar deze vallei alleen de dingen konden meebrengen waarvan ze hielden en dat ze alle lelijkheid achter zich konden laten.

Maar we hebben de bagage waarmee we moeten reizen niet voor het uitkiezen. Ondanks onze beste bedoelingen merken we altijd dat we een paar koffers hebben meegenomen vol duisternis en ellende.

Een halve minuut lang was de enige beweging die van een havik die hoog boven ons vloog, en die te zien was tussen de lauriertakken door.

De havik en ik waren vanochtend jagers.

Penny Kallisto moest mijn angst gevoeld hebben. Ze pakte mijn rechterhand in haar linker.

Ik was dankbaar voor dit vriendelijke gebaar. Haar greep bleek stevig en haar hand voelde niet koud aan. Ik putte moed uit haar sterke geest.

Omdat de auto stationair reed, met slechts een paar kilometer per uur, hoorde ik pas iets toen hij de hoek om kwam. Toen ik de auto herkende, voelde ik een triestheid die even sterk was als mijn angst.

Deze Pontiac Firebird 400 uit 1968 was met liefdevolle zorg gerestaureerd. De tweedeurs, nachtblauwe cabriolet scheen naar ons toe te glijden met de banden een fractie van een centimeter boven het wegdek, en flikkerde als een fata morgana in de hitte van de ochtend.

Harlo Landerson en ik hadden op de middelbare school bij elkaar in de klas gezeten. Tijdens zijn schooljaren had Harlo deze auto van de grond af opgebouwd, tot hij er weer net zo maagdelijk uitzag als in de herfst van 1967 toen hij voor het eerst op de vloer van een showroom had gestaan.

Harlo, bescheiden en een beetje verlegen, had niet aan de auto gewerkt in de hoop dat die als een magneet meiden zou aantrekken of dat de mensen die hem sloom vonden ineens zouden denken dat hij zo cool was dat hij het kwik in een thermometer kon laten bevriezen. Hij had geen sociale ambities. Hij koesterde niet de illusie de kansen te krijgen ooit boven de lagere kringen van het kastestelsel op de middelbare school uit te stijgen.

De Firebird, met een V-8-motor van 335 paardenkrachten, kon in minder dan acht seconden van nul tot negentig kilometer per uur komen. Toch was Harlo op straat geen racer; het ging hem er niet om een scheurijzer te bezitten.

Hij besteedde veel tijd, werk en geld aan de Firebird omdat het beeldschone ontwerp en het rijgedrag ervan hem verrukten. Deze auto was uit liefde gemaakt, vanuit een passie die bijna spiritueel was in puurheid en intensiteit.

Soms dacht ik dat de Pontiac zo’n grote rol in zijn leven speelde, omdat hij niemand had aan wie hij de liefde kon geven die hij zo kwistig aan de auto spendeerde. Zijn moeder stierf toen hij zes was. Zijn vader was een ordinaire zuiplap.

Een auto kan de liefde die je erin stopt niet teruggeven. Maar misschien, als je maar eenzaam genoeg bent, kunnen de glinstering van het chroom, de glans van de lak en het gezoem van de motor verward worden met genegenheid.

Harlo en ik waren geen maatjes geweest; we waren alleen maar oppervlakkig bevriend. Ik mocht de jongen. Hij was stil, maar stil zijn was beter dan het gepoch en de branie van menige jongen die op de middelbare school met zijn ellebogen een sociale positie veilig stelde.

Met Penny Kallisto nog steeds naast me, hief ik mijn linkerhand en zwaaide naar Harlo.

Sinds de middelbare school had hij hard gewerkt. Van negen tot vijf loste hij vrachtwagens bij Super Food en bracht hij voorraden uit het magazijn naar de vakken.

Daarvoor, om vier uur ’s ochtends, bracht hij honderden kranten rond bij huizen in Pico Mundo-Oost. Een keer per week bezorgde hij bij élk huis een plastic tas vol advertentiefolders en kortingsboekjes.

Vanochtend bracht hij alleen kranten rond en gooide die met een snelle beweging van de pols van zich af, alsof de krant een boemerang was. Elke opgevouwen en ingepakte editie van de dinsdagkrant van de Maravilla County Times tolde door de lucht en kwam met een zachte plof op een oprit of een tuinpad neer, precies waar de abonnee hem wilde hebben.

Harlo was bezig met de overkant van de straat. Toen hij het huis tegenover me bereikte, remde hij en bracht de freewheelende Pontiac tot stilstand.

Penny en ik staken over naar de auto en Harlo zei: ‘Goedemorgen, Odd. Hoe is het met jou op deze mooie dag?’

‘Somber,’ antwoordde ik. ‘Triest. Verward.’

Hij fronste zorgelijk zijn voorhoofd. ‘Wat is er aan de hand? Kan ik iets doen?’

‘Iets wat je al gedaan hebt,’ zei ik.

Ik liet Penny’s hand los, boog me aan de rechterkant in de Firebird, zette de motor uit en pakte de sleuteltjes uit het contact.

Geschrokken greep Harlo tevergeefs naar de sleuteltjes. ‘Hé, Odd, geen grappen, hè? Ik heb een strak schema.’

Ik heb Penny’s stem nooit gehoord, maar in de rijke en toch stille taal van de ziel moest ze tegen mij gesproken hebben.

Wat ik tegen Harlo Landerson zei was de essentie van wat het meisje tegen mij had gezegd: ‘Jij hebt haar bloed in je zak.’

Een onschuldige zou verbijsterd zijn geweest door mijn bewering. Harlo staarde me aan, zijn ogen leken plotseling op die van een uil, niet door wijsheid maar door angst.

‘Die avond,’ zei ik, ‘had je drie vierkante stukjes wit vilt bij je.’

Met een hand nog op het stuur, wendde Harlo zich af en keek door de voorruit, alsof hij de Pontiac met zijn wil dwong te gaan rijden.

‘Nadat je het meisje gebruikt hebt, heb je met je stukjes vilt iets van haar maagdelijke bloed opgevangen.’

Harlo huiverde. Zijn gezicht werd rood, misschien van schaamte.

De kwelling verstikte mijn stem. ‘Ze droogden stijf en donker op, breekbaar als crackers.’

Zijn huiveringen veranderden in woeste schokken.

‘Je draagt ze altijd bij je.’ Mijn stem trilde van de emotie. ‘Je vindt het lekker om eraan te ruiken. O, god, Harlo. Soms steek je ze tussen je tanden. En bijt je erop.’

Hij gooide zijn portier open en ging ervandoor.

Ik ben niet de wet. Ik ben geen bewaker van gerechtigheid. Ik ben niet de personificatie van wraak. Ik weet echt niet wat ik ben, of waarom.

Maar op dit soort momenten moet ik wel in actie komen. Ik word overvallen door een soort waanzin en ik kan me net zo min onttrekken aan wat er gedaan moet worden als wensen dat deze gevallen wereld weer terugkeert naar een staat van genade. Terwijl Harlo uit de Pontiac schoot, keek ik naar Penny Kallisto en zag de sporen op haar keel, die niet te zien waren geweest toen ik haar de eerste keer zag. De diepte waarmee de wurgdraad in haar keel had gesneden, toonde de bijzondere woestheid waarmee hij haar gewurgd had.

Medelijden trok aan me, en ik ging achter Harlo Landerson aan, voor wie ik helemaal geen medelijden voelde.

2

Harlo Landerson rende, sprong en duikelde van asfalt naar beton, van beton naar gras, langs het huis in de straat tegenover de woning van Mrs. Sanchez, door de achtertuin naar een smeedijzeren hek, eroverheen en daarna door een smalle steeg, en tegen een ingestorte stenen muur op.

Ik vroeg me af waar hij naartoe kon gaan. Hij zou niet aan mij of de gerechtigheid kunnen ontkomen, en zeker zou hij niet kunnen ontkomen aan wie hij was.

Achter de ingestorte stenen muur lag een achtertuin met een zwembad. Het water, bespikkeld met het licht van de ochtend en de schaduwen van bomen, glinsterde in blauwe schakeringen, variërend van azuur tot turkoois, zoals een schat aan juwelen zou kunnen schitteren, achtergelaten door allang gestorven piraten, die over een zee hadden gevaren die niet meer bestond. Aan de andere kant van het zwembad, achter een glazen schuifdeur, stond een jonge vrouw in pyjama met een kopje in haar hand, met erin een brouwsel dat haar de moed gaf deze dag weer onder ogen te zien.

Toen hij deze geschrokken toeschouwer zag, veranderde Harlo van richting en ging op haar af. Misschien dacht hij dat hij een schild nodig had, een gijzelaar. Hoe het ook zij, het was hem niet te doen om koffie.

Ik haalde hem in, greep hem bij zijn hemd en rukte hem omver. Getweeën vielen we aan de diepe kant in het zwembad.

Na een zomer lang de woestijnhitte te hebben opgeslagen, was het water niet koud. Duizenden belletjes schoten langs mijn ogen en rinkelden in mijn oren als een stortregen van zilveren munten.

Worstelend bereikten we de bodem, en toen we weer naar boven schoten, schopte hij, haalde uit met zijn armen. Met zijn elleboog of knie of voet raakte hij mijn keel.

Hoewel het belemmerende water de meeste kracht uit de slag haalde, snakte ik naar adem; ik slikte, en ik stikte bijna door de smaak van chloor vermengd met zonnebrandcrème. Ik verloor mijn greep op Harlo en tuimelde in slow motion door golvende gordijnen van groen licht en blauwe schaduw, en ik kwam weer boven in lovertjes van zonlicht.

Ik bevond me in het midden van het zwembad, en Harlo was bij de kant. Hij greep de rand en trok zich op het betonnen terras. Hoestend, terwijl ik verneveld water uit beide neusgaten sproeide, spatte ik met veel lawaai achter hem aan. Als zwemmer heb ik minder talent voor de olympische wedstrijden dan voor verdrinken.

Toen ik zestien was, ben ik op een bijzonder ontmoedigende dag, geketend aan een paar dode mannen, van een boot in het Malo Suerte Meer gegooid. Sindsdien heb ik een aversie gehad tegen watersporten.

Dat kunstmatige meer ligt achter de stadsgrenzen van Pico Mundo. Malo Suerte betekent ‘pech’.

Het meer, in de crisistijd aangelegd als onderdeel van de werkverschaffing, had oorspronkelijk de naam gekregen van een onduidelijke politicus. Hoewel er duizenden verhalen bestaan over het verraderlijke water, weet niemand hier in de buurt precies wanneer of waarom het water officieel de naam Malo Suerte heeft gekregen.

Alle gegevens over het meer zijn verloren gegaan bij de brand in het gerechtsgebouw in 1954, toen een man die Mel Gibson heette protesteerde tegen de beslaglegging op zijn bezit wegens het niet betalen van belastingen. Het protest van Mr. Gibson nam de vorm aan van zelfopoffering.

Hij was geen familie van de Australische acteur met dezelfde naam die tientallen jaren later filmster zou worden. Hij bezat, in alle verhalen, geen enkel talent en was ook niet fysiek aantrekkelijk. Omdat ik op dit moment geen last ondervond van een stel mannen die te dood waren om zelf te kunnen zwemmen, bereikte ik nu de kant van het zwembad in een paar snelle slagen. Ik trok mezelf uit het water.

Toen Harlo Landerson de schuifdeur bereikte, merkte hij dat die op slot zat.

De vrouw in de pyjama was verdwenen.

Terwijl ik overeind krabbelde en in beweging kwam, deed Harlo een paar stappen van de deur af om voldoende kracht op te brengen. Vervolgens rende hij eropaf met zijn linkerschouder vooruit en zijn hoofd ingetrokken.

Ik huiverde in de verwachting gutsend bloed, afgesneden ledematen en een door een glazen zwaard afgehouwen hoofd te zien. Natuurlijk versplinterde het veiligheidsglas in een waterval van kleine, dikke scherven. Harlo dreunde het huis binnen met al zijn ledematen nog intact en zijn hoofd nog steeds stevig op zijn hals.

Glas knerpte en knarste onder mijn voeten toen ik in zijn kielzog naar binnen ging. Ik rook een brandlucht.

We waren in een woonkamer. Al het meubilair was gericht op een tv-scherm dat zo groot was als twee koelkasten.

Het reusachtige hoofd van de presentatrice van de Today Show was angstaanjagend op zo’n groot scherm. In deze dimensies zag haar parmantige glimlach eruit als de grijns van een barracuda. Haar fonkelende ogen, hier zo groot als citroenen, leken maniakaal te glinsteren.

De verdieping had een open indeling en de woonkamer ging over in de keuken met slechts een ontbijtbar als afscheiding.

De vrouw had besloten stand te houden in de keuken. Ze had de hoorn van een telefoon in één hand en een vleesmes in de andere.

Harlo stond op de drempel tussen beide ruimtes en probeerde te beslissen of de huisvrouw van even in de twintig in de snoezige matrozenpyjama echt de moed zou hebben hem levend te villen. Ze zwaaide met het mes terwijl ze in de hoorn schreeuwde: ‘Hij is binnen, hij is hier!’

Achter haar, op een werkblad, steeg rook op uit een broodrooster. Er zat een soort taartje in dat niet omhoog was gekomen. Het rook naar aardbeien en smeulend rubber. De vrouw had een slechte ochtend.

Harlo gooide een barkruk naar me toe en rende de kamer uit naar de voorkant van het huis.

Ik ontweek de kruk en zei: ‘Mevrouw, het spijt me van de rommel,’ en ik ging op zoek naar de moordenaar van Penny.

Achter me gilde de vrouw: ‘Stevie, doe je deur op slot! Stevie, doe je deur op slot!’

Tegen de tijd dat ik in de hal de onderste tree van de open trap bereikte, was Harlo al op de overloop.

Ik begreep waarom hij naar boven was gegaan in plaats van uit het huis weg te vluchten: op de eerste verdieping stond een jongetje van ongeveer vijf jaar met grote ogen, alleen gekleed in een onderbroekje. Het jochie hield een blauwe teddybeer aan één poot vast en zag er net zo kwetsbaar uit als een jong hondje dat midden op een drukke snelweg was terechtgekomen.

Eersteklas gijzelmateriaal.

‘Stevie, doe je deur op slot!’

Het jongetje liet de blauwe beer vallen en rende naar zijn kamer.

Harlo rende de tweede helft van de trap op.

Terwijl ik, druipend en plassend, de prikkeling van chloor en de scherpe geur van aardbeienjam uit mijn neus nieste, ging ik met iets minder heroïsche flair naar boven dan John Wayne in Sands of Iwo Jima.

Ik was banger dan mijn prooi, omdat ík iets te verliezen had, en niet in de laatste plaats Stormy Llewellyn en onze toekomst samen die de waarzegmachine leek te hebben beloofd. Als ik een echtgenoot met een wapen tegenkwam, zou hij niet aarzelen en me net zo goed neerschieten als Harlo.

Boven sloeg hard een deur dicht. Stevie had gedaan wat zijn moeder hem had opgedragen.

Als hij een pot kokend lood zou hebben gehad, in de traditie van Quasimodo, zou Harlo die over me uitgegoten hebben. In plaats daarvan kwam er een tafel omlaag, die kennelijk tegenover de trap had gestaan.

Verrast om te ontdekken dat ik de lenigheid en het evenwicht had van een aap, zij het een natte aap, klauterde ik van de trap op de leuning. De massa bonkte tree voor tree voorbij, en de laden gingen herhaaldelijk open en dicht alsof het meubelstuk was bezeten door de geest van een krokodil.

Ik sprong weer van de reling op de trap en ik bereikte de gang op de eerste verdieping toen Harlo bezig was met het intrappen van de deur van de kinderkamer.

Toen hij merkte dat ik eraan kwam, schopte hij harder. Het hout versplinterde met een droog gekraak en de deur vloog naar binnen toe open.

Harlo vloog erachteraan, alsof hij uit de gang gezogen werd door een maalstroom van energie.

Toen ik me de drempel over haastte en de terugspringende deur opzij duwde, zag ik dat de jongen probeerde zich onder het bed te wurmen. Harlo had zijn linkervoet te pakken gekregen.

Ik greep een glimlachende pandabeer-lamp van het rode nachtkastje en sloeg ermee tegen Harlo’s hoofd. Een keramische slachtpartij volgde: brokstukken van pronte zwarte oren, een witte snuit, zwarte poten en delen van een witte buik, explodeerden in de kamer.

In een wereld waarin biologische systemen en de wetten van de natuurkunde functioneerden met de absolute betrouwbaarheid die ze volgens wetenschappers bezitten, zou Harlo nu als een steen bewusteloos zijn neergegaan, net zo zeker als de lamp in stukken ging. Helaas is dit niet zo’n wereld.

Zoals liefde soms dolzinnige moeders bovenmenselijke krachten geeft om gekantelde auto’s op te tillen en hun beknelde kinderen te bevrijden, zo gaf pure slechtheid Harlo de wil een klap met een panda te verduren zonder duidelijk gevolg. Hij liet Stevie los en richtte zich op mij.

Hoewel zijn ogen geen elliptische pupillen hadden, deden ze me denken aan de ogen van een slang waar de giftige bedoeling uit spatte, en hoewel zijn ontblote tanden niet krom waren of dramatisch verlengd, klonk de woede van een hondsdolle jakhals in zijn geluidloze grauw.

Dit was niet de persoon die ik nog maar een paar jaar geleden op de middelbare school had gekend, niet de verlegen jongen die betovering en betekenis had gevonden in de geduldige restauratie van een Pontiac Firebird.

Dit was een zieke en verwrongen ziel, doornig als een braamstruik en verkankerd, die misschien tot nog niet zo lang geleden opgesloten had gezeten in een afgelegen uithoek van Harlo’s mentale labyrint. Hij had de tralies van zijn cel losgerukt, was naar boven naar de toren van het kasteel geklommen en had de man die Harlo was geweest vervangen; en nu regeerde hij.

Losgelaten werkte Stevie zich helemaal onder zijn bed, maar ik had geen bed dat mij beschutting bood en ik had geen dekens om over mijn hoofd te trekken.

Ik beweer niet dat ik me elk moment erna helder kan herinneren. We raakten elkaar zodra we een mogelijkheid zagen. We pakten alles wat als wapen kon dienen, zwaaiden ermee, gooiden ermee. Een salvo van slagen deed ons allebei wankelen en in een omklemming terechtkomen, en ik voelde zijn hete adem op mijn gezicht, een nevel van speeksel, en ik hoorde zijn tanden bijten, naar mijn rechteroor bijten toen paniek hem de strijdwijze van een beest oplegde.

Ik maakte me los uit de omklemming, duwde hem weg met een elleboog onder zijn kin en met mijn knie die zijn kruis had moeten raken maar zijn doel miste.

In de verte klonken sirenes, net toen Stevies moeder in de deuropening verscheen, het vleesmes glinsterend in haar hand: twee troepen waren in aantocht, de ene helft in pyjama, de andere in het blauw met zwarte uniform van het politiekorps van Pico Mundo.

Harlo kon zich niet zowel langs mij als langs de gewapende vrouw wringen. Hij kon Stevie, zijn beoogde schild, niet te pakken krijgen onder het bed. Als hij een raam openmaakte en op het dak van de veranda aan de voorkant klom, zou hij recht in de armen van de arriverende politie rennen.

Terwijl de sirenes luider werden, en dichterbij klonken, liep Harlo achteruit een hoek in waar hij hijgend en huiverend bleef staan. Hij wrong zijn handen, zijn gezicht grijs van angst. Hij keek naar de vloer, de muren en het plafond, niet op de manier van een in een hoek gedreven man die de dimensies van zijn kooi opneemt, maar verbijsterd, alsof hij zich niet kon herinneren hoe hij op deze plaats in deze hachelijke situatie was terechtgekomen.

Anders dan de dieren in het wild, vechten de vele wrede variëteiten van menselijke monsters als ze in een hoek zijn gedrongen, zelden met een nog grotere woestheid. In plaats daarvan tonen ze de lafheid die de kern van hun wreedheid uitmaakt.

Harlo’s verstrengelde handen kwamen vrij en hij sloeg ze voor zijn gezicht. Door de spleten in die wapenrusting van tien vingers, zag ik zijn ogen draaien met een heldere verschrikking.

Achteruitgedreven in de hoek gleed hij naar beneden en ging op de vloer zitten, met zijn benen gespreid voor zich, terwijl hij zich achter zijn handen verschool alsof het een masker van onzichtbaarheid was dat hem zou laten ontsnappen aan de gerechtigheid.

De sirenes bereikten hun grootste volume op ongeveer een halve straat afstand, waarna het geluid afzwakte: ze gilden, gromden en kreunden ten slotte, vlak voor het huis.

De dag was nog geen uur geleden begonnen, en ik had elke minuut ervan gebruikt om mijn naam eer aan te doen.

3

Doden praten niet. Ik weet niet waarom.

Harlo Landerson was door de politie meegenomen. In zijn portefeuille hadden ze twee polaroids gevonden van Penny Kallisto. Op de eerste was ze naakt en leefde ze. Op de tweede was ze dood.

Stevie was beneden, in de armen van zijn moeder.

Wyatt Porter, hoofd van het politiekorps van Pico Mundo, had me gevraagd te wachten in Stevies kamer. Ik zat op de rand van het onopgemaakte bed van de jongen.

Ik was maar even alleen toen Penny Kallisto door een muur kwam lopen en naast me ging zitten. De sporen in haar hals waren verdwenen. Ze keek alsof ze nooit gewurgd was, nooit was gestorven.

Net als ervoor bleef ze zwijgen.

Ik ben geneigd te geloven in de traditionele opbouw van leven en leven na de dood. Deze wereld is een reis vol ontdekkingen en loutering. De volgende wereld heeft twee bestemmingen: een is een paleis voor de geest en een eindeloos koninkrijk vol wonderen, terwijl de andere koud, duister en onvoorstelbaar is.

Noem me maar simpel van geest. Dat doen anderen ook.

Stormy Llewellyn, een vrouw met onconventionele inzichten, gelooft daarentegen dat onze reis door deze wereld bedoeld is om ons te harden voor het volgende leven. Volgens haar worden onze eerlijkheid, integriteit, moed en vasthoudend verzet tegen slechtheid aan het einde van onze dagen hier geëvalueerd, en worden we, als we ons verzamelen, ingelijfd in een leger van zielen die in de volgende wereld een grootse missie te vervullen krijgen. Degenen die de test niet halen, houden gewoon op te bestaan.

Om kort te gaan: Stormy ziet dit leven als een opleidingskamp van de commando’s. Ze noemt het volgende leven ‘diensttijd’. Ik hoop echt dat ze het mis heeft, omdat een van de implicaties van haar kosmologie is, dat de vele verschrikkingen die we hier kennen een injectie zijn tegen nog ergere in de wereld die komt. Volgens Stormy zal wat er van ons in het volgende leven verwacht wordt de moeite waard zijn, voor een deel vanwege het pure avontuur dat erin zit, maar voornamelijk omdat de beloning voor de diensttijd in ons derde leven komt.

Persoonlijk geef ik er de voorkeur aan mijn beloning een leven eerder te krijgen dan zij voorziet.

Maar Stormy is voor uitgestelde bevrediging. Als ze maandag trek heeft in rootbeer met vanille-ijs, zal ze tot dinsdag of woensdag wachten voor ze zichzelf erop trakteert. Ze blijft volhouden dat door het wachten het drankje beter smaakt.

Mijn standpunt is het volgende: als je zo dol bent op rootbeer met vanille-ijs, dan neem je er een op maandag, een volgende op dinsdag en een derde op woensdag.

Volgens Stormy zal ik, als ik te lang volgens die filosofie leef, een van die mannen van vierhonderd kilo worden die, als ze ziek zijn, uit hun huizen getakeld moeten worden door verhuizers met een hijskraan.

‘Als je de vernedering wilt voelen op een dieplader naar het ziekenhuis gebracht te worden,’ zei ze een keer, ‘verwacht dan niet dat ik op je opgeblazen pens ga zitten zoals Japie Krekel op de kop van de walvis die “When You Wish Upon a Star” zingt.’ Ik ben er tamelijk zeker van dat Japie Krekel in Disney’s Pinocchio niet op de kop van een walvis zit. Eigenlijk ben ik er niet eens van overtuigd of hij wel een walvis ontmoet.

Maar als ik deze opmerking tegen Stormy zou maken, zou ze me een van die sceptische blikken toewerpen die betekenen Ben je zo hopeloos stompzinnig of alleen maar pissig? Dit is een blik die vermeden moet worden, zo niet gevreesd.

Terwijl ik hier op de rand van het bed van de jongen zat te wachten, kon zelfs de gedachte aan Stormy mijn stemming niet verbeteren. En inderdaad, als de grijnzende beeltenis van Scooby-Doo op de lakens me al niet kon opvrolijken, kon misschien niets het doen.

Ik bleef maar denken aan Harlo die zijn moeder op zesjarige leeftijd was kwijtgeraakt, over hoe zijn leven een gedenkteken aan haar had kunnen zijn, en hoe het daarentegen haar herinnering tot schande had gemaakt.

En ik dacht natuurlijk aan Penny: haar leven dat zo vroegtijdig aan een einde was gekomen, het verschrikkelijke verlies voor haar familie, de voortdurende pijn die hun leven voorgoed had veranderd.

Penny legde haar linkerhand in mijn rechter en kneep er geruststellend in.

Haar hand voelde net zo echt aan als die van een levend kind, net zo stevig en net zo warm. Ik begreep niet hoe ze voor mij zo echt kon zijn en toch door muren kon lopen, zo echt voor mij en toch onzichtbaar voor anderen.

Ik huilde een beetje. Soms doe ik dat. Ik schaam me niet voor tranen. Op dit soort momenten werken tranen emoties naar buiten die me anders zouden achtervolgen, en die me door me te achtervolgen bitter zouden maken.

Op het moment dat mijn zicht vertroebelde door de eerste glinstering van tranen die nog niet naar buiten waren gekomen, nam Penny mijn handen in de hare. Ze glimlachte en knipoogde, alsof ze wilde zeggen: Het is goed, Odd Thomas. Gooi het naar buiten, dan ben je ervan af.

De doden zijn gevoelig voor de levenden. Ze zijn vóór ons deze weg gegaan en kennen onze angsten, onze mislukkingen, onze wanhopige wensen; ze weten hoezeer we koesteren wat niet blijvend is. Ze hebben medelijden met ons, denk ik, en ongetwijfeld moet dat ook.

Toen mijn tranen opdroogden, ging Penny staan, glimlachte weer en streek met een hand het haar van mijn voorhoofd weg. Vaarwel leek dit gebaar te zeggen. Bedankt en vaarwel.

Ze liep door de kamer, door de muur, één verdieping boven de voortuin, de augustusochtend in. Of misschien ging ze naar een ander gebied waar het nog helderder was dan hier in Pico Mundo tijdens de zomer.

Een ogenblik later verscheen Wyatt Porter in de deuropening van de kamer.

Onze politiechef is een grote man, maar zijn uiterlijk is niet bedreigend. Zijn gezicht, met de ogen van een basset en wangen van een bloedhond, heeft meer last van de zwaartekracht gehad dan de rest van zijn lichaam. Ik heb hem snel en vastberaden zien bewegen, maar zowel in actie als in rust lijkt hij een enorm gewicht op zijn vlezige, ronde schouders te torsen.

Door de jaren heen, terwijl de lage heuvels om ons stadje met wijken vol eendere huizen werden volgebouwd en onze bevolking toenam en toen de laagheid van een steeds wredere wereld de laatste uithoeken van de beschaving, zoals Pico Mundo, was binnengekropen, had Chef Porter misschien wel te veel menselijk verraad gezien. Misschien is de last die hij torst een vracht aan herinneringen die hij graag zou willen afschudden, maar niet kan.

‘Daar zijn we weer,’ zei hij toen hij de kamer binnenkwam.

‘We zijn er weer,’ beaamde ik.

‘Kapotte patiodeur, kapot meubilair.’

‘Ik heb het minste kapotgemaakt. Alleen maar de lamp.’

‘Maar jij hebt de situatie geschapen waardoor dit allemaal is gebeurd.’

‘Jawel.’

‘Waarom ben je niet naar mij toe gekomen, om mij de kans te geven een manier uit te denken waardoor Harlo zelf in de val zou lopen?’

We hadden in het verleden op die manier samengewerkt.

‘Ik had het gevoel,’ zei ik, ‘dat we hem meteen moesten aanpakken, dat hij het anders misschien snel weer zou doen.’

‘Jouw gevoel.’

‘Ja, meneer. Volgens mij wilde Penny dat aan me duidelijk maken. Er zat een stille dwang in haar.’

‘Penny Kallisto.’

‘Jawel.’

De chef zuchtte. Hij ging op de enige stoel in de kamer zitten: een kinderstoel met een purperen bekleding en met als rugleuning het lijf en de kop van Barney de dinosaurus. Het leek alsof hij bij Barney op schoot zat. ‘Jongen, je maakt mijn leven beslist ingewikkeld.’

‘Zíj maken uw leven ingewikkeld, meneer, en dat van mij nog erger dan dat van u,’ zei ik. Ik doelde op de doden.

‘Dat is zeker waar. Als ik jou was, zou ik al jaren geleden krankzinnig zijn geworden.’

‘Dat heb ik ook overwogen,’ gaf ik toe.

‘Luister, Odd, ik wil een manier zien te vinden om jou hiermee buiten de rechtszaal te houden, mocht het zover komen.’

‘Ik wil ook een manier vinden.’

Maar een paar mensen kennen mijn vreemde geheimen. Alleen Stormy Llewellyn kent ze allemaal.

Ik wil anonimiteit, een eenvoudig en rustig leven, in elk geval zo eenvoudig als de geesten me zullen toestaan.

De chef zei: ‘Ik denk dat hij wel zal bekennen in aanwezigheid van zijn advocaat. Misschien komt er dan geen rechtszitting. Maar als dat wel zo is, zullen we zeggen dat hij zijn portefeuille heeft opengemaakt om een weddenschap die hij met jou had, misschien op een honkbalwedstrijd, te betalen, en dat de polaroids van Penny eruit vielen.’

‘Dat kan ik wel verkopen,’ verzekerde ik hem.

‘Ik zal met Horton Barks gaan praten. Hij zal je betrokkenheid zo klein mogelijk maken in zijn verslag.’

Horton Barks was de uitgever van de Maravilla County Times. Twintig jaar eerder had hij in de bossen van Oregon, al wandelend, een etentje gehad met Big Foot – als je wat je onderweg vergaart samen met worstjes uit blik een etentje kunt noemen.

Om eerlijk te zijn weet ik niet zeker of Horton heeft gegeten met Big Foot, maar hij beweert van wel. Gezien mijn dagelijkse ervaringen ben ik niet in de positie de verhalen van Horton of iemand anders in twijfel te trekken, of het nu gaat over een ontmoeting met buitenaardse wezens of met kabouters.

‘Is alles oké met je?’ vroeg chef Porter.

‘Prima. Maar ik heb er beslist een hekel aan te laat op mijn werk te komen. Dit is de drukste tijd in de Grille.’

‘Heb je al gebeld?’

‘Ja.’ Ik hield mijn mobieltje omhoog dat aan mijn riem geklemd had gezeten toen ik het zwembad in ging. ‘Hij doet het nog.’

‘Ik zal waarschijnlijk straks wel langskomen, voor een berg zelfgemaakte patat en een bord eieren.’

‘De hele dag ontbijt,’ zei ik, wat al sinds 1946 een plechtige belofte was van de Pico Mundo Grille.

Chef Porter ging van de ene bil op de andere zitten, waardoor Barney kreunde. ‘Jongen, ben jij van plan altijd snelbuffetkok te blijven?’

‘Nee. Ik dacht eraan over te stappen naar banden.’

‘Banden?’

‘Misschien eerst verkoop, daarna installatie. Ze hebben altijd vacatures bij Tire World.’

‘Waarom banden?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Mensen hebben ze nodig. En het is iets wat ik niet ken, iets nieuws om te leren. Ik zou graag willen weten hoe dat leven eruit ziet, het bandenleven.’

We bleven zo’n halve minuut zitten, zonder dat een van ons iets zei. Toen vroeg hij: ‘En dat is het enige wat jij aan de horizon ziet? Banden, bedoel ik.’

‘Zwembadonderhoud ziet er intrigerend uit. Met al die nieuwe wijken die gebouwd worden, komt er ongeveer elke dag wel een nieuw zwembad bij.’

Chef Porter knikte nadenkend.

‘En het lijkt me ook leuk om in een bowlingcentrum te werken,’ zei ik. ‘Al die nieuwe mensen die je steeds weer ziet, de opwinding van een wedstrijd.’

‘Wat moet jij nou in een bowlingcentrum?’

‘Om te beginnen, zorgen voor de huurschoenen. Ze moeten tussen het gebruik door schoongemaakt worden. En gepoetst. Je moet de veters regelmatig controleren.’

De chef knikte en de purperen Barney-stoel piepte meer als een muis dan als een dinosaurus.

Mijn kleren waren bijna droog, maar ze waren ernstig gekreukt. Ik keek op mijn horloge. ‘Ik kan beter gaan, ik moet me omkleden voor ik naar de Grille ga.’

We gingen allebei staan.

De Barney-stoel gaf de geest.

Hoofdinspecteur Porter keek naar de paarse wrakstukken en zei:

‘Dat had kunnen gebeuren toen je met Harlo vocht.’

‘Zou kunnen,’ zei ik.

‘De verzekering zal het met de rest dekken.’

‘Er is altijd verzekering,’ beaamde ik.

We gingen naar beneden waar Stevie op een kruk in de keuken zat en tevreden een citroencakeje at.

‘Het spijt me, maar ik heb de stoel in je kamer kapotgemaakt,’ zei Chef Porter tegen hem, want de chef is geen leugenaar.

‘Dat is toch maar een stomme, oude Barney-stoel,’ zei de jongen. ‘Ik ben dat stomme Barney-gedoe al weken ontgroeid.’

Met een bezem en blik was Stevies moeder het gebroken glas aan het opvegen.

Chef Porter vertelde haar over de stoel. Ze wilde het afdoen als onbelangrijk, maar hij kreeg van haar de belofte dat ze de aankoopprijs zou opzoeken en hem het bedrag zou laten weten.

Hij bood me een lift naar huis aan, maar ik zei: ‘Het snelst is voor mij gewoon de weg terug die ik ben gekomen.’

Ik verliet het huis door het gat waar de glazen deur had gezeten, liep om het zwembad heen, in plaats van erdoorheen te spatten, klom over de ingestorte muur, stak de smalle steeg over, klom over het smeedijzeren hek, liep over het gras om een volgend huis heen, stak Marigold Lane over en ging terug naar mijn appartement boven de garage.

4

Ik zie dode mensen. Maar, mijn god, ik dóé er iets aan.

Deze actieve strategie is lonend, maar gevaarlijk. Op sommige dagen resulteert het in een ongewone hoeveelheid wasgoed.

Nadat ik een schone spijkerbroek en een fris wit T-shirt had aangetrokken, liep ik naar de achterveranda van Mrs. Sanchez om haar te bevestigen dat ze zichtbaar was, zoals ik elke ochtend deed. Door de hordeur zag ik haar aan de keukentafel zitten.

Ik klopte aan en ze zei: ‘Kun je me horen?’

‘Ja,’ zei ik, ‘ik hoor je heel goed.’

‘Wat hoor je?’

‘Jou. Rosalia Sanchez.’

‘Kom dan binnen, Odd Thomas,’ zei ze.

Haar keuken geurde naar chilipepers en bloem, gebakken eieren en smeltkaas. Ik ben een verschrikkelijke goede snelbuffetkok, maar Rosalia Sanchez is een geboren chef.

Alles in haar keuken is oud en veel gebruikt, maar nauwgezet schoongehouden. Antiquiteiten zijn kostbaarder als de tijd en het gebruik er een warm patina overheen hebben gelegd. De keuken van Mrs. Sanchez is net zo mooi als het mooiste antiek, met het onbetaalbare patina van een leven vol werk en van koken met plezier en liefde.

Ik ging tegenover haar aan de tafel zitten.

Ze hield haar handen stevig om een koffiebeker geklemd om ze niet te laten trillen. ‘Je bent laat vanochtend, Odd Thomas.’

Onveranderlijk gebruikt ze beide namen. Soms vermoed ik dat ze denkt dat Odd geen naam is, maar een koninklijke titel, zoals prins of hertog, en dat het protocol absoluut vereist dat die door gewone stervelingen wordt gebruikt als ze me aanspreken. Misschien denkt ze dat ik de zoon ben van een onttroonde koning, teruggebracht tot haveloze omstandigheden, maar iemand die toch respect verdient.

Ik zei: ‘Ja ik ben laat, het spijt me. Het is een vreemde ochtend geweest.’

Ze weet niet van mijn speciale relatie met de overledenen. Ze heeft al genoeg problemen zonder zich ook nog eens zorgen te maken over doden die pelgrimages maken naar haar garage.

‘Kun je zien wat ik aan heb?’ vroeg ze bezorgd.

‘Een lichtgele broek. Een donkergele met bruine blouse.’

Ze werd slim. ‘Vind je het vlinderspeldje in mijn haar mooi, Odd Thomas?’

‘Er zit geen speldje. Je draagt je haar naar achteren met een geel lint. Het ziet er mooi uit zo.’

Als jonge vrouw moet Rosalia Sanchez uitzonderlijk mooi zijn geweest. Ze was nu drieënzestig, een paar pond zwaarder, de ervaring had haar getekend met plooien en rimpels, en ze bezat de diepere schoonheid van de mooi geworden mensen: de lieftallige nederigheid en tederheid die de tijd je kan leren, de aantrekkelijke glans van zorg en karakter die, in hun laatste jaren op deze aarde, ongetwijfeld de gezichten markeerden van hen die later heilig verklaard werden.

‘Toen je niet op de gewone tijd kwam,’ zei ze, ‘dacht ik dat je al hier was geweest, maar me niet had kunnen zien. En ik dacht dat ik jou ook niet meer kon zien, dat jij, toen ik voor jou onzichtbaar werd, ook voor mij onzichtbaar was geworden.’

‘Ik ben alleen maar te laat,’ stelde ik haar gerust.

‘Het lijkt me vreselijk om onzichtbaar te zijn.’

‘Ja, maar dan zou ik me niet zo vaak hoeven scheren.’

Als we over onzichtbaarheid spraken, weigerde Mrs. Sanchez zich te laten amuseren. Op haar heiligengezicht verscheen een afkeurende frons.

‘Als ik me zorgen maakte over onzichtbaar worden, dacht ik altijd dat ik andere mensen zou kunnen zien, dat zij alleen maar mij niet konden zien of horen.’

‘In die oude films over de Onzichtbare Man,’ zei ik, ‘kon je zijn adem zien als hij met echt koud weer naar buiten ging.’

‘Maar als andere mensen voor mij onzichtbaar worden als ik voor hen onzichtbaar ben,’ ging ze verder, ‘is het net alsof ik de allerlaatste persoon op aarde ben, alsof die helemaal leeg is, afgezien van mij die alleen ronddoolt.’

Ze huiverde. De koffiebeker in haar handen sloeg tegen de tafel. Als Mrs. Sanchez over onzichtbaarheid praat, heeft ze het over de dood, maar ik weet niet zeker of ze dit beseft.

Mocht het eerste echte jaar van het nieuwe millennium, 2001, niet goed zijn geweest voor de wereld in het algemeen, het was bijzonder deprimerend geweest voor Rosalia Sanchez, te beginnen met het verlies van haar man, Herman, op een nacht in april.

Ze was naast de man van wie ze al meer dan veertig jaar hield gaan slapen – en was wakker geworden naast een koud lijk. Voor Herman was de dood uiterst vriendelijk gekomen, in zijn slaap, maar voor Rosalia was het wakker worden naast een dode heel erg traumatisch geweest.

Later dat jaar, toen ze nog steeds rouwde om haar man, was ze niet met haar drie zusters en hun gezinnen meegegaan op een al sinds lang geplande vakantie naar New England. Op de ochtend van 11 september werd ze wakker met het nieuws dat hun retourvlucht uit Boston gekaapt was en als een geleid projectiel was gebruikt in een van de meest verfoeilijke daden uit de geschiedenis.

Hoewel Rosalia kinderen had gewild, had God haar er geen gegeven. Herman, haar zusters, haar nichten, haar neven, waren het middelpunt van haar leven geweest. Ze verloor ze allemaal terwijl ze lag te slapen.

Ergens tussen die septembermaand en de daaropvolgende Kerstmis was Rosalia een beetje krankzinnig van verdriet geworden. Rustig krankzinnig, omdat ze haar hele leven rustig had geleefd en zij niet anders kende.

In haar vriendelijke gekte wilde ze niet erkennen dat ze dood waren. Voor haar waren ze voornamelijk onzichtbaar geworden. De natuur had in een eigenzinnige stemming teruggegrepen op een zeldzaam fenomeen dat op elk moment omgekeerd kon worden, zoals een magnetisch veld, waardoor al haar geliefde doden voor haar weer zichtbaar zouden worden.

Rosalia Sanchez kende de bijzonderheden van alle verdwijningen van schepen en vliegtuigen in de Bermuda Driehoek. Ze had elk boek dat ze kon vinden over het onderwerp gelezen.

Ze wist over de onverklaarbare verdwijningen, schijnbaar van de ene dag op de andere, van honderdduizenden Maya’s uit de steden Copan, Piedras Negras en Palenque in 610 voor Christus.

Als je je door Rosalia Sanchez de oren van het hoofd liet kletsen, zouden die er inderdaad afvallen tijdens een ernstige discussie over historische verdwijningen. Ik weet bijvoorbeeld meer dan ik wil weten en aanzienlijk meer dan ik hoef te weten over de verdwijning, tot de laatste man, van een divisie van drieduizend Chinese soldaten bij Nanking, in 1939.

‘Nou,’ zei ik, ‘in ieder geval ben je vanochtend zichtbaar. Je hebt weer een hele dag van zichtbaarheid om naar uit te kijken, en dat is een zegen.’

Rosalia’s grootste angst is dat ze zelf, op dezelfde dag dat haar geliefden weer zichtbaar worden gemaakt, zal verdwijnen.

Hoewel ze verlangt naar hun terugkomst, vreest ze de consequenties.

Ze sloeg een kruis, keek om zich heen door de gezellige keuken en glimlachte uiteindelijk. ‘Ik zou iets kunnen bakken.’

‘Jij kunt álles bakken,’ zei ik.

‘Wat wil je dat ik voor je bak, Odd Thomas?’

‘Verras me maar.’ Ik keek op mijn horloge. ‘Ik moet naar mijn werk.’

Ze liep met me mee naar de deur en gaf me een afscheidsknuffel. ‘Jij bent een goede jongen, Odd Thomas.’

‘Jij doet me denken aan mijn Opoe Sugars,’ zei ik, ‘behalve dat jij geen poker speelt, geen whisky drinkt en niet in snelle auto’s rijdt.’

‘Dat is lief,’ zei ze. ‘Weet je, ik vond Pearl Sugars het allerbeste van de hele wereld. Ze was zo vrouwelijk, maar ze kon ook…’

‘Klappen uitdelen,’ opperde ik.

‘Precies. Tijdens het aardbeienfeest van de kerk was er een keer een woesteling, die kwaadaardig was geworden door drugs en drank. Pearl legde hem neer met maar twee klappen.’

‘Ze had een verschrikkelijke linkerhoek.’

‘Natuurlijk schopte ze hem eerst op die heel pijnlijke plek. Maar volgens mij had ze hem met die klappen al kunnen vellen. Ik wenste wel eens dat ik wat meer op haar leek.’

Vanaf het huis van Mrs. Sanchez liep ik de zes straten naar de Pico Mundo Grille, die zich midden in het centrum van Pico Mundo bevindt.

De ochtend werd beter met elke minuut nadat de zon was opgegaan. De goden van de Mojave kennen de betekenis van het woord gematigdheid niet.

De lange ochtendschaduwen werden zienderogen korter, trokken zich terug van gestaag warmer wordende grasvelden, van kokend asfalt, van betonnen stoepen die net zo goed gebruikt konden worden voor het bakken van eieren als de bakplaat waar ik straks voor zou staan.

De lucht ontbeerde de energie om in beweging te komen. Bomen hingen slap. Vogels trokken zich of terug naar bladerrijke slaapplaatsen of vlogen hoger dan ze bij dageraad hadden gedaan, veel hoger naar een hoogte waar de dunnere lucht de hitte minder hardnekkig vasthield.

In deze verwelkende stilte, tussen het huis van Mrs. Sanchez en de Grill, zag ik drie schaduwen bewegen. Allemaal waren ze onafhankelijk van een bron, want het waren geen gewone schaduwen.

Toen ik veel jonger was, noemde ik deze entiteiten schimmen. Maar dat is gewoon een ander woord voor geesten, en het zijn geen geesten zoals Penny Kallisto.

Ik geloof niet dat ze ooit deze wereld binnenkomen in een menselijke vorm of dit leven kennen zoals wij dat doen. Ik vermoed dat ze hier niet thuishoren, dat een gebied van eeuwige duisternis hun aanstaande thuis is.

Hun vorm is vloeibaar. Hun substantie is niet dichter dan die van schaduwen. Hun beweging is geluidloos. Hun bedoelingen, hoewel geheimzinnig, zijn niet goedaardig.

Vaak sluipen ze als katten, maar dan als katten die zo groot zijn als mensen. Soms rennen ze half rechtop als droomwezens die half mens, half hond zijn.

Ik zie ze niet vaak. Als ze verschijnen, duidt hun aanwezigheid altijd op ophanden zijnde moeilijkheden die een hogere intensiteit en een duisterder dimensie hebben dan normaal.

Nu zijn het geen schimmen meer voor mij. Ik noem ze bodachs. Bodach is een woord dat ik een zesjarig Engels joch hoorde gebruiken om deze wezens te beschrijven toen hij hier op bezoek was en, samen met mij, een hele meute door de schemering van Pico Mundo zag struinen. Een bodach is een klein, gemeen, en vermoedelijk mythisch monster van de Britse eilanden die door schoorstenen komt om stoute kinderen mee te nemen.

Ik geloof niet dat de geesten die ik zie werkelijk bodachs zijn. Ik denk ook niet dat de Engelse jongen dat geloofde. Het woord floepte alleen maar zijn geest binnen omdat hij geen betere naam voor ze had. Ik ook niet.

Het was de enige persoon die ik ooit heb gekend die hetzelfde speciale zintuig had als ik. Een paar minuten nadat hij het woord bodach in mijn aanwezigheid uitsprak, werd hij geplet tussen een op hol geslagen vrachtwagen en een muur van betonblokken.

Tegen de tijd dat ik de Grille bereikte, hadden de drie bodachs zich bij elkaar gevoegd. Ze renden ver voor me uit, gingen glinsterend een hoek om en verdwenen, alsof ze alleen maar hitteduiveltjes waren geweest, trucs van de woestijnlucht en de slopende zon.

Mooi niet.

Op sommige dagen vind ik het moeilijk om me te concentreren en de beste kok van een snelbuffet te zijn. Deze ochtend zou ik meer dan mijn gewone discipline nodig hebben om mijn geest op mijn werk te richten en ervoor te zorgen dat de omeletten, de eigengemaakte frites, hamburgers en gebakken bacon die van mijn bakplaat kwamen mijn reputatie eer aandeden.

5

‘Eieren… stukmaken en oprekken,’ zei Helen Arches. ‘Eén zittend biggetje, gebakken aardappeltjes, hartverzakking.’

Ze hing het bonnetje aan de bestelrail, greep een pot verse koffie en deed de ronde om klanten een gratis tweede kopje koffie aan te bieden.

Helen is al tweeënveertig jaar een uitstekende serveerster, sinds haar achttiende. Van dat jarenlange goede werken zijn haar enkels stijf geworden en heeft ze platvoeten gekregen, zodat haar schoenen bij elke stap die ze maakt tegen de vloer kletsen.

Dit zachte klets-klets-klets is een van de basisritmes van de mooie muziek in de Pico Mundo Grille, samen met het gesis en gespetter van de bakplaat, het gerinkel van bestek en het gekletter van borden. De gesprekken van klanten en medewerkers vormen de melodie.

We hadden het druk die dinsdagochtend. Alle tafeltjes waren bezet, evenals twee derde van de krukken aan de bar.

Ik vind het prettig als het druk is. Het snelbuffet is het centrale gedeelte van het restaurant, en ik trek net zo zeker fans als elke acteur op de planken van Broadway.

Als kok in een snelbuffet met weinig klanten lijk je op een dirigent van een symfonieorkest zonder musici of zonder publiek. Je staat klaar voor actie in een schort in plaats van in een smoking, met een spatel in je hand in plaats van een dirigeerstokje, vol verlangen je te uiten in de kunst, alleen is die niet afkomstig van componisten maar van kippen.

Het ei is zeker weten kunst. Als een hongerig mens de keuze krijgt tussen Beethoven en een paar in boter gebakken eieren, zal hij onveranderlijk kiezen voor de eieren – of eigenlijk de kip – en zal hij zijn humeur minstens zoveel beter zien worden als door een requiem, een rapsodie of een sonate.

Iedereen kan een ei breken en de inhoud in een koekenpan, een pan of een pot laten glijden, maar slechts weinigen kunnen omeletten zo smaakvol, roereieren zo luchtig, en spiegeleieren zo spiegelend maken als ik.

Hier spreekt geen trots. Nou ja, eigenlijk wel, maar het is eerder trots op een prestatie dan verbeelding of opscheppen.

Ik ben niet geboren met de artisticiteit van een begaafde snelbuffetkok. Ik heb het geleerd door studie en praktijk, onder begeleiding van Terri Stambaugh, de eigenares van de Pico Mundo Grille. Waar anderen in mij geen belofte zagen, geloofde Terri in mijn potentieel en gaf me een kans. Ik streef ernaar haar vertrouwen terug te betalen met cheeseburgers van een uitzonderlijke kwaliteit en pannenkoeken die bijna zo luchtig zijn dat ze van het bord zweven.

Ze is niet alleen mijn werkgeefster, maar ook mijn culinaire mentor, mijn surrogaatmoeder en mijn vriendin.

Daarnaast is zij mijn voornaamste autoriteit op het gebied Elvis Presley. Als je ook maar een dag in het leven van de koning van de rock-’n-roll opnoemt, zal Terri je zonder aarzelen vertellen waar hij op die dag was en wat hij deed.

Ik, aan de andere kant, ben meer vertrouwd met zijn activiteiten na zijn dood.

Zonder het bonnetje van Helen aan de rail te raadplegen, rekte ik een bestelling van eieren op, wat betekent dat ik een derde ei toevoegde aan onze normale bestelling van twee. Daarna maakte ik ze stuk: ik maakte roerei.

Een ‘zittend biggetje’ is gebakken ham. Een big zit op zijn ham. Het ligt op zijn buik, waar de bacon van afkomstig is, dus ‘een liggend biggetje’ vraagt om een plak bacon bij de eieren.

‘Hartverzakking’ is een bestelling van toast met extra boter.

Gebakken aardappeltjes heten gewoon gebakken aardappeltjes. Niet elk woord dat we overdag wisselen is restaurantjargon, net zomin als elke kok van een snelbuffet dode mensen ziet.

Ik zag tijdens die dinsdagdienst in de Pico Mundo Grille alleen levende mensen. In een restaurant herken je de doden altijd, omdat doden niet eten.

Tegen het einde van de ontbijtspits kwam chef Wyatt Porter binnen. Hij ging alleen aan een tafeltje zitten.

Zoals altijd spoelde hij een rennie weg met een glas magere melk voor hij het bord eieren en de zelfgemaakte friet bestelde waar hij het eerder over had gehad. Zijn gezicht was net zo melkachtig grijs als carbolzeep.

De chef lachte flauw naar me en knikte. Ik stak mijn spatel groetend omhoog.

Hoewel ik misschien uiteindelijk het bakken van aardappeltjes zal inruilen voor de verkoop van banden, zal ik nooit een carrière in wetshandhaving overwegen. Het werk kost je je maag en is ondankbaar.

Bovendien ben ik doodsbang voor wapens.

De helft van de tafeltjes en alle krukken op twee na aan de bar waren verlaten toen een bodach het eethuis binnenkwam.

Hun soort blijkt niet door muren te kunnen lopen zoals de dode Penny Kallisto. In plaats daarvan glippen ze door elke scheur of kier, of door het sleutelgat.

Deze sijpelde naar binnen door de haardunne ruimte tussen de glazen deur en de metalen deurlijst. Als een golvend lint van rook, even weinig substantieel als damp, alleen niet doorzichtig, maar inktzwart, kwam de bodach binnen.

Eerder rechtop dan sluipend op handen en voeten, vloeibaar in vorm zonder duidelijke kenmerken, hoewel hij vaag deed denken aan iets dat half mens, half hond was, liep de ongenode gast ineengedoken stilletjes van de voorkant naar de achterkant van het eethuis, door niemand gezien behalve door mij.

Hij leek zijn hoofd naar elke klant van ons om te draaien terwijl hij door het looppad tussen de barkrukken en de tafeltjes gleed. Een paar keer aarzelde hij, alsof bepaalde mensen interessanter voor hem waren dan andere. Hoewel hij geen duidelijke gelaatskenmerken had, leek een deel van het silhouet op een hoofd, met iets van een hondensnuit.

Uiteindelijk kwam het wezen terug van de achterkant van het restaurant en ging aan de publiekskant van de bar staan. Hij hield me, hoewel oogloos, zeker in de gaten terwijl ik bezig was in het snelbuffet.

Terwijl ik deed alsof ik me niet bewust was van mijn toeschouwer, concentreerde ik me intenser op de grill en bakplaat dan nodig was nu de ontbijtspits voor het grootste deel voorbij was.

Van tijd tot tijd keek ik op en wierp geen blik op de bodach maar op de klanten, op Helen die serveerde met haar eigen klets-klets-klets, op onze andere serveerster – de lieve Bertie Orbic, rond in naam en lijf – op de grote ramen en de doorbakken straat erachter, waar palissanderbomen te doorzichtige schaduwen wierpen om koelte te geven en waar hitteslangen uit het asfalt werden getoverd, niet door fluitmuziek, maar door het stille geknetter van de zon.

Soms, zoals op dit moment, hebben bodachs speciaal aandacht voor mij. Ik weet niet waarom.

Ik denk niet dat ze beseffen dat ik me van hen bewust ben. Als ze wisten dat ik hun soort kon zien, zou ik misschien in gevaar verkeren.

Gezien het feit dat bodachs niet meer substantie lijken te hebben dan schaduwen, weet ik niet hoe ze me iets zouden kunnen aandoen. Ik popel niet om daar achter te komen.

Dit exemplaar, dat blijkbaar gefascineerd was door de rituelen van het koken in een snelbuffet, verloor pas zijn belangstelling voor me toen een klant met een opmerkelijk uiterlijk het restaurant binnenstapte.

In de woestijnzomer die elke inwoner van Pico Mundo had geroosterd, was deze nieuwkomer net zo bleek gebleven als brooddeeg. Over zijn schedel spreidde zich kort, zuurgeel haar uit dat wolliger was dan een gistende schimmel.

Hij ging aan de bar zitten, niet ver van de snelbuffetkeuken. Hij draaide als een druk kind op zijn stoel van links naar rechts en van rechts naar links, en staarde naar de bakplaat, naar de milkshakemixers en de frisdrankautomaten, en scheen lichtelijk verward en geamuseerd.

De bodach die zijn belangstelling voor mij had verloren, ging op de nieuwkomer af en richtte zich volledig op hem. Het wezen hield zijn inktachtige hoofd – als je tenminste van een hoofd kon spreken – schuin naar links, schuin naar rechts, alsof de glimlachende man hem bevreemdde. Als het snuitgedeelte echt een snuit was, dan snoof de schim met een wolfachtige belangstelling. Vanaf onze kant van de balie begroette Bertie Orbic de nieuwkomer. ‘Schat, wat kan ik voor je doen.’

Het lukte de man tegelijkertijd te glimlachen en te praten. Daarbij sprak hij zo zacht dat ik niet kon horen wat hij zei. Bertie leek verrast, maar toen begon ze te schrijven op haar notitieblokje.

De ogen van de klant, die werden vergroot door ronde glazen in een draadmontuur, verontrustten me. Zijn rookgrijze ogen dreven over me heen als een schaduw over een poel in een bos, en leken mij niet bewuster te registreren dan de schaduw het water.

De weke gelaatstrekken van zijn fletse gezicht deden me denken aan bleke paddestoelen die ik ooit had gezien in een donkere, vochtige hoek van een kelder, en aan melige stuifzwammen op vochtige hopen in het bos.

Chef Porter, druk in de weer met zijn bord eieren, scheen zich net zo weinig bewust van Fungusman als van de toekijkende bodach. Zijn intuïtie vertelde hem duidelijk niet dat deze nieuwe klant speciale aandacht of bezorgdheid waard was.

Maar ik vond Fungusman zorgwekkend – voor een deel, maar niet uitsluitend, omdat de bodach door hem gefascineerd bleef. Hoewel ik in zekere zin communiceer met de doden, heb ik geen voorgevoelens – behalve soms, als ik diep in slaap ben en droom. Wakker ben ik net zo kwetsbaar voor sterfelijke verrassingen als iedereen. Mijn dood zou misschien uit de loop van het wapen van een terrorist komen, of door een vallende kroonlijst tijdens een aardbeving, en ik zou me pas bewust worden van het gevaar als ik het gekraak van het fatale schot hoorde of de aarde hevig onder mijn voeten voelde schudden.

Dat ik op mijn hoede was voor de man kwam ook voort uit een wantrouwen dat niet op rede was gebaseerd, maar op puur instinct. Een man die de hele tijd zo bleef glimlachen was een dwaas – of een oplichter die iets te verbergen had.

Die rookgrijze ogen schenen in gedachten verzonken en slechts half gericht, maar ik zag er geen stompzinnigheid in. Ik meende er zelfs een sluwe verhulde alertheid in te bespeuren, als bij een doodstille slang die voordat hij toeslaat doet alsof die vette muis hem onverschillig laat.

Bertie Orbic klemde het bonnetje aan de rail en noemde zijn bestelling op: ‘Twee huilende koeien met dekens, en gekruist met varkens.’

Twee hamburgers met uitjes, kaas en bacon.

Met haar lieve, heldere stem die klinkt alsof hij hoort bij een tienjarig meisje dat is voorbestemd een beurs voor het conservatorium te krijgen, ging ze verder: ‘Dubbele pieper, tweemaal hel.’

Tweemaal friet, lang gebakken.

Ze zei: ‘Twee Britten in het vuur, naar Philly voor vis.’

Twee Engelse muffins met roomkaas en gerookte zalm.

Ze was nog niet klaar: ‘Ruim de keuken op, plus nachtbessen met zeppelins.’

Een bestelling van gebakken aardappeltjes met uitjes, en een bestelling van zwarte bonen met worstjes.

Ik zei: ‘Moet ik starten of wachten tot zijn vrienden er zijn?’

‘Starten,’ antwoordde Bertie. ‘Dit is voor één persoon. Zo’n mager ding als jij begrijpt dat niet.’

‘Wat wil hij eerst?’

‘Wat je maar wilt.’

Fungusman glimlachte dromerig naar een zoutstrooier, die hij almaar ronddraaide op de bar voor zich, alsof de witte, kristallijnen inhoud hem fascineerde en hem voor een raadsel stelde.

Hoewel de man niet de gepolijste fysieke kenmerken had van iemand die is weggelopen uit een fitnesscentrum, was hij niet dik, alleen maar zacht en afgerond als een paddestoel. Als al zijn maaltijden zo uitgebreid waren, moest hij de stofwisseling hebben van een Tasmaanse duivel op amfetamine.

Ik roosterde eerst de muffins, terwijl Bertie zowel een chocolademilkshake als een vanillecola klaarmaakte. Onze eetkampioen was ook een energieke drinker.

Tegen de tijd dat ik de muffins liet volgen door de gebakken aardappeltjes met worstjes, was er een tweede bodach verschenen. Deze en de eerste bewogen zich opgewonden door het eethuis. Ze waren dan weer hier en dan weer daar, maar altijd keerden ze weer terug naar de glimlachende lekkerbek die zich niet van hen bewust was.

Toen de cheeseburger met bacon en de goed doorbakken frieten klaar waren, sloeg ik met een hand op de bel die naast de bakplaat stond om Bertie te waarschuwen dat haar bestelling klaarstond. Ze diende het heet op, terwijl ze het bord geluidloos als altijd op de bar neerzette.

Drie bodachs hadden zich verzameld voor het raam aan de voorkant, hardnekkige schaduwen die ongevoelig bleven voor de verzengende kracht van de woestijnzon, en staarden bij ons naar binnen alsof we een expositie waren.

Er gaan vaak maanden voorbij dat ik ze helemaal niet zie. Het rennende trio dat ik eerder op straat had gezien, en nu deze samenscholing, deden vermoeden dat Pico Mundo moeilijke tijden tegemoet kon zien.

Bodachs worden geassocieerd met de dood zoals bijen met het zoeken naar de nectar van bloemen. Ze lijken ervan te drinken. Maar een gewoon sterfgeval trekt geen enkele bodach aan, laat staan een hele zwerm. Ik heb nooit een van deze monsters naast het bed zien rondhangen van een terminale kankerpatiënt of in de nabijheid van iemand die op het punt staat een fatale hartaanval te krijgen.

Ze worden aangetrokken door geweld. En verschrikking. Ze lijken te weten wanneer het komt. Ze verzamelen zich als toeristen voor de voorspelbare uitbarsting van een geiser in het Yellowstone Park.

Ik heb niet een van hen Harlo Landerson zien schaduwen in de dagen voordat hij Penny Kallisto vermoordde. Ik betwijfel het of er een bodach in de buurt was toen hij het meisje verkrachtte en wurgde.

Voor Penny was de dood met een verschrikkelijke pijn en een onverdraaglijke angst gekomen; en natuurlijk bidden we allemaal – of hopen we dat alleen maar, afhankelijk van onze relatie tot God – dat onze dood niet zo wreed zal zijn als die van haar. Maar voor bodachs is een stille verwurging blijkbaar niet voldoende opwindend om hen in actie te doen komen vanuit de krochten die ze bewonen in het rijk dat hun werkelijke thuis is. Ze houden van overdreven verschrikking. Het geweld dat ze najagen is uiterst extreem: de gewelddadige dood van velen tegelijk, gekruid met een verschrikking die extra lang duurt, opgediend met een wreedheid die zo dik is als bedorven jus.

Toen ik negen was, verdoofde een door pep krankzinnig geworden tiener die Gary Tolliver heette zijn hele familie – jongere broer, jongere zuster, moeder en vader – door een pan zelfgemaakte soep te vergiftigen. Hij boeide hen terwijl ze bewusteloos waren, wachtte tot ze bijkwamen en was daarna het hele weekend bezig hen te martelen voor hij hen doodde met een pneumatische boor.

In de week voorafgaande aan deze wreedheden, had ik twee keer Tollivers weg gekruist. De eerste keer werd hij op de voet gevolgd door drie opgewonden bodachs. De tweede keer waren het er niet drie, maar veertien.

Ik twijfel er niet aan dat in dat weekend Tollivers huis vol zat met die inktzwarte verschijningen, onzichtbaar voor zowel de slachtoffers als de moordenaar, die van de ene kamer naar de andere slopen als de plaats van actie veranderde. Ze keken toe. Laafden zich.

Twee jaar daarna reed een busje, bestuurd door een dronkelap, de benzinepompen van een druk benzinestation op Green Moon Road omver, met als gevolg een explosie en een brand waarbij zeven mensen omkwamen. Die ochtend had ik een stuk of tien bodachs daar zien rondhangen, als misplaatste schaduwen in de vroege zon.

De gramschap van de natuur trekt hen ook aan. Ze krioelden over de ruïnes van het verpleegtehuis Buena Vista Nursing na de aardbeving van anderhalf jaar geleden en vertrokken pas toen de laatste overlevende gewond uit het puin was gehaald.

Als ik voor de aardbeving langs Buena Vista zou zijn gekomen, zou ik ze zeker bij elkaar hebben zien staan. Misschien had ik een paar levens kunnen redden.

Toen ik klein was, dacht ik eerst dat die schimmen misschien kwaadaardige geesten waren die de slechtheid opwekten in de mensen in wier buurt ze rondhingen. Ik ben er later achtergekomen dat veel mensen geen bovennatuurlijke mentors nodig hebben om wreedheden te begaan; sommige mensen zijn uit zichzelf al duivels, en hun verraderlijke hoorns zijn naar binnen gegroeid om hun vermomming te vereenvoudigen.

Ik geloof nu dat bodachs geen verschrikking opwekken, maar dat ze er op een bepaalde manier voeding uit halen. Ik zie ze als psychische vampiers, zoals de gastheren en gastvrouwen van de dagelijkse talkshows die emotioneel gestoorde gasten met een neiging tot zelfvernietiging aanmoedigen hun beschadigde ziel bloot te leggen, maar dan nog beangstigender.

Fungusman, nu in gezelschap van vier bodachs in de Pico Mundo Grille en tevens bekeken door de andere bij de ramen, spoelde de laatste happen van zijn hamburgers en friet weg met zijn milkshake en vanillecola. Hij liet een royale fooi achter voor Bertie, betaalde zijn rekening bij de kassa en verliet het eethuis met zijn sluipende entourage van glibberige schaduwen.

Door schitteringen van zonlicht, door de trillende gordijnen van hitte die opstegen van het gebakken asfalt, zag ik hem de straat oversteken. De bodachs naast hem en in zijn kielzog waren moeilijk te tellen omdat ze door elkaar heen zwermden, maar ik zou er een weekloon onder verwed hebben dat het er nu meer waren dan twintig.

6

Hoewel haar ogen noch goudkleurig noch hemelsblauw zijn, heeft Terri Stambaugh het gezichtsvermogen van een engel, want ze ziet dwars door je heen en kent je diepste wezen. Toch houdt ze van je, ook al verkeer je niet meer in staat van genade.

Ze is eenenveertig, en daarmee oud genoeg om mijn moeder te zijn. Maar ze is niet excentriek genoeg om mijn moeder te zijn. Nog niet voor de helft.

Terri heeft de Grille van haar ouders geërfd en leidt die volgens de strenge maatstaven die zij aanlegden. Ze is een eerlijke werkgeefster en een harde werker.

Haar enige buitenissige trekje is haar obsessie met Elvis en alle dingen die met Elvis te maken hebben.

Omdat ze het leuk vindt als haar encyclopedische kennis getest wordt, zei ik: ‘Negentien drieënzestig.’

‘Goed.’

‘Mei.’

‘Welke dag?’

Ik koos een willekeurige datum: ‘De negenentwintigste.’

‘Dat was op een woensdag,’ zei Terri.

De lunchspits was voorbij. Mijn dienst zat er om twee uur op.

We zaten allebei aan een tafeltje achter in de Grille te wachten tot de serveerster van de volgende dienst, Viola Peabody, onze lunch kwam brengen.

Ik was in de snelbuffetkeuken afgelost door Poke Barnet. Poke, een slordige dertig jaar ouder dan ik, mager en pezig, heeft een door de Mojave gedroogd gezicht en de ogen van een scherpschutter. Hij is even zwijgzaam als een gilamonster dat op een rots aan het zonnen is, en even eenzelvig als een cactus.

Als Poke in een vorig leven in het oude Wilde Westen had geleefd, was hij waarschijnlijk eerder een sheriff geweest die bliksemsnel zijn pistool kon trekken, of zelfs een lid van de Daltonbende, dan de kok van een kantinewagen. Maar hij was, met of zonder ervaring uit een vroeger leven, goed aan de grill en de bakplaat.

‘Op woensdag 29 mei,’ zei Terri, ‘haalde Priscilla haar eindexamen op de Immaculate Conception High School in Memphis.’

‘Priscilla Presley?’

‘Ze heette toen nog Priscilla Beaulieu. Tijdens de diploma-uitreiking zat Elvis voor de school in een auto te wachten.’

‘Was hij niet uitgenodigd?’

‘Natuurlijk wel. Maar zijn aanwezigheid in de aula zou een enorme opschudding hebben gegeven.’

‘Wanneer zijn ze getrouwd?’

‘Dat is te makkelijk. 1 mei 1967, kort voor de middag, in een suite van het Aladdin Hotel in Las Vegas.’

Terri was vijftien toen Elvis overleed. Hij was in die tijd geen mooie jongen meer. Hij was een opgeblazen karikatuur van zichzelf geworden in geborduurde jumpsuits vol lovertjes en nepdiamantjes die geschikter waren voor Liberace dan voor de bluesy zanger met het hoekige ritme die in 1956 zijn eerste nummer één hit had met ‘Heartbreak Hotel’.

Terri was nog niet geboren in 1956. Haar fascinatie voor Elvis was pas zestien jaar na zijn dood begonnen.

De oorsprong van deze obsessie is voor haar voor een deel geheimzinnig. Een reden waarom Elvis ertoe deed, zei ze, was dat in zijn hoogtijdagen de popmuziek politiek nog onschuldig was en daardoor uiterst levensbevestigend, dus van betekenis. Tegen de tijd dat hij stierf waren de meeste popsongs, gewoonlijk zonder dat degenen die ze schreven en zongen dit bewust zo bedoelden, een lofzang op het fascisme geworden, iets wat tot op heden nog steeds het geval is.

Ik vermoed dat Terri voor een deel geobsedeerd is door Elvis omdat zij op een onbewust niveau weet dat hij onder ons in Pico Mundo rondloopt, minstens sinds mijn jeugd, misschien al sinds zijn dood, een waarheid die ik haar pas een jaar geleden heb onthuld. Ik vermoed dat zij een latent medium is, dat ze misschien zijn spirituele aanwezigheid voelt, en dat ze zich daarom hevig voelt aangetrokken tot het bestuderen van zijn leven en carrière. Ik heb geen idee waarom de Koning van de Rock-’n-Roll niet naar gene zijde is getrokken, maar na al die jaren nog steeds in deze wereld blijft rondspoken. Buddy Holly was niet gebleven; hij was toen hij stierf verder getrokken, zoals het hoort.

En waarom hangt Elvis in Pico Mundo rond, in plaats van in Memphis of Las Vegas?

Volgens Terri, die alles weet wat er maar te weten valt van alle dagen van Elvis’ drukke leven van tweeënveertig jaar, heeft hij bij zijn leven ons stadje nooit bezocht. In alle lectuur over het paranormale wordt met geen woord gerept over de keuze voor een geografisch zo ver verwijderde plek om rond te spoken.

We piekerden over dit mysterie, en niet voor het eerst, toen Viola Peabody ons onze late lunch kwam brengen. Viola is net zo zwart als Bertie Orbic rond is, en net zo mager als Helen Arches platvoeten heeft.

Terwijl ze onze borden op het tafeltje zette, zei Viola: ‘Odd, wil je me lezen?’

Een aanzienlijk aantal mensen in Pico Mundo denkt dat ik een soort waarzegger ben, of misschien wel een wonderdoener, een profeet, althans zoiets. Slechts een handvol mensen weet dat ik de rusteloze doden zie. Anderen hebben elk hun eigen beeld van me gesneden, dat misvormd is, omdat hun mes werd geleid door geruchten.

‘Dat heb ik je al verteld, Viola, ik ben geen handlezer of een lezer van hoofdvormen. En theeblaadjes zijn voor mij alleen maar afval.’

‘Lees dan mijn gezicht,’ zei ze. ‘Vertel eens – kun jij zien wat ik de afgelopen nacht heb gedroomd?’

Viola was gewoonlijk een opgewekt mens, ook al had haar man haar ingeruild voor een serveerster in een mooi steakhouse in Arroyo City, waarna hij zijn vrouw het verder zelf liet uitzoeken en ook geen alimentatie betaalde voor hun twee kinderen. Maar op dit moment zag Viola er ernstiger uit dan ooit ervoor, en ze leek verontrust.

‘Een gezicht is wel het laatste dat ik kan lezen,’ zei ik tegen haar. Elk menselijk gezicht is raadselachtiger dan de door de tijd uitgeslepen uitdrukking op het gezicht van de beroemde Sfinx in de woestijn van Egypte.

‘In mijn droom,’ zei Viola, ‘zag ik mezelf, en mijn gezicht was kapot, dood. Ik had een gat in mijn voorhoofd.’

‘Misschien ging je droom over de reden waarom je met Rafael bent getrouwd.’

‘Dat is niet leuk,’ berispte Terri mij.

‘Ik denk dat ik misschien doodgeschoten was,’ zei Viola.

‘Schat,’ stelde Terri haar gerust, ‘wanneer was de laatste keer dat een droom van je is uitgekomen?’

‘Dat is nog nooit gebeurd, geloof ik,’ zei Viola.

‘Dan zou ik me hierover geen zorgen maken.’

‘Voor zover ik me kan herinneren,’ zei Viola, ‘heb ik nog nooit in een droom mijn eigen gezicht gezien.’

Ik heb ook nog nooit een glimp van mijn gezicht opgevangen, zelfs niet in mijn nachtmerries, die soms wél uitkomen.

‘Ik had een gat in mijn voorhoofd,’ herhaalde ze, ‘en mijn gezicht was eng, helemaal niet in orde.’

De impact van een hoogwaardige kogel van een aanzienlijk kaliber kon, na het doorboren van het voorhoofd, de structuur van de hele schedel vervormen, met als resultaat een subtiele, maar storende verandering van de gelaatstrekken.

‘Mijn rechteroog,’ voegde Viola eraan toe, ‘was bloeddoorlopen en leek… half uit de kas te puilen.’

In onze dromen zijn we geen afstandelijke toeschouwers, zoals de personages die in films dromen. Deze inwendige drama’s worden gewoonlijk puur gezien vanuit het standpunt van de dromer. In nachtmerries kunnen we, behalve via een omweg, niet in onze eigen ogen kijken, misschien omdat we bang zijn dat we daarin de ergste monsters zien die ons kwellen.

Viola’s gezicht, zoet als melkchocolade, was nu vertrokken door een smekende uitdrukking. ‘Vertel me de waarheid, Odd. Zie jij de dood in mij?’

Ik zei tegen haar dat de dood in elk van ons latent aanwezig is en zich mettertijd zal manifesteren.

Hoewel geen enkel klein detail van Viola’s toekomst, of deze nu grimmig of stralend was, mij bekend was, noopte de verrukkelijke geur van mijn onaangeroerde cheeseburger me tot een leugen om aan de lunch te kunnen beginnen. ‘Je zult een lang en gelukkig leven leiden en op hoge leeftijd in je slaap overlijden.’

‘Echt waar?’

Ik knikte glimlachend zonder me te schamen voor dit bedrog. Om te beginnen, was het misschien waar. En bovendien zie ik er geen kwaad in om mensen hoop te geven. Bovendien had ik er niet voor gekozen haar orakel te zijn.

In een betere stemming dan toen ze kwam, ging Viola weer terug naar de klanten.

Ik pakte mijn cheeseburger op en zei tegen Terri: ‘23 oktober 1958.’

‘Elvis zat toen in het leger,’ zei ze. Ze aarzelde even om een hap van haar gegrilde kaassandwich te kunnen nemen. ‘Hij was gestationeerd in Duitsland.’

‘Dat is niet erg gedetailleerd.’

‘De avond van de drieëntwintigste ging hij naar Frankfurt naar een concert van Bill Haley.’

‘Dat zou je verzonnen kunnen hebben.’

‘Je weet dat dat niet zo is.’ Haar augurk knapte hoorbaar toen ze erin beet. ‘Backstage ontmoette hij Haley en een Zweedse rocker die Little Gerhard heette.’

‘Little Gerhard? Dat kan niet waar zijn.’

‘Geïnspireerd op Little Richard, denk ik. Ik weet het niet zeker. Ik heb Little Gerhard nooit horen zingen. Wordt Viola in haar hoofd geschoten?’

‘Ik weet het niet.’ Op de sappige en nog rode cheeseburger zat precies het snufje kruidenzout dat het vlees nodig had. Poke Barnet en ik waren ongeveer even goed. ‘Zoals je zei, zijn dromen alleen maar dromen.’

‘Ze heeft moeilijke tijden doorgemaakt. Dit moet ze er niet bij hebben.’

‘In je hoofd geschoten worden? Wie moet dat er wél bij hebben?’

‘Wil je op haar letten?’

‘Hoe moet ik dat doen?’

‘Steek je bovennatuurlijke antennes uit. Misschien kun je het stoppen voor het gebeurt.’

‘Ik heb geen bovennatuurlijke antennes.’

‘Vraag het dan aan een van je dode vrienden. Zij weten soms toch dingen die gaan gebeuren?’

‘Over het algemeen zijn het geen vrienden. Gewoon tijdelijke kennissen. Ze helpen, hoe dan ook, alleen maar als ze willen helpen.’

‘Als ik dood was, zou ik je helpen,’ verzekerde Terri me.

‘Je bent lief. Ik zou bijna wensen dat je dood was.’ Ik legde de cheeseburger neer en likte mijn vingers af. ‘Als er in Pico Mundo iemand op mensen begint te schieten, zal het Fungusman zijn.’

‘Wie is dat?’

‘Hij zat een tijdje geleden aan de bar. Bestelde genoeg eten voor drie mensen. At als een uitgehongerd varken.’

‘Zulke klanten wil ik wel meer hebben. Maar ik heb hem niet gezien.’

‘Jij was in de keuken. Hij was bleek en zacht, met alleen maar ronde vormen, net als iets dat zou kunnen groeien in de cel van Hannibal Lecter.’

‘Zond hij slechte vibraties uit?’

‘Toen hij vertrok had Fungusman een gevolg van bodachs.’

Terri verstrakte en keek behoedzaam door het restaurant. ‘Zitten ze er nog?’

‘Nee. Het ergste dat we op dit moment binnen hebben, is Bob Sfincter.’

De echte naam van de duitendief in kwestie was Spinker, maar hij verdiende de geheime naam die we hem hadden gegeven. Ongeacht de hoogte van zijn rekening gaf hij altijd een kwartje fooi. Bob Sfincter, ofte wel Bob Sluitspier, zag zichzelf als tweeëneenhalf keer zo royaal als John D. Rockefeller, de oliemiljardair. Volgens overlevering had Rockefeller de gewoonte om zelfs in de dure restaurants van Manhattan een dubbeltje fooi te geven. Natuurlijk was een dubbeltje in de tijd van John D., waarin ook de grote crisis viel, voldoende voor een krant en een lunch in een automatiek. Tegenwoordig krijg je voor een kwartje net een krant, waarvan je niets wilt lezen, tenzij je een sadist, een masochist of een eenzame stakker met zelfmoordneigingen bent die wanhopig op zoek is naar de ware liefde in de contactadvertenties.

Terri zei: ‘Misschien heeft die Fungusman het stadje alleen maar aangedaan, en zat hij weer op de snelweg zodra hij zijn bord leeg had.’

‘Ik heb het gevoel dat hij nog steeds in de buurt zit.’

‘Trek je hem na?’

‘Als ik hem kan vinden.’

‘Moet je mijn auto lenen?’ vroeg ze.

‘Misschien voor een paar uur.’

Ik loop van en naar mijn werk. Voor langere afstanden heb ik een fiets. In speciale gevallen gebruik ik de auto van Stormy Llewellyn of die van Terri.

Zoveel dingen liggen buiten mijn macht: de eindeloze stroom doden met al hun verzoeken, de bodachs, de profetische dromen. Ik zou waarschijnlijk allang zeven vormen van krankzinnigheid hebben opgelopen, een voor elke dag van de week, als ik mijn leven niet op elk gebied waar ik wel enige macht over heb, eenvoudiger had gemaakt. Dit zijn mijn verdedigingstactieken: geen auto, geen levensverzekering, niet meer kleren dan ik absoluut nodig heb – voornamelijk T-shirts, katoenen broeken en spijkerbroeken – geen vakanties naar exotische oorden, geen grootse ambities.

Terri schoof haar autosleuteltjes over de tafel.

‘Bedankt,’ zei ik.

‘Sleep er alleen geen dode mensen in rond. Oké?’

‘Doden hebben geen auto nodig. Ze kunnen verschijnen waar en wanneer ze maar waar willen. Ze lopen door de lucht. Ze zweven.’

‘Ik zeg alleen maar dat als jij me vertelt dat er een dode in mijn auto heeft gezeten, ik een hele dag kwijt ben om de bekleding schoon te boenen. Ik krijg er de rillingen van.’

‘En als het Elvis is?’

‘Dat is wat anders.’ Ze stak het laatste stukje van de augurk in haar mond. ‘Hoe was het met Rosalia vanochtend?’ vroeg ze. Ze doelde op Rosalia Sanchez, mijn hospita.

‘Die was zichtbaar,’ zei ik.

‘Dan is het goed.’

7

Het winkelcentrum Green Moon bevindt zich langs Green Moon Road, tussen het oude stadje Pico Mundo en de moderne westelijke wijken ervan. Het enorme gebouw met zijn zandkleurige muren moet kennelijk lijken op een lemen hut, bedoeld voor een gezin van indiaanse reuzen met een gemiddelde lengte van twaalf meter.

Ondanks deze merkwaardige poging een in de omgeving passende maar uiterst onlogische architectuur toe te passen, kunnen klanten van het winkelcentrum in Pico Mundo net zo makkelijk Starbuck, Gap, Donna Karan en Crate & Barrel bezoeken als in Los Angeles, Chicago, New York of Miami.

In een hoek van het uitgestrekte parkeerterrein, ver van het winkelcentrum vandaan, bevindt zich Tire World. Hier is de architectuur speelser.

Op het gebouw van één verdieping verheft zich een toren die is gekroond met een enorme globe. Dit model van de aarde, dat langzaam ronddraait, lijkt de wereld vol vrede en onschuld te vertegenwoordigen die verloren is gegaan toen de slang het paradijs binnendrong.

Net als Saturnus bezit deze planeet een ring, niet van ijskristallen, rotsen en stof, maar van rubber: om de globe heen hangt een band die zowel draait als schommelt.

Vijf onderhoudsbruggen zorgen ervoor dat klanten niet lang hoeven te wachten op de installatie van nieuwe banden. De monteurs dragen kraakheldere overalls. Ze zijn beleefd. Ze zijn goedlachs. Ze lijken gelukkig.

Je kunt hier ook accu’s kopen en je olie laten verversen. Maar banden blijven het hart van de onderneming.

De showroom is verzadigd van de geur van rubber dat wacht op de weg.

Die dinsdagmiddag liep ik ongestoord een kwartiertje door het bedrijf. Sommige werknemers zeiden me gedag, maar niemand probeerde me iets te verkopen.

Ik ga er van tijd tot tijd langs, en ze weten dat ik geïnteresseerd ben in het bandenleven.

De eigenaar van Tire World is Mr. Joseph Mangione. Hij is de vader van Anthony Mangione, die op de middelbare school een vriend van me was.

Anthony zit op de UCLA. Hij hoopt arts te worden.

Mr. Mangione is er trots op dat zijn zoon arts wordt, maar hij is ook teleurgesteld dat Anthony geen belangstelling heeft voor de familiezaak. Hij zou mij graag op de loonlijst hebben en zou me ongetwijfeld behandelen als een surrogaatzoon.

Hier zijn banden te koop voor auto’s, SUV’s, vrachtwagens en motoren. Ze hebben ze in alle soorten en maten; maar als je eenmaal de voorraad in je hoofd hebt zitten, zal het werk bij Tire World je totaal geen stress bezorgen.

Die dinsdag had ik niet de bedoeling mijn spatel in de Pico Mundo Grille snel in te leveren, hoewel het koken in een snelbuffet behoorlijk spannend kan zijn als alle tafels bezet zijn, de bestelrail vol briefjes hangt en je hoofd omloopt van het restaurantjargon. Op dagen dat het niet alleen druk is rond ontbijt- en lunchtijd, maar ik ook nog eens een ongebruikelijk aantal doden ontmoet, speelt mijn maag op en weet ik dat ik niet alleen solliciteer naar een burn-out maar dat ik ook op weg ben al op jonge leeftijd een maag- en darmpatiënt te worden.

Op dat soort tijden lijkt het bandenleven een vrijplaats die bijna net zo rustig is als een klooster.

Maar zelfs in het naar rubber geurende stukje paradijs van Mr. Mangione spookte het. Eén geest bleef koppig in de showroom wonen.

Tom Jedd, een zeer gewaardeerde plaatselijke steenhouwer, was acht maanden eerder overleden. Zijn auto had na middernacht over Panorama Road gedenderd, was door de verrotte vangrails heen gegaan, van een rotshelling van dertig meter naar beneden gekletterd en gezonken in het Malo Suerte Meer.

Drie vissers hadden in een boot op zestig meter uit de kust gezeten toen Tom uit zwemmen ging in zijn PT Cruiser. Ze belden de politie met een mobiele telefoon, maar de reddingsdiensten kwamen te laat om hem te redden.

Toms linkerarm was tijdens de val afgerukt. De lijkschouwer van het district verklaarde niet te weten of Tom was doodgebloed of dat hij eerst was verdronken.

Sindsdien hing de arme man neerslachtig rond bij Tire World. Ik weet niet waarom. Zijn ongeluk was niet veroorzaakt door een slechte band.

Hij had in een wegrestaurant dat Country Cousin heet zitten drinken. Het autopsierapport meldde een alcoholpercentage van 1,18, ver boven de toegestane limiet. Of hij was door dronkenschap de macht over het stuur kwijtgeraakt, of hij was achter het stuur in slaap gevallen.

Elke keer dat ik door de showroom wandelde en mijmerde over een carrièreverandering, besefte Tom dat ik hem zag en groette hij me met een blik of een hoofdknikje. Een keer heeft hij zelfs samenzweerderig naar me geknipoogd.

Maar hij heeft nooit een poging gedaan om zijn bedoeling duidelijk te maken of te laten weten wat hij wilde. Hij was een gereserveerde geest.

Op sommige dagen wenste ik dat er meer waren zoals hij.

Hij was gestorven in een Hawaïaans hemd bedrukt met papegaaien, een korte kakibroek en witte gympen zonder sokken. Hij was altijd zo gekleed als hij door Tire World dwaalde.

Soms was hij droog, maar op andere tijden leek hij doorweekt te zijn, alsof hij rechtstreeks uit het Malo Suerte Meer kwam. Gewoonlijk had hij zijn beide armen, maar zo nu en dan ontbrak zijn linkerarm.

Je kunt een heleboel aflezen aan de geestesgesteldheid van een dode door de vorm waarin hij zich manifesteert. Als hij droog was, leek Tom Jedd zich te hebben neergelegd bij zijn noodlot en er volledig vrede mee te hebben. Als hij nat was, zag hij er kwaad en bedroefd uit, of nors.

Deze keer was hij droog. Zijn haar was gekamd. Hij leek ontspannen.

Tom had deze keer zijn beide armen, maar de linker zat niet vast aan zijn schouder. Hij droeg zijn linkerarm in zijn rechterhand, alsof het een golfclub was, en hield hem vast bij de bovenarm. Er kwam geen bloed te pas aan dit groteske gedrag. Gelukkig had ik hem nooit bloederig gezien, misschien omdat hij teergevoelig was of misschien bleef ontkennen dat hij doodgebloed was.

Twee keer, als hij wist dat ik keek, gebruikte hij zijn afgeklemde arm als een rugkrabber. Hij krabde tussen zijn schouderbladen met de stijve vingers van het afgerukte lichaamsdeel.

Over het algemeen zijn geesten serieus en gedragen zich plechtig. Ze horen aan gene zijde, maar zitten hier om welke redenen dan ook vast en staan te popelen om verder te trekken.

Maar soms tref ik een geest die zijn gevoel voor humor nog heeft. Om mij te amuseren, is Tom zelfs op het idee gekomen om in zijn neus te peuteren met de wijsvinger van zijn afgerukte arm. Ik heb liever sombere geesten. Een wandelende dode die probeert je aan het lachen te krijgen, heeft iets dat me de rillingen bezorgt, misschien omdat hij je het idee geeft dat we zelfs na onze dood een zielige behoefte hebben om aardig gevonden te worden, en dat we het trieste vermogen hebben behouden om onszelf belachelijk te maken.

Als Tom Jedd in een minder grappige stemming was geweest, zou ik misschien wat langer in Tire World zijn blijven hangen. Zijn gedrag stoorde me, net als zijn grijns en zijn twinkelende ogen.

Terwijl ik naar de Mustang van Terri liep, stond Tom me bij het raam van de showroom woest en clownesk gedag te zwaaien met zijn afgerukte arm.

Ik reed over het door de zon verschroeide plaveisel van de parkeerplaats en vond een ruimte voor de Mustang bij de hoofdingang van het winkelcentrum, waar werklieden een spandoek aan het ophangen waren over de grote zomeruitverkoop die er van woensdag tot en met zondag zou zijn.

In dit spelonkachtige eldorado van de detailhandel schenen de meeste winkels slechts weinig kopers te trekken, maar de ijssalon van Burke & Bailey’s zat stampvol.

Stormy Llewellyn werkt al sinds haar zestiende bij Burke & Bailey’s. Nu, op haar twintigste, is ze cheffin. Ze wil een eigen winkel hebben tegen de tijd dat ze vierentwintig is.

Zou ze na de middelbare school een astronautenopleiding hebben gevolgd, dan zou ze nu een limonadekraam op de maan hebben. Volgens haar zeggen, is ze niet ambitieus. Ze verveelt zich alleen maar snel en dan heeft ze een nieuwe stimulans nodig. Ik heb haar vaak aangeboden haar te stimuleren.

Ze zegt dat ze het heeft over mentale stimulatie.

Ik zeg tegen haar dat ik, voor het geval ze het misschien niet heeft gemerkt, hersens heb.

Zij zegt dat mijn achterlijke gedrag beslist niet getuigt van het bezit van hersens en dat het nog te bezien valt of er wel iets in dat grote hoofd van me zit.

‘Waarom denk je dat ik je soms Winnie-de-Poeh noem?’ heeft ze me een keer gevraagd.

‘Omdat ik zo knuffelig ben?’

‘Omdat de kop van Winnie-de-Poeh vol zaagsel zit.’

Ons leven samen is niet altijd een moderne versie van Abbott & Costello. Soms is zij Rocky en ben ik Bullwinkle.

In Burke & Bailey’s liep ik naar het buffet en zei: ‘Ik wil iets warms en zoets hebben.’

‘Wij zijn gespecialiseerd in koud,’ zei Stormy. ‘Ga in de promenade zitten en wees braaf. Ik breng je wel iets.’

Hoewel het er druk was, waren er in de ijssalon nog een paar lege tafeltjes; maar Stormy geeft er de voorkeur aan niet binnen te babbelen. Sommige andere werknemers zijn door haar gefascineerd, en ze wil hun geen voedsel geven voor geroddel.

Ik begrijp precies wat zij van haar vinden. Ze is voor mij ook een object van fascinatie.

Daarom liep ik Burke & Bailey’s uit naar de openbare promenade en ging bij de vissen zitten.

In Amerika hebben de detailhandel en de bioscoop de krachten gebundeld: de films zitten vol reclames en winkelcentra zijn ontworpen met gevoel voor drama. Aan één kant van de Green Moon Mall tuimelde een waterval van twaalf meter naar beneden van kunstmatig aangelegde rotsen. Vanaf de waterval liep een beekje door het hele gebouw via een aflopende reeks stroomversnellingen.

Als je je dwangmatige koopwoede had uitgeleefd, en als je besefte dat je jezelf bankroet had gekocht in Nordstrom, kon je je in deze waterattractie gooien en jezelf verdrinken.

Voor Burke & Bailey’s kwam het riviertje uit op een tropische vijver die was omgeven door palmbomen en weelderige varens. Er was enorm veel aandacht aan besteed om dit tafereel er echt uit te laten zien. Zwakke, op band staande vogelgeluiden echoden spookachtig door het groen.

Het was dat enorme insecten, een verstikkende vochtigheid, malariaslachtoffers die kreunden in doodsstuipen, gifslangen zo talrijk als muskieten, en razende moeraskatten die als krankzinnigen hun eigen poten opvraten ontbraken, anders zou je gezworen hebben dat je hier in het regenwoud van de Amazone zat.

