Stad Van De Nacht
Author: Edward Gorman
Date: 2021-11-05 00:00:00+00:00
Keywords: Suspense; Horror; Fiction; Fantasy; Mystery & Detective; Science Fiction; General; Thriller; Thrillers
Description: Dean Koontz heeft het verhaal van Frankenstein in een nieuw jasje gestoken. Zijn moderne versie van het verhaal speelt zich af in het hedendaagse New Orleans. Stad van de nacht is het tweede deel van de Frankenstein reeks. Victor Frankenstein, ook bekend als Victor Helios, heeft nieuwe, levensgevaarlijke monsters gecreëerd om zijn doelen te bereiken, maar daarbij wordt hij steeds tegengewerkt door de detectives Michael Madison en Carson O’Connor en zijn eerdere creatie Deucalion. Daarom heeft Victor deze keer gebruik gemaakt van wetware, waardoor de creaties sterker en intelligenter zijn dan d
Publisher: SAGA Egmont

Van Dean Koontz zijn verschenen:

Het Franciscus komplot*

Duivelszaad*

Motel van de angst*

Vrees niets*

Weerlicht*

Grijp de nacht

Middernacht*

Verbrijzeld*

Het kwade licht*

Het Huis van de Donder*

De stem van de nacht*

Gezicht van de angst*

Het koude vuur*

Geheugenfout*

Fantomen*

De deur naar december*

Dienaren van de schemering*

Gefluister*

Onderaards*

Schemerogen*

Het masker*

Schaduwvuur*

Monsterklok*

Schemerzone*

Ogen der duisternis*

Verblind*

Mr. Murder*

Huiveringen*

Wintermaan*

Verlossing*

Duistere stromen*

Bij het licht van de maan*

In de val

Spiegel van de ziel*

Het Visioen*

De gave

IJskerker*

Gegrepen

Eeuwig vuur*

Tijd van leven

Tiktak*

De nachtmerrie

De sadist*

De vriendschap

De overlevende*

Dean Koontz’ Frankenstein:

Boek 1 De verloren zoon (met Kevin J. Anderson)*
Boek 2 Stad van de nacht (met Ed Gorman)*

Over Dean Koontz is verschenen:

De biografie* (door Harrie Kemps)

* In poema-pocket verschenen

© 2005 Dean Koontz

Published by arrangement with Lennart Sane Agency AB

All Rights Reserved

© 2006 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Dean Koontz’s Frankenstein: Book Two, City of Night

Vertaling: Jan Mellema

Omslagontwerp: Edd

Omslagfotografie: © Richard Cummins/Corbis
isbn 90 245 5418 7/9789024554188
nur 313
www.boekenwereld.com

Digitized by on February 2020

Met een afgrijselijk soort onnozelheid verwijderen we een orgaan en willen vervolgens dat alles het nog doet. We maken mensen zonder hart en verlangen goede daden en initiatieven van hen. We lachen om eergevoel en merken tot onze verbijstering dat er verraders in ons midden zijn. We castreren de mens en verwachten vervolgens een rijk nageslacht.

C.S. Lewis
The Abolition of Man

1

Deucalion werd in een nacht vol geweld geboren, tijdens een razende onweersbui. Toen hij door de bliksem werd getroffen, verschrompelde hij niet maar werd hij juist tot leven gewekt. In de oude molen klonk een helse kakofonie van zijn angstige geschreeuw, de vreugdekreten van zijn schepper en het geborrel en gezoem en geknetter van allerlei vreemde laboratoriumapparatuur.

Deucalion lag op een tafel, vastgebonden. Dit was het eerste teken dat hij als slaaf was geschapen.

In tegenstelling tot God zag Victor Frankenstein er geen heil in om zijn schepsels een vrije wil te geven. Net als alle utopisten verlangde hij absolute gehoorzaamheid; het was totaal niet de bedoeling dat zijn creaties zich zouden ontwikkelen tot onafhankelijk denkende mensen.

Die nacht vol waanzin en geweld, meer dan tweehonderd jaar geleden, zette de toon voor de jaren die zouden volgen. Wanhoop sloeg om in razernij. En in zijn razernij had Deucalion mensen op brute wijze vermoord.

Tientallen jaren later had hij zich leren beheersen. Door zijn pijn en zijn eenzaamheid had hij een gevoel van mededogen en barmhartigheid ontwikkeld. Het was zijn sleutel tot de hoop. En toch waren er nachten waarin hij zonder aanleiding overvallen werd door een gevoel van woede. Zonder dat er een rationele verklaring voor te vinden was, zwol de woede aan tot een vloedgolf die hem geheel buiten zinnen bracht. Vervuld van moorddadige gedachten liep Deucalion op een avond door een straatje in het French Quarter in New Orleans. De duistere schaduwen leken een weerspiegeling van zijn inktzwarte geest.

Het was warm en klam. Muziek sijpelde door de muren van de beroemde jazzcafés.

Hij bleef zo veel mogelijk in het donker en meed de drukke straten omdat zijn reusachtige gestalte en zijn gezicht alleen maar ongewenste aandacht zouden trekken.

Van achter een afvalcontainer kwam een dronkaard tevoorschijn. ‘De zegen van Jezus, broeder.’

Hoewel die woorden deden vermoeden dat de man geen kwaad in de zin had, hoopte Deucalion dat de zwerver een mes of een pistool bij zich had. Want zelfs in zijn razernij had hij een aanleiding nodig om geweld te kunnen gebruiken. Maar het enige bedreigende aan de man was zijn smerige opgehouden hand en zijn afgrijselijke adem. ‘Eén dollar, meer vraag ik niet.’

‘Voor één dollar is niets te koop,’ zei Deucalion.

‘U bent een goed mens als u meer geeft, maar met één dollar ben ik al tevreden.’

Deucalion voelde het verlangen bij zich opkomen om de hand van de man om te draaien en diens pols als een dood takje te breken, maar hij hield zich in. Hij liep verder en keek niet om, ook niet toen de zwerver hem allerlei verwensingen naar het hoofd slingerde.

Toen hij langs de dienstingang van een restaurant liep, kwamen er twee Zuid-Amerikaanse types naar buiten, allebei gekleed in een witte broek en een T-shirt. De een bood de ander een sigaret aan.

Deucalion stond in het schijnsel van een lantaarnpaal en van de lamp boven de deur.

Beide mannen verstijfden toen ze hem zagen. De ene helft van zijn gezicht was normaal, niet onknap zelfs, maar de andere helft ging verscholen achter een drukke tatoeage, die met vaardige hand door een Tibetaanse monnik was aangebracht. Hierdoor had Deucalion een woeste en bijna duivelse uitstraling, terwijl de lijnen en vlakken juist bedoeld waren om de aandacht van het gezicht af te leiden. Zijn gezicht was aan die kant namelijk een kerkhof van littekens, sporen van geweld die hem in een ver verleden door zijn schepper waren toegebracht.

Doordat Deucalion in het licht stond, zagen de twee mannen ondanks de tatoeage hoe zijn gezicht was toegetakeld. Uit hun manier van kijken sprak niet zozeer angst als wel een diep respect, alsof ze getuige waren van een paranormale verschijning.

Deucalion liep verder, uit het licht, sloeg een ander straatje in. Hij merkte dat hij zijn woede nauwelijks meer kon bedwingen. Zijn enorme handen begonnen te trillen, en de vingers trokken zich samen, alsof ze iemand wilden wurgen. Hij balde zijn handen tot vuisten en stak ze in zijn zak.

Zelfs op een warme en vochtige zomeravond als deze droeg hij een lange zwarte jas. Hitte en kou hadden geen vat op hem. Ook kende hij geen pijn of angst.

Hij versnelde zijn pas, waarbij de ruime jas als een cape achter hem aan wapperde. Als hij een capuchon op had gehad, zou hij zo voor Magere Hein hebben kunnen doorgaan. Misschien zat de moordzucht hem in het bloed. Zijn lichaam was een samenraapsel van lichaamsdelen van misdadigers die vlak na hun begrafenis op het gevangeniskerkhof waren opgegraven. Van zijn twee harten was er één afkomstig van een pyromaan die het op kerken had gemunt. Zijn andere hart was van een kindermoordenaar geweest.

Zelfs in een wezen dat door God geschapen is, kan het hart ontsporen en zich in dienst stellen van het kwaad.

Soms komt het hart in opstand tegen alles wat de geest kent en gelooft. En als de handen van een priester tot kwaad in staat zijn, wat kun je dan verwachten van de handen van een ter dood veroordeelde moordenaar? Deucalions handen waren afkomstig van iemand die anderen had gewurgd.

Zijn grijze ogen waren uit het hoofd gehaald van een ter dood gebrachte man die mensen met een bijl in mootjes had gehakt. Zo nu en dan schoot er een lichtflits door de ogen, alsof de ongekend intense bliksem die hem tot leven had gewekt, even opleefde.

In zijn hoofd zaten de hersenen van een ploert van een vent over wie verder weinig bekend was. Met de dood van die man waren alle herinneringen uit de hersenen verdwenen, maar misschien dat bepaalde foutief aangelegde zenuwbanen nog steeds intact waren.

Nu liep hij in zijn aanzwellende woede naar de louche achterafstraatjes van de wijk Algiers, aan de andere kant van de rivier. Het was een ongure buurt waar veel zaken plaatsvonden die het daglicht niet konden verdragen. Zo was er in een straatje een bordeel gevestigd dat moest doorgaan voor een kliniek voor massage en acupunctuur, met daarnaast een tattooshop, een seksshop en een ranzige Cajunbar met dreunende zydecomuziek.

In de steegjes daarachter zaten pooiers in hun auto’s te wachten tot ze het geld konden incasseren van de meisjes die voor hen in het bordeel werkten.

Twee rollerskatende mannen met een hawaïhemd en een witte zijden broek aan voorzagen de klanten van het bordeel van cocaïne die met Viagra versneden was. De speed en de xtc waren in de aanbieding.

Achter de seksshop stonden vier Harleys achter elkaar geparkeerd. Waarschijnlijk werkten er een paar Hell’s Angels als uitsmijter in het bordeel of in de bar. Of misschien werkten ze als een soort bodyguards voor de dealers. Of misschien deden ze alles tegelijk.

Deucalion liep verder. Sommigen keken hem na, anderen merkten hem nauwelijks op. Als hij met zijn zwarte jas in het duister liep, was hij zo goed als onzichtbaar.

Toen hij door de mysterieuze bliksem tot leven was gewekt, had hij onder andere inzicht gekregen in de kwantumstructuur van het heelal. Twee eeuwen lang had hij die kennis ontwikkeld en voorzichtig toegepast, en nu kon hij zich met groot gemak door de wereld begeven op een manier die anderen onvoorstelbaar vonden.

Bij de achteringang van het bordeel stonden een Hell’s Angel en een slanke jonge vrouw ruzie te maken. Deucalion werd ernaartoe getrokken als een haai die op bloed afkomt. Hoewel het meisje sexy gekleed was, straalde ze iets prils en kwetsbaars uit. Ze zou zestien kunnen zijn.

‘Laat me gaan, Wayne,’ zei ze smekend. ‘Ik wil ermee nokken.’

Wayne, de Hell’s Angel, pakte haar bij haar bovenarmen vast en drukte haar met geweld tegen de groene deur aan. ‘Als je eenmaal in het leven zit, kom je er nooit meer uit.’

‘Maar ik ben nog maar vijftien.’

‘Dat maakt niet uit. Je wordt vanzelf ouder.’

Huilend zei ze: ‘Ik wist niet dat het zo erg zou zijn.’

‘Wat had je dan gedacht, stomme trut? Richard Gere en Pretty Woman?’

‘Hij is lelijk en hij stinkt.’

‘Joyce, schat, ze zijn allemaal lelijk en ze stinken allemaal. Als je er vijftig hebt afgewerkt, merk je dat niet eens meer.’

Het meisje zag Deucalion als eerste, en toen ze grote ogen opzette, keek Wayne om.

‘Laat haar los,’ zei Deucalion.

De man, een forse vent met een gemeen gezicht, was er niet erg van onder de indruk. ‘Donder op, Lone Ranger, anders ruk ik je kloten van je lijf.’

Deucalion greep de man bij zijn rechterarm en drukte die zo snel en zo hardhandig achter zijn rug dat de schouder met luid gekraak brak. Hij gooide de man door de lucht.

Wayne slaakte een kreet en smakte met zijn gezicht tegen het asfalt.

Deucalion had de rug van de man kunnen breken door hem een harde trap in zijn nek te verkopen. Maar toen hij aan vroeger dacht, toen hij achterna werd gezeten door hordes mensen met fakkels en hooivorken, wist hij zich te beheersen.

Hij draaide zich om toen hij een ketting door de lucht hoorde zwiepen. Een groteske figuur, ook een Hell’s Angel, met een wrede grijns om zijn mond, met piercings in zijn wenkbrauw, in zijn neus en in zijn tong, en met een rood stoppelbaardje, was zo dom om zich met het handgemeen te bemoeien.

Deucalion deed geen enkele poging om de ketting te ontwijken maar stapte op zijn belager af. De ketting wikkelde zich om zijn linkerarm. Hij trok eraan, waardoor Roodbaard onderuitging.

De motorrijder had zijn lange haar in een staartje gebonden. Dat bood Deucalion zogezegd een aanknopingspunt.

Deucalion tilde de man aan zijn staartje op, gaf hem een paar klappen en gooide hem van zich af. Met de ketting haalde hij uit naar een derde belager, die hij in de knieën trof. Het slachtoffer slaakte een kreet en zakte ineen. Deucalion tilde hem bij zijn hals en zijn kruis op en wierp hem met kracht naar de vierde ordehandhaver die op het tumult was afgekomen. Op de maat van de muziek die uit de bar klonk, beukte hij de koppen van nummer drie en vier tegen de muur, dit tot groot verdriet van de twee, die inmiddels berouw van hun bemoeizucht begonnen te krijgen.

De klanten die langs de seksshop, het bordeel en de bar liepen, hadden inmiddels een veilig heenkomen gezocht, en ook de rollerskatende dealers hadden hun handeltje opgepakt en waren ervandoor gegaan.

De pooierbakken scheurden er een voor een vandoor. Geen van de auto’s kwam de kant van Deucalion op; ze reden met gierende banden achteruit.

Een Cadillac botste op een gele Mercedes, maar niemand stapte uit om de verzekeringsgegevens in te gaan vullen.

In een mum van tijd waren Deucalion en het meisje, Joyce, de enigen die over waren, hoewel ze vanachter ramen en deuren goed in de gaten gehouden werden.

In de bar speelde de zydecoband door alsof er niets was gebeurd. De zware, vochtige lucht leek op de maat van de muziek op te lichten.

Deucalion liep met het meisje het steegje uit. Hij zei niets, maar Joyce bleef keurig bij hem. Hoewel ze wel met hem mee liep, was het duidelijk dat ze bang was. Daar had ze alle reden toe.

Ondanks de knokpartij in het steegje was zijn woede niet geluwd. Wanneer hij zichzelf geheel onder controle had, leek zijn geest op een statig herenhuis met een rijke geschiedenis vol elegante filosofieën en bespiegelingen. Maar nu was zijn geest één groot, duister en kil knekelhuis, doordrenkt van bloed, waar enkel moordzucht heerste.

Toen ze langs een lantaarnpaal liepen, keek het meisje opzij naar hem. Hij merkte dat ze huiverde.

Ze leek bang en overstuur, alsof ze een nare droom had gehad en nog niet goed wist wat echt was en wat ze gedroomd had. Toen ze voorbij het schijnsel van de lantaarnpaal waren, legde Deucalion een hand op haar schouder. De zydecobars hadden inmiddels plaatsgemaakt voor cafés waar luide jazz gespeeld werd. Ze werd nog banger en raakte nog meer de kluts kwijt. ‘Wat … wat is er net gebeurd? Dit is het Quarter.’

‘Op dit tijdstip,’ zei hij, terwijl hij met haar over Jackson Square liep, langs het standbeeld van de generaal, ‘is het Quarter net zo onveilig voor je als dat steegje. Kun je ergens naartoe?’