In de vijver zwommen helder gekleurde koi-karpers. Veel ervan waren groot genoeg om voor een stevig maal te zorgen. Volgens informatie van het winkelcentrum waren sommige van die vissen wel vierduizend dollar per stuk waard; of ze nu smakelijk waren of niet, ze pasten niet binnen het budget van iedereen.

Ik ging op een bank zitten met mijn rug naar de koi, niet onder de indruk van hun opzichtige vinnen en waardevolle schubben. Binnen vijf minuten kwam Stormy uit Burke & Bailey’s met twee ijshoorntjes. Ik genoot ervan naar haar te kijken toen ze op me af liep.

Haar uniform bestond uit roze schoenen, witte sokjes, een helroze rok, een bijpassende roze met witte blouse en een parmantig roze hoedje. Met haar mediterrane uiterlijk, gitzwarte haar en geheimzinnige, donkere ogen, zag ze eruit als een sensuele spionne die undercover was gegaan als zuurstokreclame in een ziekenhuis.

Zoals gewoonlijk raadde ze mijn gedachten en toen ze naast me op de bank ging zitten, zei ze: ‘Als ik mijn eigen winkel heb, hoeven mijn werknemers niet van die stomme uniformen te dragen.’

‘Ik vind je schattig.’

‘Ik zie eruit als een speeltje.’

Stormy gaf me een van de hoorntjes en een paar minuten bleven we zwijgend naar de langslopende winkelende mensen zitten kijken, terwijl we van ons ijsje genoten.

‘Ik ruik door de vetlucht van de hamburgers en de bacon heen nog steeds de perzikenshampoo,’ zei ze.

‘Ik ben een verrukking voor de neus.’

‘Misschien kunnen we, als ik mijn eigen winkel heb, gaan samenwerken. Dan ruiken we hetzelfde.’

‘Ik heb niets met een ijssalon. Ik hou van bakken.’

‘Ik denk dat het waar is,’ zei ze.

‘Wat?’

‘Dat tegenpolen elkaar aantrekken.’

‘Is dit de nieuwe smaak die vorige week is binnengekomen?’ vroeg ik.

‘Ja.’

‘Kersen-chocoladeijs met kokossnippers?’

‘Kokos-kersenijs met chocoladesnippers,’ corrigeerde ze me. ‘Je moet het juiste bijvoeglijke naamwoord voor de snippers zetten, anders kun je het schudden.’

‘Ik wist niet dat grammatica er veel toe deed in de ijshandel.’

‘Als je het op jouw manier benoemt, komt er een zeikerd die eerst zijn ijsje opeet en daarna zijn geld terugvraagt omdat er geen kokossnippers in zaten. En noem me nooit meer schattig. Jonge hondjes zijn schattig.’

‘Toen je op me af kwam lopen, vond ik je sensueel.’

‘Het lijkt me beter als jij maar helemaal geen bijvoeglijke naamwoorden meer gebruikt.’

‘Lekker ijs,’ zei ik. ‘Is dit de eerste keer dat je het proeft?’

‘Iedereen was er wild over. Maar ik wilde de ervaring uitstellen en me niet overhaasten.’

‘Uitgestelde bevrediging.’

‘Ja, die maakt alles lekkerder.’

‘Als je te lang wacht, kan iets wat lekker en romig was zuur worden.’

‘Schuif eens op, Socrates. Odd Thomas heeft het woord.’

Ik weet wanneer ik op gevaarlijk terrein ben. Dus ik veranderde van onderwerp. ‘Ik krijg de rillingen van al die koi achter me.’

‘Denk je dat ze iets van plan zijn?’ vroeg ze.

‘Ze zijn te bont gekleurd voor vissen. Ik vertrouw ze niet.’

Ze wierp een blik over haar schouder naar de vijver, en richtte haar aandacht weer op het ijsje. ‘Ze zijn gewoon aan het wippen.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Het enige wat vissen doen is eten, poepen en wippen.’

‘Het goede leven.’

‘Ze poepen in hetzelfde water als waarin ze eten, en ze eten het met sperma vervuilde water waarin ze wippen. Vissen zijn walgelijk.’

‘Zo heb ik het nog nooit gezien,’ zei ik.

‘Hoe ben je hier gekomen?’

‘Met de Mustang van Terri.’

‘Heb je me gemist?’

‘Altijd. Maar ik zoek iemand.’ Ik vertelde haar over Fungusman.

‘En mijn instinct heeft me hiernaartoe gebracht.’

Als iemand niet is waar ik hem verwacht te vinden, niet thuis, niet op zijn werk, dan rijd ik soms op mijn fiets of in een geleende auto kriskras door de straten. Gewoonlijk vind ik degene die ik zoek binnen een halfuur. Ik heb een gezicht of een naam nodig om me op te richten, maar dan ben ik beter dan een bloedhond.

Dit is een gave waarvoor ik geen naam heb. Stormy noemt het ‘paranormaal magnetisme’.

‘Daar heb je hem al,’ zei ik. Ik doelde op Fungusman, die op zijn gemak over de promenade, langs de aflopende stroomversnellingen, in de richting van de tropische koi-vijver aan kwam lopen.

Stormy hoefde me niet te vragen de man aan te wijzen. Tussen de andere bezoekers was hij net zo opvallend als een eend bij een hondenshow.

Hoewel ik het ijsje bijna op had zonder dat ik het ook maar even koud had gekregen, huiverde ik bij het zien van deze vreemde man. Hij wandelde over de marmeren promenade, maar mijn tanden klapperden alsof hij net over mijn graf had gelopen.

8

Fungusman zag er bleek en opgeblazen uit. Zijn waterige grijze ogen gleden langs de winkelramen en hij zag er bijna net zo verbijsterd uit als een alzheimer-patiënt die zijn verzorgingshuis uit is gelopen naar een wereld die hij niet meer herkent. Hij droeg volgestouwde boodschappentassen van twee warenhuizen.

‘Wat is dat gele ding op zijn hoofd?’ vroeg Stormy.

‘Dat is haar.’

‘Volgens mij is het een gehaakt keppeltje.’

‘Nee, het is haar.’

Fungusman ging Burke & Bailey’s in.

‘Zijn de bodachs nog bij hem?’ vroeg Stormy.

‘Niet zoveel als eerst. Nog maar drie.’

‘En ze zijn bij hem in mijn winkel?”

‘Ja. Ze zijn allemaal naar binnen gegaan.’

‘Dat is slecht voor de handel,’ zei ze dreigend.

‘Waarom? Jouw klanten kunnen ze toch niet zien.’

‘Hoe kunnen slinkse, glibberige kwade geesten góéd zijn voor de handel?’ kaatste ze terug. ‘Wacht even.’

Ik zat met de copulerende koi achter mijn rug en het niet-opgegeten ijsje in mijn rechterhand. Ik had geen trek meer.

Door de ramen van Burke & Bailey’s kon ik Fungusman bij het buffet zien staan. Hij bestudeerde de kaart en bestelde iets.

Stormy bediende hem niet zelf, maar bleef met een of ander excuus achter het buffet in de buurt rondhangen.

Ik vond het niet prettig dat zij samen met hem binnen was. Ik had het gevoel dat zij in gevaar verkeerde.

Hoewel de ervaring me had geleerd op mijn gevoel te vertrouwen, ging ik niet naar binnen om in haar buurt bewakertje te spelen. Ze had me gevraagd op de bank te wachten. Ik was niet van plan haar kwaad te maken. Zoals de meeste mannen, vind ik het uiterst vernederend om op mijn donder te krijgen van een vrouw die zelfs na een Thanksgiving-etentje nog geen vijftig kilo weegt.

Als ik een lamp met een geest had gehad en één wens mocht doen, zou ik mezelf terug gewenst hebben naar Tire World, naar de rust van die showroom met al die paden vol kalmerende ronde rubbervormen.

Ik dacht aan de arme Tom Jedd, die me gedag zwaaide met zijn afgerukte arm, en ik besloot mijn ijsje toch maar op te eten. Niemand van ons weet wanneer hij aan het einde van zijn weg is gekomen. Misschien was dit wel de laatste schep kokos-kersenijs met chocoladesnippers die ik ooit nog zou eten.

Toen ik de laatste hap binnen had, kwam Stormy terug en ging weer naast me zitten. ‘Hij bestelde om mee te nemen. Een liter ahorn-walnoot en een liter mandarijn-sinaasappel met chocola.’

‘Duidt de keuze voor die smaken ergens op?’

‘Dat moet jij uitmaken. Ik meld het alleen maar. Hij is in elk geval zo gek als een kerkdeur. Ik wou dat je hem gewoon vergat.’

‘Je weet dat ik dat niet kan.’

‘Jij hebt een Jezuscomplex, je moet de wereld redden.’

‘Ik heb geen Jezuscomplex, ik heb gewoon die gave. Die zou ik niet hebben gekregen als ik hem niet zou gebruiken.’

‘Misschien is het geen gave. Misschien is het een vloek.’

‘Het is een gave.’ Ik tikte op mijn hoofd en zei: ‘Ik heb de doos bewaard waarin ik hem gekregen heb.’

Fungusman liep Burke & Bailey’s uit. Behalve de twee warenhuistassen, droeg hij nu een gevoerde isolatietas waarin het ijs zat.

Hij keek naar rechts, keek naar links, en weer naar rechts, alsof hij niet meer wist uit welke richting hij hier was gekomen. Zijn vage glimlach, die even permanent leek als een tatoeage, werd even breder en hij knikte alsof hij verrukt was over iets wat hij tegen zichzelf zei.

Toen Fungusman in beweging kwam, stroomopwaarts naar de waterval, werd hij vergezeld door twee bodachs. De derde was voorlopig achtergebleven in Burke & Bailey’s.

Ik stond op van de bank en zei: ‘Ik zie je met het avondeten, speeltje.’

‘Probeer levend te komen,’ zei ze, ‘want denk eraan dat ík de doden niet kan zien.’

Ik liet haar daar achter, helemaal roze en wit en sensueel, tussen de tropische palmbomen en in de geur van amoureuze koi, en ik volgde de menselijke paddestoel naar de hoofdingang van het winkelcentrum en daarna naar buiten, de zon in, die bijna scherp genoeg was om het hoornvlies van mijn ogen te pellen.

Het bakplaathete asfalt leek maar één graad koeler dan de gesmolten teerputten die millennia geleden de dinosaurussen hadden opgeslokt. De lucht droogde in een oogwenk mijn lippen en voerde de zomergeur van woestijnstadjes aan: een mengeling van oververhitte kiezelaarde, cactuspollen, hars van mesquitebomen, het zout van lang geleden gestorven zeeën en uitlaatgassen, een geur die in de onbeweeglijke droge lucht hing als de vage spiraalvormige nevels van minerale deeltjes in bergkristal.

De stoffige Ford Explorer van Fungusman stond in de rij achter mijn auto, vier vakken verder naar het westen. Als mijn paranormale magnetisme iets sterker was geweest, zouden we bumper aan bumper hebben gestaan.

Hij opende de achterklep van de SUV en zette de boodschappentassen erin. Hij had een koelbox meegenomen om het ijs in te vervoeren.

Ik was vergeten het reflecterende zonnescherm tegen de voorruit van de mustang te zetten. Het lag opgevouwen weggestopt tussen beide voorstoelen. Dus was het stuur nu te heet om aan te raken.

Ik startte de motor, zette de airconditioning aan en gebruikte mijn achteruitkijkspiegel en zijspiegels om Fungusman in de gaten te houden.

Gelukkig waren zijn bewegingen bijna net zo langzaam en methodisch als het groeien van meeldauw. Tegen de tijd dat hij achteruit zijn parkeerplaats uitreed, kon ik hem volgen zonder stukjes verschroeide huid op het stuur achter te laten.

Al voordat we de straat bereikten, besefte ik dat de glimlachende man, toen hij het winkelcentrum verliet, niet vergezeld was geweest door een bodach. Er zat nu ook geen bodach bij hem in de Explorer, en er rende geen bodach achter hem aan.

Eerder was hij uit de Grille vertrokken met een gevolg van minstens twintig bodachs, dat was geslonken tot drie toen hij bij Burke & Bailey’s aankwam. De bodachs zijn gewoonlijk heel trouw in het volgen van een man die de bron zal zijn van vreselijk geweld, en ze verlaten hem niet voordat de laatste druppel bloed heeft gevloeid.

Ik vroeg me af of Fungusman dan toch niet de duivelse incarnatie van de dood was waarvoor ik hem had gehouden.

Het asfaltmeer glinsterde van zoveel opgeslagen hitte dat het niet meer oppervlaktespanning scheen te hebben dan water, en toch reed de Explorer eroverheen zonder een kielzog of rimpeling achter te laten.

Zelfs nu er geen bodachs meer waren, bleef ik mijn prooi volgen. Mijn dienst in de Grille zat erop. De rest van de middag en de verdere avond lagen voor me. Niemand is rustelozer dan een kok in een snelbuffet die met losse eindjes blijft zitten.

9

Camp’s End is geen stadje op zichzelf, maar een wijk van Pico Mundo die een levende herinnering vormt aan moeilijke tijden, zelfs wanneer de rest van onze gemeente een economische hausse doormaakt. Er zijn meer grasgazons dood dan niet en sommige zijn grindvelden geworden. De meeste van de kleine huizen kunnen wel nieuw pleisterwerk, een lik verf en een wapenstilstand met de termieten gebruiken.

Aan het einde van de negentiende eeuw werden hier keten gebouwd, toen lieden met meer dromen dan gezond verstand naar het gebied gelokt werden door zilver en het gerucht dat er zilver was. Alleen de geruchten bleken overvloedig aanwezig.

Door de tijd heen, toen de zilverzoekers legenden werden en niet meer in levenden lijve werden aangetroffen, werden de verweerde keten vervangen door blokhutten, met dakspanen beklede bungalows en casita’s met daken van golfplaat.

Maar in Camp’s End raakte de nieuwbouw sneller in verval dan elders. De sfeer in de wijk bleef generaties lang dezelfde. Er heerste eerder een sfeer van vermoeidheid dan van verslagenheid. Gelaten zag men alles verzakken, afbladderen, roesten. Het was de ontmoedigende, verbleekte maar nooit helemaal hopeloze geest van een stadswijk in het vagevuur.

Tegenslag leek hier uit de grond te komen, alsof de vertrekken van de duivel in de Hades zich recht onder deze straten bevonden, alsof zijn slaapplaats, waar hij snurkend sliep, zo dicht onder de oppervlakte lag dat zijn kwalijke adem door de grond heen sijpelde.

De bestemming van Fungusman was een bleekgeel gestuukte casita met een vaalblauwe voordeur. De carport hing schuin opzij, zwaar verzakt, alsof het gewicht van de zonneschijn alleen al voldoende was om hem te doen bezwijken.

Ik parkeerde in de straat tegenover het huis voor een leeg veld vol verdorde doornappel en braamstruiken, net zo ingewikkeld met elkaar verweven als een dromenvanger. Zij hadden alleen verkreukte kranten, lege bierblikken en iets wat leek op de resten van een boxershort gevangen.

Toen ik de ramen van de auto naar beneden deed en de motor afzette, keek ik naar Fungusman, die zijn ijs en andere inkopen het huis in droeg. Hij ging naar binnen door een zijdeur in de schaduw van de carport.

’s Zomers zijn de middagen in Pico Mundo lang en verzengend, met weinig hoop op wind en geen enkele hoop op regen. Hoewel mijn horloge en de klok van de auto 4.48 uur aangaven, lagen er nog uren van verschroeiende zonneschijn voor me.

Het weerbericht van deze ochtend had een temperatuur genoemd van 43 graden, bij lange na geen record voor de Mojave. Ik vermoedde dat de temperatuur hoger was opgelopen dan voorspeld. Als familie en vrienden uit een koeler klimaat verbaasd reageren op zulke temperaturen, weten de inwoners van Pico Mundo er een positieve draai aan te geven, alsof ze ondernemers ertoe willen brengen zich hier te vestigen. Ze merken dan op dat de vochtigheid maar vijftien of twintig procent is. Onze gemiddelde zomerdag, beweren ze, lijkt niet op een verstikkend stoombad, maar eerder op een verkwikkende sauna.

Zelfs op een lommerrijke plek in de schaduw van een enorme oude Indische laurier, met wortels die ongetwijfeld diep genoeg gingen om water uit de Styx te halen, kon ik niet het gevoel krijgen dat ik vertroeteld werd in een sauna. Ik voelde me als een kind dat het peperkoekenhuisje van een heks in het Zwarte Woud was binnengelopen en in haar oven was geschoven, met de knop op LANGZAAM STOVEN.

Zo nu en dan kwam er een auto voorbij, maar er verschenen geen voetgangers.

Er speelden geen kinderen. Geen huiseigenaar had de moed om in zijn verdorde tuin te gaan rommelen.

Een hond sjokte voorbij, de kop laag, met zijn tong uit zijn bek, alsof hij koppig de luchtspiegeling van een kat najoeg.

Al snel zorgde mijn lichaam voor het vocht dat in de lucht ontbrak, totdat ik in een plas zweet zat.

Ik had de Mustang kunnen starten en de airconditioning aan kunnen zetten, maar ik wilde geen benzine van Terri verspillen of de motor oververhit doen raken. Bovendien, zoals elke woestijnbewoner weet, kan herhaaldelijk opwarmen en afkoelen sommige metalen hard en veerkrachtig maken, maar maakt het de menselijke geest juist zwak.

Na veertig minuten verscheen Fungusman weer. Hij sloot de zijdeur van het huis af, wat de indruk wekte dat er verder niemand meer in het huis was, en stapte achter het stuur van zijn stoffige Explorer.

Ik zakte onderuit op mijn stoel, tot onder het raampje, en luisterde naar de SUV die passeerde en een spoor van geluid achterliet dat geleidelijk overging in stilte.

Terwijl ik naar het bleekgele huis liep, maakte ik me er geen onnodige zorgen over dat ik gezien zou worden vanuit een van de door de zon zilver gekleurde ramen langs de straat. Wonen in Camp’s End inspireerde eerder tot vervreemding dan tot de gemeenschapszin die nodig is om een buurtwacht in te stellen.

In plaats van naar de blauwe voordeur te lopen en van mezelf een nog grotere attractie te maken, zocht ik de schaduw van de carport en klopte ik aan op de zijdeur die Fungusman had gebruikt. Niemand deed open.

Als de deur een lipsslot had gehad, zou ik een raam hebben moeten forceren. Nu ik slechts een gewoon slot aantrof, vertrouwde ik erop dat ik, net als andere jonge Amerikanen, zo goed op de hoogte was dankzij de politieseries op de tv, dat ik gemakkelijk het huis in kon glippen.

Om mijn leven eenvoudig te houden, heb ik geen bankrekeningen en betaal ik alleen maar contant; ik heb daardoor geen creditcards. Californië heeft me heel attent voorzien van een gelamineerd rijbewijs dat stijf genoeg is om een slot open te flipperen. Zoals ik had verwacht, was de keuken niet het heiligdom van een chef-kok en geen toppunt van properheid. Een varkensstal kon je het in alle eerlijkheid ook weer niet noemen. De keuken werd alleen geteisterd door een algehele wanorde, en hier en daar lagen wat kruimels voor mieren, mochten die zin hebben om op bezoek te komen.

Er hing een vage, maar onaangename geur in de goed gekoelde lucht. Het lukte me niet de bron ervan te identificeren, en aanvankelijk dacht ik dat het de bijzondere lijfsgeur van Fungusman moest zijn, want hij leek me iemand die vreemde en schadelijke geuren, zo niet dodelijke schimmelsporen, zou uitwasemen.

Ik wist niet wat ik hier zocht, maar ik verwachtte het te herkennen als ik het zag. Iets had de bodachs tot deze man aangetrokken, en ik was in hun kielzog achter hem aangegaan in de hoop de reden te ontdekken van hun belangstelling.

Nadat ik de keuken was rondgelopen en vruchteloos had geprobeerd enige betekenis te vinden in een halfvolle kop koude koffie, in een bananenschil die bruin lag te worden op een snijplank, in de vuile borden in de gootsteen, en in de gewone inhoud van laden en kasten, besefte ik dat de lucht niet gewoon koel was, maar onverklaarbaar kil. Het zweet op mijn blote huid was voor het grootste deel opgedroogd. In mijn nek voelde het aan alsof het ijs was geworden.

De aanhoudende kilte was onverklaarbaar, omdat zelfs in de Mojave, waar airconditioning van wezenlijk belang was, een huis dat zo oud en bescheiden was als dit zelden een centrale koeling had. In het raam gemonteerde koelers, in iedere kamer één, waren een haalbaar alternatief voor de kostbare inbouw in een huis dat de onkosten niet waard was.

De keuken had niet zo’n apparaat in de ramen.

Vaak hielden de bewoners van een huis als dit de hitte alleen ’s nachts op afstand en alleen in de slaapkamer. Anders zou je moeilijk kunnen slapen. Maar zelfs in dit huisje zou een airconditioning in de slaapkamer niet het hele bouwsel kunnen koelen. En die zou zeker geen ijskast van de keuken hebben gemaakt. Bovendien waren die raamapparaten luidruchtig, met het klikken en zoemen van de compressor en het geratel van de ventilator. En ik hoorde helemaal niets.

Ik hield mijn hoofd schuin om beter te kunnen luisteren; het huis leek zwijgend af te wachten. Toen ik erover nadacht vond ik deze stilte plotseling onnatuurlijk.

Mijn schoenen moesten geluid hebben gemaakt op het gebarsten linoleum, op de vloerdelen die los waren geraakt door de tijd, de hitte en de droogte die alles deed krimpen. Toch kon ik me net zo geluidloos voortbewegen als een kat op kussens.

Ik besefte nu dat de laden en kastdeuren praktisch geluidloos open en dicht waren gegaan, alsof ze geconstrueerd waren met rails en scharnieren die geen weerstand boden.

Toen ik naar de open doorgang tussen de keuken en de aangrenzende kamer liep, leek de koude lucht dikker te worden en het geluid nog meer te dempen.

De karig gemeubileerde woonkamer bleek al net zo treurig en chaotisch als de keuken. Op de vloer, de bank en op de salontafel lagen oude, stukgelezen paperbacks – ongetwijfeld afkomstig uit een tweedehands boekwinkel – en tijdschriften.

De tijdschriften waren wat je ervan kon verwachten. Foto’s van naakte vrouwen werden afgewisseld met artikelen over extreme sporten, snelle auto’s en zielige verleidingstechnieken, allemaal gelardeerd met advertenties voor potentie verhogende kruiden en apparaten die garandeerden dat ze het favoriete lichaamsdeel van de gemiddelde man groter maakten, en dan bedoel ik niet de hersenen.

Mijn favoriete lichaamsdeel is mijn hart, omdat dat het enige is dat ik aan Stormy Llewellyn hoef te geven. Daarbij is het kloppen ervan, als ik ’s ochtends wakker word, het eerste bewijs dat ik me niet tijdens de nacht bij de gemeenschap van koppig rondwarende doden heb gevoegd.

De paperbacks verrasten me. Het waren liefdesromans. Gezien de illustraties op de omslagen, waren dit niet van die boeken waarin boezems zwoegden en lingerie veelvuldig vol wellust werd opengescheurd. Dit waren verhalen die minder met seks te maken hadden dan met liefde, en ze vormden een vreemd contrast met de tijdschriften waarin vrouwen hun borsten liefkoosden, hun benen spreidden en wellustig met hun tong langs hun lippen gingen.

Toen ik een van de boeken oppakte en er doorheen bladerde, maakten de bladzijden geen ritselend geluid.

Ik leek helemaal geen geluid meer te kunnen horen, behalve de geluiden die uit mijn eigen lichaam kwamen: het bonzen van mijn hart, het stromen van het bloed in mijn oren.

Ik had er toen vandoor moeten gaan. Het griezelige, geluiddempende effect van de kwaadaardige sfeer in het huis had me moeten waarschuwen.

Omdat mijn dagen net zozeer door vreemde ervaringen worden gekarakteriseerd als door de geuren van vlees en het geknetter van vet op de bakplaat, raak ik niet zo snel verontrust. Daarbij heb ik de soms betreurenswaardige neiging altijd toe te geven aan mijn nieuwsgierigheid.

Terwijl ik door de geluidloze pagina’s van de roman bladerde, dacht ik eraan dat Fungusman hier misschien niet alléén woonde. Deze boeken waren misschien wel het meest geliefde leesvoer van zijn partner.

De slaapkamer bewees dat dit niet zo was. De kast bevatte alleen zijn kleren. Het onopgemaakte bed, het verspreid liggende ondergoed en de sokken, en een half opgegeten rozijnendonut op een papieren bordje op het nachtkastje, spraken de beschavende aanwezigheid van een vrouw tegen.

Een airconditioner in het raam werkte niet. Er kwam geen lucht uit het rooster.

De flauwe, smerige geur die ik in de keuken had opgemerkt, werd hier sterker, en deed me denken aan de geur van een elektrisch snoer dat kortsluiting maakt, maar niet alleen dat, ook met een vleugje ammoniak, iets van de stoffige lucht van steenkool en een snufje nootmuskaat. Maar ook dat was het niet helemaal.

De korte gang die naar de slaapkamer leidde, leidde ook naar de badkamer. De spiegel moest schoongemaakt worden. Onder de spiegel was de dop niet op de tube tandpasta gedaan. Een kleine vuilnisbak was overvol met gebruikte Kleenex en andere rotzooi.

Tegenover de deur naar de slaapkamer van Fungusman was een andere deur. Ik nam aan dat die naar een kast of een tweede slaapkamer leidde.

Op de drempel werd de lucht zo kil dat ik mijn adem kon zien in een bleke wolk.

De deurknop draaide ijskoud in mijn handpalm. Erachter lag een maalstroom van stilte die het laatste geluid uit mijn oren zoog en die me zelfs doof maakte voor de inspanning van mijn hart. Daar wachtte de zwarte kamer.

10

In de twintig jaren van mijn leven ben ik op veel duistere plaatsen geweest, sommige duister door een gebrek aan licht en andere door een gebrek aan hoop. In mijn ervaring was geen ervan zo duister als die vreemde kamer in het huis van Fungusman.

Of deze kamer had helemaal geen ramen, of alle ramen waren dichtgetimmerd en alle kieren waren dichtgestopt, zodat geen straaltje zonlicht doordrong. Er brandden geen lampen. Als er in deze intense duisternis een digitale klok met een LED-display zou hebben gestaan, dan zou de zwakke straling van de cijfers eruit hebben gezien als een fel lichtend baken.

Op de drempel tuurde ik in zo’n absolute duisternis dat het leek alsof ik helemaal niet een kamer in tuurde, maar een dode ruimte in een verre uithoek van het universum waar de oude sterren uitgebrande kolen waren. De tot op het bot verkillende kou, hier intenser dan elders in het huis, en de drukkende stilte versterkten ook het vermoeden dat dit een of andere akelig tussenstation was in het interstellaire vacuüm.

En nog vreemder was dat het ganglicht niet in staat was ook maar een fractie door te dringen in het gebied achter de deur. De scheidslijn tussen licht en pure lichtloosheid was net zo scherp als een geschilderde lijn op de binnenkant van de drempel, langs de deurpost naar boven en verder langs de bovendorpel. De volslagen duisternis verzette zich niet alleen tegen het binnendringen van licht, maar verhinderde dat volledig.

Dit leek een muur van het allerzwartste vulkanische glas, maar dan vulkanisch glas zonder glans en schittering.

Ik ben niet zonder angst. Gooi me in een kooi met een hongerige tijger en ik zal, als ik zou ontsnappen, net zo zeker een bad en een schone broek nodig hebben als ieder ander.

Maar mijn unieke weg door het leven heeft me ertoe gebracht bekende bedreigingen te vrezen en zelden de onbekende, terwijl de meeste mensen bang zijn voor beide.

Vuur beangstigt me, ja, en aardbevingen, en giftige slangen. Mensen beangstigen me het meest, want ik ken maar al te goed de wreedheid waartoe een mens in staat is.

Maar voor mij zijn de meest afschrikwekkende geheimen van het bestaan – de dood en wat erachter ligt – niet beangstigend omdat ik elke dag met de doden te maken heb. Bovendien geloof ik dat waar ik uiteindelijk terechtkom niet alleen maar vergetelheid is.

Gil je als je een griezelfilm ziet naar de in een benarde situatie verkerende helden dat ze als de sodemieter weg moeten uit het spookhuis, dat ze hun verstand moeten gebruiken en ervandoor moeten gaan? Ze snuffelen in kamers met een geschiedenis van bloederige moorden, op zolders vol spinnenwebben en schaduwen, in kelders die krioelen van de kakkerlakken en boze geesten, en als ze vervolgens worden stukgehakt, neergestoken, opengesneden, onthoofd en verbrand met de zwierigheid die noodzakelijk is om een psychotische Hollywood-regisseur tevreden te stellen, happen we naar adem en huiveren we, om daarna te zeggen: ‘Idioot,’ want door hun stomme gedrag hebben ze hun noodlot verdiend.

Ik ben niet stom, maar ik ben een van die mensen die nooit zullen wegvluchten uit een spookachtige situatie. De speciale gave van het paranormale gezichtsvermogen waarmee ik ben geboren, zet me ertoe aan te onderzoeken, en ik kan me net zo min verzetten tegen de eisen van mijn talent als een muzikaal wonderkind zich kan verzetten tegen de magnetische aantrekkingskracht van een piano; ik word net zo min afgeschrikt door de dodelijke risico’s als een straaljagerpiloot die zich gretig voorbereidt om zich in het door een oorlog verscheurd luchtruim te begeven.

Dit is voor een deel de reden waarom Stormy zich af en toe afvraagt of mijn gave eigenlijk geen vloek is.

Op de grens van een absolute zwartheid bracht ik mijn rechterhand omhoog alsof ik een eed aflegde, en drukte mijn handpalm tegen de ogenschijnlijke barrière voor me. Hoewel deze duisternis het licht kon afweren, bood zij geen enkele weerstand tegen de druk die ik gebruikte. Mijn hand verdween in het teerachtige zwart.

Met ‘verdween’ bedoel ik dat ik zelfs niet de geringste beweging kon waarnemen van mijn vingers achter de oppervlakte van deze muur van zwart. Mijn pols eindigde net zo abrupt als van iemand bij wie de hand is geamputeerd.

Ik moet toegeven dat mijn hart voortjoeg, hoewel ik geen pijn voelde, en dat ik opgelucht uitademde – zonder geluid – toen ik mijn hand terugtrok en zag dat al mijn vingers nog intact waren. Ik had het gevoel alsof ik een illusie had overleefd die was uitgevoerd door hen die zichzelf hadden uitgeroepen tot de meesters van de magie, Penn en Teller.

Maar toen ik over de drempel stapte en me met een hand vasthield aan de deurlijst, ging ik geen illusie binnen, maar een werkelijke plek die onwerkelijker leek dan welke droom ook. De zwartheid voor me bleef griezelig puur, de kou was meedogenloos, en de stilte klonterde samen als het stollende bloed in de oren van een dode die door zijn hoofd is geschoten.

Hoewel ik van de andere kant van de deuropening geen glimp van dit vertrek had kunnen onderscheiden, kon ik wél van binnen naar buiten kijken en ongehinderd de gang in het gewone licht zien. De gang verlichtte de kamer evenmin als een schilderij van een zonnig landschap gedaan zou hebben.

Ik verwachtte half dat Fungusman was teruggekeerd en dat hij nu naar het enige deel van mij staarde dat aan die kant zichtbaar was: mijn ineengestrengelde vingers die zich wanhopig vasthielden aan de deurlijst. Gelukkig was ik nog steeds alleen.

Toen ik er eenmaal achter was dat ik de uitgang naar de gang kon zien en daardoor kon wegkomen, liet ik de deurstijl los. Ik liep voorzichtig helemaal de lichtloze kamer in en toen ik mijn rug naar de gang draaide, werd ik zowel blind als doof.

Zonder geluid en zicht raakte ik snel gedesoriënteerd. Ik tastte naar een lichtschakelaar, vond die, knipte hem op en neer zonder dat er iets gebeurde.

Ik werd me bewust van een klein rood licht waarvan ik zeker wist dat het er een ogenblik eerder niet was geweest: het moordzuchtige rood van een naargeestig, bloeddorstig oog, hoewel het geen oog was.

Mijn gevoel voor ruimte en mijn vermogen om goed afstanden te schatten waren verdwenen, want het kleine baken leek kilometers weg van de plek waar ik stond, als het mastlicht van een schip ver weg op een nachtelijke zee. Dit kleine huis kon natuurlijk niet zo’n enorme uitgestrektheid bevatten als ik voor me leek te hebben.

Toen ik de nutteloze lichtschakelaar losliet, voelde ik net zo’n verontrustende vrolijkheid als een ongelukkige dronkenlap in zijn alcoholische roes. Mijn voeten leken niet helemaal de vloer te raken toen ik vastberaden op het rode licht afstapte.

Ik wenste dat ik een tweede hoorntje kokos-kersenijs met chocoladesnippers had besteld toen het nog kon, en ik deed zes stappen, tien, twintig. Het baken werd niet groter en leek zich eigenlijk van mij terug te trekken met precies dezelfde snelheid als waarmee ik erop afstapte.

Ik bleef staan, draaide me om en tuurde weer naar de deur. Hoewel ik niet dichter bij het licht was gekomen, scheen ik zo ongeveer twaalf meter te hebben afgelegd.

Belangrijker dan de afstand die ik had gelopen, was het silhouet in de open deur. De gedaante was niet Fungusman. In het tegenlicht van de gang stond ik.

Hoewel ik niet zo snel bang word gemaakt door de geheimen van het universum, ben ik niet mijn vermogen tot verbazing, verwondering en ontzag kwijtgeraakt. En nu werden op het toetsenbord van mijn geest de akkoorden van die drie gevoelens gespeeld.

Omdat ik ervan overtuigd was dat dit geen spiegeleffect was en dat ik werkelijk naar een tweede ik keek, zwaaide ik voor de zekerheid. De andere Odd Thomas beantwoordde mijn zwaai niet, zoals een spiegelbeeld gedaan zou hebben.

Omdat ik ondergedompeld was in deze moerasachtige zwartheid, kon hij me niet zien, en daarom probeerde ik naar hem te schreeuwen. Ik voelde in mijn keel de beroering van mijn stembanden, maar als er een geluid werd voortgebracht, dan hoorde ik dat niet. Hoogstwaarschijnlijk kon hij mijn kreet ook niet horen.

Even aarzelend als ik had gedaan, stak de tweede Odd Thomas voorzichtig een hand in deze tastbare duisternis, en hij was even verwonderd als ik was geweest over de illusie van amputatie.

Deze schuchtere inbreuk leek een wankel evenwicht te verstoren, en ineens draaide de zwarte kamer rond als de lagers van een gyroscoop, terwijl het rode licht in het centrum onbeweeglijk bleef. Voortgedreven door krachten waar ik geen macht over had, ongeveer zoals een surfer van zijn plank geworpen zou kunnen worden door de neerstortende kracht van een reusachtige golf, werd ik op magische wijze uit die vreemde kamer geslingerd naar…

… de morsige woonkamer.

Ik werd niet neergekwakt in een hoop zoals misschien te verwachten was geweest, maar neergezet op mijn voeten. Ik stond ongeveer op dezelfde plek waar ik eerder had gestaan. Ik pakte een van de liefdesromannetjes op. Net als eerder maakten de bladzijden geen geluid en kon ik alleen de geluiden horen die een inwendige oorsprong hadden, zoals mijn hartslag.

Ik wierp een blik op mijn horloge en vergewiste me ervan dat het werkelijk vroeger was. Ik was niet alleen op magische wijze van de zwarte kamer naar de woonkamer overgebracht, maar was ook een paar minuten in de tijd teruggegooid.

Aangezien ik mezelf een ogenblik eerder vanuit de deur naar de gang in de duisternis had zien turen, kon ik aannemen dat door de een of andere abnormaliteit in de natuurkundige wetten, er nu tegelijkertijd twee ikken bestonden in dit huis. Je had de ik hier, met een roman van Nora Roberts in zijn handen, en die andere ik, ergens in een kamer vlakbij.

In het begin heb ik u gewaarschuwd dat ik geen gewoon leven leid.

Veel buitengewone ervaringen hebben in mij gezorgd voor een lenigheid van geest en een voorstellingsvermogen die sommigen krankzinnigheid zouden kunnen noemen. Deze lenigheid zorgde ervoor dat ik me sneller aanpaste aan deze gebeurtenissen en sneller de werkelijkheid van tijdreizen accepteerde dan u zou hebben gedaan, wat geen nadeel is, aangezien u zo verstandig zou zijn geweest om te maken dat u als de sodemieter uit het huis wegkwam.

Ik ging er niet vandoor. Ook liep ik niet weer naar de slaapkamer van Fungusman zoals ik eerder had gedaan, met de verspreid liggende onderbroeken en sokken, de half opgegeten rozijnendonut op het nachtkastje, of naar zijn badkamer.

Nee, ik legde het romannetje neer en bleef heel stil staan, terwijl ik diep nadacht over de mogelijke problemen die het ontmoeten van de andere Odd Thomas met zich meebracht. Ik overdacht hoe ik het veiligst en meest rationeel kon handelen.

Goed, dat is flauwekul. Ik had me zorgen kunnen maken over de complicaties, maar ik had óf niet voldoende ervaring met deze verschijnselen óf ik miste de intelligentie om me van dat alles een voorstelling te kunnen maken, laat staan dat ik de beste manier kon uitdenken om uit deze bizarre situatie weg te komen. Ik raak makkelijker ín de problemen dan ik eruit kom.

Bij de doorgang van de woonkamer keek ik behoedzaam de gang in en zag die andere ik bij de open deur naar de zwarte kamer staan. Dit moest de eerdere ik zijn, die nog niet over de drempel was gestapt.

Als niet alle geluiden in het huis volledig onderdrukt werden, had ik naar die andere Odd Thomas kunnen roepen. Ik weet niet of dat wel zo verstandig zou zijn geweest en ik ben er dankbaar voor dat de omstandigheden ervoor zorgden dat ik niet naar hem kon schreeuwen.

Als ik wel tegen hem had kunnen praten, weet ik niet wat ik gezegd zou hebben. Alles kits?

Zou ik naar hem toe zijn gelopen om hem een narcistische omhelzing te geven, dan was de paradox van twee Odd Thomassen misschien opgelost. Een van ons was misschien verdwenen. Of misschien waren we allebei ontploft.

Slimme natuurkundigen leren ons dat op geen enkele manier twee objecten tegelijkertijd dezelfde ruimte kunnen innemen. Ze waarschuwen ons dat elke poging om twee objecten tegelijkertijd op dezelfde plek te brengen catastrofale gevolgen kan hebben.

Als je erover nadenkt, is een heleboel van de fundamentele natuurkunde een zwaarwichtige verklaring van wat belachelijk voor de hand liggend is. Elke dronkenlap die heeft geprobeerd zijn auto neer te zetten waar al een lantaarnpaal staat, is een empirisch natuurkundige.

Gezien het feit dat ik niet tweemaal kon bestaan zonder rampzalige gevolgen en aangezien ik niet zo gecharmeerd was door het vooruitzicht van een explosie, bleef ik in de deuropening toekijken tot de andere Odd Thomas de drempel overstapte naar de zwarte kamer.

U denkt ongetwijfeld dat na zijn vertrek de tijdparadox opgelost zou zijn en dat daarmee een einde kwam aan de crisis die werd beschreven door die doemdenkende natuurkundigen, maar uw optimisme is een gevolg van het feit dat u gelukkig bent in uw wereld van de vijf bekende zintuigen. U wordt niet, zoals ik, tot actie aangezet door een paranormaal talent dat u niet begrijpt en niet helemaal kunt hanteren.

Gelukkig voor u.

Zodra die Odd Thomas voor de eerste keer de drempel over stapte naar de lichtloze kamer, liep ik op de deur af die hij achter zich open had gelaten. Ik kon hem natuurlijk niet zien, daar ergens in de mysteriën van de zwarte kamer, maar ik nam aan dat hij zich snel zou omdraaien, achterom zou kijken en mij zou zien – een gebeurtenis die in mijn ervaring al had plaatsgevonden.

Toen ik dacht dat hij het naargeestige rode licht had opgemerkt en ongeveer twintig passen erheen was gelopen, toen hij de tijd had gehad om achterom te kijken en mij hier te zien staan, keek ik op mijn horloge om het begin van deze episode vast te stellen, stak mijn rechterhand in de zwartheid, alleen maar om er zeker van te zijn dat er niets veranderd was aan die vreemde ruimte, en stapte nogmaals de drempel over.

11

Er was niets, afgezien van een ontploffing en te laat te komen voor een eten met Stormy, waarover ik me zoveel zorgen maakte als over de mogelijkheid dat ik in een tijdlus terecht zou komen, zodat ik gedoemd zou zijn steeds maar weer door het huis van Fungusman achter mezelf aan te lopen naar de deur van de zwarte kamer en dan naar binnen, steeds maar weer tot in de eeuwigheid.

Ik weet niet of zoiets als een tijdlus wel mogelijk is. De gemiddelde natuurkundige zou misschien zelfvoldaan lachen om mijn angst en zeggen dat ik een onnozelaar ben. Maar dit was míjn crisis en ik nam de vrijheid er ongehinderd over te speculeren. Maakt u zich maar niet ongerust, er ontstond geen tijdlus. De rest van mijn verhaal zal niet bestaan uit een eindeloze herhaling van de gebeurtenissen die ik hiervoor heb beschreven – hoewel er redenen zijn dat ik wilde dat het wel zo was.

Hoewel ik bij mijn tweede bezoek aan de zwarte kamer minder aarzelend en iets stoutmoediger naar het vuurrode licht in het centrum van de ruimte liep, deed ik dat toch met dezelfde ongemakkelijk aanvoelende opgewektheid. De geheimzinnige lamp leek een dreigender licht te geven dan ervoor, hoewel hij net als eerder de duisternis niet verlichtte.

Twee keer keek ik even achterom naar de open deur van de gang, maar geen van beide keren zag ik mezelf. Toch ervoer ik datzelfde plotselinge gyroscopische rondtollen als eerder, en ik werd weer uit die vreemde kamer gezogen…

… deze keer naar buiten, de hete julinamiddag in, waar ik uit de schaduw van de carport het zonlicht in liep dat als handenvol goudkleurige naalden in mijn ogen stak.

Ik bleef staan, kneep mijn ogen iets samen tegen het felle licht en liep terug naar de schaduw.

De diepe stilte die in het huis heerste beperkte zich tot binnen die muren. In de verte blafte loom een hond. Een oude Pontiac met een kloppende motor en een gierende ventilatorriem reed voorbij.

Ervan overtuigd dat ik niet langer dan een minuut in de zwarte kamer was geweest, keek ik weer op mijn polshorloge. Ik was duidelijk niet alleen het huis uit gegooid, maar ook vijf of zes minuten de toekomst in.

Buiten op het half verbrande erf en in het opschietende onkruid langs het gaas van de afscheiding tussen dit perceel en het aangrenzende, zoemden cicades; ze zoemden alsof dit zonovergoten deel van de wereld werd geteisterd door myriaden kortsluitingen.

Er kwamen veel vragen in mijn hoofd op. Geen ervan betrof de voordelen van een carrière in banden of de financiële strategie waarmee een twintigjarige kok van een snelbuffet zich misschien kon voorbereiden op een pensionering op vijfenzestigjarige leeftijd.

Ik vroeg me af of een man die zich achter een voortdurende halfgare grijns verborg, een man die zijn huis niet op orde kon houden, een man die voldoende geschift was om zijn tijd te verdelen tussen het bekijken van seksbladen en het lezen van liefdesromannetjes, een geheim supergenie kon zijn die, met elektronische onderdelen van een opgedoekt radiostation, één kamer van zijn nederige stulp kon veranderen in een tijdmachine. Jaren van vreemde ervaringen hadden slechts een paar druppels scepsis uit me geknepen, maar de uitleg van supergenie bevredigde me niet.

Ik vroeg me af of Fungusman wel een echt mens was, of iets dat onbekend was voor de buurt.

Ik vroeg me af hoe lang hij hier al woonde, wie hij voorwendde te zijn, en wat verdomme zijn bedoelingen waren.

Ik vroeg me af of de zwarte kamer misschien geen tijdmachine was, maar iets dat nog vreemder was. De tijdgebonden gebeurtenissen waren misschien niets anders dan de neveneffecten van waarvoor hij werkelijk diende.

Ik vroeg me af hoe lang ik in de schaduw van de verzakte carport zou blijven staan nadenken over de situatie in plaats van iets te doen.

De deur tussen carport en keuken, waardoor ik eerder het huis was binnengegaan, was automatisch weer in het slot gevallen toen ik de eerste keer binnenging. Weer flipperde ik het slot met mijn gelamineerde rijbewijs en het deed me plezier dat ik uiteindelijk iets terugkreeg voor de inkomstenbelasting die ik had betaald.

In de keuken lag de bananenschil nog steeds bruin te verschrompelen op de snijplank. Er was geen tijd reizende werkster langs geweest om de vuile borden in de gootsteen aan te pakken. Softporno en liefdesromans lagen nog overal in de woonkamer verspreid, maar toen ik er half doorheen was gelopen naar de doorgang naar de gang bleef ik ineens staan, getroffen door wat er was veranderd.

Ik kon gewoon horen. Mijn voetstappen hadden gekraakt op het oude linoleum in de keuken en de ongeoliede scharnieren van de zwaaideur naar de woonkamer hadden gepiept. Dat zwarte gat van stilte zoog het geluid niet meer uit het huis weg.

De lucht, die ijskoud was geweest, was nu alleen nog maar koel. En werd warmer.

De vreemde stank die naar smeulende elektriciteitsdraden vermengd met ammoniak-kolen-nootmuskaat had geroken maar dat alles net niet helemaal, was veel sterker geworden, maar niet gemakkelijker te identificeren.

Het was eerder gewoon instinct dan een zesde zintuig dat me vertelde niet naar de zwarte kamer te gaan. Ik voelde eigenlijk een dringende noodzaak me terug te trekken van de doorgang naar de gang.

Ik liep terug naar de keuken en verborg me achter de zwaaideur, die ik een paar centimeter openhield om te kijken voor wie ik eigenlijk was gevlucht.

Minder dan een paar seconden nadat ik me had verscholen, kwamen bodachs uit de gang de woonkamer binnengestroomd.

12

Een groep bodachs in beweging doet soms denken aan een roedel jagende wolven. Op andere momenten lijken ze voor mij op een troep sluipende katten.

Terwijl ze vanuit de gang de woonkamer binnen kwamen stromen, deed juist deze groep verontrustend sterk denken aan een zwerm insecten. Ze vertoonden de voorzichtig tastende en toch razendsnelle beweging van een kolonie kakkerlakken.

Hun aantal kwam ook overeen met dat van kakkerlakken. Twintig, dertig, veertig: ze kwamen de kamer even stil en zwart binnengeschoten als schaduwen, maar, anders dan schaduwen, waren ze geheel onafhankelijk van iets dat die schaduw zou werpen. Ze stroomden naar de slecht sluitende voordeur, naar de armzalig dichtgestopte ramen van de woonkamer, alsof ze golven roet waren die werden aangetrokken door een luchtstroom. Via barsten en spleten vluchtten ze uit het huis weg, de zonovergoten namiddag van Camp’s End in.

Maar ze bleven uit de gang komen: vijftig, zestig, zeventig, en nog meer. Ik had nooit eerder zo’n enorme hoeveelheid bodachs gezien.

Hoewel ik vanuit mijn positie in de keuken niet door de woonkamer heen de gang in kon kijken, wist ik waar de indringers het huis moesten zijn binnengekomen. Ze waren niet spontaan voortgekomen uit de grijze stofballen en de wegterende sokken onder het onopgemaakte bed van Fungusman. Evenmin waren ze afkomstig uit een kast vol monsters, uit een badkamerkraan, of uit de toiletpot. Ze waren het huis ingekomen via de zwarte kamer.

Ze leken dit huis snel te willen verlaten om Pico Mundo te exploreren – tot een van hen zich losmaakte van de kolkende zwerm. Abrupt bleef hij in het midden van de woonkamer staan.

In de keuken overdacht ik dat geen mes, geen giftig schoonmaakmiddel, geen wapen dat ik kende dit monster, dat geen substantie had, zou verwonden. Ik hield mijn adem in.

De bodach stond zo gebukt dat zijn handen, als het handen waren, tot aan zijn knieën reikten. Hij draaide zijn gebogen hoofd van de ene naar de andere kant en zocht het tapijt af naar een spoor van zijn prooi.

Geen trol, ineengedoken in de duisternis onder een brug, genietend van de geur van kinderbloed, had er ooit kwaadaardiger uitgezien.

In de spleet tussen deurlijst en deur voelde mijn linkeroog aan alsof het samengeknepen werd, alsof mijn nieuwsgierigheid de geribbelde wangen van een bankschroef waren die me onbeweeglijk op mijn plaats hielden, ook al leek het verstandiger om er als een haas vandoor te gaan.

Terwijl andere bodachs langs hem heen bleven golven en rimpelen, kwam mijn kwelgeest uit zijn ineengedoken houding overeind. De schouders werden gerecht. Het hoofd kwam omhoog, en draaide langzaam naar links, vervolgens naar rechts.

Ik betreurde het dat ik naar perziken ruikende shampoo had gebruikt, en plotseling kon ik de vleesgeur ruiken die de vettige walm van de bakplaat op mijn huid en haar had achtergelaten.

Een kok van een snelbuffet, die net van zijn werk komt, is gemakkelijk op te sporen voor leeuwen en erger.

De inktzwarte bodach, bijna zonder enige kenmerken, had iets dat op een snuit leek, maar geen zichtbare neusgaten en geen duidelijke oren, en als hij ogen had, kon ik ze niet zien. Toch zocht hij de woonkamer af naar de bron waar de geur of het geluid vandaan kwam dat zijn aandacht had getrokken.

Het wezen scheen zich te concentreren op de deur naar de keuken. Hoewel hij even oogloos was als Samson in Gaza, bespeurde hij me toch.

Ik had het verhaal van Samson nogal nauwkeurig bestudeerd, omdat hij het klassieke voorbeeld was van het lijden en het duistere lot dat iemand die een gave bezat, kon treffen.

Nu hij helemaal rechtop stond, was de bodach groter dan ik. Hij had een imponerende gedaante ondanks zijn gebrek aan substantie. Zijn forse houding en de arrogantie die sprak uit de manier waarop hij zijn hoofd hield, deed veronderstellen dat ik een muis was en hij een panter, en alsof hij de macht had me ogenblikkelijk dood te slaan.

Ingehouden lucht zwol op in mijn longen.

De aandrang om te vluchten werd bijna overweldigend, maar ik bleef verstard staan uit angst dat de bodach, als hij me niet echt had gezien, bij de geringe beweging van de deur op me af zou stormen.

Het akelige afwachten maakte van seconden minuten. Toen, tot mijn verrassing, zakte de geest weer terug in zijn ineengezakte houding en vetrok hij met de andere. Met de soepelheid van een zwart zijden lint glipte hij tussen raam en lijst het zonlicht in.

Ik blies mijn schrale adem uit en ademde frisse lucht in, terwijl ik keek naar de laatste tientallen bodachs die door de doorgang gestroomd kwamen.

Toen de laatste walgelijke geesten naar de Mojave-hitte waren vertrokken, ging ik terug naar de woonkamer. Voorzichtig.

Er waren er minstens honderd door deze kamer gekomen. Waarschijnlijk waren het er nog eens de helft meer geweest.

Ondanks al die drukte was geen enkele pagina van tijdschrift of boek aangeraakt. Hun passage had niet de geringste indruk op het tapijt achtergelaten.

Bij een van de ramen aan de voorkant tuurde ik naar de verwoeste tuin en de door de zon geblakerde straat. Voor zover ik kon vaststellen, was er niet een van de vertrokken groep in de buurt achtergebleven.

De onnatuurlijke kilte in dit kleine huis was met de bodachs meegetrokken. De woestijndag drong door de dunne muren heen tot alles in de woonkamer leek te gloeien als de elementen van een elektrische kachel.

Het gedrang en gewemel van de schaduwen hadden geen spoor op de gangmuren achtergelaten. Er was ook geen spoortje geur meer van het smeulende elektriciteitssnoer.

Voor de derde keer liep ik naar die deur.

De zwarte kamer was verdwenen.

13

Achter de drempel lag een gewone kamer, niet oneindig in afmetingen zoals eerder, maar hoogstens drieënhalve bij vierenhalve meter.

Een enkel raam keek uit op takken van een gesluierde melaleuca die veel van het zonlicht afschermde. Toch kon ik voldoende zien om vast te stellen dat er geen bron bestond van een kwaadaardig rood licht, niet in het midden van deze bescheiden ruimte en evenmin in de hoeken.

Niets getuigde er meer van de geheimzinnige kracht die deze ruimte had omgevormd en beheerst – en die me minuten terug in de tijd had geworpen en daarna vooruit.

Blijkbaar diende dit vertrek als de werkkamer van Fungusman. Het enige meubilair werd gevormd door een rij dossierkasten met vier laden, een bureaustoel en een grijs metalen bureau met een gelamineerd imitatiehouten bovenblad.

Aan de muur tegenover het bureau hingen naast elkaar drie zwart-witfoto’s op posterformaat die gedrukt leken te zijn op de digitale plotter van een ontwerper. Het waren hoofden, portretten van mannen. Eén had koortsige ogen en een vrolijke grijns, de andere twee keken nors de duisternis in.

Ze kwamen me alle drie bekend voor, maar in het begin kon ik alleen maar een naam verbinden met de man met de grijns: Charles Manson, de kwaadaardige manipulator wiens fantasieën over revolutie en rassenoorlog een kankergezwel in het hart van de flowerpowergeneratie hadden blootgelegd dat tot het einde van het tijdperk Waterman had geleid. Hij had een swastika in zijn voorhoofd gekerfd.

Wie de andere twee ook mochten zijn, ze hadden niet het uiterlijk van Las Vegas-komieken of beroemde filosofen.

Misschien kwam het net zozeer door mijn verbeelding als wel door het door de melaleuca gefilterde zonlicht dat er een vaag zilverkleurig schijnsel op de intense blik van elke man lag. Deze gloed deed me denken aan de melkachtige hongerige blik van tot leven gewekte lijken in films.

Voor een deel om de intensiteit van die ogen te veranderen, knipte ik het plafondlicht aan.

Het stof en de wanorde die heersten in de rest van het huis ontbraken hier. Als hij deze drempel overstak, liet Fungusman zijn slonzigheid achter en werd hij een toonbeeld van properheid.

De archiefkasten bleken nauwgezet bijgehouden mappen te bevatten vol knipsels uit publicaties en artikelen die waren gedownload van internet. La na la bevatte dossiers over seriemoordenaars en massamoordenaars.

De personen varieerden van Jack the Ripper uit de Victoriaanse tijd tot aan Osama bin Laden, voor wie de hel een speciale suite van brandende vertrekken in gereedheid had gebracht. Ted Bundy, Jeffrey Dahmer. Charles Whitman, de scherpschutter die in 1966 zestien mensen doodschoot in Austin, in Texas. John Wayne Gacy: hij vond het leuk om als clown op kinderpartijtjes op te treden. Hij had zich laten fotograferen tijdens een politieke gebeurtenis met de First Lady, Rosalyn Carter, en had talloze in stukken gesneden lichamen in zijn tuin en onder zijn huis begraven.

Er was een bijzonder dik dossier opgesteld over Ed Gein, die de inspiratie had gevormd voor zowel Norman Bates in Psycho als voor Hannibal Lecter in The Silence of the Lambs. Gein at soep uit een menselijke schedel en had een mooie riem gemaakt van de tepels van zijn slachtoffers.

De onbekende gevaren van de zwarte kamer hadden me niet afgeschrikt, maar dit was bekend kwaad, en totaal bevattelijk. Kast na kast trok mijn borst samen van afgrijzen en mijn handen trilden, tot ik een dossierlade dichtsloeg en besloot ze verder niet open te maken.

Omdat mijn geheugen was opgefrist door wat ik in die mappen had gezien, kon ik nu namen verbinden met de postergrote foto’s naast Charles Manson.

Rechts van Manson hing een portret van Timothy McVeigh. McVeigh was veroordeeld en geëxecuteerd voor het opblazen van het FBI-gebouw in Oklahoma City in 1995, waarbij 168 mensen om het leven kwamen.

Links hing Mohammed Atta, die een passagiersvliegtuig in een van de torens van het World Trade Center had gevlogen, waarbij duizenden mensen om het leven waren gekomen. Ik had geen bewijzen gezien dat Fungusman sympathiseerde met radicale islamitische fascisten. Blijkbaar had hij net als bij Manson en McVeigh bewondering voor Atta wegens diens gruwelijke overtuiging, zijn wrede acties en het succes in dienst van het kwaad. Deze kamer was eerder een heiligdom dan een werkkamer.

Ik had genoeg gezien – te veel – en wilde het huis verlaten. Ik snakte ernaar terug te keren naar Tire World, om de geur van rubber in te ademen dat klaar was om te gaan rijden, en om na te denken over wat ik vervolgens moest doen.

Maar ik ging op de bureaustoel zitten. Ik ben niet zo teergevoelig, maar ik kromp even ineen toen ik met mijn armen op de leuningen van de stoel steunde waar zijn handen konden hebben gelegen.

Op het bureau stonden een computer, een printer, een koperen lamp en een dagkalender. Op het bovenblad viel geen spoortje stof, geen kruimel te ontdekken.

Vanuit deze positie keek ik het vertrek rond en probeerde ik te begrijpen hoe dit de zwarte kamer had kunnen worden en de kamer daarna weer teruggebracht was tot deze gewone ruimte.

Geen resten van sint-elmusvuur glinsterden langs de metalen randen van de dossierkasten. Er lieten zich geen onaardse verschijningen zien, en er was geen bovennatuurlijke energie.

Een tijdje was dit vertrek veranderd geweest in een portaal, een doorgang tussen Pico Mundo en iets dat heel anders was, en daarmee bedoel ik niet Los Angeles of zelfs maar Bakersfield. Misschien was dit huis een tijdje een station geweest tussen onze wereld en de hel, als de hel bestaat.

Of ik zou, als ik het bloederige rode licht in het centrum van die verder volmaakte duisternis had bereikt, me misschien teruggevonden hebben op een planeet in een verre spiraal van het melkwegstelsel waar bodachs heersten. Omdat ik geen kaartje bij me had gehad, was ik teruggeworpen naar de woonkamer en het verleden, en daarna naar de carport en de toekomst.

Natuurlijk overwoog ik de mogelijkheid dat wat ik had gezien slechts een waanvoorstelling was. Misschien was ik wel net zo knetter als een laboratoriumrat die op een dieet was gezet van psychose-opwekkende middelen en gedwongen was geweest naar reality-programma’s op de tv te kijken die tot in detail de dagelijkse gang van zaken volgden van supermodellen die geld nodig hadden en rocksterren op leeftijd.

Van tijd tot tijd komt zeker de gedachte bij me op dat ik misschien wel krankzinnig ben. Maar zoals elke zichzelf respecterende gek weet ik altijd snel elke twijfel aan mijn geestelijke gezondheid uit te bannen.

Ik zag geen enkele reden de werkkamer te doorzoeken naar een verborgen schakelaar waarmee hij misschien weer kon worden veranderd in de zwarte kamer. De logica veronderstelde dat de enorme krachten die ervoor nodig waren die geheimzinnige doorgang te openen niet van deze kant kwamen, maar van de andere kant, waar die ook mocht zijn.

Hoogstwaarschijnlijk wist Fungusman niet dat zijn heiligdom niet alleen diende als een gecatalogiseerd magazijn voor zijn moordzuchtige fantasieën, maar ook als vakantiebestemming voor bloedbeluste bodachs. Zonder mijn zesde zintuig zou hij hier misschien hebben kunnen zitten, tevreden werkend aan een van zijn gruwelijke dossiers, zonder zich bewust te zijn van de onheilspellende verandering van het vertrek of van de aankomst van de hordes demonische entiteiten.

Dichtbij klonk een tik-tik-tik, een geratel van botten dat deed denken aan de halloween-beelden van rondwarende skeletten, en vervolgens een wegschietend geluid.

Ik stond op van de stoel en luisterde waakzaam.

Er gingen seconden zonder tikken voorbij. Een halve minuut zonder geritsel.

Misschien was een rat weggeschoten in de muren of op zolder, ziek en rusteloos door de hitte.

Ik ging weer zitten en opende een voor een de laden van het bureau. Afgezien van potloden, pennen, paperclips, een nietmachine, een schaar en andere simpele zaken, vond ik twee recente bankafschrijvingen en een chequeboek. Alle drie stonden op naam van Robert Thomas Robertson op dit adres in Camp’s End.

Vaarwel Fungusman; hallo, Bob.

De naam Bob Robertson bezat niet de kwaadaardige klank die je verwachtte bij een mogelijke massamoordenaar. Hij klonk meer als die van een joviale autoverkoper.

Het uit vier velletjes bestaande afschrift van de Bank of America deed verslag van een spaarrekening, twee bewijzen van een zesmaandelijkse storting, een gewone rekening en een aandelenrekening. De totale waarde van alle bezittingen van Robertson bij de Bank of America gaf een bedrag aan van $ 786 542,10.

Ik bekeek het getal drie keer, ervan overtuigd dat ik de plaatsing van de punt en de komma verkeerd had gelezen.

Het afschrift van vier pagina’s van de Wells Fargo Bank, met betrekking tot investeringszaken, gaf een totale waarde van $ 463 125,43 aan.

Het handschrift van Robertson was slordig, maar hij hield trouwhartig een saldo in zijn chequeboek bij. Het bedrag waarover hij direct kon beschikken, kwam uit op een totaal van $ 198 648,21. Dat een man die de beschikking had over bijna anderhalf miljoen dollar kon wonen in een vervallen, smoorhete casita in Camp’s End leek bijna pervers.

Als ik zoveel poen tot mijn beschikking had, zou ik misschien zo nu en dan blijven koken in een snelbuffet vanuit een puur artistieke belangstelling, maar nooit voor mijn brood. Het bandenleven zou voor mij misschien helemaal niet meer aantrekkelijk zijn.

Misschien had Robertson maar weinig luxe nodig omdat hij alle pleziertjes haalde in de bloedige fantasieën die onophoudelijk door zijn verbeelding gutsten.

Een plotseling koortsig fladderen van vleugels bracht me bijna weer uit mijn stoel overeind, maar het scherpe en herhaalde gekrijs bleek afkomstig van kraaien die op het dak om hun plekje vochten. In de zomer verschijnen ze ’s ochtends vroeg, voordat de hitte ondraaglijk wordt, brengen de middag door op lommerrijke plaatsen en wagen zich weer buiten als de langzaam ondergaande zon iets van zijn verschroeiende kracht begint kwijt te raken.

Ik ben niet bang voor kraaien.

Ik bladerde nauwgezet de laatste drie maanden door in de afschriften van het chequeboek, maar ik zag alleen maar de gebruikelijke betalingen aan nutsbedrijven, creditcardbedrijven en soortgelijke zaken. Het enige vreemde was dat Robertson ook een verrassend aantal cheques aan zichzelf had uitgeschreven.

Alleen al de afgelopen maand had hij een totaal van 32.000 dollar opgenomen, in bedragen van 2.000 en 3.000 dollar. De laatste twee maanden kwam het totaal uit op 58.000 dollar.

Zelfs met zijn buitensporige eetlust, zou hij niet zoveel ijs van Burke & Bailey’s kunnen consumeren.

Kennelijk had hij dan toch een dure smaak. En aan welke buitensporigheid hij zich ook overgaf, het was er een die hij niet openlijk kon kopen met cheques of creditcards.

Toen ik de financiële afrekeningen terugdeed in de bureaulade, begon ik het gevoel te krijgen dat ik al te lang op deze plek was.

Ik nam aan dat het motorgeluid van de Explorer die de carport in kwam rijden me zou waarschuwen voor Robertsons terugkeer en dat ik in staat zou zijn door de voordeur weg te glippen als hij via de zijdeur binnenkwam. Maar als hij om de een of andere reden de auto op straat parkeerde, of te voet naar huis kwam, zou ik in de val kunnen zitten voordat ik wist dat hij was teruggekeerd.

McVeigh, Manson en Mohammad Atta leken naar me te kijken. Ik kon me maar al te makkelijk voorstellen dat er echt bewustzijn in de intense ogen op die foto’s zat en dat ze nu glinsterden in een valse verwachting.

Ik bleef nog even zitten en bladerde terug in de kleine vierkante dagnotities van de bureauagenda, op zoek naar aantekeningen van afspraken of andere geheugensteuntjes die Robertson misschien de afgelopen weken had genoteerd. Alle notitieregels waren leeg.

Ik ging terug naar de dag van vandaag – dinsdag, 14 augustus – en daarna verder naar de komende tijd. De pagina voor 15 augustus ontbrak. Daarna was er voor zover ik in de agenda kon zien geen enkele notitie gemaakt.

Ik liet alles achter zoals ik het had gevonden, stond op van het bureau en liep naar de deur. Ik knipte het plafondlicht uit.

Goudkleurig zonlicht, uitgesneden tot vlamvormen door de tussenliggende messcherpe bladeren van de Melaleuca, vormde een vals vuur op de dunne gordijnen, zonder de kamer veel licht te geven, en de schaduwen leken zich te voelen aangemoedigd om zich zwaarder te verzamelen rond de portretten van de moordenaars dan elders.

Ik kreeg een ingeving – iets wat me vaker gebeurt dan sommige mensen misschien denken en zeker vaker dan ik wenselijk vind – knipte het licht weer aan en ging terug naar de rij archiefkasten. In de lade met de letter R keek ik of Fungusman tussen deze dossiers van slagers en waanzinnigen een dossier over zichzelf bijhield.

Ik vond er één. De tab gaf aan: ROBERTSON, ROBERT THOMAS.

Het zou mooi zijn geweest als er in deze map krantenknipsels betreffende onopgeloste moorden hadden gezeten, samen met hoogst incriminerende artikelen die te maken hadden met die moorden. Ik zou het dossier in mijn geheugen hebben opgeslagen, het hebben teruggezet en mijn bevindingen hebben gemeld aan Wyatt Porter.

Met die informatie zou Chef Porter een manier hebben kunnen bedenken om Robertson in de val te laten lopen. We zouden de griezel achter de tralies hebben kunnen zetten voordat hij de kans had de misdaad te begaan die hij misschien momenteel aan het beramen was.

Maar het dossier bevatte slechts één item: de dag die ontbrak aan de bureaukalender. Woensdag, 15 augustus.

Robertson had niets op de regels geschreven. Blijkbaar was in zijn geest de dag zelf belangrijk genoeg om hem als eerste item in het dossier te stoppen.

Ik keek op mijn horloge. Over zes uur en vier minuten zouden 14 en 15 augustus elkaar om middernacht treffen.

En daarna, wat zou er dan gebeuren? Iets. Iets… slechts.

Toen ik terugkeerde naar de woonkamer met de meubels vol vlekken, het stof en de rondslingerende lectuur, werd ik weer getroffen door het scherpe contrast tussen de goed bijgehouden, goed georganiseerde werkkamer en de rest van het huis.

Hier, soms opgaand in ranzige tijdschriften en soms in liefdesverhalen die zo onschuldig waren dat ze gelezen konden worden door een domineesvrouw, zich duidelijk niet bewust van vergeten bananenschillen, lege koffiebekers en vuile sokken die niet meer te wassen waren, leek Robertson ongericht te zweven. Dit was een man van halfgevormde klei, zonder duidelijke identiteit.

Daartegenover wist de Robertson die tijd doorbracht in zijn werkkamer, bezig met het creëren en onderhouden van die honderden dossiers, surfend over websites die met seriemoordenaars en massamoordenaars te maken hadden, precies wie hij was – of tenminste wie hij wilde zijn.

14

Ik vertrok zoals ik was binnengekomen, via de zijdeur die de keuken met de carport verbond, maar ik liep niet meteen terug naar de Mustang die ik had geleend van Terri Stambaugh. In plaats daarvan liep ik naar de achterkant van het huis om de achtertuin eens wat beter te bekijken.

De voortuin was halfdood geweest, maar het gras hier aan de achterkant was al lang geleden verpieterd. De doorbakken grond had geen water meer gezien sinds de laatste regen eind februari, bijna zes hete maanden geleden.

Als een man de gewoonte had zijn slachtoffers, al of niet in stukken gehakt, in de achtertuin te begraven, zoals John Wayne Gacy, zou hij de grond zacht houden om te kunnen graven. Op deze harde ondergrond zou de punt van een houweel breken en elke nachtelijke doodgraver zou eropuit gaan om een drilboor te zoeken.

De achtertuin, omheind door kippengaas waartegen geen klimplanten groeiden of andere afschermende vegetatie, bood geen privacy voor een moordenaar die snel van een lijk af moest. Mochten de buren een macabere belangstelling hebben, dan zouden ze een vat bier kunnen aanslaan, tuinstoelen neerzetten en op hun gemak naar de teraardebestelling kijken.

Verondersteld dat Robertson werkelijk een massamoordenaar was in plaats van iemand die het wilde zijn, dan zou hij zijn tuin ergens anders aangelegd hebben. Maar ik vermoedde dat het dossier dat hij over zichzelf had aangelegd, compleet was tot op deze dag, en dat zijn debuutoptreden de volgende dag zou zijn.

Een kraai keek toe vanaf het pannendak. Hij trok zijn oranje snavel open en kraste, alsof hij vermoedde dat ik hier was gekomen om elke knapperige kever of alle andere schaarse voedsel waarvan hij leefde in dit geblakerde gebied in te pikken.

Ik dacht aan de afschrikwekkende raaf van Edgar Allan Poe die, gezeten op de deurlijst van zijn kamer, tot gek makens toe slechts één woord herhaalde: nimmermeer, nimmermeer.

Terwijl ik daar naar boven stond te kijken, besefte ik niet dat de kraai een voorteken was, of dat Poe’s beroemde gedicht zou dienen om de betekenis van dit alles te ontrafelen. Zou ik begrepen hebben dat deze kraai mijn raaf was, dan zou ik heel anders hebben gereageerd in de uren die hierna kwamen; en Pico Mundo zou nog steeds een plaats vol hoop zijn.

Zonder het belang van de kraai in te zien, liep ik terug naar de Mustang, waar ik Elvis aantrof op de plaats naast de bestuurder. Hij droeg bootschoenen, een kakibroek, en een hawaïhemd. Alle andere geesten in mijn kennissenkring beperken hun garderobe tot de kleren die ze aanhadden toen ze stierven.

Mr. Callaway bijvoorbeeld, mijn leraar Engels op de middelbare school, stierf toen hij op weg was naar een gekostumeerd feest, gekleed als de Bange Leeuw uit The Wizzard of Oz. Omdat hij een man van verfijning was geweest, vol kalme waardigheid, vond ik het deprimerend om hem in de maanden na zijn dood in de stad tegen te komen in een goedkoop fluwelen pak, met hangende snorharen en zijn staart die hij achter zich aan sleepte over de straat. Ik was heel opgelucht toen hij ten slotte deze wereld losliet en verder trok.

Zowel dood als levend stelt Elvis zijn eigen regels. Hij lijkt in staat elk kledingstuk te voorschijn te toveren dat hij op de bühne of in films heeft gedragen, evenals de kleding die hij droeg als hij niet optrad. Zijn kleding verschilt per keer dat ik hem zie.

Ik heb gelezen dat hij, na het innemen van een onvoorzichtige hoeveelheid slaappillen en tranquillizers, stierf in zijn ondergoed, of misschien in pyjama. Volgens sommigen werd hij in zijn badjas gevonden, weer anderen beweren van niet. Tot nu toe heb ik hem nooit in dat soort intieme kleding gezien.

Hij is zeker gestorven in zijn badkamer in Graceland, ongeschoren, met zijn gezicht in een plas kots. Dit staat in de overlijdensverklaring.

Gelukkig begroet hij me altijd gladgeschoren en zonder een kin vol braaksel.

Deze keer, toen ik achter het stuur ging zitten en het portier van de auto dichttrok, knikte hij glimlachend. Zijn glimlach had een ongewone melancholieke ondertoon.

Hij stak zijn hand uit en gaf me een klopje op mijn arm, waarmee hij duidelijk medeleven aangaf, zo niet medelijden. Dit verwonderde me en bezorgde me een enigszins ongemakkelijk gevoel, want ik had niet iets doorgemaakt wat zo’n bewijs van deelneming verdiende.

Nu, in de naweeën van 15 augustus, weet ik nog steeds niet hoeveel Elvis toen al heeft geweten van de verschrikkelijke gebeurtenissen die op het punt stonden te gebeuren. Ik vermoed dat hij het allemaal heeft voorzien.

Net zoals andere geesten praat Elvis niet. Ook zingt hij niet. Soms danst hij, als hij in een ritmische stemming is. Hij heeft een paar mooie passen, maar hij is geen Gene Kelly.

Ik startte de auto en drukte een willekeurig lied in op de cd-speler. Terri heeft het magazijn voor zes cd’s voorzien van het beste werk van haar idool.

Toen ‘Suspicious Minds’ uit de boxen klonk, leek Elvis verheugd te zijn. Met zijn vingertoppen tikte hij het ritme mee op het dashboard terwijl ik Camp’s End uit reed.

Tegen de tijd dat we het huis van Chef Wyatt Porter bereikten dat in een betere wijk lag, luisterden we naar ‘Mama Liked the Roses’, uit Elvis’ Christmas Album, en de King of Rock and Roll had zich overgegeven aan stille tranen.

Ik zie hem liever niet zo. Een scheve lach of zelfs een grijns past beter bij de harde rocker, die ‘Blue Suede Shoes’ heeft gezongen, dan tranen.

Karla Potter, de vrouw van Wyatt, deed open. Zij is elegant en lieftallig, met ogen zo groen als lotusbladeren, en projecteert voortdurend een aura van kalmte en stil optimisme om zich heen dat contrasteert met het neerslachtige gezicht en de treurige ogen van haar man.

Ik vermoed dat Karla de reden is dat Wyatt nog niet volledig is ingestort door zijn baan. We hebben allemaal in ons leven een inspiratiebron nodig, een reden tot hoop, en Karla is dat voor Wyatt.

‘Oddie,’ zei ze, ‘heerlijk om je te zien. Kom binnen, kom binnen. Wyatt is achter en staat op het punt op de barbecue een paar perfecte steaks te verbranden. We krijgen een paar mensen te eten en we hebben meer dan voldoende, dus ik hoop dat je blijft.’ Terwijl ze me door het huis voorging, zich niet bewust dat Elvis ons vergezelde in de stemming van ‘Heartbreak Hotel’, zei ik: ‘Dank u, dat is heel aardig van u, maar ik heb een andere afspraak. Ik kwam alleen langs om iets tegen de chef te zeggen.’ ‘Hij zal het heerlijk vinden om je te zien,’ verzekerde ze me. ‘Zoals altijd.’

In de achtertuin leverde ze me over aan Wyatt, die een schort droeg met de woorden: VERBRAND EN VET SMAAKT BETER MET BIER.

‘Odd,’ zei Chef Porter, ‘ik hoop niet dat je hier bent gekomen om mijn avond te verpesten.’

‘Dat is niet de bedoeling.’

De chef was bezig op twee barbecues – de ene op gas voor de groente en maïskolven, de andere op houtskool voor de steaks. Hij zou, met de zon die nog langer dan twee uur boven de horizon zou blijven hangen, een dag vol woestijnzon opgeslagen in het beton van de patio en de zichtbare hittegolven die van beide barbecues stroomden, voldoende zout water hebben moeten afgeven om de lang geleden gestorven zee van Pico Mundo in de oude staat terug te brengen. Maar hij was net zo droog als een acteur uit een reclame voor een transpiratiewerend middel.

Door de jaren heen heb ik Chef Porter maar twee keer zien zweten. De eerste keer was toen een uitzonderlijk onaangename man op nog geen anderhalve meter afstand een harpoengeweer op zijn kruis richtte, en de tweede keer was nog veel verontrustender.

Elvis, die de schalen aardappelsla, chips en verse fruitsla op de picknicktafel bekeek, leek zijn belangstelling te verliezen toen hij zag dat er geen boterhammen met pindakaas en banaan geserveerd zouden worden. Hij liep naar het zwembad.

Nadat ik een fles Corona had afgeslagen, gingen de chef en ik in tuinstoelen zitten en hij zei: ‘Heb je weer met de doden gecommuniceerd?’

‘Ja, zo’n beetje de hele dag. Maar dit gaat niet zozeer om wie er dood is, als wel om wie dat snel zullen zijn.’

Ik vertelde hem over Fungusman in het restaurant en later in het winkelcentrum van Green Moon.

‘Ik heb hem in de Grill gezien,’ zei de chef, ‘maar hij kwam niet verdacht op me over, gewoon ongelukkig.’

‘Ja, maar u hebt zijn fanclub niet kunnen zien.’ Ik beschreef de verontrustende omvang van het bodach-gevolg van Fungusman.

Toen ik hem over mijn bezoek aan het huisje in Camp’s End vertelde, deed ik, nogal belachelijk, alsof de zijdeur open had gestaan en alsof ik naar binnen was gegaan in de overtuiging dat iemand misschien in moeilijkheden was. Dit bespaarde de chef de noodzaak na het gebeuren met mij samen te zweren over de kwestie van een inbraak.

‘Ik ben geen koorddanser,’ herinnerde hij mij.

‘Nee.’

‘Soms verwacht je van me dat ik over een gevaarlijk dun koord loop.’

‘Ik heb een enorm ontzag voor uw evenwichtsgevoel, meneer.’

‘Jongen, dat lijkt gevaarlijk veel op pure flauwekul.’

‘Dat is het ook wel een beetje, maar ik bedoel het allemaal eerlijk.’

Ik vertelde hem wat ik in het huis had gevonden, maar liet alles over de zwarte kamer en het reisgezelschap achterwege. Zelfs een man die zo meelevend en open van geest is als Wyatt Porter, zou sceptisch worden als je hem overvoerde met een te veel aan exotische details.

Toen ik klaar was met mijn verhaal, zei de chef: ‘Waar zit je naar te kijken, jongen?’

‘Pardon?’

‘Je blijft maar naar het zwembad kijken.’

‘Het komt door Elvis,’ legde ik uit. ‘Hij gedraagt zich vreemd.’

‘Is Elvis Presley hier? Nu? In mijn huis?’

‘Hij loopt druk gebarend heen en weer over het water.’

‘Druk gebarend?’

‘Druk, maar niet geagiteerd, en hij gebaart niet naar ons. Het lijkt alsof hij met zichzelf in discussie is. Soms maak ik me zorgen om hem.’

Karla Wyatt verscheen weer, ditmaal met hun eerste twee gasten achter zich aan.

Bern Eckles, achter in de twintig, was sinds kort toegevoegd aan het politiekorps van Pico Mundo. Hij was hier pas twee maanden. Lysette Rains, gespecialiseerd in kunstnagels, was de assistentbedrijfsleider van de goedlopende schoonheidssalon van Karla in Olive Street, om de hoek en op twee straten afstand van de Grill waar ik werkte.

Die twee waren niet als stel gekomen, maar ik kon zien dat de chef en Karla van plan waren hen te koppelen.

Omdat hij niets wist van mijn zesde zintuig – en het nooit zou weten – wist agent Eckles niet goed wat hij van me moest denken, en hij had nog niet besloten of hij me wel of niet mocht. Hij begreep niet waarom de chef zelfs op de drukste momenten nog tijd voor me had.

Nadat de nieuwe gasten waren voorzien van drankjes, vroeg de chef Eckles even met hem mee te gaan naar zijn werkkamer. ‘Ik trek op de computer het kenteken na, terwijl jij een paar telefoontjes voor me pleegt. We moeten snel een profiel zien te krijgen van die vreemde eend in Camp’s End.’

Terwijl hij samen met de chef het huis in liep, keek Bern Eckles twee keer fronsend over zijn schouder naar mij. Misschien dacht hij dat ik tijdens zijn afwezigheid werk zou maken van Lysette Rains.

Toen Karla terugkeerde naar de keuken om de desserts voor te bereiden, nam Lysette plaats in de stoel waar de chef had gezeten. Met beide handen hield ze een glas cola met een scheut sinaasappelwodka vast, waarvan ze van tijd tot tijd nipte, en waarna ze steeds weer haar lippen aflikte.

‘Hoe smaakt dat?’ vroeg ik.

‘Ongeveer als een schoonmaakmiddel met suiker. Maar soms voel ik me uitgeput, en dan helpt cafeïne.’

Ze droeg een gele korte broek en een gele blouse met frutsels.

Ze zag eruit als een citroengebakje met mooi glazuur.

‘Hoe is het nu met je moeder, Odd?’

‘Nog steeds kleurrijk.’

‘Ik had niet anders gedacht. En je vader?’

‘Die wil snel rijk worden.’

‘Waarmee ditmaal?’

‘Verkoop van grond op de maan.’

‘Hoe werkt dat?’

‘Voor honderdvijftig dollar krijg je een eigendomsbewijs voor één vierkante meter van de maan.’

‘De maan is niet van je vader,’ zei Lysette een beetje afkeurend.

Ze is een lief mens en zal niet gauw haar ergernis laten blijken, zelfs als er overduidelijk sprake is van fraude.

‘Nee, dat is zo,’ beaamde ik. ‘Maar hij besefte ook dat de maan evenmin van iemand anders is, en daarom heeft hij een brief naar de Verenigde Naties gestuurd waarin hij het eigendom opeist. De dag daarop begon hij stukjes maan te verhandelen. Ik hoorde dat jij assistent-manager van de salon bent geworden.’

‘Het is een hele verantwoordelijkheid. Vooral ook omdat ik nu een hoger gekwalificeerde specialiste ben.’

‘Doe je geen nagels meer?’

‘Dat wel. Maar ik was alleen maar een manicure, en nu ben ik gediplomeerd nagelartieste.’

‘Gefeliciteerd. Dat is nogal wat.’

Ik vond haar lief met haar verlegen trotse glimlach. ‘Voor sommige mensen betekent dat niet zoveel, maar voor mij is het opwindend.’

Elvis kwam terug van het zwembad en ging in een tuinstoel tegenover ons zitten. Hij huilde weer. Door zijn tranen heen glimlachte hij naar Lysette of naar haar decolleté. Zelfs nu hij dood is, houdt hij nog van vrouwen.

‘Zijn jij en Bronwen nog steeds samen?’ vroeg Lysette.

‘Voor altijd. Onze moedervlekken passen bij elkaar.’

‘Dat was ik vergeten.’

‘Ze wordt liever Stormy genoemd.’

‘Wie niet?’ zei Lysette.

‘Hoe staat het met jou en agent Eckles?’

‘O, we kennen elkaar net. Hij lijkt me wel aardig.’

‘Aardig?’ Ik huiverde. ‘Volgens mij is die arme jongen smoorverliefd op je.’

‘Verliefd, dat is een woord dat ik twee jaar geleden zou gebruiken, maar tegenwoordig lijkt “aardig vinden” me al mooi genoeg. Vind je ook niet?’

‘Het kan een stuk slechter.’

‘Zeker weten,’ beaamde ze. ‘Het duurt een tijdje voor je beseft wat voor eenzame wereld dit is, en als je dat doet… ziet de toekomst er nogal beangstigend uit.’

Elvis, al in een zeer breekbare stemming, stortte helemaal in door Lysettes woorden. De tranen stroomden nu echt over zijn wangen, en hij verborg zijn gezicht in zijn handen.

Lysette en ik babbelden een tijdje en Elvis snikte zonder geluid te maken, en uiteindelijk verschenen er nog vier gasten.

Karla ging rond met een schaal kaasbolletjes die een heel nieuwe betekenis gaven aan de term hors d’oeuvre, toen de chef weer verscheen met agent Eckles. Hij nam me apart en liep met me naar de andere kant van het zwembad, zodat we ongestoord konden praten.

Hij zei: ‘Robertson is vijf maanden geleden in de stad komen wonen. Hij betaalde het huis contant, zonder hypotheek.’

‘Waar heeft hij zijn geld vandaan?’

‘Geërfd. Volgens Bonnie Chan is hij hier vanuit San Diego komen wonen na de dood van zijn moeder. Hij woonde tot zijn vierendertigste bij zijn moeder.’

Bonnie Chan, een makelaarster uit Pico Mundo, beroemd om haar flamboyante hoeden, had klaarblijkelijk de woning aan Robertson verkocht.

‘Voor zover ik het tot nu kan zien,’ zei de chef, ‘heeft hij een blanco strafblad. Hij heeft zelfs nog nooit een boete voor te hard rijden gekregen.’

‘Misschien zou u kunnen nagaan hoe zijn moeder is overleden.’

‘Daar heb ik al wat navraag over gedaan. Maar op dit moment heb ik niets om hem op te pakken.’

‘En die dossiers over al die moordenaars dan.’

‘Zelfs als ik op een wettige manier weet dat hij die bezit, kan ik er niets mee. Het is niets anders dan een zieke hobby of misschien research voor een boek. Er zit niets onwettigs aan.’

‘Toch is het verdacht.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Als verdacht zijn voldoende was, zouden we allemaal in de gevangenis zitten. Jij als eerste.’

‘Maar blijft u hem in de gaten houden?’

‘Alleen maar omdat jij het nog nooit bij het verkeerde eind hebt gehad. Ik zet daar vanavond iemand neer en laat hem Mr. Robertson volgen.’

‘Ik wou dat u meer kon doen,’ zei ik.

‘Jongen, dit zijn de Verenigde Staten van Amerika. Volgens sommige mensen is het tegen de grondwet om een psychopaat te verhinderen dat hij doet waartoe hij in staat is.’

Op sommige momenten kan de chef me amuseren als hij zo praat. Echt een cynische smeris. Maar dit was niet zo’n moment.

‘Deze man is echt slecht,’ zei ik. ‘Ik krijg de koude rillingen als ik me zijn gezicht voor de geest haal.’

‘We houden hem in de gaten, jongen. Meer kunnen we niet doen. We kunnen niet gewoon naar Camp’s End gaan en hem neerschieten.’ De chef keek me even veelbetekenend aan en voegde eraan toe: ‘En jij ook niet.’

‘Ik ben bang voor wapens,’ stelde ik hem gerust.

De commissaris keek naar het zwembad en zei: ‘Loopt hij nog steeds over het water?’

‘Nee. Hij staat naast Lysette, kijkt in haar blouse en huilt.’

‘Daar hoef je niet om te huilen,’ zei de chef met een knipoog.

‘Het huilen heeft niets te maken met Lysette. Hij is vandaag gewoon verdrietig.’

‘Waarom? Elvis is nooit als een huilebalk op me overgekomen.’

‘Mensen veranderen als ze overlijden. Het is traumatisch. Af en toe is hij zo, maar ik weet niet echt wat het probleem is. Hij probeert het niet aan me uit te leggen.’

De chef was duidelijk ontzet door het beeld van een huilende Presley. ‘Kan ik iets voor hem doen?’

‘Dat is heel attent van u, meneer, maar ik zou niet weten wat iemand voor hem kan doen. Ik heb af en toe het idee dat hij zijn moeder mist, Gladys, en dat hij bij haar wil zijn.’

‘Als ik me goed herinner, was hij bijzonder gesteld op zijn moeder, hè?’

‘Hij aanbad haar,’ zei ik.

‘Zij is toch ook dood?’

‘Al veel langer dan hij, ja.’

‘Dan zijn ze toch bij elkaar?’

‘Zolang hij deze wereld niet wil loslaten, niet. Zij is daar ergens in het licht, en hij zit hier vast.’

‘Waarom gaat hij dan niet verder?’

‘Soms moeten ze hier nog belangrijke dingen afmaken.’

‘Zoals de kleine Penny Kallisto vanmorgen, die jou naar Harlo Landerson heeft gebracht.’

‘Ja. En soms houden ze zoveel van deze wereld dat ze niet weg willen.’

De chef knikte. ‘Deze wereld was goed voor hem geweest, zeker weten.’

‘Maar dit is iets waarvoor hij al zesentwintig jaar de tijd heeft gehad om het af te maken,’ merkte ik op.

De chef kneep zijn ogen iets samen en keek naar Lysette Rains. Hij probeerde het geringste bewijs op te vangen van de geest die bij haar was – een vleugje ectoplasma, een vage rimpeling van de lucht, een trilling, een mystieke straling. ‘Hij heeft fantastische muziek gemaakt.’

‘Zeker.’

‘Vertel hem dat hij hier altijd welkom is.’

‘Zal ik doen. Dat is aardig van u.’

‘Weet je zeker dat je niet blijft eten?’

‘Dank u, meneer, maar ik heb een afspraak.’

‘Met Stormy ongetwijfeld.’

‘Ja, meneer. Mijn levenslot.’

‘Jij bent een ouwe charmeur, Odd. Ze zal het wel heerlijk vinden als je dat zegt: “mijn levenslot”.’

‘Ik vind het heerlijk om te zeggen.’

De chef sloeg zijn arm om mijn schouders en liep met me naar het hek aan de noordzijde van het huis. ‘Het beste wat een man kan overkomen, is een goede vrouw.’

‘Stormy is meer dan alleen maar goed.’

‘Ik ben blij voor je, jongen.’ Hij tilde de grendel van het hek en duwde het open. ‘Maak je geen zorgen om die Bob Robertson.

We blijven hem op zijn huid zitten, maar zo dat hij er niets van merkt. Zodra hij probeert iets uit te halen, hebben we hem.’

‘Hij baart me toch zorgen, meneer. Hij is een heel slecht mens.’ Toen ik naar mijn Mustang was toegelopen, zat Elvis al op de passagiersstoel.

Doden hoeven niet te lopen of de auto te pakken als ze ergens naartoe willen. Als ze zin hebben om te lopen of te rijden, is dat nostalgie.

Van het zwembad naar de Mustang had hij de kleren uit Blue Hawaii uitgetrokken. Nu droeg hij een zwarte broek, een gekleed tweed sportjasje, een wit hemd met zwarte das en een zwarte pochet, een uitmonstering zoals in (ik hoorde het later van Terri Stambaugh) It Happened at the World’s Fair.

Toen we wegreden van het huis van de Porters, luisterden we naar ‘Stuck on You’, het meest aanstekelijke lied dat de King ooit heeft opgenomen.

Elvis tikte het ritme mee op zijn knieën en knikte met zijn hoofd, maar de tranen bleven stromen.

15

Toen we in het centrum van Pico Mundo langs een kerk kwamen, gaf Elvis aan dat hij wilde dat ik naar de kant ging.

Toen ik de auto stilzette, stak hij zijn rechterhand naar me uit.

Zijn handdruk voelde net zo echt en warm aan als die van Penny Kallisto.

In plaats van mijn hand te schudden, greep hij die in beide handen. Misschien bedankte hij me alleen maar, maar het leek meer te zijn.

Hij scheen zich zorgen te maken over mij. Hij drukte zacht mijn hand en keek me intens aan met een overduidelijke bezorgdheid, en daarna drukte hij mij weer de hand.

‘Het komt allemaal goed,’ zei ik, hoewel ik geen idee had of dat wel een adequaat antwoord was.

Hij stapte uit de auto zonder het portier te openen – hij vloeide er gewoon doorheen – en beklom de treden van de kerk. Ik keek hem na tot hij door de zware eikenhouten deuren uit het gezicht verdween.

Mijn eetafspraak met Stormy was pas om acht uur, dus ik had nog tijd over.

Blijf bezig, had Opoe Sugars altijd gezegd, desnoods met pokeren, vechten en snelle auto’s, want ledigheid is des duivels oorkussen.

Zelfs zonder de raad van mijn grootmoeder, had ik niet zomaar naar mijn plaats kunnen gaan waar ik met Stormy had afgesproken om daar op haar te wachten. Als ik niets deed om mijn zinnen te verzetten, zou ik blijven piekeren over Bob Robertson en zijn demonische dossiers.

Toen ik van de kerk wegreed belde ik P. Oswald Boone, de man van honderdtachtig kilo met de zes vingers aan zijn linkerhand. Nadat de telefoon twee keer was overgegaan, nam Little Ozzie op. ‘Odd, mijn prachtige koe is ontploft.’

‘Ontploft?’

‘Boem,’ zei Little Ozzie. ‘Het ene moment is alles nog goed, en het volgende moment is je schitterende koe aan flarden geknald.’

‘Wanneer is dat gebeurd? Ik heb er niets over gehoord.’

‘Precies twee uur en zesentwintig minuten geleden. De politie is hier al geweest en ik geloof dat zelfs zij, met al hun ervaring en alle misdadige wreedheid die ze hebben gezien, erdoor geschokt waren.’

‘Ik heb net Chef Porter gesproken, en hij heeft het er niet over gehad.’

‘Die agenten die hier zijn geweest zullen ongetwijfeld wel een paar borrels nodig hebben gehad voordat ze hun rapport opmaakten.’

‘Hoe gaat het met u?’ vroeg ik.

‘Ik ben niet diepbedroefd, omdat dat moreel gezien een kwalijke overreactie zou zijn, maar ik bén verdrietig.’

‘Ik weet hoeveel u van die koe hield.’

‘Ik hield van die koe,’ bevestigde hij.

‘Ik wilde bij u langskomen, maar misschien is dit niet het juiste moment.’

‘Dit is precies het goede moment, beste Odd. Niets is erger dan alleen zijn op de avond van de dag dat je koe is ontploft.’

‘Ik ben er over een paar minuten,’ beloofde ik.

Little Ozzie woont in Jack Flats, dat vijftig jaar geleden Jack Rabbit Flats heette, een lager gelegen gebied ten westen van de oude stad. Ik heb geen idee waar de konijnen naartoe zijn gegaan.

Toen aan het einde van de jaren veertig het pittoreske commerciële centrum een toeristische attractie begon te worden, moest een reeks ingrijpen de schilderachtigheid en de aantrekkingskracht verhogen. De minder fotogenieke ondernemingen – winkels voor knalpotten, banden en wapens – werden naar de Flats verdrongen.

Daarna, twintig jaar geleden, ontstonden de glanzende nieuwe commerciële ondernemingen langs Green Moon Road en Joshua Tree Highway. Ze trokken de klanten weg van de mindere zaken in de Flats.

Langzamerhand, in de afgelopen vijftien jaar, is Jack Flats weer wat chiquer geworden. Oude kantoorpanden en fabrieken werden neergehaald. Woonhuizen, herenhuizen en duurdere flats kwamen ervoor in de plaats.

De eerste die zich er vestigde, toen nog maar weinigen er toekomst in zagen, was Little Ozzie, die een perceel van een halve hectare kocht waarop een restaurant had gestaan dat allang niet meer in bedrijf was. Daarop bouwde hij zijn droomhuis.

Deze villa met een verdieping heeft een lift, brede deuren en met staal versterkte vloeren. Ozzie liet het zo construeren zowel met het oog op zijn omvang als in verband met de problemen die hij voorzag als hij uiteindelijk (zoals Stormy vreest) een van die mensen werd waarvoor de begrafenisondernemer een kraan en een dieplader nodig zou hebben.

Toen ik parkeerde voor het nu koeloze huis, was ik meer geschokt door de slachtpartij dan ik had verwacht.

Ik stond onder een van de Indische laurieren die lange schaduwen werpen als de zon naar het westen zakt, en staarde naar het reusachtige karkas. Alle dingen verdwijnen uiteindelijk op aarde, maar het plotselinge en voortijdige verscheiden blijft enerverend.

De vier poten, resten van de opgeblazen kop en lappen van het lichaam lagen over de voortuin, het struikgewas en het looppad verspreid. Als een bijzonder macabere bijzonderheid was de uier omgekeerd terechtgekomen op een van de hekpalen van de omheining; de spenen wezen naar de lucht.

De zwartbonte Holsteiner koe, ongeveer zo groot als een suv, had boven op twee stalen palen van zes meter hoog gestaan, die allebei de explosie hadden overleefd. Het enige dat was achtergebleven op die hoge positie was het achterwerk van de koe, dat zo gedraaid was dat het naar de straat wees, alsof ze haar billen toonde aan passanten.

Onder de zwartbonte koe van plastic had ooit een bord gehangen voor het steakhouse dat eerder op het terrein had gestaan. Toen Little Ozzie zijn huis had laten bouwen, had hij het bord niet bewaard, alleen het reusachtige rund van plastic.

Voor Ozzie was de koe niet alleen maar de grootste tuinversiering van de wereld. Het was kunst.

Van de vele boeken die hij heeft geschreven, gingen er vier over kunst, dus hij moet weten waar hij het over heeft. Omdat hij de beroemdste inwoner van Pico Mundo is (de beroemdste levende bewoner, in ieder geval) en misschien wel de meest gerespecteerde, en omdat hij een huis had laten bouwen in de Flats toen iedereen nog dacht dat het voor eeuwig een naargeestige plaats zou blijven, kon eigenlijk alleen Little Ozzie met succes bij de schoonheidscommissie van de stad bepleiten dat de koe als beeld behouden bleef.

Toen de Flats chiquer werden, maakten een paar buren – niet veel, maar ze vormden wel een zeer invloedrijke minderheid – op esthetische gronden bezwaar tegen de reusachtige koe. Misschien was een van hen overgegaan tot geweld.

Tegen de tijd dat ik door de scherpe scherven van koekunst heen was gelaveerd en de trap aan de voorkant had beklommen en voordat ik aan kon bellen, opende Ozzie de brede deur, deinde de drempel over en begroette me. ‘Vind je het niet zielig, Odd, wat zo’n slecht opgevoede idioot heeft gedaan? Ik put troost uit de gedachte dat “kunst eeuwig is en dat critici slechts eendagsvliegen zijn”.’

‘Shakespeare?’ vroeg ik.

‘Nee. Randall Jarrell. Een schitterend dichter, nu nagenoeg vergeten omdat de moderne universiteiten alleen nog maar eigendunk en navelstaren onderwijzen.’

‘Ik zal dit voor u opruimen, meneer.’

‘Dat doe je niet!’ zei Ozzie stellig. ‘Laat hen een week, een maand naar de ruïne kijken, die “giftige slangen die alleen maar kunnen sissen”.’

‘Shakespeare?’

‘Nee, nee. W.B. Daniel, toen hij schreef over critici. Ik laat de brokstukken op den duur wel opruimen, maar de kont van die prachtige koe blijft daar, als mijn antwoord op die bommengooiende filistijnen.’

‘Dus het was een bom?’

‘Een kleintje. Ze hebben hem vannacht aan het beeld bevestigd, met een tijdklok, waardoor die “slangen die zich voeden met vuiligheid en gif” ver van de plaats van de misdaad konden zijn toen hij ontplofte. Dat is ook niet Shakespeare, maar Voltaire over zijn critici.’

‘Meneer, ik maak me een beetje zorgen over u,’ zei ik.

‘Geen zorgen, knul. Die lafaards hebben nog net voldoende moed om midden in de nacht naar een plastic koe te sluipen, maar ze hebben niet de ruggengraat om de confrontatie aan te gaan met een dikke man met zulke onderarmen als ik.’

‘Ik heb het niet over die lui, ik bedoel uw bloeddruk.’

Little Ozzie maakte een wegwerpgebaar met een van zijn formidabele armen en zei: ‘Als jij mijn omvang had en als jouw bloed vol cholesterolmoleculen zat die zo groot zijn als kleine marshmallows, zou je begrijpen dat van tijd tot tijd een kleine aanval van gerechtvaardigde woede het enige is waardoor je aderen niet helemaal dichtslibben. Gerechtvaardigde woede en goede rode wijn. Kom binnen, kom binnen. Ik trek een fles open en we toasten op de vernietiging van alle critici, “dit beklagenswaardige ras van hongerige alligators”.’

‘Shakespeare?’ vroeg ik.

‘In ’s hemelsnaam, Odd, de Bard uit Avon was niet de enige schrijver die ooit iets op papier heeft gezet.’

‘Maar als ik hem blijf noemen,’ zei ik, terwijl ik Ozzie het huis in volgde, ‘heb ik het vroeg of laat een keer goed.’

‘Ben je met dat soort zielige trucs door de middelbare school heen gekomen?’

‘Ja, meneer.’

Ozzie zei dat ik het mezelf gemakkelijk moest maken in zijn woonkamer, terwijl hij de Robert Mondavi Cabernet Sauvignon ging halen, en zodoende was ik alleen met Terrible Chester.

Die kat is niet dik, maar hij is groot en onbevreesd. Ik zag hem een keer een agressieve Duitse herder op afstand houden, alleen al door zijn houding.

Ik vermoed dat zelfs een valse en moorddadige pitbull zich zou afwenden zoals de herder had gedaan, en een gemakkelijker prooi zou gaan zoeken. Een krokodil bijvoorbeeld.

Terrible Chester heeft de kleur van een oranje pompoen en een zwarte tekening. Als je de oranje met zwarte vlekken op zijn snuit ziet, zou je denken dat hij de kwade genius was van de rockgroep Kiss.

Hij zat op de vensterbank naar de voortuin te staren en deed een minuut lang alsof hij niet wist dat hij gezelschap had gekregen.

Dat hij me negeerde, vond ik prima. Er was nog niet gepiest op de schoenen die ik nu aanhad, en ik hoopte dat zo te houden.

Ten slotte draaide hij zijn kop om en nam me taxerend op, met een minachting die er zo dik bovenop lag dat ik verwachtte die met een spetterend geluid op de vloer te horen druipen. Toen verplaatste hij zijn aandacht weer naar het raam.

De geëxplodeerde Holsteiner leek hem te fascineren en hem in een sombere, beschouwende stemming te brengen. Misschien had hij acht van zijn negen levens opgebruikt en voelde hij de kille adem van de sterfelijkheid.

Het meubilair in Ozzies woonkamer is op maat gemaakt, groot en comfortabel. Een Perzisch tapijt in donkere edelsteenkleuren, betimmering met mahonie uit Honduras, en talrijke planken vol boeken creëren een gezellige sfeer.

Ondanks het gevaar voor mijn schoenen, ontspande ik snel en mijn gevoel voor een naderend onheil werd minder dan het was geweest sinds het moment dat ik Penny Kallisto eerder die dag onder aan de trap van mijn flat had aangetroffen.

Binnen een halve minuut wist Terrible Chester me weer op scherp te zetten met zijn dreigende, kwade geblaas. Alle katten hebben dit talent natuurlijk, maar Chester evenaart zowel ratelslangen als cobra’s wat betreft intensiteit en dreiging van zijn blazen.

Iets buiten had hem zo verontrust dat hij op de vensterbank was gaan staan, zijn rug kromde en zijn nekharen overeind zette.

Hoewel ik duidelijk niet de oorzaak van zijn onrust was, gleed ik naar de rand van mijn stoel, om er elk moment vandoor te kunnen gaan.

Chester blies weer en klauwde vervolgens aan het glas. Het ijselijke geluid van zijn nagels over de ruit bracht de vloeistof in de holten van mijn ruggengraat in beweging.

Opeens vroeg ik me af of de koesloopploeg misschien overdag was teruggekeerd om het halsstarrige achtereinde van het rund alsnog neer te halen.

Toen Chester weer over het glas kraste, kwam ik overeind en liep langzaam en voorzichtig naar het raam, niet omdat ik vreesde dat er een molotovcocktail doorheen gegooid zou worden, maar omdat ik niet wilde dat de geïrriteerde kat mijn motieven verkeerd zou begrijpen.

Buiten, bij de paalomheining, met zijn gezicht naar het huis gekeerd, stond de Fungusman, Bob Robertson.

16

Mijn eerste reactie was om weg te duiken van het raam. Maar als Fungusman me nu al volgde, moest hij op de een of andere manier vermoeden dat ik eerder in zijn huis in Camp’s End was geweest. Steels gedrag zou alleen zijn verdenking bevestigen.

Ik bleef bij het raam staan, maar ik was dankbaar dat Terrible Chester tussen mij en Robertson stond. Ik vond het ook bevredigend dat de duidelijke afkeer van de kat voor de man, zelfs op zo’n afstand, mijn wantrouwen jegens de man bevestigde.

Tot op dit moment zou ik nooit gedacht hebben dat Terrible Chester en ik het ook maar op één punt met elkaar eens zouden zijn, afgezien van onze genegenheid voor Little Ozzie.

Voor het eerst zag ik Robertson zonder glimlach. Hij glimlachte niet dromerig en ook niet op een andere manier. Hij stond in het zonlicht dat door de zwaarte van de dag was gecondenseerd van een hel schijnsel tot goudkleurige honing, met achter zich de vormen en schaduwen van de laurierbomen en zag er net zo macaber uit als de reusachtige foto van Timothy McVeigh aan de muur van zijn werkkamer.

Achter me zei Ozzie: ‘O, god, die mensen zouden een vijand in hun mond moeten doen om hun hersenen te laten stelen.’

Ik draaide me om en zag hem met een blad waarop twee glazen wijn stonden en een klein bord met dobbelsteentjes kaas die waren omgeven door witte crackers.

Ik bedankte hem, pakte een van de glazen en wierp een blik naar buiten.

Bob Robertson was niet meer waar hij had gestaan.

Op het gevaar af dat er een gevaarlijk misverstand met Terrible Chester zou ontstaan, ging ik dichter bij het raam staan en keek de straat naar het noorden en naar het zuiden af.

‘Nou?’ vroeg Ozzie ongeduldig.

Robertson was verdwenen, en snel ook, alsof hij dringend ergens moest zijn.

Hoe erg ik ook was geschrokken toen ik de vreemde man bij de omheining zag staan, het verontrustte me nog meer dat ik hem nu nergens meer zag. Als hij me wilde volgen, zou ik hem zijn gang laten gaan omdat ik dan zou weten waar hij was en ik me met die kennis beter op mijn gemak zou voelen.

‘O, god, die mensen zouden een vijand in hun mond moeten doen om hun hersenen te laten stelen,’ herhaalde Ozzie.

Ik draaide me om van het raam en zag dat hij het blad had neergezet; hij stond met zijn glas geheven alsof hij een toast wilde uitbrengen.

Terwijl ik met moeite mijn houding wist te hervinden, zei ik:

‘Hoe zouden we slapen als we op de dagen die zo moeilijk voor ons zijn ons verstand niet laten stelen door de wijn?’

‘Knul, ik vraag je niet om commentaar te geven op die woorden, maar om de auteur ervan te noemen.’

Nog steeds wat van streek door Robertson zei ik: ‘Wie is het?’

Enigszins geïrriteerd zei Ozzie: ‘ Shakespeare! Ik vervals de quiz om ervoor te zorgen dat je slaagt, en nog zak je. Dat was Cassio in Othello, tweede bedrijf, scène 3.’

‘Ik werd… afgeleid.’

Ozzie wees naar het raam, waar Chester niet meer zo opgewonden leek te zijn en zich weer op de brede vensterbank had neergevlijd als een hoop bont, en zei: ‘De vernietiging die barbaren achterlaten, is fascinerend in haar wreedheid, vind je niet? We worden eraan herinnerd hoe dun het laagje vernis van de beschaving is.’

‘Het spijt me u teleur te stellen, meneer, maar ik had niet zulke diepzinnige gedachten. Ik zag gewoon… ik dacht iemand voorbij te zien komen die ik kende.’

Ozzie hief het wijnglas op met zijn vijfvingerige hand. ‘Op de verdoemenis van alle ontaarden,’ zei hij.

‘Dat is nogal heftig, meneer – verdoemenis.’

‘Bederf mijn plezier niet, knul. Drink.’

Ik dronk en wierp weer een blik op het raam. Daarna liep ik terug naar de leunstoel waar ik had gezeten voordat de kat zo onrustbarend begon te blazen.

Ozzie ging ook zitten, maar zijn stoel maakte er een luidruchtiger vertoning van dan die van mij.

Ik keek naar de boeken, naar de prachtige replica’s van Tiffany-lampen, maar de kamer had niet zijn gewone kalmerende uitstraling. Ik kon bijna mijn polshorloge de seconden naar middernacht en 15 augustus horen aftikken.

‘Je bent hier met een last gekomen,’ zei Ozzie, ‘en aangezien ik geen cadeau voor de gastvrouw zie, neem ik aan dat de last die je torst bestaat uit zorgen.’

Ik vertelde hem alles over Bob Robertson. Hoewel ik het verhaal over de zwarte kamer voor Chef Porter had achtergehouden, vertelde ik het wel aan Ozzie, omdat hij een verbeeldingskracht bezit die alles kan bevatten.

Naast zijn non-fictieboeken heeft hij twee zeer succesvolle detectiveseries geschreven.

De eerste serie gaat, zoals u misschien zult verwachten, over een dikke speurder met een ongeëvenaard briljante geest die mysteries oplost terwijl hij het ene bon-mot na het andere afvuurt. Hij steunt op zijn prachtige en uiterst atletische vrouw, die hem adoreert en die voor hem het onderzoek doet en de gevaarlijke stunts uithaalt.

Die boeken zijn, volgens Ozzie, gebaseerd op bepaalde zeer hormonale puberale fantasieën die hij als teenager koesterde. En die hij nog steeds een beetje bezit.

De tweede reeks betreft een vrouwelijke detective die een aantrekkelijke heldin blijft, ondanks haar talrijke neurosen en haar boulimie. Dit personage was bedacht tijdens een etentje van vijf uur dat Ozzie met zijn uitgever had, waarbij ze minder gebruik maakten van hun vorken dan van hun wijnglazen.

De uitgever had Ozzies stelling aangevochten dat een denkbeeldige detective alle mogelijke persoonlijke problemen en individuele eigenaardigheden kan hebben, hoe onplezierig ook, en dat die detective dan tóch hoog kan scoren bij de lezers, als de schrijver maar de vaardigheid bezit het personage sympathiek te maken. ‘Niemand kan een groot publiek bereiken met een vrouwelijke detective die na elke maaltijd haar vinger in haar keel steekt en overgeeft,’ had hij gezegd.

Het eerste boek met die detective won een Edgar Award, het detective-equivalent van een oscar. Het tiende boek in de serie was nog niet zo lang geleden uitgegeven in een hogere oplage dan alle eerdere negen.

Op een ernstige toon die niet zijn balorige vrolijkheid kan verbergen, zegt Ozzie dat er in de geschiedenis van de literatuur geen boeken hebben bestaan waarin zoveel gekotst wordt voor het genot van zoveel lezers.

Het succes van Ozzie verrast me allerminst. Hij houdt van mensen en hij luistert naar hen, en die mensenliefde straalt van elke pagina af.

Toen ik klaar was met mijn verhaal over Robertson, de zwarte kamer en de archiefkasten vol dikke dossiers over moordzuchtige maniakken, zei hij: ‘Odd, ik wou dat je een wapen bij je droeg.’

‘Ik ben bang voor wapens,’ herinnerde ik hem.

‘Ik ben bang voor je leven. Ik ben ervan overtuigd dat Wyatt Porter je een vergunning zal geven om een wapen bij je te hebben.’

‘Dan zal ik een sportjasje moeten gaan dragen.’

‘Je kunt overstappen op hawaïhemden, en je wapen op je rug in een holster verbergen.’

Ik fronste mijn voorhoofd. ‘Ik heb niets met hawaïhemden.’

‘Nee,’ zei hij met onverhuld sarcasme, ‘jouw T-shirts en spijkerbroeken zijn de enige kleding die je leuk vindt.’

‘Soms draag ik een kakibroek.’

‘De omvang van je garderobe is verbijsterend. Ralph Laurent zou ervan in huilen uitbarsten.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik ben wie ik ben.’

‘Als ik nu eens een geschikt wapen voor je koop en je persoonlijk leer ermee om te gaan…’

‘Dank u voor uw bezorgdheid, maar ik schiet gegarandeerd mijn eigen voeten eraf en daarna schrijft u weer een serie over een speurder zonder voeten.’

‘Dat is al gedaan.’ Hij nipte van zijn wijn. ‘Alles is al gedaan. Slechts een keer per generatie komt er iets nieuws, zoals een kotsende vrouwelijke detective.’

‘Dan blijft alleen chronische diarree nog over.’

Ozzie trok een grimas. ‘Ik ben bang dat jij het niet in je hebt om een populaire detectiveschrijver te worden. Wat heb je de laatste tijd geschreven?’

‘Wat ditjes en datjes.’

‘Ik neem aan dat “ditjes” je boodschappenlijstje betreft en “datjes” je vele liefdesbriefjes aan Stormy Llewellyn. Wat heb je nog méér geschreven?’

‘Niets,’ gaf ik toe.

Toen ik zestien was, maakte P. Oswald Boone, toen nog maar honderdvijftig kilo, deel uit van een jury van een schrijfwedstrijd op onze middelbare school, waarop hij zelf een aantal jaren eerder zijn eindexamen had gedaan. Mijn lerares Engels verwachtte van al haar leerlingen dat ze meededen aan de wedstrijd.

Omdat mijn Opoe Sugars pas kort ervoor was overleden en omdat ik haar miste, schreef ik een stuk over haar. Helaas won ik de eerste prijs, waardoor ik zo’n beetje een beroemdheid werd op school, hoewel ik me liever gedeisd had gehouden.

Voor mijn herinneringen aan mijn grootmoeder ontving ik driehonderd dollar en een gedenkplaat. Ik gaf het geld uit aan een goedkope maar redelijk goede geluidsinstallatie.

De plaat en de installatie waren later aan diggelen gegooid door een woedende poltergeist.

De enige blijvende consequentie van die opstelwedstrijd was mijn vriendschap met Little Ozzie, waarvoor ik dankbaar ben, hoewel hij me vijf jaar achter mijn broek heeft gezeten om te gaan schrijven, te schrijven en nog eens te schrijven. Volgens hem was zo’n talent een gave en had ik de morele plicht die te gebruiken.

‘Twee gaven is er een te veel,’ zei ik nu tegen hem. ‘Als ik te maken heb met de doden en ik ook nog eens iets waardevols moet schrijven, word ik of starnakel mesjoche, of ik schiet mezelf door mijn kop met dat wapen dat u me wilt geven.’

Mijn excuus maakte hem ongeduldig. ‘Schrijven is geen bron van pijn,’ zei hij. ‘Het is chemotherapie voor de geest. Het doet je psychologische tumors verschrompelen en verlícht juist je pijn.’

Ik twijfelde er niet aan dat dit voor hem opging, en dat hij zoveel pijn had dat hij zijn leven lang psychische chemotherapie nodig had.

Hoewel Big Ozzie nog leefde, zag Little Ozzie zijn vader maar een of twee keer per jaar. Na die ontmoetingen had hij twee weken nodig om zijn emotionele evenwicht en zijn karakteristieke opgewekte humeur terug te vinden.

Zijn moeder leefde ook nog, maar Little Ozzie had haar in geen twintig jaar meer gesproken.

Big Ozzie woog slechts om en nabij vijfentwintig kilo minder dan zijn zoon. Daarom namen de meeste mensen aan dat Little Ozzie zijn zwaarlijvigheid had geërfd.

Maar Little Ozzie weigerde zichzelf af te schilderen als een slachtoffer van zijn erfelijkheid. Volgens hem had hij in wezen een zwakke wil en was dat de oorzaak van zijn enorme omvang.

Door de jaren heen had hij soms aangegeven, en ik had vaak geconcludeerd dat zijn ouders zijn hart voor een deel hadden gebroken, waardoor zijn dodelijke zwakke wil was ontstaan. Maar hij had het nooit over een slechte jeugd gehad en hij weigerde te praten over wat hij had meegemaakt. Hij schreef gewoon de ene detective na de andere.

Hij sprak zonder bitterheid over zijn ouders. Maar hij sprak eigenlijk nauwelijks over hen en meed hen zo goed hij kon. En hij schreef het ene boek na het andere over kunst, muziek, eten en wijn.

‘Schrijven,’ zei ik nu tegen hem, ‘kan mijn pijn niet zo verlichten als het zien van Stormy… of als de smaak van kokos-kersenijs met chocoladesnippers, om maar iets anders te noemen.’

‘Ik heb geen Stormy in mijn leven,’ antwoordde hij, ‘maar dat van het ijs kan ik begrijpen.’ Hij dronk zijn glas leeg. ‘Wat ga je doen aan die Bob Robertson?’

Ik haalde mijn schouders op.

‘Als hij weet dat je vanmiddag hier in huis was en hij je al overal volgt, moet je wellicht iets dóén,’ drong Ozzie aan.

‘Ik kan alleen maar voorzichtig zijn. En wachten tot Chef Porter iets over hem heeft. Bovendien volgt hij me misschien niet eens. Misschien heeft hij over uw ontplofte koe gehoord en is hij hier langsgegaan om naar de resten te kijken.’

‘Odd, ik zou onbeschrijflijk teleurgesteld zijn als je, voordat je je schrijftalent voor iets zinnigs hebt gebruikt, morgen dood wordt gevonden.’

‘Denkt u zich eens in hoe ík me zou voelen.’

‘Ik zou wensen dat je wat sneller verstandig werd, een wapen nam en een boek schreef, maar ik wil het leven van iemand anders niet wensen. “Hoe snelvoetig zijn de dagen van de jaren van de jeugd.”’

Dit citaat kon ik thuisbrengen: ‘Mark Twain,’ zei ik.

‘Schitterend! Misschien ben je dan toch geen koppige onwetende jonge dwaas.’

‘U hebt dat citaat eerder gebruikt,’ bekende ik. ‘Daarom weet ik het.’

‘Maar in ieder geval wist je het nog! Volgens mij verraadt dit dat er in jou een wens leeft, al is het maar onbewust, je bakplaat op te geven en van jezelf een man van het woord te maken.’

‘Ik verwacht eerst over te stappen op banden.’

Hij zuchtte. ‘Je bent soms een beproeving.’ Hij tikte met een nagel tegen zijn lege wijnglas. ‘Ik had de fles mee moeten nemen.’

‘Blijf zitten. Ik haal hem wel,’ zei ik, omdat ik de cabernet uit de keuken kon halen in de tijd die hij nodig zou hebben om uit zijn stoel te komen.

De drie meter brede gang diende als een kunstgalerij, en de kamers aan weerskanten boden plaats aan nog meer kunst en boeken.

Aan het einde van de gang was de keuken. Op een zwart granieten aanrecht stond de fles, zonder kurk, om de wijn te laten ademen.

Hoewel de kamers aan de voorkant gerieflijk koel werden gehouden door de airconditioning, bleek de keuken verrassend warm. Toen ik binnenstapte dacht ik een ogenblik dat in alle vier ovens heerlijke lekkernijen werden gebakken.

Toen zag ik dat de achterdeur openstond. De woestijnavond, nog kokend in de koppige zomerzon, had de koelte uit de keuken gezogen.

Toen ik op de deur afstapte om hem dicht te doen, zag ik Bob Robertson in de achtertuin, even bleek en schimmelachtig als altijd.

17

Robertson stond met zijn gezicht naar het huis, alsof hij wachtte tot ik hem zou zien. Toen draaide hij zich om en liep naar de achterkant van het terrein.

Ik aarzelde te lang in de deuropening; ik wist niet wat ik moest doen.

Ik nam aan dat een van zijn buren me misschien had herkend en hem had verteld dat ik eerder die ochtend tijdens zijn afwezigheid rond had lopen snuffelen. Maar de snelheid waarmee hij me had opgespoord en me was gaan achtervolgen, was verontrustend.

Mijn verlamming verdween toen ik besefte dat ik Ozzie in gevaar had gebracht, dat ik deze psychopaat naar zijn huis had geleid. Ik liep de keuken uit, stapte de veranda over, ging de trap af, en ging over het gras achter Robertson aan.

Ozzies huis staat aan de voorkant van zijn halve hectare grond, en het grootste deel van zijn land wordt in beslag genomen door gras en door bomen die hem aan het gezicht onttrekken van de buren. In het achterste gedeelte van de halve hectare groeien meer bomen dan aan de voorkant, en ze staan zo dicht bij elkaar dat je het gerust een klein bos kunt noemen.

Robertson beende dit bosje laurier, Podocarpus en Californische peperboom in, en verdween uit het gezicht.

De in het westen treuzelende zon scheen waar hij smalle openingen kon vinden schuin door de bomen, maar voor het grootste deel wisten de gelaagde takken hem met succes te weerstaan.

Hoewel deze naar groen geurende schaduwen koeler waren dan het in de zon gebakken grasveld, was het er toch warm en drukte de warmte in verstikkende plooien tegen me aan.

De stammen van de vele bomen boden net zoveel bescherming als de samenklonterende schaduwen. Mijn prooi maakte er goed gebruik van.

Ik laveerde snel maar behoedzaam door het bos, van het noorden naar het zuiden, daarna van het zuiden naar het noorden, eerst stil, daarna zijn naam roepend – ‘Mr. Robertson?’ – maar hij gaf geen antwoord.

De paar zonnestralen die door de takken drongen waren eerder een belemmering voor de zoektocht dan een hulp. Ze gaven nauwelijks licht, maar er waren er wel zoveel dat mijn ogen zich niet goed konden aanpassen aan de duisternis.

Omdat ik bang was het bos uit te gaan zonder dat ik het helemaal doorzocht had, waardoor Robertson de kans zou krijgen me van achteren te besluipen, deed ik er te lang over om het hek aan de achterkant te bereiken. Het was op slot, maar de grendel viel uit zichzelf naar beneden, waardoor het hek automatisch achter hem dicht zou vallen.

Het hek kwam uit op een pittoresk, met bakstenen geplaveid straatje dat werd geflankeerd door achtertuinen en garages, zo hier en daar overschaduwd door koninginnenpalmen en sierlijke peperbomen. In beide richtingen zag ik noch Robertson, noch andere voetgangers.

Toen ik door het bos terugliep, verwachtte ik half dat hij op me af zou komen, dat hij toch niet was weggegaan, maar me opwachtte om me onverhoeds te grijpen. Als Robertson zich schuilhield in dat bosje, moet hij hebben gezien dat ik op mijn hoede bleef, want hij probeerde me niet aan te vallen.

Toen ik de achterveranda bereikte, bleef ik staan, draaide me om en keek naar het bos. Vogels vlogen op van die takken, niet alsof ze door iets opgeschrikt waren, maar alleen voor een laatste vlucht voor de zon onderging.

Terug in de keuken sloot ik de deur. Ik schoof de grendel ervoor en maakte de veiligheidsketting vast.

Ik tuurde door de ruitjes van de bovenste helft van de deur. Het bosje lag daar vredig. Alles was stil.

Toen ik met de fles cabernet terugkwam in de woonkamer was de helft van de kaas op het dienblad verdwenen en Little Ozzie zat nog steeds behaaglijk in zijn ruime stoel, waarover hij zelf een keer had gezegd dat hij er dan net zo gezellig uitzag als Koning Pad op zijn troon. ‘Beste Odd, ik begon al te denken dat jij door een kast naar Narnia was gestapt.’

Ik vertelde hem over Robertson.

‘Bedoel je,’ zei Ozzie, ‘dat hij hier was, in mijn huis?’

‘Ja, dat denk ik,’ zei ik, terwijl ik zijn wijnglas weer vulde.

‘Wat deed hij hier dan?’

‘Waarschijnlijk stond hij in de gang, net achter die doorgang, en heeft hij ons afgeluisterd.’

‘Hij durft.’

Ik zette de fles neer op een onderzetter naast zijn glas en deed mijn best de verlammende angst te onderdrukken zodat mijn handen niet zouden trillen. ‘Het is niet gedurfder dan wat ik deed toen ik zijn huis in sloop en door zijn laden neusde,’ zei ik.

‘Goed. Maar jij staat aan de kant van de goden, en deze schoft lijkt me een reusachtige albino kakkerlak op dagverlof uit de hel.’ Terrible Chester was verhuisd van de vensterbank naar mijn stoel. Hij tilde zijn kop op om me uit te dagen over het bezit van die stoel. Zijn ogen waren net zo groen als die van een demon met veel slechts in de zin.

‘Als ik jou was,’ raadde Ozzie aan, ‘zou ik ergens anders gaan zitten.’ Hij wees op de fles wijn. ‘Wil jij niet nog een glas?’

‘Ik heb mijn eerste nog niet leeg,’ zei ik, ‘en ik moet echt weg. Stormy Llewellyn, eten, noem het maar niks. Maar blijf zitten.’

‘Vertel me niet dat ik moet blijven zitten,’ gromde hij. Hij maakte een begin met het proces van het losmaken van zijn omvangrijke gestalte uit de stoelkussens, die zich als de hongerige kaken van een exotische vleesetende plant met aanzienlijke zuigkracht hadden gesloten rond zijn dijen en billen.

‘Meneer, dat hoeft echt niet.’

‘Vertel me niet wat hoeft en wat niet hoeft, verwaand snotjoch. Alles wat ik wil, is nodig, hoe onnodig het misschien ook lijkt.’ Soms, als hij opstaat na een tijdje te hebben gezeten, wordt zijn gezicht rood door de inspanning, en op andere momenten wordt hij zo wit als een laken. Ik krijg de rillingen als ik denk dat zoiets eenvoudigs als het opstaan uit een stoel hem zo zwaar belast.

Gelukkig werd zijn gezicht deze keer noch rood noch bleek. Hij kwam, misschien gesterkt door de wijn en slechts belast met een half bord kaas, opmerkelijk veel sneller overeind dan een woestijnschildpad die zich losmaakt uit een verraderlijk stuk drijfzand.

‘Nu u toch staat,’ zei ik, ‘lijkt het me beter dat u de deur achter me op slot doet. En hou alle deuren op slot tot deze zaak is opgehelderd. Doe alleen maar open als u kunt zien wie er aangebeld heeft.’

‘Ik ben niet bang voor hem,’ verklaarde Ozzie. ‘Mijn vitale organen zijn goed beschermd en moeilijk te bereiken met een mes of kogel. En ik weet iets van zelfverdediging.’

‘Hij is gevaarlijk, meneer. Misschien heeft hij zich tot dusver ingehouden, maar als hij losbarst, zal hij zo kwaadaardig zijn dat hij het avondnieuws van hier tot Tokio haalt. Ik ben bang voor hem.’

Ozzie wuifde mijn bezorgdheid weg met een gebaar van zijn zesvingerige hand. ‘Anders dan jij heb ik een wapen. Meer dan één.’

‘Hou ze bij de hand. Het spijt me heel erg dat ik u hierbij betrokken heb.’

‘Onzin. Hij was alleen maar iets waarin je bent gaan staan en wat je ongemerkt meegenomen hebt.’

Elke keer als ik dit huis na een bezoek verlaat, omhelst Ozzie me zoals een vader een geliefde zoon omhelst, en zoals we geen van beiden ooit door onze vaders zijn omhelsd.

En elke keer verrast het me dat hij zo breekbaar lijkt ondanks zijn enorme omvang. Het is dan net alsof ik een schokkend magere Ozzie kan voelen onder al die mantels van vet, een Ozzie die langzaam geplet wordt door de lagen die het leven op hem heeft gepleisterd.

Staande in de open deur zei hij: ‘Geef Stormy een kus van me.’

‘Zal ik doen.’

‘En neem haar mee om getuige te zijn van mijn prachtige opgeblazen koe en de schurkachtigheid die ze symboliseert.’

‘Ze zal ontsteld zijn. Ze zal wat willen drinken. We zullen een fles wijn meenemen.’

‘Niet nodig. Ik heb een kelder vol.’

Ik wachtte op de veranda tot hij de deur had gesloten en ik de grendel ervoor had horen schuiven.

Ik laveerde door de met koe bezaaide voortuin, liep om de Mustang heen naar het bestuurdersportier, en keek door de verlaten straat. Noch Robertson, noch zijn stoffige Ford Explorer waren te zien.

Toen ik de motor startte, verwachtte ik een ogenblik dat ik net als de Holsteiner koe opgeblazen zou worden. Ik was te schrikachtig.

Ik volgde een kronkelige route van Jack Flats naar de katholieke kerk van Sint-Bartholomeus in de historische wijk, zodat ik een achtervolger ruimschoots de tijd gaf zich bloot te geven. Het verkeer achter me leek niet van plan wie dan ook te achtervolgen. Toch had ik het gevoel dat ik in de gaten werd gehouden.

18

Pico Mundo is geen stad van wolkenkrabbers. Toen onlangs een flatgebouw van vier verdiepingen werd gebouwd, gaf dit de oude bewoners het ongemakkelijke gevoel dat ze in een drukke metropool woonden. De bouw had geleid tot redactionele commentaren in de Maravilla County Times waarin frasen werden gebruikt als ‘woekerende hoogbouw’ en waarin bezorgdheid werd geuit over een toekomst van ‘hardvochtige, deprimerende ravijnen, waarin mensen worden teruggebracht tot de status van bijen in een bijenkorf, en waar de zon nooit helemaal kan komen’.

De zon van de Mojave is niet het timide zonnetje van Boston of zelfs niet een ‘don’t-worry-be-happy’-zon uit het Caraïbisch gebied. De Mojave-zon is een fel, agressief monster dat zich niet zal laten intimideren door de schaduwen van flatgebouwen met vier verdiepingen.

Met zijn toren en de spits op de toren is de Sint-Bartholomeuskerk verreweg het hoogste gebouw in Pico Mundo. Soms, tijdens de schemering, gloeit de witgestuukte muur onder het pannendak als de ruitjes in een stormlamp.

Met nog een halfuur te gaan voor zonsondergang op deze dinsdag in augustus was de hemel in het westen feloranje en werd hij geleidelijk rood, alsof de zon gewond was en zich bloedend terugtrok. De witte muren van de kerk kregen de kleur van de hemel en schenen vervuld van een heilig vuur.

Stormy wachtte voor de St.-Bart op me. Ze zat boven aan de trap naast een picknickmand.

Ze had haar roze met witte Burke & Bailey’s-uniform verruild voor sandalen, een witte broek en een blauwgroene blouse. Daarstraks had ze er schattig uitgezien; nu was ze onweerstaanbaar. Met haar ravenzwarte haar en gitzwarte ogen had ze de bruid kunnen zijn van een farao, die vanuit het oude Egypte door detijd heen naar hier was gehaald. In haar ogen stonden mysteriën die konden wedijveren met die van de sfinx en van alle piramiden die ooit uit het zand van de Sahara zijn opgegraven of nog opgegraven zullen worden.

Alsof ze mijn gedachten las, zei ze: ‘Je hebt je hormonenkraantje open laten staan. Draai het dicht, grilljongen. Dit is een kerk.’ Ik greep de picknickmand en kuste haar op de wang toen ze opstond.

‘Dat was weer een beetje te kuis,’ zei ze.

‘Omdat dat een kus van Little Ozzie was.’

‘Hij is lief. Ik heb gehoord dat ze zijn koe hebben opgeblazen.’

‘Het is een slachthuis, een plastic Holsteiner die alle kanten op gespat is.’

‘Krijgen we nu moordenaarsbendes die tuinkabouters neerknallen?’

‘De wereld is krankzinnig,’ beaamde ik.

We gingen de St. Bart via de hoofddeur binnen. Het portaal is zacht verlicht en gastvrij, afgewerkt in donker gevlekt kersenhout met robijnrode accenten.

In plaats van het schip in te lopen, gingen we meteen rechtsaf en stapten we op een gesloten deur af. Stormy haalde een sleutel te voorschijn en liet ons binnen in de klokkentoren.

Pater Sean Llewellyn, predikant van de St.-Bart, is Stormy’s oom.

Hij weet dat ze van de toren houdt en heeft haar een sleutel gegeven.

Toen de deur stil achter ons dichtviel, verdween de zoete geur van wierook en steeg een zwak muffe geur op.

De torentrap was donker. Onfeilbaar vond ik haar lippen voor een snelle kus, tederder dan de eerste, voor ze het licht aandeed.

‘Stoute jongen.’

‘Lieve lippen.’

‘Toch is het heel raar om getongzoend te worden in de kerk.’

‘Formeel gesproken zijn we niet in de kérk,’ zei ik.

‘En ik neem aan dat dit formeel gesproken geen tongzoen was?’

‘Er zal beslist een betere, medische term voor zijn.’

‘Er is een medische term voor jou,’ zei ze.

‘En die is?’ vroeg ik, terwijl ik haar, met de mand in mijn handen, de wenteltrap op volgde.

‘Priapisch.’

‘Wat betekent dat?’

‘Voortdurend hitsig.’

‘Je wilt toch niet dat een arts dat geneest, hoop ik?’

‘Daar heb je geen arts voor nodig. Er is een volksmiddeltje dat gegarandeerd helpt.’

‘Ja? Wat dan?’

‘Een snelle, harde klap op de bron van het probleem.’

Ik kromp ineen en zei: ‘Jij bent Florence Nightingale niet. Ik zal een toque gaan dragen.’

Boven aan de wenteltrap gaf een deur toegang tot de klokkenstoel.

Midden in het plafond van deze hoge plek hing een carillon van drie koperen klokken, allemaal groot, maar van verschillende afmetingen. Eromheen liep een looppad van anderhalve meter breed.

Om zeven uur hadden de klokken geluid voor de vesper en ze zouden pas weer luiden voor de vroegmis.

Aan drie kanten was de klokkentoren open, boven een muur van een meter hoog, en bood hij een schitterend uitzicht op Pico Mundo, de Maravilla Vallei en de heuvels erachter. We installeerden ons aan de westkant om extra te genieten van de zonsondergang.

Uit de picknickmand haalde Stormy een gesloten doos gevuld met gepelde walnoten die ze had gefrituurd en licht bestrooid met zowel zout als suiker. Ze stopte er een in mijn mond. Verrukkelijk – zowel de walnoot als de zorgzame hand van Stormy.

Ik maakte een fles goede merlot open en schonk in terwijl zij de wijnglazen ophield.

Dit was de reden waarom ik eerder niet het glas cabernet had leeggedronken. Hoeveel ik ook van Little Ozzie hield, ik dronk liever met Stormy.

We eten niet elke avond op deze plaats, maar twee of drie keer per maand, als Stormy hoog boven de wereld moet zijn. En dichter bij de hemel.

Stormy hief haar glas. ‘Op Ozzie,’ zei ze. ‘Met de hoop dat er op een dag een einde komt aan alles wat hij moet missen.’

Ik vroeg niet wat ze ermee bedoelde, omdat ik dacht dat ik hetmisschien wel wist. Door zijn gewicht zijn Ozzie in zijn leven veel dingen ontzegd die hij misschien ook nooit zal kennen.

De hemel, geeloranje in het westen, oranjerood in het oosten, verkleurde naar donkerpaars recht boven ons. In het oosten zouden de eerste sterren van de nacht snel verschijnen.

‘De hemel is zo helder,’ zei Stormy. ‘Vanavond zullen we Cassiope kunnen zien.’

Ze doelde op de noordelijke constellatie die was vernoemd naar een personage uit de klassieke mythologie, maar Cassiope was ook de naam van Stormy’s moeder, die was overleden toen Stormy zeven was. Haar vader was bij hetzelfde vliegtuigongeluk omgekomen.

Omdat haar enige familielid haar oom was, de pastoor, werd ze voor adoptie aangemeld. Toen het na drie maanden overduidelijk werd dat de adoptie niet zou lukken, maakte ze onomwonden duidelijk dat ze geen nieuwe ouders wilde hebben. Ze wilde alleen de ouders terug van wie ze had gehouden en die ze was kwijtgeraakt.

Tot haar zeventiende, toen ze haar eindexamen haalde op de middelbare school, groeide ze op in een weeshuis. Daarna had ze tot haar achttiende onder de wettige voogdij van haar oom gestaan.

Voor een nichtje van een priester heeft Stormy een vreemde relatie met God. Er zit woede in – altijd een beetje, soms veel.

‘Hoe staat het met Fungusman?’ vroeg ze.

‘Terrible Chester vindt hem niet aardig.’

‘Terrible Chester vindt niemand aardig.’

‘Volgens mij is Chester zelfs bang voor hem.’

‘Dát is vreemd.’

‘Hij is een handgranaat waar de pin al uit is getrokken.’

‘Terrible Chester?’

‘Nee. Fungusman. Zijn echte naam is Bob Robertson. Het haar op zijn rug stond overeind zoals ik nog nooit heb gezien.’

‘Heeft Bob Robertson veel haar op zijn rug dan?’

‘Nee. Terrible Chester. Zelfs toen hij die enorme Duitse herder verjoeg, stonden die haren niet zo overeind als vandaag.’

‘Nu moet je me alles precies vertellen, Oddje. Hoe zijn Bob Robertson en Terrible Chester op dezelfde plek terechtgekomen?’

‘Volgens mij word ik door hem achtervolgd sinds ik heb ingebroken in zijn huis.’

Op het moment dat ik het woord ‘achtervolgd’ uitsprak, werd mijn aandacht getrokken door een beweging op het kerkhof. Direct westelijk van de St. Bart is een kerkhof oude stijl: niet met bronzen platen in graniet die in het gras liggen, zoals op de meeste moderne kerkhoven, maar met staande grafstenen en monumenten. Dit veld van ruim één hectare wordt omgeven door een ijzeren hek met scherpe punten. Hoewel een paar Californische eiken van meer dan een eeuw oud hele stukken van de begraafplaats overschaduwen, is het grootste deel van de groene looppaden blootgesteld aan de zon.

In de felle gloed van de schemering van die dinsdag scheen het gras een bronskleurige ondertoon te hebben; de schaduwen waren zwart als kool, de glanzende oppervlakten van de granieten platen weerspiegelden de scharlakenrode hemel – en Robertson stond net zo onbeweeglijk als elke grafsteen op het kerkhof, niet in de beschutting van een boom maar open en bloot, waardoor hij gemakkelijk te zien was.

Stormy zette haar wijnglas op het muurtje en hurkte bij de picknickmand neer. ‘Ik heb kaas die uitstekend past bij deze wijn.’ Als Robertson daar met gebogen hoofd had gestaan, terwijl hij de gegraveerde tekst van een gedenkteken bestudeerde, zou ik toch ontdaan zijn geweest om hem hier te zien. Maar dit was erger. Hij was hier niet gekomen om zijn eer te bewijzen aan de doden, en ook niet om een andere onschuldige reden.

Hij stond met zijn hoofd achterover, zijn ogen geconcentreerd op de plek waar ik stond bij het muurtje van de klokkentoren, en de intensiteit van zijn gerichte belangstelling knetterde bijna van hem af als een elektrische vonk.

Achter de eiken, achter het ijzeren hek, zag ik delen van twee straten die elkaar kruisten op de noordwestelijke hoek van het kerkhof. Voor zover ik kon zien, stond er geen onopvallende personenauto van de politie in een van beide straten geparkeerd.

Chef Porter had beloofd direct iemand aan te wijzen om het huis in Camp’s End in de gaten te houden. Maar als Robertson nog niet thuis was geweest, kon de agent niet met zijn surveillance zijn begonnen.

‘Wil je crackers bij de kaas?’ vroeg Stormy.

Karmozijnrood was de zomerse lucht binnengesijpeld, tot dichter bij de horizon, en kleurde de veeg helderoranje in het westen tot die nog maar een smalle streep was. De lucht zelf leek rood gevlekt en de schaduwen van bomen en grafstenen, die al roetzwart waren, werden nog zwarter.

Robertson was met het vallen van de avond gekomen.

Ik zette mijn wijnglas naast dat van Stormy. ‘We hebben een probleem.’

‘Crackers zijn geen probleem,’ zei Stormy, ‘gewoon een keuze.’ Een plotseling luid gefladder deed me schrikken.

Toen ik me omdraaide en drie duiven de klokkentoren binnen zag komen vliegen die op de balken boven de klokken gingen zitten, stootte ik tegen Stormy aan toen zij overeind kwam met twee kleine dozen. Crackers en kaaspuntjes vielen over de omloop.

‘Oddie, wat een troep!’ Ze bukte zich, zette de doosjes neer en begon de crackers en de kaas op te rapen.

Robertson had beneden op het donker wordende gras tot dusver met zijn armen langs zijn lichaam gestaan, als een vleesklomp met ingezakte schouders. Toen hij zich bewust werd dat mijn aandacht net zo sterk op hem was gericht als die van hem op mij, bracht hij zijn rechterarm omhoog als in een Hitlergroet.

‘Kom je me nog helpen,’ vroeg Stormy, ‘of word je al echt een man?’

Eerst dacht ik dat hij misschien met zijn vuist naar me zwaaide, maar ondanks het armzalige licht, dat snel afnam, zag ik algauw dat het gebaar nog onaangenamer was dan aanvankelijk had geleken. Hij had zijn middenvinger naar me omhooggestoken en maakte er stotende, kwade gebaren mee.

‘Robertson is hier,’ zei ik tegen haar.

‘Wie?’

‘Fungusman.’

Plotseling kwam hij in beweging en liep tussen de grafstenen door naar de kerk.

‘We kunnen het eten beter vergeten,’ zei ik. Ik trok Stormy overeind met de bedoeling met haar uit de klokkentoren weg te vluchten. ‘Laten we hier weggaan.’

Ze verzette zich en draaide zich om naar het muurtje. ‘Ik laat me door niemand intimideren.’

‘Nou, ik wel. Als ze maar gek genoeg zijn.’

‘Waar is hij? Ik zie hem niet.’

Ik boog me naar buiten en tuurde naar beneden. Ik zag hem ook niet meer. Hij had blijkbaar de voor- of achterkant van de kerk bereikt en was een hoek omgegaan.

‘De deur onder aan de trap,’ zei ik, ‘is die automatisch in het slot gevallen toen we de toren in gingen?’

‘Ik weet het niet. Ik denk het niet.’

Het idee boven in een toren in de val te zitten, beviel me niet, ook al konden we om hulp roepen en zouden we zeker gehoord worden. De deur van de klokkentoren had geen slot en ik betwijfelde of wij hem met zijn tweeën dicht konden houden als hij, in zijn woede, vastbesloten was hem open te krijgen.

Ik pakte haar hand beet met een ruk die haar ervan moest overtuigen dat het ernst was, en trok haar mee, achter me aan, over de kaas en de crackers heen en langs de klokken de omloop over.

‘Wegwezen.’

‘Maar de picknickmand, ons eten.’

‘Laat liggen. Dat halen we later wel op, morgen.’

We hadden de lichten in de toren laten branden. Maar de wenteltrap was omsloten en ik kon niet het hele einde naar beneden zien, alleen zover als de voortdurend draaiende muren dat toestonden.

Beneden was alles rustig.

‘Schiet op,’ zei ik dringend tegen Stormy. Zonder gebruik te maken van de leuning ging ik haar voor, de steile trap af, sneller dan veilig en verantwoord was.

19

Ik ging voorop en zij kwam achter me aan. We renden in rondjes naar beneden, waarbij we te veel lawaai maakten op de treden van Mexicaanse tegels om Robertson te horen als hij naar boven kwam, ons tegemoet.

Halverwege vroeg ik me af of onze haast geen overdreven reactie was. Toen dacht ik weer aan zijn opgeheven vuist, de uitgestoken vinger, de dreigende foto’s in zijn werkkamer.

Ik rende zelfs nog sneller naar beneden, almaar rond en rond, niet in staat het beeld uit mijn gedachten te bannen van hem, die beneden wachtte met een slagersmes waarop ik me vast zou spietsen voordat ik kon blijven staan.

Toen we de voet van de toren bereikten zonder dat we hem tegen waren gekomen, troffen we de deur beneden niet op slot aan.

Ik deed hem voorzichtig open.

In tegenstelling tot wat ik verwachtte, stond hij ons niet op te wachten in de zacht verlichte voorhal.

Tijdens het afdalen van de torentrap had ik Stormy’s hand losgelaten. Nu greep ik die weer beet om haar dicht bij me te houden.

Toen ik de middelste van de drie voordeuren opende, zag ik Robertson vanaf de stoep de trap op komen. Hij rende niet op me af, maar naderde met de grimmige onverbiddelijkheid van een tank op een slagveld.

In het apocalyptische karmozijnrode licht zag ik dat zijn griezelige grijns, die eerder onveranderlijk aanwezig was, hem in de steek had gelaten. Zijn bleekgrijze ogen ontleenden een bloederige glans aan de zonsondergang en zijn gezicht was verwrongen in moorddadige woede.

Terri’s Mustang stond aan de stoeprand. Om die te bereiken zou ik door Robertson heen moeten.

Ik vecht als het moet, desnoods tegen tegenstanders die twee keer zo groot zijn als ik. Maar fysiek geweld is niet het middel dat ik als eerste kies, en ik maak van vechten geen misplaatst principe.

Ik ben niet ijdel, maar mijn gezicht bevalt me zoals het is. Ik krijg er liever geen klappen op.

Robertson was groter dan ik, maar week. Was zijn woede die van een gewoon mens geweest, misschien opgepept door een biertje te veel, dan zou ik me misschien met hem gemeten hebben en zou ik erop vertrouwd hebben dat ik hem onderuit kon halen.

Maar hij was waanzinnig, een object van fascinatie voor bodachs, en iemand die dweepte met massamoordenaars en seriemoordenaars. Ik moest wel aannemen dat hij een pistool of een mes bij zich had en dat hij midden in een gevecht zou gaan bijten als een hond.

Misschien dat Stormy hem een pak op zijn donder zou geven – een dergelijke reactie was haar niet vreemd – maar ik gaf haar die keuze niet. Ik draaide me om, met mijn rug naar de ingang, bleef haar hand vasthouden en trok haar mee door een van de deuren tussen de voorhal en het schip.

Lage voetlichten markeerden het middenpad in de verlaten kerk. Het enorme crucifix achter het altaar gloeide in een zachte spot die er van bovenaf op was gericht. Vlammetjes flakkerden in robijnrode glazen op de stellingen met votiefkaarsen.

Deze lichtpunten en de afnemende rode zonsondergang achter de glas-in-loodramen van de westelijke muur slaagden er niet in de verzameling schaduwen in de banken en zijpaden terug te dringen.

We haastten ons door het middenpad, in de verwachting dat Robertson als een dolle stier door een van de deuren uit de voorhal aan zou komen denderen. Toen we de communiebank bereikten en nog niets hadden gehoord, bleven we staan en keken om.

Voor zover ik kon zien, was Robertson nog niet binnen. Was dat wel zo geweest, dan zou hij direct achter ons aan zijn gekomen door het middenpad.

Hoewel mijn gevoel, noch door logische gevolgtrekkingen, noch door enig bewijs werd ondersteund, vermoedde ik dat hij er was. Ik kreeg zo’n kippenvel op mijn armen, dat ik haast verwachtte dat ik zo dadelijk zou gaan kakelen en dat mijn lichaam opeens bedekt zou blijken te zijn met veren.

Stormy’s instinct liep synchroon met dat van mij. Terwijl ze langs de geometrische schaduwen van koorbanken en zuilen keek, fluisterde ze: ‘Hij is dichterbij dan je denkt. Hij is heel dichtbij.’ Ik duwde het lage hekje in de balustrade van de communiebank open. We gingen erdoorheen, zo stil mogelijk omdat we niet de geluiden van Robertsons nadering wilden maskeren.

Toen we het koorhek doorgingen en door het koor naar het hoofdaltaar liepen, keek ik steeds minder vaak achterom en ging ik steeds voorzichtiger lopen. Mijn hart zei dat het gevaar voor ons lag, zonder dat ik het met mijn verstand kon verklaren.

Onze achtervolger kon ons niet ongezien zijn gepasseerd. Bovendien had hij geen reden dat te doen, hij kon ons evengoed direct aanvallen.

Toch nam bij elke stap die ik deed de spanning in mijn nekspieren toe, tot ze aanvoelden als de strakgespannen veren van een klok.

Vanuit mijn ooghoek zag ik beweging achter het altaar. Ik schrok en trok Stormy dichter naar me toe. Haar hand greep die van mij steviger dan ervoor.

De bronzen gekruisigde Christus bewoog, alsof metaal op miraculeuze wijze vlees was geworden, alsof Hij zich los zou maken van het kruis en naar beneden zou stappen om de aardse mantel van de Messias weer om te doen.

Een grote nachtvlinder met schelpvormige vleugels vloog weg van de lens van de hoog opgehangen spot. De illusie van beweging die de uitvergrote, fladderende schaduw van het insect aan de bronzen figuur had gegeven, verdween onmiddellijk.

Stormy’s torensleutel zou ook toegang geven tot de deur achter in het heiligdom. Daarachter wachtte de sacristie, waar de priester zich gereedmaakte voor de mis.

Ik wierp een blik achterom naar het altaar en het schip. Rust, op het schaduwspel van de nachtvlinder na.

Nadat ik de sleutel van Stormy had gebruikt en die weer had teruggegeven, duwde ik de paneeldeur een beetje beverig naar binnen toe open.

Die angst had geen enkele rationele basis. Robertson was geen goochelaar die met een truc in een afgesloten ruimte kon verschijnen.

Toch speelde mijn hart hamertje-tik met mijn ribben.

Toen ik naar de lichtschakelaar tastte, werd mijn hand niet aan de muur genageld door een stiletto of een bijl. Het plafondlicht toonde een kleine, kale kamer, maar geen psychopaat met geel schimmelig haar.

Links stond een prie-dieu, waar de priester knielde om te bidden voordat hij de mis opdroeg. Rechts stonden kasten met de heilige kelken en gewaden, en een kleedhokje.

Stormy sloot de deur naar het altaar achter ons en vergrendelde hem met haar duim.

Snel liepen we door de kamer naar de buitendeur van de sacristie. Ik wist dat erachter de oostelijke begraafplaats was, het terrein zonder grafstenen, en een pad van flagstones dat naar de pastorie leidde waar haar oom woonde.

Ook deze deur zat op slot.

Vanuit de sacristie kon de deur zonder sleutel geopend worden.

Ik greep de deurknop maar aarzelde.

Misschien hadden we Robertson het schip niet zien of horen binnenkomen vanuit het portaal om de eenvoudige reden dat hij de kerk helemaal niet was binnengegaan nadat ik hem de trap had zien beklimmen.

En misschien was hij, in de verwachting dat we aan de achterkant uit de kerk zouden wegvluchten, om het gebouw heen gelopen om ons buiten de sacristie op te wachten. Dit zou kunnen verklaren waarom ik het gevoel had gehad náár gevaar toe te lopen in plaats van ervandaan.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Stormy.

Ik legde haar het zwijgen op – een fatale vergissing in elke andere omstandigheid dan deze – en luisterde bij de kier tussen deur en deurlijst. Een heel ijle ademtocht van warme lucht raakte mijn oor, maar er kwam geen geluid van buiten mee.

Ik wachtte. Ik luisterde. Ik werd steeds nerveuzer.

Toen ik van de buitendeur weg stapte, zei ik tegen Stormy: ‘Laten we dezelfde weg teruggaan.’

We liepen terug naar de deur tussen de sacristie en het altaar die zij achter ons op slot had gedaan. Maar ik aarzelde weer, met mijn vingers op de pal, om het slot te ontgrendelen.

Ik drukte mijn oor tegen de kier tussen deze deur en de deurstijl en luisterde naar de kerk erachter. Er kwam geen kietelende luchtstroom mijn oor binnen gewaaid, maar ook hoorde ik geen verdachte geluiden.

Beide sacristiedeuren waren van binnenuit op slot gedaan. Om bij ons te komen had Robertson een sleutel nodig, en die had hij niet.

‘We blijven hier niet zitten tot de vroegmis,’ zei Stormy, alsof ze net zo makkelijk door mijn gedachten kon bladeren als door een document op haar computer.

Mijn mobiel zat aan mijn riem geklikt. Ik had hem kunnen gebruiken om Chef Porter te bellen en de situatie aan hem uit te leggen.

Maar de mogelijkheid bestond dat Bob Robertson nog eens goed had nagedacht of het wel zo verstandig was om mij in een openbare gelegenheid als een kerk aan te vallen, ook al waren er op dit moment geen gelovigen of getuigen aanwezig. En misschien was hij wel weggegaan toen hij zijn woede had bedwongen.

Als de chef een patrouilleauto naar de St.-Bart stuurde, of als hij zelf kwam, zou mijn geloofwaardigheid schade oplopen als hij geen grijnzende psychopaat aantrof. Door de jaren heen had ik bij Wyatt Porter voldoende goodwill opgebouwd om me een paar missers te kunnen veroorloven, maar ik aarzelde toch.

Het ligt in de menselijke aard dat je wilt geloven in de toverkunsten van een goochelaar, maar ook dat je je tegen hem keert zodra hij de geringste fout maakt waardoor hij zijn truc verraadt. De mensen in het publiek generen zich dat ze zich zo gemakkelijk laten foppen en ze geven de artiest de schuld van hun goedgelovigheid.

Hoewel ik geen vingervlugheid gebruik, en wat ik te bieden heb een waarheid is die via paranormale kanalen wordt waargenomen, ben ik me niet alleen bewust van de kwetsbaarheid van de goochelaar, maar ook van het gevaar van de jongen die te vaak om hulp roept, – al gaat het in dit geval niet om wolven maar om Fungusman.

De meeste mensen wensen wanhopig te geloven dat ze deel uitmaken van een enorm mysterie, dat de schepping een werk is van genade en hemelse heerlijkheid en niet alleen maar het resultaat van toevallige krachten die met elkaar in botsing komen. Toch zal elke keer dat ze ook maar één reden krijgen om te twijfelen, die twijfel aan hen knagen, als een worm in een appel, en hen zich doen afwenden van alle duizenden bewijzen van het wonderbaarlijke, waarna ze naar cynisme dorsten als een dronkenman en ze op wanhoop teren zoals een uitgehongerde man op een snee brood.

Als een soort duivelskunstenaar loop ik over een koord, te hoog om er levend van af te komen als ik ook maar één fout maak. Chef Porter is een goed man, maar hij is een mens. Het zal lang duren voor hij zich tegen me keert, maar als hij meer dan eens het gevoel zou krijgen dat hij dwaas en lichtgelovig is, zou die ommezwaai zeker plaatsvinden.

Ik zou mijn mobiel hebben kunnen gebruiken om Stormy’s oom, vader Sean, in de pastorie te bellen. Hij zou ons meteen te hulp komen snellen, zonder te veel ongemakkelijke vragen.

Maar Robertson was een menselijk monster, niet iets van bovennatuurlijke oorsprong. Als hij op het kerkhof stond te wachten, zou hij zich niet door het zien van een roomse geestelijke of door het zwaaien van een crucifix van geweld laten afhouden.

Ik had Stormy al in gevaar gebracht, en schrok ervoor terug om nu ook haar oom in gevaar te brengen.

Twee sacristiedeuren. De buitendeur leidde naar het kerkhof, de binnendeur leidde naar het altaar.

Nu ik niets had gehoord bij beide uitgangen, moest ik op mijn intuïtie vertrouwen. Ik koos de deur naar het heiligdom.

Blijkbaar was het rouletteballetje van Stormy’s intuïtie nog niet ratelend op een getal tot stilstand gekomen. Toen ik het slot beetpakte, legde ze haar hand op die van mij.

Onze blikken vonden elkaar een ogenblik. Toen keken we om naar de buitendeur.

Dit was een moment dat de kaart die we uit die waarzegmachine op de kermis hadden getrokken en onze overeenkomende moedervlekken ontegenzeglijk betekenis leken te hebben.

Zonder een woord te wisselen, kwamen we tot een plan dat we beiden begrepen. Ik bleef bij de deur naar het koor, Stormy liep terug naar de deur naar het kerkhof.

Als Robertson me aanviel als ik mijn deur van het slot had gehaald, zou Stormy de buitendeur opengooien en schreeuwend om hulp de sacristie uit rennen. Ik zou proberen haar te volgen en in leven te blijven.

20

Dat ogenblik in de sacristie was de essentie van mijn hele bestaan: altijd tussen twee deuren, tussen een leven met de levenden en een leven met de doden, tussen transcendentie en verschrikking.

Aan de andere kant van het vertrek knikte Stormy.

Op de prie-dieu lag een gebedenboek te wachten op een knielende priester.

Ongetwijfeld stonden er flessen miswijn in een van de kasten opgeslagen. Ik had wel een beetje spirituele versterking kunnen gebruiken.

Ik leunde zwaar tegen de deur naar het koor om hem te barricaderen. Toen ik de vergrendeling loshaalde, maakte die een licht geluid dat leek op een scheermes dat gewet werd op een scheerriem.

Zou Robertson buiten hebben gestaan om boven op me te duiken, dan zou hij gereageerd moeten hebben op het wegschuiven van de vergrendeling uit de slotplaat in de deurlijst. Maar misschien was hij minder heethoofdig en veel leper dan hij had geleken op het kerkhof, toen hij zijn vinger naar me had opgestoken.

Misschien vermoedde hij dat ik de deur dichthield met mijn lichaam en dat ik het slot weer zou vergrendelen op het moment dat hij probeerde de sacristie binnen te dringen. Hoe waanzinnig hij ook mocht zijn, hij zou desondanks wel enige intuïtie bezitten.

De Bob Robertson wiens keuken bezaaid was met vuile borden, bananenschillen en kruimels, was te slordig om een verstandige strateeg te kunnen zijn. Maar de Robertson die zijn werkkamer netjes op orde hield en nauwgezet bijgehouden dossiers in kasten bewaarde, was een heel andere man dan degene die in zijn woonkamer stapels seksbladen en beduimelde liefdesromannetjes had liggen.

Ik kon niet weten welke Robertson op dit moment aan de andere kant van de deur stond.

Toen ik een blik op Stormy wierp, maakte ze een gebaar dat zowel ‘schiet op’ als ‘bekijk het even’ betekende.

Ik steunde tegen de deur met onverminderde wilskracht en draaide de knop helemaal naar links. Hij knarste. Ik zou verbaasd zijn geweest als hij dat niet had gedaan.

Ik verplaatste mijn gewicht en liet de deur een centimeter open gaan, twee centimeter, en toen helemaal.

Als Robertson bij een van beide ingangen naar de sacristie stond te wachten, was hij op het kerkhof. In het rossige schijnsel van het flauwe laatste rode licht, moet hij eruit hebben gezien als iets dat onder een granieten grafsteen thuishoorde.

Stormy verliet haar positie. Samen keerden we snel terug naar het koor waar we nog geen twee minuten eerder vandaan waren gevlucht.

De nachtvlinder danste in het licht en weer leek Christus zich aan het kruis te bewegen.

Er hing nog steeds een geur van wierook, maar niet meer zoet, zoals eerder, maar scherper en de votiefvlammetjes dansten wild, als een kloppende, gezwollen ader die op punt stond te barsten. Toen we door het koor, langs het koorhek en door het hekje in de communiebanken liepen, verwachtte ik half dat Robertson op ons zou duiken vanuit een onwaarschijnlijke schuilplaats. Hij was in mijn gedachten zo’n bedreigende persoon geworden, dat ik niet verrast zou zijn geweest als hij zich vanuit het gewelfde plafond op ons had laten vallen, omdat hij plotseling vleugels had gekregen, als een woeste, duistere engel met de dood in zijn adem.

We waren in het middenpad toen de gewijde stilte van de kerk achter ons verbroken werd door een enorme knal en glasgerinkel. We tolden om onze as en keken, maar zagen geen ravage. De sacristie had geen ramen gehad en er had geen glas gezeten in de deur naar het kerkhof. Toch scheen die ruimte die we net hadden verlaten de bron te zijn van deze geluiden van vernietiging. Ze klonken weer, luider dan eerst.

Ik hoorde iets dat leek op de kleedstoel die tegen de kleerkasten werd geslagen, hoorde wijnflessen stukvallen, hoorde de zilveren miskelk en ander gewijd vaatwerk tegen muren en kasten kletteren met een weergalmend metaalachtig geluid.

In onze haast om te ontsnappen, hadden we het licht in die ruimte aan gelaten. Nu was er door de open deur een indirecte beweging te zien: een mengeling van springende schaduwen en flitsen van flikkerend licht.

Ik wist niet wat er gebeurde, en ik was niet van plan terug te gaan naar de sacristie om te zien wat het was. Terwijl ik Stormy’s hand weer beetpakte, rende ik met haar door het middenpad het hele schip door en door een deur naar het portaal.

We vluchtten de kerk uit, de trap af, een schemering in die bijna doodgebloed was, met nog maar weinig rood, en die purperen sluiers over de straten van Pico Mundo begon te trekken.

Een ogenblik lukte het me niet de trillende sleutel in het contact van de Mustang te krijgen. Stormy spoorde me aan, alsof ik me al niet probeerde te haasten, en ten slotte zat de sleutel waar hij hoorde en kwam de motor brullend tot leven.

We lieten een aanzienlijke hoeveelheid rubber achter voor de St. Bart en hadden anderhalf blok op rokende banden afgelegd, zo snel dat het bijna leek alsof we geteleporteerd waren, voor ik genoeg op adem was om te zeggen: ‘Bel de chef.’

Ze had een eigen mobieltje. Ik gaf haar het telefoonnummer thuis van Wyatt Porter en ze toetste het in. Ze wachtte tot er werd opgenomen en zei: ‘Chef, met Stormy,’ luisterde en zei toen: ‘Ja, het klinkt als een weerbericht, hè. Odd wil u spreken.’

Ik nam de telefoon over en barstte los: ‘Meneer, als u heel snel een auto naar de St. Bart stuurt, krijgt u misschien die man Robertson te pakken die de sacristie en misschien wel de hele kerk in puin aan het slaan is.’

Hij zette me in de wacht en pleegde een telefoontje via een andere lijn.

Drie straten van de Sint-Bartholomeus vandaan stopte ik bij een Mexicaans afhaalbuffet.

‘Iets eten?’ vroeg ik Stormy.

‘Na alles wat er in de kerk is gebeurd?’

Ik haalde mijn schouders op. “‘Na alles er in de kerk is gebeurd”, dat geldt voor de rest van ons leven. Persoonlijk ben ik van plan weer te gaan eten, en hoe sneller hoe beter.’

‘Het zal niet zo lekker zijn als mijn feestmaal in de toren.’

‘Wat wel?’

‘Ik bén uitgehongerd.’

Met de telefoon tegen mijn oor en rijdend met één hand, alsof dat nog altijd wettelijk was toegestaan, reed ik de Mustang de rij voertuigen in die op hun beurt stonden te wachten voor het loket van de cafetaria.

Toen Chef Porter weer aan de lijn kwam, zei hij: ‘Wie is de St. Bart aan het slopen?’

‘Ik heb geen idee, chef. Hij probeerde Stormy en mij te pakken te krijgen in de klokkentoren.’

‘Wat deed je in de klokkentoren?’

‘Picknicken, meneer.’

‘Ik neem aan dat jij dat gewoon vindt.’

‘Ja, meneer. Het is leuk. We eten daar een paar keer per maand.’

‘Jongen, ik hoop je nooit te betrappen als je bij de vlaggenmast van het gerechtsgebouw aan het eten bent.’

‘Misschien alleen een klein hapje, meneer, maar nooit een hele maaltijd.’

‘Als je hierheen wilt komen, er is nog eten over van de barbecue. En neem Elvis mee.’

‘Ik heb hem achtergelaten bij de baptistenkerk, meneer. Ik ben met Stormy. We staan in de rij voor een paar taco’s, maar toch bedankt.’

‘Vertel me meer over Robertson. Ik heb iemand die zijn huis in Camp’s End in de gaten houdt, maar hij is nog niet thuisgekomen.’

Ik zei: ‘Hij was op het kerkhof en zag ons in de klokkentoren. Hij stak demonstratief zijn middelvinger naar ons op en kwam toen achter ons aan.’

‘Denk je dat hij weet dat je in zijn huis bent geweest?’ vroeg de chef.

‘Als hij nog niet thuis is geweest, begrijp ik niet hoe hij dat zou kunnen weten, maar het moet haast wel. Een moment, meneer.’ We hadden het menubord bereikt.

‘Zwaardvistaco’s met extra salsa, gebakken maïsbeignets en een grote cola, alstublieft,’ zei ik tegen de ezel met de sombrero die de bestellingmicrofoon in zijn bek had. Ik keek naar Stormy. Ze knikte. ‘Voor mij precies hetzelfde.’

‘Ben je bij Mexicali Rose?’ vroeg de chef.

‘Ja.’

‘Ze hebben fantastische churro’s. Die moet je eens proberen.’

Ik volgde zijn raad op en deed een dubbele bestelling bij de ezel die me, net als ervoor, bedankte met de stem van een tienermeisje.

Terwijl de rij auto’s verder kroop, zei ik: ‘Toen we Robertson in de kerk het nakijken gaven, moet hij kwaad zijn geweest. Maar waarom hij besloot het af te reageren op het gebouw, ontgaat me.’

‘Er zijn twee auto’s onderweg naar de St.-Bart, zonder sirene. Misschien zijn ze er nu al. Maar vandalisme, dat staat toch in geen enkele verhouding met de verschrikkingen die hij volgens jou gaat plegen.’

‘Nee, meneer. Voor geen meter. En binnen drie uur is het vijftien augustus.’

‘Als we hem in de gevangenis kunnen zetten wegens vandalisme, hebben we een excuus om in zijn leven te gaan spitten. Misschien geeft dat ons een kans achter dat grotere te komen dat hij van plan is.’

Ik wenste de chef succes, drukte op OPHANGEN en gaf de telefoon terug aan Stormy.

Ik keek op mijn horloge. Middernacht – en daarmee 15 augustus – leek als een tsunami, een vloedgolf die in hoogte en kracht won, op ons af te stormen met een stille, maar dodelijke kracht.

21

Terwijl we zaten te wachten op een telefoontje van de chef dat ze Robertson op heterdaad hadden betrapt tijdens zijn vernielingen, aten Stormy en ik ons avondeten op de parkeerplaats van Mexicali Rose, met de raampjes van de Mustang naar beneden in de hoop iets van een bries op te vangen. Het eten was lekker, maar de warme avondlucht stonk naar uitlaatgassen.

‘Dus jij hebt ingebroken in het huis van Fungusman,’ zei Stormy.

‘Ik heb geen raam ingeslagen. Ik heb alleen mijn rijbewijs gebruikt.’

‘Bewaart hij afgehouwen hoofden in zijn koelkast?’

‘Ik heb zijn koelkast niet opengemaakt.’

‘Waar verwacht je anders afgehouwen hoofden te vinden?’

‘Daar was ik niet naar op zoek.’

Ze zei: ‘Die gluiperige grijns van hem, die vreemde grijze ogen. Ik zou allereerst op zoek gaan naar een verzameling snuisterijen met oren. Die taco’s zijn fantastisch.’

Ik beaamde het. ‘En ik vind die kleuren in de salsa mooi. Gele en groene pepers, het rood van de gehakte tomaten, de kleine paarse vlekjes ui… Het lijkt een beetje op confetti. Zo moet je het doen als je salsa maakt.’

‘Wat krijgen we nou? Heb je een tic gekregen van het nieuwe koken, ben je nu een goeroe geworden van de lifestyle van de levende doden? Dus, zeg eens wat je wel hebt gevonden als het geen hoofden waren?’

Ik vertelde haar over de zwarte kamer.

Ze likte de kruimels van een maïsbeignet van haar sierlijke vingers en zei: ‘Luister naar me, Oddje.’

‘Ik ben een en al oor.’

‘Ze zijn wel groot, maar je bent meer dan alleen maar oren. Zet ze wijd open en luister: ga niet weer die zwarte kamer in.’

‘Hij bestaat niet meer.’

‘Ga er zelfs niet naar op zoek in de hoop dat hij terugkomt.’

‘Dat is nog niet in me opgekomen.’

‘Jawel,’ zei ze.

‘Jawel,’ gaf ik toe. ‘Ik bedoel, ik zou het graag willen begrijpen – wat het is, hoe het werkt.’

Om haar argumenten kracht bij te zetten, wees ze met een maïskoekje in mijn richting. ‘Het is de poort naar de hel, en dat is geen juiste omgeving voor jou.’

‘Ik geloof niet dat het de poort naar de hel is.’

‘Wat is het dan wel?’

‘Ik weet het niet.’

‘Het is de poort naar de hel. Als jij ernaar op zoek gaat en je belandt in de hel, ga ik je daar niet zoeken om je uit het vuur te slepen.’

‘Ik heb nota genomen van je waarschuwing.’

‘Het is al moeilijk genoeg om getrouwd te zijn met een man die doden ziet en daar elke dag achteraan gaat, en het wordt gewoon té moeilijk als hij op een soort queeste gaat om de poort naar de hel te zoeken.’

‘Ik ga er niet achteraan,’ zei ik, ‘en sinds wanneer zijn we getrouwd?’

‘Dat gaan we doen,’ zei ze en at haar laatste beignet.

Meer dan eens heb ik haar gevraagd met me te trouwen. Hoewel we het allebei eens zijn over onze zielsverwantschap en weten dat we altijd bij elkaar zullen blijven, had ze mijn aanzoeken altijd ontweken met excuses als: Ik hou krankzinnig veel van je, wanhopig veel, Oddie, zo krankzinnig veel dat ik mijn rechterhand voor jou zou afhakken als dat enige zin had als bewijs van liefde. Maar wat dat trouwen betreft – laten we dat nog even uitstellen.

Het was heel begrijpelijk dat er stukjes zwaardvistaco uit mijn mond vielen toen ik hoorde dat we de huwelijksbelofte zouden afleggen. Ik plukte de stukjes van mijn T-shirt en stopte ze in mijn mond, om tijd te rekken en hevig na te denken voor ik zei: ‘Dus je bedoelt dat je mijn aanzoek aanneemt?’

‘Dommerd, dat heb ik al eeuwen geleden gedaan.’ Ze zag mijn verbijsterde gezicht en zei: ‘O, niet met dat ouderwetse: “Ja, lieveling, ik ben de jouwe,” maar ik heb het al met zoveel woorden aangenomen.’

‘Ik heb “laten we het even uitstellen” niet geïnterpreteerd als “ja”.’ Ze veegde zwaardviskruimels van mijn hemd en zei: ‘Je moet eens leren luisteren met meer dan je oren alleen.’

‘Met welke lichaamsopening moet ik dan luisteren?’

‘Doe niet zo grof. Dat past niet bij je. Ik bedoel, soms moet je luisteren met je hart.’

‘Ik luister al zo lang met mijn hart, dat ik zo nu en dan oorsmeer van mijn hartklep moet vegen.’

‘Churro’s?’ vroeg ze. Ze maakte een witte zak open, en ogenblikkelijk vulde de auto zich met een heerlijke kaneelachtige geur, als van een donut.

‘Hoe kun jij op zo’n moment als dit aan een toetje denken?’ zei ik.

‘Tijdens het éten, bedoel je?’

‘Ik bedoel op een moment dat we het over trouwen hebben.’ Mijn hart bonkte alsof ik iemand achternazat of zelf achternagezeten werd, maar met een beetje geluk zat dat erop voor vandaag. ‘Luister, Stormy, als je het echt meent, dan ga ik iets enorms ondernemen om mijn financiële situatie te verbeteren. Ik geef mijn baantje in het snelbuffet op, en niet om in de banden te gaan. Ik bedoel iets groters.’

De geamuseerde, nadenkende blik waarmee ze me aankeek was zo zwaar dat het gewicht ervan haar hoofd deed kantelen. Ze trok één wenkbrauw naar me op en zei: ‘En wat kan er vanuit jouw gezichtspunt groter zijn dan banden?’

Ik dacht even na. ‘Schoenen.’

‘Wat voor soort schoenen?’

‘Allerlei soorten. Ik wil een schoenenwinkel.’

Ze keek twijfelend. ‘Is dat groter dan banden?’

‘Natuurlijk. Hoe vaak koop je banden? Zelfs niet een keer per jaar. En je hebt maar een set banden per auto nodig. Maar mensen hebben meer dan een paar schoenen nodig. Ze hebben allerlei soorten nodig. Bruine geklede schoenen, zwarte geklede schoenen, wandelschoenen, sandalen…’

‘Jij niet. Jij hebt alleen maar drie paar van dezelfde sportschoenen.’

‘Ja, maar ik ben anders dan andere mensen.’

‘Dat zeker,’ beaamde ze.

‘Nog iets om in overweging te nemen,’ zei ik, ‘is dat niet elke man, vrouw en kind een auto heeft, maar iedereen heeft voeten. Of bijna iedereen. Een gezin van vijf personen heeft misschien twee auto’s, maar ze hebben tien voeten.’

‘Er zijn zoveel redenen om van je te houden, Oddie, maar dit is misschien wel mijn favoriete reden.’

Stormy hield niet langer haar hoofd schuin en trok niet langer één wenkbrauw op. Ze keek me recht aan. Haar ogen waren als de melkweg: even diep als de duisternis tussen twee sterren aan de hemel. Haar gezicht was zacht van genegenheid. Ze leek het te menen, en ze leek oprecht ontroerd te zijn door iets wat ik had gezegd, en deze waarneming werd ondersteund door het feit dat ze nog steeds geen churro uit de zak had gepakt.

Helaas moest ik alleen met mijn oren hebben geluisterd, want ik wist niet wat ze bedoelde. ‘Jouw favoriete reden? Bedoel je mijn analyse over schoenenverkoop?’

‘Je bent de slimste van iedereen die ik ooit heb gekend… en toch eenvoudig. Het is een heerlijke combinatie. Hersens en onschuld. Wijsheid en naïviteit. Een scherpe geest en oprechte liefde.’

‘Is dat jouw favoriete reden?’

‘Voorlopig wel, ja.’

‘Nou, jemig, dat is niet iets waaraan ik kan werken.’

‘Werken?’

‘Dingen die je leuk aan me vindt, wil ik alleen maar nog beter maken. Stel bijvoorbeeld dat je de manier waarop ik mezelf verzorg goed vindt, of mijn smaak in kleding, of mijn pannenkoeken. Ik word steeds beter met pannenkoeken, vraag Terri maar – ze zijn licht en luchtig en toch vol smaak. Maar ik weet niet hoe ik beter kan worden dan ik nu ben, slim en tegelijkertijd eenvoudig. Ik weet niet eens of ik wel weet wat je bedoelt.’

‘Goed. Je hoeft er ook niet over na te denken. Daar kun je niet aan werken. Jij bent gewoon zo. Bovendien, als ik met je trouw, is het niet om je geld.’

Ze gaf me een churro.

Mijn hart joeg zo snel voort en mijn geest tolde zo rond, dat suiker wel het laatste was wat ik nodig had, maar ik nam het gebakje aan.

We zwegen een ogenblik. Toen zei ik: ‘Goed, ons huwelijk dus. Wanneer denk je dat we de taart moeten bestellen?’

‘Snel. Ik kan niet veel langer wachten.’

Opgelucht en opgetogen zei ik: ‘Te veel uitgestelde bevrediging kan slecht zijn.’

Ze grinnikte. ‘Zie je wat er hier gebeurt?’

‘Ik denk dat ik alleen met mijn ogen kijk. Wat moet ik zien?’

‘Wat er gebeurt, is dat ik nog een churro wil, en die wil ik nú, in plaats van aanstaande donderdag.’

‘Je bent een wilde vrouw, Stormy Llewellyn.’

‘Je weet nog niet half hoe wild.’

Dit was een slechte dag geweest, met Harlo Landerson en Fungusman, met de zwarte kamer en overal bodachs, en Elvis in tranen. Maar op dit ogenblik, nu ik hier naast Stormy zat en we churro’s aten, was de wereld helemaal in orde.

Het ogenblik duurde niet lang. Mijn mobiel ging over en het verraste me niet de stem van Chef Porter te horen.

‘Jongen, de sacristie van St.-Bart geeft een hele nieuwe betekenis aan het woord “verwoest”.’

‘Robertson.’

‘Je hebt zonder meer gelijk. Zoals altijd. Hij moet het geweest zijn. Maar hij was al weg toen mijn mannen de kerk bereikten. Heb je hem nog teruggezien?’

‘We houden ons hier zo’n beetje schuil, maar nee, geen enkel teken van hem.’ Ik keek de parkeerplaats rond, naar de auto’s die voortdurend kwamen aanrijden en weer vertrokken bij de bestelbalie van Mexicali Rose. Ik keek naar de straat erachter en zocht naar de stoffige Ford Explorer van Bob Robertson.

De chef zei: ‘We hebben een paar uur een surveillant bij zijn huis geposteerd, maar nu zijn we actief op zoek naar hem.’

‘Ik zou het met paranormaal magnetisme kunnen proberen,’ zei ik, doelend op mijn vermogen zo’n beetje iedereen te vinden door willekeurig een halfuur rond te rijden.

‘Is dat wel verstandig, jongen? Ik bedoel, met Stormy in de auto?’

‘Ik breng haar eerst naar huis.’

Stormy hielp dat idee om zeep. ‘Om de dooie dood niet, Mulder.’

‘Dat heb ik gehoord,’ zei Chef Porter.

‘Hij heeft het gehoord,’ zei ik tegen Stormy.

‘Wat kan mij dat schelen?’ zei ze.

Chef Porter leek geamuseerd. ‘Noemt ze je Mulder, zoals in The X-Files?’

‘Niet vaak, meneer. Alleen als ze vindt dat ik bevoogdend doe.’

‘Noem je haar ooit Scully?’

‘Alleen als ik een pak slaag wil hebben.’

‘Je hebt die hele voorstelling voor me verpest,’ zei de chef.

‘Hoezo dat?’

‘Je hebt al dat buitenissige gedoe te echt gemaakt. Ik vind het bovennatuurlijke niet amusant meer.’

‘Ik ook niet,’ verzekerde ik hem.

Tegen de tijd dat Chef Porter en ik uitgepraat waren, had Stormy alle papiertjes en bakjes van ons eten verzameld en in één zak gedaan. Terwijl we Mexicali Rose verlieten, gooide ze hem in een afvalbak die langs de uitrit stond.

Toen ik linksaf de straat opreed, zei ze: ‘Laten we eerst naar mijn huis gaan, dan kan ik mijn pistool pakken.’

‘Dat mag je alleen maar in huis gebruiken. Je hebt geen vergunning om het bij je te dragen.’

‘Ik heb ook geen vergunning om adem te halen, maar toch doe ik dat.’

‘Geen pistool,’ hield ik vol. ‘We rijden gewoon wat rond en kijken wat er gebeurt.’

‘Waarom ben je bang voor wapens?’

‘Ze doen boem.’

‘En waarom ga je die vraag altijd uit de weg?’

‘Ik ga hem niet altijd uit de weg.’

‘Waarom ben je bang voor wapens?’ zei ze weer.

‘Waarschijnlijk ben ik in een vorig leven doodgeschoten.’

‘Jij gelooft niet in reïncarnatie.’

‘Ik geloof ook niet in belastingen, maar ik betaal ze wel.’

‘Waarom ben je bang voor wapens?’

‘Misschien heb ik een profetische droom gehad waarin ik werd doodgeschoten.’

‘Heb jij een profetische droom gehad waarin je werd doodgeschoten?’

‘Nee.’

Ze kan meedogenloos zijn. ‘Waarom ben je bang voor wapens?’ Ik kan stom zijn. Ik had al spijt van mijn woorden voor het eruit was. ‘Waarom ben jij bang voor seks?’

De passagiersstoel leek ineens ijzig en ver weg. Ze wierp een lange, harde en verstenende blik op me.

Een ogenblik probeerde ik te doen alsof ik het effect van mijn woorden op haar niet besefte. Ik probeerde me te concentreren op de straat voor me, als de chauffeur die te allen tijde zijn verantwoordelijkheid beseft.

Ik heb geen talent voor veinzen. Al heel gauw keek ik haar aan, voelde me vreselijk en zei: ‘Het spijt me.’

‘Ik ben niet bang voor seks,’ zei ze.

‘Ik weet het. Het spijt me. Ik ben een idioot.’

‘Ik wil alleen maar zeker weten.’

Ik probeerde haar tot zwijgen te brengen.

Ze ging door: ‘Ik wil alleen maar zeker weten dat de reden dat je van me houdt minder dáármee te maken heeft dan met andere dingen.’

‘Dat is ook zo,’ verzekerde ik haar. Ik voelde me klein en laag.

‘Duizend andere dingen. Dat weet je.’

‘Als we samen zijn, wil ik dat het goed, puur en mooi is.’

‘Ik ook. En dat gebeurt, Stormy. Als het er de tijd voor is. We hebben een heleboel tijd.’

Toen ik stilhield voor een rood stoplicht, stak ik mijn rechterhand naar haar uit. Ik was opgelucht toen ze hem pakte en ontroerd toen ze hem zo stevig vasthield.

Het licht sprong op groen. Ik reed met één hand aan het stuur. Na een tijdje zei ze, met een stem die zacht was van emotie: ‘Het spijt me, Oddie. Het was mijn fout.’

‘Het was jouw fout niet. Ik ben een idioot.’

‘Ik drukte je in een hoek, met mijn gevraag waarom je bang bent voor wapens, en toen ik bleef doordrukken, drukte je terug.’

Dat was waar, maar de waarheid deed me me niet beter voelen over wat ik had gedaan.

Een halfjaar na de dood van haar vader en moeder, toen Stormy zeveneneenhalf was en nog Bronwen heette, werd ze geadopteerd door een kinderloos, welgesteld koppel in Beverly Hills. Ze woonden op een mooi buiten. De toekomst zag er stralend uit.

Op een nacht, in de tweede week bij haar nieuwe familie, was haar adoptievader naar haar kamer gekomen en had haar wakker gemaakt. Hij had zichzelf ontbloot en haar op manieren betast die haar bang maakten en haar vernederden.

Nog steeds rouwend om haar echte ouders, bang, wanhopig eenzaam, verward en beschaamd, onderging ze de zieke toenaderingen van de man drie maanden lang. Ten slotte vertelde ze het aan een sociaal werker die voor het adoptieagentschap een vervolgbezoek aan huis bracht.

Daarna zat ze in het weeshuis St.-Bart, onaangeraakt tot aan het eindexamen van haar middelbare school.

In het derde jaar werden zij en ik een stel. We zijn al meer dan vier jaar samen, en elkaars beste vrienden.

Ondanks alles wat we voor elkaar hebben betekend en alles wat we samen hopen te bereiken in de jaren die nog komen, was het me gelukt haar te kwetsen – Waarom ben jij bang voor seks? – toen ze te hard doorvroeg over mijn angst voor wapens.

Een cynicus heeft een keer gezegd dat de meest opmerkelijke trek van mensen ons vermogen is om onmenselijk tegen elkaar te zijn. Ik ben een optimist wat onze soort betreft. Ik neem aan dat God dat ook is, omdat Hij ons anders al lang geleden van de planeet geschrobd zou hebben en opnieuw zou zijn begonnen.

Toch kan ik die bewering van die cynicus niet helemaal van me afzetten. Ik bezit een vermogen tot onmenselijkheid, waarvan een glimp zichtbaar werd in mijn reactie tegen de persoon die ik het meest van alles op aarde liefheb.

We voeren een tijdje voort over de asfaltrivieren zonder Fungusman te vinden, maar wel vonden we langzaam onze weg terug naar elkaar.

Op een zeker moment zei ze: ‘Ik hou van je, Oddie.’

Mijn stem klonk hees toen ik antwoordde: ‘Ik hou ontzettend veel van jou.’

‘Het komt wel goed met ons,’ zei ze.

‘Het ís goed.’

‘We zijn vreemd en verknipt, maar het is goed met ons,’ beaamde ze.

‘Als iemand een thermometer zou uitvinden die vreemdheid kan meten, zou die onder mijn tong smelten. Maar jij, jij bent cool.’

‘Dus jij ontzegt me míjn vreemdheid, maar beaamt dat ik verknipt ben.’

‘Ik begrijp je probleem. Een bepaalde soort vreemdheid kan hip zijn, maar verkniptheid is dat nooit.’

‘Precies.’

‘Het was niet hoffelijk van me om jou je vreemdheid te ontzeggen.’

‘Verontschuldiging geaccepteerd.’

We bleven een tijdje rondrijden en gebruikten de auto zoals een wichelroedeloper zijn wichelroede gebruikt om water te vinden, tot ik de parkeerplaats van Green Moon Lanes op reed. Dat is een bowlingcentrum op ongeveer een kilometer van het winkelcentrum waar ik eerder die dag Stormy had opgezocht in de ijssalon.

Ze weet van de droom die steeds terugkeert en de afgelopen drie jaar twee tot drie keer per maand mijn slaap verstoort. Er komen dode medewerkers van een bowlingcentrum in voor: schotwonden in buiken, overal ledematen, afschuwelijk verminkte gezichten, niet door een paar kogels, maar door een heel spervuur.

‘Is hij hier?’ vroeg Stormy.

‘Ik weet het niet.’

‘Gebeurt het vanavond – die droom?’

‘Ik denk het niet. Ik weet het niet. Misschien.’

De vistaco’s zwommen in mijn maagzuur heen en weer en zorgden voor een bittere nasmaak in mijn keel.