Ze sloeg haar armen om zich heen, alsof het in New Orleans ineens was gaan vriezen, en zei: ‘Naar huis.’

‘Hier in de stad?’

‘Nee. In Baton Rouge.’ Ze leek op het punt te staan in huilen uit te barsten. ‘Het lijkt me thuis ineens niet meer zo saai allemaal.’

Deucalion voelde een zekere jaloezie opkomen omdat hij nooit een thuis had gekend. Hij had hier en daar wel een tijdje gewoond, maar nergens had hij zich thuis gevoeld. Hij merkte dat er een woest verlangen bij hem opkwam om het meisje in elkaar te slaan, een verlangen dat wild aan de tralies van de kooi rukte waar hij zijn beestachtige impulsen in probeerde op te sluiten. Hij wilde op haar in slaan omdat zij wel een thuis had. Hij zei: ‘Heb je een mobieltje bij je?’

Ze knikte en haalde een mobieltje tevoorschijn dat aan haar gevlochten riem hing.

‘Zeg maar tegen je ouders dat je in die kathedraal daar op hen staat te wachten,’ zei hij.

Hij liep met haar mee naar de kerk, bleef voor de ingang staan, zei dat ze naar binnen moest gaan en was verdwenen voor ze zich kon omdraaien.

2

Victor Helios, voorheen Frankenstein, was in zijn herenhuis in het Garden District en begon deze prachtige zomerochtend met een vrijpartij met zijn nieuwe vrouw, Erika. Zijn eerste vrouw, Elizabeth, was tweehonderd jaar geleden in de Oostenrijkse bergen vermoord, op hun huwelijksdag. Hij dacht zelden nog aan haar.

Hij had zich altijd op de toekomst gericht. Het verleden verveelde hem algauw. Bovendien had het meestal toch geen zin om stil te blijven staan bij wat gebeurd was.

In totaal, Elizabeth meegerekend, had Victor zes vrouwen gehad. Sommige huwelijken hadden wat meer succes gehad dan andere. Van nummer twee tot en met zes hadden ze Erika geheten.

De Erika’s hadden er identiek uitgezien omdat ze allen uit zijn laboratorium in New Orleans kwamen en daar in zijn kloonvaten waren opgekweekt. Dit had als bijkomend voordeel dat er niet steeds een nieuwe garderobe hoefde te worden aangeschaft nadat er weer een Erika was geëlimineerd. Want hoewel Victor buitengewoon kapitaalkrachtig was, was hij erg op de penning. Dat had hij van zijn moeder, iemand die hij verder van geen enkel nut achtte. Toen ze overleed, had hij zich niet bezondigd aan de kosten van een kerkdienst of een houten kist. Hij had haar geheel in haar geest eenvoudig laten begraven in een gat in de grond, op een diepte van vier voet in plaats van zes, om de kosten te drukken. Hoewel de Erika’s er hetzelfde hadden uitgezien, hadden de nummers een tot en met vier allemaal verschillende gebreken vertoond. Hij was van plan te blijven schaven tot hij de perfecte echtgenote had gemaakt.

De vorige avond nog had hij Erika Vier om het leven gebracht. Hij had haar stoffelijk overschot naar een stortplaats buiten de stad laten brengen, waar de voorgaande drie Erika’s en andere teleurstellende scheppingen begraven lagen onder een dikke laag afval. Het bedrijf dat de stortplaats beheerde, was van hem.

Erika Vier had zoveel van boeken gehouden dat ze haar blik veel te veel naar binnen had gericht, waardoor ze een onafhankelijke geest had ontwikkeld, iets waar Victor niet mee kon leven. Bovendien slurpte ze wanneer ze soep at.

Het was nog niet zo lang geleden dat hij deze vierde Erika uit de tank had gehaald. Complete encyclopedieën aan kennis waren rechtstreeks in haar hersenen gedownload.

Victor was een aartsoptimist. Hij geloofde dat Erika Vijf in elk opzicht perfect was en dat ze hem voor lange tijd ten dienste zou kunnen zijn. Ze was ontzettend knap, verfijnd, erudiet en volgzaam. En ze was in elk geval wellustiger dan de voorgaande exemplaren. Hoe meer hij haar pijn deed, hoe hartstochtelijker ze op hem reageerde.

Omdat ze tot het Nieuwe Ras behoorde, kon ze naar believen pijngevoelens uitschakelen, maar hij wilde niet dat ze dat in de slaapkamer deed. Hij kickte op macht. Seks was voor hem pas compleet als hij zijn partner pijn kon doen en haar kon vernederen.

Ze incasseerde zijn klappen met een heerlijk prikkelende onderdanigheid. De blauwe plekken en kneuzingen die ze opliep, zag Victor als een teken van zijn mannelijkheid. Hij was een echte hengst.

Zoals alle schepsels van het Nieuwe Ras had ze een bovenmenselijk lichaam. Haar verwondingen heelden zo snel dat ze binnen een paar uur weer in perfecte staat verkeerde.

Hij liet haar snikkend op het bed achter. Ze huilde niet alleen omdat ze misbruikt was en pijn had, maar ook vanwege de schaamte die ze voelde. Ze was de enige van het Nieuwe Ras die een gevoel van schaamte kende. Haar vernedering maakte hem compleet.

Hij nam een lange, hete douche en zeepte zich in met een Frans zeepje op basis van ridderkruid. Doordat hij bespaarde op de begrafeniskosten van moeders en echtgenotes kon hij zich een zekere luxe veroorloven.

3

Carson O’Connor was pas om zeven uur ’s ochtends naar bed gegaan. Ze had een wilde achtervolging achter de rug, met het gebruikelijke rennen en vliegen en draven en schieten, maar daarmee hadden ze wel een seriemoordenaar ontmaskerd die als rechercheur op haar eigen afdeling werkzaam bleek te zijn. Vier uurtjes geheel van de wereld en daarna snel douchen: meer tijd om zich op te laden kreeg ze voorlopig niet. Gelukkig was ze zo uitgeput geweest dat ze niet had gedroomd.

Het was in haar werk niet ongebruikelijk om over te werken als een zaak de ontknoping naderde, maar dit onderzoek was geen doorsnee moordzaak te noemen. Deze zaak betekende misschien wel het einde van de wereld.

Nooit eerder had ze er rekening mee gehouden dat de wereld ooit ten einde zou kunnen lopen. Ze wist niet goed wat ze zich daarbij moest voorstellen.

Michael Maddison, haar collega, stond al buiten te wachten toen ze tegen twaalven in haar onopvallende autootje kwam aanrijden. Hij woonde in een kleurloos rechttoe, rechtaan flatje, in een fantasieloos gebouw vlak bij Veterans Boulevard. Hij zei altijd dat zijn woning ‘heel erg zen’ was en beweerde behoefte te hebben aan een minimalistische omgeving om de kermisachtige drukte van New Orleans van zich af te kunnen zetten.

Hij had zich niet speciaal op de apocalyps gekleed maar droeg zoals altijd een hawaïhemd, een broek en een sportjasje. Alleen in zijn schoenkeuze had hij zich aan de dag des oordeels aangepast; in plaats van de gebruikelijke zwarte Rockports droeg hij nu witte schoenen, zo wit dat ze leken op te lichten.

Met zijn slaperige kop zag hij er nog lekkerder uit dan anders. Carson probeerde haar aandacht ergens anders op te richten. Ze waren collega’s, geen geliefden. Als ze iets met elkaar kregen, zouden ze binnen de kortste keren onder de groene zoden liggen. Want bij de politie gingen werk en liefde niet goed samen.

Michael stapte in en trok het portier dicht. Hij zei: ‘Nog monsters gezien?’

‘Ja, vanmorgen nog, in de spiegel,’ zei ze, terwijl ze optrok.

‘Je ziet er geweldig uit. Echt geweldig. Je ziet er lang niet zo slecht uit als ik me voel.’

“Weet je wel hoe lang het geleden is dat ik naar de kapper ben geweest?’

‘Sinds wanneer ga jij naar de kapper? Ik dacht altijd dat je je haar zo nu en dan platbrandde.’

‘Leuke schoenen.’