Mijn handpalmen waren vochtig. En koud. Ik veegde ze af aan mijn spijkerbroek.

Ik wilde bijna terugrijden naar het huis van Stormy en haar pistool gaan halen.

22

De parkeerplaats van het bowlingcentrum was voor twee derde gevuld. Ik reed rond en zocht naar de Explorer van Bob Robertson, maar vond hem niet.

Ten slotte parkeerde ik en zette de motor uit.

Stormy deed haar portier open, maar ik zei: ‘Wacht.’

‘Moet ik je Mulder noemen?’ waarschuwde ze.

Ik staarde naar de groene en blauwe neonletters die de woorden GREEN MOON LANES vormden en hoopte dat ik een idee kreeg of de slachtpartij die ik had voorzien binnenkort zou plaatsvinden, of een tijdje verderop in de toekomst. Mijn zesde zintuig werd niet aangesproken door het neon.

De architect die het bowlingcentrum had ontworpen, had besef gehad hoeveel de airconditioning van een groot gebouw in de Mojave kostte. De compacte bouw, met binnen lage plafonds, verhinderde dankzij een minimum aan glas de warmtetoevoer. Bleekbeige gestuukte muren weerkaatsten overdag de zon en koelden snel af als de avond viel.

In het verleden had dit gebouw er niet onheilspellend uitgezien; het had alleen indruk op me gemaakt door de doeltreffendheid van het ontwerp, want het bezat de duidelijke lijnen en de rustige gevel van de meeste moderne gebouwen in de woestijn. Nu deed het me denken aan een munitiebunker, en ik had het gevoel dat er binnen de muren snel een geweldige explosie zou plaatsvinden. Munitiebunker, crematorium, graftombe.

‘De werknemers hier dragen een zwarte broek en een blauw katoenen hemd met een witte kraag,’ zei ik tegen Stormy.

‘Nou en?’

‘In mijn droom dragen alle slachtoffers een beige broek en een groen polohemd.’

Nog steeds op haar stoel, maar met één been buiten de Mustang en één voet op het asfalt, zei ze: ‘Dan is dit niet de plek. Er is een andere reden waarom je hierheen bent gereden. We kunnen veilig naar binnen gaan en kijken of we erachter kunnen komen waarom we hier zijn.’

‘In de Fiesta Bowl,’ zei ik, doelend op het enige andere bowlingcentrum in Pico Mundo en omgeving, ‘dragen ze een grijze broek en een zwart hemd, met hun naam in het wit op het borstzakje geborduurd.’

‘Dan gaat je droom over iets dat buiten Pico Mundo gebeurt.’

‘Dat is nog nooit zo geweest.’

Ik heb mijn hele leven in de betrekkelijke rust van Pico Mundo en het gebied er direct omheen geleefd. Ik heb zelfs de grenzen niet gezien van Maravilla County, waarvan onze stad de districtshoofdstad is.

Mocht ik ooit tachtig worden, wat onwaarschijnlijk is en bovendien een vooruitzicht dat me met vertwijfeling zo niet wanhoop vervult, dan zal ik me misschien op een dag op het platteland wagen en misschien zelfs een van de kleinere plaatsen van het district bezoeken. Maar misschien ook niet.

Ik begeer geen verandering van omgeving of exotische ervaringen. Mijn hart hunkert naar vertrouwdheid, stabiliteit, het gerief van thuis – en mijn geestelijke gezondheid staat of valt daarmee.

In een stad zo groot als Los Angeles, met zoveel mensen boven op elkaar gestapeld, is er dagelijks, elk uur geweld. Het aantal bloedige confrontaties in één jaar is misschien wel groter dan dat in de hele geschiedenis van Pico Mundo.

De agressieve maalstroom van het verkeer in Los Angeles maakt mensen dood, net zo zeker als een bakkerij muffins maakt. Aardbevingen, branden in flatgebouwen, terroristische aanslagen… Ik kan me alleen maar voorstellen hoeveel aarzelende doden in de straten van die metropool of andere steden rondwaren. In zo’n stad, met zoveel overledenen die zich tot mij wenden om gerechtigheid of troost, of alleen maar om een zwijgend gezelschap te hebben, zou ik ongetwijfeld een uitweg zoeken in autisme of zelfmoord.

Maar ik was nog niet dood of autistisch en ik moest de uitdaging van Green Moon Lanes onder ogen zien.

Het lukte me berustend te klinken, niet eens helemaal zonder bravoure, toen ik zei: ‘Oké, laten we naar binnen gaan en eens rondkijken.’

Met het vallen van de avond gaf het asfalt de hitte terug die het overdag van de zon had geleend, en met de hitte kwam een zwakke teerlucht mee.

De maan was in het oosten opgekomen, zo laag en groot dat hij naar ons toe leek te vallen: een onheilspellend geel gezicht, met de vage kraterachtige kassen van zijn tijdloze, blinde ogen.

Misschien omdat Opoe Sugars behoorlijk bijgelovig was geweest als het ging om gele manen en geloofde dat ze een omen waren van slechte kaarten bij het pokeren, gaf ik toe aan een irrationele aandrang om te ontsnappen aan dat melaatse en geelzuchtige hemelse gezicht. Ik pakte Stormy’s hand en haastte me met haar naar de voordeuren van het bowlingcentrum.

Bowling is een van de oudste sporten van de wereld en het werd al in 5.200 v.C. in de een of andere vorm gespeeld.

In de Verenigde Staten alleen al lagen 130 000 banen te wachten in meer dan zevenduizend bowlingcentra.

De totale jaarlijkse opbrengsten van het bowlen komen in Amerika in de buurt van de vijf miljard dollar.

In de hoop erachter te komen wat de droom betekende die steeds terugkwam, had ik me verdiept in bowling. Ik weet duizenden feitjes over het onderwerp, die geen van alle bijzonder interessant zijn.

Ik heb ook schoenen gehuurd en acht of tien spelletjes gespeeld.

Ik ben niet goed in die sport.

Stormy had een keer, terwijl ze naar me zat te kijken, gezegd dat ik, als ik een verwoed bowler zou worden, meer tijd in de goot zou doorbrengen dan de gemiddelde alcoholistische zwerver.

Meer dan zestig miljoen mensen gaan in de Verenigde Staten minstens een keer per jaar bowlen. Negen miljoen van hen zijn de volhouders die in competitieverband spelen en die regelmatig aan amateurtoernooien meedoen.

Toen Stormy en ik die dinsdagavond de Green Moon Lanes binnenstapten, was een aanzienlijk percentage van die miljoenen bezig een bal over glanzende banen te rollen, vaker op weg naar een misser dan naar een split, en vaker naar een split dan naar een strike. Ze lachten, moedigden elkaar aan, aten nacho’s, aten chili-kaas-riet, dronken bier en amuseerden zich zo kostelijk dat het moeilijk was voor te stellen dat de dood deze plaats uitkoos om een rijke oogst aan zielen te plukken.

Moeilijk, maar niet onmogelijk.

Ik moet bleek zijn geweest, want Stormy zei: ‘Voel je je wel lekker?’

‘Ja, prima. Ik voel me goed.’

Het lage gerommel van rollende ballen en het gekletter van kegels hadden me nooit eerder getroffen als angstaanjagende geluiden, maar nu tokkelden deze onregelmatige reeksen van rollende ballen en kletterende kegels op de snaren van mijn zenuwen.

‘Wat nu?’ vroeg Stormy.

‘Goede vraag. Het antwoord weet ik niet.’

‘Je wil gewoon wat rondwandelen, de zaak in je opnemen, kijken of je slechte vibraties krijgt?’

Ik knikte. ‘Ja.’

We kwamen niet ver toen ik iets zag waardoor mijn mond droog werd. ‘O, mijn god.’

De man achter de schoenenbalie was niet naar zijn werk gekomen in zijn gewone zwarte broek en blauw katoenen hemd met witte kraag. Hij droeg een geelbruine broek en een groen polohemd, zoals de doden in mijn bowlingdroom.

Stormy draaide zich om, keek door de lange drukke ruimte en wees naar twee andere werknemers. ‘Ze hebben allemaal nieuwe uniformen.’

Zoals elke nachtmerrie was die van mij levendig en toch niet rijk aan details, eerder surrealistisch dan realistisch, niet speciaal gericht op plaats of tijd of omstandigheden. De gezichten van de vermoorde slachtoffers waren vertrokken van pijn, verwrongen door angst en schaduw en door een vreemd licht, en als ik wakker werd kon ik ze nooit goed beschrijven.

Behalve een jonge vrouw. Ze zou in haar borst en keel worden geschoten, maar haar gezicht zou opmerkelijk gaaf blijven in het geweld. Ze zou warrig blond haar hebben, groene ogen en een klein schoonheidsvlekje op haar bovenlip, bij haar linkermondhoek.

Toen Stormy en ik verder Green Moon Lanes in liepen, zag ik de blondine uit mijn droom. Ze stond achter de bar en tapte bier uit een van de bierkranen.

23

Stormy en ik gingen aan een tafeltje in de nis van de bar zitten, maar we bestelden niets te drinken. Ik was al halfdronken van angst.

Ik wilde haar weg hebben uit het bowlingcentrum. Zij wilde niet vertrekken.

‘We moeten deze situatie afhandelen,’ hield ze vol.

De enige manier waarop ik dit kon afhandelen, was door Chef Wyatt Porter te bellen en hem te vertellen, dat als Bob Robertson een feestje gaf naar aanleiding van zijn eerste optreden als moorddadige psychopaat, de plaats van zijn debutantenbal waarschijnlijk Green Moon Lanes zou zijn.

Voor een man die moe was van een dag hard werken, zich opgeblazen voelde door de barbecue en het bier, en op het punt stond naar bed te gaan, reageerde de chef met een bewonderenswaardige snelheid en helderheid van geest. ‘Tot hoe laat zijn ze open?’ Met de telefoon tegen mijn rechteroor en met een vinger in mijn linkeroor om het lawaai van het centrum buiten te sluiten, zei ik: ‘Ik denk tot twaalf uur vannacht, meneer.’

‘Iets meer dan twee uur dus. Ik zal nu meteen een agent sturen, laat hem de boel bewaken en uitkijken naar Robertson. Maar jongen, je zei dat dit misschien op 15 augustus zou gebeuren. Dat is morgen, niet vandaag.’

‘Dat is de datum op de bladzijde uit zijn kalender in zijn dossier. Ik weet niet wat het betekent. Ik weet pas zeker dat het vandaag niet kan gebeuren als vandaag erop zit en hij nog niemand heeft neergeschoten.’

‘Zijn er daar van die wezens die jij bodachs noemt?’

‘Nee, meneer. Maar ze kunnen verschijnen als hij verschijnt.’

‘Hij is nog niet naar zijn huis in Camp’s End gekomen,’ zei de chef, ‘dus hij zwerft ergens rond. Hoe waren de churro’s?’

‘Verrukkelijk,’ zei ik tegen hem.

‘Na de barbecue moest ik de moeilijke keuze maken tussen zandtaart en een eigengemaakte perzikentaart. Ik heb er diep over nagedacht en van allebei een stuk genomen.’

‘Als ik ooit een glimp van de hemel heb opgevangen, meneer, kwam het door een stuk perzikentaart van Mrs. Porter.’

‘Ik zou alleen al om de perzikentaart met haar getrouwd zijn, maar gelukkig was ze nog slim en mooi ook.’

We zeiden elkaar gedag. Ik gespte de mobiel aan mijn riem en zei tegen Stormy dat we hier weg moesten gaan.

Ze schudde haar hoofd. ‘Wacht. Als de blonde barkeepster niet hier is, zal de schietpartij niet plaatsvinden.’ Ze praatte zacht en boog zich dicht naar me toe om boven het gerommel en gekletter van het bowlen uit te komen. ‘Dus op de een of andere manier moeten we haar hier weg zien te krijgen.’

‘Nee. Een voorgevoel in een droom is niet in elk detail een beeld van wat er precies zal gebeuren. Zij zou veilig thuis kunnen zitten en de schutter zou dan toch hier kunnen verschijnen.’

‘Maar in ieder geval heeft zij het dan gered. Eén slachtoffer minder.’

‘Behalve dat dan misschien iemand anders wordt gedood in haar plaats, iemand die anders niet zou zijn neergeschoten. Zoals de barkeeper die haar vervangt. Of ik. Of jij.’

‘Misschien.’

‘Ja, misschien, maar hoe kan ik iemand redden als dat naar alle waarschijnlijkheid betekent dat iemand anders ter dood wordt veroordeeld?’

Drie of vier bowlingballen raakten snel achter elkaar een verzameling kegels. Het lawaai klonk een beetje als automatisch geweervuur, en hoewel ik wist dat het geen geweervuur was, kromp ik toch ineen.

Ik zei: ‘Ik heb niet het recht te beslissen dat iemand anders in haar plaats sterft.’

Profetische dromen, met de ingewikkelde morele keuzes die ermee gemoeid zijn, krijg ik maar zelden. Daar ben ik dankbaar voor.

‘Bovendien,’ zei ik, ‘hoe zal ze reageren als ik naar de bar toe loop en haar vertel dat ze doodgeschoten wordt als ze hier niet weggaat?’

‘Ze zal denken dat je excentriek bent of gevaarlijk, maar misschien gaat ze wel.’

‘Dat doet ze niet. Ze blijft hier. Ze wil haar baan niet in gevaar brengen. Ze wil niet angstig lijken, omdat ze daardoor zwak wordt, en tegenwoordig willen vrouwen net zo min zwak lijken als mannen. Later zal ze misschien iemand vragen haar naar haar auto te brengen, maar dat is alles.’

Stormy staarde naar de blondine achter de bar, terwijl ik door de ruimte keek naar bodachs die misschien eerder kwamen dan de beul. Maar er waren hier alleen mensen.

‘Ze is zo knap, zo vol leven,’ zei Stormy, doelend op de barkeepster. ‘Zoveel persoonlijkheid, zo’n aanstekelijke lach.’

‘Ze lijkt levendiger voor jou omdat je weet dat het misschien haar noodlot is dat ze jong zal sterven.’

‘Het lijkt me gewoon niet goed om hier weg te gaan en haar hier achter te laten,’ zei Stormy, ‘zonder haar te waarschuwen, zonder haar ook maar een káns te geven.’

‘De beste manier om haar een kans te geven, om álle potentiële slachtoffers een kans te geven, is Robertson tegen te houden voordat hij iets kan doen.’

‘Hoe waarschijnlijk is het dat je hem kan tegenhouden?’

‘Beter dan als hij vanochtend niet naar de Grille was gekomen en ik nooit een blik op hem met zijn gevolg aan bodachs had kunnen werpen.’

‘Maar je weet niet zeker of je hem kunt tegenhouden.’

‘Niets is zeker in deze wereld.’

Ze keek me onderzoekend aan en dacht even na over mijn woorden. ‘Behalve wij,’ bracht ze me in herinnering.

‘Behalve wij.’ Ik duwde mijn stoel van de tafel weg. ‘Laten we gaan.’

Stormy staarde nog steeds naar de blondine. ‘Dit is zo moeilijk,’ zei ze.

‘Ik weet het.’

‘Zo oneerlijk.’

‘Welke dood is niet oneerlijk?’

Ze kwam overeind. ‘Je laat haar toch niet doodgaan, hè, Oddie?’

‘Ik zal doen wat ik kan.’

We gingen naar buiten en hoopten weg te zijn voordat de beloofde politieagent arriveerde, die zich wellicht af zou vragen wat ik met de zaak te maken had.

Geen agent bij het Pico Mundo politiekorps begrijpt mijn relatie met Chef Porter. Ze voelen dat er iets anders aan me is, maar ze beseffen niet wat ik zie, wat ik weet. De chef dekt me goed. Sommigen denken dat ik in de buurt van Wyatt Porter rondhang omdat ik politieagent wil worden. Ze nemen aan dat ik smacht naar de glamour van het politiebestaan, maar dat ik gewoon niet het verstand of het lef heb om die baan aan te kunnen.

De meesten geloven dat ik de chef zie als een vaderfiguur, omdat mijn echte vader zo’n hopeloos geval is. Die gedachte bevat enige waarheid.

Ze zijn ervan overtuigd dat de chef medelijden met me had toen ik zestien was en niet meer bij mijn vader of mijn moeder kon wonen en de wereld in trok. Omdat Wyatt en Karla nooit kinderen hebben kunnen krijgen, denken mensen dat de chef een vaderlijke genegenheid voor me heeft en me ziet als een surrogaat zoon. Ik vind het een grote troost dat het echt zo lijkt te zijn.

Maar als smeris voelen de leden van het politiekorps van Pico Mundo instinctief dat ze enige cruciale kennis ontberen om onze relatie volledig te kunnen begrijpen. Op dezelfde manier zien ze mij, hoewel ik ongecompliceerd en zelfs simpel lijk, als een puzzel met meer dan één ontbrekend stukje.

Toen Stormy en ik om tien uur de Green Moon Lanes uit stapten, een uur na zonsondergang, was de temperatuur in Pico Mundo nog steeds boven de veertig graden. Tegen middernacht zou de lucht misschien afkoelen tot onder de zevenendertig.

Als Bob Robertson van plan was de hel op aarde te brengen, dan paste het weer er goed bij.

We liepen naar de Mustang van Terri Stambaugh en dachten nog steeds na over de ter dood veroordeelde blonde barkeepster.

‘Soms begrijp ik niet hoe je kunt leven met al die dingen die je ziet,’ zei Stormy.

‘Het is maar hoe je ertegenover staat,’ zei ik tegen haar.

‘Ertegenover staat? Hoe werkt dat?’

‘Op sommige dagen lukt het beter dan op andere.’

Ze zou op verdere uitleg hebben aangedrongen, als de patrouilleauto niet was verschenen die ons vastpinde in zijn koplampen voordat we de Mustang hadden bereikt. Omdat ze me zeker herkend hadden, wachtte ik hand in hand met Stormy tot de patrouilleauto naast ons tot stilstand kwam.

De agent die had gereageerd, Simon Varner, zat pas drie of vier maanden bij het korps, wat langer was dan Bern Eckles, die me vol wantrouwen had aangestaard op de barbecue van de chef, maar nog niet lang genoeg om zijn nieuwsgierigheid naar mij wat af te zwakken.

Agent Varner had het vriendelijke gezicht van iemand die een kinderprogramma op tv presenteert, met zware oogleden als die van wijlen de acteur Robert Mitchum. Hij boog zich naar het open raampje toe en steunde met zijn omvangrijke arm op het portier. Zo leek hij sprekend op een slaperige beer in een tekenfilm van Disney.

‘Odd, leuk je te zien. Dag, miss Llewellyn. Waar moet ik hier naar uitkijken?’

Ik wist zeker dat de chef mijn naam niet had genoemd toen hij agent Varner naar het Bowlingcentrum stuurde. Als ik bij een zaak betrokken was, zorgde hij ervoor mij zo onzichtbaar mogelijk te houden, en nooit te zinspelen op informatie die op bovennatuurlijke wijze verkregen was. Dit deed hij niet alleen om mijn geheim te bewaren, maar ook om ervoor te zorgen dat een advocaat niet zo gemakkelijk een moordenaar vrijgesproken zou krijgen dankzij de bewering dat de hele zaak tegen zijn cliënt was gebaseerd op het woord van een onbetrouwbare figuur die zichzelf tot helderziende had gebombardeerd.

Aan de andere kant wist Eckles dat ik, door mijn onverwachte bezoek tijdens de barbecue – een bezoekje dat als resultaat had gehad dat de chef en Bern Eckles snel een profiel van Robertson hadden samengesteld – iets met de situatie te maken had. Als Eckles het wist, dan zou het verhaal snel bekend zijn, en werd er nu misschien al over gepraat in de wandelgangen van het politiebureau.

Toch leek het me het beste me van den domme te houden. ‘Waar u naar moeten zoeken? Dat begrijp ik niet.’

‘Ik zie je, dus ik neem aan dat je de chef iets hebt verteld waardoor hij mij hierheen heeft gestuurd.’

‘We hebben alleen maar naar een paar vrienden gekeken die aan het bowlen waren,’ zei ik. ‘Ik ben er zelf niet goed in.’

Stormy zei: ‘Hij gooit alle ballen in de goot.’

Van de stoel naast hem pakte Varner een met de computer gemaakte vergroting van Robertsons foto op zijn rijbewijs. ‘Je kent deze man, hè?’

Ik zei: ‘Ik heb hem vandaag twee keer gezien. Ik ken hem niet echt.’

‘Heb je de chef niet verteld dat hij hier misschien zou verschijnen?’

‘Welnee. Hoe kan ik nu weten waar hij verschijnt?’

‘Als ik hem zie aankomen en ik zie zijn beide handen niet, dan mag ik er niet van uitgaan dat hij bezig is een pepermuntje uit zijn zak te halen, zei de chef.’

‘Ik zou de chef niet tegen durven spreken.’

Een Lincoln Navigator kwam van de straat aanrijden en bleef staan achter de politieauto van Varner. Die stak zijn arm helemaal uit het raampje en gebaarde dat de SUV door moest rijden. Ik zag twee mannen in de Navigator. Geen van beiden was Robertson.

‘Hoe ken je die man?’ vroeg Varner.

‘Hij kwam net voor twaalf uur in de Grille lunchen.’

De oogleden van de slaperige berenogen kwamen iets omhoog. ‘Is dat alles? Jij hebt zijn lunch klaargemaakt? Ik dacht dat er iets gaande was tussen jou en hem.’

‘Iets. Niet veel.’ Ik gaf een overzicht van de dag, met weglating van alles wat Varner niet hoefde te weten. ‘Hij deed vreemd in de Grille. De chef was daar toen ook, en zag hem vreemd doen. En vanmiddag, toen ik vrij was en een beetje zo hier en daar rondhing, bezig met mijn eigen dingen, maakte die Robertson me kwaad omdat hij agressief tegen me deed.’

Varners zware oogleden werden kappen, die zijn ogen versmalden tot spleetjes vol wantrouwen. Instinctief wist hij dat ik informatie achterhield. Hij was niet zo traag als hij eruitzag. ‘Op welke manier werd hij agressief?’

Stormy redde me met een glad verhaaltje. ‘De gluiperd deed grof tegen me en Odd vertelde hem dat hij op moest lazeren.’

Fungusman zag er niet uit als het soort machohengst dat denkt dat alle vrouwen kwijlend op hem zitten te wachten.

Maar Stormy is zo oogverblindend mooi dat Varner, hoe wantrouwend ook, geneigd leek te geloven dat zelfs een schlemiel als Bob Robertson genoeg hormonen kon produceren om een kansje bij haar te wagen.

Hij zei: ‘Volgens de chef heeft die man St. Bart overhoop gehaald. Jij weet daarvan, denk ik.’

Om onze koppige Sherlock Holmes af te leiden zei Stormy: ‘Agent Varner, ik sterf van de nieuwsgierigheid. Neem me niet kwalijk dat ik het vraag – maar wat betekent uw tatoeage?’

Hij droeg een hemd met korte mouwen waardoor zijn enorme onderarmen onbedekt waren. Op zijn linkerarm, boven zijn horloge, stonden drie blokletters: POD.

‘Miss Llewellyn, het spijt me dat ik het moet zeggen, maar als tiener was ik een opgefokt knulletje. Ik raakte verzeild in bendes. Ik sloeg een andere koers in voordat het te laat werd. Ik dank de Here Jezus daarvoor. Deze tatoeage had te maken met een bende.’

‘Waar staan de letters voor?’ vroeg ze.

Hij leek in verlegenheid gebracht. ‘Het is een grove obsceniteit, miss. Dat zeg ik liever niet.’

‘U zou het kunnen laten weghalen,’ zei ze. ‘Daar zijn ze heel goed in, tegenwoordig.’

Varner zei: ‘Ik heb erover nagedacht. Maar ik hou hem om mezelf eraan te herinneren hoe ver ik ooit van het rechte pad was afgedwaald en hoe gemakkelijk ik die eerste verkeerde stap zette.’

‘Dat is heel bewonderenswaardig,’ zei Stormy. Ze boog dichter naar het raampje toe alsof ze dit toonbeeld van deugd beter wilde bekijken. ‘Een heleboel mensen herschrijven liever hun verleden dan dat ze ermee afrekenen. Ik ben blij dat we mannen zoals u hebben om op ons te letten.’

Ze smeerde die verbale stroop zó handig dat het oprecht klonk. Terwijl agent Varner zich net zo heerlijk koesterde in haar vleierij als een wafel in opgeklopte boter, draaide ze zich naar mij om en zei: ‘Odd, we moeten naar huis. Ik moet morgen vroeg op.’

Ik wenste agent Varner succes, en hij deed geen poging me nog verder onder druk te zetten. Hij leek zijn wantrouwen te zijn vergeten.

In de auto zei ik tegen haar: ‘Ik heb nooit beseft dat je zo’n talent had om iemand te misleiden.’

‘Misleiden is een te zwaar woord. Ik heb hem alleen maar een beetje gemanipuleerd.’

‘Als we getrouwd zijn zal ik op mijn hoede zijn,’ waarschuwde ik haar terwijl ik de auto startte.

‘Wat bedoel je?’

‘Voor het geval je mij ooit een beetje probeert te manipuleren.’

‘Lieve hemel, rare, ik manipuleer je elke dag. En ik pak je in ook.’

Ik wist niet of ze het meende. ‘Echt waar?’

‘Zachtjes natuurlijk. Zachtjes en met heel veel liefde. En je vindt het altijd heerlijk.’

‘O ja?’

‘Jij hebt een heleboel trucjes waarmee je het zelf uitlokt.’

Ik zette de auto in de versnelling, maar haalde mijn voet niet van de rem. ‘Bedoel je dat ik je uitnodig om me te manipuleren?’

‘Soms denk ik dat je erop kickt.’

‘Ik weet niet of je wel serieus bent.’

‘Ik weet het. Je bent schattig.’

‘Kleine hondjes zijn schattig. Ik ben geen klein hondje.’

‘Jij en kleine hondjes zijn ontzettend schattig.’

‘Je meent het.’

‘O ja?’

Ik bestudeerde haar. ‘Nee. Je meent het niet.’

‘O nee?’

Ik zuchtte. ‘Ik kan de doden zien, maar ik kan niet door jou heen kijken.’

Toen we van de parkeerplaats wegreden, stond agent Varner geparkeerd bij de ingang van Green Moon Lanes.

In plaats van stilletjes de plek in de gaten te houden in de hoop Robertson te grijpen voordat er enig geweld gepleegd kon worden, maakte hij zichzelf enorm zichtbaar, als een afschrikmiddel. Deze interpretatie van zijn opdracht zou de chef hoogstwaarschijnlijk niet gewaardeerd hebben.

Toen we langs hem reden, zwaaide agent Varner naar ons. Hij leek een donut te eten.

Opoe Sugars had zich altijd verzet tegen negatief denken. Bijgelovig als ze was, dacht ze dat we, als we ons er zorgen over maakten dat we door het een of andere kwaad werden belaagd, eigenlijk juist die duivel uitnodigden waar we bang voor waren. Zo zorgden we ervoor dat de gebeurtenis die we vreesden juist plaatsvond. Toch moest ik er onwillekeurig aan denken hoe gemakkelijk Bob Robertson de politieauto van achteren kon benaderen om Simon Varner door zijn hoofd te schieten terwijl hij zijn donut zat te eten.

24

Viola Peabody, de serveerster die nog geen acht veelbewogen uren eerder de lunch had geserveerd aan Terri en mij, woonde maar twee straten van Camp’s End vandaan, maar door haar onvermoeibare tuinieren, schilderen en timmeren leek haar huis een wereld verwijderd van die treurige straten.

Het huis was klein en eenvoudig, maar leek toch op een sprookjeshuisje op een van die romantische schilderijen van Thomas Kinkade. Onder de ronde maan gloeiden de muren zacht als albast in tegenlicht, en een koetslamp toonde de rode bloemen van de trompetbloem die het latwerk naast en boven de voordeur versierden.

Zonder enige verrassing te tonen dat we onaangekondigd op dit uur langskwamen, begroette Viola Stormy en mij vriendelijk en met een glimlach Ze bood koffie of ijsthee aan, maar dat sloegen we af.

We gingen zitten in de woonkamer, waar Viola zelf de houten vloer had geschuurd en opnieuw gelakt. Ze had het lappenkleed gemaakt. Ze had de chintz gordijnen genaaid en de bekledingshoezen waardoor de oude meubels weer nieuw leken.

Viola zat op de rand van een leunstoel en leek slank als een meisje. De beproevingen en lasten van haar leven hadden haar niet getekend. Ze zag er niet zo oud en gekweld uit als je zou verwachten van een alleenstaande moeder van dochters van vijf en zes die in een achterkamer lagen te slapen.

Haar man Rafael, die haar in de steek had gelaten en die geen cent bijdroeg aan het levensonderhoud van zijn kinderen, was zo’n enorme dwaas, dat hij zich eigenlijk zou moeten kleden als een nar, inclusief narrenkap en schoenen met gekrulde neuzen.

Het huis had geen airconditioning. De ramen stonden open en op de vloer stond een elektrische ventilator, waarvan de trillende schoepen een illusie van koelte aan de lucht gaven.

Viola boog zich naar voren met haar handen gevouwen op haar knieën, en haar glimlach maakte plaats voor een uitdrukking van ernst. Ze verwachtte iets, want ze wist waarom ik gekomen moest zijn. ‘Het is mijn droom, hè?’ zei ze zacht.

Ik praatte ook zacht, vanwege de slapende kinderen. ‘Vertel hem nog eens.’

‘Ik zag mezelf met een gat in mijn voorhoofd en mijn gezicht kapot.’

‘Denk je dat je neergeschoten was?’

‘Doodgeschoten,’ bevestigde ze. Ze vouwde haar handen samen tussen haar knieën alsof ze in gebed was. ‘Mijn rechteroog was bloeddoorlopen en opgezwollen, en hing half uit de kas.’

‘Angstdromen,’ zei Stormy, met de bedoeling te troosten. ‘Die hebben niets te maken met de toekomst.’

‘Daar hebben we het al over gehad,’ zei Viola tegen haar. ‘Odd… hij was vanmiddag dezelfde mening toegedaan.’ Ze keek me aan.

‘Je moet van gedachten veranderd zijn, anders was je niet hier.’

‘Waar was je in de droom?’

‘Nergens. Je weet wel, een droomplaats… helemaal vaag en vloeibaar.’

‘Ga je wel eens bowlen?’

‘Dat kost geld. Ik moet sparen voor twee studies. Mijn dochters zullen iets bereiken.’

‘Ben je ooit in de Green Moon Lanes geweest?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee.’

‘Wees iets in je droom erop dat de plek misschien een bowlingcentrum was?’

‘Nee. Zoals ik al zei, was het geen echte omgeving. Waarom zeg je “bowlingcentrum”? Heb je ook een droom gehad?’

‘Ja.’

‘Met dode mensen?’ vroeg Viola.

‘Ja.’

‘Heb je ooit dromen die uitkomen?’

‘Soms,’ gaf ik toe.

‘Ik wist dat je het zou begrijpen. Daarom vroeg ik jou mij te lezen.’

‘Vertel me nog wat meer over je droom, Viola.’

Ze sloot haar ogen en probeerde het zich te herinneren. ‘Ik ren ergens voor weg. Er zijn van die schaduwen, lichtflitsen, maar het is allemaal niets.’

Mijn zesde zintuig is uniek in aard en helderheid. Maar ik geloof dat veel mensen minder dramatische, en latente bovennatuurlijke waarnemingen hebben die zich af en toe in hun leven manifesteren: voorgevoelens die soms komen in de vorm van dromen, en ook andere momenten van geheimzinnig bewustzijn en inzicht.

Ze onderzoeken die ervaringen niet, deels omdat ze geloven dat het erkennen van de bovennatuurlijke wereld irrationeel is. Ze zijn ook bang, vaak onbewust, voor het vooruitzicht hun geest en hart open te stellen voor de waarheid van een universum dat veel complexer en betekenisvoller is dan de materiële wereld die volgens hun opvoeding de som van alle dingen is.

Daardoor was ik niet verrast dat Viola’s nachtmerrie, die eerder die dag geen consequenties leek te hebben, uiteindelijk toch een zaak van belang bleek te zijn. ‘Hoor je stemmen of geluiden in je dromen?’ vroeg ik. ‘Sommige mensen horen geen geluid.’

‘In die van mij wel. In de droom kan ik mezelf horen ademhalen. En ik hoor die menigte.’

‘Een menigte?’

‘Een luidruchtige menigte, als het geluid in een stadion.’

Verbluft vroeg ik: ‘Waar vind je zo’n plek in Pico Mundo?’

‘Ik weet het niet. Misschien bij een softbalwedstrijd.’

‘Daar zijn niet zoveel mensen,’ merkte Stormy op.

‘Het waren niet noodzakelijk duizenden stemmen. Misschien waren het er een paar honderd. Maar ze brulden allemaal.’

Ik zei: ‘En hoe zie je jezelf dan doodgeschoten worden?’

‘Ik zie het niet gebeuren. De schaduwen, de lichtflitsen. Ik ren en ik struikel, ik val op mijn handen en knieën…’

Viola’s ogen bewogen onder haar oogleden alsof ze sliep en de nachtmerrie voor het eerst beleefde.

‘… op mijn handen en knieën,’ herhaalde ze, ‘mijn handen tasten in iets glibberigs. Het is bloed. Dan wervelen de schaduwen weg en kolkt licht naar binnen, en ik kijk neer op mijn eigen dode gezicht.’

Ze huiverde en opende haar ogen.

Kleine zweetdruppels parelden op haar voorhoofd en bovenlip. Ondanks de elektrische ventilator was het warm in de kamer. Maar ze had niet gezweet voor ze zich haar droom herinnerde. ‘Is er nog meer? Zijn er nog andere details?’ vroeg ik. ‘De kleinste bijzonderheid kan me helpen. Waar was je, ik bedoel je lichaam… waar lag je op? Op een soort vloer? Gras? Asfalt?’

Ze dacht een ogenblik na en schudde haar hoofd. ‘Ik weet het niet. Het enige andere was de man, de dode man.’

Ik ging wat overeind zitten. ‘Je bedoelt dat er nog een lijk was?’

‘Naast me, naast mijn lichaam. Hij was min of meer op zijn zij gevallen, met één arm op zijn rug gedraaid.’

‘Waren er nog meer slachtoffers?’ vroeg Stormy.

‘Misschien. Ik zag alleen maar hem.’

‘Heb je hem herkend?’

‘Ik kon geen blik op zijn gezicht werpen. Dat was van me afgewend.’

Ik zei: ‘Viola, probeer je alles zo goed mogelijk te herinneren.’

‘Hoe dan ook, ik was niet in hem geïnteresseerd. Ik was te bang om me af te vragen wie hij was. Ik keek naar mijn eigen dode gezicht en probeerde te gillen, maar ik kon het niet, en ik probeerde het nog heviger, en daarna zat ik rechtop in bed en perste de gil eruit, maar er kwam alleen een zucht.’

De herinnering enerveerde Viola. Ze wilde opstaan van de stoel, maar het lukte niet. Misschien waren haar benen te zwak. Ze ging weer zitten.

Alsof ze mijn gedachten kon lezen, vroeg Stormy: ‘Wat had hij aan?’

‘Wie? De man in de droom? Eén voet was naar achteren gebogen, zijn schoen was half uit. Een slipper.’

We wachtten terwijl Viola haar geheugen afzocht. Dromen die vol zijn als room terwijl we ze beleven, zijn taptemelk als we wakker worden, en mettertijd verdwijnen ze uit onze gedachten en laten ze net zo weinig residu achter als water dat door kaasdoek wordt gefilterd.

‘Zijn broek zat onder het bloed,’ zei Viola. ‘Een kakibroek, denk ik. Geelbruin in ieder geval.’

De langzaam ronddraaiende ventilator deed de bladeren van een potpalm in een hoek van de kamer bewegen, met een onaangenaam droog geritsel dat me deed denken aan wegschietende kakkerlakken en ratten.

Viola las de laatste bijzonderheden van haar droom die nog waren achtergebleven in het kaasdoek van haar herinnering. ‘Een polohemd,’ zei ze.

Ik kwam overeind van de bank. Ik moest me bewegen, maar ik besefte dat de kamer te klein was om te ijsberen, dus ik bleef staan.

‘Groen,’ zei Viola. ‘Een groen polohemd.’

Ik dacht aan de man achter de schoenenbalie in Green Moon Lanes, aan de blondine die bier tapte achter de bar – allebei in hun nieuwe werkkleding.

Terwijl haar stem nog zachter werd, zei Viola: ‘Vertel me de waarheid, Odd. Kijk me in mijn gezicht. Zie je de dood in mij?’ Ik zei: ‘Ja.’

25

Hoewel ik geen gezichten kan lezen om achter de toekomst of de geheimen van iemands hart te komen, kon ik geen moment meer naar het gezicht van Viola Peabody kijken, want ik verbeeldde me datgene wat ik niet werkelijk kon zien, en zag voor mijn geestesoog haar moederloze dochtertjes bij haar graf staan. Ik liep naar een van de open ramen. Erachter lag de tuin opzij van het huis, onder de takken van de peperbomen. Uit de warme duisternis kwam de zoete geur van jasmijn die door Viola’s liefdevolle handen was geplant en verzorgd.

Gewoonlijk ben ik niet bang voor de nacht. Maar deze vreesde ik, omdat de overgang van 14 naar 15 augustus razendsnel kwam, alsof de draaiing van de aarde drastisch aan snelheid had gewonnen door een knip van goddelijke vingers.

Ik draaide me om naar Viola die nog steeds op de rand van haar leunstoel zat. Haar ogen waren altijd groot; nu leken ze op die van een uil, en over haar bruine gezicht leek een grijze waas te liggen. Ik zei: ‘Morgen is je vrije dag, hè?’

Ze knikte.

Omdat ze een zuster had die op haar dochtertjes kon passen, werkte Viola zes dagen per week in de Grille.

Stormy zei: ‘Heb je plannen? Wat ga je morgen doen?’

‘Ik wilde morgenochtend in huis gaan werken. Er zijn hier altijd wel dingen te doen. Morgenmiddag is voor de meisjes.’

‘Bedoel je Nicolina en Levanna?’ vroeg ik, doelend op haar dochtertjes.

‘Zaterdag is Levanna jarig. Ze wordt zeven. Maar het is zaterdags druk in de Grille, goede fooien. Ik kan het werk niet missen. Dus we gaan het eerder vieren.’

‘Hoe vieren jullie het?’

‘We gaan naar die nieuwe film, het is een enorme hit bij alle kinderen, die met de hond. We gaan naar de voorstelling van vier uur.’

Voor Stormy iets zei, wist ik de essentie van wat ze wilde zeggen. ‘Er zijn misschien op een zomerse namiddag meer mensen in een koele bioscoop dan bij een softbalwedstrijd.’

Ik vroeg Viola: ‘Wat was je van plan te doen na de film?’

‘Terri zei me dat ik ze mee moest nemen naar de Grille, zij betaalt het eten.’

De Grille kon lawaaierig zijn als alle tafeltjes bezet waren, maar ik dacht niet dat het enthousiaste gebabbel van de klanten in ons kleine restaurant abusievelijk voor het gebrul van een menigte gehouden kon worden. Maar in dromen kan alles natuurlijk vervormd zijn, ook de geluiden.

Met het open raam achter mijn rug voelde ik me plotseling kwetsbaar, zo erg dat de huid in mijn nek begon samen te trekken.

Ik keek weer naar buiten, naar de tuin. Alles leek precies zoals het een ogenblik eerder was geweest.

De sierlijke takken van de pepers hingen in de ademloze, naar jasmijn geurende avondlucht. Schaduwen en struiken vlochten hun eigen duisternis, maar voor zover ik wist, boden ze geen dekking aan Bob Robertson of iemand anders.

Toch deed ik een stap opzij, weg van het raam. Ik draaide me weer om naar Viola. ‘Ik denk dat je je plannen voor morgen moet veranderen.’

Door Viola van haar noodlot te redden, veroordeelde ik misschien iemand anders tot een vreselijke dood, net zoals dat misschien het geval zou zijn geweest als ik de blonde barkeepster in het bowlingcentrum zou hebben gewaarschuwd. Het enige verschil was dat ik de blondine niet kende. En Viola was een vriendin.

Soms worden ingewikkelde en moeilijke morele keuzes niet bepaald door ratio en rechtvaardigheid, maar door sentimenten. Misschien zijn die beslissingen de straatstenen op de weg naar de hel; als dat zo is, is mijn weg goed geplaveid, en kent het ontvangstcomité mijn naam al.

Tot mijn verdediging kan ik alleen maar zeggen dat ik het gevoel had, toen al, dat ik door Viola te redden ook haar dochtertjes redde. Drie levens, niet één.

‘Bestaat er enige hoop –’ Viola raakte haar gezicht aan met de trillende vingers van één hand en volgde de botten van kaak, jukbeen en voorhoofd, alsof ze niet haar schedel aan het ontdekken was, maar het gezicht van de dood dat dat van haar verving, ‘– enige hoop dat dit aan mij voorbij kan gaan?’

‘Noodlot is niet één rechte weg,’ zei ik, waarmee ik het orakel werd dat ik eerder die dag niet voor haar had willen zijn. ‘Er zitten splitsingen in, veel verschillende routes naar verschillende eindes. We hebben de vrije wil onze weg te kiezen.’

‘Doe wat Oddie zegt,’ adviseerde Stormy, ‘en het komt allemaal goed met je.’

‘Zo gemakkelijk is het niet,’ zei ik snel. ‘Je kunt een andere richting inslaan, maar soms voert de weg terug naar hetzelfde onverbiddelijke noodlot.’

Viola bekeek me met al te veel respect, misschien zelfs ontzag. ‘Ik wist gewoon dat je dat soort dingen wist, Odd, over het andere van gene zijde.’

Ik voelde me ongemakkelijk onder haar bewondering en liep naar het tweede open raam. Terri’s Mustang stond onder een straatlantaarn voor het huis. Alles was rustig. Niets om me ongerust over te maken. Niets en tegelijkertijd alles.

We hadden ervoor gezorgd dat we niet werden gevolgd vanaf het bowlingcentrum. Maar ik bleef me toch zorgen maken, omdat Robertsons komst naar het huis van Little Ozzie en daarna weer naar het kerkhof me had verrast en ik het me niet kon permitteren een derde keer verrast te worden.

Ik wendde me weer tot Viola. ‘Het is niet voldoende om je plannen voor morgen te veranderen. Je moet ook op je hoede blijven, waakzaam, bedacht op alles wat verkeerd lijkt.’

‘Ik ben nu al zo gespannen als een vioolsnaar.’

‘Dat is niet goed. Gespannen is niet hetzelfde als waakzaam.’

Ze knikte. ‘Je hebt gelijk.’

‘Je moet zo kalm mogelijk zijn.’

‘Ik zal het proberen. Ik doe mijn best.’

‘Kalm en oplettend, voorbereid om snel in actie te komen bij elke bedreiging, maar zo kalm dat je het aan ziet komen.’

Viola zat op het puntje van een stoel, Ze leek inderdaad zo gespannen als een snaar.

‘Morgenochtend brengen we je een foto van een man voor wie je op moet passen,’ zei Stormy. Ze wierp een blik op mij. ‘Kun jij haar een goede foto van hem geven, Oddie?’

Ik knikte. De chef zou me een op de computer uitgeprinte uitvergrote foto van Robertson geven die hij had gekregen van het bureau rijbewijzen.

‘Welke man?’ vroeg Viola.

Zo levendig mogelijk beschreef ik Fungusman, die tijdens de ochtendploeg in de Grille was geweest, voordat Viola op haar werk was verschenen. ‘Als je hem ziet, blijf dan uit zijn buurt. Op dat moment weet je dat het ergste eraan komt. Maar ik denk niet dat er vannacht iets gebeurt. Niet hier. Alles wijst erop dat hij van plan is de voorpagina’s te halen op een openbare plaats, met een heleboel mensen…’

‘Ga morgen niet naar de film,’ zei Stormy.

‘Doe ik niet,’ verzekerde Viola haar.

‘En ga ook niet uit eten.’

Hoewel ik niet begreep wat ik ermee zou winnen als ik even naar Nicolina en Levanna ging kijken, wist ik plotseling dat ik het huis niet moest verlaten zonder hen gecontroleerd te hebben.

‘Viola, mag ik even naar de meisjes kijken?’

‘Nu? Ze slapen.’

‘Ik zal ze niet wakker maken. Maar het is belangrijk.’

Ze kwam overeind uit de leunstoel en bracht ons naar de kamer die de twee meisjes deelden: twee lampen, twee nachtkastjes, twee bedden, en twee engelachtige kleine meisjes die in hun ondergoed sliepen, onder lakens maar zonder dekens.

Eén lamp stond op de laagste van drie standen. De abrikooskleurige kap verspreidde een zacht, vriendelijk licht.

Twee ramen stonden open op deze warme avond. Even vluchtig als een geest sloeg een doorzichtige witte mot met zijn vleugels tegen een van de horren, met de wanhoop van een verloren ziel die tegen de hemelpoorten fladdert.

Aan de binnenkant van de ramen, met een noodhendel die niet van buitenaf bereikt kon worden, zaten stalen spijlen die een man als Harlo Landerson zouden verhinderen de meisjes te bereiken. Horren en tralies konden motten en maniakken tegenhouden, maar konden geen bodachs buiten houden. Er waren er vijf in de kamer.

26

Bij elk bed stonden twee sinistere gestalten, bezoekers uit de een of andere hel, reizigers uit de zwarte kamer.

Ze stonden over de meisjes heen gebogen en schenen hen met een enorme belangstelling te bestuderen. Hun handen, als ze handen hadden, zweefden een paar centimeter boven de lakens en leken langzaam de verhulde contouren van de lichamen van de kinderen te volgen.

Ik wist niet wat ze aan het doen waren, maar ik stelde me voor dat ze waren aangetrokken door de levensenergie van Nicolina en Levanna, en dat ze zich op de een of andere manier daarin koesterden.

De wezens leken zich er niet van bewust dat wij de kamer waren binnengekomen. Ze waren geboeid, zo niet half gehypnotiseerd, door iets dat de meisjes uitstraalden, een uitstraling die voor mij niet zichtbaar was maar die voor hen oogverblindend moest zijn.

Het vijfde monster kroop over de vloer van de slaapkamer; zijn bewegingen waren even vloeiend en golvend als die van een reptiel. Hij gleed onder Levanna’s bed, leek zich daar op te rollen, maar verscheen een ogenblik later weer met een salamanderachtige kronkeling, om vervolgens onder Nicolina’s bed te glippen en heen en weer te bewegen als een zwiepende slang in slow motion.

Het lukte me niet een huivering te onderdrukken toen ik het gevoel kreeg dat deze vijfde indringer zich te goed deed aan een subtiel spoor, een etherisch residu dat was achtergelaten door de voetjes van de kleine meisjes. En ik stelde me voor – ik hoopte dat het slechts verbeelding was – dat ik deze wriemelende bodach herhaaldelijk het kleed zag aflikken met een koude, dunne tong.

Toen ik me niet verder dan de deuropening waagde, fluisterde Viola: ‘Het is in orde. Ze slapen alle twee altijd heel diep.’

‘Ze zijn prachtig,’ zei Stormy.

Viola straalde van trots. ‘Het zijn zulke lieve meisjes.’ Toen ze in mijn gezicht een heel zwakke reflectie zag van de afschuw die mijn geest had bevangen, zei ze: ‘Wat is er aan de hand?’

Stormy, die onmiddellijk de waarheid vermoedde, keek me onderzoekend aan toen ik een weinig overtuigende glimlach opbracht. Ze kneep haar ogen iets samen om naar de beschaduwde hoeken van de kamer te kijken – links, rechts, en naar het plafond – in de hoop tenminste iets te zien wegschieten van de bovennatuurlijke aanwezigheid die zich aan mij had geopenbaard.

De vier gebogen figuren bij de bedden hadden priesters kunnen zijn van een diabolische religie, als Azteken bij het altaar voor een mensenoffer, terwijl hun handen een onophoudelijk, in een ritualistische pantomime, golvend over de slapende meisjes heen bewogen.

Toen ik niet onmiddellijk antwoord gaf op Viola’s vraag, dacht ze dat ik had gezien dat er iets mis was met haar dochtertjes en ze deed een stap naar het bed toe.

Zacht pakte ik haar arm en hield haar tegen. ‘Sorry, Viola. Er is niets aan de hand. Ik wilde alleen zeker weten dat de meisjes veilig waren. En met die tralies voor het raam is dat zeker zo.’

‘Ze weten hoe ze de noodgrendel moeten gebruiken,’ zei ze.

Een van de entiteiten aan het bed van Nicolina scheen uit zijn verdoving bij te komen en onze aanwezigheid op te merken. Zijn handen bewogen langzamer maar hielden niet helemaal op met de enge bewegingen, en hij hief zijn wolfachtige kop op om in onze richting te kijken met een verontrustende, oogloze intensiteit.

Ik vond het vreselijk de meisjes alleen achter te laten met die vijf schimmen, maar ik kon niets doen om ze te verjagen.

Bovendien kunnen bodachs, als ik afga op alles wat ik van ze heb gezien, deze wereld ervaren met een deel van de zo gewone zintuigen, zo niet met alle vijf, maar lijken ze geen invloed te hebben op de zaken hier. Ik heb ze nooit een geluid horen maken, heb ze nooit een ding zien verplaatsen tijdens hun voorbijgaan, heb zelfs nooit gezien dat ze stof deden opwaaien.

Ze hebben minder substantie dan een ectoplastische geestverschijning die tijdens een seance boven een tafel zweeft. Het zijn droomwezens aan de verkeerde kant van de slaap.

Er zou de meisjes niets overkomen. Hier niet. Nog niet.

Althans, dat hoopte ik.

Ik vermoedde dat die geestreizigers, naar Pico Mundo gekomen om vooraan te zitten tijdens een bloederig festijn, zichzelf amuseerden op de avond voor het grote gebeuren. Misschien ontleenden ze er plezier aan om slachtoffers te bestuderen voor de schoten waren afgevuurd; misschien amuseerde het hen en wond het hen op om naar onschuldige mensen te kijken die geheel onwetend op hun aanstaande dood afstevenden.

Ik deed alsof ik me niet bewust was van de nachtmerrieachtige indringers en legde een vinger tegen mijn lippen alsof ik Viola en Stormy vroeg zachtjes te doen om de meisjes niet wakker te maken, en trok beide vrouwen met me mee naar buiten, de kamer uit. Ik duwde de deur voor twee derde dicht, net zoals dat het geval was geweest toen we hier arriveerden, en liet de bodachs over de vloer kronkelen, snuiven en glibberen, en hun geheimzinnige, golvende gebaren maken.

Ik was bang dat een van hen ons naar de woonkamer zou volgen, maar we bereikten de voordeur zonder bovennatuurlijke escorte.

Bijna net zo zacht pratend als in de slaapkamer van de meisjes, zei ik tegen Viola: ‘Ik moet je nog iets duidelijk maken. Als ik tegen jou zeg dat je morgen niet naar de film moet gaan, bedoel ik dat de meisjes ook niet moeten gaan. Stuur ze niet met een familielid mee. Niet naar de film, en ook niet ergens anders heen.’ Viola’s gladde satijnen voorhoofd werd bruin corduroy. ‘Maar mijn lieve kinderen. Die werden niet neergeschoten in de droom.’

‘Geen enkele profetische droom onthult alles wat er gebeurt. Je ziet alleen maar fragmenten.’

In plaats van dat ze haar ongeruster maakten, maakten mijn woorden haar gezicht hard van woede. Dat was goed. Ze had angst én woede nodig om scherp te blijven, om op de dag die kwam de juiste beslissingen te nemen.

Om haar nog vastbeslotener te maken, zei ik: ‘Zelfs als je wel gezien hebt dat je dochtertjes werden doodgeschoten, wat God verhoede, dan heb je dat misschien uit je geheugen gebannen toen je wakker werd.’

Stormy liet haar hand op Viola’s schouder rusten. ‘Je zou zulke beelden niet in je hoofd willen hebben.’

‘We blijven thuis, we geven gewoon een feestje voor onszelf,’ zei Viola, gespannen en tegelijk vastberaden.

‘Ik weet ook niet of dat wel zo verstandig is,’ zei ik.

‘Waarom niet? Ik weet niet welke plek het was in mijn droom, maar ik weet zeker dat het niet dit huis was.’

‘Denk eraan. Verschillende wegen kunnen je naar hetzelfde hardnekkige noodlot leiden.’

Ik wilde haar niet vertellen over de bodachs in de kamer van haar dochtertjes, want dan zou ik al mijn geheimen moeten prijsgeven. Alleen Terri, de chef, Mrs. Porter en Little Ozzie weten bijna alles over me, en alleen Stormy weet echt alles.

Als ik te veel mensen tot mijn intimi maakte, zou mijn geheim uitlekken. Ik zou een mediasensatie worden, voor veel mensen een freak, voor sommigen een goeroe. Eenvoudige, rustige uren zouden dan voor eeuwig buiten mijn bereik raken. Mijn leven zal te ingewikkeld worden om nog de moeite waard te maken.

Ik zei tegen Viola: ‘In jouw droom was dit huis niet de plaats waar je werd neergeschoten. Maar als het je noodlot was in de bioscoop neergeschoten te worden en je gaat nu niet naar de bioscoop… Misschien komt het noodlot dan hier naartoe om je te zoeken. Het is niet waarschijnlijk, maar ook niet onmogelijk.’

‘En in jóúw droom is morgen de dag?’

‘Inderdaad. Dus ik zou me beter voelen als jij twéé stappen verwijderd bleef van de toekomst die je in je nachtmerrie zag.’

Ik keek even naar de achterkant van het huis. Er waren nog steeds geen bodachs achter ons aangekomen. Ik dénk dat ze geen invloed hebben op deze wereld.

Toch liet ik, om geen risico te lopen met de meisjes, mijn stem verder dalen. ‘Stap één: ga morgen niet naar de film of naar de Grille. Stap twee: blijf ook niet hier.’

Stormy vroeg: ‘Hoe ver hiervandaan woont je zuster?’

‘Twee straten verderop. In Maricola Lane.’

Ik zei: ‘Ik kom morgenochtend naar je toe, tussen negen en tien uur, met de foto die ik heb beloofd. Ik breng jou en je dochtertjes naar je zuster.’

‘Dat hoef je niet te doen, Odd. We kunnen er zelf naartoe gaan.’

‘Nee. Ik breng jullie. Dat is noodzakelijk.’

Ik moest er zeker van zijn dat Viola en haar dochtertjes door geen enkele bodach werden gevolgd.

Ik liet mijn stem tot een fluistering dalen en zei: ‘Vertel Levanna en Nicolina niet wat je gaat doen. En bel ook je zuster niet om te zeggen dat je eraan komt. Misschien word je afgeluisterd.’

Viola keek bezorgd, maar ook verbaasd de woonkamer rond.

‘Wie zou ons hier kunnen afluisteren?’

Noodgedwongen deed ik geheimzinnig: ‘Bepaalde krachten.’ Als de bodachs over haar plan hoorden om de kinderen naar het huis van haar zuster te brengen, zou Viola misschien toch geen twee veilige stappen van haar gedroomde noodlot vandaan hebben gezet, maar slechts één. ‘Geloof je echt dat ik, zoals je hebt gezegd, alles weet over het andere van gene zijde?’

Ze knikte. ‘Ja, dat geloof ik.’

Haar ogen waren zo groot van bewondering dat ik er bang van werd, want ze deden me denken aan de starende ogen van lijken.

‘Geloof me dan ook op dit punt, Viola. Ga wat slapen, als het lukt. Ik kom morgenochtend naar je toe. Morgenavond is dit allemaal alleen nog maar een nachtmerrie, waar niets profetisch meer aan is.’

Ik voelde me minder zeker dan ik klonk, maar ik glimlachte en kuste haar op de wang.

Ze omhelsde me en daarna omhelsde ze Stormy. ‘Ik voel me niet zo alleen meer.’

Zonder een ronddraaiende ventilator was de nacht buiten warmer dan de warme lucht in het kleine huis.

De maan was langzaam geklommen naar de hogere sterren en had zijn gele sluiers afgeworpen om zijn ware zilveren gelaat te tonen. Een gezicht dat net zo hard was als de wijzerplaat van een klok, en net zo genadeloos.

27

Iets meer dan een uur voor middernacht parkeerde ik de Mustang achter de Pico Mundo Grille. Ik zag op tegen de dag die komen ging, een dag waarop misschien kinderen in de vuurlinie terecht zouden komen.

Toen ik de koplampen doofde en de motor uitzette, zei Stormy:

‘Ga jij ooit uit deze stad weg?’

‘Ik hoop wel dat ik niet een van die mensen ben die blijven hangen als ze zijn overleden, zoals die arme Tom Jedd bij Tire World.’

‘Ik bedoelde of je ooit tijdens je leven weg zou gaan.’

‘Het idee alleen al bezorgt me de rillingen.’

‘Waarom?’

‘Het is zo groot.’

‘Niet alles is groot. Een heleboel stadjes zijn kleiner en rustiger dan Pico Mundo.’

‘Ik denk dat ik bedoel dat alles zo nieuw zal zijn. Ik hou van wat ik ken. Al die andere dingen waarmee ik te maken zou krijgen… Ik kan niet zoveel nieuwe dingen tegelijkertijd aan. Nieuwe straatnamen, nieuwe gebouwen, nieuwe geuren, allemaal nieuwe mensen.’

‘Mij heeft het altijd leuk geleken in de bergen te wonen.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Daar heb je ander weer.’

‘Ik bedoelde trouwens niet dat we voorgoed weg hoeven te gaan uit de stad. Gewoon een dag of twee. We zouden naar Las Vegas kunnen gaan.’

‘Is dat wat je je voorstelt bij een kleine, rustige stad? Ik wed dat daar duizenden dode mensen zitten die niet verder willen trekken.’

‘Waarom?’

‘Daar zijn mensen die alles wat ze bezaten zijn kwijtgeraakt aan de dobbeltafels en de roulette, en die daarna naar hun kamer zijn gegaan en zich voor hun kop schoten.’ Ik huiverde. ‘Zelfmoordenaars blijven altijd hangen als ze dood zijn. Ze zijn bang om verder te trekken.’

‘Jij hebt een melodramatisch idee van Las Vegas, rare. Het gemiddelde kamermeisje daar ontdekt niet elke ochtend tien zelfmoorden.’

‘Of je hebt daar veel mensen die zijn vermoord door de maffia, en wier lichamen gedumpt zijn in de verse betonnen fundamenten van nieuwe hotels. Je kunt er alles om verwedden dat zij onafgemaakte zaken hebben en een heleboel postmortale woede. Bovendien gok ik niet.’

‘Je klinkt niet als de kleinzoon van Pearl Sugars.’

‘Ze heeft haar best gedaan mij in een valsspeler te veranderen, maar ik ben bang dat ik haar teleurgesteld heb.’

‘Ze heeft je pokeren geleerd, hè?’

‘Ja. We speelden toen om centen.’

‘Zelfs spelen om centen blijft gokken.’

‘Niet als ik met Opoe Sugars speelde.’

‘Liet ze je winnen? Dat is lief.’

‘Ze wilde dat ik samen met haar het pokercircuit van het Zuidwesten afreisde. Opoe zei: “Odd, ik wil oud worden terwijl ik reis, niet in een schommelstoel op de een of andere verrekte veranda van een bejaardentehuis met een zootje winden latende oude taarten, en ik wil sterven met mijn gezicht op de kaarten midden in een spel, en niet uit verveling tijdens een thé dansant voor tandeloze gepensioneerden die met hun rollators de chacha proberen te dansen.’

‘Reizen,’ zei Stormy, ‘dat zou te veel van het nieuwe zijn geweest.’

‘Elke dag iets nieuws, steeds weer.’ Ik zuchtte. ‘Maar we zouden zeker lol hebben gehad. Ze wilde me mee hebben om samen te lachen… en als ze zou sterven midden in een bijzonder grof partijtje poker, wilde ze dat ik ervoor zorgde dat de andere spelers haar geld niet verdeelden en haar in de woestijn achterlieten als maaltijd voor de coyotes.’

‘Ik begrijp waarom jij niet bent gaan reizen. Maar waarom gok je niet?’

‘Omdat ik, zelfs als Opoe Sugars niet slordig speelde om me een kans te geven, toch bijna altijd al won.’

‘Je bedoelt door je… gave?’

‘Ja.’

‘Kon je zien welke kaarten je zou krijgen?’

‘Nee. Zo dramatisch is het niet. Ik heb er gewoon gevoel voor wanneer ik betere kaarten heb dan andere spelers en wanneer niet. Dat gevoel blijkt negen van de tien keer goed te zijn.’

‘Dat is een enorm voordeel bij pokeren.’

‘Ook bij black jack, en bij elk ander kaartspel.’

‘Dus het is niet echt gokken.’

‘Niet echt. Het is gewoon geld binnenhalen.’

Stormy begreep meteen waarom ik het kaarten had opgegeven.

‘Het zou zo ongeveer hetzelfde zijn geweest als stelen.’

‘Zo hard heb ik het geld niet nodig,’ zei ik. ‘En dat zal ook nooit gebeuren zolang mensen nog eten wat er op mijn bakplaat klaargemaakt wordt.’

‘Of zolang ze nog voeten hebben.’

‘Ja. Aangenomen dat ik de overstap naar de schoenenverkoop maak.’

‘Ik noemde Vegas niet omdat ik wilde gokken,’ verklaarde Stormy.

‘Het is een heel eind voor een eet-zoveel-je-wilt-buffet.’

‘Ik zei Vegas omdat we in misschien drie uur daarheen kunnen rijden en de trouwkapellen dag en nacht open zijn. Geen verplichte bloedtest. We zouden met het opkomen van de zon getrouwd kunnen zijn.’

Mijn hart maakte een van die rare draaibewegingen die alleen Stormy kan veroorzaken. ‘Wauw. Dat is bijna voldoende om me het lef te geven om op reis te gaan.’

‘Bijna, hè?’

‘We kunnen ons bloed morgenochtend laten testen, donderdag in ondertrouw gaan en dan zaterdag trouwen. En onze vrienden kunnen erbij zijn. Ik wil onze vrienden erbij hebben, jij niet?’

‘Ja. Maar ik vind het belangrijker om getrouwd te zijn.’

Ik kuste haar. ‘Waarom die plotselinge haast na al die aarzeling?’ Omdat we al een tijdje in die onverlichte steeg zaten, waren onze ogen helemaal aangepast aan de duisternis. Anders zou ik niet goed hebben onderkend hoe ongerust haar gezicht stond, hoeveel angst er in haar ogen was. Ze was niet gewoon in de greep van de angst, maar van een stille verschrikking.

‘Hé, kom,’ zei ik troostend, ‘alles komt goed.’

Haar stem trilde niet. Ze huilt ook niet zo makkelijk. Maar in de zachtheid van haar stem hoorde ik een diepbezorgde vrouw.

‘Al sinds we op de rand van die koi-vijver zaten en die man over de promenade kwam.’

Toen haar stem wegstierf, zei ik: ‘Fungusman.’

‘Ja. Die gluiperige schoft. Al sinds ik hem zag… ben ik bezorgd om jou. Ik bedoel, ik ben altijd bezorgd om jou, Oddie, maar ik laat het gewoonlijk niet zo merken omdat jij, met alles wat er op je geest drukt, wel in de laatste plaats een drenzerige dame kunt gebruiken die voortdurend tegen je zeurt dat je voorzichtig moet zijn.’

‘Een drenzerige dame?’

‘Sorry, ik moet teruggegrepen hebben naar een vorig leven, in de jaren dertig. Maar het is waar, het laatste wat je kunt gebruiken is wel een hysterische trut die je lastig valt.’

‘Ik vond “drenzerige dame” veel leuker. Kijk, volgens mij is die man totaal ziek, hij is tien megaton explosiekracht met een snel tikkende tijdklok, maar de chef en ik houden ons ermee bezig en we zullen zijn ontsteker er uithalen voordat hij ontploft.’

‘Wees daar niet al te zeker van. Alsjeblieft, Oddie, wees daar niet zo zeker van. Dat kan met die man je dood betekenen.’

‘Ik ga niet dood.’

‘Ik ben bezorgd om jou.’

‘Morgenavond,’ zei ik tegen haar, ‘draagt Bob Robertson, alias Fungusman, oranje gevangeniskleding. Misschien heeft hij een paar mensen wat aangedaan, of misschien hebben we hem te pakken voordat hij de trekker kan overhalen, maar hoe de situatie ook is, wij gaan samen eten en we bereiden ons huwelijk voor. En ik ben nog helemaal compleet, met twee armen en twee benen…’

‘Oddie, hou op, zeg niets meer…’

‘… en nog met dezelfde stomme kop waarnaar je nu zit te kijken…’

‘Alsjeblieft, hou op.’

‘… en ik zal niet blind zijn, omdat ik je moet zien, en ik zal niet doof zijn, omdat we, als ik je niet kan horen, ons huwelijk niet kunnen voorbereiden, en ik zal niet…’

Ze stompte me tegen mijn borst. ‘Daag het noodlot niet uit, verdomme!’

In haar zittende houding kon ze haar vuist niet voldoende naar achteren brengen om me een goede stomp te geven en ik voelde er bijna niets van.

Met zo weinig mogelijk gepiep haalde ik adem en zei: ‘Ik maak me er geen zorgen over dat ik het noodlot tart. Ik ben niet bijgelovig in dat opzicht.’

‘Ik misschien wel.’

‘Zie dat dan te overwinnen.’

Ik kuste haar. Ze beantwoordde de kus.

Wat was de wereld toen goed.

Ik sloeg een arm om haar heen en zei: ‘Jij, dwaze, drenzerige dame. Bob Robertson is dan misschien zo psychotisch dat hij zelfs het Bates hotel nog niet mag runnen, maar hij blijft gewoon een boef. Hij heeft niets dat in zijn voordeel werkt, behalve een vrachtwagen vol krankzinnigheid die in zijn hoofd voortdendert. Ik kom bij je terug zonder gaten, zonder schrammen en zonder deuken. En ik zal geen identificatiekaartje aan mijn teen hebben.’

‘Mijn Winnie-de-Poeh,’ zei ze. Soms noemt ze me zo.

Toen ik haar zenuwen een beetje gekalmeerd had en voor een deel haar angsten had weggenomen, voelde ik me bijna een echte man, zoals die vastberaden staalharde sheriffs in oude cowboyfilms, die met een glimlach de dames geruststellen en legioenen schurken van de straten van Dodge City vegen zonder dat ze ook maar een vlekje op hun witte hoed krijgen.

Ik was een dwaas van de ergste soort. Als ik terugkijk op die augustusavond, voor altijd veranderd door al mijn trauma’s en al mijn leed, lijkt die ongekwetste Odd Thomas een heel ander mens dan ik nu ben, met onmetelijk veel meer zelfvertrouwen dan ik nu heb, in staat tot hoop maar zonder wijsheid, en ik rouw om hem.

Maar ze hebben me verteld dat ik de toon van dit verhaal niet te somber moet maken. Een zekere muze van honderdtachtig kilo zal zijn kont van vijfenzestig kilo boven op me parkeren bij wijze van redactioneel commentaar, en altijd nog blijft daar het gevaar van zijn pissende kat.

28

Toen we uit de Mustang stapten, verloor de vertrouwde steeg zich naar noordwaarts en zuidwaarts in het donker. Het was een diepere duisternis dan ik me herinnerde van andere avonden, met nauwelijks maanlicht en veel maanschaduwen.

Boven de achteringang van de restaurantkeuken brandde een veiligheidslicht. Toch leek de duisternis zich er te verzamelen, in plaats van dat zij teruggedrongen werd.

Een kale trap leidde naar een overloop op de eerste verdieping en naar de voordeur van Terri Stambaugh. Er scheen licht achter de gordijnen van haar flat. Boven aan de trap wees Stormy naar de noordelijke hemel. ‘Cassiope.’

Ik herkende ster voor ster de punten van de constellatie.

In de klassieke mythologie was Cassiope de moeder van Andromeda. Andromeda werd van een monster gered door de held Perseus, die ook de Gorgo Medusa had verslagen.

Stormy Llewellyn, dochter van een andere Cassiope, is niet minder dan de legendarisch Andromeda, en zij is óók een ster, voldoende om een constellatie te verdienen die naar haar is vernoemd. Maar ik heb geen Gorgo verslagen en ik ben geen Perseus. Terri deed open toen ik aanklopte, nam de autosleuteltjes aan en stond erop dat we binnenkwamen voor koffie of een slaapmutsje.

Het licht van twee kaarsen danste aangenaam over de keukenmuren als koele luchtstromen van de airconditioning de vlammen plaagde. Terri had aan de tafel gezeten toen ik aanklopte. Een klein glaasje perzikbrandewijn stond op het rood-wit geblokte tafelkleed.

Zoals altijd vormde Elvis de achtergrondmuziek van haar leven, ditmaal ‘Wear My Ring Around Your Neck’.

Ze verwachtte dat we een tijdje zouden blijven, dat wisten we al, en daarom was Stormy niet onder aan de trap blijven wachten.

Terri lijdt soms aan slapeloosheid. Zelfs als ze snel in slaap valt, blijven de nachten lang.

Als het bordje met GESLOTEN om negen uur aan de voordeur van de Grille wordt opgehangen en als de laatste klanten zijn vertrokken tussen negen en tien uur, trekt Terri, of ze nu cafeïnevrije koffie drinkt of iets sterkers, ook een fles eenzaamheid open. Haar man Kelsey, haar geliefde sinds de middelbare school, is al negen jaar dood. Zijn kanker was meedogenloos geweest, maar het kostte hem, een vechter met een ongewone vastberadenheid, drie jaar om dood te gaan.

Toen zijn kwaadaardige ziekte werd vastgesteld, bezwoer hij dat hij Terri niet alleen achter zou laten. Hij bezat de wil, maar niet de kracht om zich aan die eed te houden.

Terry had altijd al diep respect voor Kelsey gehad en innig van hem gehouden, maar in zijn laatste jaren waren die gevoelens nog veel intenser geworden door het eeuwige goede humeur en de stille moed waarmee hij zijn lange, kansloze strijd had gevoerd.

In zekere zin had Kelsey zich aan zijn belofte gehouden haar nooit alleen achter te laten. Zijn geest dwaalt niet rond bij de Grille of ergens anders in Pico Mundo. Maar hij leeft voort in haar herinneringen en de gedachte aan hem is in haar ziel gegrift.

Na drie of vier jaar was haar verdriet uitgegroeid tot een kalme rouw. Volgens mij was ze verrast dat zij, zelfs nadat ze haar verlies had geaccepteerd, niet de wens heeft de scheur in haar hart te repareren. Het gat dat Kelsey heeft achtergelaten biedt haar meer troost dan elke lap waarmee ze het had kunnen dichten.

Haar fascinatie voor Elvis, voor zijn leven en muziek, was negen jaar eerder begonnen, toen ze tweeëndertig was, hetzelfde jaar dat Kelsey stierf.

De redenen voor haar diepgaande belangstelling voor Elvis zijn talrijk. Maar zonder twijfel is deze er één van: zolang zij een Elvis-verzameling heeft – muziek, memorabilia, biografische feiten – die ze kan uitbouwen en onderhouden, heeft ze niet de tijd zich aangetrokken te voelen tot een levende man en kan ze emotioneel trouw blijven aan haar overleden echtgenoot.

Elvis is de deur die ze dichtslaat voor romantische gevoelens. De architectuur van zijn leven is haar schuilplaats in de bergen, haar hoge verschansing, haar klooster.

Stormy en ik gingen aan de tafel zitten. Terri loodste ons subtiel weg van de vierde stoel, waar Kelsey altijd had gezeten toen hij nog leefde.

Het onderwerp van onze aanstaande trouwerij kwam al ter sprake voor we goed en wel zaten. Met de perzikbrandewijn die ze voor ons inschonk, bracht Terri een toast uit op ons eeuwige geluk.

Elke herfst brouwt ze kruiken vol perzikschillen tot dit elixer: ze laat het gisten, ze zeeft het en ze doet het in flessen. De smaak is onweerstaanbaar en de brandewijn heeft een kracht die het beste tot haar recht komt als hij geserveerd wordt in kleine glazen.

Later, toen Stormy en ik met ons tweede drankje bezig waren, en toen de King ‘Love Me Tender’ zong, vertelde ik Terri dat Elvis met me was meegereden in haar auto. Aanvankelijk was ze enthousiast, maar ze werd verdrietig toen ze hoorde dat hij onder het rijden voortdurend had gehuild.

‘Ik heb hem een paar keer eerder zien huilen,’ zei ik. ‘Sinds zijn dood lijkt hij emotioneel kwetsbaar. Maar dit was het ergste dat ik heb meegemaakt.’

‘Natuurlijk,’ zei Terri, ‘het is niet zo’n wonder dat hij er juist vandaag zo slecht aan toe was.’

‘Nou, voor mij wel,’ verzekerde ik haar.

‘Het is veertien augustus. En op 14 augustus 1958, om veertien over drie ’s ochtends, stierf zijn moeder. Ze was pas zesenveertig.’

‘Gladys,’ zei Stormy. ‘Ze heette toch Gladys?’

Er bestaat filmsterrenroem zoals Tom Cruise die beleeft, rocksterrenroem zoals die van Mick Jagger, literaire roem, politieke roem. Maar roem wordt pas echt legendarisch als mensen van verschillende generaties zich ongeveer een kwart eeuw na je dood, en bijna een halve eeuw na haar dood, zich de naam van je moeder herinneren.

‘Elvis zat in dienst,’ herinnerde Terri zich. ‘Op 12 augustus vloog hij met speciaal verlof naar zijn huis in Memphis en ging naar zijn moeder in het ziekenhuis. Maar 16 augustus is ook een slechte dag voor hem.’

‘Waarom?’

‘Toen stierf hij,’ zei Terri.

‘Elvis?’ vroeg Stormy.

‘Ja. Op 16 augustus 1977.’

Ik had mijn tweede perzikbrandewijn op.

Terri reikte me de fles aan.

Ik lustte wel meer, maar het leek me beter van niet. Ik bedekte mijn lege glas met mijn hand en zei: ‘Elvis leek zich zorgen te maken om mij.’

‘Wat bedoel je?’ vroeg Terri.

‘Hij gaf me een klopje op mijn arm. Alsof hij met me meevoelde. Hij had die… die melancholieke blik, alsof hij om de een of andere reden medelijden met me had.’

Deze onthulling schokte Stormy. ‘Dat heb je me niet verteld. Waarom heb je me het niet verteld?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Het betekent niets. Het was Elvis.’

‘Als het niets betekent,’ vroeg Terri, ‘waarom zei je het dan?’

‘Voor míj betekent het wel wat,’ verklaarde Stormy. ‘Gladys stierf op de veertiende. Elvis stierf op de zestiende. De vijftiende, precies ertussenin – dan begint die schoft Robertson op mensen te schieten. Morgen.’

Terri keek me fronsend aan. ‘Robertson?’

‘Fungusman. Om hem te zoeken heb ik je auto geleend.’

‘Heb je hem gevonden?’

‘Ja. Hij woont in Camp’s End.’

‘En?’

‘De chef en ik… we zijn ermee bezig.’

‘Die Robertson is een mutant, ontstaan uit giftig afval, uit de een of andere griezelfilm,’ vertelde Stormy aan Terri. ‘Hij kwam achter ons aan naar de St. Bart, en toen we hem wisten af te schudden heeft hij in de kerk vernielingen aangericht.’

Terri bood Stormy nog wat perzikbrandewijn aan. ‘Gaat hij mensen neerschieten, zei je?’

Stormy drinkt niet veel, maar ze accepteerde nog een glas. ‘Die terugkerende droom van je kok wordt eindelijk bewaarheid.’ Nu leek Terri geschrokken. ‘De dode werknemers van het bowlingcentrum?’

‘Plus misschien een heleboel mensen in een bioscoop,’ zei Stormy, en sloeg vervolgens haar perzikbrandewijn in een teug achterover.

‘Heeft dit ook te maken met de droom van Viola?’ vroeg Terri aan mij.

‘Dat is een te lang verhaal voor nu,’ zei ik tegen haar. ‘Het is laat. Ik ben gesloopt.’

‘Het heeft alles te maken met haar droom,’ zei Stormy tegen Terri.

‘Ik moet slapen,’ zei ik smekend. ‘Ik vertel het je morgen, Terri, als alles voorbij is.’

Toen ik mijn stoel naar achteren schoof met de bedoeling op te staan, greep Stormy mijn arm en dwong me te blijven zitten. ‘Nu begrijp ik opeens dat Elvis Presley zelf Oddie heeft gewaarschuwd dat hij morgen zal sterven.’

‘Dat heeft hij niet gedaan,’ wierp ik tegen. ‘Hij heeft me alleen maar een klopje op mijn arm gegeven en daarna gaf hij me, voor hij uit de auto stapte, een kneepje in mijn hand.’

‘Een kneepje in je hand?’ vroeg Stormy op een toon die aangaf dat een dergelijk gebaar alleen maar geïnterpreteerd kon worden als een uitdrukking van het somberste voorgevoel.

‘Het betekende allemaal niks. Hij pakte alleen maar mijn rechterhand in beide handen en kneep er twee keer in…’

‘Twee keer!’

‘… en keek me weer zo aan.’

‘Met die medelijdende blik?’ vroeg Stormy.

Terri pakte de fles en bood Stormy aan nog een keer in te schenken.

Ik legde mijn hand over haar glas. ‘We hebben allebei genoeg gehad.’

Stormy greep mijn rechterhand, hield die in beide handen zoals Elvis had gedaan en zei op indringende toon: ‘Wat hij je probeerde te zeggen, Mr. Macho Helderziende Batman in opleiding, is dat zijn moeder op 14 augustus stierf en dat hij stierf op 16 augustus, en dat jij zal sterven op 15 augustus – jullie drieën, als een hattrick van de dood – als je niet uit je doppen kijkt.’

‘Dat probeerde hij me niet te vertellen,’ wierp ik tegen.

‘Wat dan, denk je dat hij je alleen maar probeerde te versieren?’

‘Hij heeft geen liefdesleven meer. Hij is dood.’

‘Hoe dan ook,’ zei Terri, ‘Elvis was geen homo.’

‘Ik heb niet gezegd dat hij homo was. Stormy bemoeide zich ermee.’

‘Ik verwed de Grille en mijn linkerbil eronder dat hij geen homo was,’ zei Terri.

Ik kreunde. ‘Dit is het krankzinnigste gesprek dat ik ooit heb gehad.’

‘Doe me een lol,’ wierp Terri tegen, ‘ik heb honderden gesprekken met jou gevoerd die nog krankzinniger waren dan dit.’

‘Ik ook,’ beaamde Stormy. ‘Odd Thomas, jij bent een bron van krankzinnige gesprekken.’

‘Een geiser,’ opperde Terri.

‘Dat komt niet door mij, dat komt door mijn leven,’ bracht ik hen in herinnering.

‘Jij kunt je er beter buiten houden,’ zei Terri zorgelijk. ‘Laat Wyatt Porter dit afhandelen.’

‘Ik láát het hem afhandelen. Ik ben geen smeris, weet je. Ik draag geen wapen. Ik kan hem alleen maar adviseren.’

‘Adviseer hem nu zelfs niet,’ zei Stormy. ‘Hou je deze keer gewoon afzijdig. Ga mee naar Las Vegas. Nu.’

Ik wilde haar blij maken. Als ik haar blij maak, ben ik blij, en daarna zingen de vogels mooier dan anders en maken de bijen lekkerder honing en is de wereld een plaats om je over te verheugen – zo lijkt het tenminste vanuit mijn perspectief.

Wat ik wílde doen en wat ik hóórde te doen was niet een en hetzelfde. Dus ik zei: ‘Het probleem is dat ik hier voor dit werk ben neergezet, en als ik me onttrek aan mijn taak, zal het me hoe dan ook blijven achtervolgen.’

Ik pakte mijn glas op. Ik was vergeten dat het leeg was. Ik zette het weer neer.

‘Als ik een bepaald doelwit heb, werkt mijn paranormale magnetisme twee kanten op. Ik kan willekeurig gaan rondrijden en vinden wie ik moet vinden, in dit geval Robertson… Of hij wordt naar mij toegetrokken als hij wil, soms ook als hij niet wil. En in het tweede geval heb ik minder invloed en word ik misschien onplezierig verrast.’

‘Dat is gewoon een theorie,’ zei Stormy.

‘Ik kan het niet bewijzen, maar het is waar. Het is iets dat ik heel diep vanbinnen weet.’

‘Ik heb altijd al gedacht dat jij niet met je hoofd denkt,’ zei Stormy. Haar toon veranderde van hardnekkige, bijna kwade, overtuigingskracht naar één van berusting en genegenheid.

Terri zei tegen me: ‘Als ik je moeder was, kreeg je een draai om je oren.’

‘Als jij mijn moeder was, zou ik niet hier zijn.’

Dit waren voor mij de twee belangrijkste vrouwen op aarde; ik hield van allebei op een verschillende manier en het was moeilijk om niet te doen wat zij wilden, zelfs als het van belang was om tegen hen in te gaan.

Het kaarslicht deed hun gezichten met eenzelfde goudkleurige gloed oplichten en ze keken me allebei met eenzelfde angst aan, alsof zij met hun vrouwelijke intuïtie dingen wisten die ik zelfs met mijn zesde zintuig niet kon waarnemen.

Van de cd-speler klonk Elvis: ‘Are You Lonesome Tonight?’

Ik keek op mijn horloge. ‘Het is 15 augustus.’

Toen ik probeerde te gaan staan, hield Stormy me niet tegen, zoals ze eerder had gedaan. Zij kwam ook overeind.

Ik zei: ‘Terri, ik denk dat je voor me moet inspringen bij de eerste dienst, of dat je Poke moet vragen om te komen, als hij wil.’

‘Hoezo, kun je niet tegelijkertijd bakken en de wereld redden?’

‘Alleen maar als je wilt dat de bacon verbrandt. Sorry dat ik het zo kort van tevoren zeg.’

Terri bracht ons naar de deur. Ze omhelsde Stormy, daarna mij. Ze gaf me een tikje tegen mijn oor. ‘Overmorgen sta je op tijd achter de bakplaat om je broodjes te keren, anders degradeer ik je tot afwashulp.’

29

Volgens het grote digitale bord op de Bank of America was de temperatuur gedaald tot een relatief kille tweeëndertig graden, aan deze kant van middernacht, wanneer bezemstelen vergunning hebben om te vliegen.

Een lome bries trok door de stad, herhaaldelijk wegstervend en weer opstekend, alsof het mechaniek van de windgoden haperde omdat het roestig was. Warm en droog trok hij in korte, haperende fluisteringen door ficussen, palmen en Jacaranda’s.

De straten van Pico Mundo waren stil. Als de wind zijn adem inhield kon ik het klikken van de schakelingen in de kasten van de verkeerslichten horen als de lichten op de kruisingen versprongen van groen via oranje naar rood.

Terwijl we naar de flat van Stormy liepen, bleven we op onze hoede, half in de verwachting dat Bob Robertson als een duiveltje uit een doosje zou verschijnen van achter een geparkeerde auto of uit een deuropening.

Afgezien van de door de wind beroerde bladeren, kwam de enige beweging van de aanvliegende en wegduikende zwerm vleermuizen die een wolk nachtvlinders najaagden in het schijnsel van een straatlantaarn, naar de maan en verder tot voorbij Cassiope.

Stormy woont drie straten van de Pico Mundo Grille. We hielden elkaars hand vast en liepen zwijgend.

Ik kon niet meer rechtsomkeert maken. Ondanks haar bezwaren wist zij net zo goed als ik dat ik geen andere keuze had dan om alles te doen wat ik kon om Chef Porter te helpen Robertson tegen te houden voordat hij de slachtpartij kon aanrichten waarvan mijn dromen al drie jaar waren doordrenkt.

Alles wat er nog over het onderwerp gezegd kon worden zou een zinloze herhaling zijn. En hier, aan de donkere kant van een dreigende morgenstond, was het niet aantrekkelijk om zomaar wat te babbelen.

Het oude Victoriaanse gebouw van twee verdiepingen was onderverdeeld in vier flats. Stormy woont gelijkvloers aan de rechterkant.

We verwachtten niet dat Robertson ons hier stond op te wachten. Hoewel hij nu min of meer wist wie ik was, betekende dat nog niet dat hij gemakkelijk achter Stormy’s adres zou komen.

Als hij me zat op te wachten, was mijn flat boven de garage van Rosalia Sanchez een betere gok dan Stormy’s huis.

Maar voorzichtigheid maakte ons behoedzaam toen we de hal binnengingen en daarna haar flat. Binnen geurde het vaag naar perziken. We lieten de Mojave ver achter ons toen we de deur dichtdeden.

Ze heeft drie kamers, een badkamer en een keuken. We knipten het licht aan en liepen direct naar haar slaapkamer waar ze haar 9mm pistool bewaart.

Ze liet het magazijn eruit springen, controleerde het om er zeker van te zijn dat het volledig geladen was en klikte het terug in het wapen.

Ik ben op mijn hoede voor elk wapen, overal en altijd – behalve als Stormy het in haar hand heeft. Ze zou haar vinger op de ontsteking van een kernbom kunnen houden en dan nog zou ik me veilig genoeg voelen om een dutje te doen.

Een snelle controle van de ramen leerde me dat deze nog op slot zaten, net zoals ze ze had achtergelaten.

Geen boeman had zich verscholen in een van de kasten.

Terwijl Stormy haar tanden poetste en zich uitkleedde om te gaan slapen, belde ik Green Moon Lanes en luisterde naar het bandje waarop hun openingsuren, hun diensten en prijzen werden genoemd. Ze gingen om elf uur ’s ochtends open. Van donderdag tot en met zondag, en van maandag tot en met woensdag om één uur ’s middags.

Het vroegste tijdstip waarop Robertson het bowlingcentrum binnen kon lopen om aan het moorden te slaan, was als ze de deuren om één uur openden.

Groot Pico Mundo heeft twee megabioscopen met in totaal twintig zalen. Via de telefoon kwam ik erachter dat de film waarheen Viola haar dochters had willen meenemen in twee zalen draaide van slechts één megabioscoop. Ik grifte de aantekening in mijn geheugen van de aanvangstijden; de eerste was om tien over één ’s middags.

In de slaapkamer sloeg ik het bed open, trok mijn schoenen uit, strekte me uit op het dunne laken en wachtte op Stormy.

Ze heeft haar bescheiden woning aangekleed met dingen uit kringloopwinkels van Goodwill en het Leger des Heils, maar het ziet er noch slonzig, noch karakterloos uit. Ze heeft een talent om verschillende stijlen te combineren en om de charme te zien van voorwerpen die anderen alleen maar zien als oud, vreemd of zelfs belachelijk.

Staande lampen met zijden kappen die versierd zijn met kralenfranjes, stoelen in Stickley-stijl naast plompe Victoriaanse beklede voetenbankjes. Katoentjes van Maxfield Aprils, kleurrijke glazen kermisvazen en snuisterijen: zo’n allegaartje zou niet moeten werken, maar doet het wel. Haar kamers zijn het gezelligste wat ik ooit heb gezien.

Hier stond de tijd stil.

In deze kamers voel ik me tot rust komen. Ik vergeet mijn zorgen. De problemen van pannenkoeken en klopgeesten worden weggenomen.

Hier kan me niets gebeuren.

Hier ken ik mijn noodlot en ben ik er tevreden mee.

Hier woont Stormy, en waar zij woont, bloei ik op.

Boven haar bed, ingelijst achter glas, hangt het kaartje uit de waarzegmachine: JULLIE ZIJN VOORBESTEMD EEUWIG BIJ ELKAAR TE BLIJVEN.

Vier jaar geleden had, in het amusementsgedeelte van de jaarmarkt, in een schemerige hoek achter in een automatentent met ongewone spelletjes en macabere attracties een opzichtig apparaat gestaan dat Gypsy Mummy heette.

De machine leek op een oude telefooncel en was twee meter hoog.

De onderste helft was dicht, het bovengedeelte had aan drie kanten glas.

In het glazen gedeelte zat een dwergachtige vrouwenfiguur in zigeunerkledij, compleet met de opzichtige sieraden en kleurrijke hoofddoek. Haar kromgetrokken, spichtige en verweerde handen steunden op haar dijen en haar groene nagellak leek eerder op schimmel dan op lak.

Op een plaat aan haar voeten stond dat dit het gemummificeerde lijk was van een zigeunerdwerg. In de achttiende eeuw was ze beroemd geweest om haar voorspellingen.

De vlekkerige huid van haar gezicht stond strak over de schedel.

De oogleden waren dichtgenaaid met zwart draad, evenals haar lippen.

Hoogstwaarschijnlijk was dit niet een vleselijk kunstwerk van de dood, zoals werd beweerd, maar eerder het product van een kunstenaar die heel handig bezig was geweest met gips, papier en latex.

Toen Stormy en ik bij de Gypsy Mummy kwamen, stopte een ander stel net een kwartje in de automaat. De vrouw boog zich naar een ronde, getraliede opening in het glas en stelde hardop haar vragen: ‘Gypsy Mummy, zeg ons, zullen Johnny en ik een lang en gelukkig huwelijk hebben?’

De man, ongetwijfeld Johnny, drukte op de antwoordknop en er gleed een kaartje in een koperen bakje. Hij las het hardop voor: ‘Er waait een koude wind en elke nacht lijkt duizend jaar te duren.’

Noch Johnny, noch zijn aanstaande, zagen dit als een antwoord op hun vraag, dus ze probeerden het weer. Hij las het tweede kaartje: ‘De dwaas springt van de rots, maar het winterse meer beneden is bevroren.’

De vrouw, die dacht dat Gypsy Mummie haar vraag niet goed had gehoord, herhaalde die: ‘Zullen Johnny en ik een lang en gelukkig huwelijk hebben?’

Johnny las het derde kaartje voor. ‘De bongerd vol verziekte bomen brengt giftig fruit voort.’

En het vierde: ‘Een steen verschaft geen voedsel, en het zand lest geen dorst.’

Met een irrationele vasthoudendheid spendeerde het stel nog vier kwartjes om een antwoord te krijgen. Ze begonnen te kibbelen toen ze het vijfde kaartje kregen. Tegen de tijd dat Johnny nummer acht oplas, stormde het tussen hen – de koude wind die was voorspeld op het eerste kaartje, was nu al opgestoken.

Nadat Johnny en zijn geliefde waren vertrokken, waagden Stormy en ik onze kans bij Gypsy Mummie. Een enkel muntje bracht ons de verzekering dat we voorbestemd waren voor eeuwig bij elkaar te blijven.

Als Stormy dit verhaal vertelt, beweert ze dat de gemummificeerde dwerg knipoogde, nadat ze ons had gegeven wat het andere stel had gewenst.

Ik heb die knipoog niet gezien. Ik begreep niet hoe een dichtgenaaid oog zoiets kon doen en dan ook nog zonder dat er een hechting knapt. Toch blijft het beeld van een knipogende mummie in mijn hoofd zitten.

Ik lag te wachten onder het ingelijste kaartje van Gypsy Mummie, totdat Stormy bij me in bed stapte. Ze droeg een effen wit slipje en een T-shirt van SpongeBob SquarePants.

Alle modellen in de catalogus van Victoria’s Secret, met hun strings, flinterdunne nachthemdjes en doorkijkbeha’s, bezitten samen slechts een fractie van de erotische uitstraling van Stormy in een meisjesslip en een topje van Spongebob.

Ze ging naast me liggen, kroop tegen me aan en legde haar hoofd op mijn borst om naar mijn hart te luisteren. Ze hoorde een heleboel.

Ze vindt het vaak prettig zo vastgehouden te worden tot ze in slaap valt. Ik ben de roerganger die haar naar rustgevende dromen zal varen.

Na enige tijd stilte zei ze: ‘Als je me wilt… ik ben er nu klaar voor.’

Ik ben geen heilige. Ik heb mijn rijbewijs gebruikt om huizen binnen te gaan waar ik niet ben uitgenodigd. Ik beantwoord geweld met geweld en keer nooit mijn andere wang toe. Ik heb voldoende onzuivere gedachten om de ozonlaag te vernietigen. Ik heb vaak nare dingen over mijn moeder gezegd.

Toch dacht ik, toen Stormy zich aan mij aanbood, aan het weesmeisje dat toen nog Bronwen heette, dat zeven jaar oud was, alleen en bang, geadopteerd en in veilige haven, om erachter te komen dat haar nieuwe vader geen dochter wilde hebben maar een seksspeeltje. Haar verwarring, haar angst, haar vernedering en haar schaamte drongen zich op in mijn gedachten.

Ik dacht ook aan Penny Kallisto en de schelp die ze mij had gegeven. Uit de glanzende, roze keel van die schelp had de stem van een monster geklonken die de taal sprak van geperverteerde begeerte.

Hoewel ik mijn oprechte passie niet verwarde met de zieke, woeste begeerte van Harlo Landerson, kon ik zijn grove ademhaling en beestachtige gegrom niet uit mijn herinnering verwijderen.

‘Het is bijna zaterdag,’ zei ik tegen Stormy. ‘Jij hebt me de schoonheid van de verwachting geleerd.’

‘En als het nooit zaterdag wordt?’

‘We krijgen deze zaterdag en nog duizenden meer,’ verzekerde ik haar.

‘Ik wil je hebben.’

‘Is dat iets nieuws?’

‘God, nee.’

‘Voor mij ook niet.’

Ik hield haar stevig vast. Ze luisterde naar mijn hart. Haar haar hing als een ravenvleugel over haar gezicht en mijn geest vloog op.

Al snel mompelde ze tegen iemand van wie ze graag leek te dromen. De roerganger had zijn werk gedaan en Stormy dreef weg op haar dromen.

Ik werkte me voorzichtig uit het bed, zonder haar wakker te maken, trok het bovenlaken en de dunne deken tot boven haar schouders en zette het nachtlampje op de laagste stand. Ze vond het niet prettig in het donker wakker te worden.

Ik trok mijn schoenen aan, kuste haar voorhoofd en liet haar achter met het 9mm pistool op haar nachtkastje.

Ik draaide de andere lichten in de flat uit, ging naar buiten en draaide haar deur op slot met de sleutel die ze mij had gegeven.

De voordeur van het flatgebouw had een groot ovalen glas-inloodraam. De afgeslepen randen van de mozaïekstukjes boden een gefragmenteerd en vervormd uitzicht op de veranda.

Ik drukte een oog tegen een plat stukje glas om de dingen helderder te zien. Aan de overkant van de straat stond een niet als zodanig herkenbare politieauto.

De politie van Pico Mundo heeft maar weinig te maken met geheime operaties. Het bureau heeft slechts twee burgerauto’s.

De gemiddelde burger zou de auto’s niet herkennen. Dankzij mijn hulp aan de chef bij talrijke zaken heb ik in beide auto’s gereden en ken ik ze.

Een van de dingen waaraan ik de witte bestelauto herkende, was de kleine kortegolfantenne die achter op het dak omhoogstak.

Ik had de chef niet om bescherming voor Stormy gevraagd; het idee dat ze niet voor zichzelf op kon komen, zou haar kwaad maken. Ze heeft haar pistool, haar diploma van een cursus zelfverdediging en haar trots.

Gevaar, mocht dat er zijn, leek voor haar alleen maar te bestaan als ik bij haar was. Bob Robertson had alleen maar iets met mij te schaften.

Deze gedachtegang deed me beseffen dat chef Porter misschien niet Stormy bescherming bood, maar mij.

Hoogstwaarschijnlijk was het geen bescherming, maar surveillance. Robertson had me weten te vinden in het huis van Little Ozzie en me later weer gevonden bij de St. Bart. Misschien liet de chef me in de gaten houden in de hoop dat Robertson mijn spoor weer zou weten op te pikken, zodat hij in hechtenis genomen kon worden voor ondervraging over de vernielingen in de kerk.

Ik begreep zijn manier van denken, maar ik betreurde het dat ik als aas werd gebruikt zonder dat me eerst beleefd was gevraagd of ik het erg vond een haak in mijn kont te krijgen.

Bovendien gebruikte ik soms, tijdens mijn pogingen om aan de plichten van mijn bovennatuurlijke gave te voldoen, tactieken die de politie niet helemaal bevielen. De chef weet dit. Politiesurveillance en bescherming hinderden mij hierbij en zouden, als ik bezig was op mijn gewone impulsieve manier, chef Porter in een moeilijk parket kunnen brengen.

Ik nam niet de voordeur, maar liep naar het einde van de gang en vertrok via de achterdeur. Een kleine maanverlichte tuin leidde naar een garage voor vier auto’s en een hek naast de garage kwam uit op een steeg.

De agent in het busje dacht dat hij mij bewaakte, maar nu werd hij Stormy’s lijfwacht. En ze kon niet boos op me worden, omdat ik nooit om bescherming had gevraagd.

Ik was moe, maar nog niet klaar om te gaan slapen. Toch ging ik naar huis.

Misschien zou Robertson me op staan te wachten en zou hij proberen me te vermoorden. Misschien overleefde ik het en won ik het van hem. Dan zou ik de chef bellen en de zaak afronden.

Ik was vol vertrouwen dat een gewelddadig treffen bevredigend zou aflopen.

30

De Mojave was opgehouden met ademhalen. De dode longen van de woestijn ademden niet langer de lome bries uit die Stormy en mij had vergezeld toen we naar haar flat liepen.

Ik liep kwiek door straten en stegen, over een voetpad door een leeg veld, door een afwateringskanaal dat al maanden droog stond en daarna weer door straten naar huis.

Overal waren bodachs.

Eerst zag ik ze op een afstand. Het waren er minstens tien en ze renden voort op handen en voeten. Op donkere plekken waren ze alleen te zien als een warreling van schaduwen, maar straatlantaarns en buitenlichten van huizen toonden wie het waren.

Hun gladde bewegingen en dreigende houding deden denken aan panters die hun prooi achtervolgden.

Een Engels herenhuis van twee verdiepingen in Hampton Way was een magneet voor de bodachs. Toen ik langsliep, aan de overkant van de straat, zag ik twintig of dertig inktachtige vormen, waarvan sommige naar binnen gingen en andere weer vertrokken door kieren in raamkozijnen en spleten in deurlijsten.

Onder het portieklicht kronkelde en schudde een van hen alsof hij een aanval van waanzin had. Daarna vloeide hij door het sleutelgat van de voordeur het huis in.

Twee andere, die het huis verlieten, werkten zich naar buiten door het gaas dat een ventilatiekoker op het dak afschermde.

Ze bewogen zich over verticale oppervlakken net zo gemakkelijk voort als een spin. Ze kropen langs de muur van het huis naar het verandadak, staken het dak over en sprongen in de voortuin.

Dit was het huis van de familie Takuda, Ken en Micali en hun drie kinderen. Er brandde geen licht achter de ramen. De Takuda’s lagen te slapen, zich er niet van bewust dat een zwerm kwaadaardige geesten, geluidlozer dan kakkerlakken, door hun kamers krioelden en hen bespiedden tijdens hun dromen.

Ik kon alleen maar aannemen dat een van de Takuda’s deze dag nog zou sterven tijdens het gewelddadige gebeuren dat de bodachs in enorme aantallen naar Pico Mundo had getrokken. Of misschien gingen ze allemaal sterven.

De ervaring had me geleerd dat deze geesten vaak samenkwamen op de plek waar iets verschrikkelijks gaat gebeuren, zoals bij het verpleeghuis Buena Vista voor de aardbeving. Maar in dit geval geloofde ik net zomin dat de Takuda’s thuis zouden omkomen, als dat Viola en haar dochters zouden sterven in hun pittoreske huisje.

Deze keer waren de bodachs niet geconcentreerd op één plek. Ze zaten in de hele stad, en uit hun ongewone verspreiding en hun gedrag maakte ik op dat ze de potentiële slachtoffers opzochten voordat ze zich zouden verzamelen op de plaats waar het bloedbad zou plaatsvinden.

Ik haastte me weg van het huis van de Takuda’s en keek niet achterom, omdat ik bang was dat de geringste aandacht die ik aan die wezens besteedde hen er opmerkzaam op zou maken dat ik hen kon zien.

Aan Eucalyptus Way was er een invasie van bodachs in het huis van Morris en Rachel Melman.

Sinds Morris met pensioen was gegaan als hoofdinspecteur van het onderwijs in het district Pico Mundo, had hij zijn dagritme eraan gegeven en had hij het feit begroet dat hij van nature een nachtmens was. Hij was in deze stille uren bezig met verschillende hobby’s. Terwijl Rachel boven in het donker lag te slapen, scheen op de benedenverdieping een warm, helder licht.

Bij elk raam van de benedenverdieping waren de duidelijke, schaduwachtige vormen van bodachs in hun opgerichte, maar gebogen houding te zien. Ze schenen in die kamers onafgebroken druk bezig te zijn, alsof de geur van een aanstaand sterfgeval in hen een gewelddadige en uitzinnige opwinding veroorzaakte.

In zekere mate tekende deze stille opwinding hun gedrag al sinds ik hen had gezien toen ik nog geen vierentwintig uur eerder naar mijn werk was gelopen. De intensiteit van hun kwaadaardige extase voedde mijn vrees.

In deze geteisterde nacht wierp ik een behoedzame blik op de hemel. Ik verwachtte half bodachs langs de sterren te zien vliegen. Maar de maan ging niet schuil achter spookachtige vleugels, en de sterren schitterden ongehinderd van Andromeda tot aan het sterrenbeeld Vos.

Omdat ze geen duidelijke massa bezaten, zouden de bodachs geen last moeten hebben van de zwaartekracht. Toch heb ik ze nooit zien vliegen. Hoewel ze bovennatuurlijk waren, leken ze gebonden aan veel, misschien wel alle, wetten van de natuurkunde.

Toen ik Marigold Lane bereikte, was ik opgelucht dat de straat waarin ik woonde niet bezocht scheen door die monsters.

Ik kwam langs de plek waar ik Harlo Landerson staande had gehouden in zijn Pontiac Firebird 400. Wat was deze dag relatief ongecompliceerd begonnen.

Door haar moordenaar te noemen en te verhinderen dat hij andere meisjes te pakken kon nemen, had Penny Kallisto haar vrede met deze wereld gevonden en was ze verder gegaan. Dit succes gaf me de hoop dat ik misschien het aanstaande bloedbad, waarvoor legioenen bodachs naar onze stad waren gekomen, kon verhinderen of kon minimaliseren.

Er brandde geen licht in het huis van Rosalia Sanchez. Ze gaat altijd vroeg naar bed, want ze staat voor zonsopgang op om zo snel mogelijk te horen dat ze nog zichtbaar is.

Ik liep niet over de oprit naar de garage. Ik nam de tuin aan de zijkant van de ene eik naar de andere en speurde het terrein heimelijk af.

Toen ik vaststelde dat noch Robertson, noch een andere vijand zich in de tuin had opgesteld, liep ik om de garage heen. Ik trof niemand die me op zat te wachten, maar ik joeg wel een opgeschrikt konijn weg uit een weelderig liriopebed. Toen het beest langs me heen rende, verbeterde ik mijn persoonlijke record opspringen en naar adem snakken.

Toen ik de buitentrap naar mijn flat beklom, hield ik de ramen boven in de gaten, op mijn hoede voor enige beweging van een jaloezie.

De baard van de sleutel tikte zachtjes tegen de tuimelaars van het slot. Het slot draaide en ik opende de deur.

Toen ik het licht aanknipte, was het eerste wat ik zag het wapen. Een pistool.

Met een vriend als chef Porter en een verloofde als Stormy zou ik het verschil tussen een pistool en een revolver zelfs hebben gekend als mijn moeder me niet de fijne kneepjes van vuurwapens had geleerd op talrijke dramatische momenten.

Het pistool was niet gewoon op de grond gegooid, maar scheen net zo nauwgezet neergelegd als een diamanten halsband op een fluwelen plateautje in een etalage, en het moest het licht zo opvangen dat de contouren een bijna erotische uitstraling kregen.

Degene die het had neergelegd, hoopte dat hij mij kon verlokken het op te pakken.

31

Mijn bij het grofvuil gevonden meubilair (te gehavend en te sjofel om te kunnen beantwoorden aan de normen van de kringloopwinkels waar Stormy kocht), mijn keurig geplaatste paperbacks in de boekenkast van gestapelde stenen en planken, mijn ingelijste poster van Quasimodo, gespeeld door Charles Laughton, van Hamlet gespeeld door Mel Gibson en de poster van ET uit de film met dezelfde naam (drie fictieve figuren met wie ik me om verschillende redenen identificeer), de eeuwig lachende kartonnen Elvis…

Vanuit de open deur waar ik stond leek alles zoals het was geweest toen ik dinsdagochtend naar mijn werk ging.

De deur was op slot geweest en vertoonde geen tekenen van inbraak. Toen ik om het huis heen liep, had ik geen kapotte ramen gezien.

Nu twijfelde ik of ik de deur moest openlaten om er snel vandoor te kunnen gaan, of hem juist moest afsluiten om te verhinderen dat iemand achter mij kon binnenkomen. Na lang aarzelen deed ik de deur zacht dicht en vergrendelde hem.

Afgezien van het gesjirp en gekoer van een nachtvogel dat binnenkwam door de horren van twee ramen die ik had opengelaten voor ventilatie, was de stilte zo overweldigend dat een waterdruppel die in de open keuken uit de kraan met een plof in de gootsteen viel me pijn deed aan mijn trommelvliezen.

Ik was ervan overtuigd dat het de bedoeling was dat ik het wapen oppakte, maar ik weerstond de aantrekkingskracht gemakkelijk en stapte eroverheen.

Een van de voordelen van het wonen op één kamer, met de leunstoel een paar passen van het bed en het bed op een paar passen van de koelkast, is dat het zoeken naar een indringer in een oogwenk is gebeurd. Je bloeddruk krijgt niet de tijd te stijgen tot hij een hartaanval veroorzaakt als je alleen maar achter de bank en in een enkele kast hoeft te kijken om alle mogelijke schuilplaatsen gezien te hebben.

Alleen de badkamer moest nog geïnspecteerd worden.

De deur was dicht. Ik had hem opengelaten.

Als ik gedoucht heb, laat ik hem altijd open omdat de badkamer maar een klein raam heeft, nauwelijks meer dan een patrijspoort en een afzuigventilator die zo’n beetje het geluid geeft van een drumstel dat wordt bediend door een heavy-metal-muzikant, maar minder lucht in beroering brengt. Als ik de deur niet open liet staan, zou het bad overheerst worden door agressieve gemuteerde schimmels die een voorkeur hebben voor mensenvlees en zou ik daardoor gedwongen zijn me aan de gootsteen te wassen. Ik maakte de telefoon los van mijn riem en overwoog de politie te bellen om een indringer te melden.

Als er agenten kwamen en ze niemand in de badkamer vonden, zou ik me belachelijk maken. En ik moest denken aan scenario’s waarin ik misschien veel erger zou lijken dan alleen maar belachelijk.

Ik keek even naar het pistool op de vloer. Als het er zeer berekend was neergelegd met de bedoeling dat ik het op zou rapen, waarom wilde dan iemand dat ik het in mijn bezit kreeg?

Ik legde het mobieltje op het aanrecht, ging bij de badkamerdeur staan en luisterde gespannen. De enige geluiden waren de periodieke geluiden van de nachtvogel en, na een lange pauze, de plof van een volgende waterdruppel in de gootsteen.

De knop draaide zonder weerstand. De deur ging naar binnen toe open.

Iemand had het licht aan gelaten.

Ik doe ijverig aan energiebesparing. De kosten zijn misschien niet de moeite waard, maar een kok in een snelbuffet die hoopt te trouwen kan zich niet permitteren de lichten te laten branden of de muziek te laten spelen voor het plezier van spinnen en geesten die tijdens zijn afwezigheid op bezoek zouden kunnen komen.

Met de deur wijd open was in de badkamer geen enkele plek te zien waar een indringer zich kon verbergen, behalve in de badkuip achter de gesloten douchegordijnen.

Na het douchen trek ik altijd de gordijnen dicht omdat ze, als ik ze openhield, niet goed zouden drogen in de slecht geventileerde ruimte. De meeldauw zou zich prima thuis voelen in de vochtige plooien.

Nadat ik dinsdagochtend was vertrokken had iemand het gordijn opengedaan. Die persoon of iemand anders lag op dit moment met zijn gezicht naar beneden in de badkuip.

Hij leek in het bad gevallen te zijn, of hij was erin gekieperd als een lijk. Geen levend mens zou in zo’n onhandige positie zijn gaan liggen, met zijn gezicht op de afvoer en zijn rechterarm in een pijnlijke hoek die deed vermoeden dat de schouder ontwricht was of dat er een spier was gescheurd.

De vingers van de zichtbare bleke hand waren tot een starre klauw vertrokken. Ze leken niet te trekken of zelfs maar te trillen.

Op het porselein van de rand aan de andere kant van de kuip zat een veeg opgedroogd bloed.

Als er veel bloed is gevloeid, kun je het ruiken: als het vers is, stinkt het niet, maar ruikt het subtiel, fris en angstaanjagend. Ik bespeurde niets van die lucht.

Een glinsterende druppel vloeibare zeep op het betegelde blad rond de wasbak en dik schuim in de wasbak zelf deden vermoeden dat de moordenaar zijn handen stevig had gewassen na zijn daad, misschien om bloed of belastende kruitsporen weg te boenen.

Na het afdrogen had hij de handdoek in de badkuip gegooid.

Die lag over het achterhoofd van het slachtoffer.

Zonder bewuste bedoeling was ik achteruit gelopen, de badkamer uit. Ik stond net voorbij de open deur.

Mijn hart bonkte met een ritme dat niet paste bij het lied van de nachtvogel.

Ik wierp een blik op het pistool op het tapijt, net achter de voordeur. Mijn intuïtieve weerzin om het wapen aan te raken, bleek verstandig te zijn geweest, hoewel ik nog steeds niet helemaal de bedoeling begreep van wat er hier had plaatsgevonden.

Mijn mobiel lag op de ontbijtbar en de vaste telefoon van de flat stond op het nachtkastje naast mijn bed. Ik overwoog wie ik nou zou bellen en wie ik kón bellen. Geen enkel alternatief sprak me aan.

Om de situatie beter te begrijpen, moest ik het gezicht van de dode zien.

Ik liep de badkamer weer in. Ik boog me over de badkuip. Ik meed de gekromde en verwrongen vingers, maar greep een handvol kleren en trok met enige moeite de dode man op zijn zij en daarna op zijn rug.

De handdoek gleed van zijn gezicht.

De ogen van Bob Robertson, nog steeds vaalgrijs, maar nu zonder die typisch en griezelige geamuseerdheid, stonden nu hij dood was gerichter dan toen hij nog leefde. Zijn blik was gespannen, geconcentreerd op iets in de verte, alsof hij in het laatste moment van zijn bestaan iets had gezien dat schrikbarender en angstaanjagender was dan alleen maar het gezicht van zijn moordenaar.

32

Een ogenblik verwachtte ik dat Fungusman met zijn ogen zou knipperen, zou grijnzen en me zou grijpen om me bij hem in de badkuip te trekken waar hij me zou toetakelen met dezelfde tanden die hem zo goed van dienst waren geweest tijdens zijn vreetpartij aan de bar van de Pico Mundo Grille.

Zijn onverwachte dood beroofde me van mijn monsterlijke tegenstander, deed mijn plan ontsporen en maakte mijn doel twijfelachtig. Ik had aangenomen dat hij de maniakale schutter was die de dode mensen in mijn terugkerende droom vermoordde, en niet gewoon een slachtoffer. Nu Robertson dood was, had dit labyrint geen Minotaurus meer die ik kon opsporen en doden.

Hij was één keer in de borst geschoten, van zo dichtbij dat de loop van het wapen tegen zijn borst gedrukt moest zijn geweest. Op zijn hemd was de grijsbruine waaier van een schroeiplek te zien.

Omdat zijn hart ogenblikkelijk was opgehouden met kloppen, was er maar weinig bloed uit zijn lichaam gestroomd.

Weer liep ik de badkamer uit.

Bijna trok ik de deur dicht. Toen kreeg ik het vreemde idee dat Robertson, ondanks zijn stukgeschoten hart, achter de deur stilletjes uit de badkuip zou stappen en me zou opwachten om me bij verrassing te pakken te nemen als ik terugkeerde.

Hij was zo dood als een pier en ik wist dat hij dood was, en toch raakten mijn zenuwen in de knoop door een irrationele angst.

Ik liet de badkamerdeur open en liep naar de gootsteen in de keuken om mijn handen te wassen. Nadat ik ze had afgedroogd met papieren handdoekjes, wilde ik ze bijna weer wassen.

Hoewel ik alleen maar Robertsons kleren had aangeraakt, verbeeldde ik me dat mijn handen naar de dood roken.

Ik pakte de hoorn van de wandtelefoon, stootte hem onbedoeld tegen de haak en liet hem bijna vallen. Mijn handen trilden.

Ik luisterde naar de kiestoon.

Ik kende chef Porters nummer. Ik hoefde het niet op te zoeken.

Ten slotte legde ik de hoorn weer terug zonder ook maar een cijfer te hebben ingetoetst.

Omstandigheden hadden mijn hartelijke relatie met de chef verstoord. Er lag een dode man in mijn flat, klaar om ontdekt te worden. Het wapen waarmee hij gedood was, was ook hier.

Eerder had ik een enerverende ontmoeting met het slachtoffer in de St.-Bart gemeld. En de chef wist dat ik dinsdagmiddag illegaal Robertsons huis was binnengegaan, en ik had hem daardoor redenen gegeven om mij te verdenken.

Als dit pistool op Robertsons naam stond geregistreerd, was het voor de politie de meest plausibele verklaring dat hij hierheen was gekomen om van mij te horen wat ik in zijn huis had gemoeten, en misschien om mij te bedreigen. Ze zouden aannemen dat we ruzie hadden gehad en dat de ruzie op een vechtpartij was uitgelopen, en dat ik hem uit zelfverdediging met zijn eigen wapen had doodgeschoten.

Ze zouden me niet beschuldigen van moord of van doodslag. Ze zouden me waarschijnlijk zelfs niet opsluiten voor ondervraging. Maar als het pistool niet op Robertsons naam stond geregistreerd, zat ik als een rat in de val.

Wyatt Porter kende me te goed om te geloven dat ik een mens in koelen bloede kon doden als mijn leven geen direct gevaar liep. Als commissaris bepaalde hij het beleid van zijn korps en nam hij belangrijke beslissingen, maar hij was niet de enige politieagent in het korps. Anderen zouden me niet zo snel onschuldig verklaren onder deze twijfelachtige omstandigheden en de chef zou me misschien, al was het alleen maar voor de schijn, een dag in een cel moeten opsluiten tot hij een manier had bedacht om de situatie in mijn voordeel op te lossen.

In de gevangenis zou ik veilig zijn voor iedere bloederige catastrofe die Pico Mundo zou kunnen treffen, maar ik zou niet in de positie zijn de tragedie te voorkomen met gebruikmaking van mijn gave. Ik zou Viola Peabody en haar dochters niet van het huis naar de veiliger omgeving van het huis van haar zuster kunnen brengen. Ik zou op geen enkele manier de familie Takuda ertoe kunnen bewegen om hun plannen voor woensdag te veranderen.

Ik had gehoopt de bodachs te volgen naar de plaats van de misdaad als de woensdagochtend overging in de middag waarop deze gebeurtenis leek voorbestemd om plaats te vinden. Die kwaadaardige geesten zouden zich verzamelen voor het bloedvergieten en zouden me misschien voldoende tijd geven om het lot van iedereen te veranderen die nietsvermoedend op weg was naar zijn dood op die nog onbekende plaats.

Maar een vastgebonden Odysseus kan niet de weg terug naar Ithaca leiden.

Ik gebruik deze literaire verwijzing alleen maar omdat ik weet dat Little Ozzie lol zal hebben over mijn brutaliteit mezelf te vergelijken met die held uit de Trojaanse oorlog.

‘Geef het verhaal een lichtere toon dan je denkt dat het verdient, beste jongen, lichter dan je denkt te kunnen geven,’ heeft hij me geïnstrueerd voordat ik begon te schrijven, ‘omdat je de waarheid in het leven alleen maar vindt in hoop en niet in morbiditeit.’

Mijn belofte me aan zijn instructie te houden, wordt steeds moeilijker naarmate mijn verhaal meedogenloos het moment nadert waarop de schietpartij zal plaatsvinden. Het licht ontglipt me en de duisternis sluit me in. Om mijn massieve, zesvingerige muze te plezieren, moet ik mijn toevlucht nemen tot trucs die Odysseus gebruikte.

Nadat ik besloten had dat ik me in deze situatie niet om hulp tot chef Porter kon wenden, deed ik alle lichten uit, behalve het licht in de badkamer. Ik kon er niet tegen helemaal in het donker te zitten met het lijk, want ik had het gevoel dat hij, ook al was hij dood, nog meer verrassingen voor me in petto had.

In de duisternis wist ik goed mijn weg te vinden door de volgepropte kamer, met evenveel zekerheid als een blinde die hier al sinds zijn geboorte woonde. Bij een van de ramen aan de voorkant draaide ik de stang rond om de jaloezieën te openen.

Rechts zag ik de door de maan verlichte trap naar mijn voordeur in repen gesneden door de latten van de jaloezie. Er was niemand die de trap beklom.

Recht voor me was de straat, maar door de eiken die ervoor stonden had ik geen onbelemmerd uitzicht. Toch kon ik door de takken heen voldoende van Marigold Lane zien om te weten dat er sinds mijn komst geen verdachte auto’s aan de stoeprand waren geparkeerd.

Ik werd dus niet in de gaten gehouden, maar toch wist ik zeker dat degene die Bob Robertson had vermoord, terug zou komen. Als ze wisten dat ik thuis was en het lijk had ontdekt, zouden ze me óf ook neerschieten, waardoor de dubbele moord een moordzelfmoordactie werd óf, wat waarschijnlijker was, een anoniem telefoontje naar de politie plegen waardoor ik in de cel zou belanden die ik zo vastbesloten was te vermijden.

Ik wist wanneer ik in de val gelokt was.

33

Ik liet de lichten uit en sloot de jaloezie voor het raam; daarna liep ik naar het bureau dat naast het bed stond. In deze ene kamer was alles binnen handbereik naast het bed, inclusief de bank en de magnetron.

In de onderste la van het bureau lag mijn extra beddengoed. Onder de kussenslopen vond ik het keurig gestreken en opgevouwen bovenlaken.

Hoewel de situatie zonder twijfel het opofferen van goed beddengoed rechtvaardigde, speet het me van het laken. Goede katoenen lakens zijn niet goedkoop, en ik ben een beetje allergisch voor al dat synthetische spul waarvan ze die dingen gewoonlijk maken.

In de badkamer vouwde ik het laken op de vloer open.

Van Robertson, die dood was en daardoor onverschillig voor mijn probleem, kon je niet verwachten dat hij me een handje zou helpen, maar het verraste me dat hij zich verzette toen ik hem uit de badkuip wilde tillen. Dit was niet het actieve verzet van een bewust mens, maar het passieve verzet van de rigor mortis. Hij bleek net zo stijf en moeilijk te hanteren als een stapel schots en scheef op elkaar gespijkerde planken.

Met tegenzin legde ik een hand op zijn gezicht. Hij voelde kouder aan dan ik verwachtte.

Misschien behoefden mijn veronderstellingen over wat er de afgelopen avond was gebeurd enige correctie. Automatisch had ik bepaalde zaken aangenomen die niet werden bevestigd door de toestand waarin Robertson verkeerde.

Om achter de waarheid te komen, moest ik hem verder onderzoeken. Omdat hij, toen ik hem vond en voordat ik hem omdraaide, met zijn gezicht naar beneden in de badkuip had gelegen, knoopte ik nu zijn hemd open.

Deze taak vervulde me met walging en afkeer, zoals ik verwacht had, maar ik was niet voorbereid op het afschuwelijke, misselijkmakende gevoel dat door de intimiteit werd veroorzaakt.

Mijn vingers waren vochtig van het zweet. De paarlemoeren knoopjes bleken glad.

Ik wierp een blik op Robertsons gezicht, ervan overtuigd dat zijn ogen niet langer focusten op een onaards vergezicht, maar op mijn friemelende handen. Natuurlijk was de uitdrukking van schrik en angst op zijn gezicht niet veranderd, en bleef hij staren naar iets achter de sluier die deze wereld scheidt van de volgende.

Zijn lippen weken iets, alsof hij met zijn laatste adem de dood had begroet of een onbeantwoorde smeekbede had uitgesproken. De aanblik van zijn gezicht had me alleen nog maar meer de kriebels bezorgd. Toen ik mijn hoofd liet zakken, stelde ik me voor dat hij nu keek naar de geconcentreerde manier waarop ik in de weer was met de weerbarstige knoopjes. Zou ik een stinkende adem tegen mijn voorhoofd hebben gevoeld, dan had ik misschien gegild, maar het zou me niet hebben verrast.

Ik had nooit zo de rillingen van een lijk gekregen als nu. Meestal zijn de overledenen met wie ik te maken heb verschijningen en blijven mij de smerige biologische aspecten van de dood bespaard.

In dit geval raakte ik minder ontdaan door de geuren en het zien van het begin van ontbinding dan door de fysieke eigenaardigheden van de dode, vooral dat sponsachtige en schimmelige uiterlijk dat hem had gekenmerkt toen hij nog leefde. En dan was er nog zijn bijzondere fascinatie – zoals werd aangetoond door zijn dossiers – voor marteling, brute moord, ontleding, onthoofding en kannibalisme.

Ik maakte het laatste knoopje los en sloeg zijn hemd open.

Omdat hij geen onderhemd droeg, zag ik meteen de vergevorderde lijkbleekheid. Na de dood verzamelt het bloed zich in de laagst gelegen weefsels van het lichaam, waardoor dat gebied een verzameling blauwe plekken lijkt. Robertsons kwabbige borst en ingezakte buik zaten vol donkere, weerzinwekkende vlekken.

De koelte van zijn huid, de rigor mortis en de bleekheid van het lijk suggereerden dat hij niet pas in de afgelopen paar uur was overleden, maar veel eerder. De warmte van mijn flat zou de ontbinding van het lijk dan wel versneld hebben, maar niet in deze mate.

Heel waarschijnlijk was Robertson op het kerkhof van de St. Bart, waar hij zijn vinger naar me had opgestoken toen ik neerkeek vanuit de klokkentoren, al geen levend mens meer geweest, maar een spookverschijning.

Ik probeerde me te herinneren of Stormy hem had gezien. Ze had zich gebukt om de kaas en de crackers uit de picknickmand te pakken. Ik had die per ongeluk uit haar handen gestoten, waardoor ze op de omloop waren gevallen.

Nee. Ze had Robertson niet gezien. Tegen de tijd dat ze overeind was gekomen en tegen het muurtje steunde om naar beneden te kijken, naar het kerkhof, was hij al verdwenen.

Een paar ogenblikken later, toen ik de voordeur van de kerk opende en Robertson de trap zag beklimmen, had Stormy achter me gestaan. Ik had de deur dicht laten vallen en haar uit de voorhal door het schip naar de voorkant van de kerk geduwd. Voordat ik naar de St.-Bart ging, had ik Robertson twee keer gezien bij het huis van Little Ozzie in Jack Flats. De eerste keer had hij op de weg voor het huis gestaan, daarna in de achtertuin.

In geen van beide gevallen was Ozzie in een positie geweest om te bevestigen dat deze bezoeker een echt, levend mens was.

Vanuit zijn ligplaats op de vensterbank had Terrible Chester de man bij het hek aan de voorkant zien staan en had hij fel op hem gereageerd. Maar dit betekende niet dat Robertson daar in levenden lijve was geweest.

Heel vaak heb ik honden en katten zien reageren op de aanwezigheid van geesten, hoewel ze geen bodachs zien. Gewoonlijk reageren dieren niet op een dramatische wijze, maar subtiel; ze lijken heel relaxed om te gaan met geesten.

De vijandigheid van Terrible Chester was waarschijnlijk geen reactie op het feit dat Robertson een geest was, maar op de aanwezige duivelse aura die hem zowel bij leven als in de dood kenmerkte.

Dit alles leek te bewijzen dat ik Robertson voor het laatst in leven had gezien toen hij zijn huis in Camp’s End verliet, net voordat ik het slot had gekraakt, naar binnen was gegaan en de zwarte kamer had gevonden.

Sinds die tijd had hij me achtervolgd, en was hij kwaad. Alsof hij mij de schuld gaf van zijn dood.

Hoewel hij in mijn flat was vermoord, moest hij weten dat ik de trekker niet had overgehaald. Met zijn gezicht naar de moordenaar toe was hij op een afstand van slechts een paar centimeter doodgeschoten.

Van wat hij en zijn moordenaar in mijn flat aan het doen waren, kon ik me geen voorstelling maken. Ik had meer tijd en rustiger omstandigheden nodig om daarover na te denken.

U zou misschien verwachten dat zijn kwade geest zich in mijn badkamer of keukentje zou hebben verstopt om te wachten tot ik thuiskwam en me net zo te kwellen als hij bij de kerk had gedaan. Dan hebt u het verkeerd, omdat u vergeet dat de rusteloze zielen die in deze wereld blijven vertoeven dat doen omdat ze niet de waarheid over hun dood kunnen accepteren.

Mijn niet geringe ervaring leert mij dat blijven rondhangen bij hun dode lichaam wel het laatste is wat ze willen. Niets is zo’n pijnlijke herinnering aan hun overlijden als een stinkend kadaver.

In aanwezigheid van hun eigen levenloze lichaam voelen geesten scherper de aandrang deze wereld achter zich te laten en verder te gaan naar de volgende, een aandrang waartegen ze zich zeer beslist wensen te verzetten. Robertson zou misschien uiteindelijk de plaats van zijn dood kunnen bezoeken, maar pas als zijn lichaam was verwijderd en elk spoortje bloed was weggeboend.

Ik vond het prima zo. Ik hoefde al die drukte niet die gepaard gaat met een bezoek van een boze geest.

Het vandalisme in de sacristie van de St. Bart was niet het werk geweest van een levende persoon. Die vernietiging was veroorzaakt door een kwaadaardige en woeste geest die zich volledig had gemanifesteerd als een poltergeist.

In het verleden was ik een nieuwe geluidsinstallatie, een lamp, een wekkerradio, een mooie barkruk en een aantal borden kwijtgeraakt door een woedeaanval van zo’n geest. Een kok van een snelbuffet kan het zich niet permitteren gastheer te spelen voor dat soort entiteiten.

Dit is één reden waarom mijn meubilair bestaat uit afdankertjes.

Hoe minder ik heb, hoe minder ik kwijt kan raken.

Hoe dan ook, ik keek naar Robertsons lijkbleke, kwabbige borst en ingezakte buik, kwam snel tot bovengenoemde conclusies en probeerde zijn hemd dicht te knopen zonder direct naar zijn kogelwond te kijken. Maar een morbide nieuwsgierigheid won het. Het gat in het zachte en lijkbleke vlees was klein, maar gerafeld en vochtig – en op een bepaalde manier, die ik niet meteen begreep en waarover ik niet wenste na te denken, ook vreemd.

De misselijkheid die in mijn maag opborrelde, werd snel erger. Ik had het gevoel alsof ik weer vier was en tijdens een gemene griepaanval koortsig en zwak in de afgrond van mijn eigen sterflijkheid staarde.

Omdat ik al voldoende narigheid moest opruimen als ik niet Elvis’ historische laatste kotspartij nog eens dunnetjes overdeed, beet ik mijn tanden op elkaar, onderdrukte mijn braakneiging en maakte het laatste knoopje van zijn hemd dicht.

Hoewel ik zeker meer weet over hoe je de toestand van een lijk moet interpreteren dan de gemiddelde burger, ben ik geen specialist in de forensische geneeskunde. Ik kon niet exact tot op het halve uur het moment van Robertsons dood vaststellen.

Logisch gezien lag dat moment ergens tussen halfzes en kwart voor acht. In die periode was ik zijn huis in Camp’s End aan het doorzoeken en verkende ik de zwarte kamer, had ik Elvis meegenomen naar de barbecue van de chef, hem daarna bij de baptistenkerk afgezet en was ik alleen naar het huis van Little Ozzie gereden.

Chef Porter en zijn gasten konden voor een deel van die tijd bevestigen waar ik toen was, maar geen enkele rechtbank zou zich ontvankelijk tonen voor de bewering dat de geest van Elvis me een alibi kon verschaffen voor een ander deel van die tijd.

Met het moment werd me duidelijker hoe kwetsbaar ik was, en ik wist dat ik tijd te kort kwam. Als er uiteindelijk op mijn deur werd geklopt, zou het hoogstwaarschijnlijk de politie zijn, hierheen gestuurd door een anoniem telefoontje.

34

Een gevoel van haast dat grensde aan paniek gaf me nieuwe kracht. Met veel gegrom en onder het uiten van een paar nieuwe, kleurrijke krachttermen, tilde ik Robertson uit de badkuip en liet hem op het laken vallen dat ik had uitgespreid op de bad-kamervloer.

Er was opmerkelijk weinig bloed in de badkuip terechtgekomen. Ik zette de douche aan en spoelde de vlekken van het porselein weg met kokendheet water.

Ik zou hier nooit meer een bad kunnen nemen. Ik zou óf mijn verdere leven ongewassen uitdienen, óf een nieuw huis zoeken. Toen ik Robertsons broekzakken binnenstebuiten keerde, vond ik in elk een stapeltje bankbiljetten: in de linkerzak twintig nieuwe biljetten van honderd dollar en in de rechterzak drieëntwintig. Hij was duidelijk niet om zijn geld vermoord.

Ik stopte de bankbiljetten weer in zijn zakken.

Zijn portefeuille bevatte nog meer geld. Ik propte dat geld ook in een van zijn zakken, maar hield de portefeuille, in de hoop dat er een aanwijzing in zou zitten over zijn moordzuchtige bedoelingen als ik de tijd had de rest van de inhoud te onderzoeken.

Het lijk rochelde onheilspellend toen ik het in het laken wikkelde. Bellen speeksel of bloed zaten vast in zijn keel, even hinderlijk als een boer.

Ik draaide de einden bij zijn hoofd en voeten dicht en bond die zo stevig mogelijk vast met de witte veters die ik uit een paar reserveschoenen had gehaald.

Het pakket zag eruit als een enorme joint. Ik gebruik geen drugs, zelfs geen marihuana, maar het zag er wel zo uit.

Of misschien leek het meer op een cocon, met een reusachtige larve of pop erin die aan het veranderen was in iets nieuws. Ik wilde er niet over nadenken wat dat nieuwe zou kunnen zijn.

Ik gebruikte een plastic tas uit een boekwinkel als reistas en pakte een paar kleren, shampoo, tandenborstel, tandpasta, elektrisch scheerapparaat, zaklantaarn en in folie verpakte vochtige handdoekjes in, plus een doosje maagtabletten die ik nodig zou hebben om de verdere nacht door te komen.

Ik sleepte het lijk de badkamer uit, door mijn duistere kamer naar het grootste van de twee ramen die uitzagen op het zuiden. Als ik in een gewoon flatgebouw zou hebben gewoond met onderburen, zou de bewonerscommissie als eerste de volgende ochtend een nieuwe regel hebben opgesteld die het verbood na tien uur ’s avonds met lijken te slepen.

Het lijk was voor mij veel te zwaar om te tillen. Om het de buitentrap af te gooien zou veel te veel lawaai hebben gemaakt en het zou een gedenkwaardig schouwspel hebben opgeleverd voor een toevallige voorbijganger.

Voor het raam stond een kleine eethoek met twee stoelen. Ik schoof ze opzij, schoof het onderraam omhoog, haalde de hor weg en boog me naar buiten om er zeker van te zijn dat ik me goed herinnerde dat de achtertuin niet vanuit aangrenzende huizen te zien was.

Een houten schutting en volgroeide populieren zorgden voor privacy. Als er al een smalle kier zicht was tussen de takken waardoor de buren iets konden zien, dan wierp het maanlicht toch te weinig licht op de situatie om een geloofwaardige verklaring voor de rechter op te leveren.

Ik tilde met moeite het ingepakte lijk van de vloer in het open raam. Ik schoof het met zijn voeten vooruit naar buiten omdat ik, hoewel hij ontegenzeggelijk dood was, het niet prettig vond hem op zijn hoofd te laten vallen. Toen hij halverwege uit het raam was, bleef het laken achter een uitstekende spijker haken, maar vastberaden wist ik hem ver genoeg naar voren te duwen om de zwaartekracht het van me over te laten nemen.

De afstand tussen de vensterbank en de grond bedroeg drieën-half tot vier meter. Dat is niet ver. Toch veroorzaakte de val een bruut, ziekmakend geluid dat ogenblikkelijk te herkennen was als het geluid van een dood lichaam dat van enige hoogte op vast aangestampte aarde plofte.

Er blaften geen honden. Niemand zei: Hoorde jij iets, Maude? Niemand zei: Ja, Clem, ik hoorde Odd Thomas een lijk uit zijn raam gooien. Pico Mundo sliep rustig verder.

Met gebruikmaking van papieren handdoekjes om geen vingerafdrukken achter te laten, pakte ik het pistool van het tapijt. Ik stopte het wapen bij de andere dingen in de plastic tas.

Terug in de badkamer controleerde ik alles om ervoor te zorgen dat ik geen overduidelijke zaken over het hoofd had gezien tijdens het schoonmaken. Later zou ik nog wat grondiger te werk moeten gaan dan waarvoor ik nu de tijd had: stofzuigen om belastende haren en vezels te verwijderen, alles afvegen vanwege vingerafdrukken van Bob Robertson.

Ik zou de moordenaar niet helpen ongestraft met de misdaad weg te komen. Alles zag ernaar uit dat hij een kille beroeps was, die te slim en te goed wist wat hij deed om vingerafdrukken achtergelaten te hebben of een ander bewijs van zijn aanwezigheid. Toen ik op mijn polshorloge keek, was ik verrast door wat ik zag. Halftwee in de ochtend. Het had geleken alsof de nacht was omgevlogen. Ik had gedacht dat het halfdrie was, of nog later, tegen zonsopgang.

Toch begon de tijd te dringen. Ik had een digitaal horloge, maar ik kon mijn kans om actie te ondernemen weg horen tikken.

Nadat ik het badkamerlicht weer had uitgedaan, liep ik terug naar het raam aan de voorkant, trok de jaloezie open en keek naar de straat. Als er iemand stond toe te kijken, kon ik hem niet zien.

Met de boodschappentas in mijn hand liep ik naar buiten en sloot de voordeur achter me. Toen ik de trap af liep, had ik het gevoel dat ik gespannen werd bekeken, zoals miss Amerika tijdens het badpakgala.

Hoewel ik er behoorlijk zeker van was dat er geen ogen op me gericht waren, voelde ik me zo schuldig dat ik er onbehaaglijk door werd. Nerveus verkende ik de nacht en keek overal behalve naar de traptreden voor me. Het is een wonder dat ik niet ben gevallen en mijn nek heb gebroken zodat de politie zich over een tweede lijk moest buigen.

U kunt zich afvragen waardoor ik me schuldig voelde, aangezien ik Bob Robertson niet had vermoord.

Nou, ik hoef nooit een goede reden te hebben om me schuldig te voelen. Soms voel ik me verantwoordelijk voor een treinongeluk in Georgia, bomaanslagen van terroristen in verre steden, tornado’s in Kansas…

Voor een deel geloofde ik dat ik, als ik wat agressiever met mijn gave omging en die ontwikkelde in plaats van ermee van dag tot dag te leven, misschien wel zou kunnen helpen bij het in de kraag vatten van nog meer criminelen. Ik zou nog meer levens kunnen redden, nog meer mensen kunnen beschermen tegen slechteriken en tegen de wrede natuur, zelfs op plaatsen die ver verwijderd zijn van Pico Mundo. Ik weet dat het niet zo is. Ik weet dat ik, als ik me veel meer met het bovennatuurlijke zou bezighouden, de greep op de werkelijkheid zou kwijtraken en zou verzinken in een gerieflijke krankzinnigheid, waarna ik voor niemand meer iets zou kunnen doen. Toch drukt dat zelfkastijdende deel van me van tijd tot tijd op mijn karakter en veroordeelt het me onverdiend.

Ik begrijp waarom ik zo gemakkelijk schuldgevoelens heb. De bron ligt bij mijn moeder en haar wapens.

Dat je de structuur van je psyche leert begrijpen, wil nog niet zeggen dat je jezelf snel weer opnieuw opbouwt. De Kamer van het Onredelijk Schuldgevoel maakt deel uit van mijn mentale architectuur, en ik betwijfel het of ik ooit in staat zal zijn juist die kamer in dat vreemde kasteel dat ik ben opnieuw in te richten. Toen ik de voet van de trap bereikte zonder dat iemand kwam aangesneld en: ‘J’accuse!’ schreeuwde en ik naar de zijkant van de garage was gelopen, bleef ik staan, getroffen door de aanblik van het aangrenzende huis en de gedachte aan Rosalia Sanchez. Ik was van plan haar Chevy te gebruiken, waarin ze zelf weinig rijdt, om het lichaam van Robertson weg te brengen, en om daarna de auto terug te zetten in de garage zonder dat ze het merkte. Toen ik op de middelbare school zat, had ik dan misschien niet zoveel aandacht besteed aan de wiskundelessen als verstandig was, maar ik had wel al lang geleden geleerd hoe ik een auto zonder sleuteltje moest starten.

Mijn plotselinge bezorgdheid om Rosalia had niets te maken met de mogelijkheid dat ze me zou betrappen bij mijn misdadige activiteit, maar alles met haar veiligheid.

Als een andere man, met de bedoeling iemand te vermoorden, tussen halfzes en kwart voor acht samen met Robertson mijn flat was binnengegaan, hadden ze dat gedaan toen het nog licht was.

Een heldere Mojave-dag.

Ik vermoedde dat de twee mannen als samenzweerders waren gekomen en dat Robertson had gedacht dat ze snode bedoelingen met mij hadden. Misschien geloofde hij dat ze mij zouden opwachten. Hij moet verrast zijn geweest toen zijn metgezel een wapen op hem richtte.

Toen Robertson dood was en alles zo was georganiseerd dat ik de schuld zou krijgen, zou de moordenaar niet zijn blijven hangen om door mijn ondergoed te snuffelen of van de restjes in mijn koelkast te proeven. Hij zou snel zijn vertrokken, nog steeds bij daglicht.

Natuurlijk had hij zich er zorgen over gemaakt dat iemand in dat aangrenzende huis hem misschien met zijn slachtoffer naar binnen had zien gaan of hem alleen had zien vertrekken.

Omdat hij geen getuige wilde hebben, had hij misschien, nadat hij met Robertson had afgerekend, aangeklopt aan de achterdeur van Rosalia. Een aardige, alleen wonende weduwe zou een gemakkelijk slachtoffer zijn.

En eigenlijk zou hij, als hij een grondig en voorzichtig man was, waarschijnlijk voordat hij Robertson hierheen had gebracht eerst haar bezocht hebben. Hij zou voor beide gevallen hetzelfde pistool hebben gebruikt, waardoor hij mij erin luisde voor twee moorden.

Gezien de snelheid en stoutmoedigheid waarmee hij een verdacht geraakte medewerker had geëlimineerd, was deze onbekende man grondig, voorzichtig en nog veel meer.

Het was stil in het huis van Rosalia. Er brandde geen enkel licht in haar ramen, er was alleen een spookachtig schijnsel dat voornamelijk de weerspiegeling was van de maan die naar het westen zakte.

35

Ik liep al over de oprit naar Rosalia’s achterveranda, voor ik besefte dat ik in beweging was gekomen. Na een paar stappen bleef ik staan.

Als ze dood was, kon ik niets voor haar doen. En als de moordenaar van Robertson haar een bezoek had gebracht, zou hij haar beslist níét levend achter hebben gelaten.

Tot nu toe had ik gedacht dat Robertson, een mentaal en moreel monster, de enige schutter was die plannen had gemaakt voor het bloederige hoogtepunt in zijn leven, zoals zo velen van dat beruchte tuig in zijn voortreffelijk bijgehouden archief.

Misschien was hij dat ooit geweest, maar hij was méér geworden. Hij had iemand anders ontmoet met dezelfde fantasieën over krankzinnige slachtpartijen en samen waren ze het monster met twee koppen geworden, twee harten vol haat en vier bedrijvige handen om het duivelswerk te doen.

De sleutel had aan de muur van de werkkamer in zijn huis gehangen, maar ik had het niet begrepen. Manson, McVeigh en Atta. Geen van hen had alleen geopereerd. Ze hadden samengewerkt met anderen.

In de dossiers zaten de gegevens van talrijke seriemoordenaars en massamoordenaars die alleen hadden geopereerd, maar de drie gezichten aan de wand waren van mannen die het belang hadden ingezien van een broederschap van het kwaad.

Mijn illegale bezoek aan het huis van Robertson in Camp’s End was hem op de een of andere manier ter ore gekomen. Misschien hadden er camera’s in zijn huis gehangen.

Psychopaten zijn vaak ook paranoïde. Als hij dat wilde, beschikte Robertson over meer dan voldoende financiële middelen om zijn huis vol te hangen met hypermoderne, verborgen videocamera’s. Hij moet zijn moorddadige vriend hebben verteld dat ik in zijn kamers had geneusd. Zijn moordmaatje moet vervolgens hebben besloten dat hij risico liep als zijn relatie met Robertson bekend werd.

Of misschien was Robertson doordat ik in zijn huis had rondgeneusd, nerveus geworden over hun plannen voor 15 augustus. Misschien had hij het bloedbad dat ze wilden aanrichten willen uitstellen.

Misschien was zijn psychotische vriend wel te opgewonden geweest om enig uitstel te accepteren. Na zo lang over deze verrukkelijke gewelddaad te hebben nagedacht, verlangde hij ernaar, voelde hij een behoefte.

Ik keerde Rosalia’s huis de rug toe.

Als ik daar naar binnen ging en ontdekte dat ze was vermoord als consequentie van wat ik had gedaan, betwijfelde ik of ik nog zou kunnen opbrengen om me te ontdoen van Robertsons lichaam. Bij de gedachte alleen al haar lijk te ontdekken – Odd Thomas, kun je me zien? Odd Thomas, ben ik nog zichtbaar? – voelde ik mijn rationele houvast verdwijnen, en ik wist dat ik het risico liep emotioneel, zo niet psychologisch, in te storten. Viola Peabody en haar dochters waren van mij afhankelijk.

Een onbekend aantal mensen die op het moment waren voorbestemd om voor de volgende zonsondergang in Pico Mundo te sterven, konden misschien gered worden als ik uit de gevangenis wist te blijven, als het me lukte de plaats en tijd van de geplande gruweldaad te ontdekken.

Alsof magie het plotseling van de natuurwetten overnam, leek het maanlicht gewicht te krijgen. Ik voelde het gewicht van de manestralen bij elke stap terug naar de achterkant van de garage, waar het lijk lag te wachten in zijn witte laken.

De achterdeur van de garage was niet op slot. De duisternis binnen rook naar rubber van banden, motorolie, oud smeer en de geur van ongeverfd hout die door de zomerse hitte uit de kale balken was getrokken. Ik zette mijn tas binnen neer.

Ik was me er akelig van bewust dat de dag zowel mentaal als fysiek een tol van me had geëist. Ik sleepte het lichaam de drempel over en deed de deur dicht. Pas daarna tastte ik naar de lichtschakelaar.

Deze vrijstaande garage bevatte twee vakken voor auto’s, plus een derde vak waar een werkplaats was ingericht, zodat er geen ruimte meer was voor een derde auto. Een vak was leeg en de Chevy van Rosalia stond in de ruimte het dichtst bij het huis.

Toen ik het kofferdeksel van de auto probeerde, merkte ik dat het op slot zat.

De gedachte dat ik het lijk op de achterbank moest neerleggen en moest gaan rijden met een dode achter me verontrustte me. In mijn twintig levensjaren heb ik veel vreemde dingen gezien. Een van de vreemdste was wel de geest van president Lyndon B. Johnson die op het busstation van Pico Mundo uit een Greyhound stapte. Hij was aangekomen uit Portland in Oregon via San Francisco en Sacramento om over te stappen op een Greyhound die naar Phoenix, Tucson en andere bestemmingen in Texas zou rijden. Omdat hij in een ziekenhuis was overleden, droeg hij een pyjama, was hij blootsvoets en zag hij er verloren uit. Toen hij besefte dat ik hem kon zien, wierp hij me een kwade blik toe, trok daarna zijn pyjamabroek naar beneden en toonde me zijn blote achterwerk.

Maar ik heb nog nooit een lijk tot leven zien komen en ook geen lijk ontmoet dat door een kwade tovenaar tot leven was gebracht. Toch vervulde de gedachte het lijk van Robertson de rug toe te keren en hem naar een verlaten uithoek van Pico Mundo te rijden, me met vrees.

Ook kon ik hem niet, volledig ingepakt, op de stoel naast me zeulen en rondrijden met iets dat leek op een joint van honderd kilo. Om het lijk op de achterbank van de Chevy te krijgen, was zowel een beproeving voor mijn krachten als mijn maag. In zijn cocon voelde Robertson losjes, zacht en… rijp aan.

Herhaaldelijk kwam de herinnering aan de gerafelde, vochtige kogelwond in zijn borst terug in mijn gedachten: het kwabbige, lijkbleke vlees eromheen en de donkere, puddingachtige brij die eruit was gelekt. Ik had de wond niet van heel dichtbij bekeken, maar snel mijn blik afgewend. Toch bleef het beeld in mijn geest opkomen als een donkere zon.

Tegen de tijd dat ik het lijk in de auto had en het achterportier had dichtgedaan, stroomde het zweet van me af alsof een reusachtige reus me had uitgewrongen als een nat washandje. En zo voelde ik me ook.

Buiten was de temperatuur, om twee uur in de ochtend, gezakt naar een frisse dertig graden. Hier, in de garage zonder ramen, was het vijf graden warmer.

Terwijl ik het zweet uit mijn ogen knipperde, tastte ik onder het dashboard en vond de draden die ik nodig had. Na slechts één schok kreeg ik de motor aan de praat.

Al die tijd verroerde de dode man op de achterbank zich niet. Ik deed het garagelicht uit en zette mijn plastic tas op de stoel naast me. Ik ging achter het stuur zitten en gebruikte de afstandsbediening om de garagedeur te openen.

Terwijl ik mijn gezicht depte met een Kleenex die ik uit de doos tussen de stoelen had geplukt, besefte ik dat ik niet had nagedacht over de plaatsen waar ik mijn vracht moest dumpen. De vuilstortplaats van de stad en de verzamelbak van het Leger des Heils leken me geen van beide een goed idee.

Als Robertson te snel werd gevonden, zou chef Porter me stevig aan de tand voelen waardoor misschien mijn pogingen om in te grijpen in de verschrikking waardoor Pico Mundo getroffen zou worden, verijdeld zouden worden. Ideaal zou zijn als het lichaam al rustig vierentwintig uur aan het ontbinden was voordat iemand hem vond en ter plekke weer een godvruchtig mens zou worden.

Toen dacht ik aan de perfecte schuilplaats: de Kerk van de Fluisterende Komeet, annex topless bar, sekswinkel en hamburgerhemel.

36

De kerk van de Fluisterende Komeet was meer dan twintig jaar geleden langs de snelweg gebouwd op een stuk woestijn vol struikgewas, op een paar honderd meter van de stadsgrenzen van Pico Mundo.

Zelfs toen het nog een gewoon godshuis was, had het niet op een kerk geleken. Hier in de heldere nacht vol sterren zag het hoofdgebouw, een tunnelvormige barak van golfijzer met een lengte van zestig meter en een breedte van achttien meter met patrijspoorten in plaats van ramen, eruit als een ruimtevaartuig, zonder neus en half begraven in de grond.

Temidden van dode en stervende bomen, voor het grootste deel verborgen door een vlekkerige camouflage van schaduwen en bleek maanlicht, stonden gelijkvormige, half cilindrische kleinere barakken in een cirkel op het terrein. Dat waren de barakken geweest van de ware gelovigen.

De stichter van de kerk, Caesar Zedd jr., preekte dat hij gefluisterde boodschappen ontving, voornamelijk in dromen, maar soms ook als hij wakker was, van een buitenaardse intelligentie aan boord van een ruimteschip dat binnen in een komeet op weg was naar de aarde. Deze buitenaardsen beweerden dat ze de goden waren die de mens en alle soorten op aarde hadden gecreëerd. De meeste mensen van Pico Mundo hadden aangenomen dat de kerkdiensten in de Kerk van de Fluisterende Komeet op een dag zouden ontaarden in een samenzijn met giftige limonade en honderden doden. Maar aan de oprechtheid van Zedd’s religie werd pas echt getwijfeld toen hij en zijn hele geestelijkheid werden opgepakt en veroordeeld voor het leiden van het grootste productie- en distributieapparaat ter wereld voor ecstasy.

Toen de kerk had opgehouden te bestaan, wist een organisatie die zichzelf de Organisatie ter Bescherming van het Eerste Amendement NV – de grootste ondernemer op het gebied van seksshops, topless bars, pornowebsites op het internet en karaokebars in de Verenigde Staten – met enige druk Maravilla County over te halen hun een bedrijfsvergunning te geven. Ze veranderden het terrein in een goedkoop, seksgericht pretpark en voorzagen het oorspronkelijke bord van de kerk van neonverlichting en verlengden het, zodat er nu te lezen stond: KERK VAN DE FLUISTERENDE KOMEET EN TOPLESS BAR, SEKSSHOP, HAMBURGERHEMEL. Er gingen geruchten dat de hamburgers en patat uitstekend waren en dat de belofte van een gratis tweede glas fris ruim nagekomen werd. Toch lukte het deze onderneming niet de gezinnen met kinderen en de rijkere beroepsbevolking binnen te halen, hetgeen zo essentieel is om een restaurant draaiende te houden.

De onderneming, plaatselijk bekend onder de naam Fluisterende Hamburger, draaide een aanzienlijke winst, ook na aftrek van de verliezen van het restaurant. De topless bars, de boekwinkel (waar geen boek te vinden was, maar alleen duizenden video-banden), en het bordeel (niet genoemd in de oorspronkelijke bedrijfsvergunning) brachten bergen geld in het laatje van deze oase in de woestijn.

Hoewel het de bedrijfsadvocaten, moedige verdedigers van de grondwet, lukte de deuren open te houden na tien veroordelingen wegens het exploiteren van een prostitutieketen, stortte de Fluisterende Hamburger in nadat drie prostituees werden neergeschoten door een naakte klant die was doorgedraaid op PCP en een overdosis Viagra.

Door het niet betalen van belastingen en boetes viel het bedrijf in handen van de lokale overheid. De afgelopen vijf jaar was het eens zo trotse huis van buitenaardse goden, ten gevolge van een gebrek aan onderhoud en de meedogenloze inspanningen van de woestijn om het weer terug te winnen, veranderd in een berg roest en puinhopen.

Het terrein van de kerk was aangelegd als een tropisch paradijs, met weelderige grasgronden, verscheidene soorten palmen, varens, bamboe en bloeiende klimplanten. Zonder de dagelijkse bevloeiing, was het korte regenseizoen van de woestijn niet voldoende om dit paradijs in stand te houden.

Toen ik mijn koplampen had uitgedaan nadat ik van de snelweg het terrein was op gereden, reed ik door bizarre maanschaduwen van dode palmbomen. Het gebarsten en kapotte asfalt van de oprit leidde naar de achterkant van het hoofdgebouw en vervolgens naar de cirkel kleinere barakken.

Ik wilde de auto niet met draaiende motor achterlaten, maar ik wilde wel snel weg kunnen komen. Zonder sleuteltjes kon ik de auto niet snel genoeg starten in geval van nood.

Met de zaklantaarn die ik in mijn tas had meegenomen, ging ik op weg om een geschikte plaats te vinden waar ik een onwelgevallig lijk kon verbergen.

De Mojave had zijn adem teruggekregen. Er waaide een flauwe wind uit het oosten die geurde naar droog kreupelhout, warm zand en het vreemde leven in de woestijn.

Elk van de tien barakken was door de kerk gebruikt als onderkomen voor zestig sekteleden, die zaten samengepakt als in een opiumkit. Toen de kerk werd vervangen door een bordeel met hamburgers, werden er een paar van die bouwsels leeggehaald, in kamertjes opgedeeld en ingericht tot knusse optrekjes voor de hoeren die gaven wat de topless danseressen in de bars alleen maar beloofden.

In de jaren nadat het terrein was verlaten, hadden mensen met een morbide nieuwsgierigheid het hoofdgebouw en alle barakken op het terrein verkend en gesloopt. Deuren waren opengebroken, en sommige waren van de verroeste scharnieren gevallen.

In de derde barak die ik verkende, werkte de dranger op de deur nog voldoende om hem dicht te houden.

Ik wilde het lijk niet ergens achterlaten waar coyotes gemakkelijk konden komen. Robertson was een monster geweest, daar bleef ik van overtuigd, maar ik kon, wat hij ook gedaan had of wat hij misschien zou hebben kunnen doen, zijn stoffelijke overschot niet op de onwaardige wijze behandelen als waarvoor Opoe Sugars had gevreesd als ze dood was neergevallen tijdens het pokeren met een stel hardvochtige spelers.

Misschien waren coyotes geen aaseters. Misschien aten ze alleen het vlees van hun eigen prooien.

Maar de woestijn krioelde van meer leven dan wat je zo direct kon zien. Veel van dat leven zou smullen van een kadaver dat zo vlezig was als dat van Robertson.

Nadat ik de Chevy zo dicht mogelijk bij het uitgekozen bouwsel had neergezet, ongeveer drie meter van de deur vandaan, kostte het me een minuut om de moed op te brengen met het lijk te gaan slepen. Ik nam drie maagtabletten in.

Tijdens de rit had Robertson niet één keer gevraagd: zijn we er al? Toch, en tegen alle rede in, vertrouwde ik er niet op dat hij dood zou blijven.

Het bleek makkelijker te zijn hem uit de auto te sleuren dan hem erin te proppen. Wel kreeg ik op een gegeven moment, toen zijn enorme, gelatineachtige lijf in het laken trilde, het gevoel dat ik met een zak vol levende slangen bezig was.

Nadat ik hem naar de deur van de barak had gesleept, die ik open had gewrikt met mijn zaklantaarn, pauzeerde ik even om het zweet van mijn druipende voorhoofd te vegen. Toen zag ik de gele ogen. Laag bij de grond, ongeveer zes of negen meter van me vandaan, keken ze me aan, onmiskenbaar hongerig.

Ik greep de zaklantaarn op en richtte de straal op het beest. Ik zag wat ik vreesde: een coyote die van de woestijn het terrein op was gekomen om eten te zoeken tussen de verlaten gebouwen. Hij was groot, pezig en grofgebouwd, met een puntige kop en puntige kaken, en hij zag er minder gemeen uit dan veel mensen, maar op dat moment leek hij een duivel die door de poort van de hel naar buiten was geglipt.

Hij liet zich niet afschrikken door de zaklantaarn, wat deed vermoeden dat hij in de nabijheid van mensen gevaarlijk zeker van zichzelf was geworden, en dat hij misschien niet alleen was. Ik zocht de nacht om hem heen met de lantaarn af en ontdekte nog een ineengedoken dier, rechts achter het eerste.

Tot een paar jaar geleden vielen coyotes zelden kinderen aan en nooit volwassenen. Naarmate de mensen zich voor hun huizen meer grond hadden toegeëigend van hun jachtterrein, waren ze echter stoutmoediger en agressiever geworden. De laatste vijf jaar was er een aantal volwassenen in Californië achtervolgd en zelfs aangevallen.

Deze twee schenen me absoluut niet intimiderend te vinden, alleen maar smakelijk.

Ik zocht de grond aan mijn voeten af naar een steen en vond een stuk beton dat van de rand van de stoep was afgebrokkeld. Ik gooide dat naar het eerste roofdier. Het projectiel raakte het asfalt op vijftien centimeter van het doel en stuiterde weg de duisternis in.

De coyote trok zich iets terug van de plek, maar sloeg niet op de vlucht. De tweede nam een voorbeeld aan de eerste en hield stand. Ik maakte me zorgen om het gezoem en gerammel van de stationair draaiende auto die achter de coyotes stond. De Fluisterende Hamburger was een geïsoleerd terrein. Er zou niemand komen die nieuwsgierig was geworden door de grommende motor. Maar als er al andere indringers op het terrein zaten, zou het geluid hun aanwezigheid maskeren.

Ik kon me niet bezighouden met twee dingen tegelijk. Het lijk verstoppen had voorrang boven het probleem van de coyotes.

Tegen de tijd dat ik terug was, zouden de roofdieren misschien verdwenen zijn, weggelokt door de geur van konijnen of andere gemakkelijke prooien.

Ik sleepte het ingepakte kadaver over de drempel de barak in en deed de deur goed achter me dicht.

Een gang aan één kant van het bouwsel gaf toegang tot een badkamer en vier peeskamertjes. Elk hok had dienstgedaan als werkplek voor een prostituee.

In het licht van mijn zaklantaarn zag ik stof, spinnenwebben, twee lege bierflessen en een hoeveelheid dode bijen…

Na al die jaren hing er nog steeds een lichte geur van geurkaarsen, wierook, parfum, aromatische oliën. Naast dit zwakke, maar aangename geurmengsel hing een nog zwakkere, scherpe geur die misschien afkomstig was van de verschaalde urine van beesten die hier waren geweest.

Het meubilair was al lang geleden afgevoerd. In twee kamertjes gaven spiegels aan het plafond aan waar het bed had gestaan. De wanden waren hel roze geschilderd.

Elk kamertje had twee patrijspoorten. Het meeste glas was er door kinderen met een luchtpistool uitgeschoten.

In het vierde kamertje waren beide kleine vensters nog heel. Hier zou geen grote aaseter bij het lijk kunnen komen.

Een van de vastgebonden veters was gebroken. Een uiteinde van de lijkwade was losgeraakt en Robertsons linkervoet werd zichtbaar.

Ik dacht eraan beide veters en het laken mee terug te nemen. Mogelijk zouden zij een verbinding met mij leggen, hoewel het zulke gewone merken waren, die in zoveel winkels verkocht werden, dat ik daarop alleen niet veroordeeld zou worden.

Toen ik me bukte om aan het werk te gaan, verscheen er een beeld van Robertsons borstwond in mijn geest. En in gedachten hoorde ik de stem van mijn moeder: Wil jij de trekker voor me overhalen? Wil jij de trekker overhalen?

Ik was er door veel oefening bedreven in geworden om mijn geest af te wenden van bepaalde herinneringen uit mijn kindertijd. Ik kon haar uit mijn herinnering wegdraaien en haar stem doen dalen tot een fluistering en vervolgens tot zwijgen brengen.

Het beeld van Robertsons wond kon ik niet zo snel uit mijn gedachten zetten. De vochtige wond pulseerde in mijn gedachten alsof zijn dode hart eronder klopte.

In mijn badkamer had iets me verlokt beter te kijken toen ik zijn hemd openknoopte om te kijken of hij nog leefde. Ik had de kogelwond in de paars geworden huid gezien. Vol walging over mijn eigen ziekelijke aandrang en zeker ook bang geworden, bang dat uit mijn fascinatie zou blijken dat ik op manieren die ik niet had beseft verknipt was geraakt door mijn moeder, had ik me ertegen verzet om nog langer te kijken. Ik had me abrupt omgedraaid en zijn hemd weer dichtgeknoopt.

Nu, op één knie gezeten naast Robertson, frummelend met de knopen in de laatste schoenveter waarmee de lijkwade dichtgebonden zat, probeerde ik de herinnering aan dat hemd, de herinnering aan de lekkende wond te laten verdringen, maar het bleef bonzen in mijn geest.

In het opgeblazen kadaver veroorzaakte gas een reeks oprispingen die eindigden in wat leek op een zucht uit de mond van de dode, daar onder zijn katoenen sluier.

Ik kon geen moment meer bij het lijk blijven en schoot overeind, vluchtte met mijn zaklantaarn weg uit de felroze kamer en was halverwege de gang voor ik besefte dat ik de deur niet had dichtgedaan. Ik liep terug en sloot hem, waarmee het lijk nog beter beschermd werd tegen de grotere aaseters van de woestijn.

Met de zoom van mijn T-shirt veegde ik de krukken schoon van alle kamertjes die ik had verkend. Vervolgens veegde ik met mijn voeten door de afdrukken en verdeelde ik het dikke stof over de vloer in de hoop dat ik geen voetafdrukken zou achterlaten. Toen ik de deur naar buiten opendeed, glansden in de lichtstraal van mijn lantaarn de ogen van drie coyotes, die stonden te wachten tussen mij en de stationair draaiende Chevy.

37

Coyotes lijken met hun pezige poten, magere flanken en smalle snuiten te zijn ontworpen voor snelheid en woeste aanvallen, en toch hebben ze, zelfs als ze je aankijken met een roofdierachtige glans in hun ogen, iets van de aantrekkingskracht van honden. Door sommigen worden ze prairiewolf genoemd, hoewel ze de charme van wolven grotendeels missen. Wel hebben ze iets van de charme van een jonge hond, omdat hun poten te groot zijn voor hun lichaam en hun oren te groot voor hun kop.

Deze drie beesten schenen eerder spottend dan bedreigend, als je de juiste boodschap niet wist te lezen in de gespannen houding en de opengesperde neusgaten. De grote oren stonden rechtop en een van hen hield zijn kop schuin alsof hij me uiterst raadselachtig vond, een mening over mij die niet alleen bij coyotes voorkomt. Twee stonden voor de Chevy, misschien vier meter van me vandaan. De derde wachtte tussen mij en de rechterkant van de auto, waar ik het achterportier open had laten staan.

Zo hard ik kon gaf ik een schreeuw, omdat algemeen beweerd wordt dat plotselinge harde geluiden coyotes op de vlucht doen slaan. Twee trilden, maar geen van beide trok zich ook maar een duimbreed terug.

Gestoofd in mijn eigen zweet moet ik geroken hebben als een wat te hartige, maar toch heerlijke maaltijd.

Toen ik achteruit stapte, sprongen ze niet op me af, wat betekende dat hun stoutmoedigheid nog niet uitgegroeid was tot de absolute overtuiging dat ze me konden pakken. Ik liet de deur tussen ons dichtvallen.

Aan het andere einde van de gang was ook een deur naar buiten, maar als ik daar uit glipte zou dat te ver van de Chevy vandaan zijn. Ik kon er niet op hopen dat ik om de achterkant van de auto heen kon lopen en in kon stappen via het portier dat ik open had gelaten. Lang daarvoor zouden de drie broertjes van Wile E. mijn geur hebben opgevangen en me staan opwachten, en ze zouden meer succes bij me hebben dan Grote Broer bij Roadrunner in de tekenfilms van Looney Tunes.

Als ik binnen wachtte tot de zon opkwam, zou ik misschien ontsnappen, want dit waren nachtjagers en mogelijk hadden ze te veel honger om op mij te blijven wachten. De benzinemeter in Rosalia’s auto had een halfvolle tank aangegeven, wat misschien voldoende was voor het aantal uren, maar de motor zou bijna zeker oververhit raken voordat de benzine op was, waardoor je de auto niet meer kon gebruiken.

Bovendien zouden de batterijen in mijn zaklantaarn het geen uur meer volhouden. Ondanks al mijn dappere taal eerder – ik zei immers dat ik niet bang was voor het onbekende – bracht ik het niet op om opgesloten te zitten in een stikdonkere barak in gezelschap van een dode.

Als ik niets had waar ik mijn ogen op kon richten, zou ik geobsedeerd raken door het beeld dat ik me herinnerde van de kogelwond. Ik zou ervan overtuigd raken dat de nachtwind die aan een gebroken raam fluisterde eigenlijk het geluid was van Bob Robertson die zich uit zijn cocon bevrijdde.

Ik ging op zoek naar iets wat ik naar de coyotes kon gooien. Tenzij ik bereid was de schoenen van het lijk te halen, had ik alleen maar de twee lege bierflesjes.

Toen ik terugkeerde naar de deur met de flesjes, knipte ik de lantaarn uit, stak die in de band van mijn spijkerbroek en wachtte een paar ogenblikken om tot rust te komen, maar ook om mijn ogen aan de duisternis te laten wennen.

Toen ik de deur open deed, hoopte ik dat het eetgezelschap was weggeslopen. Helaas, de drie waren nog bijna precies waar ze waren geweest toen ik me had teruggetrokken: twee voor de auto, de derde bij de rechtervoorband.

In de zon zou hun pels geelbruin zijn met rode punten en bespikkeld met zwarte haren. Hier hadden ze het gepatineerde grijs van oud zilver. Heel subtiel glansden hun ogen, met een maanzieke krankzinnigheid.

Alleen maar omdat hij de stoutmoedigste scheen van het drietal, plaatste ik de dichtstbijzijnde als de leider van de groep. Hij was ook de grootste, met een grijzige kin die veel ervaring bij de jacht deed vermoeden.

Deskundigen raden aan om, als je tegenover een kwaadaardige hond komt te staan, oogcontact te vermijden. Dit wordt opgevat als een uitdaging waarop het dier agressief zal reageren.

Als de hondachtige in kwestie een coyote is die jouw voedingswaarde taxeert, worden die deskundigen je dood. Het vermijden van oogcontact wordt opgevat als zwakte, wat aangeeft dat jij een geschikte prooi bent; je zou jezelf net zo goed kunnen aanbieden op een bord met dubbele pieper, tweemaal hel en een portie nachtbessen.

Terwijl ik oogcontact maakte met de leider van de groep, sloeg ik met een van de flessen tegen de metalen deurlijst. Ik sloeg nog eens, harder, waardoor de fles brak. Uiteindelijk hield ik de hals, met de gekartelde randen voor me uit, in mijn vuist.

Dit was nauwelijks een ideaal wapen tegenover een tegenstander die de bek vol stiletto’s van een toegewijde vleeseter had, maar het was iets beter dan mijn blote handen.

Ik hoopte ze met zoveel overtuiging uit te dagen, dat ze even aan mijn kwetsbaarheid zouden twijfelen. Ik hoefde alleen maar een aarzeling van drie of vier seconden bij ze te bewerkstelligen om het open achterportier van de Chevy te bereiken.

Ik liet de deur achter me dichtvallen en ging op de leider van de groep af.

Ogenblikkelijk ontblootte hij een bek vol gemene tanden. Een laag trillend gegrom waarschuwde me niet dichterbij te komen. Ik negeerde de waarschuwing, deed nog een stap naar voren en gooide met een korte beweging van mijn pols het nog hele bierflesje. Het raakte de leider hard tegen zijn snuit, stuiterde terug en viel aan diggelen op de weg bij zijn poten.

Geschrokken hield de coyote op met grommen. Hij liep naar de voorkant van de auto, zonder zich van me terug te trekken, maar ook zonder dichterbij te komen, alleen maar om samen met zijn twee metgezellen een hecht front te vormen.

Dit leverde me het gewenste effect op van een directe, onbewaakte weg naar het open achterportier van de Chevy. Helaas zou ik, als ik snel naar mijn dekking rende, de troep even uit het oog moeten verliezen.

Op het moment dat ik naar de auto rende, zouden ze me bespringen. De afstand tussen hen en mij was niet veel groter dan de afstand tussen mij en het open portier, en zij waren veel sneller dan ik.

Terwijl ik de gebroken fles voor me uit hield en scherpe, dreigende stootbewegingen maakte, liep ik langzaam zijwaarts naar de stationair draaiende Chevy. Elke centimeter was een overwinning.

Twee keken duidelijk nieuwsgierig toe, de kop geheven, bek open, tong slap uit de bek. Ze waren nieuwsgierig, maar ook gespitst op elke gelegenheid die ik ze mocht geven, met hun gewicht naar hun achterpoten verplaatst, klaar om toe te springen met hun enorme heupspieren.

De houding van de leider verontrustte me meer dan die van de andere leden van de troep. Dit beest, met de kop naar beneden en de oren plat tegen zijn kop, de tanden zichtbaar, maar niet de tong, staarde me strak aan van onder zijn lage voorhoofd.

De voorpoten waren zo stevig in de grond gedrukt dat zelfs in dit bleke maanlicht duidelijk te zien was dat hij zijn tenen had gespreid. Het beest leek door de scherp gebogen spronggewrichten op de punten van zijn poten te staan.

Hoewel ik naar ze bleef kijken, waren ze ineens niet meer direct voor me, maar rechts van me. Het open portier was aan mijn linkerkant.

Mijn zenuwen zouden door woest gegrauw niet zo gespannen zijn geraakt als door hun ingehouden adem, hun verwachtingsvolle stilte.

Halverwege de Chevy leek het me dat ik wel een sprint naar de achterbank kon wagen, in de auto kon duiken en het portier net op tijd kon dichttrekken voor hun bijtende kaken.

Toen hoorde ik een gedempt gegrom links van me.

De troep bestond nu uit vier dieren, en de vierde was van de achterkant van de Chevy naar me toe geslopen. Hij stond tussen mij en het open portier in.

Toen ik een beweging rechts van me voelde, verplaatste ik met een ruk mijn aandacht weer naar de drie. Tijdens de korte afleiding waren ze dichterbij geslopen.

Maanlicht kleurde sliertig kwijl dat van de lippen van de leider droop zilverkleurig.

Links van me werd het lage gegrom van de vierde coyote luider en overstemde nu bijna het gebrom van de auto. Het was een levende motor van de dood, die nu nog stationair draaide, maar elk moment in een hoge versnelling geschakeld kon worden. Vanuit mijn ooghoek zag hem naderbij sluipen.

38

De deur van de barak lag op een ontmoedigende afstand achter me. Voor ik die bereikte zou de leider van de troep al met zijn tanden in mijn nek boven op me zitten, en de andere coyotes zouden aan mijn benen rukken om me onderuit te halen.

In mijn hand voelde de gebroken bierfles nutteloos aan, een jammerlijk onbruikbaar wapen, alleen maar goed om mijn eigen keel mee door te snijden.

Door de plotseling overweldigende druk op mijn blaas, zouden deze rovers tegen de tijd dat ze me op zouden vreten gemarineerd vlees krijgen…

… maar het ellendige beest links van me slikte zijn grom in en liet ineens een onderdanig gejammer horen.

Het angstaanjagende drietal rechts van me ruilde hun dreigende houding op slag in voor een houding van verwarring. Ze kwamen uit hun sluipende houding overeind, stonden bijna rechtop, de oren gespitst en naar voren gedraaid.

De verandering in het gedrag van de coyotes, zo plotseling en onverklaarbaar, schonk aan het moment iets van betovering, alsof een beschermengel de dieren in een roes van genade had gebracht, waardoor ik uitstel van executie kreeg.

Ik bleef stijf en verstomd staan, bang dat ik door me te bewegen de betovering zou verbreken. Toen besefte ik dat de aandacht van de coyotes was verplaatst naar iets achter me.

Voorzichtig draaide ik mijn hoofd om. Ik ontdekte dat mijn beschermengel een mooie, maar te magere jonge vrouw was met warrig blond haar en een knap gezicht. Ze stond links achter me, was blootsvoets en naakt op een klein met kant afgezet slipje na, en hield haar slanke armen over haar borsten gekruist.

Haar gladde bleke huid leek te gloeien in het licht van de maan. Haar blauwgroene ogen waren glanzende poelen, en vensters naar een zo intense melancholie, dat ik meteen wist dat zij hoorde tot de gemeenschap van rusteloze doden.

De coyote links van me ging op de grond liggen, was al zijn honger vergeten en al zijn vechtlust kwijtgeraakt. Het beest keek naar haar als een hond die wachtte op een woord van genegenheid van zijn geliefde bazin.

Rechts van me waren de eerste drie coyotes niet zo deemoedig geworden als de vierde, maar ook zij waren gehypnotiseerd door wat ze zagen. Hoewel ze zich niet ingespannen hadden, hijgden ze en likten ze onophoudelijk langs hun lippen – twee tekenen van een nerveuze spanning bij elke hondachtige. Toen de vrouw langs me heen naar de Chevy liep, weken ze achteruit, niet uit angst, maar uit ontzag.

Bij de auto draaide ze zich naar me om. Haar glimlach was een omgekeerde halvemaan vol verdriet.

Ik bukte me om de gebroken fles rustig op de grond te leggen, en kwam overeind met een nieuw ontzag voor de opvattingen van coyotes, die meer belang leken te hechten aan het ervaren van een wonder dan aan de eisen van de honger.

Bij de auto deed ik het rechterachterportier dicht en opende het voorportier.

De vrouw keek me nu ernstig aan, alsof het haar enorm ontroerde dat ze na al die jaren na haar dood gezien werd, zoals het mij ontroerde haar in dit door haarzelf gecreëerde vagevuur te zien.

Even lieftallig als een halfgeopende roos en nog steeds vol belofte, leek ze niet veel ouder dan achttien te zijn geweest toen ze stierf, te jong om zichzelf zo lang te veroordelen tot de boeien van deze wereld, tot zo’n langdurig en eenzaam lijden.

Ze moest een van de drie jonge prostituees zijn die vijf jaar eerder waren doodgeschoten door een gestoorde man, bij het incident waardoor de Fluisterende Hamburger voorgoed gesloten werd. Haar beroep had haar gehard moeten hebben, maar ze leek een zachtaardige en timide geest.

Aangedaan door haar kwetsbaarheid en door het harde oordeel over zichzelf dat haar hier hield, stak ik een hand naar haar uit. In plaats van mijn hand te pakken, boog ze ingetogen haar hoofd. Na een aarzeling haalde ze haar armen voor haar borst weg en liet die langs haar lichaam zakken, waardoor ik haar borsten zag – en de twee donkere kogelgaten ertussenin.

Omdat ik het betwijfelde dat ze enige onafgemaakte zaak op deze verlaten plek had, en omdat haar leven duidelijk zo hard was geweest dat ze weinig redenen moest hebben zoveel van deze wereld te houden dat ze er niet weg wilde, nam ik aan dat haar aarzeling om verder te gaan voortkwam uit een angst voor wat er zou komen, misschien uit vrees voor straf.

‘Wees niet bang,’ zei ik tegen haar. ‘Je was toch geen monster in dit leven? Alleen maar eenzaam, verloren en gebroken – zoals wij allemaal die deze weg gaan.’

Langzaam hief ze haar hoofd.

‘Misschien was je zwak en dwaas, maar dat zijn er zo velen. Ik ook.’

Ze keek me weer in de ogen. Haar melancholie leek voor mij nog intenser, acuut als verdriet, maar chronisch als berouw.

‘Ik ook,’ herhaalde ik. ‘Maar als ik sterf, ga ik verder, en dat moet jij ook doen, zonder angst.’

Ze droeg haar wonden niet als goddelijke stigma’s, maar alsof het de merktekens van de duivel waren, wat niet zo was.

‘Ik heb geen idee hoe het is, maar ik weet dat jou een beter leven wacht, voorbij de ellende die je hier hebt gekend, op een plek waar je thuishoort en waar je oprecht bemind zult worden.’

Aan haar uitdrukking zag ik dat bemind worden voor haar slechts een gekoesterde hoop was geweest die nooit in vervulling was gegaan in haar korte, ongelukkige leven. Een verschrikkelijk leven, misschien van de wieg tot aan het geluid van het schot dat haar doodde, had haar een schrale verbeeldingskracht gegeven, waardoor ze zich geen wereld na deze wereld kon voorstellen, waar liefde een belofte was die vervuld zou worden.

Ze bracht haar armen weer omhoog en kruiste ze over haar borst, waarmee ze zowel haar borsten als haar wonden bedekte.

‘Wees niet bang,’ zei ik weer.

Haar glimlach keerde terug en leek net zo melancholiek als eerder, maar nu ook vol verwondering. Ik wist niet of wat ik had gezegd haar enige troost had geboden.

Terwijl ik wenste dat ik mijn geloof overtuigender kon uitdragen en me afvroeg waarom dat niet zo was, ging ik op de passagiersstoel van de auto zitten. Ik deed het portier dicht en schoof achter het stuur.

Ik wilde haar daar niet achterlaten bij de dode palmbomen en de verroeste barakken, met even weinig hoop als ze fysieke substantie had.

Toch tikte de nacht voort, de maan en alle constellaties trokken even meedogenloos langs de hemel als de wijzers over de wijzerplaat van een klok. Over te weinig uren zou er een verschrikking neerdalen op Pico Mundo, tenzij ik die op de een of andere manier tot staan kon brengen.

Toen ik langzaam wegreed, keek ik herhaaldelijk in mijn achteruitkijkspiegel. Ze stond daar in het maanlicht, met de betoverde coyotes aan haar voeten op de grond, alsof zij de godin Diana was tussen twee jachtpartijen in, heerseres over de maan en alle maanwezens, terugwijkend, afnemend, maar nog niet klaar om naar haar huis op de Olympus te gaan.

Ik reed van de Kerk van de Fluisterende Komeet terug naar Pico Mundo, weg van het gezelschap van een doodgeschoten vreemde, en op weg naar het slechte nieuws over een neergeschoten vriend.

39

Als ik de naam had geweten of zelfs maar het gezicht had gekend van degene die ik zocht, zou ik misschien mijn paranormale magnetisme hebben gebruikt door een tijdje in Pico Mundo rond te rijden tot mijn zesde zintuig me met hem in contact bracht. De man die Bob Robertson had gedood en die ernaar hunkerde de komende dag anderen te vermoorden, bleef voor mij zonder naam en zonder gezicht, en zolang ik alleen maar een fantoom najoeg, zou ik benzine en tijd verspillen.

De stad sliep, maar zijn demonen sliepen niet. Op straat renden bodachs door de nacht, in grotere aantallen en angstaanjagender dan een troep coyotes, in wat een verwachtingsvolle extase leek.

Ik passeerde huizen waar die levende schaduwen zich verzamelden en rondzwermden met een bijzondere nieuwsgierigheid. Eerst probeerde ik me alle huizen die door hen bezocht werden te herinneren, omdat ik nog steeds geloofde dat de mensen voor wie de bodachs belangstelling hadden ook degenen waren die tussen de komende dageraad en de erop volgende zonsondergang vermoord zouden worden.

Hoewel ons stadje klein is in vergelijking met een echte stad, is het veel groter dan vroeger, met alle nieuwe wijken vol duurdere laagbouw, en er wonen meer dan veertigduizend mensen in een district van een half miljoen zielen. Ik ken slechts een fractie van hen.

De meeste huizen waar het krioelde van de bodachs waren van mensen die ik nooit had ontmoet. Ik had niet de tijd ze allemaal te spreken, en had niet de hoop hun vertrouwen in die mate te winnen dat ze mijn raad zouden opvolgen en hun plannen voor woensdag zouden veranderen, zoals Viola Peabody had gedaan. Ik overwoog te stoppen bij de huizen van de mensen die ik wel kende, en hun te vragen alle plaatsen te noteren waar ze dachten aanstaande middag te zijn. Met een beetje geluk ontdekte ik misschien die ene bestemming die voor allemaal dezelfde was.

Niemand van hen behoorde tot mijn kleine, intieme vriendenkring. Ze wisten niets van mijn bovennatuurlijke gave, maar de meesten zagen me min of meer als een aardige excentriekeling, en zouden daarom niet verrast zijn door mijn onverwachte bezoek of mijn vragen.

Maar door deze informatie in te winnen in de aanwezigheid van bodachs, zou ik hun wantrouwen wekken. Als ze me eenmaal in de gaten hadden, zouden ze uiteindelijk mijn unieke aard ontdekken.

Ik herinnerde me het zesjarige Engelse joch dat hardop over bodachs had gesproken, en dat was verpletterd tussen een betonnen muur en een op hol geslagen vrachtwagen. De botsing was zo hevig geweest, dat sommige betonblokken aan gruis geslagen waren, waardoor de stalen bewapening in het beton te zien was. Hoewel de chauffeur, een jongeman van achtentwintig, geheel gezond had geleken, kwam tijdens de autopsie aan het licht dat hij, terwijl hij achter het stuur zat, een zware beroerte had gekregen waaraan hij direct was overleden.

De beroerte moest hem juist op het moment dat hij over een heuvel kwam gedood hebben, een heuvel aan de voet waarvan het Engelse jongetje stond. Het technische onderzoek ter plekke van de politie wees uit dat de hellingshoek, in relatie tot de dwarsstraat beneden, de onbestuurde vrachtwagen juist van de jongen vandaan had moeten brengen. De wagen had de muur moeten raken op tien meter afstand van de plek waar de fatale botsing in werkelijkheid had plaatsgevonden. Het dode lichaam van de chauffeur had tijdens de afdaling kennelijk zo aan het stuur gehangen dat hij tegenstuur gaf. Anders was het kind gered geweest.

Ik weet meer over de geheimen van het universum dan degenen onder u die de achtergebleven doden niet kunnen zien, maar ik begrijp slechts een fractie van de waarheid over ons bestaan. Toch ben ik tot minstens één zekere conclusie gekomen, gebaseerd op wat ik weet: toeval bestaat niet.

Op macroniveau neem ik waar wat de natuurkundigen ons als waarheid vertellen over het microniveau: zelfs in chaos bestaan orde, doel en een vreemde betekenis die ons uitnodigen die te onderzoeken en te begrijpen, maar dat begrip vaak juist tegenwerken.

Daarom stopte ik bij geen van de huizen waar de bodachs rondsprongen en maakte ik de mensen niet wakker om mijn dringende vragen te stellen. Ergens waren een gezonde chauffeur en een zware vrachtwagen, die op het juiste moment slechts een hersenbloeding en weigerende remmen nodig hadden om plotseling razendsnel mijn pad te kruisen.

In plaats daarvan reed ik naar het huis van chef Porter en probeerde tot een beslissing te komen of ik hem op de goddeloze tijd van drie uur ’s ochtends wakker zou maken.

Door de jaren heen had ik hem slechts twee keer in zijn slaap gestoord. De eerste keer was ik nat geweest en had ik onder de modder gezeten, nog steeds met een van de voetboeien, met een eind ketting eraan, waarmee ik vastgebonden had gezeten aan twee lijken waarmee ik in het Malo Suerte Lake was gegooid door slechte mannen met een onaangenaam karakter. De tweede keer dat ik hem wakker had gemaakt, was er een crisis geweest die zijn aandacht nodig had.

De huidige crisis had ons nog niet bereikt, maar stond eraan te komen. Ik meende dat hij moest weten dat Bob Robertson geen eenling was, maar een samenzweerder.

De moeilijkheid was het nieuws overtuigend te brengen zonder te vertellen dat ik Bob Robertson dood in mijn badkamer had gevonden en dat ik het kadaver, door zonder scrupules allerlei wetten te overtreden, had verstopt op een minder incriminerende rustplaats.

Toen ik de hoek omkwam, op een halve straat afstand van het adres van Porter, was ik verrast dat ik in verscheidene huizen zo laat licht zag branden. In het huis van de chef brandde meer licht dan in de andere.

Er stonden vier patrouillewagens voor het huis. Ze stonden allemaal haastig, schuin tegen de stoeprand geparkeerd. De lichten op een van de wagens draaiden en knipperden nog.

In de voortuin, overspoeld door ritmische vegen rood en blauw licht, stonden vijf agenten met elkaar te praten. Hun houding deed vermoeden dat ze elkaar troostten.

Ik was van plan geweest aan de overkant van de straat, tegenover het huis van de chef te parkeren. Ik zou zijn privénummer pas gebeld hebben nadat ik een verhaal in elkaar had gedraaid waarin ik mijn dienstverlening als een taxichauffeur aan een dode zorgvuldig zou verzwijgen.

In plaats daarvan parkeerde ik, met een wee gevoel in mijn maag, de Chevy op straat naast een van de politieauto’s. Ik zette de koplampen uit maar liet de motor draaien, en hoopte dat geen van de agenten zo dicht in de buurt zou komen dat hij zag dat er geen sleuteltjes in het contact zaten.

De agenten op het gras kende ik allemaal. Ze draaiden zich naar me om toen ik aan kwam rennen.