‘Op de doos stond dat ze uit China kwamen, of Thailand misschien. Alles komt tegenwoordig uit het buitenland.’

‘Niet alles. Waar denk je dat Harker was geproduceerd?’

Rechercheur Jonathan Harker, de collega die als seriemoordenaar actief bleek te zijn geweest en die in de media ‘de Chirurg’ werd genoemd, bleek niet van menselijke afkomst te zijn geweest. Hij bleek evengoed bestand te zijn tegen schoten uit een kaliber-12 als tegen een val van de derde verdieping.

Michael zei: ‘Dat Helios zijn Nieuwe Ras in elkaar zet in zijn huis in het Garden District, gaat er bij mij niet in. Misschien houdt Biovision zich daarmee bezig.’

Helios had Biovision opgericht toen hij in New Orleans was komen wonen, meer dan twintig jaar geleden. Het was een bedrijf dat zich bezighield met geavanceerd biotechnologisch onderzoek, en de patenten die het bedrijf had ontwikkeld, legden hem bepaald geen windeieren.

‘Al die werknemers,’ zei Carson, ‘en al die mensen van buiten het bedrijf die daar elke dag komen … In zo’n omgeving zet je geen geheim lab op waar mensen worden gekweekt.’

‘Klopt. Ik zie de gebochelde Igor met zijn holle ogen al in een lange cape bij de koffieautomaat in de kantine staan. Die zou daar veel te veel opvallen. Rij niet zo snel.’

Carson drukte het gaspedaal nog wat dieper in en zei: ‘Dan moet hij ergens in de stad nog een ander pand hebben, waarschijnlijk een nevenvestiging van een leeg bedrijf dat op de Kaaimaneilanden zit of zo.’

‘Ik heb een ontzettende hekel aan dat soort klusjes.’

Hij doelde op het natrekken van duizenden bedrijven die in New Orleans gevestigd waren om te zien welke in buitenlandse handen waren of verdachte eigenaars hadden.

Carson had net zo’n hekel aan dit soort bureauwerk, maar ze kon er het geduld in elk geval wel voor opbrengen. Ze vermoedde echter dat ze daar de tijd niet voor hadden.

‘Waar gaan we trouwens heen?’ vroeg Michael terwijl ze door de stad reden. ‘Als we naar het bureau gaan om daar de hele dag achter de computer te hangen, stap ik liever meteen uit.’

‘O ja? En wat denk je dan te gaan doen?’

‘Weet ik veel. Iemand neerknallen of zo.’

‘Je krijgt binnenkort volop de kans om mensen neer te knallen. Namelijk de mensen die Victor gemaakt heeft. Het Nieuwe Ras.’

‘Het heeft wel iets droevigs om tot het Oude Ras te behoren. Alsof je een oud model grillbakoven bent, die nog geen microchip heeft met liedjes van Randy Newman erin.’

‘Wie wil nou een grillbakoven waar lidjes van Randy Newman uit komen?’

‘Wie niet?’

Carson zou het rode stoplicht misschien hebben genegeerd als er niet net een tientonner de kruising op kwam. Aan de tekst op de zijkant van de truck te oordelen vervoerde de vrachtwagen hamburgers voor McDonald’s. Ze voelde er niets voor om ter dood gehamburgerd te worden.

Ze reden inmiddels in het centrum. Het was druk op straat. Michael keek naar de mensenmassa’s op het trottoir en zei:

‘Ik vraag me af hoeveel mensen in deze stad geen echte mensen zijn. Hoeveel creaties van Victor zouden ertussen zitten?’

‘Misschien duizend,’ zei Carson. ‘Of tienduizend, vijftigduizend. Of misschien niet meer dan honderd.’

‘Meer dan honderd.’

‘Ja.’

‘Helios zal er op den duur wel achter komen dat we hem op het spoor zijn.’

‘Dat weet hij vast al wel,’ gokte ze.

‘Weet je wel wat dat voor ons betekent?’

Wij zijn twee luizen in zijn pels.’

‘Absoluut. En hij lijkt me iemand die niets van luizen moet hebben.’

Ze zei: ‘Ik denk dat we nog vierentwintig uur te leven hebben.’

4

Het marmeren beeld van de heilige maagd Maria, door wind en regen verweerd, keek uit op de trappen van de Handen der Barmhartigheid, het gebouw dat ooit een ziekenhuis was geweest. De ramen waren dichtgemetseld, en op een bord dat aan het gietijzeren hek was vastgemaakt, stond dat het gebouw nu als opslagplaats dienstdeed. Verboden voor onbevoegden.

Victor reed langs het voormalige ziekenhuis en zette zijn auto in de parkeergarage van een vijf verdiepingen tellend gebouw waar de afdelingen financiën en personeelszaken van Biovision gehuisvest waren. Hij zette zijn Mercedes op een speciaal voor hem gereserveerde plek.

Hij was de enige die een sleutel had van een geverfde stalen deur. Daarachter bevond zich een kaal betonnen halletje, ongeveer zestien vierkante meter groot. Tegenover die deur in het halletje zat een tweede deur, met daarnaast een paneeltje. Victor toetste een code in, waardoor de deur elektronisch werd ontgrendeld.

De veertig meter lange tunnel daarachter verbond het gebouw van Biovision met het voormalige ziekenhuis. De gang was twee meter breed, tweeënhalf meter hoog, met muren van steen en hout en een betonnen vloer.

De tunnel was aangelegd door mensen van het Nieuwe Ras, zonder dat daar een bouwvergunning voor aangevraagd was, zonder dat er ruchtbaarheid aan gegeven was en zonder dat er loon was uitbetaald. Via de tunnel kon Victor de Handen der Barmhartigheid in en uit zonder dat iemand daar weet van had.

Aan het eind van de gang toetste hij weer zijn code in, waardoor er een deur openging die toegang verschafte tot een archiefkamer in de kelder van het voormalige ziekenhuisgebouw. Metalen kasten stonden in lange rijen naast elkaar en bevatten uitdraaien van de digitale bestanden van zijn talloze projecten.

Victor had een voorliefde voor geheime deuren en gangen en hij hield van het geheimzinnige gedoe dat nodig was om de huidige beschaving omver te werpen en de wereld te knechten. Hij was altijd in contact gebleven met het kind in zichzelf.

Maar nu vond hij het vervelend dat hij alleen langs deze omslachtige weg zijn lab kon bereiken. Hij had een drukke dag voor de boeg, en er was al een crisissituatie ontstaan die zijn volle aandacht behoefde.

Via de archiefkamer kwam hij in de kelder van het ziekenhuis, waar het muisstil was. De gang was wel verlicht, maar toch was het er tamelijk duister. Hier had hij ooit zijn meest revolutionaire experimenten uitgevoerd.

Hij was gefascineerd geraakt door de mogelijkheid om kankercellen, die zich ongecontroleerd delen, te gebruiken om gekloonde cellen in een kunstmatige baarmoeder versneld te laten groeien. Hij had gehoopt dat het groeiproces van een embryo op deze manier kon worden teruggebracht tot een paar weken. Maar dat liep scheef, zoals wel vaker gebeurt wanneer men opereert in de frontlinie van de wetenschap. Uit dit experiment kwam uiteindelijk geen Nieuwe Mens tevoorschijn, maar een zeer agressieve brok tumor met twee benen die aan razendsnelle mutaties onderhevig was en die ook nog ontzettend slim was.

Omdat hij het schepsel tot leven had gewekt, verwachtte hij er toch een zekere mate van dankbaarheid van. Maar daar was absoluut geen sprake van.

Veertig van Victors creaties hadden hier de dood gevonden, in een poging het ijzersterke brok tumor in bedwang te houden, ondanks het feit dat zijn mensen niet gemakkelijk waren uit te schakelen. Net toen het een verloren zaak leek, werd het onding overmand en kon het vervolgens worden vernietigd.

De stank van het monster was ondraaglijk geweest. Na al die jaren dacht Victor de geur nog steeds te kunnen ruiken.

In het tumult was de muur van de gang over een lengte van zes meter verwoest. Achter dat gat lag de kweekkamer, duister en vol puin.

Bij de lift lag nog veel puin in de gang: brokken beton, verwrongen staalkabels en ijzeren buizen die als touwtjes in elkaar waren verstrikt.