Sonny Wexler, de langste en hardste van de groep, maar met de zachtste stem, stak een gespierde arm uit, alsof hij me wilde verhinderen langs hem naar het huis te rennen. ‘Wacht even, hier blijven, jongen. De technische dienst is aan het werk.’

Pas nu zag ik Izzy Maldanado op de veranda. Hij kwam overeind van iets waarmee hij op zijn knieën bezig was geweest en rekte zich uit om de spieren in zijn rug wat te ontspannen.

Izzy werkt voor het forensisch laboratorium van de sheriff van Maravilla County, dat op contractbasis voor de politie van Pico Mundo werkt. Als het lijk van Bob Robertson uiteindelijk in die barak werd gevonden, zou Izzy hoogstwaarschijnlijk de technische rechercheur zijn die nauwgezet de plaats op aanwijzingen nazocht.

Hoewel ik wanhopig graag wilde weten wat er hier was gebeurd, kon ik niet praten. Ik kon niet slikken. Een taaie massa leek mijn keel te verstoppen.

Terwijl ik zonder succes probeerde die ingebeelde prop weg te slikken, waarvan ik wist dat het niet anders was dan emotie, dacht ik aan Gunther Ulstein, een zeer geliefde muziekleraar en leider van de Pico Mundo High School Band, die af en toe moeite had gehad met slikken. Na een aantal weken was de situatie erger geworden. Voor hij het had laten onderzoeken, had de slokdarmkanker zich al uitgebreid naar het strottenhoofd.

Omdat hij niet kon slikken, verloor hij snel gewicht. Artsen behandelden hem eerst met bestraling, met de bedoeling daarna zijn hele slokdarm weg te halen en te vervangen door een stuk van zijn dikke darm. De bestraling haalde niets uit. Hij stierf voor de operatie.

Mager en verschrompeld, zoals in zijn laatste dagen, is Gunny Ulstein gewoonlijk te vinden in zijn schommelstoel op de veranda voor het huis dat hij zelf heeft gebouwd. Zijn vrouw Mary, dertig jaar oud, woont er nog steeds.

In de laatste paar weken voor zijn dood kon hij ook niet meer praten. Hij had zoveel tegen Mary willen zeggen – dat ze altijd het beste in hem naar boven had gehaald, hoeveel hij van haar hield. Hij kon zijn gevoelens niet opschrijven met de subtiliteit en de variatie aan emoties die hij had kunnen uitdrukken met zijn stem. Hij is er nog steeds, vol spijt over wat hij niet heeft kunnen zeggen; in de ijdele hoop dat hij als geest een manier zal vinden om tegen haar te praten.

Een stomheid veroorzakende kanker leek op dit moment bijna een zegen omdat hij me had belet aan Sonny Wexler te vragen: ‘Wat is er gebeurd?’

‘Ik dacht dat je het wel gehoord zou hebben,’ zei hij. ‘Ik dacht dat je daarom hier was. De chef is neergeschoten.’

Jesus Bustamante, een andere agent, zei kwaad: ‘Nu bijna een uur geleden heeft de een of andere gore klootzak de chef op zijn eigen veranda drie keer in zijn borst geschoten.’

Mijn maag draaide om, steeds maar weer om, bijna op de maat van de draaiende lichten van de dichtstbijzijnde patrouillewagen, en de ingebeelde prop in mijn slokdarm werd echt toen een bittere golf maaginhoud omhoog kwam achter in mijn keel.

Ik moet bleek zijn geworden, gewankeld hebben op knieën die me plotseling niet meer droegen, want Jesus zette een arm tegen mijn rug om me te steunen en Sonny Wexler zei: ‘Rustig, jongen, rustig, de chef leeft nog. Hij is er slecht aan toe, maar hij leeft nog, hij is een vechter.’

‘De artsen zijn op dit moment met hem bezig,’ zei Billy Munday, wiens wijnrode moedervlek, die een derde van zijn gezicht bedekte, vreemd leek te gloeien in de nacht. Het verleende hem de aura van een beschilderde sjamaan die voorbodes waarneemt, en die waarschuwt voor onheil. ‘Het komt goed met hem. Het moet wel. Ik bedoel, wat moeten we zonder hem?’

‘Hij is een vechter,’ herhaalde Sonny.

‘Welk ziekenhuis?’ vroeg ik.

‘County General.’

Ik rende naar de auto die ik op straat had laten staan.

40

Tegenwoordig lijken de meeste ziekenhuizen in Zuid-Californië op goedkope overdekte markten waar ze afgeprijsde tapijten of handelsvoorraden in het groot verkopen. De karakterloze structuur wekt geen vertrouwen dat er binnen die muren genezing plaatsvindt.

County General, het oudste ziekenhuis in de streek, bezit een indrukwekkende inrijpoort met kalkstenen zuilen om het hele gebouw heen. Al op het eerste gezicht weet je dat er binnen artsen en verpleegkundigen aan het werk zijn, geen verkopers.

De entreehal heeft een marmeren vloer, geen projecttapijt, en het marmer voor de informatiebalie bevat een ingelegde bronzen esculaap.

Voor ik de balie had bereikt werd ik opgevangen door Alice Norrie, een vrouwelijke agent die al tien jaar bij de politie van Pico Mundo zit en die hier was neergezet om verslaggevers en andere ongewenste personen al in de hal tegen te houden.

‘Hij is in de OK, Odd. Hij zal hier wel een tijdje blijven.’

‘Waar is Mrs. Porter?’

‘Karla is in de wachtkamer van de intensive care. Ze zullen hem waarschijnlijk wel direct van de operatietafel daarheen brengen.’ De intensive care was op de derde verdieping. Op een toon die er geen twijfel over liet bestaan dat ze me moest arresteren, als ze me wilde tegenhouden, zei ik: ‘Ik ga naar boven, dame.’

‘Je hoeft niet zo op te spelen, Odd. Je staat op het lijstje dat Karla me heeft gegeven.’

Ik nam de lift naar de eerste verdieping, waar de operatiekamers van het County General zijn.

Het kostte weinig moeite de juiste operatiekamer te vinden. Rafus Carter, in uniform en stevig genoeg om een op hol geslagen stier tegen te houden, stond op wacht bij de deur.

Toen ik naderbij kwam in het schijnsel van de tl-buizen, legde hij zijn rechterhand op de kolf van het wapen aan zijn riem.

Hij zag me reageren op zijn wantrouwige gebaar en zei: ‘Ik bedoel er niets mee, Odd, maar alleen Karla kan door die gang komen zonder dat ik reageer.’

‘Denk je dat hij is neergeschoten door iemand die hij kende?’

‘Dat moet bijna wel, wat inhoudt dat het waarschijnlijk ook iemand is die ik ken.’

‘Hoe slecht is het met hem?’

‘Heel slecht.’

‘Hij is een vechter,’ zei ik, de mantra van Sonny Wexlers nazeggend.

Rafus Carter zei: ‘Dat is hem geraden ook.’

Ik liep terug naar de lift. Tussen de tweede en derde verdieping drukte ik op STOP.

Ik trilde zo dat alle kracht uit me vloeide. Mijn benen werden te zwak om me te steunen. Ik gleed langs de wand van de lift naar beneden en ging op de vloer zitten.

In het leven, zegt Stormy, gaat het er niet om hoe snel je rent of zelfs met welke elegantie. Het gaat om doorzettingsvermogen, om overeind blijven en doorsjokken, wat er ook gebeurt.

Hoe dan ook ziet ze dit leven, in haar kosmologie, als een opleidingskamp. Als je niet doorzet, ondanks alle obstakels en alle kwetsuren die je oploopt, kun je niet verder naar je volgende leven vol avontuur, dat ze ‘je dienstplicht’ noemt, of uiteindelijk naar je derde leven, dat volgens haar vol genietingen en zegeningen zal zijn die veel groter zijn dan een schaal vol kokos-kersenijs met chocoladesnippers.

Stormy blijft, metaforisch gesproken, altijd overeind, hoe stevig de wind van het toeval ook kan waaien, of hoe zwaar de last van de ervaring ook mag zijn; anders dan zij merk ik dat ik af en toe even pauze moet nemen, wil ik uiteindelijk kunnen doorzetten.

Ik wilde kalm, beheerst, sterk en vol positieve energie zijn als ik Karla zag. Ze had steun nodig, geen tranen van meeleven of van verdriet.

Na twee of drie minuten was ik kalm, en had ik mijn zelfbeheersing half teruggevonden, en ik besloot dat het ermee door kon. Ik kwam overeind, trok de stopknop weer uit en ging verder naar de derde verdieping.

De sombere wachtkamer, aan het einde van de gang vanaf de intensive care, had bleekgrijze muren, een grijs met zwart bespikkelde linoleumvloer en modderbruine stoelen. De sfeer was doods. Iemand zou degene die het ziekenhuis had ingericht een klap op zijn hoofd moeten geven.

De zuster van de chef, Eileen Newfield, zat met rode ogen van het huilen in een hoek, terwijl ze dwangmatig een geborduurde zakdoek in haar handen ronddraaide.

Naast haar zat Jake Hulquist troostende woorden te prevelen. Hij was de beste vriend van de chef. Ze waren in hetzelfde jaar bij het korps gekomen.

Jake was niet in uniform, maar droeg een kakibroek en een loshangend T-shirt. De veters in zijn sportschoenen hingen los. Zijn haar stak vreemd omhoog in krullen en stekels, alsof hij niet de tijd had genomen het te kammen toen hij het telefoontje had gekregen. Karla zag eruit zoals ze altijd deed: fris, mooi en heel beheerst.

Haar ogen stonden helder; ze had niet gehuild. Ze was in de eerste plaats de echtgenote van een politieman, daarna pas een vrouw. Ze zou niet toegeven aan haar tranen zolang Wyatt voor zijn leven vocht, omdat ze in de geest samen met hem vocht.

Op het moment dat ik door de open deur binnenstapte, kwam Karla naar me toe, omhelsde me en zei: ‘Dit is klote, hè, Oddie? Dat zeggen jongelui van jouw leeftijd toch in zo’n situatie?’

‘Het is klote,’ beaamde ik. ‘Heel erg klote.’

Karla was gevoelig voor de breekbare emotionele conditie van Eileen. Ze nam me mee naar de gang, waar we konden praten. ‘Hij kreeg een telefoontje over zijn privénachtlijn. Net voor twee uur vanochtend.’

‘Van wie?’

‘Dat weet ik niet. Ik werd half wakker door de telefoon. Hij zei dat ik weer moest gaan slapen, dat er niets aan de hand was.’

‘Hoeveel mensen hebben dat nummer?’

‘Niet veel. Hij liep niet naar de kast om zich aan te kleden. Hij verliet de slaapkamer in zijn pyjama, dus ik dacht dat hij niet wegging, dat het een probleem was dat hij thuis kon regelen, en ik ging weer slapen tot ik wakker werd van de schoten.’

‘Wanneer was dat?’

‘Nog geen tien minuten na het telefoontje. Kennelijk deed hij de voordeur open voor iemand die hij verwachtte…’

‘Iemand die hij kende.’

‘… en er werd vier keer op hem geschoten.’

‘Vier? Hij had toch drie kogels in zijn borst?’

‘Drie in zijn borst,’ bevestigde ze, ‘en één in zijn hoofd.’

Toen ik hoorde van de kogel in zijn hoofd, moest ik me bijna weer langs de muur naar de vloer laten glijden.

Toen ze zag hoe hard deze informatie aankwam, zei Karla snel: ‘Geen hersenletsel. Het schot in zijn hoofd is het minst ernstige van de vier.’ Ze wist een beverige, maar oprechte glimlach op te brengen. ‘Hij zal er wel een grap over maken, denk je niet?’

‘Dat heeft hij waarschijnlijk al gedaan.’

‘Ik hóór het hem zeggen: als je bij Wyatt Porter zijn hersens eruit wilt knallen, zul je hem in zijn reet moeten schieten.’

‘Zo ken ik hem, ja,’ beaamde ik.

‘Ze denken dat het als genadeschot bedoeld was toen hij al op de grond lag, maar misschien werd de schutter zenuwachtig of werd hij afgeleid. De kogel schampte Wyatts hoofd.’

Ik zat in de ontkennende fase: ‘Niemand zou hem willen doden.’ Karla zei: ‘Tegen de tijd dat ik het alarmnummer had gedraaid en beneden was met mijn pistool, was de schutter al verdwenen.’ Ik zag haar al voor me, zoals ze onbevreesd de trap af liep met het wapen in beide handen, en naar de voordeur ging om een vuurgevecht aan te gaan met de man die haar echtgenoot had neergeschoten. Een leeuwin. Zoals Stormy.

‘Wyatt lag al bewusteloos op de grond toen ik hem vond.’

Door de gang, uit de richting van de liften, kwam een operatiezuster, gekleed in het groen. Ze had de uitdrukking op haar gezicht van: dood alsjeblieft de boodschapper niet.

41

De operatiezuster, Jenna Spinelli, had op de middelbare school een klas boven me gezeten. Haar kalme, grijze ogen hadden blauwe spikkeltjes, en haar handen waren gemaakt om piano te spelen.

Het nieuws dat ze bracht was niet zo akelig als ik had gevreesd, en niet zo goed als ik had gehoopt. De toestand van de chef was stabiel, maar hij was nog uiterst zwak. Hij was zijn milt kwijtgeraakt, maar die had hij niet echt nodig. Een long was doorboord, maar die kon herstellen, en geen van zijn vitale organen was onherstelbaar beschadigd.

Er waren ingewikkelde reparaties nodig aan de bloedvaten en de arts die de leiding had over het operatieteam schatte dat de chef nog anderhalf tot twee uur in de OK zou blijven.

‘We zijn er redelijk zeker van dat hij goed door de operatie zal komen,’ zei Jenna. ‘Daarna begint de moeilijke taak om ervoor te zorgen dat er geen complicaties optreden.’

Karla liep de wachtkamer in om verslag uit te brengen aan de zuster van de chef en aan Jake Hulquist.

Alleen met Jenna op de gang, zei ik: ‘Heb je alles gezegd, of hou je iets achter?’

‘Het is precies zoals ik heb gezegd, Oddie. We verfraaien de dingen niet voor de echtgenotes. We vertellen alles altijd meteen eerlijk.’

‘Dit is klote.’

‘Heel erg,’ beaamde ze. ‘Ik weet dat hij een goede vriend van je is.’

‘Ja.’

‘Ik denk dat hij het uiteindelijk wel haalt,’ zei Jenna. ‘Niet alleen de operatie, maar daarna. Hij gaat op zijn eigen benen terug naar huis.’

‘Maar je kunt het niet garanderen?’

‘Wanneer kun je dat ooit? Hij is van binnen een puinhoop. Maar nog niet half zo erg als we dachten toen we hem net op de tafel legden en openmaakten. Het is duizend tegen één dat iemand drie kogels in de borst overleeft. Hij heeft ongelooflijk veel geluk gehad.’

‘Als dat geluk is, kan hij maar beter nooit naar Las Vegas gaan.’ Met een vingertop trok ze een van mijn onderste oogleden naar beneden en bestudeerde het bloeddoorlopen landschap. ‘Je ziet eruit als een wrak, Oddie.’

‘Het is een lange dag geweest. Weet je, het ontbijt begint vroeg in de Grille.’

‘Ik was er laatst nog met twee vriendinnen. Jij hebt onze lunch klaargemaakt.’

‘O ja? Soms is het allemaal zo druk bij de bakplaat, dat ik niet de kans krijg om rond te kijken en te zien wie er zijn.’

‘Jij hebt talent.’

‘Bedankt,’ zei ik. ‘Lief dat je dat zegt.’

‘Ik heb gehoord dat je vader de maan aan het verkopen is.’

‘Ja, maar het is niet zo’n fantastische plek voor een vakantiehuisje. Er is geen lucht.’

‘Jij lijkt helemaal niet op je vader.’

‘Wie wil er op zijn vader lijken?’

‘De meeste jongens.’

‘Volgens mij heb je het mis.’

‘Zal ik je eens wat zeggen? Je zou kooklessen moeten geven.’

‘Ik ben voornamelijk met bakken bezig.’

‘Ik zou me toch aanmelden.’

‘Het is niet bepaald de gezonde keuken,’ zei ik.

‘Doodgaan doen we toch allemaal. Ben je nog steeds met Bronwen?’

‘Stormy. Ja. Dat is ons lot.’

‘Hoe weet je dat?’

‘We hebben dezelfde moedervlekken.’

‘Bedoel je dat ze net zo’n tatoeage heeft genomen als jij?’

‘Tatoeage? Nee, een echte moedervlek. We gaan trouwen.’

‘O, dat had ik nog niet gehoord.’

‘Het is de eerste keer dat ik erover praat.’

‘Wacht maar tot de meiden het horen.’

‘Welke meiden?’

‘Allemaal.’

Ik raakte de draad van dit gesprek zo’n beetje kwijt, dus ik zei: ‘Luister, ik ben ontzettend smerig en ik moet nodig in bad, maar ik wil niet uit het ziekenhuis weg voordat chef Porter veilig uit de operatiekamer is gekomen, zoals je net zei. Kan ik hier ergens douchen?’

‘Ik praat wel met de hoofdzuster van deze afdeling. Dat zal wel lukken.’

‘Ik heb schone kleren in de auto,’ zei ik.

‘Ga ze halen. En ga daarna naar de verpleegsterskamer. Ik heb dan wel alles geregeld.’

Toen zij zich wilde omdraaien, zei ik: ‘Jenna, heb je ooit pianoles gehad?’

‘Of ik ooit pianoles heb gehad? Jaren. Maar waarom vraag je dat?’

‘Je hebt zulke mooie handen. Ik wed dat je heel goed speelt.’

Ze schonk me een lange blik die ik niet kon plaatsen. Haar grijze ogen met de blauwe vlekjes waren een mysterie.

Toen zei ze: ‘Meen je dat echt, van dat trouwen?’

‘Zaterdag,’ verzekerde ik haar, vol trots dat ik dan van Stormy zou zijn. ‘Als ik weg had gekund uit de stad, zouden we al naar Las Vegas zijn en morgenochtend getrouwd zijn.’

‘Sommige mensen hebben alleen maar geluk,’ zei Jenna. ‘Zelfs nog meer dan chef Porter, die nog steeds ademhaalt na drie schoten in zijn borst.’

Omdat ik er vanuit ging dat ze bedoelde dat ik geluk had dat ik Stormy aan de haak had geslagen, zei ik: ‘Na de puinhoop die mijn vader en moeder ervan gemaakt hebben, was het lot me wel wat verschuldigd.’

Jenna beheerste dat ondoorgrondelijke neerslaan van haar ogen perfect. ‘Bel me als je toch besluit kooklessen te gaan geven. Jij weet vast heel goed hoe je je garde moet gebruiken.’

Verbouwereerd zei ik: ‘Mijn garde? Natuurlijk, maar die gebruik ik voornamelijk voor roereieren. Met pannenkoeken en wafels moet je het beslag roeren, en verder is bijna alles alleen maar braden, braden en braden.’

Ze glimlachte, schudde haar hoofd en liep weg. Ik bleef net zo perplex achter als ik wel eens was geweest wanneer ik als beste speler in het honkbalteam van de middelbare school, een gemakkelijke, slap geworpen bal had gemist zonder hem zelfs maar te schampen.

Ik haastte me naar Rosalia’s auto op de parkeerplaats. Ik haalde het pistool uit de plastic tas en stopte dat weg onder de bestuurdersstoel.

Toen ik met mijn tas terugkeerde naar de zusterkamer op de derde verdieping verwachtten ze me. Hoewel het verzorgen van zieken en stervenden naargeestig werk leek, glimlachten de vier zusters van de nachtdienst en waren ze duidelijk ergens door geamuseerd.

Naast de gewone één- en tweepersoonskamers kon je op de derde verdieping tegen extra betaling gebruikmaken van een paar luxe onderkomens die konden doorgaan voor hotelkamers. Ze waren voorzien van vloerbedekking en ingericht in warme kleuren, met comfortabel meubilair, mooi ingelijste slechte kunst en complete badkamers met ingebouwde koelkast.

Ambulante patiënten met een aanvullende verzekering kunnen een dergelijke luxekamer boeken en daarmee ontsnappen aan de deprimerende ziekenhuissfeer. Men zegt dat het herstel erdoor wordt bespoedigd, wat volgens mij zeker zo is, ondanks de fabrieksmatig geschilderde zeilschepen en katjes in een veld madeliefjes.

Ik werd voorzien van een paar handdoeken en mocht een badkamer in een leegstaande luxekamer gebruiken. De schilderijen hadden een circusthema: clowns met ballonnen, treurig kijkende leeuwen, een knappe koorddanseres met een roze parasol. Ik nam twee maagtabletten in.

Ook nadat ik me geschoren en gedoucht had, nadat ik mijn haren had gewassen en schone kleren had aangetrokken, bleef ik het gevoel houden alsof ik volledig plat onder een stoomwals vandaan was gekropen.

Ik ging in een leunstoel zitten en bekeek de inhoud van de portefeuille die ik van Robertson had afgepakt. Creditcards, rijbewijs, een bibliotheekkaart…

Het enige ongewone voorwerp was een effen zwart plastic kaartje met alleen maar een rij onzichtbare puntjes die ik met mijn vingertoppen kon voelen en duidelijk kon zien bij schuin invallend licht. Ze zagen er als volgt uit:

Aan de ene kant van de kaart staken ze uit, aan de andere kant waren het putjes. Hoewel het misschien gecodeerde informatie was die alleen door een machine gelezen kon worden, nam ik aan dat het een regel was die je kon aftasten, zoals braille.

Aangezien hij niet blind was geweest, kon ik me niet voorstellen waarom Robertson een kaartje met een tekst in braille bij zich zou hebben.

Ook kon ik me niet voorstellen waarom een blinde zo’n kaartje in zijn portefeuille zou hebben.

Ik ging in de leunstoel zitten en schoof langzaam met een duim over de puntjes, en daarna met een wijsvinger. Het waren alleen maar bultjes in plastic, voor mij niet te lezen, maar hoe meer ik langs het patroon ging, hoe ongeruster ik me voelde.

Al tastend sloot ik mijn ogen en probeerde ik te voelen als een blinde. Ik hoopte dat mijn zesde zintuig me misschien de bedoeling van het kaartje zou aangeven, of de betekenis van de woorden die door de puntjes werden gespeld.

Het was laat, de maan zonk onder de ramen, de duisternis werd dieper en concentreerde zich in kansloos verzet tegen de bloedrode zonsopkomst.

Ik mocht niet slapen. Ik durfde niet te slapen. Ik viel in slaap.

In mijn dromen klonken schoten, trokken kogels zichtbare sporen in de lucht, ontblootten coyotes woeste, zwarte plastic tanden met cryptische patronen van puntjes die ik met mijn nerveuze vingers bijna kon lezen. In Robertsons lijkbleke borst ging de bloedende wond voor me open alsof het een zwart gat was, en ik als een astronaut door de onweerstaanbare aantrekkingskracht ervan in de diepe ruimte en naar de vergetelheid getrokken werd.

42

Ik had maar een uur geslapen toen een verpleegster me wakker maakte. Chef Porter werd van de operatiekamer naar de intensive care overgebracht.

Het raam bood uitzicht op zwarte heuvels die opstaken tegen een zwarte lucht vol braillepuntjes met zilveren toppen. De zon lag nog een uur onder de oostelijke horizon.

Met mijn plastic tas vol vuile kleren liep ik terug naar de gang buiten de intensive care.

Jake Hulquist en de zuster van de chef stonden daar al te wachten. Ze hadden geen van beiden ooit zo’n zwart plastic kaartje gezien.

Binnen een minuut verschenen een zuster en een broeder op de gang uit de inham van de lift, een voor en een achter een rijdende brancard waarop de chef lag. Karla Porter liep naast haar man mee, met een hand op zijn arm.

Toen de brancard ons passeerde, zag ik dat de chef bewusteloos was, met een zuurstofslangetje in zijn neus. Zijn door de zon gebruinde kleur was grauw geworden; zijn lippen waren eerder grijs dan roze. De zuster duwde en de broeder trok de brancard door de dubbele deuren de intensive care op, en Karla volgde, nadat ze ons had verteld dat men niet verwachtte dat haar man de eerstkomende uren bij bewustzijn zou komen.

Degene die Robertson had vermoord, had de chef verwond. Ik kon het niet bewijzen; maar als je niet in toeval gelooft, dan moeten twee schietpartijen met de bedoeling te doden, een paar uur na elkaar, in een slaperig stadje als Pico Mundo, net zo onweerlegbaar met elkaar verbonden zijn als een Siamese tweeling.

Ik vroeg me af of degene die de chef had gebeld op zijn privénachtlijn, had geprobeerd mijn stem na te doen, of hij zichzelf had voorgedaan alsof hij mij was. Had hij misschien om raad gevraagd en had hij de chef verzocht hem beneden bij de voordeur van het huis te woord te staan? Misschien had hij gehoopt dat de chef zich niet alleen zou laten bedotten, maar ook mijn naam zou noemen tegen zijn vrouw voor hij de slaapkamer verliet.

Als er al een poging was gedaan mij op te laten draaien voor één moord, waarom dan niet voor twee?

Hoewel ik bad dat de chef snel zou herstellen, maakte ik me zorgen over wat hij zou zeggen als hij bijkwam.

Mijn alibi voor de tijd waarin de aanslag op hem werd gepleegd, kwam hierop neer: ik was bezig een lijk te verbergen in een ijzeren barak van de Kerk van de Fluisterende Komeet. Deze verklaring, met het lijk als bewijs, zou voor geen enkele advocaat voldoende zijn.

In de verpleegsterskamer op de derde verdieping herkende geen van de vrouwen het kaartje dat ik in Robertsons portefeuille had gevonden.

Ik had meer geluk op de tweede verdieping, waar een bleke, sproetige verpleegster die een beetje helderziend was, bezig was de inhoud van pillenbekertjes te controleren op een patiëntenlijst. Ze nam het plastic kaartje aan, bekeek beide kanten en zei: ‘Het is een meditatiekaartje.’

‘Wat is dat?’

‘Gewoonlijk zitten er geen bobbeltjes op. Meestal hebben ze kleine opgedrukte symbolen. Zoals een reeks kruisen of afbeeldingen van de Heilige Maagd.’

‘Deze niet.’

‘Dan hoor je een herhalingsgebed op te zeggen, zoals het onzevader of een weesgegroetje, terwijl je met je vinger over het symbool gaat.’

‘Dus het is een soort handige versie van een rozenkrans, die je in je portefeuille bij je kunt hebben.’

‘Ja. Zo’n friemelkettinkje.’ Ze ging met haar vingers heen en weer over de puntjes en zei: ‘Maar ze worden niet alleen gebruikt door christenen. Eigenlijk is het begonnen als iets van de new age.’

‘Hoe zien ze eruit?’

‘Ik heb ze gezien met rijen klokken, boeddha’s, vredestekens, met honden of katten als je je meditatieve energie wilt richten op dierenrechten, of met een serie aardbollen zodat je kunt mediteren voor een beter milieu op onze planeet.’

‘Is deze voor blinden?’ vroeg ik.

‘Nee. Helemaal niet.’

Ze hield het kaartje een ogenblik tegen haar voorhoofd, als een gedachtelezer die de inhoud van een gesloten envelop leest.

Ik wist niet waarom ze dit deed, en ik besloot het niet te vragen. Terwijl ze weer over de puntjes ging, zei ze: ‘Ongeveer een kwart van de kaartjes zijn in braille, zoals deze. Je moet een vinger op de puntjes drukken en mediteren op elke letter.’

‘Maar wat staat er?’

Terwijl ze door bleef gaan met het betasten van het kaartje, nam langzaam, als een opkomende foto in een ontwikkelbad, een frons bezit van haar gezicht. ‘Ik lees geen braille. Maar er staan verschillende dingen op, van alles, een paar inspirerende woorden. Een mantra om je energie op te richten. Het staat gedrukt op het doosje waarin het kaartje zit.’

‘Ik heb de verpakking niet.’

‘Je kunt ook een tekst bestellen, je eigen mantra, wat je maar wilt. Dit is het eerste zwarte kaartje dat ik ooit heb gezien.’

‘Welke kleur hebben ze gewoonlijk?’ vroeg ik.

‘Wit, goudkleurig, zilverkleurig, hemelsblauw, en heel vaak groen voor de milieumantra’s.’

Haar frons werd diep.

Ze gaf me het kaartje terug.

Met overduidelijke walging staarde ze naar de vinger waarmee ze de puntjes had gevoeld.

‘Waar heb je dit ding gevonden?’

‘Op de vloer beneden in de hal,’ loog ik.

Vanachter een gootsteen pakte ze een fles Purell. Ze spoot een hoeveelheid heldere gel op haar linkerhandpalm, zette de fles neer en begon krachtig haar handen in te zepen om ze te ontsmetten. ‘Als ik jou was, zou ik het weggooien,’ zei ze, terwijl ze in haar handen wreef. ‘En zo snel mogelijk.’

Ze had zoveel Purell gebruikt dat ik de geur van de verdampende ethylalcohol kon ruiken.

‘Weggooien? Waarom?’ vroeg ik.

‘Het heeft negatieve energie. Zwarte magie. Het brengt slechtheid over je.’

Ik vroeg me af welke verpleegstersopleiding ze had gevolgd.

‘Ik gooi het in de vuilnisbak,’ beloofde ik.

De sproeten op haar gezicht leken helderder te zijn geworden, brandend als de korrels van cayennepeper. ‘Gooi het niet hier weg.’

‘Oké,’ zei ik. ‘Dat zal ik niet doen.’

‘Nergens in het ziekenhuis,’ zei ze. ‘Rij de woestijn in tot je niemand meer ziet, rij snel, gooi het uit het raampje en laat het meevoeren door de wind.’

‘Dat lijkt me een goed plan.’

Haar handen waren droog en ontsmet. Haar frons was samen met de alcoholische gel verdampt. Ze glimlachte. ‘Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen.’

‘Je was fantastisch.’

Ik nam het meditatiekaartje mee het ziekenhuis uit, de oplichtende nacht in, maar niet voor een rit naar de woestijn.

43

De studio’s van Radio KPMC, de stem van de Maravilla Vallei, bevinden zich in Main Street, in het centrum van Pico Mundo, in een bakstenen Georgian herenhuis van drie verdiepingen, tussen twee Victoriaanse bouwsels die onderdak bieden aan het advocatenkantoor van Knacker & Hisscus en de Good Day Bakery. In dit laatste uur van de nacht brandden er lichten in de keuken van de bakkerij. Toen ik uit de auto stapte, geurde de straat naar brood dat net uit de oven kwam, kaneelbolletjes en citroenstrudel.

Er waren geen bodachs te zien.

De kantoren van KPMC zijn gelijkvloers en op de eerste verdieping. De uitzendstudio’s bevinden zich op de tweede verdieping. Stan ‘Spanky’ Lufmunder was de technicus van dienst. Harry Beamis, die het was gelukt zonder bijnaam in de radiowereld te overleven, was de producer van ‘All Night with Shamus Cocobolo’.

Ik trok gezichten naar hen door de driemaal geïsoleerde ramen tussen de gang op de tweede verdieping en hun elektronische domein.

Na met handgebaren aangegeven te hebben dat ik de kolere kon krijgen, gebaarden ze dat het oké was en liep ik verder door de gang naar de deur van de uitzendstudio.

Uit de luidspreker in de gang klonk zacht ‘String of Pearls’, van de onsterflijke Glenn Miller, de plaat die Shamus op dit moment de ether in stuurde.

De muziek was eigenlijk afkomstig van een cd, maar in zijn uitzending gebruikt Shamus het jargon van de jaren dertig en veertig.

Harry Beamis waarschuwde hem, dus toen ik het hok binnenkwam, deed Shamus zijn koptelefoon af, zette de muziek zo zacht dat hij haar nog net kon horen, keek op van zijn kruk en zei: ‘Hé, Wizard, welkom in míjn Pico Mundo.’

Voor Shamus ben ik de Wizard of Odd, of in het kort Wizard.

Hij zei: ‘Waarom ruik je niet naar perzikshampoo?’

‘Geurloze Neutrogena was de enige zeep die ik had.’

Hij fronste zijn voorhoofd. ‘Het is toch niet uit tussen jou en de godin, hè?’

‘Het is net begonnen,’ stelde ik hem gerust.

‘Blij dat te horen.’

De met schuimrubber kegels bedekte muren dempten onze stemmen en haalden de harde klanken eruit.

De glazen van zijn donkere bril hadden de blauwe kleur van oude flessen magnesiumoxide. Zijn huid was zo zwart dat die ook een blauwe tint leek te hebben.

Ik stak mijn hand voor hem langs en kletste het meditatiekaartje hard op zijn werkblad neer om zijn belangstelling te wekken. Hij deed onverschillig en pakte het niet meteen op. ‘Ik ben van plan na de uitzending naar de Grille te komen, me vol te proppen met een dodelijke berg gebakken ham, dunne uitjes en koekjes in jus.’

Terwijl ik om het microfooneiland heen liep, op de kruk tegenover hem ging zitten en de microfoon op de draaibare arm wegduwde, zei ik: ‘Ik werk vanochtend niet. Ik heb een vrije dag.’

‘Wat doe je op een vrije dag? Een beetje armzalig rondhangen bij de bandenwinkel?’

‘Ik was van plan te gaan bowlen.’

‘Jij bent een echt feestbeest, Wizard. Ik begrijp niet dat je vriendin het met je uithoudt.’

De muziek van Miller was afgelopen. Shamus boog zich naar de microfoon en praatte al improviserend opnames van Benny Goodman’s ‘One O’clock Jump’ en Duke Ellingtons ‘Take the A Train’ aan elkaar.

Ik vind het heerlijk om naar Shamus te luisteren, in de ether en gewoon. Hij heeft een stem die Barry White en James Earl Jones doet klinken als kermisomroepers met keelontsteking. Voor radiomensen is hij de Fluwelen Stem.

Van één uur ’s nachts tot zes uur ’s ochtends, elke nacht behalve zondag, draait Shamus wat hij ‘muziek die de wereldoorlog heeft gewonnen’ noemt, en vertelt hij verhalen over het nachtleven van die lang vervlogen tijd.

De andere negentien uur van de dag zendt KPMC geen muziek uit, maar praatprogramma’s. De directie zou graag tijdens die vijf minst beluisterde uren niet uitzenden, maar hun zendvergunning vereist dat ze de gemeenschap vierentwintig uur per dag van dienst zijn.

Deze situatie geeft Shamus de vrijheid alles te doen wat hij maar wil, en hij wil zichzelf en zijn slapeloze luisteraars onderdompelen in de zegeningen uit de tijd van de big bands. In die tijd, zegt hij, was de muziek nog echt en was het leven meer gefundeerd op waarheid, rede en welwillendheid.

De eerste keer dat ik deze tekst hoorde, vertelde ik hem hoe verrast ik was dat hij zo’n affiniteit had met een tijd waarin nog echte rassenscheiding bestond. Zijn antwoord was: ‘Ik ben zwart, blind, behoorlijk slim en heel gevoelig. Geen enkele tijd zou gemakkelijk voor me zijn. In ieder geval had de cultuur nog cultuur, er was stijl.’

Nu vertelde hij zijn publiek: ‘Sluit je ogen, haal de Duke voor de geest in zijn karakteristieke witte smoking en ga met me mee, met Shamus Cocobolo, als ik A Train to Harlem neem.’

Zijn moeder had hem Shamus genoemd omdat ze wilde dat haar zoon bij de recherche ging. Toen hij op zijn derde blind werd, was een carrière bij de politie geen optie meer. Het ‘Cocobolo’ kwam van zijn vader, rechtstreeks uit Jamaica.

Hij pakte het zwarte, plastic kaartje op, klemde het van boven en onder tussen de duim en wijsvinger van zijn rechterhand en zei: ‘Heeft de een of andere verbluffend stompzinnige bank jou een creditcard gegeven?’

‘Ik hoopte dat jij me kon vertellen wat erop staat.’

Hij ging met een vinger over het kaartje, zonder het echt te lezen, alleen maar om de aard ervan vast te stellen. ‘O, Wizard, je denkt toch niet echt dat ik wil mediteren als ik Count Basie, Satchmo en Artie Shaw al heb?’

‘Dus je weet wat het is?’

‘De afgelopen paar jaar hebben mensen me misschien wel tien van die dingen gegeven, allemaal verschillende, inspirerende gedachten, alsof blinden niet kunnen dansen en dus maar moeten gaan mediteren. Ik bedoel er niets mee, Wizard, maar jij bent te cool om me dit soort bizarre spirituele flauwekul van plastic te geven. Ik schaam me een beetje voor je.’

‘Graag gedaan. Maar je krijgt het niet. Ik ben gewoon nieuwsgierig naar wat er in braille op staat.’

‘Dat is een hele geruststelling. Maar waarom ben je nieuwsgierig?”

‘Zo ben ik geboren.’

‘Ik begrijp het. Het gaat me niet aan.’ Hij las het kaartje met zijn vingertoppen en zei: ‘Vader van alle leugens.’

‘Vader van alle leugens?’

‘Leugens. Onwaarheden.’

De zin kwam me bekend voor, maar om de een of andere reden kon ik er niets mee, misschien omdat ik het niet wilde.

‘De duivel,’ zei Shamus. ‘De vader van alle leugens, de vader van het kwaad, Zijne Satanische Hoogheid. Wat krijgen we nou, Wizard? Is de goede oude religie in de St.-Bart tegenwoordig zo saai, dat jij je ziel wat opwinding wilt bezorgen met een vleugje zwavel?’

‘Het is mijn kaartje niet.’

‘Van wie is het dan wel?’

‘Een verpleegster in het County General vertelde me plankgas de woestijn in te rijden, het uit het raampje te gooien en het door de wind te laten meevoeren.’

‘Voor een aardige jongen die eerlijk zijn brood verdient door een bakspatel te hanteren, ga je beslist om met een paar zwaar gestoorde mensen.’

Hij schoof het kaartje over het microfooneiland naar me toe.

Ik stond op van mijn kruk.

‘Laat die zwavelige braille niet hier,’ zei hij.

‘Het is alleen maar bizarre, spirituele flauwekul van plastic, weet je nog?’

Mijn dubbele reflectie keek me aan vanuit de donkerblauwe glazen van zijn bril.

Shamus zei: ‘Ik heb ooit een praktiserend satanist gekend. De man beweerde dat hij zijn moeder haatte, maar hij moet van haar gehouden hebben. Smerissen vonden haar afgehouwen hoofd in zijn vrieskast, in een afgesloten plastic zak, met rozenblaadjes om het fris te houden.’

Ik pakte het meditatiekaartje op. Het voelde koud aan.

‘Bedankt voor je hulp, Shamus.’

‘Wees voorzichtig, Wizard. Interessante en buitenissige vrienden zijn niet dik gezaaid. Als jij plotseling dood ging, zou ik je missen.’

44

De rode dageraad kwam, de zon als een beulszwaard dat de donkere horizon doorkliefde.

Elders in Pico Mundo was een aanstaande massamoordenaar misschien ook naar de zonsopkomst aan het kijken, terwijl hij kogels in de reservemagazijnen van zijn aanvalsgeweer drukte. Ik parkeerde op de oprit en zette de motor uit. Ik moest nú weten of de schutter die Bob Robertson had gemold ook Rosalia Sanchez had vermoord. Toch gingen er nog twee of drie minuten voorbij voordat ik voldoende moed had verzameld om uit de auto te stappen.

De nachtvogels zwegen. De kraaien, gewoonlijk bij het eerste ochtendlicht al actief, waren nog niet te horen.

Ik beklom de trap van de achterveranda en zag dat de hordeur dicht was, maar dat de deur openstond. Het licht in de keuken was uit.

Ik tuurde door de hor. Rosalia zat aan de tafel met haar handen rond een koffiemok gevouwen. Ze scheen te leven.

Verschijningen kunnen verraderlijk zijn. Haar dode lichaam wachtte misschien tot het gevonden zou worden in een andere kamer, en dit was misschien haar aardgebonden geest, met haar handen rond de mok die ze had laten staan toen haar moordenaar de avond ervoor had aangeklopt.

Ik rook geen vers gezette koffie.

Altijd waren de lichten aan geweest als ze zat te wachten tot ik kwam om haar te vertellen dat ze zichtbaar was. Ik had haar nooit zo in het donker zien zitten.

Rosalia keek op en glimlachte toen ik de keuken binnenkwam. Ik staarde haar aan en durfde niets te zeggen, uit angst dat zij een rondwarende geest was die geen antwoord kon geven.

‘Goedemorgen, Odd Thomas.’

Ik blies mijn angst uit, samen met mijn ingehouden adem. ‘Je leeft nog.’

‘Natuurlijk leef ik nog. Ik weet dat ik al een heel eind op weg ben en dat het lang geleden is dat ik een jong meisje was, maar ik zie er niet dood uit, hoop ik.’

‘U bent zichtbaar, bedoel ik.’

‘Ja, dat weet ik. De twee politieagenten hebben me dat verteld, dus ik hoefde vanochtend niet op jou te wachten.’

‘Politieagenten?’

‘Het was fijn om het zo vroeg al te weten. Ik heb de lichten uitgedaan en er gewoon van zitten genieten, terwijl ik naar de dageraad keek.’ Ze tilde haar mok op. ‘Wil jij wat appelsap, Odd Thomas?’

‘Nee, dank u. Zei u twee politieagenten?’

‘Het waren aardige jongens.’

‘Wanneer was dat?’

‘Nog geen drie kwartier geleden. Ze maakten zich zorgen om je.’

‘Waarom dat?’

‘Ze zeiden dat iemand heeft gemeld dat hij een schot heeft gehoord in jouw flat. Vind je dat niet belachelijk, Odd Thomas? Ik vertelde hun dat ik helemaal niets had gehoord.’

Ik wist zeker dat het Robertsons moordenaar was geweest die anoniem de politie had gebeld.

Mrs. Sanchez zei: ‘Ik vroeg hun waarom jij in ’s hemelsnaam in jouw flat zou gaan lopen schieten. Ik zei tegen hen dat jij geen muizen hebt.’ Ze tilde haar mok op om een slokje van haar appelsap te nemen. ‘Je hebt toch geen muizen, hè?’

‘Nee.’

‘Ze wilden toch gaan kijken. Ze maakten zich zorgen om jou. Aardige jongens. Veegden zorgvuldig hun voeten. En ze hebben helemaal niets aangeraakt.’

‘Bedoelt u dat u hun mijn flat hebt laten zien?’

Ze dronk wat van haar appelsap en zei: ‘Nou, het waren politieagenten en ze maakten zich toch echt zorgen om jou, en ze waren helemaal gerustgesteld toen ze erachter kwamen dat je je niet in je voet had geschoten of zoiets.’

Ik was blij dat ik Robertsons lichaam meteen had weggebracht nadat ik het in de badkamer had gevonden.

‘Odd Thomas, je bent gisteravond helemaal niet langs geweest voor de koekjes die ik speciaal voor jou heb gebakken. Chocoladekoekjes met walnoot. Je lievelingskoekjes.’

Een bord vol koekjes, bedekt met plasticfolie, stond op tafel.

‘Bedankt. Uw koekjes zijn het lekkerst.’ Ik pakte het bord op.

‘Ik vroeg me af… of ik misschien een tijdje uw auto mag lenen?’

‘Maar kwam je er niet net in aanrijden?’

Mijn blos was roder dan de dageraad achter de ramen. ‘Ja.’

‘Nou, dan heb je hem al geleend,’ zei ze zonder het geringste spoortje van ironie. ‘Je hoeft het geen twee keer te vragen.’

Ik pakte de sleuteltjes van een prikbord bij de koelkast. ‘Dank u, Mrs. Sanchez. U bent veel te goed voor me.’

‘Je bent een lieve jongen, Odd Thomas. Je doet me zo denken aan mijn neefje Marco. In september zal hij al drie jaar onzichtbaar zijn.’

Marco had, met de rest van zijn familie, behoord tot de passagiers van een van de vliegtuigen die zich in het World Trade Center boorden.

Ze zei: ‘Ik blijf elke dag maar denken dat hij weer zichtbaar wordt, maar het is nu allemaal al zo lang geleden. Jij mag nooit onzichtbaar worden, Odd Thomas.’

Soms breekt ze mijn hart. ‘Dat zal niet gebeuren,’ verzekerde ik haar.

Toen ik me bukte om haar een kus op haar voorhoofd te geven, legde ze een hand op mijn hoofd en hield mijn gezicht bij dat van haar. ‘Beloof me dat je het niet doet.’

‘Dat beloof ik. Op mijn erewoord.’

45

Toen ik voor de flat van Stormy parkeerde, stond de undercover-auto niet meer aan de overkant van de straat.

De politie-eenheid had daar duidelijk niet gestaan om voor haar veiligheid te zorgen. Zoals ik had vermoed, hadden ze de boel in de gaten gehouden in de hoop dat Robertson mij zou komen zoeken. Toen ik na de schietpartij bij het huis van chef Porter verscheen, beseften ze dat ik niet meer bij Stormy was en hadden ze kennelijk hun biezen gepakt.

Robertson was begonnen aan een eeuwige slaap, onder de hoede van de geest van een jonge prostituee, maar zijn moordenaar en voormalige moordmaatje was nog op vrije voeten. De tweede psychopaat had geen enkele speciale reden om Stormy tot zijn doelwit te maken; bovendien had zij haar 9mm pistool en zou ze niet aarzelen dat te gebruiken.

Toch verscheen in mijn verbeelding Robertsons borstwond, en ik kon dat beeld niet van me afzetten of mijn ogen ervoor sluiten, zoals ik had gedaan in mijn badkamer. Erger nog, mijn verbeelding verplaatste het dodelijke gat in het bleekgrijze vlees van de dode man naar Stormy, en ik dacht ook aan de jonge prostituee die me van de coyotes had gered, met haar armen kuis gekruist over haar borsten en wonden.

Op het voetpad begon ik te rennen. Ik bonkte de trap op. Stampend liep ik over de veranda en gooide de deur met het glas-inloodraam open.

Ik rommelde met de sleutel, liet hem vallen, bukte me, plukte hem uit de lucht toen hij terugstuiterde van de hardhouten vloer en liet mezelf binnen.

Vanuit de woonkamer zag ik Stormy in de keuken. Ik liep naar haar toe.

Ze stond bij de snijplank, naast de gootsteen, en was met een grapefruitmesje bezig Florida’s belangrijkste vrucht te ontleden. Een paar pitten lagen te glinsteren op het hout.

‘Waarom ben je zo opgewonden?’ vroeg ze toen ze klaar was en het mesje had weggelegd.

‘Ik dacht dat je dood was.’

‘Dat ben ik niet, zoals je ziet. Zin in ontbijt?’

Ik vertelde haar bijna dat iemand de chef had neergeschoten.

In plaats daarvan zei ik: ‘Als ik drugs zou gebruiken, zou ik dolgraag een omelet vol pep willen hebben met drie potten koffie. Ik heb niet veel geslapen. Ik moet wakker blijven en mijn hoofd helder zien te krijgen.’

‘Ik heb chocoladedonuts.’

‘Dat is een begin.’

We gingen aan de keukentafel zitten: zij met haar grapefruit, ik met de doos donuts en een cola, vol suiker, vol cafeïne.

‘Waarom dacht je dat ik dood was?’ vroeg ze.

Ze maakte zich al zorgen om mij. Ik wilde de veer van haar angst niet opdraaien tot hij op knappen stond.

Als ik haar over de chef vertelde, zou ik haar uiteindelijk ook over Bob Robertson in mijn badkuip vertellen, en dat hij al dood was geweest toen ik hem op het kerkhof had gezien en over de gebeurtenissen in de Kerk van de Fluisterende Komeet, en over het satanische meditatiekaartje.

Ze zou de hele tijd in mijn buurt willen blijven. Als bijrijder, om me dekking te geven. Ik kon niet toestaan dat zij zichzelf zo in gevaar zou brengen.

Ik zuchtte en schudde mijn hoofd. ‘Ik weet het niet. Ik zie overal bodachs. Hordes. Wat er gaat gebeuren, wordt enorm. Ik ben bang.’

Ze wees waarschuwend met haar lepeltje naar mij. ‘Vertel me niet dat ik vandaag thuis moet blijven.’

‘Ik zou graag willen dat je vandaag thuisbleef.’

‘Wat heb ik je net gezegd?’

‘Wat heb ík je net gezegd?’

We kauwden zwijgend op onze grapefruit en chocoladedonut en keken elkaar aan.

‘Ik blijf vandaag thuis,’ zei ze, ‘als jij de hele dag maar bij me blijft.’

‘Daar hebben we het al over gehad. Ik kan geen mensen laten sterven als er een manier is om dat te voorkomen.’

‘En ik ga niet een dag in een kooi leven omdat er ergens een tijger losloopt.’

Ik klokte wat cola weg. Ik wenste dat ik een paar cafeïnetabletten had. Ik wenste dat ik vlugzout had om elke keer dat ik wazig werd van de slaap mijn hoofd helder te maken. Ik wenste dat ik kon zijn als andere mensen, zonder bovennatuurlijke gave, zonder meer te hoeven dragen dan het gewicht dat het eten van te veel chocoladedonuts me uiteindelijk zou bezorgen.

‘Hij is erger dan een tijger,’ zei ik tegen haar.

‘Kan me niet schelen, voor mijn part is hij erger dan een Tyrannosaurus rex. Ik heb maar één leven, en ik heb geen tijd te verliezen als ik binnen vier jaar mijn eigen ijssalon wil hebben.’

‘Doe normaal. Eén vrije dag zal de vervulling van je droom niet in de weg staan.’

‘Elke dag dat ik ernaartoe werk, ís mijn droom. Het proces, niet het uiteindelijke resultaat, daar gaat het om.’

‘Waarom ga ik eigenlijk met jou in discussie? Ik verlies altijd.’

‘Jouw kracht ligt in de actie, liefje. Daar ben je fantastisch in.’

‘En ik ben een geweldige kok in een snelbuffet.’

‘En je bent de ideale echtgenoot.’

‘Ik neem nog een donut.’

Zich er volkomen van bewust dat ze een concessie deed die ik niet zou kunnen accepteren, glimlachte ze en zei: ‘Weet je wat? Ik neem een dag vrij van mijn werk en ga met je mee, en ik wijk niet van je zij waar je ook heen gaat.’

Waar ging ik heen? Hopelijk naar de onbekende man die Robertson had vermoord en die zich nu misschien opmaakte voor de gruweldaad die ze samen hadden gepland, als mijn paranormale magnetisme me zou helpen. Stormy zou naast mij niet veilig zijn.

‘Nee,’ zei ik. ‘Volg je droom. Schep je ijs, mix je shakes en word de beste ijsverkoper die je maar kunt worden. Zelfs de kleinste dromen komen alleen maar uit als je doorzet.’

‘Bedenk je dat zelf, gekkie, of citeer je iemand?’

‘Herken je het niet? Ik citeer jou.’

Ze glimlachte vol liefde. ‘Je bent slimmer dan je eruitziet.’

‘Ik moet wel. Waar ga je lunchen?’

‘Je kent me toch? Ik neem mijn lunch mee. Dat is goedkoper, en bovendien kan ik dan op mijn werk blijven.’

‘Verander niet van gedachten. Kom niet in de buurt van een bowlingcentrum, een bioscoop, nergens.’

‘Mag ik naar een golfbaan?’

‘Nee.’

‘Een minigolfbaan?’

‘Ik meen dit ernstig.’

‘Mag ik naar een speelhal?’

‘Herinner je je die oude film nog, Public Enemy?’ vroeg ik.

‘Mag ik naar een pretpark?’

‘James Cagney als gangster die ontbijt met zijn liefje…’

‘Ik ben niemands liefje.’

‘… en als ze hem irriteert, duwt hij een halve grapefruit in haar gezicht.’

‘En wat doet zij dan? Castreert ze hem? Dat zou ik doen, met mijn grapefruitmesje.’

‘Public Enemy is in 1931 gemaakt. Toen kon je nog geen castratie op het scherm laten zien.’

‘Wat een onvolwassen kunstvorm was film toch in die tijd. En hoe verlicht is het tegenwoordig. Wil jij mijn halve grapefruit? Dan haal ik mijn mes.’

‘Ik zeg alleen maar dat ik van je hou en dat ik me zorgen om je maak.’

‘Ik hou ook van jou, liefje. Dus ik zal je beloven niet te gaan lunchen op een minigolfbaan. Ik lunch gewoon in Burke & Bailey’s. Als ik zout mors, gooi ik ogenblikkelijk een beetje zout over mijn schouder. Wat kan het mij schelen, ik gooi de hele strooier.’

‘Dank je. Maar ik moet nog steeds denken aan die halve grapefruit.’

46

In Huize Takuda in Hampton Way waren geen bodachs te zien. De afgelopen nacht hadden ze door de hele woning gekrioeld. Op het moment dat ik voor het huis parkeerde, rolde de garagedeur omhoog en reed Ken Takuda zijn Lincoln Navigator achteruit naar buiten.

Toen ik naar de oprit toe liep, stopte hij zijn SUV en deed zijn raampje naar beneden. ‘Goedemorgen, Mr. Thomas.’

Hij is de enige die ik ken die me zo formeel aanspreekt.

‘Goedemorgen, meneer. Het is een mooie ochtend, hè?’

‘Een prachtige ochtend,’ verklaarde hij. ‘Een gedenkwaardige ochtend, zoals elke dag, vol mogelijkheden.’

Dr. Takuda werkt aan de Staatsuniversiteit van Californië in Pico Mundo. Hij doceert moderne Amerikaanse literatuur.

Hoewel de moderne literatuur zoals die aan de meeste universiteiten wordt gedoceerd voornamelijk somber, cynisch, ziekelijk, pessimistisch en van een misantropisch dogmatisme is, vaak geschreven door suïcidale types die zichzelf vroeg of laat om zeep helpen met alcohol, drugs of een jachtgeweer, is professor Takuda een opmerkelijk opgewekt mens.

‘Ik heb wat raad nodig over mijn toekomst,’ loog ik. ‘Ik overweeg toch naar de universiteit te gaan, uiteindelijk te promoveren en een academische carrière op te bouwen, net zoals u.’

Als zijn glimmende Aziatische gezicht verbleekte, kreeg Ken Takuda een beige-achtige tint. ‘Nou, Mr. Thomas, hoewel ik educatie toejuich, zou ik u in alle eer en geweten alleen maar een universitaire carrière aanbevelen in de exacte wetenschappen. Als werkomgeving is de rest van de academische wereld een riool van dwaasheid, haat, naijver en egoïsme. Ik vertrek op het moment dat ik mijn vijfentwintig dienstjaren erop heb zitten en met pensioen kan en dan ga ik romans schrijven, net als Ozzie Boone.’

‘Maar, meneer, u lijkt altijd zo gelukkig.’

‘In de buik van de leviathan kun je alleen maar óf wanhopen en ten onder gaan, óf opgewekt zijn en doorzetten.’ Hij glimlachte breed.

Dit was niet het antwoord dat ik wilde hebben, maar ik hield vast aan mijn zielige plan om zijn schema voor de dag te horen en daarmee misschien de plek te vinden waar het moordmaatje van Robertson zou toeslaan. ‘Ik zou er toch graag met u over willen praten.’

‘De wereld heeft te weinig bescheiden restaurantkoks en veel te veel professors die zichzelf belangrijk vinden, maar we praten erover als u dat wilt. Belt u de universiteit en vraag naar mijn kantoor. Dan maakt mijn assistent een afspraak met u.’

‘Ik had gehoopt dat we vanochtend konden praten, meneer.’

‘Nu? Waarom wilt u opeens zo’n haast zetten achter uw academische studie?’

‘Ik moet serieuzer gaan nadenken over de toekomst. Ik ga zaterdag trouwen.’

‘En is dat met miss Bronwen Llewellyn?’

‘Ja, meneer.’

‘Mr. Thomas. U hebt de zeldzame kans om volmaakt gelukkig te worden en het zou een slechte raad zijn uw leven te vergiftigen met óf de academische wereld óf de drugshandel. Ik heb vanochtend college, gevolgd door twee vergaderingen. Daarna heb ik lunch en ga ik met mijn gezin naar de film, dus ik ben bang dat we op zijn vroegst morgen over die zelfdestructieve opwelling van u kunnen praten.’

‘Waar gaat u lunchen, meneer? In de Grille?’

‘We laten de kinderen kiezen. Het is hun dag.’

‘Naar welke film gaat u?’

‘Dat geval over die hond en dat buitenaardse wezen.’

‘Niet doen,’ zei ik, hoewel ik de film niet had gezien. ‘Hij is slecht.’

‘Het is enorme hit.’

‘Hij is belabberd.’

‘De critici vinden hem goed,’ zei hij.

‘Volgens Randall Jarrell is kunst voor eeuwig en zijn critici slechts eendagsvliegen.’

‘Bel mijn kantoor, Mr. Thomas. We praten morgen.’

Hij deed zijn raampje weer naar boven, reed achteruit de oprit af en vertrok naar de universiteit, en daarna naar een afspraak met de dood.

47

Nicolina Peabody, vijf jaar oud, droeg roze gympen, een roze korte broek en een roze T-shirt. Haar polshorloge had een roze bandje en een wijzerplaat met een roze biggetje.

‘Als ik oud genoeg ben om mijn eigen kleren te kopen,’ zei ze tegen me, ‘draag ik alleen nog maar roze, roze en roze, elke dag, het hele jaar door, altijd.’

Levanna Peabody, al bijna zeven, sloeg haar ogen ten hemel en zei: ‘Dan denkt iedereen dat je een hoer bent.’

Viola kwam binnen met een verjaardagstaart op een schaal met een glazen stolp en zei: ‘Levanna! Dat is vreselijk wat je daar zegt. Dat is bijna gore praat, en dat betekent twee weken geen zakgeld.’

‘Wat is een hoer?’ vroeg Nicolina.

‘Iemand die roze draagt en mannen voor geld kust,’ zei Levanna op wereldwijze toon.

Toen ik de taart van Viola overnam, zei ze: ‘Ik pak alleen nog maar hun doos met spelletjesboeken en dan kunnen we gaan.’

Ik had het huis vluchtig verkend. Nergens was een bodach te bekennen.

Nicolina zei: ‘Als ik mannen voor niets kus, dan kan ik roze dragen en dan ben ik toch geen hoer.’

‘Als je een heleboel mannen voor niets kust, ben je een slet,’ zei Levanna.

‘Levanna, zo is het genoeg,’ zei Viola berispend.

‘Maar, mam,’ zei Levanna, ‘ze zal vroeg of laat moeten leren hoe het er in de wereld aan toegaat.’

Nicolina zag mijn geamuseerdheid, wist die razendsnel te interpreteren, en zei tegen haar oudere zuster: ‘Je weet niet eens wat een hoer is, dat denk je alleen maar.’

‘Ik weet het heus wel,’ hield Levanna zelfvoldaan vol.

De kinderen liepen voor me uit over het voetpad naar de auto van Mrs. Sanchez die aan de stoeprand stond geparkeerd. Viola sloot het huis af en volgde ons. Ze zette de doos met boeken op de achterbank bij de meisjes en ging daarna voorin zitten. Ik gaf haar de taart en sloot haar portier.

Het was een echte Mojave-ochtend die brandde en je de adem benam. De hemel was een omgekeerde blauwe keramische kookpot die een heet, droog brouwsel over alles uitgoot.

De zon stond nog in het oosten en alle schaduwen vielen naar het westen, alsof ze smachtten naar de horizon waarachter de nacht voor hen uit was gevlucht. In de bladstille straat bewoog alleen mijn schaduw.

Als er bovennatuurlijke entiteiten waren, dan waren ze niet te zien.

Toen ik in de auto stapte en de motor startte, zei Nicolina: ‘Ik zal trouwens nooit een man kussen. Alleen maar mama, Levanna en tante Sharlene.’

‘Je zult heus wel mannen kussen als je ouder bent,’ voorspelde Levanna.

‘Nietwaar.’

‘Wel waar.’

‘Nietwaar,’ verklaarde Nicolina ferm. ‘Alleen maar jou, mama en tante Sharlene. O, en Cheevers.’

‘Cheevers is een jongen,’ zei Levanna toen ik wegreed van de stoeprand en op weg ging naar het huis van Sharlene.

Nicolina giechelde. ‘Cheevers is een beer.’

‘Hij is een jongensbeer.’

‘Hij zit vol zaagsel.’

‘Maar toch is het een jongen,’ betoogde Levanna. ‘Zie je, het is al begonnen. Je wilt mannen kussen.’

‘Ik ben geen slet,’ hield Nicolina vol. ‘Ik word hondendokter.’

‘Dat noemen ze dierenarts, en die dragen geen roze, roze en nog eens roze, elke dag, het hele jaar door, altijd.’

‘Dan ben ik de eerste.’

‘Nou,’ zei Levanna, ‘als ik een zieke hond had en jij was een roze dierenarts, dan zou ik hem, denk ik, toch naar jou toe brengen omdat ik weet dat jij hem beter zou maken.’

Ik nam een omweg, terwijl ik in de achteruitkijkspiegel bleef kijken, en reed door zes straten om uiteindelijk slechts twee straten verder uit te komen, in Maricopa Lane.

Viola belde onderweg op mijn mobieltje haar zuster om te vertellen dat ze met haar kinderen op bezoek kwam.

Het keurige witte huis met zijn dakspanen in Maricopa Lane heeft maagdenpalmblauwe luiken en een veranda met blauwe steunpalen. Op de veranda, een sociaal centrum voor de buurt, staan vier schommelstoelen en een schommelbank.

Sharlene schoot overeind uit een van de stoelen toen we op haar oprit parkeerden. Ze is een omvangrijke vrouw met een aanstekelijke lach en een zangstem die volmaakt geschikt is voor een gospelzangeres, wat ze ook is.

Posey, de golden retriever, kwam omhoog van de vloer van de veranda en ging naast haar staan, zwiepend met een weelderig gepluimde staart, opgewonden door het zien van de meisjes. Ze werd niet door een riem op haar plaats gehouden, maar door het zacht uitgesproken commando van haar bazinnetje.

Ik droeg de taart naar de keuken, waar ik beleefd de ijskoude limonade, de appelbol, drie soorten koekjes en het zelfgemaakt pindarotsje afsloeg die Sharlene me aanbood.

Posey, op haar rug met vier poten in de lucht, de voorpoten gebogen in overgave, wilde op haar buik gekriebeld worden, een verzoek waaraan de meisjes snel gehoor gaven.

Ik liet me op één knie zakken en onderbrak het spelletje met de hond om Levanna te feliciteren. Ik omhelsde beide meisjes.

Ze leken vreselijk klein en breekbaar. Er was maar heel weinig kracht voor nodig om ze te verpletteren en uit deze wereld weg te rukken. Hun kwetsbaarheid beangstigde me.

Viola liep met me mee door het huis naar de veranda aan de voorkant en zei: ‘Je zou een foto voor me meenemen van de man voor wie ik uit moet kijken.’

‘Je hebt hem niet meer nodig. Hij is niet meer in beeld.’

Haar enorme ogen waren vol vertrouwen, een vertrouwen dat ik niet verdiende. ‘Odd, vertel het me. Op je erewoord, zie je nog steeds de dood in me?’

Ik wist niet wat er ging komen. Als ik met mijn ogen naar deze woestijndag keek, leek hij helder, maar voor mijn zesde zintuig leek hij nachtzwart, als vlak voor een zwaar onweer. Als ze hun plannen veranderden en de film en het avondeten in de Grille afzeiden, moest dat zeker voldoende zijn om aan hun lot te ontsnappen. Dat kon niet anders. ‘Er gebeurt je niets meer. En de meisjes ook niet.’

Haar ogen tastten die van mij af en ik durfde mijn blik niet af te wenden. ‘En jij, Odd? Wat er ook komt… is er voor jou een uitweg?’

Ik dwong mezelf te glimlachen. ‘Ik weet alles over gene zijde, weet je nog?’

Ze hield mijn ogen nog een ogenblik langer gevangen en sloeg toen haar armen om me heen. We hielden elkaar stevig vast.

Ik vroeg Viola niet of zij in mij de dood zag. Ze had nooit beweerd een voorspellende gave te bezitten, maar ik was bang dat ze toch ja zou zeggen…

48

Lang nadat ‘All Night with Shamus Cocobolo’ uit de ether was verdwenen, de tonen van Glenn Miller de stratosfeer hadden verlaten en naar verre sterren waren gereisd, en ik zonder cd van Elvis zat om me te troosten, doorkruiste ik de straten van Pico Mundo in de stilte van de zon, terwijl ik me afvroeg waar alle bodachs naartoe waren gegaan.

Bij een benzinestation hield ik stil om de Chevy bij te tanken en naar de wc te gaan. In de smoezelige spiegel boven de wasbak leek mijn gezicht op dat van een opgejaagd mens, verwilderd en met holle ogen.

In het supermarktje ernaast kocht ik een fles cola van een halve liter en een klein potje cafeïnetabletten.

Met de chemische hulp van de tabletten, de cola en de suiker in het bord vol koekjes dat Mrs. Sanchez me had gegeven, kon ik wakker blijven. Of ik op zo’n dieet helder zou kunnen blijven denken zou pas duidelijk worden als de kogels begonnen rond te vliegen.

Omdat ik geen naam had die ik op Robertsons medewerker kon plakken, zou mijn paranormale magnetisme me niet naar mijn prooi brengen. Willekeurig rondrijden zou niet tot een noemenswaardig resultaat leiden.

Ik koos bewust voor Camp’s End als de plaats om naartoe te rijden.

De chef had de vorige avond surveillanten Robertsons huis laten bewaken, maar die bewaking was kennelijk ingetrokken. Nu de chef was neergeschoten en het hele politiebureau in een shocktoestand verkeerde, had iemand besloten de beschikbare medewerkers elders in te zetten.

Plotseling besefte ik dat de chef misschien niet alleen maar tot doelwit was gekozen om mij er voor een tweede moord in te luizen. Misschien had Robertsons moordmaatje Wyatt Porter alleen maar willen elimineren om ervoor te zorgen dat de politie van Pico Mundo ontdaan zou zijn, gedesoriënteerd en dat zij daarom niet alert zou kunnen reageren in een crisissituatie.

In plaats van aan de overkant van de straat te parkeren op een blok afstand van het bleekgele huisje met de vaalblauwe deur, liet ik de Chevy aan de stoeprand voor de woning achter. Ik liep brutaal naar de carport.

Mijn rijbewijs bewees weer goede diensten. Het slot sprong open en ik ging de keuken binnen.

Een ogenblik bleef ik bij de deur staan luisteren. Het gezoem van de koelkastmotor. Zwak getik en gekraak markeerde het gestage uitzetten van de voegen van het oude huis in de toenemende hitte van de nieuwe ochtend.

Intuïtief wist ik dat ik alleen was.

Ik liep direct naar de keurig bijgehouden werkkamer. Momenteel diende die niet als een treinstation voor arriverende bodachs. Van de muur boven de archiefkasten leken McVeigh, Manson en Atta hun blik bewust op me te richten.

Ik nam opnieuw de inhoud van de bureauladen door, op zoek naar namen. Tijdens mijn eerste bezoek had ik het kleine adresboek van weinig waarde geacht, maar nu bladerde ik het geïnteresseerd door.

Het boekje bevatte nog geen veertig namen en geen ervan wekte associaties bij me op.

Ik nam niet weer de bankafschriften door, maar ik staarde ernaar en dacht aan de 58.000 dollar aan cash die hij de afgelopen twee maanden had opgenomen. Meer dan vierduizend ervan had in zijn zakken gezeten toen ik zijn lijk vond.

Als je een rijke psychopaat was die was geïnteresseerd in het financieren van een goed georganiseerde massamoord, hoe groot zou het bloedcircus zijn dat je kon kopen voor ongeveer 54.000 dollar?

Ook al had ik een tekort aan slaap, hoofdpijn van de cafeïne en stond ik te zoemen van de suiker, ik hoefde niet lang over het antwoord na te denken: heel groot. Je kon een circus des doods met drie pistes kopen, compleet met kogels, explosieven en gifgas, zo’n beetje alles op een atoombom na.

Elders in het huis ging een deur dicht. Niet met een klap, maar stilletjes. Met een zachte plof en een klik.

Snel sloop ik naar de open deur van de werkkamer en stapte de gang in.

Geen indringer te zien. Behalve ik.

De deuren van de badkamer en de woonkamer stonden open, net als eerst.

De kast in de slaapkamer had een schuifdeur. Die kon niet het geluid hebben veroorzaakt dat ik had gehoord.

Me ervan bewust dat de dood de roekelozen en de angstigen vaak gelijkelijk beloont, liep ik voorzichtig maar snel de woonkamer in. Leeg.

De zwaaideur naar de keuken kon ik niet gehoord hebben. De voordeur van het huis was nog steeds dicht.

In de linkerhoek aan de voorkant van de woonkamer was een kast. In de kast bevonden zich twee jasjes, een paar afgesloten kartonnen dozen en een paraplu.

Naar de keuken. Niemand.

Misschien had ik een indringer horen weggaan. Wat inhield dat er iemand in het huis was geweest toen ik arriveerde, en dat hij was weggeslopen toen hij er zeker van was dat ik werd afgeleid. Zweet prikte op mijn voorhoofd. Een enkele druppel liep trillend langs mijn nek en verder langs mijn ruggengraat naar mijn stuit.

De ochtendhitte was niet de enige oorzaak dat ik zo zweette.

Ik ging terug naar de werkkamer en zette de computer aan. Ik zocht in Robertsons programma’s, surfte door zijn directory’s en vond een bibliotheek vol vuiligheid die hij had gedownload van internet. Files vol sadistische porno. Kinderporno. Weer andere gingen over seriemoordenaars, rituele verminkingen en satanische ceremonies.

Geen ervan leek me naar zijn medewerker te leiden, in ieder geval niet snel genoeg om de huidige crisis af te wenden. Ik zette de computer uit.

Als ik Purell had gehad, de ontsmettingsgel die de verpleegster in het ziekenhuis had gebruikt, zou ik misschien de halve fles op mijn handen gegoten hebben.

Tijdens mijn eerste bezoek aan deze casita had ik de boel vluchtig doorzocht, en was ik ermee opgehouden zodra ik voldoende verontrustende ontdekkingen had gedaan om mijn zaak tegen Robertson aan de chef voor te leggen. Hoewel er een klok in mijn hoofd aftelde, ging ik deze keer grondiger te werk, dankbaar dat het huis zo klein was.

In de slaapkamer vond ik in een hoge ladekast verscheidene merkwaardige messen van verschillend formaat. In de eerste paar messen die ik bestudeerde stonden Latijnse spreuken gegraveerd. Hoewel ik geen Latijn lees, voelde ik dat die woorden, na vertaling, net zo onaangenaam zouden blijken te zijn als de vlijmscherpe messen zelf.

Een volgend mes vertoonde van de greep tot aan de punt hiërogliefen. Deze pictogrammen zeiden me net zo weinig als het Latijn, hoewel ik een paar van de zeer gestileerde symbolen herkende: vlammen, valken, wolven, slangen, schorpioenen…

Terwijl ik een tweede la doorzocht, ontdekte ik een zware zilveren kelk, waarin obsceniteiten waren gegraveerd. De kelk glansde en voelde koel aan.

De onheilige kelk was een hatelijke bespotting van de communiekelk die tijdens een katholieke mis de wijn bevatte. De versierde handgrepen waren omgekeerde kruisen: Christus hing met zijn hoofd omlaag. Op de hele rand stonden Latijnse woorden, en op de buik van de kom stonden gegraveerde afbeeldingen van naakte mannen en vrouwen die allerlei perverse handelingen uitvoerden.

In dezelfde la vond ik een zwart gelakte pyxis die op dezelfde manier was versierd met pornografische afbeeldingen. Op de zijkanten en het deksel van deze kleine doos stonden kleurrijke, met de hand geschilderde taferelen van een choquerende verwording waarin mannen en vrouwen niet met elkaar copuleerden, maar met jakhalzen, hyena’s, geiten en slangen.

In een gewone kerk bevat de pyxis de hostie, communiewafeltjes van ongedesemd brood. Deze doos zat helemaal vol met koolzwarte, rood bespikkelde crackers.

Ongedesemd brood geeft een subtiele, aangename geur af. De inhoud van deze doos had een net zo zwakke, maar afstotende geur. Eerste indruk: kruiden. Tweede indruk: gebrande lucifers. Derde indruk: braaksel.

De hoge kast bevatte nog meer satanische accessoires, maar ik had genoeg gezien.

Ik kon me niet voorstellen dat er volwassenen waren die het nepsatanisme van Hollywood ernstig namen. Sommige jongetjes van veertien, ja, omdat sommigen hun verstand bijna volledig kwijtraakten door die eb en vloed van hun hormonen. Maar geen volwassenen. Zelfs psychopaten als Bob Robertson en zijn onbekende maat, zo belust op geweld en zo gestoord als zij waren, moesten nog enig onderscheidingsvermogen bezitten, zeker voldoende om de absurditeit van dit soort Halloween-ongein in te zien.

Ik deed de spullen terug in de hoge ladekast en schoof de laden dicht.

Een geklop deed me opschrikken. Een zacht geroffel van knokkels.

Ik keek naar het raam van de slaapkamer in de verwachting een gezicht bij het glas te zien, misschien van een buurman of buurvrouw die tegen de ruit tikte. Maar er was alleen het felle woestijnlicht, schaduwen van bomen en de bruine achtertuin.

Het kloppen klonk weer, even zacht als ervoor. Niet zomaar drie of vier snelle tikken, maar een geroffel van korte slagen dat vijftien of twintig seconden duurde.

Ik liep in de woonkamer naar het raam naast de voordeur en schoof voorzichtig de vettige gordijnen opzij. Er stond niemand buiten op de veranda te wachten.

De Chevy van Mrs. Sanchez was de enige auto aan de stoeprand. De vermoeide hond die de dag ervoor door de straat had gesjokt, liep er nu weer, de kop naar beneden, de staart lager dan de kop. Ik herinnerde me het lawaai van de ruziemakende kraaien op het dak tijdens mijn eerste bezoek. Ik wendde me van het raam af, bestudeerde het plafond en luisterde.

Na een minuut, toen het getik definitief was opgehouden, stapte ik de keuken in. Op sommige plaatsen kraakte het oude linoleum onder mijn voeten.

Ik had een naam nodig had om aan Robertsons medewerker te verbinden, maar kon geen plek in de keuken bedenken waar ik die informatie zou vinden. Toch doorzocht ik alle laden en kasten. De meeste waren leeg, op een paar borden, een stuk of zes glazen en een kleine verzameling tafelgerei na.

Ik liep naar de koelkast omdat Stormy vast zou vragen of ik deze keer wél had gezocht naar afgehakte hoofden. Toen ik de deur opende, vond ik bier, frisdranken, een stuk ham uit blik op een bord, een halve aardbeientaart, en verder de basisproducten en kruiden.

Naast de aardbeientaart lag een plastic pakje met vier dunne kaarsen van twintig centimeter lang. Misschien bewaarde hij ze in de koelkast omdat ze anders in deze zomerhitte, in een huis zonder airconditioning, zouden smelten en kromtrekken.

Naast de kaarsen stond een pot zonder etiket, gevuld met iets wat leek op losse tanden. Toen ik de pot nader bekeek, kreeg ik een bevestiging van de inhoud: tientallen kiezen, snijtanden, hoektanden. Menselijke tanden. Voldoende om minstens vijf of zes monden te vullen.

Ik staarde lange tijd naar de pot en probeerde me voor te stellen hoe hij aan deze vreemde verzameling was gekomen. Ik besloot dat ik er maar beter niet aan kon denken en sloot de deur. Als ik niets ongewoons had gevonden in de koelkast, zou ik het vriesgedeelte niet hebben geopend. Nu voelde ik me verplicht verder te zoeken.

Het vriesgedeelte was een diepe la onder de koelkast. De warme keuken deed een snelle pluim koude mist uit de la opstijgen toen ik hem opentrok.

Twee felroze met gele bakken kwamen me bekend voor: het ijs dat Robertson de vorige middag bij Burke & Bailey’s had gekocht. Ahorn-walnoot en mandarijn-sinaasappel met chocolade. Daarnaast bevatte de la ongeveer tien ondoorzichtige dozen met rode deksels, zoals je ze gebruikt om bijvoorbeeld lasagne in te bewaren. Ik zou ze niet opengemaakt hebben als de bovenste van die dozen niet vorstbestendige, handgeschreven etiketten had gehad: HEATHER JOHNSON, JAMES DEERFIELD.

Ik was tenslotte vooral op zoek naar namen.

Toen ik de bovenste dozen opzij zette, zag ik nog meer namen op de deksels eronder staan: LISA BELMONT, ALYSSA RODRIQUEZ, BENJAMIN NADER…

Ik begon met Heather Johnson. Toen ik het rode deksel loswrikte, zag ik een vrouwenborst.

49

Souvenirs, trofeeën, zaken om op eenzame avonden de verbeelding een hoge vlucht te laten nemen en de geest aan te laven. Alsof ik mijn handen had gebrand, liet ik de doos terugvallen in de vrieskist. Ik schoot overeind en schopte de la dicht.

Ik moet me hebben omgedraaid, moet door de keuken zijn gelopen, weg van de koelkast, maar ik werd me er pas van bewust dat ik naar de gootsteen was gelopen, toen ik er stond. Steunend tegen het aanrecht, voorovergebogen, kostte het me moeite de koekjes van Mrs. Sanchez binnen te houden.

In mijn leven heb ik vreselijke dingen gezien. Sommige waren erger dan de inhoud van de vriesdoos. Maar ervaring heeft me niet immuun gemaakt voor verschrikking, en de menselijke wreedheid heeft nog steeds de kracht mij volledig onderuit te halen, en de borgpinnen uit mijn knieën te trekken.

Ik wilde mijn handen wassen en daarna koud water in mijn gezicht spatten, maar ik wilde Robertsons kranen liever niet aanraken. Ik huiverde bij het idee zijn zeep te gebruiken.

Er lagen nog negen dozen in de vriezer. Iemand anders zou die open moeten maken. Ik was niet nieuwsgierig naar de rest van de weerzinwekkende collectie.

In de dossiermap met zijn eigen naam erop had Robertson alleen maar het kalenderblaadje voor 15 augustus gedaan, wat deed vermoeden dat zijn eigen carrière als moordenaar op die datum zou beginnen. Toch suggereerde het bewijs in de vrieskast dat zijn dossier al dik moest zijn.

Het zweet liep van me af, warm op mijn gezicht, koud langs mijn ruggengraat. Ik had me net zo goed niet kunnen douchen in het ziekenhuis.

Ik keek op mijn horloge. Twee over tien.

Het bowlingcentrum ging pas om één uur open voor het publiek.

De eerste voorstelling van de zeer populaire hondenfilm stond ook gepland om één uur.

Als mijn profetische droom op het punt stond in vervulling te gaan, had ik misschien nog maar drie uur om Robertsons medeplichtige te vinden en hem tegen te houden.

Ik maakte het mobiel los van mijn riem. Klapte het open. Trok de antenne naar buiten. Zette de telefoon aan. Ik zag het logo van het mobiel verschijnen en luisterde naar het elektronische muziekje.

Chef Porter was misschien nog niet bij bewustzijn. En zelfs als hij dat wel was, zouden zijn gedachten vertroebeld zijn door de resten van de verdoving, door morfine of een soortgelijk middel, en door de pijn. Hij zou noch de kracht, noch de tegenwoordigheid van geest hebben om zijn ondergeschikten opdrachten te geven.

Tot op zekere hoogte kende ik alle agenten van het politiekorps van Pico Mundo. Maar niemand van hen was op de hoogte van mijn paranormale gave, en met niemand was ik ooit zo bevriend geraakt als met chef Porter.

Als ik de politie naar dit huis haalde, hun de inhoud van de vrieslade toonde, en er bij hen op aandrong al hun middelen in te zetten om achter de naam van Robertsons maat te komen, zouden ze uren nodig hebben om zich de situatie eigen te maken. Omdat zij geen zesde zintuig hadden zoals ik en niet gemakkelijk bereid zouden zijn te geloven dat het waar was, zouden ze niet zoveel haast hebben als ik.

Ze zouden me opsluiten terwijl zij de situatie onderzochten. In hun ogen zou ik net zo verdacht zijn als Robertson, want ik was illegaal zijn huis binnengegaan. Wie weet had ik zelf die lichaamsdelen verzameld en de tien dozen in de vrieslade gezet om hem verdacht te maken?

Als ze ooit het lichaam van Bob Robertson vonden en als de chef, wat God verhoede, bezweek aan postoperatieve complicaties, zou ik zeker worden gearresteerd en aangeklaagd wegens moord. Ik zette de telefoon uit.

Zonder naam om mijn paranormale magnetisme op te richten, zonder iemand tot wie ik me om hulp kon wenden, was ik tegen een muur op gelopen met een klap die mijn tanden deed ratelen.

In een andere kamer viel iets op de vloer. Deze keer was het niet alleen maar de plof van een dichtvallende deur, niet alleen maar een zacht getik, maar een harde plof en het geluid alsof er iets brak.

Te gefrustreerd om nog enige voorzichtigheid op te brengen, liep ik naar de zwaaideur en probeerde ik de telefoon weer aan mijn riem te bevestigen. Ik liet hem vallen, liet hem liggen waar hij lag voor later en werkte me door de deur naar de woonkamer. Er was een lamp op de vloer gevallen. De keramische voet was aan diggelen.

Toen ik de voordeur opentrok en niemand op de veranda of in de tuin zag staan, sloeg ik hem dicht. Hard. De dreun deed het huis schudden en maakte een geluid dat me enorm plezierde, na al dat gesluip. Ik genoot van mijn eigen woede.

Ik haastte me door de boogpoort naar de smalle gang, op zoek naar de indringer. Slaapkamer, kast, werkkamer, kast, badkamer… Niemand.

De kraaien op het dak hadden de lamp niet omgegooid. Het was geen luchtstroom geweest. En ook geen aardbeving.

Toen ik terugliep naar de keuken om mijn telefoon op te rapen en het huis te verlaten, stond Robertson me daar op te wachten.

50

Voor een dode die geen aandeel meer had in de plannen en spelletjes van deze wereld, was Robertson met een bijzondere woestheid hier blijven hangen. Hij was net zo uitzinnig als hij was geweest toen ik hem zag vanuit de klokkentoren van de St.-Bart. Zijn paddenstoelenlichaam leek nu krachtig, hoe vormeloos het ook was. Zijn weke gezicht en onduidelijke gelaatstrekken waren hard en scherp geworden van woede.

Geen kogelgat, brandplek of vlek tekende zijn hemd. Anders dan Tom Jedd, die bij Tire World zijn afgehouwen arm bij zich droeg en deed alsof hij hem gebruikte om zijn rug te krabben, ontkende Robertson zijn dood en koos hij ervoor niet met zijn dodelijke wond rond te lopen, net zoals Penny Kallisto zich in het begin manifesteerde zonder het bewijs van wurging en die tekenen van verwurging pas toonde in aanwezigheid van Harlo Anderson, haar moordenaar.

Robertson liep uiterst opgewonden door de keuken rond. Hij keek me kwaad aan; zijn ogen stonden woester en koortsachtiger dan die van de coyotes bij de Kerk van de Fluisterende Komeet.

Toen ik hem begon te ontmaskeren, had ik hem onbedoeld tot een risico voor zijn medepleger gemaakt, hem aangewezen om vermoord te worden, maar ik had niet de trekker overgehaald. Toch was de haat die hij voor mij koesterde groter dan die voor de man die hem had gedood; anders zou hij ergens anders zijn gaan spoken.

Hij bleef rondlopen, van oven naar koelkast en vandaar naar de gootsteen, en terug naar de oven. Ik bukte me en pakte het mobieltje op dat ik eerder had laten vallen. Dood verontrustte hij me lang niet zo als toen ik dacht dat hij nog leefde, op het kerkhof.

Terwijl ik mijn telefoon aan mijn riem vastmaakte, kwam Robertson op me af. Hij ging dreigend voor me staan. Zijn ogen waren grijs als vuil ijs, maar verrieden ook de hitte van zijn woede.

Ik beantwoordde zijn blik en deinsde niet achteruit. Ik heb geleerd dat het niet verstandig is in dit soort gevallen angst te tonen.

Zijn zware gezicht leek werkelijk sprekend op een zwam, maar dan een vlezige variant ervan, zoals de Portobello-champignon.

Zijn bloedeloze lippen trokken terug en ontblootten tanden die te weinig de tandenborstel hadden gezien.

Hij stak zijn hand langs mijn gezicht en vouwde die om mijn nek.

De hand van Penny Kallisto was droog en warm geweest. Die van Robertson voelde vochtig en koud aan. Natuurlijk was dit niet zijn echte hand, en slechts een onderdeel van een verschijning, een geestverschijning die alleen ik kon voelen; maar de aard van zo’n aanraking onthult het karakter van de ziel.

Hoewel ik weigerde me te onttrekken aan dit onaardse contact, huiverde ik inwendig bij de gedachte aan de griezel die speelde met de tien souvenirs in zijn vrieslade. Misschien had hij niet altijd genoeg aan de aanblik van die bevroren trofeeën. Misschien ontdooide hij ze zo nu en dan om het tastbare genot te verhogen en om een levendiger herinnering aan elke moord op te wekken, terwijl hij die herinneringen kneedde, ze aaide, streelde en er tedere kussen op drukte.

Geen geest, hoe slecht ook, kan een levend mens iets aandoen door aanraking alleen. Dit is onze wereld, niet die van hen. Hun stompen gaan door ons heen en als ze bijten komt er geen bloed. Toen hij besefte dat hij me niet bang kon maken, liet Robertson zijn hand zakken. Zijn woede verdubbelde, verdrievoudigde zich, en zijn gezicht vertrok tot de tronie van een gotische waterspuwer.

Er bestaat één manier waarop bepaalde geesten de levenden iets aan kunnen doen. Als hun karakter zo verderfelijk is, als ze hun hart zo aan het kwaad hebben uitgeleverd dat hun kwaadaardigheid is gerijpt tot een ongeneeslijke geestelijke kanker, dan kunnen ze de energie van hun demonische woede oproepen en richten op onbezielde dingen.

Een poltergeist heet dat. Ik ben een keer een splinternieuwe geluidsinstallatie aan zo’n entiteit kwijtgeraakt, tegelijk met de mooie plaquette die ik had gewonnen bij die wedstrijd creatief schrijven op de middelbare school, toen Little Ozzie de jury vormde.

Net zoals hij had gedaan in de sacristie van de St.-Bart raasde Robertsons toornige geest door de keuken, en aan zijn handen ontsprongen energiestoten die voor mij zichtbaar waren. De lucht huiverde ervan, een beeld dat leek op de concentrische ringen die zich over het water uitspreiden door de kracht van een steen.

Kastdeurtjes vlogen open, sloegen dicht, open, dicht, zelfs nog luidruchtiger en betekenislozer dan de kaken van tierende politici. Borden vlogen op van planken en sneden door de lucht met het suizende geluid van een discus die door een kampioen wordt gegooid.

Ik dook weg voor een drinkglas dat tegen een ovendeur aan diggelen ging en glinsterende scherven rondsproeide. Andere glazen misten me ruimschoots en sloegen stuk tegen muren, kastjes, het aanrecht.

Een poltergeist is alleen maar blinde woede en een rondwervelende plaag, zonder richting of controle. Ze kunnen je alleen maar toevallig verwonden met een gelukstreffer. Maar zelfs als het toevallig is of per ongeluk gaat, kan onthoofding je dag lelijk bederven.

Begeleid door het hardhouten applaus van klappende kastdeurtjes, stuurde Robertson flitsen van energie uit zijn handen. De twee stoelen van de eethoek dansten, tappend op het linoleum en kletterend tegen de poten van de tafel.

Op de kookplaat draaiden spontaan vier knoppen open. Vier pitten met gasvlammetjes flakkerden met griezelig blauw licht in de verder donkere keuken.

Beducht voor dodelijke projectielen liep ik langzaam bij Robertson vandaan, naar de deur waardoor ik het huis was binnengekomen.

Een la schoot open en het bestek barstte los in een kakofonie, glinsterend en kletterend in een dolle ontkenning van de zwaartekracht, alsof stervende geesten met messen, vorken en lepels aan een diner zaten dat net zo onzichtbaar was als zijzelf.

Ik zag ze komen – ze gingen door Robertson heen zonder enig effect op zijn ectoplastische vorm – en ik stapte opzij terwijl ik mijn armen omhoog bracht om mijn gezicht te beschermen. Het eetgerei vond me zoals ijzer een magneet, en het ranselde me. Een vork ging door mijn verdediging heen, stak me in mijn voorhoofd en schoot verder door mijn haar.

Pas toen deze tijdelijke regen van roestvrij staal op de vloer achter me kletterde, durfde ik mijn armen te laten zakken.

Als een enorme trol, dansend op een duistere muziek die alleen hij kon horen, stootte, klauwde en kneep Robertson in de lucht, en hij scheen te huilen en te schreeuwen, maar dat gebeurde in de pure stilte van de overledene zonder stem.

Het bovenste gedeelte van de oude frigidaire sprong open en spuwde bier, frisdrank, het bord met de ham en de aardbeientaart uit, in een zondvloed die plassend en kletterend op de vloer werd uitgekotst. Lipjes werden losgetrokken, bier en frisdrank gutste uit rondtollende blikken.

De koelkast zelf begon te trillen en sloeg woest heen en weer tegen de kasten ernaast. Groenteladen klapperden, draadrekken rammelden.

Ik schopte rollende bierblikken en verspreid liggend eetgerei opzij en liep verder naar de deur van de carport.

Een luid gerommel waarschuwde me voor de snelle nadering van iets dodelijks.

Ik dook naar links, gleed uit over schuimend bier en een verbogen lepel.

Met zijn gruwelijke vracht aan bevroren lichaamsdelen nog steeds in de vrieslade, schoof de frigidaire langs me heen en knalde zo hard tegen de muur dat de planken in het pleisterwerk kraakten.

Ik dook naar buiten, naar de schaduw van de carport, en sloeg de deur achter me dicht.

Binnen bleef het tumult doorgaan, het ploffen en breken, het rammelen en knallen.

Ik verwachtte niet dat Robertsons gekwelde geest me zou volgen, in ieder geval voorlopig niet. Een poltergeist die zich eenmaal heeft overgegeven aan een dolzinnige destructie zal gewoonlijk onbeheerst blijven doorgaan tot hij uitgeput is en verward terugkeert naar het vagevuur tussen deze wereld en de volgende.

51

Bij de kleine supermarkt waar ik de cafeïnetabletten en de cola had gekocht, kocht ik weer een fles cola, jodiumtinctuur en een doosje brede pleisters.

De kassier, een man met een constant verbaasd gezicht, legde het sportkatern van de Los Angeles Times neer en zei: ‘Hé, je bloedt.’ Beleefdheid is niet alleen de juiste, maar ook de gemakkelijkste manier om op mensen te reageren. Het leven is al zo vol van onvermijdelijke conflicten dat ik geen reden zie nog meer botsingen te veroorzaken.

Maar op dat moment was ik toevallig in een ongewoon slechte stemming. De tijd vergleed met een angstaanjagende snelheid, en het uur waarop de schoten zouden klinken naderde snel, en nog steeds had ik geen naam om met de medewerker van Robertson te verbinden.

‘Weet je dat je bloedt?’ vroeg hij.

‘Ik had zo het vermoeden.’

‘Dat ziet er lelijk uit.’

‘Het spijt me.’

‘Wat is er met je voorhoofd gebeurd?’

‘Een vork.’

‘Een vork?’

‘Ja. Ik had met een lepel moeten eten.’

‘Heb je jezelf gestoken met een vork?’

‘Hij veerde op.’

‘Wat veerde op?’

‘De vork.’

‘Een opverende vork?’

‘Hij raakte mijn voorhoofd.’

Hij zweeg even om mijn wisselgeld uit te tellen, terwijl hij me een wantrouwige blik toewierp.

‘Inderdaad,’ zei ik. ‘Een verende vork heeft mijn voorhoofd geraakt.’

Hij besloot zich verder niet meer met me te bemoeien. Hij gaf me mijn wisselgeld, stopte de spullen in een zak en verdiepte zich weer in de sportpagina’s.