Victor had het puin enigszins aan de kant laten schuiven maar het nooit laten weghalen, omdat hij er blijvend aan herinnerd wilde worden dat zelfs een genie van zijn kaliber soms dingen bedacht waar hij nog niet aan toe was. Die avond had hij hier bijna de dood gevonden.

Hij nam de lift naar de begane grond, waar zijn lab naartoe verhuisd was nadat de ondankbare tumor vernietigd was. Het was stil op de gang. In dit gebouw waren tachtig mensen van het Nieuwe Ras werkzaam, maar ze richtten zich stuk voor stuk op hun specifieke taken en stonden hun tijd niet al roddelend te verdoen bij de waterkoeler.

In zijn gigantische laboratorium stonden fantastische machines die niet alleen elke leek zouden imponeren maar ook de complete faculteit exacte wetenschappen van Harvard of MIT. Ze waren uitgevoerd in een bombastische art-decostijl, en de sfeer had iets hitleriaans. Victor was een groot bewonderaar van Hitler geweest. De Führer had talentvolle individuen tenminste nog op waarde kunnen schatten.

In de jaren dertig en veertig van de twintigste eeuw had Victor samengewerkt met Mengele en andere wetenschappers die voor Hitler werkten. Hij had aanzienlijke vorderingen geboekt in zijn werk, tot de geallieerden roet in het eten gooiden.

Op het persoonlijke vlak was Hitler een charmante en onderhoudende causeur geweest. Wat betreft de persoonlijke hygiëne was hij een voorbeeld voor ieder geweest; hij zag er steeds frisgewassen uit en rook altijd naar zeep.

Hitler had ook een kwetsbare kant. Hij was vegetariër en hield veel van dieren. Muizenvallen waren hem een doorn in het oog, en hij vond dat muizen en ratten op diervriendelijke manier gevangen moesten worden om daarna in de vrije natuur te worden teruggezet.

Wat jammer was, was dat de Führer voornamelijk in kunst en politiek geïnteresseerd was. En de toekomst werd nu eenmaal niet door kunstenaars en politici bepaald.

De nieuwe wereld zou niet worden opgebouwd door het nazisme-communisme-socialisme. En ook niet door het kapitalisme.

De beschaving zou niet herschapen of bestendigd worden door het christendom of door de islam. En ook niet door scientology of door de frisse jonge honden van die heerlijk solipsistische en paranoïde nieuwe godsdienst die gestoeld was op De Da Vinci Code.

De toekomst behoorde toe aan het sciëntisme. De priesters van het sciëntisme waren niet slechts verklede geestelijken die rituelen voltrokken; het waren goden, die over goddelijke krachten beschikten. En Victor zelf was hun messias.

In het gigantisch grote lab stonden de onheilspellende machines te zoemen en te bonken, te tikken en te sissen. Hij voelde zich er thuis.

Sensoren bespeurden zijn komst, waardoor zijn computer automatisch aanging. Op het scherm verscheen het gezicht van Annunciata, zijn secretaresse in de Handen der Barmhartigheid.

‘Goedemorgen, meneer Helios.’

Annunciata had een knap gezicht, maar ze was niet echt. Het was een driedimensionale digitale persoonlijkheid met een onechte maar heerlijk hese stem die Victor speciaal had laten ontwerpen om zijn enigszins deprimerende werkomgeving iets menselijks te geven.

‘Goedemorgen, Annunciata.’

‘Het lichaam van rechercheur Jonathan Harker is door uw mensen naar het kantoor van de lijkschouwer gebracht en ligt nu in de autopsiekamer op u te wachten.’

Op zijn bureau stond een thermoskan koffie en een schaaltje met chocoladekoekjes met pecannootjes. Hij nam een koekje. ‘Ga verder.’

‘Randal Zes is verdwenen.’

Victor keek fronsend naar het scherm. ‘Vertel.’

‘Bij de controle vannacht is er niemand in zijn kamer aangetroffen.’

Randal Zes was een van de vele experimentele wezens die in de Handen der Barmhartigheid leefden. Net als zijn vijf voorgangers leed hij aan een autistische afwijking en vertoonde hij obsessief-compulsief gedrag. Victor had hem zo geschapen om te onderzoeken of een dergelijke ontwikkelingsstoornis van nut kon zijn. Hij wilde kijken of zo iemand misschien de taken kon verrichten die nu nog door machines gedaan werden. Een dergelijke arbeider kon misschien uren en dagen en weken achtereen hetzelfde werk verrichten zonder een foutje te maken en zonder het werk saai te vinden. Wanneer er dan katheters konden worden aangebracht om zulke arbeiders kunstmatig te voeden en de ontlasting af te voeren, was er wellicht een goed economisch alternatief gevonden voor bepaalde robots die nu nog in fabrieken gebruikt werden. Als voedsel kon een soort Brinta-pap worden gebruikt, waardoor de voedingskosten op een dollar per dag kwamen. Dergelijke arbeiders hoefden geen loon te ontvangen, ze zouden niet op vakantie hoeven en ze hadden geen medische verzorging nodig. Stroomuitval zou geen bedrijfsrisico meer vormen.

Wanneer ze versleten raakten, zouden ze eenvoudigweg geëlimineerd kunnen worden. Nieuwe arbeiders konden het werk dan zonder problemen overnemen.

Victor was ervan overtuigd dat een dergelijke machine van vlees en bloed verre te prefereren was boven de huidige fabrieksapparatuur. Robots die lopendebandwerk verrichten, zijn complexe machines die hoge productiekosten met zich meebrengen. Vlees is goedkoop.

Randal Zes had zoveel last van pleinvrees dat hij nooit uit zichzelf zijn kamer zou verlaten. Hij durfde niet eens de drempel over te stappen. Wanneer Victor Randal voor een experiment nodig had, werd hij altijd op een brancard naar het lab gebracht.

‘Hij kan er niet in zijn eentje vandoor zijn gegaan,’ zei Victor. ‘Bovendien zou het alarm onmiddellijk zijn afgegaan als hij een voet buiten dit gebouw had gezet. Hij moet hier nog ergens binnen zijn. Laat de beveiliging de videobanden van gisteren bekijken, die van zijn kamer en van de gangen.’

‘Komt in orde, meneer Helios,’ zei Annunciata.

Een buitenstaander zou kunnen denken dat Annunciata een vorm van kunstmatige intelligentie bezat, zeker gezien de grote verbale vaardigheid waar ze in de gesprekken met Victor blijk van gaf. En hoewel ze door middel van een computer met Victor communiceerde, zetelden haar cognitieve functies in organische hersenen die in een oplossing met voedingsstoffen lagen, in een hermetisch afgesloten tank. De hersenen waren aangesloten op het dataprocessingsysteem van het hele gebouw.

Als toekomstvisioen zag Victor een wereld voor zich waarin alleen mensen van het Nieuwe Ras leefden, die sliepen in duizenden slaapzalen en die allen in verbinding stonden met een Annunciata-achtig stel hersenen.

‘Ondertussen,’ zei Victor, ‘zal ik Harkers stoffelijk overschot onderzoeken. Spoor Ripley op en zeg hem dat hij me in de autopsiekamer moet assisteren.’

‘Komt in orde, meneer Helios. Helios.’

Hij wilde net in zijn koekje bijten maar keek verstoord op. “Waarom deed je dat, Annunciata?’

‘Waarom deed ik wat, meneer?’

‘Je hebt mijn naam zonder reden herhaald.’

Op het scherm fronste ze niet-begrijpend haar wenkbrauwen. ‘Deed ik dat, meneer?’

‘Ja, dat deed je inderdaad.’

‘Daar was ik me niet van bewust, meneer Helios. Helios.’

‘Nou doe je het alweer.’

Weet u dat zeker, meneer?’

‘Dat is een onbetamelijke vraag, Annunciata.’

Ze keek gepast beschaamd. ‘Het spijt me, meneer.’

‘Controleer je systemen,’ commandeerde Victor. ‘Misschien is de aanvoer van voedingsstoffen uit balans.’