In de wc van het benzinestation naast de winkel waste ik mijn bebloede gezicht, maakte de wond schoon, behandelde hem met jodium en legde er een kompres van papieren handdoeken op. De putjes en krassen waren ondiep en het bloeden hield snel op. Dit was niet de eerste keer en ook niet de laatste, dat ik wenste dat mijn bovennatuurlijke gave zich uitstrekte tot het vermogen om genezing te brengen.

Toen de wond was afgeplakt, liep ik terug naar de Chevy. Achter het stuur, met draaiende motor en de openingen van de airconditioning gericht op mijn gezicht, klokte ik de koude cola weg. Mijn polshorloge bracht alleen maar slecht nieuws: twaalf voor elf.

Mijn spieren deden pijn. Mijn ogen prikten. Ik voelde me moe en zwak. Misschien was mijn verstand niet teruggeschakeld naar een lagere versnelling, al leek dat wel zo te zijn, maar ik zag weinig in een directe confrontatie met Robertsons maatje die een betere nachtrust moest hebben gehad dan ik.

Ik had nog geen uur geleden twee cafeïnetabletten ingenomen, dus het was voor mij geen goed idee er nog eens twee in te nemen. Bovendien had mijn maagzuur zo’n bijtende kracht gekregen dat het staal kon etsen, en ik was zowel vermoeid als nerveus, wat geen toestand is om je overlevingskansen te verbeteren. Hoewel ik geen persoon had – geen naam, geen beschrijving – om mijn paranormale magnetisme op te richten, reed ik kriskras door Pico Mundo in de hoop op een plek te komen waar ik opheldering zou krijgen.

De blikkerende Mojave-dag brandde met een withete woestheid.

De lucht zelf leek in brand te staan, alsof de zon, minder dan achtenhalve lichtminuut van de aarde verwijderd, acht minuten geleden in een nova was veranderd, en ons alleen maar een oogverblindende helderheid gaf, een korte waarschuwing voordat we in die helderheid zouden sterven.

Elke flits, elke lichtflikkering die van mijn voorruit schoot leek in mijn ogen te krassen. Ik had mijn zonnebril niet bij me. Het schroeiende schijnsel veroorzaakte al snel een hoofdpijn waarbij vergeleken de vork in mijn voorhoofd niet meer was dan een lichte prikkeling.

Terwijl ik op mijn intuïtie vertrouwend doelloos van de ene straat naar de andere reed, kwam ik in Shady Ranch terecht, een van de nieuwere woonwijken in de heuvels van Pico Mundo, waar tien jaar geleden ratelslangen nog het enige gevaar vormden. Nu woonden hier mensen, en misschien was een van hen een psychopathisch monster, dat gerieflijk wonend in een goede middenklasse-wijk, zijn massamoord voorbereidde.

Shady Ranch was nooit een ranch geweest en dat was het nog steeds niet, tenzij je huizenbouw als een soort oogst beschouwde. Er was in deze heuvels nog minder schaduw dan in de meeste oude stadswijken, omdat de bomen hier nog niet tot wasdom waren gekomen.

Ik parkeerde op de oprit van mijn vader, maar zette niet direct de motor uit. Ik had tijd nodig om moed te verzamelen voor deze ontmoeting.

Net als degenen die erin woonden, bezat dit huis in Middellandse-Zeestijl weinig karakter. Onder het rode dak van dakpannen vormden vlakken beige stucwerk en glas samen een weinig spannende combinatie, die niet zozeer was ontsproten aan het genie van de architect als wel aan de eisen die de vorm en grootte van het bouwkavel oplegden.

Ik boog me over het dashboard en sloot mijn ogen voor de koude luchtstroom. Spooklichten dreven over de achterkant van mijn oogleden, herinneringen van het netvlies aan het felle schijnsel van de woestijn. Het gaf me vreemd genoeg een ogenblik rust, tot de wond in Robertsons borst zich opdrong vanuit een diepere herinnering.

Ik zette de motor uit, stapte uit de auto, liep naar het huis van mijn vader en belde aan.

Om deze tijd in de ochtend was hij waarschijnlijk thuis. Hij had nog nooit ook maar een dag in zijn leven gewerkt en stond zelden voor negen of tien uur op.

Mijn vader deed open, verrast mij te zien. ‘Odd, je hebt niet gebeld om te zeggen dat je eraan kwam.’

‘Nee,’ gaf ik toe. ‘Ik heb niet gebeld.’

Mijn vader is vijfenveertig, een knappe man met dik haar dat nog steeds meer zwart is dan zilverkleurig. Hij heeft een mager, atletisch lichaam, waar hij op een ijdele manier trots op is.

Hij was blootsvoets en droeg alleen een korte kakibroek die laag op zijn heupen hing. Hij cultiveerde zorgvuldig een zongebruinde huidskleur met behulp van oliën, middeltjes die de kleur ophaalden en lotions die hem moesten conserveren.

‘Waarom ben je gekomen?’ vroeg hij.

‘Weet ik niet.’

‘Je ziet er niet goed uit.’

Hij deed een stap van de deur vandaan. Hij is bang voor ziektes.

‘Ik ben niet ziek,’ stelde ik hem gerust. ‘Alleen maar hondsmoe.

Slaaptekort. Mag ik binnenkomen?’

‘We zijn niets bijzonders aan het doen, we zijn net klaar met het ontbijt en willen nog wat zon gaan pakken.’

Of dit nu een uitnodiging was of niet, ik interpreteerde haar wel als zodanig, stapte de drempel over en trok de deur achter me dicht.

‘Britney is in de keuken,’ zei hij, en hij nam me mee naar de achterkant van het huis.

De jaloezieën waren naar beneden, over alles in de kamer lag een schaduw.

Ik heb de kamer bij beter licht gezien. Hij is prachtig ingericht. Mijn vader heeft stijl en is dol op comfort.

Hij heeft een groot ‘beheerd fonds’ geërfd. Een genereuze maandelijkse cheque biedt hem de mogelijkheid tot een levensstijl waar velen jaloers op zullen zijn.

Hoewel hij veel heeft, wil hij meer. Hij wenst een nog veel beter leven dan hij al heeft, en hij ergert zich bij tijden aan het fonds, dat hem dwingt van het dividend te leven en dat hem verbiedt aan het kapitaal zelf te komen.

Zijn ouders zijn zo verstandig geweest hun kapitaal onder die voorwaarden aan hem na te laten. Als hij aan het kapitaal had kunnen komen, zou hij al lang geleden berooid en dakloos zijn geweest.

Hij zit vol plannen om snel rijk te worden; het laatste plan behelsde de verkoop van land op de maan. Zou hij zijn eigen vermogen kunnen beheren, dan zou een opbrengst van tien of vijftien procent van zijn investering hem ongeduldig maken, en dan zou hij enorme sommen in onwaarschijnlijke ondernemingen steken, in de hoop van de ene op de andere dag zijn fortuin te verdubbelen of te verdrievoudigen.

De keuken is groot, uitgerust als die van een restaurant en voorzien van alle mogelijke apparatuur, hoewel hij zes of zeven avonden per week uit eten gaat. Esdoornhouten vloer, esdoorn kastjes met afgeronde hoeken zoals op een schip, granieten aanrechten en een roestvrij stalen afwerking zorgden voor een strakke en toch uitnodigende sfeer.

Britney is ook strak, en uitnodigend op een manier waarvan je huid samentrekt. Toen we de keuken binnenkwamen, stond ze met gekantelde heup bij een raam een ochtendchampagne te drinken en naar de zonneslangen te kijken op het golvende, spiegelende oppervlak van het zwembad.

Haar stringbikini was klein genoeg om de geblaseerde uitgevers van Hustler opgewonden te doen raken, maar ze droeg hem goed genoeg om de cover van de badpakkenuitgave van de Sports Illustrated te halen.

Ze was achttien, maar zag er jonger uit. Dit is het basiscriterium van mijn vader wat betreft vrouwen. Ze zijn nooit ouder dan twintig en ze zien er altijd jonger uit dan ze zijn.

Een paar jaar eerder was hij in de problemen gekomen omdat hij geslachtsgemeenschap had gehad met een meisjes van zestien. Hij beweerde dat hij zich niet bewust was van haar echte leeftijd. Een dure advocaat, plus afkoopsommen aan het meisje en haar ouders, bespaarden hem de bleke huid en het gemillimeterde kapsel van een gedetineerde.

In plaats van me te begroeten, schonk Britney me een gemelijke, afkeurende blik. Ze vestigde haar aandacht weer op het door de zon bespikkelde zwembad.

Ze heeft een hekel aan me omdat ze denkt dat mijn vader me misschien geld geeft dat hij anders aan haar zou uitgeven. Deze bezorgdheid slaat nergens op. Hij zou me nooit ook maar een dollar geven en ik zou die nooit aannemen.

Ze zou er beter aan doen zich zorgen te maken over twee dingen: ten eerste dat ze al vijf maanden met mijn vader is; en ten tweede dat de gemiddelde tijd van zijn affaires tussen de zes en negen maanden ligt. Nu haar negentiende verjaardag aanstaande was, zou ze al snel te oud voor hem zijn.

Er was verse koffie gezet. Ik vroeg om een kopje, schonk mezelf in en ging op een barkruk aan het kookeiland zitten.

Mijn vader, altijd rusteloos in mijn gezelschap, bewoog zich door de ruimte, spoelde Britney’s champagneglas om toen ze het leeg had, veegde een werkblad af dat niet afgeveegd hoefde te worden en zette stoelen recht aan de ontbijttafel.

‘Ik ga zaterdag trouwen,’ zei ik.

Dit verraste hem. Hij was slechts kort met mijn moeder getrouwd geweest en had er al een paar uur na het uitspreken van de geloften spijt van. Een huwelijk hoorde niet bij hem.

‘Met dat meisje van Llewellyn?’ vroeg hij.

‘Ja.’

‘Is dat wel een goed idee?’

‘Het is het beste idee dat ik ooit heb gehad.’

Britney wendde zich van het raam af om me met lepe gluuroogjes peinzend te bestuderen. Voor haar betekende een bruiloft een cadeau, een ouderlijk geschenk en ze was er klaar voor om haar belangen te verdedigen.

Ze wekte niet de minste woede in me op. Ze maakte me verdrietig, omdat ik ook zonder zesde zintuig haar diep ongelukkige toekomst al voor me zag.

Toegegeven, ze maakte me ook een beetje bang, omdat ze wispelturig was en snel kwaad werd. Bovendien was ze zo volslagen egocentrisch dat ze nooit aan zichzelf zou twijfelen en dat ze geen enkele reden kon bedenken om de onaangename consequenties onder ogen te zien van wat ze ook uit mocht halen.

Mijn vader houdt van wispelturige vrouwen bij wie een voortdurend sudderende woede direct onder de oppervlakte ligt. Hoe duidelijker hun wispelturigheid een echte psychologische stoornis verraadt, hoe meer het hem opwindt. Seks zonder gevaar spreekt hem niet aan.

Al zijn geliefden pasten in dit profiel. Hij schijnt niet veel moeite te doen om hen te zoeken. Alsof ze zijn behoefte voelen, aangetrokken door vibraties of feromonen, weten ze hem altijd weer feilloos te vinden.

Hoe wispelturiger een vrouw is, hoe beter ze in bed is, heeft hij me een keer verteld. Dit was een vaderlijke raad waar ik niet om zat te springen.

Terwijl ik koffie in een maag vol cola goot, zei hij: ‘Is dat meisje Llewellyn zwanger?’

‘Nee.’

‘Jij bent te jong om te trouwen,’ zei hij. ‘Mijn leeftijd, dát is het moment voor vastigheid.’

Britney bofte met die uitspraak. Hij zou nooit met haar trouwen, maar zij zou zich dit later als een belofte herinneren. Als hij haar dumpte, zou het gevecht heroïscher zijn dan dat van Godzilla tegen Mothra.

Vroeg of laat zal een van zijn liefjes hem verminken of doden als haar stemming omsloeg. Ik geloof dat hij dat, in zijn onderbewuste, zelf ook weet.

‘Wat heb je daar op je voorhoofd?’ vroeg Britney.

‘Een pleister.’

‘Ben je gevallen toen je dronken was of zoiets?’

‘Zoiets.’

‘Heb je gevochten?’

‘Nee. Het is een vorkwond die met mijn werk te maken heeft.’

‘Een wát?’

‘Een verende vork heeft mijn voorhoofd verwond.’

Alliteratie lijkt mensen kwaad te maken. Haar uitdrukking werd zuur. ‘Wat heb je voor rotzooi geslikt?’

‘Ik ben volledig opgefokt door cafeïne,’ gaf ik toe.

‘Cafeïne, m’n reet.’

‘Cola en koffie en cafeïnetabletten. En chocola. Chocola bevat cafeïne. Ik heb een paar chocoladekoekjes gegeten. Chocoladedonuts.’

‘Zaterdag komt slecht uit,’ zei mijn vader. ‘Dat halen we niet.

We hebben andere plannen die we niet af kunnen zeggen.’

‘Dat geeft niet,’ zei ik. ‘Ik begrijp het.’

‘Ik wou dat je het ons eerder had verteld.’

‘Geen probleem. Ik verwachtte niet dat je zou kunnen komen.’

‘Welke sufkees kondigt zijn huwelijk net drie dagen voor de trouwerij aan?’ vroeg Britney.

‘Rustig aan,’ adviseerde mijn vader haar.

Haar psychologische motor had geen rustig-aanstand. ‘Verdomme, hij is ook zo’n freak.’

‘Daar help je hem niet mee,’ berispte mijn vader haar op zoetsappige toon.

‘Het is toch waar?’ hield ze aan. ‘Alsof we er niet al wel dertig keer over hebben gepraat. Hij heeft geen auto, hij woont in een garage…’

‘Boven een garage,’ corrigeerde ik haar.

‘… hij draagt elke dag hetzelfde, hij is bevriend met elke sukkelige idioot in de stad, hij hangt om smerissen heen alsof hij de ballenjongen is van een rugbyteam, en hij is gewoon een enorme freak…’

‘Denk maar niet dat je me kwaad krijgt,’ zei ik.

‘… zo’n ontzettende freak, zoals hij hierheen komt met dat lulverhaal van hem, met zijn huwelijk en zijn wond door een vork die met zijn werk te maken heeft. Doe me een lol.’

‘Ik ben een freak,’ zei ik oprecht. ‘Ik beken en accepteer het. Het heeft geen zin om te twisten. Vrede!’

Het lukte mijn vader niet helemaal om overtuigend te klinken toen hij zei: ‘Zoiets moet je niet zeggen. Je bent geen freak.’

Hij weet niets van mijn bovennatuurlijke gave. Toen ik zeven was, en mijn tot dan toe zwakke en onstabiele zesde zintuig in kracht en betrouwbaarheid toenam, vroeg ik hem niet om raad.

Ik verborg voor hem dat ik anders was, deels omdat ik bang was dat hij me anders zou pressen de winnende loterijnummers te kiezen, iets wat ik kan. Ik stelde me voor dat hij met me naar de media zou stappen, dat hij munt zou slaan uit mijn gave met een tv-show, of dat hij zelfs aandelen zou verkopen aan speculanten die bereid waren een reclameshow en een voorspel-uw-toekomstlijn te financieren.

Ik stapte van de kruk en zei: ‘Ik geloof dat ik nu weet waarom ik hiernaartoe ben gekomen.’

Toen ik naar de keukendeur liep, kwam mijn vader achter me aan. ‘Ik zou echt willen dat je een andere zaterdag uitkoos.’

Ik draaide me om, keek hem aan en zei: ‘Ik denk dat ik hier ben omdat ik niet naar mijn moeder durfde.’

Britney ging achter mijn vader staan en drukte haar bijna naakte lichaam tegen hem aan. Ze sloeg haar armen om hem heen en legde haar handen plat op zijn borst. Hij deed geen poging zich los te maken.

‘Ik loop ergens mee vast,’ zei ik, meer tegen mezelf dan tegen een van hen. ‘Iets dat ik wanhopig graag wil weten of dat ik moet doen. En ergens, op de een of andere manier, heeft het te maken met mijn moeder. Op de een of andere manier heeft zij het antwoord.’

‘Antwoorden,’ zei hij vol ongeloof. ‘Je weet donders goed dat je moeder zo’n beetje de laatste is van wie je een antwoord mag verwachten.’

Britney lachte hatelijk naar mij over de linkerschouder van mijn vader heen. Ze liet haar handen langzaam op en neer glijden over zijn gespierde borst en platte buik.

‘Ga zitten,’ zei mijn vader. ‘Ik schenk je nog een kop koffie in.

Als jij een probleem hebt waarover je wilt praten, dan praten we.’

Britneys rechterhand ging naar beneden, over zijn buik, en haar vingertoppen gleden in de band van zijn laaghangende korte broek.

Hij wilde dat ik de begeerte zag die hij opwekte in deze weelderige jonge vrouw. Hij was een dekhengst en daaraan ontleende hij zijn status, zoals alle slappelingen, en hij was daar zo vol van dat hij niet zag hoe zijn zoon vernederd werd.

‘Gisteren was het de sterfdag van Gladys Presley,’ zei ik. ‘Haar zoon heeft dagenlang onbeheerst zitten huilen toen zijn moeder stierf, en hij heeft een jaar lang gerouwd.’

Een zwakke frons maakte een paar ondiepe groeven in het met botox-injecties behandelde voorhoofd van mijn vader, maar Britney ging te zeer op in haar spelletje om echt naar me te luisteren. Haar ogen glinsterden met iets van spot of triomf, terwijl haar rechterhand langzaam steeds verder in zijn kakibroek gleed.

‘Hij hield ook van zijn vader. Morgen is de gedenkdag van Elvis’ eigen overlijden. Ik denk dat ik hem eens op ga zoeken om hem te vertellen hoeveel geluk hij heeft gehad sinds de dag dat hij was geboren.’

Ik liep de keuken uit en verliet het huis.

Hij kwam niet achter me aan. Dat had ik ook niet verwacht.

52

Mijn moeder woont in een prachtig Victoriaans huis in het oude stadscentrum van Pico Mundo. Mijn vader erfde het van zijn ouders.

Bij de scheiding kreeg zij die elegante woning, de boedel en een aanzienlijke alimentatie met jaarlijkse prijsaanpassing. Omdat ze nooit hertrouwd is en dat hoogstwaarschijnlijk ook nooit zal doen, zal haar alimentatie een levenslange toelage zijn.

Generositeit is niet mijn vaders eerste, tweede of laatste drijfveer.

Hij regelde dat gerieflijke leventje voor haar alleen maar omdat hij bang voor haar was. Hoewel hij het betreurde zijn maandelijkse inkomen uit het fonds te moeten delen, had hij zelfs niet de moed om via advocaten met haar te onderhandelen. Ze kreeg zo’n beetje alles wat ze eiste.

Hij betaalde voor zijn veiligheid en voor een nieuwe kans op geluk (althans, wat hij daaronder verstaat). En hij liet me in de steek toen ik één jaar oud was.

Voor ik aanbelde, veegde ik met mijn hand over de schommelbank om te zien of die schoon was. Zij kon op de bank gaan zitten en ik zou op de reling van de veranda zitten terwijl we met elkaar praatten.

We treffen elkaar altijd buiten. Ik had mezelf beloofd dat ik het huis nooit meer zou betreden, zelfs niet als ik haar overleefde.

Nadat ik twee keer had gebeld zonder dat iemand reageerde, liep ik om het huis heen naar de achtertuin.

Het perceel is diep. Een paar immense Californische eiken staan direct achter het huis en zorgen samen voor een dichte schaduw. Verder naar achteren op het terrein is het zonlicht ongefilterd, wat het cultiveren van een rozentuin mogelijk maakt.

Mijn moeder was aan het werk in de rozentuin. Als een dame uit andere tijden droeg ze een gele zomerjurk en een daarbij passende zonnehoed.

Hoewel de brede rand van de hoed haar gezicht afschermde, kon ik haar buitengewone schoonheid zien, die niet was verminderd in de vier maanden sinds ik haar voor het laatst had bezocht.

Ze trouwde met mijn vader toen zij negentien was en hij vierentwintig. Ze is nu veertig, maar ze zou kunnen doorgaan voor dertig.

Foto’s van de trouwdag laten een vrouw van negentien zien die er als zestien uitziet, adembenemend mooi, schokkend pril voor een bruid. Geen van de veroveringen van mijn vader hebben sindsdien haar schoonheid geëvenaard.

Zelfs nu, nu ze veertig is, zouden de meeste mannen zich allereerst tot háár aangetrokken voelen wanneer ze samen met Britney in een kamer was, zij in haar zonnejurk en Britney in haar stringbikini.

Ik was vlak bij haar voor ze besefte dat ze niet langer alleen was. Ze wendde zich even af van haar bloemen, ging rechtop staan en keek me een ogenblik knipperend met haar ogen aan, alsof ik een luchtspiegeling was, veroorzaakt door de hitte.

‘Odd, lieve jongen, je moet in een vorig leven een kat zijn geweest zoals jij door de hele tuin aan komt sluipen.’

Ik kon slechts een flauwe glimlach opbrengen. ‘Hallo, mam. Je ziet er prachtig uit.’

Ze is altijd beeldschoon en dat weet ze, maar ze kan het niet vaak genoeg horen.

Als ze een vreemde was geweest, zou ik haar misschien zelfs nog mooier hebben gevonden, maar onze gezamenlijke geschiedenis maakt haar uitstraling minder.

‘Kom hier, liefje, kijk eens naar die schitterende bloemen.’

Ik liep de rozengalerij in, waar een tapijt van vergruisd graniet het stof tegenhield en onder je voeten knerpte.

Sommige bloemen hadden bloedrode, door de zon geprikte bloemblaadjes die in stralen uiteen vielen; andere waren kommen vol oranje vuur, heldere bekers van gele onyx met randen van zomerse zonneschijn. Roze, purper, perzikkleurig – de tuin was eeuwig versierd voor een feest.

Mijn moeder kuste me op de wang. Haar lippen waren niet koud, zoals ik altijd verwacht.

Ze noemde de verschillende variëteiten: ‘Dit is de John F. Kennedy-roos. Prachtig, hè?’

Met een hand tilde ze voorzichtig een volledig bloeiende bloem op, die zo zwaar was dat de kop aan de steel neerhing.

De grote bloembladen, Mojave-wit als in de zon gebleekte beenderen, met iets van groen erin, waren niet teer maar opmerkelijk dik en glad.

‘Ze zien eruit alsof ze van was zijn gemaakt,’ zei ik.

‘Precies. Vind je ze niet perfect, schat? Ik hou van al mijn rozen, maar van deze net iets meer.’

Niet alleen omdat deze roos haar favoriet was, vond ik hem minder mooi dan de andere, maar ook omdat de volmaaktheid ervan voor mij als kunstmatig aandeed. De zinnelijke vouwen van de lipvormige bloembladen beloofden mysterie en bevrediging in het verborgen hart, maar dit leek een valse belofte, omdat de winterse witheid en wasachtige starheid ervan, en het ontbreken van geur, geen puurheid of passie deden vermoeden, maar de dood.

‘Deze is voor jou,’ zei ze. Ze haalde een kleine bloemschaar uit een zak van haar zonnejurk.

‘Nee, niet doen. Laat staan. Ik heb er niets aan.’

‘Onzin. Jij moet hem aan dat meisje van je geven. Als je hem goed aanbiedt, kan een enkele roos meer uitdrukken van de gevoelens van een aanbidder dan een heel boeket.’

Ze knipte een bloem met een steel van twintig centimeter af.

Ik hield de bloem net onder de kop vast met mijn duim en wijsvinger net boven het hoogste paar doornen op de steel.

Ik wierp een blik op mijn horloge en zag dat de loom makende zon en de geurende bloemen de tijd langzamer leken te doen gaan, terwijl hij in werkelijkheid voorbijsnelde. Robertsons maat was misschien nu op weg naar zijn rendez-vous met het moment dat hem berucht zou maken.

Met een koninklijke gratie en een glimlach van koninklijke weldadigheid liep mijn moeder door het rosarium, bewonderde de knikkende koppen van haar kleurrijke onderdanen, en zei: ‘Ik ben zo blij dat je op bezoek bent gekomen, schat. Wat is de reden?’

Aan haar zijde, maar toch nog een stap achter haar, zei ik: ‘Ik weet het niet precies. Ik heb een probleem…’

‘We staan hier geen problemen toe,’ zei ze. Het klonk vriendelijk vermanend. ‘Van het hek voor tot aan de omheining achter zijn dit huis en de grond een probleem-vrije zone.’

Hoewel ik me bewust was van de risico’s, had ik mezelf op gevaarlijk terrein gemanoeuvreerd. Het vergruisde graniet onder mijn voeten had net zo goed zuigend drijfzand kunnen zijn.

Ik wist niet hoe ik het anders moest doen. Ik had niet de tijd ons spel volgens haar regels te spelen.

‘Er is iets dat ik me moet herinneren of dat ik moet doen,’ zei ik tegen haar, ‘maar iets houdt me tegen. Intuïtief ben ik hierheen gekomen omdat ik denk dat je me op de een of andere manier kunt helpen erachter te komen wat ik over het hoofd heb gezien.’ Voor haar waren mijn woorden misschien nauwelijks begrijpelijker dan wartaal. Net als mijn vader weet zij niets van mijn bovennatuurlijke gave.

Als jong kind begreep ik al dat ik haar leven niet ingewikkelder moest maken met de waarheid over mijn situatie, omdat de spanning die die kennis meebracht haar dood zou betekenen. Of mijn dood.

Altijd heeft zij een leven gezocht zonder spanning, zonder enig conflict. Zij erkent geen verplichting jegens iemand anders, alleen maar verantwoordelijkheid voor zichzelf.

Ze zou dit nooit egoïsme noemen. Voor haar is het zelfbescherming, want zij vindt de wereld zoveel veeleisender dan ze aankan.

Zou ze het leven met al zijn conflicten volledig omarmen, dan zou ze een zenuwinstorting krijgen. Daarom heerst ze over de wereld met de kille berekening van een meedogenloze dictator en beschermt ze haar kostbare geestelijke gezondheid door om zichzelf heen een cocon van onverschilligheid te weven.

‘Misschien kunnen we even met elkaar praten,’ zei ik. ‘Misschien kom ik er dan achter waarom ik hier ben, waarom ik dacht dat je me zou kunnen helpen.’

Haar stemming kan in een oogwenk veranderen. De dame van de rozen was te broos om deze uitdaging aan te gaan, en dat zonnige personage trok zich terug om plaats te maken voor een kwade godin.

Mijn moeder keek me aan met iets samengeknepen ogen, haar lippen op elkaar gedrukt en bloedeloos, alsof ze me met een woedende blik kon wegsturen.

Onder gewone omstandigheden zou die blik me inderdaad hebben weggestuurd.

Maar een zon van nucleair geweld steeg naar zijn hoogste punt en bracht ons snel naar het uur waarop het schieten zou beginnen. Ik durfde niet terug te gaan naar de warme straten van Pico Mundo zonder een naam of een doel om mijn paranormale magnetisme op te richten.

Toen ze besefte dat ik haar niet meteen alleen zou laten met haar geliefde rozen, zei ze op een toon die zo koud en broos was als ijs: ‘Hij was in zijn hoofd geschoten, weet je.’

Ik begreep niet wat ze zei, maar toch leek haar bewering een geheimzinnig verband te hebben met de naderende gruweldaad die ik hoopte te voorkomen.

‘Wie?’ vroeg ik.

‘John F. Kennedy.’ Ze wees naar de naar hem vernoemde roos.

‘Ze schoten hem door zijn hoofd en knalden zijn hersens eruit.’

‘Moeder,’ zei ik, hoewel ik dat woord zelden gebruik als ik met haar praat, ‘dit is anders. Je moet me deze keer helpen. Er gaan mensen sterven als je het niet doet.’

Misschien was dat wel het ergste wat ik had kunnen zeggen. Ze bezat niet het emotionele vermogen om verantwoordelijkheid op zich te nemen voor het leven van anderen.

Ze greep de roos die ze voor mij had geknipt bij de bloem en rukte hem uit mijn hand.

Omdat ik de roos niet snel genoeg losliet, schoot de steel tussen mijn vingers door en doorboorde een doorn mijn duim. De doorn brak af en bleef in de huid steken.

Ze kneep de bloem samen en gooide hem op de grond. Ze draaide zich om en beende naar het huis.

Ik zou niet toegeven. Ik haalde haar in, ging naast haar lopen, smeekte of ik heel even met haar mocht praten waardoor ik misschien mijn gedachten helder kon krijgen en waardoor ik zou begrijpen waarom ik juist hierheen was gekomen, nu op dit dodelijke uur.

Ze haastte zich en ik haastte me met haar mee. Tegen de tijd dat ze de trap van de achterveranda bereikte, rende ze al. De rok van haar zonnejurk ritselde als vleugels. Ze hield een hand op haar hoed om te voorkomen dat die van haar hoofd viel.

De hordeur sloeg achter haar dicht toen ze in het huis verdween. Ik wilde niet naar binnen en bleef op de veranda staan.

Het speet me dat ik haar moest lastig vallen, maar ik was wanhopig.

‘Ik ga niet weg,’ riep ik door de hordeur. ‘Dat kan deze keer niet. Ik kan nergens heen.’

Ze gaf geen antwoord. Achter de hordeur lag de keuken met dichtgetrokken gordijnen in de schaduw, te stil om mijn gekwelde moeder te herbergen. Ze was dieper het huis in gegaan. ‘Ik ben hier, op de veranda,’ schreeuwde ik. ‘Ik blijf hier wachten. De hele dag als het moet.’

Met bonzend hart ging ik op de vloer van de veranda zitten, met mijn voeten op de bovenste tree en met mijn rug naar de keukendeur.

Later zou ik beseffen dat ik naar haar huis gekomen moest zijn met de onbewuste bedoeling juist deze reactie los te maken en haar snel terug te dringen in haar uiteindelijke verdediging: het pistool.

Maar op dat moment was verwarring mijn metgezel en lag elk begrip ver buiten mijn bereik.

53

De doorn stak uit mijn duim en ik trok hem eruit, maar het wondje bloedde nog en brandde alsof er zuur op gegoten was. Ik schaamde me voor mijn zelfmedelijden terwijl ik daar op de trap van mijn moeders veranda zat. Het leek wel alsof het niet om een doorn ging maar om een doornenkroon.

Als kind kon ik, wanneer ik kiespijn had, niet rekenen op moederlijke zorg. Mijn moeder riep altijd mijn vader of een van de buren om me naar de tandarts te brengen. Zelf trok zij zich terug in haar slaapkamer en deed de deur op slot. Daar zocht ze voor een paar dagen haar toevlucht, tot ze er zeker van was dat ik geen napijn meer had waarmee ze zich zou moeten bemoeien.

Ik hoefde maar een beetje verhoging te hebben, of keelpijn, of het was een crisis waar ze niet mee om kon gaan. Toen ik zeven was, kreeg ik blindedarmontsteking en zakte ik op school in elkaar. Ik werd daarvandaan naar het ziekenhuis gebracht; was mijn toestand thuis verergerd, dan had ze me misschien dood laten gaan op mijn kamer, terwijl zij zich bezighield met boeken en muziek, en andere kalmerende en gracieuze bezigheden waarmee ze vastbesloten haar perfecto mundo, haar ‘volmaakte wereld’ aankleedde en afschermde.

Mijn emotionele behoeften, mijn angsten en blijdschap, mijn twijfels en hoop, mijn ellende en ongerustheden moest ik zelf verkennen en oplossen, zonder haar raad of medeleven. We spraken alleen over dingen die haar niet verontrustten of die haar niet het gevoel gaven dat ze verplicht was raad te geven.

Zestien jaar lang deelden we een huis alsof we niet in dezelfde wereld leefden, maar in parallelle werelden die elkaar zelden raakten. Mijn jeugd werd voornamelijk gekenmerkt door een pijnlijke eenzaamheid en de dagelijkse worsteling om ervoor te zorgen dat mijn niet-aflatende eenzaamheid mij niet tot een gedeprimeerd mens zou maken.

Op de grimmige momenten, als door bepaalde gebeurtenissen onze parallelle werelden elkaar raakten en er een crisis ontstond die mijn moeder niet verdroeg en waaruit ze zich niet gemakkelijk kon terugtrekken, greep ze altijd terug op hetzelfde machtsmiddel: het pistool. De verschrikking van die donkere momenten en het schuldgevoel dat eruit voortvloeide maakten eenzaamheid verkieslijker dan ieder contact dat haar van streek maakte.

Nu hoorde ik, terwijl ik mijn duim en wijsvinger op elkaar drukte om het bloeden te stoppen, het ‘ploink’ van de veer van de hordeur.

Ik kon me niet omdraaien om naar haar te kijken. Ik kende het ritueel dat nu zou volgen.

Achter me zei ze: ‘Ga weg.’

Ik staarde naar de ingewikkelde schaduwen van de eiken en naar de schitterende rozentuin erachter en zei: ‘Dat kan niet. Deze keer niet.’

Ik keek op mijn horloge: twee minuten over halftwaalf. Als mijn horloge een tijdbom was geweest, had mijn spanning niet méér met de minuut kunnen toenemen.

Haar stem was toonloos geworden onder het gewicht waarmee ik haar belast had, de last van simpele menselijke aardigheid en zorg, die ze niet kon dragen. ‘Dit pik ik niet.’

‘Dat weet ik. Maar er is iets… ik weet niet precies wat… iets waarmee jij me kunt helpen.’

Ze ging boven aan de verandatrap naast me zitten. Ze hield het pistool met beide handen vast. Voorlopig richtte ze het nog op de door de eiken beschaduwde tuin.

Ze speelde geen spelletje. Het pistool was geladen.

‘Zo wil ik niet leven,’ zei ze. ‘Ik wil het niet. Ik kan het niet. Mensen willen altijd wat, zuigen mijn bloed uit mijn aderen. Jullie willen allemaal dingen hébben, jullie zijn inhalig, onverzadigbaar. Voor mij is het net een ijzeren harnas, een loden last, alsof je levend begraven bent.’

In geen jaren, misschien wel nooit, had ik haar zo onder druk gezet als op die noodlottige woensdag. ‘Het krankzinnige is, moeder, dat er na meer dan twintig jaar van deze onzin, ergens diep in mijn hart, waar het stikdonker hoort te zijn, altijd nog een vonkje liefde voor je bestaat. Misschien is het medelijden, ik weet het niet, maar het doet zoveel pijn dat het misschien wel liefde is.’

Ze wil geen liefde van mij of van iemand anders. Ze heeft die zelf niet om haar terug te geven. Ze gelooft niet in liefde. Ze is báng om erin te geloven en ze is bang voor de eisen die ermee gemoeid zijn. Ze wil alleen maar vrijblijvende sympathie, een relatie die niet meer vraagt dan een paar obligate woorden. Haar volmaakte wereld is bevolkt door maar één mens. Als ze niet van zichzelf houdt, dan heeft ze toch tenminste een groot zwak voor zichzelf en verlangt ze alleen naar haar eigen gezelschap, liever dan dat ze samen met anderen is.

Mijn aarzelende uiting van liefde bracht haar ertoe het wapen op zichzelf te richten. Ze drukte de loop tegen haar keel, iets schuin naar haar kin wijzend, om haar hersenen eruit te kunnen knallen.

Met harde woorden en koude onverschilligheid kan ze iedereen die ze maar wil op een afstand houden, maar soms waren die wapens in onze turbulente relatie niet voldoende effectief. Ook al voelt ze het niet, ze herkent het bestaan van een speciale band tussen moeder en kind, en ze weet dat die soms alleen maar door de allerwreedste maatregelen verbroken kan worden.

‘Wil je de trekker voor me overhalen?’ vroeg ze.

Zoals altijd durfde ik haar niet aan te kijken. Alsof ik de schaduw van de eiken samen met de lucht had ingeademd, en alsof mijn longen die had doorgegeven aan mijn bloed, had ik het gevoel alsof er een koude schaduw ontstond in mijn hartkamers.

Zoals altijd wanneer ik mijn ogen afwend, zei ze: ‘Kijk me aan, kijk me aan, anders schiet ik mezelf in mijn buik en sterf ik langzaam en gillend, hier pal voor je neus.’

Ziek en trillend gaf ik haar de aandacht die ze wenste.

‘Je kunt net zo goed de trekker zelf overhalen, klein stuk vreten.

Het is niet anders dan wanneer ik hem overhaal.’

Ik wist niet meer hoe vaak ik deze uitdagende woorden eerder had gehoord, en het interesseerde me ook niet.

Mijn moeder is krankzinnig. Psychologen kunnen misschien een hele reeks meer gespecialiseerde en neutraler klinkende termen gebruiken, maar in het Woordenboek van Odd is haar gedrag de definitie van krankzinnigheid.

Ze hebben me verteld dat ze niet altijd zo is geweest. Als kind was ze lief, speels en hartelijk,

De vreselijke verandering was gekomen toen ze zestien was. Ze begon ineens te lijden aan plotselinge stemmingsveranderingen. De hartelijkheid werd vervangen door een aanhoudende, sluimerende woede die ze het beste in bedwang kon houden als ze alleen was.

Therapie en een reeks behandelingen met medicijnen waren niet genoeg om haar vroegere goede karakter terug te doen keren. Toen ze achttien was wilde ze niet meer behandeld worden en niemand stond erop dat ze doorging met psychotherapie en medicijnen. Op dat moment functioneerde ze nog enigszins en was ze nog niet zo in zichzelf opgesloten en bedreigend als later, toen ze begin twintig was.

Toen mijn vader haar leerde kennen, was ze net grillig en gevaarlijk genoeg om hem op te winden. Toen ze erger werd, ging hij ervandoor.

Ze heeft nooit in een inrichting gezeten omdat ze zich voortreffelijk kan beheersen zolang er niet te veel van haar wordt gevraagd in haar omgang met anderen. Ze beperkt tot dreigen met zelfmoord, en zo nu en dan richt ze haar dreigementen op mij, maar ze houdt voor de wereld een charmant of in ieder geval een redelijk gezicht op.

Omdat ze een gerieflijk inkomen heeft, dat haar niet noodzaakt te gaan werken, en omdat ze er de voorkeur aan geeft als kluizenaar te leven, weet niet iedereen in Pico Mundo van haar werkelijke toestand.

Haar buitengewone schoonheid helpt ook mee om haar geheimen verborgen te houden. De meeste mensen neigen ertoe het allerbeste te denken van hen die gezegend zijn met schoonheid; het valt ons moeilijk voor te stellen dat fysieke perfectie verwrongen emoties of een beschadigde geest kan herbergen.

Haar stem werd rauw en uitdagend. ‘Ik vervloek de nacht dat ik toeliet dat je idiote vader jou in me spoot.’

Het schokte me niet. Ik had het eerder gehoord, en erger.

Ze zei: ‘Ik had jou uit me moeten laten schrapen en bij het vuilnis moeten laten gooien. Maar wat had ik er dan uit gesleept bij de scheiding? Jij was mijn vrijbrief.’

Als ik naar mijn moeder in deze staat kijk, zie ik geen haat in haar, maar angst en wanhoop en zelfs doodsangst. Ik kan me haar pijn niet voorstellen, weet niet hoe gruwelijk het is om te zijn wie ze is.

Ik haal alleen troost uit de wetenschap dat zij, als ze alleen is, als ze niet wordt uitgedaagd iets van zichzelf te geven, tevreden is en misschien wel gelukkig. Ik wil dat ze op zijn minst tevreden is.

Ze zei: ‘Hou er óf mee op het bloed onder mijn nagels vandaan te halen, óf haal de trekker over, klein stuk vreten.’

Een van mijn meest levendige vroege herinneringen is die aan een regenachtige avond in januari toen ik vijf was en griep had. Als ik niet hoestte, huilde ik om aandacht en troost, en het lukte mijn moeder niet een uithoek in het huis te vinden waar ze helemaal kon ontsnappen aan het geluid van mijn ellende.

Ze kwam naar mijn kamer en strekte zich naast me op het bed uit, zoals elke moeder misschien zou doen om een ziek kind te troosten, maar ze kwam met het pistool. Haar dreigementen zichzelf om zeep te helpen hadden altijd tot gevolg dat ik zweeg, gehoorzaam was, haar onthief van haar ouderlijke verplichtingen.

Die avond slikte ik mijn ellende zo goed mogelijk in en onderdrukte ik mijn tranen, maar ik kon mijn pijn en mijn ontstoken keel niet weg wensen. Voor haar was mijn gehoest een eis om moederlijke zorg en toen het bleef aanhouden bracht haar dat aan de rand van een emotionele afgrond.

Toen het dreigement van zelfmoord mijn gehoest niet deed ophouden, zette ze de loop van het wapen tegen mijn rechteroog. Ze moedigde me aan te proberen of ik de glanzende punt van de kogel kon zien in de donkere, smalle buis.

We waren daar lange tijd samen, terwijl de regen tegen mijn slaapkamerraam sloeg. Sinds die tijd heb ik veel verschrikkingen gezien, maar geen ervan is zo puur als wat ik die avond voelde. Vanuit het gezichtspunt van een twintigjarige geloof ik niet dat ze me toen gedood zou hebben of dat ze dat ooit zal doen. Zou ze mij of iemand anders iets aandoen, dan was ze gedoemd tot interactie met andere mensen, die ze juist zo wanhopig vreest. Ze weet dat die mensen antwoorden en verklaringen van haar zouden willen hebben. Ze zouden de waarheid willen, en haar berouw, en gerechtigheid. Ze zouden veel te veel willen en er nooit mee ophouden.

Ik wist niet of zij hier op de trap van de veranda het wapen weer op mij zou richten, en ik wist niet precies hoe ik zou reageren áls ze het deed. Ik was hier gekomen om een confrontatie aan te gaan waardoor ik iets zou begrijpen, hoewel ik niet wist wat het moest zijn en of de informatie me werkelijk zou helpen om Robertsons medeplichtige te vinden.

Toen liet ze het wapen van haar keel zakken naar haar linkerborst, zoals ze altijd doet, omdat de symboliek van een kogel door de hersens niet zo’n krachtig effect op de zoon van een moeder heeft als de symboliek van een kogel door het hart.

‘Als je me niet met rust laat, als je niet ophoudt te zuigen, als je me leegzuigt als een bloedzuiger, haal dan in godsnaam de trekker over en geef me een beetje rust.’

Voor mijn geestesoog verscheen de wond in Robertsons borst, zoals die me al bijna twaalf uur kwelde.

Ik probeerde dat voortdurende beeld te verdrinken in het moeras van herinneringen waaruit het was opgestegen. Het is een diep moeras, gevuld met veel zaken die koppig steeds weer boven willen komen.

Plotseling besefte ik dat ik dáárom hierheen was gekomen: om mijn moeder te dwingen dat gehate ritueel weer op te voeren en met zelfmoord te dreigen, het ritueel dat de kern vormde van onze relatie; om geconfronteerd te worden met de aanblik van het tegen haar borst gedrukte pistool; om me af te wenden zoals ik altijd doe; om haar mijn aandacht te horen opeisen… en om daarna, ziek en trillend, de moed te vinden om te kijken.

De nacht ervoor, in mijn badkamer, was ik niet sterk genoeg geweest om de wond in Robertsons borst te onderzoeken.

Toen had ik het gevoel gehad dat er iets vreemds mee was, dat ik er iets van had kunnen leren. Toch had ik walgend mijn ogen afgewend en zijn hemd weer dichtgeknoopt.

Mijn moeder stak me kwaad het pistool toe, met de kolf vooruit en bleef kwaad aandringen. ‘Schiet op, ondankbaar stuk vreten, pak aan, pak aan, schiet me dood zodat het voorbij is, of laat me alleen.’

Vijf over halftwaalf was het volgens mijn polshorloge.

Haar stem was kwaadaardiger en gestoorder dan ooit. ‘Ik droomde steeds maar weer dat je dood geboren zou worden.’ Trillend ging ik staan en daalde voorzichtig de verandatrap af. Achter me sneed ze me verbaal van zich af zoals alleen zij dat kan. ‘De hele tijd dat ik je droeg, dacht ik dat je dood in me zat, dood en rottend.’

De zon die moeder aarde voedde, schonk kokendhete melk over de dag uit waarmee iets van het blauw uit de lucht werd gekookt, en waarna de hemel wat bleker achterbleef. Zelfs de schaduwen van de eiken klopten nu van de hitte, en terwijl ik wegliep van mijn moeder, brandde ik zo hevig van schaamte dat ik niet verbaasd zou zijn geweest als het gras onder mijn voeten was ontvlamd.

‘Dood!’ herhaalde ze. ‘De ene eindeloze maand na de andere voelde ik jouw rottende foetus mijn buik infecteren en gif door mijn lichaam verspreiden.’

Bij een hoek van het huis bleef ik staan, draaide me om en keek naar haar, misschien wel voor de laatste keer.

Ze was de trap af gekomen maar was me niet gevolgd. Haar rechterarm hing slap langs haar lichaam, het wapen was gericht op de grond.

Ik had er niet om gevraagd geboren te worden. Alleen maar om liefde te krijgen.

‘Ik heb niets te geven,’ zei ze. ‘Hoor je me? Niets, niets. Jij hebt me vergiftigd, jij vulde mij met de pus en de verrotting van een dode baby, en nu ben ik niets meer.’

Ik keerde haar mijn rug toe en liep vlug langs de zijkant van het huis naar de straat.

Gezien mijn erfelijke belasting en de beproevingen van mijn kindertijd, vraag ik me soms af waarom ik zelf niet krankzinnig ben. Misschien ben ik het wel.

54

Terwijl ik sneller dan de wet toestond naar de buitenwijken van Pico Mundo reed, probeerde ik zonder succes alle gedachten aan de moeder van mijn moeder, Granny Sugars, uit mijn gedachten te bannen.

Mijn moeder en mijn grootmoeder zijn in mijn geest en in mijn herinnering inwoners van gescheiden koninkrijken, soevereine staten die geen betrekkingen onderhouden. Omdat ik van Pearl Sugars hield, heb ik er altijd een hekel aan gehad om in gedachten een verband te leggen tussen haar en haar gestoorde dochter.

Als ik over hen samen nadacht, kwamen er verschrikkelijke vragen in me op, en ik heb me er lang tegen verzet om daar antwoorden op te vinden.

Pearl Sugars wist dat haar dochter geestelijk instabiel was, zo niet gestoord, en dat ze op haar achttiende geen medicijnen meer nam. Ze moet ook geweten hebben dat de zwangerschap en de verantwoordelijkheid van het opvoeden van een kind mijn zwakke moeder tot een breekpunt zou brengen.

Toch kwam ze me niet te hulp.

Om te beginnen was ze bang voor haar dochter. Ik heb talrijke keren het bewijs hiervan gezien. De abrupte stemmingsveranderingen van mijn moeder en haar drift intimideerden mijn groomoeder, ook al was ze verder door niemand te intimideren en zou ze zonder aarzelen uithalen naar een man die haar bedreigde en twee keer zo groot was.

Bovendien hield Pearl Sugars te veel van haar zwervende bestaan om zich ergens te vestigen en een kleinkind op te voeden. Zwerflust, de aantrekkingskracht van het kaartspelen met hoge inzetten in legendarische steden – Las Vegas, Reno, Phoenix, Albuquerque, Dallas, San Antonio, New Orleans, Memphis – en een behoefte aan avontuur en opwinding hielden haar het grootste deel van het jaar uit Pico Mundo weg.

Ter verdediging van haar moet gezegd dat Opoe Sugars zich geen voorstelling kan hebben gemaakt van de intensiteit of het meedogenloze karakter van de wreedheid waarmee mijn moeder mij behandelde. Ze wist niet van het pistool en van de dreigementen die mijn jeugd gevormd hebben.

Op het moment dat ik dit schrijf weten alleen mijn moeder en ik het. Hoewel ik Stormy al mijn andere geheimen heb verteld, heb ik dit zelfs voor haar achtergehouden. Pas als Little Ozzie dit manuscript leest, dat ik op zijn aandringen heb geschreven, zal ik volledig bekend hebben gemaakt wat mijn moeder voor mij betekent en wat ik voor haar beteken.

Schuldgevoel en schaamte hebben me tot nu over dit onderwerp doen zwijgen. Ik ben oud genoeg, ook al ben ik pas twintig, om te weten dat ik geen logische reden heb voor schuldgevoel of schaamte, dat ik het slachtoffer was, niet de dader. Toch ben ik zo lang in die gevoelens gemarineerd, dat ze me voor eeuwig gekruid hebben.

Als ik dit manuscript aan Ozzie geef, zal ik branden van vernedering. Als hij dit heeft gelezen, zal ik, wanneer hij over deze episode spreekt, beschaamd mijn gezicht in mijn handen verbergen. Breinen, verziekt, ontlasten hun geheim op dove kussens. Shakespeare, Macbeth, vijfde bedrijf, eerste toneel.

Deze literaire verwijzing is niet alleen maar om jou te plezieren, Ozzie. Zij bevat een bittere waarheid die in mij doorklinkt. Mijn moeder heeft mijn geest met zo’n krachtig virus geïnfecteerd, dat het me zelfs niet is gelukt mijn beschaamde slachtofferschap te bekennen aan mijn kussen, maar dat ik elke nacht ongezuiverd met me meedraag naar mijn dromen.

Wat Opoe Sugars betreft: ik moet me nu afvragen of haar zwervende levensstijl en haar veelvuldige afwezigheid, gecombineerd met haar goklust en rusteloze aard, niet wezenlijk heeft bijgedragen aan de psychische problemen van mijn moeder.

Erger nog, ik ontkom niet aan de gedachte dat de ziekte van mijn moeder niet het resultaat is van een onvoldoende opvoeding, maar dat deze misschien wel geheel en al te wijten is aan haar genen. Misschien leed Pearl Sugars aan een mildere vorm van dezelfde psychose, die zichzelf op aantrekkelijker manieren openbaarde dan die van mijn moeder.

De behoefte tot afzondering van mijn moeder is misschien wel de omkering van de zwerflust van mijn grootmoeder. De behoefte van mijn moeder aan financiële veiligheid, verkregen via een zwangerschap die ze verafschuwde, was misschien wel de goklust van mijn grootmoeder binnenstebuiten gekeerd.

Dit zou betekenen dat veel, hoewel niet alles, van wat ik liefhad aan Opoe Sugars slechts een ander facet was van dezelfde mentale toestand die van mijn moeder zo’n verschrikking heeft gemaakt. Dit verontrust me om redenen die ik kan begrijpen, maar ook om redenen waarvan ik vermoed dat ze me pas over twintig jaar duidelijk zullen worden, als ik tijd van leven heb.

Toen ik zestien was, vroeg Pearl Sugars me met haar mee te gaan reizen. Ik was inmiddels geworden wat ik nog steeds ben: iemand die de doden ziet, met mijn eigen beperkingen en met de verantwoordelijkheden die ik moet nakomen. Ik kon niet anders dan haar aanbod afwijzen. Als de omstandigheden me hadden toegestaan met haar mee te gaan, van het ene kaartspel naar het andere, van het ene avontuur naar het andere, zouden de spanningen van het dagelijkse leven en het voortdurende contact misschien wel een andere en minder aantrekkelijke vrouw hebben laten zien dan degene die ik dacht te kennen.

Ik moet geloven dat Opoe Sugars het vermogen tot oprechte liefde bezat dat mijn moeder ontbeert, en ik moet geloven dat ze inderdaad van me heeft gehouden. Als die twee dingen niet waar zijn, dan moet mijn jeugd een eentonige woestenij zijn geweest. Zonder dat het me was gelukt deze verontrustende gedachten uit te bannen tijdens de rit uit Pico Mundo, bereikte ik de Kerk van de Fluisterende Komeet in een stemming die paste bij de omgeving: dode palmbomen, een door de zon geblakerd landschap en verlaten gebouwen die op instorten staan.

Ik parkeerde voor de barak waar de drie coyotes me hadden omsingeld. Ze waren nu nergens te bekennen.

Het zijn voornamelijk nachtjagers. In de hitte midden op de dag schuilen ze in koele, donkere holen.

De dode prostituee, bezweerster van de coyotes, was ook nergens te zien. Ik hoopte dat ze haar weg uit deze wereld had gevonden, maar ik betwijfelde of mijn onhandige raad en mijn gemeenplaatsen haar hadden overtuigd verder te trekken.

Uit mijn plastic zak diepte ik een zaklantaarn, een schaar en het pakje in folie verpakte vochtige handdoekjes op.

Toen ik in mijn flat de zak inpakte, vond ik het zelf een beetje vreemd om handdoekjes mee te nemen, laat staan een schaar.

Toch moest ik onbewust hebben geweten waarvoor ik ze nodig zou hebben.

We zijn geen vreemden voor onszelf; we proberen dat alleen maar te zijn.

Toen ik uit de auto stapte, werd de woeste hitte van de Mojave geëvenaard door de stilte, een bijna volmaakte stilte die misschien nergens anders te vinden is, behalve in het sneeuwlandschap in een perspex-bol.

Mijn horloge bewees dat de tijd niet had stilgestaan: drie minuten voor twaalf.

Twee uitgedroogde bruine fenikspalmen wierpen met hun gevederde bladeren schaduwen over de droge grond voor de barak, alsof ze de weg niet voor mij plaveiden, maar voor een te late Messias. Alleen was ik niet teruggekeerd om de dode tot leven te wekken, maar alleen om hem te onderzoeken.

Toen ik naar binnen stapte, had ik het gevoel alsof ik mijn lot deelde met Sadrach, Meshach en Abed-nego in de oven van Nebukadnezar, hoewel dit een hitte was met een onbeschrijflijke geur, waaruit zelfs een engel me niet kon redden.

Alkalisch wit woestijnlicht schroeide door de patrijspoortachtige ramen, maar deze waren zo klein en zo ver uit elkaar geplaatst dat ik mijn lantaarn toch nodig had.

Ik volgde de gang vol rommel naar de vierde deur. Ik liep de roze kamer in, ooit een hol van winstgevende ontucht, nu een crematorium waarin je langzaam gaar werd gestoofd.

55

Tijdens mijn afwezigheid waren hier geen nieuwsgierige mensen of aaseters geweest. Het lijk lag waar ik het had achtergelaten. Aan één kant was de lijkwade open en was een voet met een schoen zichtbaar, en voor de rest was het nog gehuld in het witte beddenlaken.

De warme nacht en de verzengende ochtend hadden de ontbinding bevorderd en versneld. De stank was hier veel erger dan in de rest van de hut.

De verstikkende hitte en de stank troffen mij als twee stompen in mijn maag. Ik stapte snel achteruit de kamer uit, naar de gang, tegelijkertijd snakkend naar frissere lucht en worstelend tegen de aandrang over te geven.

Hoewel ik de in folie gewikkelde handdoekjes niet voor dit doel had meegenomen, maakte ik er een open en scheurde er twee stroken af. Het vochtige papier geurde naar citroen. Ik rolde de doorweekte stroken op tot druipende proppen en stopte die in mijn neusgaten.

Als ik door mijn mond ademde kon ik het ontbindende lijk niet ruiken. Toen ik weer de kamer binnenstapte, moest ik toch kokhalzen.

Ik had de schoenveter die de bovenkant van de lijkwade dichtgebonden hield kunnen doorknippen – de onderste was de nacht ervoor gebroken – en het lichaam uit zijn omhulsel kunnen rollen. De gedachte aan de dode man die op de grond tuimelde alsof hij weer tot leven was gewekt, bracht me ertoe het probleem anders aan te pakken.

Aarzelend knielde ik neer naast het hoofd van het lijk. Ik zette de lantaarn zo tegen hem aan dat ik het beste werd bijgelicht. Ik knipte de veter los en gooide hem weg. De schaar was zo scherp dat ik de drie lagen van het opgerolde laken in één keer weg kon knippen. Ik knipte zorgvuldig, omdat ik walgde bij het idee dat ik de dode man open zou halen.

Toen het weefsel naar beide kanten van het lijk openviel, kwam het gezicht als eerste te voorschijn. Ik besefte te laat dat ik, als ik onderaan was begonnen, de lijkwade slechts tot aan de hals open had hoeven knippen om de wond te zien en ik me de aanblik van dit afschuwelijke masker had kunnen besparen.

De tijd en de afgrijselijke hitte hadden hun verwoestende werk gedaan. Het gezicht – voor mij omgekeerd – was opgezwollen, donkerder dan de laatste keer dat ik het had gezien en groen gemarmerd. De mond was opengezakt. Dunne stroompjes van een melkachtige vloeistof bedekten beide ogen, hoewel ik nog steeds de grens tussen het wit en de irissen kon zien.

Toen ik mijn hand over het gezicht van de dode man heen uitstak om het laken van zijn borst weg te knippen, likte hij mijn pols.

Ik riep het uit van schrik en walging, deinsde achteruit en liet de schaar vallen.

Uit de opengezakte mond van het kadaver schoot een wriemelende zwarte massa, een beest dat in deze context zo vreemd was dat ik pas besefte wat het was toen het helemaal te voorschijn was gekomen. Op het dode gezicht van Robertson kwam het wezen op zijn vier achterpoten overeind en klauwde in de lucht met zijn voorpoten. Een tarantula.

Met een snelle beweging, te snel om hem een kans te geven me te bijten, sloeg ik met de rug van mijn hand de spin weg. Hij tuimelde over de vloer, sprong overeind en rende een verre hoek in. Toen ik de gevallen schaar oppakte, trilde mijn hand zo hevig dat ik eerst een paar keer krampachtig in de lucht knipte voor het me lukte mezelf weer in de hand te krijgen.

Uit vrees dat er misschien nog meer gedierte onder de lijkwade naar binnen was gekropen om de geurige inhoud te verkennen, ging ik nerveus en onzeker verder. Ik legde het lijk tot aan het middel bloot zonder weer een achtpotige foerageur tegen te komen.

In mijn geschrokken reactie op de tarantula had ik de prop uit mijn rechterneusgat geblazen. Toen de resten van de citroenachtige vloeistof waren verdampt, kon ik het lichaam weer ruiken, hoewel niet op volle sterkte omdat ik door mijn mond bleef ademen.

Ik wierp een blik naar de hoek waarin de spin was weggeschoten en ontdekte dat hij er niet meer was.

Een ogenblik bleef ik angstig rondkijken. Daarna zag ik, ondanks het slechte licht, het harige beest net links van de hoek, op een meter boven de vloer, langzaam tegen de roze muur omhoog klimmen.

Te trillerig en te gehaast om het hemd van de dode man open te knopen, zoals ik in mijn flat had gedaan, rukte ik het open, waarbij de knopen lossprongen. Een vloog er tegen mijn gezicht en de andere stuiterden over de vloer.

Pas toen het me lukte het beeld van mijn moeder die een pistool tegen haar borst drukte uit mijn gedachten te zetten, slaagde ik erin om de lantaarn op de wond te richten. Ik verzamelde al mijn moed en inspecteerde de wond nauwkeuriger. Toen zag ik waarom ik de wond zo vreemd had gevonden.

Ik zette de zaklantaarn weer tegen het lichaam en haalde drie handdoekjes uit het folie. Ik maakte er een dikke prop van en veegde voorzichtig de puddingachtige brij weg die uit de wond was gesijpeld.

De kogel had een tatoeage op Robertsons borst doorboord, op de plaats van zijn hart. Het was een zwarte rechthoek met dezelfde afmetingen en vorm als het meditatiekaartje dat ik in zijn portemonnee had gevonden. Midden in de rechthoek stonden drie rode karakters.

Ik keek ernaar met waterige ogen, nerveus en gespannen door de cafeïne, maar kon de tekening niet onmiddellijk plaatsen, omdat ik bij Robertsons hoofd zat en ik haar van bovenaf zag.

Toen ik naast Robertson ging zitten, leken die dode ogen te bewegen en mij te volgen onder de halfdoorzichtige, melkachtige vliezen.

Toen ik keek waar de tarantula was, zag ik dat hij van de muur aan de overkant was verdwenen. Met de zaklantaarn vond ik hem terug op het plafond, waar hij mijn richting op kwam. Hij verstarde in het directe licht.

Ik richtte de straal op de tatoeage en zag dat de drie tekens eigenlijk drie letters uit het Latijnse alfabet waren in een krullerig schrift. V D. De derde was deels weggescheurd door de kogel, maar ik was er zeker van dat het een L was geweest.

VDL. Geen woord, maar een afkorting. Dankzij Shamus Cocobolo wist ik wat het betekende: Vader der Leugens.

Robertson had de naam van zijn donkere heer op zijn hart gedragen.

Drie letters: VDL. Drie andere letters die ik ergens anders had gezien, nog maar kortgeleden.

Plotseling zag ik agent Simon Varner voor me, die achter het stuur van de patrouillewagen op de parkeerplaats van het bowlingcentrum tegen het open portierraampje hing. Ik zag zijn gezicht, vriendelijk genoeg om een kinderprogramma op de tv te presenteren, zijn ogen met zware oogleden als die van een slapende beer, zijn omvangrijke onderarm die op het portier steunde, de ‘bende-tatoeage’ waarvoor hij zich zei te schamen. Niet zo versierd als de tatoeage van Robertson en heel anders gestileerd. Geen zwarte rechthoek met sierlijke rode letters. Een gewone afkorting in zwarte blokletters: D en nog wat, Misschien DDP.

Droeg agent Simon Varner, van het politiekorps van Pico Mundo, de naam van dezelfde meester op zijn linkerarm?

Als de tatoeage van Robertson een van de vele namen van de duivel aanduidde dan moest die van Varner in dezelfde categorie vallen.

Namen van de duivel flitsten door mijn hoofd: Satan, Lucifer, de Hellevorst, Beëlzebub, Vader van het Kwaad, Zijne Satanische Hoogheid, Apollyon, Belial…

Ik kon geen woorden bedenken die pasten bij de afkorting op Varners arm, maar ik twijfelde er niet aan dat ik Robertsons maat had geïdentificeerd.

Bij het bowlingcentrum hadden er geen bodachs rond Varner gehangen, zoals soms wel rond Robertson. Als ik hem in gezelschap van bodachs had gezien, zou ik misschien hebben beseft wat voor monster hij was.

Omdat ze misschien vingerafdrukken zouden gaan zoeken, verzamelde ik haastig de restjes folie waarin de handdoekjes hadden gezeten en propte die in een zak van mijn spijkerbroek. Ik greep de schaar, ging staan, zocht het plafond af met de zaklantaarn en vond de tarantula pal boven mijn hoofd.

Tarantula’s zijn schuw. Ze gaan niet achter mensen aan.

Ik rende het kamertje uit en hoorde de spin op de vloer vallen met een zacht plofje, echt dat van een vallend vlezig lichaam, sloeg de deur tussen ons dicht en veegde vingerafdrukken van de kruk met de onderkant van mijn T-shirt en daarna, toen ik vertrok, ook van die van de voordeur.

Omdat tarantula’s schuw zijn en omdat ik geloof dat er geen toeval bestaat, rende ik naar de Chevy, gooide de schaar en de zaklantaarn in mijn tas, startte de motor en trapte op het gaspedaal. Ik verliet het terrein van de Kerk van de Fluisterende Komeet met een gegier van gekweld rubber, waarbij een regen van zand en verkruimeld asfalt opspoot, popelend om de snelweg te bereiken voordat ik in eendrachtige samenwerking omgeven werd door legioenen tarantula’s, een leger coyotes en een glibberige bende ratelslangen.

56

Niet DDP, PDD. Prins der Duisternis. De betekenis van de afkorting van Simon Varners tatoeage, PDD schoot me te binnen op het moment dat ik Pico Mundo weer binnenreed.

Gekostumeerde satanisten die vreemde rituelen uitvoeren met een obsceen versierde kelk zou je geneigd zijn te beschouwen als lieden die minder braaf waren, maar voor het overige net zo gek als de lui die een bontmuts op hun kop zetten en zich de Loge van de Egels noemen. Mensen die zich speciaal kleden om er slecht uit te zien, zijn vermoedelijk net zulke halvegaren als figuren die zich uitdossen met torenhoge hanenkammen, brillen met schildpadmontuur en die tien centimeter boven de navel worden gedragen en zeven centimeter boven de schoenen, dit alles gecompleteerd met bumperstickers waarop staat JAR JAR BINKS HEERST.

Mocht ik de neiging hebben gehad hen af te doen als sukkels die met het kwaad spelen, dan zou die neiging niet hebben standgehouden vanaf het moment dat ik de dozen met souvenirs in de vrieslade had gevonden.

Nu ik de identiteit vermoedde van Robertsons trawant, vertrouwde ik erop dat mijn bovennatuurlijke gave me naar hem toe zou brengen. Aangezien ik in de greep van paranormaal magnetisme – Stormy kort het soms af tot PM-syndroom of PMS – soms abrupt afsla, reed ik niet sneller dan me verantwoord leek. Onder invloed van PMS lijd ik altijd enigszins aan gezichtsvernauwing en probeer ik alleen te denken aan het object van mijn belangstelling, in dit geval Varner, in plaats van dat ik me concentreer op de plaats waar ik me bevind of waar ik heen ga. Ik weet pas waar ik naartoe ga als ik er ben.

In deze staat komt mijn bewuste geest tot rust, en bijna net zo vaak als ik een ogenschijnlijk willekeurige afslag neem tijdens mijn speurtocht naar mijn prooi, schieten me willekeurige gedachten te binnen. Deze keer betrof een van die gedachten de oudere zus van mijn moeder, Cymry, die ik nooit heb ontmoet. Volgens mijn moeder is Cymry getrouwd met een Tsjech die Dobb als voornaam heeft. Volgens mijn vader is Cymry nooit getrouwd.

Geen van mijn ouders heeft een reputatie op te houden qua betrouwbaarheid. Maar in dit geval vermoed ik dat mijn vader de waarheid vertelt en dat ik geen oom heb in Tsjecho-Slowakije of ergens anders.

Volgens mijn vader is Cymry gek, maar meer wil hij niet zeggen. Zijn verklaring maakt mijn moeder woedend. Zij ontkent dat Cymry gek is en noemt haar een geschenk van God.

Dit is een vreemde bewering van de kant van mijn moeder, aangezien ze in de stellige overtuiging leeft dat God niet bestaat.

De eerste keer dat ik Opoe Sugars naar haar geheimzinnige eerstgeborene vroeg, barstte ze in tranen uit. Ik had haar nooit eerder zien huilen. De volgende dag was ze, nog steeds met rode ogen, weer op reis gegaan naar haar pokertafels ergens ver weg.

De tweede keer dat ik haar naar Cymry vroeg, werd ze boos omdat ik op het onderwerp terugkwam. Ik had haar nooit eerder boos gezien. Daarna werd ze kil en afstandelijk. Ze was nooit eerder zo tegen me geweest, en haar gedrag deed me te veel denken aan mijn moeder.

Daarna heb ik nooit meer naar Cymry gevraagd.

Ik vermoed dat ik ergens in een inrichting, in bedwang gehouden door medicijnen en de beperkingen die haar worden opgelegd, een tante heb die op zijn minst een beetje is zoals ik. Ik vermoed dat zij als kind haar speciale gave niet verborgen heeft gehouden, zoals ik heb gedaan.

Dit is waarschijnlijk de reden dat Opoe Sugars, bij mijn weten, met al haar pokerwinsten toch geen erfenis heeft nagelaten. Ik denk dat zij een fonds heeft gesticht om daaruit de verzorging van Cymry te betalen.

Door de jaren heeft mijn vader dingen laten doorschemeren die me deden vermoeden dat Cymry’s zesde zintuig, hoe dat er bij haar ook uitzag, vergezeld is gegaan van een fysieke afwijking. Volgens mij maakte ze mensen bang, niet alleen door de dingen die ze zei, maar ook door hoe ze eruitzag.

Vaker wel dan niet zal een baby die wordt geboren met één fysieke afwijking, er eigenlijk twee of meer hebben. Volgens Ozzie, en dat zegt hij duidelijk niet in zijn rol als schrijver van fictie, wordt een van elke achtentachtigduizend baby’s geboren met een zesde vinger aan één hand, net zoals hij. Honderden, zo niet duizenden van hen moeten er door de straten van Amerika rondlopen, maar hoeveel handen met zes vingers hebt u bij volwassenen gezien? Die kom je niet tegen omdat de meeste baby’s worden geboren met andere, veel ernstiger afwijkingen waardoor ze heel vroeg weer overlijden.

De kinderen met zes vingers die het geluk hebben kerngezond te zijn, zullen gewoonlijk een operatie ondergaan als de overbodige vinger verwijderd kan worden zonder de functie van de hand aan te tasten. Die lopen, volgens Ozzie, rond als vijfvingerige ‘gewone mensen’.

Volgens mij is dat allemaal waar, omdat Ozzie trots is op zijn zesde vinger en geniet van het vergaren van kennis over wat hij noemt ‘de geboren zakkenrollers die behoren tot mijn superieure ras’. Volgens hem is zijn tweede mutatie zijn talent om goed en snel te kunnen schrijven en met een verbazingwekkende snelheid enthousiast ontvangen boeken te produceren.

Van tijd tot tijd droom ik van tante Cymry. Dat zijn geen profetische dromen. Ze zijn vol verlangen. En treurigheid.

Nu, om negen minuten voor halfeen, dagdromend over tante Cymry, maar me ook scherp en nerveus bewust van het verstrijken van kostbare minuten, volledig in PMS-modus, verwachtte ik agent Varner te vinden in de buurt van óf het bowlingcentrum, óf de megabioscoop waar de hondenfilm kort na één uur zou gaan draaien. In plaats daarvan werd ik onverwachts naar het winkelcentrum van Green Moon geleid.

Wat ik zag, was ongebruikelijk voor een woensdag in de zomer: een volle parkeerplaats. Het reusachtige spandoek herinnerde me eraan dat deze ochtend om tien uur de jaarlijkse zomeruitverkoop van het winkelcentrum was begonnen en dat die tot en met het weekend zou duren.

Wat een menigte.

57

Een melkweg aan zonnen schitterde op de voorruiten van de rijen auto’s en SUV’s. Het felle licht deed zeer aan mijn bloeddoorlopen ogen en dwong me ze iets samen te knijpen.

Warenhuizen van drie verdiepingen bevonden zich aan de noordelijke en zuidelijke kant van het winkelcentrum. Tussen die kolossen in waren op twee niveaus talrijke winkeltjes.

Het PMS bracht me naar het warenhuis aan de noordzijde. Ik reed om naar de achterkant en parkeerde bij een brede afrit die leidde naar de ondergrondse laadperrons waar vrachtwagens hun goederen afleverden.

Drie vakken verderop stond een zwart-witte politieauto. Geen politieman te zien.

Als dit Varners auto was, dan was hij al in het winkelcentrum. Mijn handen trilden en de knoppen op mijn mobiel waren klein. Pas bij de tweede poging lukte het me het nummer van Burke & Bailey’s in te toetsen.

Ik wilde tegen Stormy zeggen dat ze onmiddellijk haar werk in de steek moest laten en dat ze het winkelcentrum moest verlaten via de dichtstbijzijnde deur, dat ze naar haar auto moest rennen en weg moest rijden, het gaf niet waar naartoe, als ze maar reed.

Voordat er werd opgenomen, hing ik op. Misschien was het op dit moment haar bestemming niet om het pad van Varner te kruisen, en als ik haar overhaalde zo snel mogelijk weg te gaan, kruiste ze misschien zijn vizier op het moment dat hij zijn wapen aanlegde en begon te schieten.

Haar lot is om eeuwig bij mij te zijn. We hebben het kaartje uit de waarzegmachine als bewijs. Het hangt boven haar bed. Gypsy Mummy had ons voor een kwartje gegeven wat het andere stel niet kon kopen, hoeveel ze ook betaalden.

Logisch beschouwd zou ze veilig zijn als ik niets deed. Als ze op mijn aandringen haar plannen veranderde, zou ik misschien haar en mijn lot beïnvloeden. Ik moest vertrouwen op het lot.

Het was niet mijn taak om Stormy te waarschuwen, maar om Simon Varner tegen te houden voordat hij zijn plan kon uitvoeren, voordat hij iemand vermoordde.

Gemakkelijker gezegd dan gedaan, luidt het cliché. Hij was een smeris, en ik niet. Hij had een vuurwapen bij zich en ik niet. Hij was groter dan ik, sterker dan ik, getraind om een weerspannige burger eronder te krijgen. Hij had al de voordelen – behalve een zesde zintuig.

Het wapen waarmee Robertson was gedood, lag verborgen onder de chauffeursstoel. Ik had het daar de vorige nacht neergelegd met de bedoeling het later weg te gooien.

Ik boog me naar voren, tastte onder mijn stoel, vond het wapen en haalde het te voorschijn. Het voelde aan alsof ik de dood vasthield.

Na enig gepruts kwam ik erachter hoe ik het magazijn eruit kon klikken. Ik telde negen patronen. Glanzend koper. Bijna helemaal vol. De enige kogel die ontbrak was de kogel die een gat in Robertsons hart had veroorzaakt.

Ik schoof het magazijn terug in het pistool. Het klikte op zijn plaats.

Het wapen van mijn moeder heeft een veiligheidspal. Er wordt een rood puntje zichtbaar als de veiligheid eraf is gehaald.

Dit wapen leek niet zo’n voorziening te hebben. Misschien was de veiligheid ingebouwd in de trekker, waardoor er twee keer overgehaald moest worden.

Mijn hart had geen veiligheidspal. Het dreunde.

Ik had het gevoel alsof ik hand in hand stond met de dood – mijn dood.

Met het pistool op mijn schoot, pakte ik de telefoon en toetste het mobiele nummer van chef Porters privénummer in, niet zijn nummer op het politiebureau. De toetsen leken steeds kleiner te worden, alsof het een telefoon was die Alice had gekregen van de rups die aan de waterpijp lurkte, maar ik toetste bij de eerste poging de zeven cijfers juist in en drukte op BELLEN.

Karla Porter nam op toen de telefoon voor de derde keer overging. Ze zei dat ze nog steeds in de wachtkamer van de intensive care zat. Ze had de chef drie keer vijf minuten mogen bezoeken.

‘De laatste keer was hij bij, maar hij was heel zwak. Hij wist wie ik was. Hij glimlacht tegen me. Maar hij kan nog niet zoveel praten en niet samenhangend. Ze houden hem voor een deel nog onder verdoving om de genezing te bevorderen. Ik denk niet dat hij voor morgen veel zal zeggen.’

‘Maar komt het goed met hem?’ vroeg ik.

‘Ze zeggen van wel. En ik begin het te geloven.’

‘Ik hou van hem,’ zei ik, en ik hoorde mijn stem breken.

‘Dat weet hij, Oddie. Hij houdt ook van jou. Je bent als een zoon voor hem.’

‘Zeg dat tegen hem.’

‘Doe ik.’

‘Ik bel weer,’ beloofde ik.

Ik drukte op EINDE en liet de telefoon op de stoel naast me vallen.

De chef kon me niet helpen. Niemand kon me helpen. Er was geen bedroefde, dode prostituee om de moordzucht van deze coyote te bedwingen. Ik was alleen.

Intuïtie zei me het pistool niet mee te nemen. Ik schoof het weer onder de stoel.

Toen ik de motor afzette en uit de auto stapte, was de felle zon zowel hamer als aambeeld; tussen zichzelf en zijn reflectie smeedde hij de wereld.

Mijn paranormaal magnetisme werkt, of ik nu in een auto zit of te voet ben. Ik werd aangetrokken door de afrit. Ik liep naar beneden, de koelte van de ondergrondse laadperrons in.

58

De ondergrondse parkeerplaats voor werknemers van het winkelcentrum bezat, met zijn eindeloze, betonnen laadperrons en zijn lage plafond, de onaangename en dreigende atmosfeer van een oude graftombe diep onder het Egyptische zand, de tombe van een gehate farao wiens onderdanen hem op een koopje hadden begraven, zonder glinsterend gouden vaatwerk of andere grafgiften.

Het verhoogde laadperron liep over de hele lengte van de immense ruimte, en grote vrachtwagens stonden er op verschillende plaatsen met de achterkant tegenaan. Bij het warenhuis konden twee opleggers tegelijk langs het laadperron rijden en direct een enorme goederenruimte in rijden.

Deze plek kletterde en zoemde van de activiteit, terwijl chauffeurs en bijrijders, op de valreep binnengekomen, uitverkoopartikelen aan het uitladen waren en gekwelde magazijnmedewerkers ze klaarmaakten om na sluitingstijd aan de winkels te bezorgen.

Ik liep langs rekken, karretjes, bagagebanden, dozen en vaten met goederen. Alles was er, van feestjurken tot keukenapparatuur, sportartikelen, parfum, zwempakken en dure bonbons.

Niemand vroeg me wat ik daar deed, en toen ik een hardhouten honkbalknuppel uit een vat vol knuppels pakte, zei niemand dat ik hem terug moest zetten.

Een ander vat zat vol holle aluminiumknuppels. Die wilde ik niet hebben. Ik gaf de voorkeur aan een knuppel met gewicht, dat gaf een betere balans. Je breekt makkelijker een arm met een houten knuppel, en je verbrijzelt er gemakkelijker een knieschijf mee.

Misschien zou ik de honkbalknuppel nodig hebben, misschien niet. Het feit dat hij daar was, en dat het PMS me erheen had geleid, wekte de suggestie dat ik, als ik er niet van zou profiteren, er spijt van zou krijgen.

De enige buitenschoolse activiteit waaraan ik had meegedaan op de middelbare school was honkbal. Zoals ik al eerder heb geschreven, had ik de beste statistieken van de ploeg, hoewel ik alleen thuiswedstrijden kon spelen.

Ik ben nog steeds goed getraind. De Pico Mundo Grille heeft een eigen team. We spelen tegen teams van andere bedrijven en van organisaties; en jaar na jaar geven we ze van katoen.

Herhaaldelijk kondigden vorkheftrucks en elektrische karretjes hun komst aan met gepiep en claxongeluiden. Ik ging uit de weg, maar bleef doorlopen, hoewel ik geen idee had waar ik naartoe ging.

Voor mijn geestesoog zag ik Simon Varner. Vriendelijk gezicht. Slaperige ogen. PDD op zijn linkeronderarm. Zoek hem de rotzak. Een stel extra brede dubbele deuren kwam uit op een gang met een kale betonnen vloer en geschilderde betonnen muren. Ik aarzelde, keek naar rechts en ging naar links.

Mijn maag kolkte. Ik moest maagtabletten hebben.

Ik moest ook een grotere knuppel hebben, een kogelvrij vest en bescherming, maar die had ik ook niet. Ik bleef gewoon doolopen.

Aan de rechterkant leidden deuren naar allerlei ruimtes. De meeste hadden opschriften. TOILET, EXPEDITIE, ONDERHOUD.

Op zoek naar Simon Varner. Vriendelijk gezicht. Prins der Duisternis. Ik voelde hem aan me trekken, ik bleef lopen.

Ik passeerde twee mannen, een vrouw, weer een man. We glimlachten en knikten. Geen van hen leek zich af te vragen waar er gespeeld werd, wat de score was, bij welk team ik zat.

Al snel bereikte ik een deur waarop stond BEVEILIGING. Ik bleef staan. Dit voelde niet goed aan… en toch weer wel.

Als mijn PMS werkt, weet ik gewoonlijk wanneer ik mijn bestemming heb bereikt. Deze keer voelde ik dat ik er was. Ik kan het verschil niet uitleggen, maar het was echt zo.

Ik legde mijn hand op de kruk, maar aarzelde.

In gedachten hoorde ik Lysette Rains weer, tijdens de laatste barbecue van de chef: Eerst maakte ik gewoon nagels, maar nu ben ik gediplomeerd nagelkunstenares.

Ik had geen flauw idee waarom ik op dit moment aan Lysette moest denken.

Haar stem spookte weer door me heen: Het duurt een tijdje voor je beseft wat voor eenzame wereld dit is, en als je dat doet… ziet de toekomst er nogal beangstigend uit.

Ik haalde mijn hand van de kruk.

Ik stapte opzij, weg van de deur.

Met ijzer beslagen hoeven op een harde ondergrond zouden geen luider geraas hebben veroorzaakt dan het inwendige dreunen van mijn galopperende hart.

Mijn instinct is een winnende coach, en als die zei uithalen, zei ik niet dat ik nog niet klaar was. Ik greep de knuppel met beide handen, nam de slaghouding aan en zei een gebedje tegen Mickey Mantle.

De deur ging open en een man stapte de gang op. Hij droeg zwarte laarzen, een lichtgewicht zwarte overall, een zwarte bivakmuts en zwarte handschoenen.

Hij had een aanvalsgeweer bij zich dat zo groot en gemeen was dat het even onecht leek als het wapenarsenaal uit een vroege film van Schwarzenegger. Aan een legerriem hingen acht of tien reservemagazijnen.

Toen hij uit het beveiligingskantoor stapte, keek hij naar links. Ik stond rechts van hem, maar hij voelde me meteen en halverwege een stap draaide hij zijn hoofd naar mij om.

Ik ben niet iemand voor een stootslag, dus ik haalde uit, hoog boven de slagplaat en raakte hem vol in zijn gezicht.

Ik zou verbaasd zijn geweest als hij niet direct was neergegaan. Maar er was geen reden voor verbazing.

De gang was verlaten. Niemand had het gezien. Nog niet.

Ik moest dit zo anoniem mogelijk afhandelen, om later vragen te vermijden als de chef nog niet in staat was voor mij in te springen.

Ik rolde de honkbalknuppel de beveiligingskamer in en schoof het aanvalsgeweer erachteraan. Vervolgens greep ik de schutter bij zijn overall en sleepte hem ook naar binnen, de gang uit, en ik sloot de deur.

Tussen omgevallen kantoorstoelen en koffiekoppen lagen in deze ruimte drie dode, ongewapende beveiligingsbeambten. Blijkbaar waren ze doodgeschoten met een pistool voorzien van een geluiddemper, omdat de schoten geen aandacht hadden getrokken. Ze zagen er verrast uit.

Het was voor mij een kwelling om hen te zien. Ze waren dood omdat ik er te lang over had gedaan om de zaak te doorgronden.

Ik weet dat ik niet verantwoordelijk ben voor elk sterfgeval dat ik niet kan voorkomen. Ik begrijp dat ik niet de hele wereld op mijn schouders kan torsen, zoals Atlas. Maar ik heb het gevoel dat ik dat wel hoor te doen.

Twaalf grote tv-schermen, allemaal in vier vakken verdeeld, verschaften achtenveertig beelden via camera’s die overal in het warenhuis waren opgesteld. Waar ik ook keek, zag ik looppaden vol mensen; de uitverkoop had bezoekers uit heel Maravilla County aangetrokken.

Ik knielde naast de schutter neer en trok zijn bivakmuts van zijn hoofd. Zijn neus was gebroken en bloedde, en zijn adem klonk borrelend door het bloed. Zijn rechteroog zou waarschijnlijk helemaal dichtgaan. Op zijn voorhoofd begon zich een buil te vormen.

Het was niet Simon Varner. Voor me lag Bern Eckles, de plaatsvervangende chef die op de barbecue was geweest, en die was uitgenodigd omdat de chef en Karla Porter hadden geprobeerd hem te koppelen aan Lysette Rains.

59

Bob Robertson had niet één handlanger gehad, maar twee. Of misschien nog meer. Ze noemden zichzelf waarschijnlijk een kring, tenzij je dat alleen bij heksen kunt zeggen. Nog één en ze konden een satanisch kwartet vormen om voor hun eigen muziek tijdens de Zwarte Mis te zorgen, een collectieve ziektekostenverzekering af te sluiten en groepskorting te krijgen bij Disneyland.

Op de barbecue van de chef had ik geen bodachs rond Bern Eckles gezien. Hun aanwezigheid had me attent gemaakt op Robertsons aard, maar bij zijn trawanten was dat niet het geval, iets wat nu op opzet begon te lijken. Alsof ze zich bewust waren geworden van mijn gave. Alsof ze mij hadden… gemanipuleerd.

Ik draaide Eckles op zijn zij om ervoor te zorgen dat hij niet in zijn eigen bloed en speeksel zou stikken, en zocht naar iets om zijn handen en voeten mee vast te binden.

Ik verwachtte niet dat hij de eerstkomende tien minuten bij bewustzijn zou komen. Als dat ten slotte gebeurde, zou hij kotsend rondkruipen en smeken om pijnstillers, en niet in staat zijn om het aanvalsgeweer weer op te pakken en zijn missie te hervatten. Toch maakte ik de twee telefoons in het beveiligingskantoor onklaar en gebruikte ik snel de snoeren ervan om zijn handen op zijn rug te binden en zijn enkels vast te knopen. Ik trok de knopen strak aan en maakte me niet al te veel zorgen over het afbinden van zijn bloedsomloop.

Eckles en Varner waren de nieuwste agenten bij het politiekorps van Pico Mundo. Ze hadden zich een paar maanden na elkaar aangemeld.

Je kon er vergif op innemen dat ze elkaar al kenden voordat ze in Pico Mundo arriveerden. Varner was als eerste aangenomen en had de weg vrijgemaakt voor Eckles.

Robertson was vanuit San Diego naar Pico Mundo gekomen en had voor de aankomst van zijn twee handlangers het huis in Camp’s End gekocht. Als mijn herinnering me niet bedroog was Varner eerder politieagent geweest in het district San Diego, of zelfs in de stad zelf.

Ik wist niet bij welk politiebureau Bern Eckles had gediend voordat hij tekende bij het korps van Pico Mundo. Groot San Diego was een betere gok dan Juneau in Alaska.

Gedrieën hadden ze Pico Mundo als doelwit uitgekozen om redenen die onmogelijk te raden waren. Ze hadden langdurig en zorgvuldig hun plannen gemaakt.

Toen ik naar de barbecue was gegaan met de suggestie dat het misschien goed was een profiel van Bob Robertson op te stellen, had de chef de hulp van Eckles ingeroepen. Op dat moment was Robertsons lot bezegeld.

Hij moest inderdaad binnen een halfuur vermoord zijn. Ongetwijfeld had Eckles Varner gebeld vanuit het huis van de chef en had Varner de executie van hun gemeenschappelijke vriend voltrokken. Misschien waren Simon Varner en Robertson samen geweest toen Varner Eckles’ telefoontje kreeg.

Nu Eckles stevig vastgebonden was, ritste ik de voorkant van zijn overall ver genoeg open om te zien dat hij eronder zijn politie-uniform droeg.

Hij was in uniform en met zijn penning het beveiligingskantoor binnengekomen. De bewakers zouden hem zonder argwaan begroet hebben.

Kennelijk had hij het aanvalsgeweer en de overall in een koffer bij zich gehad. Er lag een open, lege Samsonite-koffer op de vloer. Het plan was hoogstwaarschijnlijk geweest een tijdje te gaan lopen schieten in het warenhuis en daarna, als de politie arriveerde, een veilige plek te zoeken om zich te ontdoen van de overall en de bivakmuts. Nadat hij het aanvalsgeweer had weggelegd, zou Eckles zich kunnen mengen onder zijn medeagenten, alsof hij had gereageerd op dezelfde oproep die ook zij hadden ontvangen.

Het waarom was niet zo gemakkelijk te begrijpen als het hoe. Sommige mensen zeggen dat God tegen hen heeft gesproken. Anderen hoorden de duivel in hun hoofd fluisteren. Misschien had een van die mannen gedacht dat Satan hem had verteld dat hij Green Moon Mall overhoop moest schieten.

Of misschien deden ze het alleen maar voor de lol. Een geintje. Hun religie is heel tolerant tegenover extreme vormen van recreatie. Jongens zijn nu eenmaal jongens, en een psychopaat blijft nu eenmaal altijd een psychopaat.

Simon Varner liep nog vrij rond. Misschien waren hij en Eckles niet alleen naar het winkelcentrum gekomen. Ik had geen idee met zijn hoevelen zij in hun kring zaten.

Via een van de nog werkende telefoons belde ik het alarmnummer, meldde drie moorden en legde de hoorn op de haak zonder antwoord te geven op vragen. De politie zou komen, met een arrestatieteam. Het zou drie minuten duren. Of misschien vier of vijf.

Ze zouden niet snel genoeg hier zijn. Voordat ze hier waren, zou Varner al aan het schieten zijn op winkelend publiek.

De honkbalknuppel was niet gebarsten. Goed hout.

Hoe effectief de knuppel ook was geweest tegen Eckles, ik kon niet verwachten dat ik genoeg geluk zou hebben om Varner op dezelfde manier te verrassen. Hoe bang ik ook was voor vuurwapens, ik moest een beter wapen hebben dan een Louisville Slugger.

Op een werkbank voor de beveiligingsmonitors lag het pistool dat Eckles had gebruikt om de bewakers te doden. Ik controleerde het en zag dat er nog vier van de tien kogels in het magazijn zaten.

Hoezeer ik ook wilde vermijden om naar hen te kijken, de dode mannen op de vloer eisten toch mijn aandacht. Ik heb een hekel aan geweld. Ik heb een nog grotere hekel aan onrechtvaardigheid. Ik wil alleen maar een kok van een snelbuffet zijn, maar de wereld eist meer van me dan eieren en pannenkoeken.

Ik schroefde de demper los en gooide die weg. Ik trok mijn T-shirt uit mijn broek en stak het pistool in mijn broeksband.

Tevergeefs probeerde ik niet aan mijn moeder te denken met het wapen tegen haar kin en tegen haar borst. Ik probeerde me niet te herinneren hoe de loop van dat pistool had gevoeld toen ze het tegen mijn oog drukte en zei dat ik moest kijken naar de koperen kogel in dat geboorde duistere gat.

Het T-shirt verborg het wapen niet helemaal, maar het publiek zou te druk bezig zijn met het speuren naar koopjes en de verkopers zouden het te druk hebben met het bedienen van klanten om de bobbel op te merken.

Voorzichtig opende ik de deur net genoeg om uit het beveiligingskantoor te glippen en sloot hem achter me. Iemand liep voorbij in de richting die ik ook moest gaan. Ik volgde hem, terwijl ik wenste dat hij een beetje opschoot.

Hij ging rechtsaf, door de zwaaideuren naar de goederenruimte en ik rende langs de liften die waren gereserveerd voor werknemers van het bedrijf tot ik bij een deur kwam met het woord TRAP. Ik nam hem met twee treden tegelijk.

Ergens verderop was Simon Varner. Vriendelijk gezicht. Slaperige ogen. PDD op zijn linkeronderarm.

Op de benedenverdieping van het warenhuis verliet ik de trap en nam een deur naar een magazijn.

Een mooie roodharige vrouw was bezig kleine dozen van de volgestapelde planken te pakken. ‘Hoi!’ zei ze vriendelijk.

Ik zei ook ‘Hoi!’ en liep het magazijn uit naar de winkelruimte.

De afdeling sportartikelen. Druk. Veel mannen, een paar vrouwen, een heleboel tieners. De kinderen bekeken rollerblades, skateboards.

Achter de sportartikelen waren looppaden vol sportschoenen.

Achter de sportschoenen hing sportkleding voor mannen.

Mensen, overal mensen. Te veel mensen zo dicht opeen. Een bijna feestelijke atmosfeer. Zo kwetsbaar.

Als ik Bern Eckles niet had onderschept toen hij uit het beveiligingskantoor kwam, zou hij er nu al tien of twintig gedood hebben. Of dertig.

Simon Varner. De grote man met zijn stevige armen. Simon Varner, Prins der Duisternis.

Betrouwbaar geleid door mijn bovennatuurlijke gave, als een vleermuis door zijn echopeiling, stak ik de benedenverdieping van het warenhuis over, in de richting van de promenade van het winkelcentrum.

Ik verwachtte niet dat ik hier een andere schutter zou aantreffen. Eckles en Varner zouden ver van elkaar hun plaats van actie hebben gekozen, om beter angst en chaos te kunnen zaaien.

Bovendien vermeden ze zo dat ze per ongeluk in elkaars vuurlinie zouden komen.

Op tien stappen afstand van de uitgang naar de promenade zag ik Viola Peabody, die in het huis van haar zuster in Maricopa Lane hoorde te zijn.

60

Het jarige meisje Levanna en haar met roze dwepende zusje Nicolina waren niet bij hun moeder. Ik tuurde de meute bezoekers af, maar zag de meisjes niet.

Toen ik me naar Viola haastte en haar van achteren bij de schouder pakte, liet ze van schrik haar boodschappentas vallen.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg ik.

‘Odd! Ik schrik me een hoedje.’

‘Waar zijn de meisjes?”

‘Bij Sharlene.’

‘Waarom ben jij niet bij ze?’

Ze raapte haar boodschappentas weer op en zei: ‘Ik had nog niets voor haar verjaardag gekocht. Ik moet haar een cadeau geven. Ik ben hier heel even naartoe gekomen voor deze rollerblades.’

‘Je droom,’ zei ik dringend tegen haar. ‘Dit is jouw droom.’

Haar ogen werden groot. ‘Ik wip hier alleen maar even binnen, en ik zit niet in de bioscoop.’

‘Het gebeurt niet in de bioscoop. Het gebeurt hier.’

De angst sloeg haar letterlijk om het hart en een ogenblik bleef de adem in haar keel steken.

‘Ga hier weg,’ zei ik. ‘Ga hier nu weg.’

Ze ademde hortend uit, keek verwilderd om zich heen alsof zich tussen de winkelende mensen een moordenaar kon bevinden, of alsof het allemaal moordenaars waren, en ze wilde naar de uitgang van de promenade lopen.

‘Nee!’ Ik trok haar naar me toe. Mensen keken naar ons. Wat maakte het uit? ‘Die kant op is niet veilig.’

‘Waar moet ik dan heen?’ vroeg ze.

Ik draaide haar om. ‘Ga naar achteren, langs de sportschoenen, en langs de sportartikelen. Er is een magazijn, vlak achter waar je je rollerblades hebt gekocht. Ga naar het magazijn. Verberg je daar.’

Ze wilde weglopen, bleef staan en keek me aan. ‘Ga jij niet mee?’

‘Nee.’

‘Waar ga jij heen?’

‘Naar binnen.’

‘Niet doen,’ smeekte ze.

‘Schiet op!’

Terwijl zij naar de achterkant van het warenhuis liep, haastte ik me de promenade van het winkelcentrum op.

Hier, aan de noordkant van de Green Moon Mall, viel de waterval van twaalf meter hoog over een klif van door mensen gemaakte rotsen, in het riviertje dat langs de promenade met mensen stroomde. Toen ik langs de waterval liep, klonk het geruis en gespetter geheimzinnig op. Het leek op het geluid van een mensenmenigte.

Patronen van duisternis en licht. Duisternis en licht, zoals in Viola’s droom. De schaduwen werden veroorzaakt door palmbomen naast het riviertje.

Toen ik opkeek naar de koninginnenpalmen, op de eerste verdieping van de promenade, zag ik honderden en honderden bodachs boven langs de balustrade staan, die in het open atrium tuurden. Ze stonden tegen elkaar aan gedrukt, opgewonden, gretig, draaiend en zwaaiend, wriemelend als opgewonden spinnen. Het gedrang van koopjes jagende mensen vulde de benedenverdieping van de promenade. Ze zochten winkel na winkel af, zich niet bewust van de toekijkende kwaadaardige geesten die zo verwachtingsvol naar hen keken.

Mijn wonderlijke gave, mijn verfoeilijke gave, mijn verschrikkelijke gave voerde me langs de promenade, steeds sneller naar het zuiden, en ik volgde het geplas en gekletter van de stroom in mijn wanhopige zoektocht naar Simon Varner.

Het waren geen honderden bodachs. Het waren er duizenden. Ik had nog nooit zo’n horde gezien, en nooit gedacht dat ik die ooit zou zien. Ze leken op een feestvierende Romeinse meute in het Colosseum, die, terwijl christenen onbeantwoorde gebeden zeiden, opgetogen toekeken en zaten te wachten op de leeuwen, op bloed in het zand.

Ik had me afgevraagd waarom ze van de straten waren verdwenen. Hier was het antwoord. Het uur had geslagen.

Toen ik langs een winkel voor bedden en badkamers kwam, klonk het harde geratel van automatisch geweervuur op van de promenade voor me.

Het eerste salvo was kort. Twee of drie seconden nadat het was opgehouden viel er een onwezenlijke stilte in het winkelcentrum.

Honderden bezoekers schenen tegelijk te verstarren. Hoewel het water in het riviertje bleef stromen, leek het zijn koers geluidloos te vervolgen. Ik zou niet verrast zijn geweest als mijn horloge had bevestigd dat de tijd op miraculeuze wijze stil was blijven staan.

Een schreeuw verscheurde de stilte, en onmiddellijk werd hij door een veelvoud ervan beantwoord. Het geweer antwoordde op het geschreeuw met een langer, dodelijker geratel dan het eerste salvo.

Roekeloos liep ik verder naar het zuiden over de promenade. Het lopen werd bemoeilijkt omdat in paniek geraakte bezoekers naar het noorden renden, weg van het geweervuur. Mensen kaatsten van me af, maar ik bleef overeind, op weg naar de derde uitbarsting van geweervuur.

61

Ik zal niet alles vertellen wat ik zag. Ik doe het niet. Ik kan het niet. De doden verdienen hun waardigheid, de gewonden hun privacy, hun geliefden een beetje rust.

Wat meer ter zake doet, is dat ik weet waarom soldaten die terugkeren uit de oorlog hun familie zelden vertellen over hun ervaringen, behalve in algemene termen. Wij overlevenden moeten verdergaan in de naam van degenen die zijn gevallen, maar als wij te lang blijven stilstaan bij de levendige details van wat wij hebben gezien van de onmenselijkheid van de ene mens tegenover de andere, kúnnen we gewoon niet verder. Doorgaan is onmogelijk als we onszelf geen hoop toestaan.

De in paniek geraakte menigte golfde langs me heen, en ik kwam tussen verspreid liggende slachtoffers terecht, allemaal op de grond, dood en gewond, minder dan ik had verwacht maar te veel. Ik zag de blonde barkeepster uit Green Moon Lanes in haar werkkleding… en drie anderen. Misschien waren ze vóór hun werk naar het winkelcentrum gekomen om te lunchen.

Wat ik ook ben, ik ben niet bovenmenselijk. Ik bloed. Ik lijd. Dit was meer dan ik aankon. Dit was Malo Suerte Lake maal tien.

Wreedheid heeft een menselijk hart. Verschrikking heeft de goddelijke menselijke vorm.

Niet Shakespeare, maar William Blake. Zelf ook een mooi stuk werk.

Tientallen bodachs waren van de bovenverdieping van het winkelcentrum naar beneden gekomen. Ze krioelden langs de doden en gewonden.

Of ik het wel of niet aankon, ik kon niet anders dan het proberen. Als ik nu wegliep, zou ik mezelf misschien net zo goed hier ter plekke kunnen doodschieten.

De koi-vijver was niet ver voor me. De door mensen gemaakte jungle lag eromheen. Ik zag de bank waarop Stormy en ik hoorntjes kokos-kersenijs met chocoladesnippers hadden gegeten.

Een man in een zwarte overall, met een zwarte bivakmuts. Groot genoeg om Simon Varner te zijn. Hij had een aanvalsgeweer bij zich dat illegaal op volautomatisch vuren stond.

Een paar mensen hielden zich schuil temidden van de palmbomen, of zaten ineengedoken in de koi-vijver, maar de meesten waren van de open promenade de afzonderlijke winkeltjes in gevlucht om daar wanhopig dekking te zoeken, misschien in de hoop te ontsnappen via achterdeuren. Door de ramen van de juwelier, de cadeauwinkel, de kunstgalerie, de delicatessewinkel, zag ik ze bijeengekropen, de een achter de ander, maar nog veel te zichtbaar.

In dit van bloed vergeven tijdperk, dat net zo gewelddadig is als videospelletjes, heet dit in de wrede taal van de computergames een target-rich environment.

Varner stond met zijn rug naar me toe en besproeide de voorgevels van die zaken met kogels. De ramen van Burke & Bailey’s verdwenen, stortten in als een glinsterende waterval.

We zijn voorbestemd om eeuwig bij elkaar te zijn. We hebben een kaartje waarop dat staat. We hebben overeenkomende moedervlekken.

Achttien meter scheidden mij van de krankzinnige schoft, vijftien meter… Toen merkte ik dat ik het pistool in mijn hand hield. Ik kon me niet herinneren dat ik het uit mijn broeksband had getrokken.

Mijn rechterhand trilde te veel, daarom hield ik het wapen met beide handen vast.

Ik had nog nooit geschoten. Ik heb een hekel aan vuurwapens. Je kunt net zo goed zelf de trekker overhalen, vuil rotjoch.

Ik probeer het, moeder, ik probeer het.

Varner schoot het verlengde magazijn van het aanvalsgeweer leeg. Misschien was het al zijn tweede magazijn. Net als Eckles droeg hij reservemagazijnen aan zijn riem.

Vanaf twaalf meter vuurde ik een kogel af. Ik miste.

Gewaarschuwd door de knal van het schot draaide hij zich naar me om en stootte het lege magazijn eruit.

Ik vuurde weer, miste weer. In films missen ze nooit van deze afstand. Tenzij er op de held wordt geschoten, dan missen ze nog vanaf anderhalve meter. Simon Varner was geen held. Ik wist niet wat ik aan het doen was.

Hij wel. Hij pakte een nieuw magazijn van de riem. Hij was geoefend, snel en kalm.

Eckles had met het pistool dat ik van hem had afgepakt zes kogels gebruikt voor de beveiligingsbeambten. Ik had er twee afgevuurd. Nog twee over.

Van ongeveer tien meter drukte ik af voor een derde schot.

Varner kreeg de kogel in zijn linkerschouder, maar hij viel niet.

Hij wankelde, herstelde zich en sloeg het nieuwe magazijn in het geweer.

Zenuwachtig bewegend door de opwinding, zwermden tientallen bodachs om mij en om Varner heen. Voor mij waren ze massief, voor hem onzichtbaar; zij verhinderden mijn zicht op hem, maar niet zijn zicht op mij.

Eerder die dag had ik me afgevraagd of ik misschien krankzinnig was. Dat was nu duidelijk: ik ben totaal gestoord.

Ik rende recht op hem af, door bodachs heen die even ondoorzichtig waren als zwart satijn, maar even onsubstantieel als schaduwen, met het pistool strak voor me uit, vastbesloten mijn laatste kogel niet te verspillen. Ik zag de loop van het aanvalsgeweer omhoog komen en ik wist dat hij me neer zou maaien, maar ik wachtte en zette nog een stap, en daarna nog één, voor ik vlak voor hem de trekker overhaalde.

De bivakmuts verhulde de grote verandering die er in zijn gezicht optrad, maar kon zijn verbazing niet helemaal verbergen. Hij ging net zo hard neer als de Prins der Duisternis toen deze uit de hemel in de hel werd geworpen. Het wapen kletterde uit zijn hand.

Ik schopte het aanvalsgeweer een paar meter verderop, buiten zijn bereik. Toen ik me bukte om hem te onderzoeken, bestond er geen twijfel over dat hij zo dood als een pier was. Exit PDD. Toch draaide ik me om naar het geweer en schopte het nog verder weg. Daarna ging ik er achteraan en schopte het nog verder, en weer verder.

Het pistool in mijn hand had geen nut meer. Ik gooide het van me af.

Alsof ik plotseling op een berg stond, alsof zij zwart water waren, stroomden de bodachs van me weg, op zoek naar het schouwspel van de dode en stervende slachtoffers.

Ik had het gevoel alsof ik over kon geven. Ik liep naar de rand van de koi-vijver en viel op mijn knieën.

Hoewel de beweging van de kleurrijke vissen me binnenstebuiten had moeten keren, ging de misselijkheid bijna direct voorbij. Ik braakte niet, maar toen ik opstond begon ik te huilen.

In de winkels, achter de kapotgeschoten ramen, durfden mensen hun hoofd op te tillen.

We zijn voorbestemd eeuwig bij elkaar te blijven. We hebben een kaartje waar dat op staat. Gypsy Mummy heeft altijd gelijk.

Trillend en zwetend, terwijl ik tranen uit mijn ogen veegde met de rug van mijn hand, half ziek door het idee van een ondraaglijk verlies, liep ik naar Burke & Bailey’s.

Mensen waren overeind gekomen uit de puinhopen in de ijssalon. Sommigen begonnen langzaam over het gebroken glas terug te keren naar de promenade.

Ik zag Stormy niet onder hen. Misschien was ze naar het magazijn gevlucht, naar haar kantoortje, toen het schieten begon.

Plotseling werd ik overweldigd door de behoefte om in beweging te komen, te lopen, almaar te lopen. Ik draaide me om van Burke & Bailey’s en deed een aantal stappen in de richting van het warenhuis aan het zuidelijke einde van het winkelcentrum.

Ik bleef verward staan. Een ogenblik dacht ik dat ik in een ontkennende fase zat, dat ik probeerde te vluchten voor wat ik misschien zou aantreffen in de ijssalon.

Nee. Ik voelde de subtiele maar onmiskenbare aantrekkingskracht. Paranormaal magnetisme. Ik werd aangetrokken. Ik had aangenomen dat ik de klus had geklaard. Duidelijk dus niet.

62

Dit warenhuis was chiquer dan het warenhuis waar Viola de rollerblades had gekocht. Het spul dat ze hier verkochten was iets verfijnder in kwaliteit dan het spul dat ze in het warenhuis aan de noordkant van het winkelcentrum verkochten.

Ik kwam door een parfum- en make-upafdeling met toonbanken van geslepen glas en bekoorlijke uitstallingen, die je moesten doen geloven dat de artikelen net zo waardevol waren als diamanten.

De bijouterieafdeling schitterde van het zwarte graniet, roestvrij staal en ontspiegeld glas, alsof ze geen gewone sieraden te koop aanboden, maar snuisterijen uit Gods eigen verzameling.

Hoewel er geen geweervuur meer te horen was, zochten klanten en werknemers nog steeds bescherming achter toonbanken en achter met marmer beklede zuilen. Ze durfden naar mij te kijken toen ik langsliep, maar velen van hen krompen ineen of doken weer weg.

Hoewel ik geen wapen had, moest ik er gevaarlijk uitgezien hebben. Of misschien leek ik alleen maar in een shocktoestand te verkeren. Ze namen geen enkel risico. Ik nam het hun niet kwalijk dat ze zich voor mij verscholen.

Nog steeds huilend, terwijl ik mijn ogen met mijn handen afveegde, praatte ik hardop tegen mezelf. Ik kon niet ophouden met praten, en wat ik zei was onsamenhangend.

Ik wist niet waar mijn paranormale magnetisme me nu zou brengen, ik wist niet of Stormy nog leefde of dat ze dood lag in Burke & Bailey’s. Ik wilde terug om haar te gaan zoeken, maar ik bleef dwingend aangetrokken worden door mijn veeleisende gave. Mijn lichaamstaal werd geaccentueerd door tics, trillingen, aarzelingen, en dan weer door een plotselinge doelbewustheid. Ik moet er niet gewoon spastisch uitgezien hebben, maar psychotisch.

Simon Varner met zijn vriendelijke gezicht en slaperige ogen had geen vriendelijk gezicht of slaperige ogen meer. Hij lag dood voor Burke & Bailey’s.

Dus misschien zat ik iets achterna dat te maken had met Varner. Ik kon niet raden wat dat kon zijn. De aandrang om te blijven lopen zonder duidelijk omschreven prooi was nieuw voor me.

Tussen rekken met cocktailjurken, zijden blouses, zijden jasjes en handtassen, haastte ik me naar een deur waarop stond ALLEEN VOOR WERKNEMERS. Erachter was een magazijn. Recht tegenover de deur waardoorheen ik binnen was gekomen was een andere, die naar een betonnen trap leidde.

De plattegrond kwam me bekend voor dankzij het warenhuis aan de noordkant van het winkelcentrum. De trap leidde naar beneden, naar een gang met personeelsliften, en naar grote zwaaideuren met GOEDEREN erop.

Deze ruimte was niet zo groot als die van het warenhuis aan de noordzijde, maar er was genoeg bedrijvigheid. Goederen aan rekken en op karren wachtten op verdere verwerking, en op vervoer naar de magazijnen en winkels.

Er waren veel werknemers, maar het werk leek stil te liggen. De meesten hadden zich om een snikkende vrouw verzameld en anderen kwamen door de ruimte aangelopen. Hier beneden, waar geen schoten gehoord konden zijn, was het nieuws van de verschrikking in het winkelcentrum inmiddels doorgedrongen.

Er stond maar één vrachtwagen in de goederenruimte: een kleine truck met oplegger, ongeveer vijfenhalve meter lang, zonder bedrijfsnaam op de cabinedeuren of op de zijkanten van de oplegger. Ik liep erheen.

Een potige man met een geschoren hoofd en een gekrulde knevel sprak me aan toen ik de auto bereikte. ‘Hoor jij bij deze vrachtwagen?’

Zonder antwoord te geven trok ik het chauffeursportier open en klom in de cabine. De sleutels zaten niet in het contact.

‘Waar is je chauffeur?’ vroeg hij.

Toen ik het dashboardkastje opendeed, zag ik dat het leeg was. Zelfs geen registratiebewijs of verzekeringspapieren, zoals die voorgeschreven worden door de Californische wetgeving.

‘Ik ben de voorman hier,’ zei de potige man. ‘Ben je doof of doe je alleen maar moeilijk?’

Er lag niets op de stoelen. Geen afval op de vloer. Geen snoeppapiertje. Geen luchtverfrisser of sierdingetje aan de spiegel.

Dit leek niet op een vrachtwagen waarin iemand voor zijn brood reed of waarin iemand een aanzienlijk deel van zijn dag doorbracht.

Toen ik achter het stuur vandaan kwam, zei de voorman: ‘Waar is je chauffeur? Hij heeft me geen vrachtbrief laten zien en de deur van de aanhanger zit op slot.’

Ik liep naar de achterkant van de vrachtwagen. De aanhanger had een roldeur die met een slot in de onderste vergrendeling vastzat aan een rail in het onderstel van de truck.

‘Ik verwacht nog meer vrachten,’ zei hij. ‘Ik kan hem hier niet laten staan.’

‘Heb je een pneumatische boor?’ vroeg ik.

‘Wat ga je doen?’

‘Het slot eruit boren.’

‘Jij bent niet die man die hem hierheen heeft gereden. Ben jij de bijrijder?’

‘Politie,’ loog ik. ‘Buiten dienst.’

Hij twijfelde.

Ik wees op de snikkende vrouw om wie zich zoveel personeel had verzameld en zei: ‘Heb je gehoord wat ze zei?’

‘Ik was op weg naar haar toe toen ik jou zag.’

‘Twee maniakken met machinepistolen hebben het winkelcentrum aan puin geschoten.’

Zijn gezicht trok zo dramatisch wit weg dat zelfs zijn blonde snor wit leek te worden.

‘Heb je gehoord dat ze gisteravond chef Porter hebben neergeschoten?’ vroeg ik. ‘Dat was een voorbereiding hierop.’

Met een snel groeiende angst bestudeerde ik het plafond van de immense goederenruimte. Hier zaten drie verdiepingen warenhuis bovenop gestapeld, steunend op massieve pilaren.

Boven hielden bange mensen zich schuil voor de schutters. Honderden en honderden mensen.

‘Misschien zijn die schoften hierheen gekomen met iets dat nog erger is dan machinepistolen,’ zei ik.

‘Verdomme, ik haal de boor.’ Hij sprintte weg.

Ik zette een ogenblik beide handen plat tegen het rolluik van de laadbak en drukte er mijn voorhoofd tegenaan.

Ik weet niet wat ik verwachtte te voelen. Eigenlijk voelde ik niets ongewoons. Maar het paranormale magnetisme bleef aan me trekken. Wat ik wilde was niet de vrachtwagen, maar dat wat er in de vrachtwagen zat.

De voorman keerde terug met de boor en gooide me een veiligheidsbril toe. Op regelmatige afstanden van elkaar zaten er stop-contacten in de betonnen vloer van de expeditieruimte verborgen. Hij stak de stekker in de dichtstbijzijnde en het snoer van de boor bleek meer dan lang genoeg.

Het gereedschap voelde prettig zwaar aan. Het uiterlijk beviel me. De motor gilde met vermogen dat bevrediging schonk.

Toen ik in het sleutelgat boorde, sloeg metaalslijpsel tegen mijn bril en prikte in mijn gezicht. De boor werd snel bot, maar was binnen een paar tellen door het slot heen.

Toen ik de boor liet vallen en de bril afdeed, schreeuwde iemand van een afstand: ‘Hé, afblijven!’

Op het verhoogde laadperron stond niemand. Toen zag ik hem. Buiten de expeditieruimte, op zes meter van de voet van de lange truckafrit vandaan.

‘Dat is de chauffeur,’ zei de voorman tegen mij.

Hij was een vreemde. Hij moest toegekeken hebben, misschien door een verrekijker, vanuit de werknemersgarage, achter de drie rijstroken die naar de laadperrons leidden.

Ik greep de twee beugels en schoof de deur omhoog. Het luik was goed geolied en van een doeltreffende tegenwicht voorzien. Gladjes en snel gleed het open.

De vrachtwagen zat vol semtex. Het leken wel honderden kilo’s. Er klonk twee keer een schot. Een kogel ketste gierend van het chassis van de vrachtwagen, mensen in de goederenruimte gilden en de voorman zette het op een lopen.

Ik keek even achterom. De chauffeur was niet verder de afrit af gelopen. Hij had een pistool, misschien niet het beste wapen voor zo’n afstand.

Op de laadvloer van de truck, voor de explosieven, lagen een mechanische kookwekker, twee batterijen met koperen doppen, een vreemd allegaartje dat ik niet herkende en een bende draden. Twee draden eindigden in koperen contacten die in die grijze muur van de dood waren gestoken.

Met een schril geluid van metaal op metaal ketste een derde kogel af van de truck.

Ik hoorde de voorman vlakbij een vorkheftruck starten.

De bende had de lading niet zo afgesteld dat hij zou ontploffen als de deur werd geopend: ze hadden de tijd tot aan de explosie zo krap afgesteld, dat ze niet hadden gedacht dat iemand er snel genoeg bij zou kunnen komen om hem onklaar te maken. De kookwekker had een wijzerplaat die maximaal dertig minuten aangaf, en de wijzer gaf nog drie minuten tot nul aan.

Klik: twee minuten.

Het vierde schot raakte me in mijn rug. Ik voelde niet direct pijn, alleen maar de schok van de inslag, waardoor ik tegen de vrachtwagen sloeg, mijn gezicht een paar centimeter van de tijdklok vandaan.

Misschien was het het vijfde schot, misschien het zesde, dat met een vlak, nat geluid in de pakken semtex sloeg.

Het zou niet ontploffen door een kogel. Daar was een elektrische impuls voor nodig.

De twee ontstekingsdraden zaten vijftien of twintig centimeter uit elkaar. Was de ene positief en de andere negatief? Of was één ervan slechts een reservedraad voor het geval de eerste draad de stroomstoot niet doorgaf? Ik wist niet of ik er maar een uit moest trekken of allebei.

Misschien was het het zesde schot, misschien het zevende, dat weer in mijn rug terechtkwam. Deze keer joeg de pijn wel door me heen, een heleboel pijn, een folterende pijn.

Terwijl ik ineenzakte, greep ik beide draden. Ik viel achteruit en rukte ze uit de explosieven, waarbij ik de klok en de batterijen en het hele ontstekingspakket met me meetrok.

Ik draaide me om terwijl ik viel en raakte de vloer op mijn zij, met mijn gezicht naar de afrit. De schutter was iets naar beneden komen lopen om nauwkeuriger te kunnen schieten.

Hoewel hij me had kunnen afmaken met nog een kogel, draaide hij zich om en rende tegen de afrit op.

De voorman bulderde langs me heen en reed in de vorkheftruck naar de afrit, enigszins beschermd tegen schoten door de omhoog gebrachte vork en het hefwerk.

Ik geloofde niet dat de schutter was weggevlucht voor de vorkheftruck. Hij wilde daar weg zijn omdat hij niet helemaal kon zien wat ik met de ontsteker had gedaan. Hij was van plan de ondergrondse laadruimte en garage te ontvluchten en weg te komen, zo ver als zijn geluk hem toestond.

Bezorgde mensen kwamen op me afgesneld.

De kookwekker deed het nog. Hij lag op de vloer op een paar centimeter van mijn gezicht. Klik: één minuut.

Mijn pijn werd al minder, maar ik had het koud. Verbazingwekkend koud. De ondergrondse laadperrons en de vrachtruimte waren van zichzelf net koel genoeg om geen airconditioning nodig te hebben, maar ’s zomers liep de temperatuur er behoorlijk op. Toch had ik het koud.

Mensen knielden naast me neer, spraken tegen me. Ze leken een heleboel vreemde talen te spreken, want ik begreep niet wat ze zeiden.

Raar, het koud hebben in de Mojave.

Ik hoorde de klok niet naar nul klikken.

63

Stormy Llewellyn en ik waren van het opleidingskamp verder getrokken naar het tweede van onze drie levens. We beleefden samen fantastische avonturen in de volgende wereld.

Het waren voornamelijk heerlijke, romantische reizen naar exotische, nevelige plaatsen, met amusante gebeurtenissen en vol vreemde figuren, waaronder Mr. Indiana Jones, die niet wilde toegeven dat hij eigenlijk Harrison Ford was, en Luke Skywalker, en zelfs mijn tante Cymry, die heel erg veel leek op Jabba de Hut maar ontzettend aardig was, en met Elvis natuurlijk.

Andere ervaringen waren vreemder, duisterder, vol geraas en de geur van bloed en sluipende troepen bodachs, met wie mijn moeder soms op handen en voeten meerende.

Van tijd tot tijd was ik me bewust van God en zijn engelen die op me neerkeken vanuit de hemel van deze nieuwe wereld. Ze doemden op met enorme gezichten die een aangename groene tint hadden of soms wit waren. Die gezichten hadden alleen ogen. Zonder mond en neus zouden ze angstaanjagend moeten zijn, maar er sprak slechts liefde en zorg uit en ik probeerde altijd naar ze te lachen voordat ze in de wolken verdwenen.

Uiteindelijk kreeg ik voldoende helderheid van geest om te beseffen dat ik door de operatie heen was gekomen en in een ziekenhuisbed lag in een kamer op de intensive care van het County General.

Ik was dus niet vanuit het trainingskamp gepromoveerd.

God en de engelen waren artsen en verpleegkundigen achter hun mondkapjes geweest. Cymry, waar ze ook mocht zijn, leek waarschijnlijk helemaal niet op Jabba de Hut.

Toen een verpleegster mijn kamer binnenkwam, gewaarschuwd door een verandering op mijn hartmonitor, zei ze: ‘Kijk eens wie er wakker is! Weet je hoe je heet?’

Ik knikte.

‘Kun je me dat vertellen?’

Ik besefte pas hoe zwak ik was toen ik probeerde antwoord te geven. Mijn stem klonk dun en ijl. ‘Odd Thomas.’

Terwijl ze met me bezig was en me vertelde dat ik een soort held was en me verzekerde dat het goed met me zou komen, fluisterde ik: ‘Stormy.’ Mijn stem brak.

Ik was bang geweest om haar naam uit te spreken. Bang om over mezelf af te roepen dat ik verschrikkelijk nieuws moest horen. Maar haar naam is zo heerlijk voor mij, dat ik onmiddellijk het mooie gevoel ervan op mijn tong proefde toen ik de moed had die naam uit te spreken.

De verpleegster leek te denken dat ik had geklaagd over pijn in mijn keel. Ze zei dat ik wel een paar blokjes ijs kon krijgen om in mijn mond te laten smelten, maar ik schudde zo onvermurwbaar mogelijk mijn hoofd en zei: ‘Ik wil Stormy Llewellyn zien.’ Mijn hart sloeg snel. Ik kon het zachte, snelle piep-piep-piep van de hartmonitor horen.

De verpleegster haalde een arts om mij te onderzoeken. Hij scheen vol ontzag in mijn aanwezigheid, een reactie waaraan geen enkele snelbuffetkok in de wereld gewend is en waarbij niemand zich gemakkelijk zou voelen.

Hij gebruikte het woord ‘held’ te vaak, en met mijn zwakke piepstem vroeg ik hem dat niet meer te doen.

Ik voelde me doodmoe. Ik wilde niet slapen voordat ik Stormy had gezien. Ik vroeg hun haar naar mij toe te brengen.

Dat ze niet direct op mijn vraag reageerden, maakte me weer bang. Mijn hart begon hard te bonzen en mijn wonden klopten pijnlijk mee, ondanks de pijnstillers die ik kreeg.

Ze maakten zich zorgen dat zelfs een bezoekje van vijf minuten te veel spanning bij mij zou veroorzaken, maar ik smeekte erom en ze lieten haar toe tot de intensive care.

Toen ik haar zag, huilde ik.

Zij huilde ook; met die zwarte Egyptische ogen.

Ik was te zwak om mijn hand naar haar uit te steken. Ze stak een hand door de spijlen van het bed en legde die boven op mijn hand. Ik vond de kracht om mijn vingers om die van haar te wikkelen in een liefdesknoop.

Urenlang had ze in de wachtkamer van de intensive care zitten wachten in haar uniform van Burke & Bailey’s waar ze zo’n hekel aan had. Roze schoenen, witte sokjes, roze rok, roze met witte blouse.

Ik vertelde haar dat dit de vrolijkste kleding moest zijn die ooit te zien was geweest in de wachtkamer van de intensive care, en ze vertelde me dat Little Ozzie daar nu zat, op twee stoelen, gekleed in een gele broek en een hawaïhemd. Viola was er ook. En Terri Stambaugh.

Toen ik haar vroeg waarom ze haar kwieke roze hoedje niet op had, bracht ze verrast een hand naar haar hoofd en besefte voor het eerst dat dat weg was. Verloren in de chaos in het winkelcentrum.

Ik sloot mijn ogen en huilde, niet van blijdschap maar vol bitterheid. Haar hand verstrakte om die van mij en ze gaf me de kracht om te slapen en het risico te lopen te dromen over demonen.

Later kwam ze terug voor een bezoekje van vijf minuten, en toen ze zei dat we het trouwen uit moesten stellen, stond ik erop dat we vasthielden aan ons plan: zaterdag. Na wat er was gebeurd, zou de stad zeker alle bureaucratische formaliteiten achterwege laten, en als Stormy’s oom niet de hand wilde lichten met de kerkelijke voorschriften en ons niet in een ziekenhuis wilde trouwen, was er altijd nog een rechter.

Ik had gehoopt dat onze trouwdag direct gevolgd zou worden door onze eerste nacht samen. Maar het huwelijk was voor mij altijd belangrijker dan de seksualiteit – en dat gold nu meer dan ooit. We kunnen ons leven lang nog naakt bij elkaar zijn. Eerder had ze mijn hand gekust. Nu boog ze zich over de bedspijlen om mijn lippen te kussen. Zij is mijn kracht. Zij is mijn lot.

Zonder enig werkelijk gevoel van tijd sliep ik nu eens wel en dan weer niet.

Mijn volgende bezoeker, Karla Porter, kwam nadat een verpleegster mijn bed in een hogere stand had gezet en me een paar slokjes water had vergund. Karla omhelsde me en kuste me op de wang en op mijn voorhoofd. We probeerden tevergeefs om niet te huilen.

Ik had Karla nog nooit zien huilen. Ze is hard, ze moet wel. Nu leek ze verpletterd.

Ik was bang dat de toestand van de chef ineens was verslechterd, maar ze zei dat dat niet zo was.

Ze bracht me het schitterende nieuws dat de chef de volgende ochtend uit de intensive care weg mocht. Ze verwachtten dat hij volledig zou herstellen.

Maar na de verschrikking in de Green Moon Mall zal geen van ons ooit meer dezelfde zijn als vroeger. Pico Mundo is ook voorgoed veranderd.

Opgelucht dat het met de chef in orde zou komen, dacht ik er niet aan te vragen naar mijn verwondingen. Stormy Llewellyn leefde, de belofte van Gypsy Mummy zou vervuld worden. Niets anders deed er meer toe.

64

Vrijdagochtend, één dag nadat de chef ontsnapt was aan de intensive care, zei de arts dat ik overgebracht kon worden naar een privékamer.

Ze gaven me een van hun luxevertrekken, ingericht als een hotelsuite. Dezelfde als waarin ik had mogen douchen toen ik mijn wake voor de chef hield.

Toen ik mijn ongerustheid uitsprak over de kosten en hen eraan herinnerde dat ik maar een snelbuffetkok was, verzekerde de geneesheer-directeur van het County General me persoonlijk dat ze me alle kosten boven het bedrag dat de verzekeringsmaatschappij wilde uitbetalen zouden kwijtschelden.

Dat heldengedoe zat me dwars, en ik wilde het niet gebruiken om een speciale behandeling te krijgen. Toch accepteerde ik hun generositeit dankbaar, omdat Stormy me op een gewone ziekenhuiskamer alleen kon bezoeken en ze hier eigenlijk direct in kon trekken om vierentwintig uur per dag bij me te zijn.

Het politiebureau zette een bewaker op de gang buiten mijn deur neer. Niemand vormde een bedreiging voor me, het ging erom de pers op afstand te houden.

Ze vertelden me dat de gebeurtenissen in de Green Moon Mall wereldnieuws waren geworden. Ik wilde geen krant zien. Ik weigerde de tv aan te zetten.

De nachtmerries waarin ik het opnieuw beleefde, waren al erg genoeg. Het was te veel.

Gezien de omstandigheden bleek de trouwerij op zaterdag geen goed idee. De verslaggevers wisten van onze plannen en zouden in het hele gerechtsgebouw zitten. Dat bleek, samen met andere problemen, onoverkomelijk en we stelden het een maand uit.

Vrijdag en zaterdag stroomden vrienden binnen met bloemen en cadeaus.

Het was heerlijk om Terri Stambaugh te zien. Mijn mentrix, mijn reddingslijn toen ik zestien was en had besloten op mezelf te gaan wonen. Zonder haar zou ik geen baan hebben gehad en had ik nergens naartoe gekund.

Viola Peabody kwam zonder haar dochtertjes en ze bleef volhouden dat die dankzij mij niet hun moeder hadden verloren. De volgende dag kwam ze terug met de meisjes. Het bleek dat Nicolina’s liefde voor roze te maken had met haar enthousiasme voor het ijs van Burke & Bailey’s; ze was altijd verrukt geweest van Stormy’s uniform.

Little Ozzie kwam op bezoek zonder Terrible Chester. Toen ik hem plaagde met zijn gele broek en het hawaïhemd dat hij aan had gehad toen hij de intensive care bezocht, ontkende hij dat hij zich ooit zo zou ‘opdirken’ omdat zo’n ‘flamboyant kloffie’ hem onvermijdelijk nog dikker zou maken dan hij al was. Hij bezat nog wel een beetje ijdelheid, zei hij. Het bleek dat Stormy dit kleurrijke verhaal had verzonnen om me aan het lachen te maken op de intensive care, iets wat ik daar heel erg nodig had. Mijn vader kwam met Britney en zat vol plannen om mijn verhaal te verkopen voor boeken, films, televisie en merchandising. Ik stuurde hem onverrichter zake weg.

Mijn moeder kwam niet op bezoek.

Rosalia Sanchez, Bertie Orbic, Helen Arches, Poke Barnet, Shamus Cocobolo, Lysette Rains, de familie Takuda, en nog zoveel anderen…

Ik ontkwam er niet aan dat ik van al die vrienden getallen hoorde die ik niet wilde horen. In het winkelcentrum waren eenenveertig gewonden gevallen en negentien doden.

Iedereen noemde het een wonder dat er maar negentien doden waren.

De politie van de stad, van de staat en de federale politie hadden de hoeveelheid semtex in de truck bestudeerd en hadden geschat dat het hele warenhuis ingestort zou zijn, plus een aanzienlijk deel van de zuidkant van het winkelcentrum.

Bern Eckles was tegengehouden voordat hij meer slachtoffers had gemaakt dan de drie beveiligingsbeambten, maar hij had voldoende munitie bij zich om tientallen bezoekers af te schieten. ’s Nachts, in mijn hotelachtige ziekenhuiskamer, strekte Stormy zich naast me uit op het bed en hield mijn hand vast. Als ik uit een nachtmerrie wakker schrok, trok ze me tegen zich aan en wiegde me in haar armen terwijl ik huilde. Ze fluisterde me troostende woorden toe; ze gaf me hoop.

Zondagmiddag bracht Karla de chef mee; hij zat in een rolstoel. Hij begreep heel goed dat ik niet met de media wilde praten, laat staan dat ik wilde ingaan op aanbiedingen voor boeken, films en tv-miniseries. Hij had daar op allerlei manieren een stokje voor gestoken. Hij is een fantastische man, de chef, ook al heeft hij Barney de dinosaurus kapotgemaakt.

Hoewel Bern Eckles weigerde zich te laten ondervragen, was het onderzoek naar de samenzwering snel verlopen dankzij het feit dat een zekere Kevin Gosset zich, nadat hij door een vorkheftruck omver was gereden, helemaal leeg praatte.

Gosset, Eckles en Varner waren al lange tijd fout geweest. Op hun veertiende ontwikkelden ze een belangstelling voor satanisme. Misschien was het een tijdje een spel, maar al snel werd het serieus.

Op hun vijftiende pleegden ze hun eerste gezamenlijke moord. Ze genoten ervan, en satanisme rechtvaardigde het. Gosset noemde het ‘gewoon een andere manier van geloven’.

Toen ze zestien waren, zwoeren ze hun god dat ze bij de politie zouden gaan, omdat dat hun een uitstekend dekmantel zou geven, en omdat een gelovig satanist gehouden is waar mogelijk maatschappelijke instellingen te ondermijnen.

Eckles en Varner werden uiteindelijk politieagent, maar Gosset werd onderwijzer. Het vergiftigen van de jeugd was ook belangrijk werk.

De drie jeugdvrienden hadden Bob Robertson zestien maanden eerder ontmoet in een satanische sekte, waar ze voorzichtig zochten naar anderen met dezelfde belangstelling. De sekte bleek een verzameling nepfiguren die gothic-spelletjes speelden, maar Robertson had hun interesse gewekt omdat zijn moeder rijk was. Aanvankelijk hadden ze de bedoeling gehad hem en zijn moeder te vermoorden en de waardevolle spullen in hun huis te stelen, maar toen ze erachter kwamen dat Robertson popelde om datgene wat hij ‘slecht nieuws’ noemde te sponsoren, vormden ze met hem een maatschap. Ze vermoordden zijn moeder, zorgden dat het leek alsof ze bij een brand was omgekomen en vrijwel volledig was verbrand, en gaven Robertson haar oren als souvenir. Inderdaad was de inhoud van de dozen in Robertsons vrieslade afkomstig uit de verzamelingen van Eckles, Varner en Gosset. Robertson zelf had nooit de moed gehad iemand om zeep te helpen, maar vanwege zijn gulheid wilden ze hem het gevoel geven dat hij echt deel uitmaakte van hun familie.

Geruggensteund door Robertsons geld zaten ze vol grote plannen. Gosset herinnerde zich niet meer wie als eerste had voorgesteld een stad als doelwit uit te kiezen en hem in een hel op aarde te veranderen met een reeks goed geplande verschrikkingen, en met de kille bedoeling die stad uiteindelijk helemaal te vernietigen. Ze bekeken verscheidene gemeenten en besloten dat Pico Mundo ideaal was, niet zo groot dat het niet helemaal vernietigd kon worden en niet zo klein dat het oninteressant werd. Green Moon Mall was hun eerste doelwit. Ze waren van plan de chef te vermoorden en daarna de ramp in het winkelcentrum te veroorzaken, plus nog een hele reeks andere ingewikkelde en machiavellistische zetten te gebruiken, om het politiekorps volledig in hun macht te krijgen. Daarna zou de gestage vernietiging van de stad hun sport worden en hun vorm van geloofsbelijdenis.

Bob Robertson verhuisde naar Camp’s End omdat hij in die buurt weinig zou opvallen. Bovendien wilde hij zijn geld verstandig beheren, om ervoor te zorgen dat hij zoveel mogelijk vertier kon kopen.

Toen chef Porter tijdens zijn relaas het punt had bereikt waarop hij Stormy en mij wilde vertellen hoe hij mij zou beschermen en hoe hij mij zou helpen het geheim van mijn zesde zintuig te bewaren, zag zijn gezicht er afgetobd uit. Zelf zag ik er vermoedelijk nog slechter uit.

Via Karla had ik hem op de hoogte gebracht dat Robertsons lijk in de Kerk van de Fluisterende Komeet lag, zodat hij dit bizarre detail had kunnen verwerken in het verhaal dat mij moest dekken. Ik had altijd al een hoge dunk van hem gehad, maar met het verhaal dat hij ditmaal had verzonnen, sloeg Porter me met stomheid.

Volgens Stormy was het het werk van een genie. De chef had duidelijk zijn tijd niet alleen maar gebruikt om te herstellen.

65

Mijn wonden bleken niet zo ernstig als ik had gevreesd toen ik op de intensive care lag, en de artsen ontsloegen me de volgende woensdag al uit het County General, precies een week na de gebeurtenissen in het winkelcentrum.

Om de media te bedotten, werd hun verteld dat ik nog een dag in het ziekenhuis zou blijven. Chef Porter spande tegen ze samen om mij en Stormy heimelijk te vervoeren in een beige ongemarkeerde politiebus, dezelfde van waaruit Eckles die nacht de flat van Stormy in het oog had gehouden. Als Eckles me had zien vertrekken, zou hij hebben geregeld dat ik samen met het lijk van Robertson in mijn flat werd gepakt. Toen ik aan de achterkant weg was geglipt, had hij aangenomen dat ik de hele nacht bij mijn vriendin zou blijven en had hij uiteindelijk zijn post verlaten.

Toen ik uit het ziekenhuis vertrok, had ik geen zin om terug te gaan naar mijn flat boven de garage van Mrs. Sanchez. Ik zou nooit meer de badkamer daar kunnen gebruiken zonder te denken aan het lijk van Robertson.

De chef en Karla vonden het ook niet verstandig als ik naar Stormy’s huis zou gaan, omdat de verslaggevers ook van haar wisten. Maar Stormy en ik waren niet in de stemming om gebruik te maken van de gastvrijheid van de Porters. We wilden alleen zijn, gewoon samen, eindelijk. Met tegenzin zetten ze ons in het straatje bij haar huis af.

Hoewel we door de media belegerd werden, waren de volgende paar dagen een zegen. Ze belden aan, klopten aan, maar we reageerden niet. Het hele mediacircus stond voor het huis. Een paar keer loerden we door de gordijnen naar die aasgieren, maar we lieten ons nooit zien. We hadden elkaar, en dat was voldoende om ons niet alleen verslaggevers van het lijf te houden, maar hele legers te weerstaan.

We aten ongezond. We lieten de gebruikte borden zich opstapelen in de gootsteen. We sliepen te veel.

We spraken over alles en nog wat, behalve de slachtpartij in het winkelcentrum. Ons verleden, onze toekomst. We maakten plannen. We droomden.

We spraken over bodachs. Stormy is nog steeds van mening dat het demonische geesten zijn en dat de zwarte kamer de poort naar de hel was die uitkwam in de werkkamer van Robertson.

Door mijn ervaring met verloren en gewonnen tijd in relatie tot de zwarte kamer, heb ik een verontrustender theorie ontwikkeld. Misschien zal in de toekomst tijdreizen mogelijk zijn. Misschien kunnen ze niet lichamelijk naar het verleden reizen, maar kunnen ze terugkeren in virtuele lichamen waarin de geest ligt besloten, virtuele lichamen die alleen door mij gezien kunnen worden. Door mij en door een Brits kind dat allang dood is.

Misschien dat het geweld dat onze wereld dagelijks steeds verder een enorme duisternis in voert, naar een toekomst heeft geleid die zo wreed, zo verdorven is dat onze gestoorde afstammelingen terugkeren om te zien hoe we lijden, betoverd door bloedfestijnen. Het uiterlijk van de bodachs heeft misschien niets te maken met hoe die reizigers uit de toekomst er werkelijk uitzien, ze lijken waarschijnlijk heel veel op u en mij; maar misschien zijn bodachs de manifestatie van hun misvormde en zieke zielen.

Volgens Stormy zijn het demonen met een driedaags verlof uit de hel.

Ik vind haar uitleg minder beangstigend dan die van mij. Ik wou dat ik die zonder twijfel kon omarmen.

De vuile borden stapelden zich hoger op. We waren door het meeste van ons ongezonde eten heen en begonnen, omdat we ons niet naar buiten waagden, zinniger kost te eten.

De telefoon had voortdurend gerinkeld. We lieten hem permanent op het antwoordapparaat staan. De telefoontjes waren allemaal van verslaggevers en andere mediatypes. We zetten het luidsprekertje uit, zodat we hun stemmen niet hoefden te horen. Aan het einde van elke dag wiste ik de boodschappen zonder ze af te luisteren.

’s Nachts, in bed, hielden we elkaar vast, knuffelden en kusten we elkaar, maar we gingen nooit verder. Uitgestelde bevrediging had nog nooit zo goed gevoeld. Ik koesterde elk moment met haar, en besloot dat we misschien het huwelijk maar twee weken hoefden uit te stellen in plaats van een maand.

Op de ochtend van de vijfde dag werden de verslaggevers weggejaagd door de politie van Pico Mundo, wegens verstoring van de openbare orde. Ze leken trouwens toch al klaar om te vertrekken. Misschien waren ze tot de slotsom gekomen dat Stormy en ik niet thuis waren.

Die avond, toen we ons klaarmaakten voor het bed, deed Stormy iets dat zo mooi was dat mijn hart opzwol, en waardoor ik kon geloven dat ik mettertijd misschien de gebeurtenissen in het winkelcentrum achter me zou kunnen laten.

Ze kwam op me af zonder blouse, boven haar middel naakt. Ze pakte mijn rechterhand, draaide de palm naar boven en volgde mijn moedervlek met haar wijsvinger.

Mijn vlek is een halvemaan, een centimeter breed en vier centimeter van punt tot punt, en steekt melkwit af tegen het roze van mijn hand.

Haar vlek is identiek aan die van mij, behalve dat hij bruin is en op de welving van haar rechterborst zit. Als ik haar borst op de meest natuurlijke manier omvat, vallen onze moedervlekken precies over elkaar heen.

We glimlachten tegen elkaar. Ik vertelde haar dat ik altijd heb geweten dat haar vlek een tatoeage is. Dat vind ik niet erg. Het feit dat ze zo ontzettend graag wilde bewijzen dat we ons lot deelden, verdiept alleen maar mijn liefde voor haar.

Op het bed, onder het kaartje van de toekomst voorspellende machine, hielden we elkaar kuis vast, op mijn hand na die haar borst omvatte.

Voor mij lijkt het in Stormy’s flat altijd of de tijd ophoudt te bestaan.

In deze kamers voel ik me rustig. Ik vergeet mijn zorgen. De problemen van pannenkoeken en klopgeesten worden van me afgewenteld.

Hier kan me niets gebeuren.

Hier ken ik mijn lotsbestemming en ben ik er tevreden mee.

Hier woont Stormy, en waar zij woont, bloei ik op.

We sliepen.

De volgende ochtend klopte iemand op de deur terwijl we aan het ontbijten waren. Toen we niet reageerden, riep Terri Stambaugh luid vanaf de gang: ‘Ik ben het, Oddie. Doe open. Het wordt nu tijd om open te doen.’

Ik kon geen nee zeggen tegen Terri, mijn mentrix, mijn reddingslijn. Toen ik de deur opendeed, zag ik dat ze niet alleen was gekomen. De chef en Karla stonden in de gang. En Little Ozzie. Alle mensen die mijn geheim – dat ik de doden zie – kennen, waren hier samen.

‘We hebben je gebeld,’ zei Terri.

‘Ik dacht dat jullie verslaggevers waren,’ zei ik. ‘Ze wilden Stormy en mij niet met rust laten.’

Ze kwamen de flat binnen en Little Ozzie sloot de deur achter hen.

‘We waren aan het ontbijten,’ zei ik. ‘Willen jullie iets hebben?’

De chef legde een hand op mijn schouder. Het neerslachtige gezicht, die trieste ogen. Hij zei: ‘Het moet nu ophouden, jongen.’ Karla had een geschenk bij zich. Van brons. Een urn. Ze zei: ‘Lieve schat, de lijkschouwer heeft haar arme lichaam vrijgegeven. Dit is haar as.’

66

Ik ben een tijdje krankzinnig geweest. Krankzinnigheid zit bij ons in de familie. We trekken ons terug uit de werkelijkheid, dat is een lange ziektegeschiedenis.

Voor een deel had ik geweten dat Stormy een van de achterblijvende doden was geworden, toen ze in de intensive care naar me toe kwam. De waarheid deed te veel pijn om te accepteren. In mijn toestand zou haar dood die woensdagmiddag een wond te veel zijn geweest en zou ik dit leven hebben losgelaten.

Doden praten niet. Ik weet niet waarom niet. Dus ik sprak voor Stormy tijdens de gesprekken die zij en ik de afgelopen week hadden. Ik zei voor haar wat ik wist dat ze wilde zeggen. Ik kan bijna haar geest lezen. We zijn oneindig veel dichter bij elkaar dan de beste vrienden, dichter bij elkaar dan zomaar geliefden. Stormy Llewellyn en ik zijn voor elkaar bestemd.

Ondanks zijn verbonden wonden hield de chef me stevig vast en liet me mijn verdriet uitstorten in zijn vaderlijke armen.

Later bracht Little Ozzie me naar de bank in de woonkamer. Hij ging naast me zitten, waardoor de bank naar zijn kant doorzakte. De chef trok een stoel dichtbij. Karla ging aan mijn kant op de leuning van de bank zitten. Terri installeerde zich voor mij op de vloer, een hand op mijn knie.

Mijn prachtige Stormy stond opzij toe te kijken. Op geen enkel menselijk gezicht heb ik ooit zo’n lieftallige blik gezien als de blik die ze me op dat verschrikkelijke moment schonk.

Little Ozzie pakte mijn hand vast en zei: ‘Je weet dat je haar zult moeten laten gaan, beste jongen.’

Ik knikte, want ik kon niet praten.

Lang na de dag waarover ik nu schrijf, had Ozzie me verteld de toon van dit manuscript zo licht mogelijk te houden door me als een onbetrouwbare verteller te gedragen, zoals de hoofdpersoon in De moord op Roger Ackroyd van Agatha Christie. Ik heb trucs uitgehaald met bepaalde werkwoorden. Voortdurend heb ik in de tegenwoordige tijd geschreven over Stormy en mij en over onze toekomst samen, alsof we nog steeds samen zijn in dit leven. Dat zal ik niet meer doen.

Ozzie zei: ‘Ze is nu hier, hè?’

‘Ja.’

‘Ze is geen moment van je zijde geweken, hè?’

Ik schudde mijn hoofd.

‘Je wilt haar niet hier vasthouden door jouw liefde voor haar en haar liefde voor jou, terwijl zij verder moet.’

‘Nee.’

‘Dat is niet eerlijk tegenover haar, Oddie. Niet eerlijk tegenover jullie allebei.’

Ik zei: ‘Ze verdient haar volgende avontuur.’

‘Het is tijd, Oddie,’ zei Terri, wier herinnering aan Kelsey, haar overleden man, in haar ziel gegrift staat.

Trillend van angst voor een leven zonder Stormy stond ik op van de bank en liep aarzelend op haar af. Ze droeg natuurlijk nog steeds haar uniform van Burke & Bailey’s, zonder het parmantige roze hoedje; toch had ze er nog nooit zo lieftallig uitgezien. Mijn vrienden wisten pas waar ze was toen ik voor haar stond en een hand naar haar prachtige gezicht bracht. Haar gezicht, zo warm voor mij.

Doden kunnen niet praten, maar Stormy sprak stil vier woorden die ik van haar lippen kon lezen. Ik hou van je.

Ik kuste haar, mijn dode geliefde, zo teder, zo kuis. Ik hield haar in mijn armen, mijn gezicht verborgen in haar haar, tegen haar keel.

Na een tijdje bracht ze een hand onder mijn kin. Ik tilde mijn hoofd op.

Weer vier woorden. Wees gelukkig. Zet door.

‘Ik zie je in de diensttijd,’ beloofde ik, zoals zij het leven noemt dat na het opleidingskamp komt.

Haar ogen. Haar lach. Nu alleen nog maar een herinnering.

Ik liet haar gaan. Ze draaide zich om, deed drie stappen en vervaagde. Ze keek over haar schouder en ik stak mijn hand naar haar uit, en ze was weg.

67

Tegenwoordig woon ik alleen in Stormy’s flat met haar allegaartje aan tweedehands meubilair. De oude staande lampen met zijden kappen en kralenfranjes. De stoelen in de stijl van Stickley tegenover de Victoriaanse voetenbankjes. De katoentjes van Maxfield Parrish en de vazen van de kermis.

Ze heeft niet veel gehad in dit leven, maar ze maakte met de eenvoudigste dingen haar hoekje in de wereld dat zo mooi was als een koninklijk paleis. We zijn misschien niet rijk, maar de grootste rijkdom ligt in ons hart.

Ik zie nog steeds de doden, en van tijd tot tijd moet ik er iets aan doen. Net zoals eerder levert deze strategie vaak een enorme hoeveelheid wasgoed op.

Soms, als ik ’s nachts wakker word, denk ik dat ik haar stem hoor zeggen: haal me binnen, rare. Ik zoek dan naar haar, maar ze is er nooit. Toch is ze er altijd. Dus ik haal haar binnen en vertel haar alles wat er de laatste tijd met me is gebeurd.

Elvis hangt vaker bij me rond dan vroeger. Hij vindt het leuk om me te zien eten. Ik heb een aantal van zijn cd’s gekocht en we gaan dan samen in de woonkamer zitten, in het zachte zijdeachtige licht, en luisteren naar hem toen hij nog jong was en nog leefde en wist waar hij thuishoorde.

Stormy geloofde dat we hier in dit opleidingskamp zitten om te leren, dat we, als we niet doorzetten ondanks alle aardse obstakels en verwondingen, ons volgende leven vol van een fantastisch avontuur niet verdienen. Om weer bij haar te zijn, zal ik het doorzettingsvermogen van een buldog hebben, maar ik heb zo het idee dat de opleiding onnodig zwaar is.

Ik heet Odd Thomas. Ik ben kok in een snelbuffet. Ik leid een ongewoon leven, hier in mijn pico mundo, mijn kleine wereldje. Ik heb er vrede mee.

Fragment uit het tweede Odd Thomas Mysterie, De vriendschap

Toen ik wakker werd, hoorde ik een warme bries over de losse hor voor het open raam strijken en ik dacht Stormy, maar dat klopte niet.

De woestijnlucht rook vaag naar rozen, hoewel die niet in bloei stonden, en naar zand, dat in de Mojave twaalf maanden per jaar floreert. Neerslag valt in het stadje Pico Mundo alleen tijdens de korte winters die we daar hebben. Deze milde februarinacht werd echter niet opgefrist door de geur van regen.

Ik hoopte stiekem dat ik in de verte het gerommel van donder zou horen. Maar als ik wakker was geworden van een donderslag, moest dat in een droom zijn gebeurd. Ik lag met ingehouden adem naar de stilte te luisteren, met het gevoel dat de stilte hetzelfde met mij deed. Op het nachtkastje staken lichtgevende cijfers af tegen het duister. 02.41 uur.

Ik overwoog heel even om in bed te blijven liggen. Maar tegenwoordig slaap ik niet meer zo goed als toen ik nog jong was. Ik ben eenentwintig en veel ouder dan op mijn twintigste.

Ik wist zeker dat ik niet langer alleen was en in de overtuiging dat er twee Elvissen over me stonden te waken, eentje met een brutale grijns en eentje met een bezorgd en triest gezicht, ging ik rechtop zitten en knipte het licht aan.

Er stond maar één Elvis in de hoek: een levensgrote kartonnen pop die als reclamemateriaal had gediend voor de film Blue Hawaii.Met zijn hawaïhemd en de bloemenslinger om zijn nek zag hij er gelukkig en vol zelfvertrouwen uit.

Destijds, in 1961, was er voor hem veel om gelukkig over te zijn. Blue Hawaii was een succesfilm en de plaat die ervan was uitgebracht kwam op nummer één terecht. Hij kreeg dat jaar zes gouden platen, onder andere voor ‘Can’t Help Falling in Love’, en hij was verliefd geworden op Priscilla Beaulieu.

Minder gelukkig was het feit dat hij op aandringen van zijn manager, Tom Parker, de hoofdrol in West Side Story had afgewezen ten faveure van een middelmatige film als Follow That Dream. Gladys Presley, zijn beminde moeder, was inmiddels drie jaar dood, en hij miste haar nog steeds. Hoewel hij pas zesentwintig was, begon hij al last te krijgen van overgewicht.

De kartonnen Elvis is getooid met een eeuwige grijns, hij blijft altijd jong, is niet in staat om fouten te maken of dingen te betreuren, verdriet doet hem niets en wanhoop is hem onbekend. Ik benijd hem. Er bestaat geen kartonnen duplicaat van mij zoals ik vroeger was en zoals ik nooit meer zal worden.

Het lamplicht onthulde de aanwezigheid van een tweede persoon, even geduldig als wanhopig. Hij had kennelijk naar me zitten kijken terwijl ik sliep en gewacht tot ik wakker zou worden. ‘Hallo, dokter Jessup,’ zei ik.

Dr. Wilbur Jessup kon me geen antwoord geven. Zijn gezicht vertrok van angst. Zijn ogen waren troosteloze poelen. Elke vorm van hoop was in die eenzame diepten verdronken.

‘Het spijt me dat ik u hier zie,’ zei ik.

Hij balde zijn vuisten, niet met de bedoeling iets of iemand te slaan, maar uit pure frustratie. Hij drukte ze tegen zijn borst.

Dr. Jessup was nooit eerder in mijn appartement geweest en ik wist diep in mijn hart dat hij niet langer thuishoorde in Pico Mundo. Maar dat weigerde ik te erkennen en terwijl ik mijn bed uitstapte, zei ik opnieuw iets tegen hem.

‘Heb ik per ongeluk de deur open laten staan?’

Hij schudde zijn hoofd. Zijn ogen stonden vol tranen, maar hij hield zich stil en jammerde niet eens.

Terwijl ik een spijkerbroek uit de kast pakte en die aantrok, zei ik: ‘Ik ben de laatste tijd nogal vergeetachtig.’

Hij vouwde zijn handen open en staarde naar zijn handpalmen. De handen beefden. Hij sloeg ze voor zijn gezicht.

‘Er is zoveel dat ik graag zou willen vergeten,’ vervolgde ik terwijl ik mijn sokken en schoenen aantrok. ‘Maar het zijn alleen kleine dingen die me door het hoofd schieten. Waar ik de sleutels heb neergelegd, bijvoorbeeld, en of ik de deur wel op slot heb gedaan en dat ik geen melk meer in huis heb…’

Dr. Jessup, een radioloog in het County General Hospital, was een vriendelijke man en heel rustig, ook al was hij nog nooit zó rustig geweest.

Omdat ik in bed geen T-shirt aan had gehad, viste ik een wit uit de la.

Ik heb een paar zwarte T-shirts, maar de meeste zijn wit. Daarnaast heb ik nog wat spijkerbroeken en twee witte katoenen broeken. Er is maar één kleine kast in dit appartement. De helft ervan is leeg. Dat geldt ook voor de onderste lades in mijn ladekast. Ik heb geen pak. En geen stropdas. Of schoenen die gepoetst moeten worden. Als het wat killer wordt, trek ik een van mijn twee truien aan. Allebei met een ronde hals. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik een keer een katoenen vest gekocht. Toen het een dag later tot me doordrong dat ik daarmee mijn garderobe onnodig ingewikkeld had gemaakt heb ik het teruggebracht.

Mijn honderdtachtig kilo wegende vriend en raadgever, P. Oswald Boone, heeft me gewaarschuwd dat mijn manier van kleden een ernstige bedreiging vormt voor de kledingindustrie. Maar het is me meer dan eens opgevallen dat de spullen die in Ozzies klerenkast hangen van zulke enorme omvang zijn dat hij alle stoffenfabrieken die door mij misschien in problemen zouden komen in zijn eentje draaiend kan houden.

Dr. Jessup was blootsvoets en had een katoenen pyjama aan, die behoorlijk gekreukeld was als gevolg van het feit dat hij slapeloos had liggen woelen.

‘Ik wou dat u iets tegen me zei, meneer,’ zei ik. ‘Dat zou ik echt heel fijn vinden.’

In plaats van me dat genoegen te doen liet de radioloog zijn handen zakken, draaide zich om en liep de slaapkamer uit.

Ik wierp een blik op de muur boven het bed. Daar hangt, ingelijst en achter glas, een kaartje uit zo’n waarzegmachine op de kermis. De belofte luidt: HET NOODLOT HEEFT BEPAALD DAT JULLIE ALTIJD SAMEN ZULLEN ZIJN.

Iedere morgen, voordat de dag begint, lees ik die tien woorden. En iedere avond lees ik ze opnieuw, soms zelfs meer dan eens. Voordat ik in slaap val. Als ik tenminste kan slapen. Ik vind houvast in de zekerheid dat het leven zin heeft. Net als de dood.

Ik pakte mijn mobiele telefoon van het nachtkastje. Het eerste nummer op de snelkieslijst is dat van het kantoor van Wyatt Porter, het hoofd van politie in Pico Mundo. Het tweede is zijn privénummer. Op nummer drie staat zijn mobiele nummer. Waar ik ook uithing, het zat er dik in dat ik voor het aanbreken van de dag Chief Porter wel zou moeten bellen.

Ik deed in de woonkamer het licht aan en kwam tot de ontdekking dat dr. Jessup daar in het donker had staan wachten, tussen de spullen uit de kringloopwinkel waarmee de flat ingericht is. Maar toen ik naar de voordeur liep en die opentrok, kwam hij niet achter me aan. Hoewel hij mijn hulp had ingeroepen kon hij de moed niet opbrengen voor wat ons te wachten stond.

In het rossige licht van een oude schemerlamp met een franje van kraaltjes scheen hij zich uitstekend thuis te voelen te midden van het bijeengeraapte meubilair, bestaande uit stoelen in Stickley-stijl naast plompe victoriaanse beklede voetenbankjes, katoentjes van Maxfield Parrish en glazen kermisvazen.

‘Ik wil niet onaardig zijn,’ zei ik. ‘Maar u hoort hier niet thuis, meneer.’

Dr. Jessup keek me zwijgend aan met een blik die iets smekends had.

‘Deze plek is tot de nok toe gevuld met dingen uit het verleden. Er is net genoeg ruimte voor Elvis en mij plus mijn herinneringen, maar niet voor nieuwe bewoners.’

Ik liep de gemeenschappelijke hal in en trok de deur achter me dicht.

Mijn appartement is een van twee flats op de begane grond van een verbouwd victoriaans huis. Vroeger fungeerde het als een ruim bemeten eengezinswoning en het pand heeft nog niets van de oorspronkelijke charme verloren.

Ik heb jarenlang in een huurkamer boven een garage gewoond, waar mijn bed op een paar passen van de koelkast stond. Toen was het leven nog simpel en de toekomst duidelijk. Maar die kamer heb ik ingeruild voor mijn huidige onderkomen. Niet omdat ik meer ruimte nodig had, maar omdat ik deze plek voorgoed in mijn hart heb gesloten.

In de voordeur van het huis zit een ovaalvormig glas-in-loodraam. Het duister erachter leek scherp afgebakend en geschikt in een patroon dat voor iedereen begrijpelijk was. Maar toen ik de veranda op liep, bleek het een nacht te zijn als alle andere: intens, geheimzinnig en zinderend van de potentie tot chaos.

Terwijl ik van de veranda via het trapje en een flagstonepad naar het trottoir liep, bleef ik achterom kijken maar ik zag dr. Jessup nergens.

Midden in de woestijn, ergens in het oosten hoog boven Pico Mundo, kan het ’s winters behoorlijk koel zijn. Maar bij ons, aan de rand van de woestijn, blijven de nachten zelfs in februari nog mild. De ficusstruiken langs de straat zuchtten en fluisterden in de zoele wind en motten fladderden rond de straatlantaarns.

De omringende huizen waren even stil en bewegingloos als hun donkere ramen. Geen hond die blafte. Geen uil te horen. Er was ook geen voetganger of verkeer te zien. De stad zag eruit alsof de hemelse belofte was ingelost en ik was achtergebleven om in mijn eentje de heerschappij van de hel over de aarde te ondergaan.

Ik was inmiddels al bij de hoek aangekomen toen dr. Jessup weer naast me opdook. Uit het feit dat hij in pyjama was en het late uur maakte ik op dat hij vanuit zijn huis op Jacaranda Way, vijf straten verder en in een betere buurt dan de mijne, naar mijn appartement was gekomen. Nu nam hij me mee die kant op.

Hij kon vliegen, maar sukkelde moeizaam voort. Ik holde voor hem uit. Hoewel mijn vrees voor wat ik aan zou treffen minstens zo groot was als zijn angst om mij dat te vertellen, wilde ik er zo gauw mogelijk naartoe. Voor zover ik wist, bestond er nog steeds een kans dat iemands leven in gevaar was.

Pas toen we halverwege waren, drong het ineens tot me door dat we ook de Chevy hadden kunnen nemen. Nadat ik mijn rijbewijs had gehaald moest ik meestal een beroep op mijn vrienden doen als ik een auto nodig had, omdat ik die zelf niet bezat. Maar de afgelopen herfst had ik een Chevrolet Camaro Berlinetta Coupe uit 1980 geërfd. Toch gedraag ik me nog regelmatig alsof ik geen auto bezit. Het feit dat ik eigenaar ben van een voertuig dat een paar honderd kilo weegt, zet me onder druk als ik er te veel over nadenk. En omdat ik probeer er niet over na te denken, vergeet ik wel eens dat ik een auto heb.

Dus zette ik er onder het met kraters bedekte aangezicht van de maan de sokken in.

Het huis van de familie Jessup op Jacaranda Way is een wit, uit baksteen opgetrokken zeventiende-eeuws pand met elegante versierselen. Ernaast staat een verrukkelijk Amerikaans victoriaans huis met zoveel drukke friezen en kroonlijsten dat het op een bruidstaart lijkt en aan de andere kant een huis dat op alle verkeerde manieren barok is.

Al die verschillende vormen van architectuur lijken helemaal niet te passen bij de woestijn, waar ze in de schaduw staan van palmbomen en begroeid worden door kleurige bougainville. Onze stad is in 1900 gesticht door een stel nieuwkomers van de oostkust, die op de vlucht waren geslagen voor de gure winters, maar wel de architectuur en de leefwijze van een koud klimaat hadden meegebracht.

Terri Stambaugh, mijn vriendin en werkgeefster, eigenares van de Pico Mundo Grille, heeft me verteld dat deze misplaatste architectuur beter is dan de saaie bepleisterde muren en met grind bedekte daken in de meeste Californische woestijnsteden. Ze zal wel gelijk hebben. Ik ben maar zelden buiten Pico Mundo geweest en ik heb zelfs nog nooit de grenzen van Maravilla County overschreden. Mijn leven is te druk om een tochtje te maken of op reis te gaan. Ik kijk niet eens naar het Travel Channel. Je kunt overal een plezierig leven leiden. Als je ver van huis gaat, krijg je alleen meer exotische ellende voorgeschoteld. Daar komt nog bij dat de wereld buiten Pico Mundo onveilig wordt gemaakt door vreemden en ik heb al genoeg te stellen met de doden die bij tijd van leven bekenden van me waren.

Zowel boven als beneden scheen zacht lamplicht achter bepaalde ramen in het huis van Jessup. De meeste ruiten waren donker. Tegen de tijd dat ik bij de onderste tree van de verandatrap aan de voorkant was, stond dr. Wilbur Jessup daar al op me te wachten.

De wind speelde door zijn haar en liet zijn pyjama wapperen, hoewel ik niet weet waarom hij de wind kon voelen. Het maanlicht liet hem ook niet onberoerd, evenmin als de schaduw.

De treurende radioloog moest gerustgesteld worden voordat hij de moed kon opbrengen om voor me uit zijn huis binnen te gaan, waar hij ongetwijfeld zelf dood lag en misschien nog iemand anders ook.

Ik sloeg mijn armen om hem heen. Omdat hij een geest was, kon niemand behalve ik hem zien, maar toch voelde hij warm en stevig aan.

Dat de weersomstandigheden van deze wereld net als licht en schaduw invloed hebben op de doden en dat ze voor mij even warm aanvoelen als levende mensen komt waarschijnlijk omdat ik dat wil en niet omdat het ook zo is. Misschien probeer ik op die manier wel de macht van de dood te ontkennen.

Het is best mogelijk dat mijn bovennatuurlijke gave niet in mijn brein zit, maar in mijn hart. Het hart is een kunstenaar die alles overschildert wat het als bijzonder storend ervaart en op het linnen een minder donkere en minder scherp omlijnde versie van de waarheid achterlaat.

Dr. Jessup was onstoffelijk, maar hij leunde zwaar op me, met zijn volle gewicht. Hij trilde van de snikken die hij niet hoorbaar kon maken.

Doden praten niet. Misschien omdat ze dingen van de dood weten die de levenden niet van hen te horen mogen krijgen. Maar op dit moment had ik geen profijt van het feit dat ik wel kon praten, want woorden konden hem geen troost bieden. Het enige dat zijn verdriet kon verlichten was rechtvaardigheid. En misschien was dat nog niet eens genoeg.

Toen hij nog leefde, had hij me gekend als Odd Thomas, Vreemde Thomas, een plaatselijke persoonlijkheid. Sommige mensen beschouwen me – onterecht – als een held, maar vrijwel iedereen vindt me een excentriekeling.

Odd is geen bijnaam, ik heet officieel zo.

Het verhaal achter die naam is best interessant, maar dat heb ik al eerder verteld. Waar het uiteindelijk op neerkomt, is dat mijn ouders gestoord waren. En niet zo’n klein beetje ook.

Ik denk dat dr. Jessup mij bij leven interessant, amusant en raadselachtig had gevonden. Volgens mij mocht hij me wel. Maar pas nu hij dood was, begreep hij wat ik precies ben: een metgezel voor de rusteloze doden. Ik kan hen zien en ik wou dat het niet zo was. Maar ik hou te veel van het leven om de doden de rug toe te keren, want zij verdienen mijn medeleven alleen al omdat zij onder het bestaan van deze wereld hebben geleden.

Toen dr. Jessup achteruit stapte, was hij veranderd. Zijn wonden waren nu duidelijk te zien.

Hij was met een stomp voorwerp in het gezicht geslagen, misschien met een ijzeren pijp of een hamer. Meer dan eens. Zijn schedel was gebroken en zijn gelaatstrekken waren misvormd. Zijn kapotte, opengereten en gebroken handen duidden erop dat hij wanhopige pogingen had gedaan zich te verdedigen – of dat hij iemand te hulp was geschoten. De enige persoon die bij hem woonde, was zijn zoon, Danny.

Mijn medeleven maakte al snel plaats voor een soort gerechtvaardigde woede en dat is een gevaarlijke emotie, waardoor iemand te snel conclusies trekt en niet voldoende voorzorgsmaatregelen treft. In deze toestand, die ik probeer te vermijden en die me angst aanjaagt maar die me overvalt alsof ik bezeten ben, kan ik me niet onttrekken aan wat gedaan moet worden. En daar stort ik me halsoverkop op.

Mijn vrienden, de enkele personen die mijn geheim kennen, denken dat mijn dwangneurose een kwestie van goddelijke inspiratie is. Het zou echter ook best een vlaag van verstandsverbijstering kunnen zijn.

Terwijl ik tree voor tree naar boven liep en vervolgens de veranda overstak, overwoog ik om Chief Wyatt Porter te bellen. Maar ik was bang dat Danny zou overlijden terwijl ik zijn nummer belde en op het openbaar gezag wachtte.

De voordeur stond op een kier.

Ik keek achterom en zag dat dr. Jessup er de voorkeur aan gaf om in de tuin rond te spoken in plaats van in het huis. Hij stond nog steeds op het gazon. Zijn wonden waren weer verdwenen. Hij zag er precies zo uit als voordat de Dood hem had getroffen… en hij leek bang.

Tot ze uit deze wereld vertrekken, kunnen zelfs doden angst voelen. Je zou denken dat ze niets te verliezen hebben, maar soms maken ze zich ontzettend veel zorgen. Niet om wat hen in het hiernamaals te wachten staat, maar om degenen die ze achter hebben gelaten.

Ik duwde de deur open.

De scharnieren werkten even soepel en geluidloos als het mechanisme van een stel goed geoliede voetangels en klemmen.

Fragment uit het derde Odd Thomas Mysterie, De broeder

Omringd door stenen, ondergedompeld in stilte, zat ik hoog boven achter het raam te kijken hoe de derde dag van de week plaatsmaakte voor de vierde. De rivier van de nacht stroomde verder zonder zich iets van de kalender aan te trekken.

Ik hoopte getuige te zijn van het wonderbaarlijke moment waarop het echt zou gaan sneeuwen. Eerder op de avond waren er een paar vlokjes uit de lucht omlaag gedwarreld, maar daar was het bij gebleven. De echte bui liet nog steeds op zich wachten.

De kamer werd alleen verlicht door een dikke kaars in een amberkleurig glas op het bureau in de hoek. Iedere keer als een vleugje tocht over het vlammetje streek, droop het licht als smeltende boter over de kalkstenen muren en klotsten golven vol vloeibare schaduwen door de hoeken.

De meeste avonden vind ik het licht van de lamp veel te sterk. En als ik zit te schrijven komt het enige schijnsel van het computerscherm, veroorzaakt door grijze letters op een donkerblauwe achtergrond. En omdat er nu geen licht op het raam viel, werd mijn gezicht er niet in weerspiegeld. Ik kon onbelemmerd naar de donkere nacht buiten kijken. Bij een verblijf in een klooster, ook al ben je slechts gast en geen monnik, heb je meer kans dan op andere plaatsen om de wereld te bekijken zonder de schaduw die je er zelf op werpt.

St. Bartholomew’s Abbey lag midden in het ruige landschap van de Sierra Nevada, aan de Californische kant van de grens. De oeroude wouden die de steile hellingen bedekten, waren in duisternis gehuld.

Vanaf dit raam op de tweede verdieping kon ik maar een gedeelte zien van de grote voortuin en de geasfalteerde oprit die er dwars doorheen sneed. Vier lage lantaarns met hanglampen verspreidden hun licht in bleke ronde cirkels.

Het gastenverblijf bevindt zich in de noordwestelijke vleugel van de abdij. Op de begane grond bevinden zich conversatiekamers, de twee verdiepingen erboven bevatten privéverblijven.

Terwijl ik zat te wachten tot het ging sneeuwen dwaalde er iets wits dat geen sneeuw was vanuit de donkere tuin naar het licht van de lantaarns.

Het klooster heeft één hond, een meer dan vijftig kilo wegende kruising tussen een Duitse herder en waarschijnlijk een labrador. Zijn naam is Boo.

Mijn naam is Odd Thomas. Mijn verknipte ouders beweren dat er een vergissing is gemaakt bij de aangifte en dat ik eigenlijk Todd had moeten heten. Maar zo hebben ze me nooit genoemd.

En de afgelopen eenentwintig jaar heb ik ook geen moment overwogen om mijn naam in Todd te veranderen. Odd betekent raar of bizar en dat past perfect bij de bizarre wending die mijn leven heeft genomen, of mijn ouder nu wel of niet bewust voor die naam hebben gekozen.

Beneden bleef Boo midden op de oprit staan en tuurde de weg af die langzaam in het donker verdween. Een gebergte bestaat niet alleen uit pieken. Hier en daar bevinden zich vlakke stukken land en de abdij staat op een hoog stuk grasland, met uitzicht op het noorden. Aan zijn gespitste oren en zijn opgeheven kop te zien zag Boo een bezoeker aankomen. Zijn staart hing omlaag. Ik kon zijn nekharen niet zien, maar zijn gespannen houding suggereerde dat ze rechtovereind stonden.

De lantaarns langs de oprit blijven van schemering tot ochtendgloren branden. De monniken van St. Bart’s vinden dat nachtelijke bezoekers, ook al zijn die nog zo zeldzaam, met licht begroet moeten worden.

De hond bleef een tijdje roerloos staan en verplaatste toen zijn aandacht naar het gazon rechts van de oprit. Zijn kop zakte omlaag, de oren plat tegen de schedel.

Het duurde even voordat ik zag wat Boo zo argwanend maakte. Maar toen ineens zag ik een gestalte, even vluchtig als een nachtelijke schaduw die over zwart water glijdt. Het ding liep vlak langs een van de lantaarnpalen, waardoor het even zichtbaar werd. Zelfs op klaarlichte dag zou dit een bezoeker zijn die alleen de hond en ik konden zien.

Ik zie dode mensen, geesten van overleden personen die stuk voor stuk wegens persoonlijke redenen deze wereld nog niet vaarwel hebben gezegd. Sommigen komen naar mij toe omdat ze vermoord zijn en gerechtigheid eisen, anderen voor troost of omdat ze behoefte hebben aan gezelschap. En soms hebben ze motieven die mijn begrip te boven gaan.

Dat maakt mijn leven knap gecompliceerd.

Ik vraag niet om medelijden. Iedereen heeft problemen en die van u zullen u net zo dwarszitten als de mijne mij. Misschien moet u iedere ochtend negentig minuten in de file staan, getergd door ongeduldige en onkundige weggebruikers die voor een deel bestaan uit nijdige kerels met lenige middelvingers. Maar probeert u zich nu eens voor te stellen hoe zwaar gestrest u zou zijn als op de stoel naast u een jongeman zou zitten met een afgrijselijke door een bijl veroorzaakte hoofdwond en op de achterbank een bejaarde vrouw met uitpuilende ogen en een paars gezicht omdat ze gewurgd is door haar man.

En doden praten niet. Waarom dat zo is, weet ik niet. En uw bekleding komt van een met een bijl bewerkte geest niet onder het bloed te zitten. Desalniettemin is het gezelschap van onlangs gestorven mensen verontrustend en niet bepaald opwekkend.

De bezoeker op het gazon was geen gewone geest, het was misschien zelfs helemaal geen geest. Behalve de mensen die weigeren om heen te gaan kan ik nog andere bovennatuurlijke wezens zien. Die noem ik bodachs. Ze zijn pikzwart, vloeiend van vorm en nauwelijks tastbaarder dan schaduwen. Ze zijn geruisloos, met het postuur van een gemiddelde man en bewegen zich vaak in een soort tijgersluipgang over de grond. Het wezen op het gazon liep rechtop: zwart en gezichtsloos, al wekte het de suggestie van iets wat half mens, half wolf was. Glad, lenig en onheilspellend. Op het gras liet het geen enkel spoor na. Als het zich in water had bevonden, zou er geen enkele rimpeling te zien zijn geweest.

In de folklore van de Britse eilanden is een bodach een smerig beest dat ’s nachts door schoorstenen omlaag glibbert en stoute kinderen meeneemt. Een soort belastingontvangers eigenlijk.

Wat ik zie, zijn geen bodachs en ook geen belastingontvangers. Ze nemen geen stoute kinderen mee en ook geen volwassen onverlaten. Maar ik heb gezien hoe ze door een schoorsteen een huis binnengingen – of via sleutelgaten of kiertjes in sponningen, vluchtig als rook – en ik weet geen betere naam voor ze.

Hun verschijning op onwillekeurige momenten is altijd een reden tot alarm. Deze wezens schijnen een soort geestelijke vampiers te zijn die in de toekomst kunnen kijken. Ze voelen zich aangetrokken tot plaatsen waar binnen afzienbare tijd geweld of grote rampen plaats zullen vinden. Het lijkt alsof ze zich voeden met menselijk leed.

Hoewel hij een dappere hond was, en met reden, week Boo achteruit voor de passerende verschijning. Met opgetrokken zwarte lippen liet hij zijn witte tanden zien.

De geest bleef even staan, alsof hij de hond wilde plagen. Bodachs weten kennelijk dat sommige dieren hen kunnen zien. Maar ik geloof niet dat ze weten dat ik hen ook kan zien. Als dat wel het geval was, zouden ze volgens mij minder mededogen met me hebben dan krankzinnige ayatollahs met hun slachtoffers als ze toevallig in de stemming zijn om iemand te laten vierendelen en onthoofden.

Bij de aanblik van dit exemplaar kreeg ik meteen de neiging om bij het raam weg te gaan en de stofnesten onder mijn bed gezelschap te gaan houden. Daarna moest ik ineens ontzettend nodig.

Maar ik negeerde zowel de aanval van lafheid als de roep der natuur en holde vanuit mijn gastverblijf de gang op. Het was een van de twee kleine suites die zich op de tweede etage bevonden. De andere stond momenteel leeg.

Op de eerste verdieping zou de humeurige Rus ongetwijfeld als een blok chagrijn liggen te slapen. En de abdij was zo stevig gebouwd dat mijn voetstappen vast niet tot zijn dromen door zouden dringen.

De trap in het gastenverblijf is een nauwe wenteltrap, granieten treden tussen stenen muren. De treden zijn afwisselend zwart en wit en als ik ze zag moest ik altijd denken aan harlekijns en pianotoetsen en aan een oud, slijmerig liedje van Paul McCartney en Stevie Wonder.

Hoewel de stenen trap behoorlijk gevaarlijk was en het zwart-witte patroon soms behoorlijk verwarrend kon zijn holde ik met een noodgang naar beneden zonder me te bekommeren om het risico dat ik het graniet misschien zou beschadigen als ik viel en er met mijn hoofd tegenaan knalde. Zestien maanden eerder had ik alles wat me lief was verloren, waardoor mijn hele wereld in puin was gevallen, maar toch was ik eigenlijk nooit roekeloos. Het leven heeft me minder te bieden dan daarvoor het geval was, maar ik heb nog steeds een doel voor ogen en blijf dag in dag uit op zoek naar zinvolle dingen.

Toen ik zonder brokken te maken op de begane grond was aanbeland liep ik haastig door de grote conversatiekamer waar alleen een nachtlampje brandde, met een met kralen versierde kap. Daarna duwde ik een zware houten deur met een gebrandschilderd raampje open en zag mijn adem in de winternacht als een wolkje uit mijn mond komen.

De kloostergang van het gastenverblijf loopt om een binnenplaats met een siervijver en een wit marmeren standbeeld van Sint Bartholomeus, zonder twijfel de minst bekende van de twaalf apostelen.

De ernstige Sint Bartholomeus staat hier afgebeeld met zijn rechterhand tegen zijn hart gedrukt en zijn linkerarm uitgestrekt. Op zijn platte hand ligt iets wat op een pompoen lijkt, maar het kan ook een andere kalebasachtige vrucht zijn.

Ik heb geen flauw idee wat de symbolische betekenis van die kalebas is.

In deze tijd van het jaar was de vijver leeggepompt en dus ontbrak de geur van nat kalksteen die er op warmere dagen omheen hing. In plaats daarvan drong een vleugje ozon in mijn neus, de lucht die je ruikt na een onweersbui in de lente. Ik vroeg me af waar dat vandaan kwam, maar bleef niet staan.

Ik volgde de kloostergang naar de deur van de ontvangstruimte van het gastenverblijf, ging naar binnen, wandelde naar de andere kant van dat in schaduwen gehulde vertrek en liep door de voordeur van de abdij weer de decembernacht in.

Onze witte bastaardherder Boo, die nog steeds op dezelfde plek op de oprit stond waar ik hem vanuit mijn raam op de tweede verdieping had zien staan, draaide zijn kop om en keek me aan toen ik de treden van het brede bordes af liep. Zijn ogen waren strak en helderblauw, zonder die griezelige glans die dierenogen in het donker soms krijgen.

Omdat er geen sterren en geen maan te zien waren, was het merendeel van de grote tuin in diepe duisternis gehuld. Als daar ergens een bodach rondhing, kon ik hem niet zien.

‘Waar is hij gebleven, Boo?’ fluisterde ik.

Hij gaf geen antwoord. Mijn leven mag dan vreemd zijn, maar niet zo raar dat er ook pratende honden in voorkomen. Maar de hond stapte wel uiterst behoedzaam van de oprit af de tuin in. Hij liep naar het oosten, langs de indrukwekkende abdij die er vanwege de smalle voegen tussen de stenen uitziet alsof hij uit één gigantisch rotsblok is gehakt.

Er was geen zuchtje wind te bekennen en de duisternis hing met dichtgevouwen vleugels om ons heen. Het platgetrapte gras, bruin van de winterse kou, knarste onder mijn voeten. Ik slaagde er niet in om me even geruisloos voort te bewegen als Boo.

Omdat ik het gevoel had dat iemand me in de gaten hield, keek ik omhoog naar de ramen, maar ik zag niemand en het enige licht was het vage vlammetje van de kaars in mijn kamer. Geen bleek gezicht dat tegen een donkere ruit was gedrukt.

Ik was alleen in een spijkerbroek en een T-shirt naar buiten gehold. Nu sneed de decemberkou in mijn blote armen.

Langs de kerk die onderdeel is van de abdij, geen apart gebouw, vervolgden we onze weg, nog steeds in oostelijke richting. Op het koor brandt altijd een lamp, maar die is nauwelijks in staat om de gebrandschilderde ramen te verlichten. Toch leek het vage schijnsel ons door raam na raam na te kijken, als het enige norse oog van iets wat een slechte bui heeft.

Nadat hij me bij de noordoostelijke hoek van het gebouw had gebracht ging Boo naar het zuiden, langs de achterkant van de kerk. We liepen door naar de vleugel van de abdij waarin op de eerste verdieping het noviciaat is gevestigd. Daar slapen de novieten die de gelofte nog niet hebben afgelegd. Van de vijf die momenteel hun opleiding kregen, waren er vier die ik aardig vond en vertrouwde.

Plotseling liet Boo zijn behoedzame houding varen. Hij rende naar het oosten, weg van de abdij, en ik holde achter hem aan. Toen we vanuit de tuin het weiland in liepen, voelde ik het gras tegen mijn knieën slaan. Binnenkort zouden die harde droge stengels door een pak sneeuw wel plat op de grond komen te liggen. Het land loopt over een afstand van enkele tientallen meters licht naar beneden. Aan het eind van de helling verandert het gras ook weer in een gemaaid gazon. Voor ons doemde de St. Bartholomew’s School op.

Het woord ‘school’ moet eigenlijk met een korreltje zout worden genomen. Deze leerlingen kunnen nergens anders terecht en ze wonen hier ook, waardoor de school misschien wel het enige huis is dat sommigen van hen ooit zullen hebben. Het is de oorspronkelijke abdij, van binnen geheel gerenoveerd maar nog steeds een indrukwekkend gebouw. In dit pand bevindt zich ook het klooster van de nonnen die de leerlingen les geven en verzorgen.

Achter de voormalige abdij stond het woud afgetekend tegen de zwaarbewolkte lucht. Zware, overhangende takken beschutten de bospaadjes die tot diep in de eenzame duisternis liepen.

De hond, die duidelijk het spoor van de bodach volgde, liep de brede treden van het bordes op naar de voordeur en bleef staan. Het merendeel van de deuren in de abdij zit niet op slot. Maar ter bescherming van de leerlingen wordt de school meestal wel afgesloten. Alleen de abt, de moeder-overste en ik hebben een moedersleutel waarmee we overal naar binnen kunnen. Ik ben de eerste gast die een dergelijk blijk van vertrouwen mocht ontvangen. Maar daar ben ik niet echt trots op, het is eerder een last. De eenvoudige loper in mijn zak voelt af en toe aan als een ijzeren noodlot dat aangetrokken wordt door een diep in de aarde verborgen magneet.

Met behulp van die loper kan ik snel bij broeder Constantine, de dode monnik, zijn als hij zich weer eens manifesteert door het luiden van de klokken in een van de torens of door ergens anders een hoop kabaal te veroorzaken.

In Pico Mundi, het woestijnstadje waar ik het grootste deel van mijn leven had doorgebracht, waarden nog steeds de geesten rond van een groot aantal mannen en vrouwen. Hier hebben we alleen broeder Constantine, die in zijn eentje net zoveel last veroorzaakt als alle doden van Pico Mundo bij elkaar. Maar met een rondsluipende bodach in de buurt was broeder Constantine de laatste over wie ik me druk maakte. Huiverend stak ik mijn sleutel in het slot. De scharnieren piepten en ik liep achter de hond aan de school in.

Twee nachtlampjes zorgden ervoor dat de ontvangstruimte niet volkomen in het duister was gehuld. Dankzij de banken en de stoelen waarmee een aantal zitjes was gecreëerd deed de ruimte denken aan de lobby van een hotel.

Ik haastte me langs de lege receptiebalie en stapte via een klapdeur een gang binnen die verlicht werd door een enkele lamp en een paar verlichte rode bordjes met het opschrift UITGANG. Op deze verdieping waren de klaslokalen, de ziekenboeg, de keuken en de gemeenschappelijke eetkamer. Maar de zusters die uitblonken in kokkerellen waren nog niet bezig met het ontbijt. Het zou nog uren duren voordat de stilte in deze vertrekken door-broken werd.

Ik liep via de zuidelijke trap naar de overloop op de eerste verdieping waar Boo op me stond te wachten. Hij maakte nog steeds een ernstige indruk, omdat hij niet kwispelde en me ook niet vrolijk begroette.

Twee lange en twee korte gangen vormden een rechthoek rond de studentenkamers. De leerlingen bewoonden allemaal tweepersoonskamers.

Op de zuidoostelijke en noordwestelijke hoeken bevonden zich verpleegstersposten die allebei binnen mijn gezichtsveld lagen toen ik boven aan de trap in de zuidwestelijke hoek van het gebouw stond. In de noordwestelijke post zat een non achter de balie te lezen, maar ze was te ver weg om te zien wie het was. Bovendien werd haar gezicht half verborgen door een kap. Dit zijn geen moderne nonnen die eruitzien als een stel vrouwelijke parkeerwachters. Deze zusters dragen nog steeds het ouderwetse habijt, waarin ze af en toe even imposant overkomen als een soldaat in gevechtstenue.

De zuidoostelijke post was leeg. De dienstdoende non zou wel bezig zijn met haar ronde of voor een van haar pupillen zorgen. Toen Boo rechts afsloeg, in zuidoostelijke richting, liep ik achter hem aan zonder me bij de lezende non te melden. In drie stappen was ik buiten haar gezichtsveld.

Table of Contents

- Titel Pagina
- Colofon
- Hoofdstuk 1
- Hoofdstuk 2
- Hoofdstuk 3
- Hoofdstuk 4
- Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 6
- Hoofdstuk 7
- Hoofdstuk 8
- Hoofdstuk 9
- Hoofdstuk 10
- Hoofdstuk 11
- Hoofdstuk 12
- Hoofdstuk 13
- Hoofdstuk 14
- Hoofdstuk 15
- Hoofdstuk 16
- Hoofdstuk 17
- Hoofdstuk 18
- Hoofdstuk 19
- Hoofdstuk 20
- Hoofdstuk 21
- Hoofdstuk 22
- Hoofdstuk 23
- Hoofdstuk 24
- Hoofdstuk 25
- Hoofdstuk 26
- Hoofdstuk 27
- Hoofdstuk 28
- Hoofdstuk 29
- Hoofdstuk 30
- Hoofdstuk 31
- Hoofdstuk 32
- Hoofdstuk 33
- Hoofdstuk 34
- Hoofdstuk 35
- Hoofdstuk 36
- Hoofdstuk 37
- Hoofdstuk 38
- Hoofdstuk 39
- Hoofdstuk 40
- Hoofdstuk 41
- Hoofdstuk 42
- Hoofdstuk 43
- Hoofdstuk 44
- Hoofdstuk 45
- Hoofdstuk 46
- Hoofdstuk 47
- Hoofdstuk 48
- Hoofdstuk 49
- Hoofdstuk 50
- Hoofdstuk 51
- Hoofdstuk 52
- Hoofdstuk 53
- Hoofdstuk 54
- Hoofdstuk 55
- Hoofdstuk 56
- Hoofdstuk 57
- Hoofdstuk 58
- Hoofdstuk 59
- Hoofdstuk 60
- Hoofdstuk 61
- Hoofdstuk 62
- Hoofdstuk 63
- Hoofdstuk 64
- Hoofdstuk 65
- Hoofdstuk 66
- Hoofdstuk 67