5

Jack Rogers, de lijkschouwer, had een kantoortje waarin onoplettende bezoekers de kans liepen te worden bedolven onder de opgestapelde boeken, dossiers en macabere voorwerpen. Maar de receptie kwam meer overeen met het beeld dat de meeste mensen van een mortuarium hebben. Minimale inrichting. Steriele vlakken. De airco stond op koud.

De secretaresse van Jack, Winona Harmony, bestierde haar territorium met koele, efficiënte hand. Toen Carson en Michael binnenkwamen, lag er bijna niets op haar bureau, geen foto’s, geen memoblaadjes, alleen een map met aantekeningen van Jack, die ze gebruikte om officiële sectierapporten op te stellen.

Winona was een mollige, warmbloedige zwarte vrouw van ongeveer vijfenvijftig en leek in deze klinische omgeving niet goed op haar plaats.

Carson vermoedde dat Winona in haar bureaulaatjes allemaal spulletjes bewaarde die in een mortuarium wellicht ongepast leken: familiekiekjes, poppetjes, zakjes met potpourri, kleine kussentjes met spreuken erop geborduurd en dat soort zaken.

‘Kijk nou eens,’ zei Winona toen Carson en Michael binnenkwamen. ‘Daar hebben we de trots van Moordzaken.’

‘En ik dan?’ zei Michael.

‘O, jij bent gewoon een gladjanus,’ zei Winona tegen hem.

‘Ik ben gewoon realistisch. Zij doet het recherchewerk, ik hang wat om haar heen voor de komische noot.’

Winona zei: ‘Carson, meid, hoe hou je het toch de hele dag vol met zo’n gladjanus om je heen?’

‘Zo nu en dan tik ik hem met mijn pistool op zijn kop.’

‘Helpt waarschijnlijk niks,’ zei Winona.

‘Misschien niet,’ zei Carson, ‘maar ik blijf zo wel in conditie.’

‘We zijn hier voor een lijk,’ zei Michael.

‘Daar hebben we een hele verzameling van,’ zei Winona. ‘Sommigen hebben een naam, anderen niet.’

‘Jonathan Harker.’

‘Een van jullie eigen mensen,’ wist Winona.

‘Ja en nee,’ zei Michael. ‘Hij heeft net als wij een politiepenning en twee oren, maar veel meer hebben we niet gemeenschappelijk.’

‘Wie had nou ooit kunnen denken dat die gestoorde Chirurg bij de politie zat,’ zei Winona. ‘Waar moet dat heen met de wereld.’

‘Wanneer doet Jack een voorlopige autopsie?’ vroeg Carson.

‘Heeft hij al gedaan.’ Winona tikte met een vinger op de handgeschreven aantekeningen die op haar bureau lagen. ‘Ik ben ze aan het uittypen.’

Hier schrok Carson van. Net als zij en Michael wist Jack Rogers heel goed dat er iets bijzonders in New Orleans gaande was en dat sommige inwoners bovenmenselijke kenmerken leken te bezitten. Hij had al een autopsie verricht op een man met twee harten, een gepantserde schedel, twee levers en diverse andere ‘verbeteringen’.

Carson en Michael hadden hem gevraagd zijn rapporten aan niemand te laten zien tot ze een beter beeld hadden van wat er gaande was. Maar binnen enkele uren werden het lijk en alle gegevens van de autopsie ontvreemd, dit tot grote ontsteltenis van Jack zelf.

Nu zou hij toch veel meer omzichtigheid moeten betrachten met het lichaam van Jonathan Harker, die ook tot het Nieuwe Ras van Victor behoorde. Carson snapte niet dat Winona de gegevens van Harker zomaar onder ogen kreeg. En wat nog vreemder was: Winona leek er niet anders van te worden. Ze bleef heel rustig en glimlachte als altijd. Ze leek zich er niet bewust van te zijn dat het autopsierapport over een monster ging.

Michael, die al net zo verbaasd was als Carson, vroeg: ‘Ben je net begonnen?’

‘Nee hoor,’ zei Winona, ‘ik ben bijna klaar.’

‘En?’

‘En wat?’

Carson en Michael wisselden een blik. Carson zei: ‘We willen Jack graag spreken.’

‘Hij zit in autopsiekamer nummer twee,’ zei Winona. ‘Ze gaan net een bejaarde opensnijden die van zijn vrouw een verkeerd kreeftensoepje voorgeschoteld had gekregen.’

Carson zei: ‘Die vrouw zal wel totaal overstuur zijn.’

Winona schudde haar hoofd. ‘Ze is opgepakt. Toen ze haar in het ziekenhuis vertelden dat hij was overleden, begon ze keihard te lachen.’

6

Deucalion had weinig slaap nodig. Hoewel hij jarenlang in kloosters had gewoond, veel had gemediteerd en zeer gesteld was geraakt op rust en stilte, was hij diep vanbinnen vaak zo rusteloos als een rondcirkelende haai. Nadat hij het meisje in het steegje had gered, was hij de spanning echter niet kwijtgeraakt. Zijn woede was inmiddels gezakt, maar hij voelde zich nog net zo rusteloos. Er was bij hem een soort waakzaamheid ontstaan, niet gebaseerd op angst maar op het onrustige gevoel dat hij iets belangrijks over het hoofd zag.

In zijn hoofd hoorde hij onmiskenbaar de stem van de intuïtie, maar hij ving geen woorden op, alleen maar gemompel, waardoor hij weliswaar op zijn hoede was maar niet goed wist van welke kant hij het gevaar kon verwachten.

Toen het licht werd, was hij naar het Luxe Theater teruggegaan. De bioscoop was hem onlangs nagelaten door een oude vriend die hij nog kende uit de tijd dat hij op kermissen optrad. Door deze erfenis, en door het nieuws dat Victor, zijn schepper, niet tweehonderd jaar geleden overleden was maar nog springlevend bleek te zijn, was hij van Tibet naar Louisiana gegaan.

Hij had vaak het gevoel dat zijn leven door het lot gestuurd werd. Door de recente gebeurtenissen in New Orleans werd dat gevoel alleen maar sterker.

Het Luxe Theater stamde uit de jaren twintig van de twintigste eeuw en was in art-decostijl opgetrokken. Er werden alleen nog oude films vertoond, en de zaal was slechts drie avonden per week open.

Deucalion woonde in het theater, in een klein appartementje. Maar alles wat ruimer was dan een kloostercel vond hij al snel extravagant groot, ondanks het feit dat hij zelf fors van postuur was.

Hij liep door de verlaten gangen van het oude gebouw, de hal, de grote zaal, de twee balkons, en zijn gedachten zweefden niet door zijn hoofd maar stuiterden wild alle kanten op, als ballen in een flipperautomaat.

Hij probeerde een manier te bedenken om bij Victor Helios te komen. Victor Helios, alias Frankenstein, die hij wilde vernietigen.

Net als de mensen van het Nieuwe Ras die Victor in de stad had uitgezet, was Deucalion geschapen met een ingebouwde blokkade tegen godsmoord. Hij kon zijn schepper niet doden.

Twee eeuwen geleden was hij tegen Victor in opstand gekomen, waarbij hij zelf bijna het leven had gelaten toen hij merkte dat hij de man niet dood kon maken. Zijn heer had de helft van zijn gezicht toen verbrijzeld, de helft die nu achter een tatoeage schuilging.

Andere verwondingen heelden bij Deucalion altijd binnen een paar minuten, misschien niet omdat Victor hem destijds had uitgerust met een dergelijk herstellingsvermogen, maar misschien omdat hij door de bliksem onsterfelijk was geworden. De enige verwonding die niet was geheeld, was het letsel dat hem door zijn schepper was toegebracht.

Victor dacht dat zijn eerste creatie allang overleden was, zoals Deucalion ervan uit was gegaan dat zijn schepper ergens in de achttiende eeuw was overleden. Als Deucalion zich aan Victor zou vertonen, zou hij meteen weer in elkaar worden geslagen. En deze keer zou hij het misschien niet overleven. Omdat Victor tegenwoordig waarschijnlijk geavanceerde methodes gebruikte om mensen te creëren en niet meer afhankelijk was van lijkenpikkers en losse ledematen, ging Deucalion ervan uit dat de mensen van het Nieuwe Ras zo geprogrammeerd waren dat ze hun schepper tot hun dood zouden verdedigen.

Als Carson en Michael er niet in slaagden Victor tegen te houden, zou er misschien niets anders op zitten dan hem te vermoorden. En om dat te doen, moesten ze het waarschijnlijk opnemen tegen een compleet leger Nieuwe Mannen en Nieuwe Vrouwen die bijna net zo lastig uit te schakelen waren als robots.

Deucalion voelde een zekere spijt, en zelfs een zekere schuld, dat hij de twee jonge rechercheurs op de hoogte had gebracht van de waarheid omtrent Helios. Want daarmee had hij ze in een uiterst gevaarlijke positie gemanoeuvreerd.

Die gevoelens werden enigszins getemperd door het feit dat ze zich daarvoor ook al in een levensgevaarlijke situatie bevonden, zonder zich daar overigens van bewust te zijn, net als alle andere menselijke inwoners van New Orleans, hoeveel dat er ook nog maar mochten zijn.

Met dit soort verontrustende gedachten, en met het onmiskenbare gevoel dat hij iets belangrijks over het hoofd zag, liep hij het projectiehok binnen.

Jelly Biggs, die ooit op kermissen optrad als de dikste man ter wereld, was in de loop der jaren iets van zijn omvang kwijtgeraakt en was nu alleen nog maar gewoon dik. Hij bekeek de stapels met pocketboeken, op zoek naar iets leuks om te lezen.

Achter het projectiehok lag Jelly’s tweekamerappartementje. Hij was deel van de erfenis en runde de bioscoop. Ze leden geen verlies, maar de bioscoop leverde ook geen winst op.

‘Ik ben op zoek naar een detective waarin iedereen als een ketter rookt,’ zei Jelly. ‘Ik wil dat iedereen stevig drinkt en dat ze nog nooit van vegetariërs hebben gehoord.’

Deucalion zei: ‘In elke detective zit een passage, dacht ik, waarin de held het gevoel heeft dat de oplossing van de zaak voor het grijpen ligt maar dat hij er net niet bij kan.’

Jelly bekeek het ene na het andere boek en zei: ‘Ik wil geen indiaan als held, of een speurneus in een rolstoel, of een rechercheur met een obsessief-compulsieve afwijking, of iemand die heel goed kan koken …’

Deucalion begon ook wat boeken te bekijken, alsof alles door een illustratie op de voorkant of een pakkende titel ineens glashelder zou worden.

‘Ik heb niks tegen indianen of tegen invaliden of keukenprinsen of mensen met obsessief-compulsief gedrag,’ zei Jelly, ‘maar ik wil gewoon een vent die nog nooit van Freud gehoord heeft, die geen cursus sensitivitytraining heeft gedaan en die er gewoon op los slaat als je gezicht hem niet aanstaat. Is dat nou te veel gevraagd?’ Het was duidelijk dat de dikke man zijn vraag retorisch bedoeld had, en hij wachtte het antwoord dan ook niet af. ‘Geef mij maar een held die niet te veel nadenkt,’ ging hij verder, ‘maar die zich wel druk maakt om tal van zaken, iemand die weet dat hij geen schijn van kans heeft maar die zich daar geen moer van aantrekt. De dood klopt op de deur, en onze held doet open en zegt: “Waar bleef je nou?”’

Misschien kwam het door iets dat Jelly had gezegd, of door de pockets met hun bonte omslagen, maar ineens wist Deucalion wat hij intuïtief steeds had aangevoeld. Het eind der tijden was aangebroken.

Nog geen halve dag geleden had Deucalion samen met de twee rechercheurs besloten de handen ineen te slaan om gezamenlijk te proberen Victor Helios uit te schakelen. Ze wisten alle drie dat daar veel geduld voor nodig was, en doorzettingsvermogen, en lef, en dat ze het hoofd koel moesten houden. En ook dat er een lange adem voor nodig was.

Maar nu realiseerde Deucalion zich, niet zozeer door logisch na te denken maar meer op gevoel, dat ze helemaal geen tijd meer hadden.

Rechercheur Harker, die tot het Nieuwe Ras van Victor behoorde, was aan het moorden geslagen. En er bestond gegronde reden om aan te nemen dat anderen van zijn soort ook wanhopig en labiel waren. Bovendien was er iets compleet scheef gegaan met Harkers lichaam. Hagelpatronen hadden hem niet kunnen tegenhouden. Er was iets in zijn lijf gaan groeien, een vreemd dwergachtig schepsel dat zich van zijn lichaam had losgescheurd. Het waren de barensweeën geweest die Harker de das hadden omgedaan.

Op zich bewezen dit soort dingen nog niet dat Victors rijk van zielloze wezens op het punt stond ineen te storten. Maar Deucalion wist het gewoon. Hij wíst het.

‘Bovendien,’ zei Jelly Biggs, die nog steeds geschikt leesvoer aan het zoeken was, ‘wil ik geen schurk met wie ik medelijden krijg.’

Deucalion beschikte niet over paranormale gaven. Maar soms kwam er kennis tot hem, diepe inzichten waarvan hij wist dat ze waar waren, inzichten die hij geen moment in twijfel trok. Dan wist hij gewoon hoe bepaalde dingen in elkaar staken.

‘Als de schurk moorden pleegt en zijn slachtoffers vervolgens opeet, wil ik niet horen dat hij een nare jeugd heeft gehad,’ ging Jelly verder. ‘Als hij onschuldige mensen vermoordt, wil ik dat andere onschuldige mensen een plan bedenken om hem in elkaar te slaan. Dan wil ik niet dat ze zorgen dat hij in therapie gaat.’

Deucalion keerde zich van de boeken af. Hij was niet bang dat hem iets zou overkomen. Maar voor het lot van anderen, voor het lot van de stad, vreesde hij des te meer.

Victors aanval op de wetten der natuur en op de mensheid had de vorm van een zware storm aangenomen. Het duurde niet lang meer voor de wolkbreuk zou losbarsten.

7

De gootjes van de roestvrijstalen autopsietafel waren nog droog, en op de glanzende witte tegelvloer van autopsiekamer nummer twee was nog geen spatje bloed te zien.

De oude man die na het eten van kreeftensoep was overleden, lag ontkleed op de tafel. Er lag een verbaasde uitdrukking op zijn gezicht.

Jack Rogers en zijn jonge assistent Luke hadden handschoenen en een schort aangetrokken en stonden op het punt om het scalpel te hanteren.

Michael vroeg: ‘Is het elke keer weer spannend om een overleden man naakt voor je te zien liggen, of gaat de nieuwigheid er na verloop van tijd vanaf?’

‘Ik zou durven stellen,’ zei de lijkschouwer, ‘dat ze stuk voor stuk meer persoonlijkheid uitstralen dan de gemiddelde rechercheur die ik ken.’

‘Touché. Ik dacht dat je het mes alleen in lijken zette.’

‘Dit exemplaar,’ zei Luke, ‘is extra interessant omdat de inhoud van de maag zeer zorgvuldig moet worden onderzocht.’

Soms kwam het Carson O’Connor voor dat Luke net iets te veel van zijn werk genoot. Ze zei: ‘Ik dacht dat jullie sectie op Harker zouden verrichten.’

‘Hebben we al gedaan, is al afgehandeld,’ zei Luke. ‘We zijn vroeg begonnen en het schiet lekker op.’

Voor iemand die een dag geleden nog zwaar onder de indruk was omdat hij sectie had verricht op iemand van het Nieuwe Ras, leek de lijkschouwing van een tweede exemplaar Jack Rogers verbazingwekkend weinig te hebben gedaan. Hij legde de vlijmscherpe mesjes klaar en zei: ‘Ik stuur de voorlopige onderzoeksresultaten wel op. Dan krijg je het enzymprofiel en de andere testresultaten wanneer ik die van het lab gekregen heb.’

‘Voorlopige resultaten? Het lab? Je doet net of het hier om een standaardprocedure gaat.’

‘Is dat het dan niet?’ vroeg Jack. Hij richtte zijn blik op de glimmende mesjes, klemmetjes en tangetjes.

Met zijn grote uilenogen en zijn ascetische gelaatstrekken had Luke het uiterlijk van een studiebol, of eigenlijk meer dat van een dooie pier. Maar nu hield hij Carson als een havik in de gaten.

Tegen Jack zei Carson: ‘Ik heb je gisteravond toch verteld dat hij een van hen is?’

‘Een van hen,’ zei Luke, ernstig knikkend.

‘Iets heeft zich van Harker losgemaakt, een of ander wezen. Heeft zich van zijn lijf losgescheurd. Dat heeft hij niet overleefd.’

‘Hij is overleden doordat hij van het dak is gevallen,’ zei Jack Rogers.

Ongeduldig zei Carson: ‘Hou nou toch op, Jack. Je hebt Harker gisteravond zelf op straat zien liggen. Zijn buik, zijn borstkas, alles was weg.’

‘Dat kwam door de val.’

Michael zei: ‘Maar Jack, van Harkers inwendige was niets meer over.’

De lijkschouwer keek hem aan. ‘Dat kwam door de lichtinval.’

Carson was in deze warme streek geboren en getogen, en daarom had ze nooit een ijskoude winter meegemaakt. Maar een januaridag in Canada was niets in vergelijking met de kou die door haar lijf trok. ‘Ik wil het lijk zien,’ zei ze.

‘We hebben het overgedragen aan zijn familie.’

‘Welke familie?’ wilde Michael weten. ‘Hij werd gekloond in een ketel of zo. Hij had helemaal geen familie.’

Met toegeknepen ogen zei Luke, veel plechtiger dan normaal: ‘Hij had ons.’

Jacks verweerde hondengezicht vertoonde nog steeds dezelfde rimpels en plooien als gisteren, en ook zijn hangwangen en zijn onderkin waren nog hetzelfde. Maar toch was dit de oude Jack niet.

‘Hij had ons,’ zei Jack instemmend.

Michael greep schuin onder zijn jasje naar het pistool in zijn schouderholster. Carson deed een stap naar achteren, en nog een, in de richting van de deur.

De lijkschouwer en diens assistent bleven op hun plaats staan en keken zwijgend toe.

Carson verwachtte half dat de deur op slot zou zitten. Maar dat bleek niet het geval te zijn.

Toen ze het vertrek verlieten was er niemand die hen de weg versperde.

Carson liep autopsiekamer nummer 2 uit. Michael volgde haar op de voet.

8

Erika Helios was nog geen dag uit de creatietank maar vond de wereld nu al een wonderbaarlijke plek. Ook een plek vol gevaren. Victor had haar danig toegetakeld, maar dankzij haar uitzonderlijke gestel voelde ze hoe de pijn uit haar lichaam trok toen ze een lange, hete douche nam. Haar schaamtegevoel trok minder snel weg.

Ze werd door alle indrukken overspoeld, en veel dingen vond ze fascinerend, zoals water, dat in glanzende stralen uit de douchekop stroomde en fonkelde in het licht. Vloeibare diamanten, dat waren het. Ze vond het prachtig om te zien hoe het water over de marmeren vloer naar het putje stroomde. Transparant en toch zichtbaar.

Ook genoot Erika van de subtiele geur van water, van de frisheid. Ze snoof de geur van zeep op, dampende wolken vol heerlijk aroma. En nadat ze zich had afgespoeld, vond ze de geur van haar schone huid zeer aangenaam.

Alles wat ze wist, was rechtstreeks in haar hersenen gedownload, zodat ze al een uitgebreide kennis van de wereld bezat toen ze tot leven kwam. Maar feiten waren nog geen ervaringen. De miljarden bits die in haar hersenen waren ingevoerd hadden een spookwereld geschetst die flets afstak tegen de intense diepte en kleurenweelde van de realiteit. In de tank was haar slechts één enkele muzieknoot bijgebracht, hooguit één gitaarakkoord, maar de echte wereld was een complete symfonie die veel voller en mooier klonk.

Het enige lelijke dat ze tot nu toe was tegengekomen, was het lichaam van Victor.

Omdat hij was voortgekomen uit een man en een vrouw, had hij een sterfelijk lichaam, maar hij had in de loop der tijd speciale maatregelen getroffen om zijn leven te verlengen en daarbij zijn jeugdigheid te behouden. Zijn lichaam zat vol striemen en littekens, vervormde huidplooien en vergroeiingen.

Ze voelde zich schuldig dat ze zijn lichaam zo afstotelijk vond; het was ondankbaar van haar, en ze schaamde zich ervoor. Victor had haar het leven geschonken, en het enige wat hij verlangde, was liefde, of iets in die geest.

Hoewel ze haar walging zo veel mogelijk voor hem verborgen had gehouden, had hij het waarschijnlijk wel aangevoeld, want tijdens de seks was hij boos op haar geworden. Hij had op haar ingeslagen, had haar uitgemaakt voor alles wat lelijk was en had haar met weinig liefde behandeld.

Door de kennis die in haar hoofd was gedownload wist Erika dat ze geen ideale en zelfs geen normale seks hadden gehad.

Ondanks het feit dat ze hem had teleurgesteld bij hun eerste vrijpartij, koesterde Victor nog steeds bepaalde tedere gevoelens voor haar. Toen het achter de rug was, had hij haar liefkozend op haar billen getikt, heel wat anders dan de klappen die hij in zijn woede had uitgedeeld, en toen had hij gezegd: ‘Dat was fijn.’

Ze wist dat hij dat alleen maar zei om aardig te doen. Het was niet fijn geweest. Ze wilde van zijn toegetakelde lijf de charme en de eigen schoonheid leren ontdekken, zoals je ook de lelijke schilderijen van Jackson Pollock op hun charme en schoonheid kon leren waarderen.

Omdat Victor soms etentjes organiseerde voor de prominenten van de stad, verwachtte hij van haar dat ze een intellectueel gesprek kon voeren. Daarom waren er tijdens haar verblijf in de creatietank talloze kunstrecensies in haar hersenen gedownload.

Er waren heel wat dingen die ze niet snapte. Dat kwam, dacht ze, doordat ze zo naïef was. Ze had een hoog iq, en met wat meer ervaring zou ze ongetwijfeld inzien hoe een lelijk en gemeen iemand ooit knap en aantrekkelijk kon zijn. Ze had gewoon nog niet de juiste invalshoek gevonden. Uiteindelijk zou ze de schoonheid van Victors toegetakelde lijf wel doorgronden. Dan zou ze een goede echtgenote worden, en dan zouden ze net zo gelukkig worden als Romeo en Julia.

Met de kennis die in haar hersenen was gedownload, had ze duizenden literaire citaten binnengekregen, maar niet de complete teksten van de boeken, toneelstukken en gedichten waar ze uit afkomstig waren. Ze had Romeo en Julia nooit gelezen. Ze wist alleen maar dat het beroemde geliefden waren, twee figuren uit een toneelstuk van Shakespeare.

Ze had het vast leuk gevonden de literaire werken te lezen waar ze alleen enkele citaten van kende, maar dat mocht niet van Victor. Blijkbaar was Erika Vier een fervent lezer geweest. Die hobby had haar op de een of andere manier zodanig in de problemen gebracht dat Victor zich wel gedwongen voelde haar te elimineren.

Boeken waren gevaarlijk. Ze hadden een slechte invloed op de mens. Een goede echtgenote moest zich verre van boeken houden.

Toen ze zich had gedoucht, trok ze een geel zijden zomerjurkje aan. Ze verliet de slaapkamer om het grote huis eens te gaan verkennen. Ze voelde zich als de anonieme verteller en heldin uit Rebecca die voor het eerst de prachtige kamers van Manderley gaat bekijken.

Boven, in een hoekje op de gang, trof ze William aan, de butler, die op zijn knieën zat en zijn vingers aan het afbijten was.

9

Carson trapte het gaspedaal flink in. Ze was op zoek naar iets waar ze in crisissituaties altijd op teruggreep: lekker Cajun-eten. Ze zei tegen Michael: ‘Zelfs als je Jacks moeder was, zelfs als je zijn vrouw was, dan nog zou je het niet merken dat hij door iemand anders vervangen was.’

‘Als dit een of ander griezelverhaal was,’ zei Michael, ‘waarin ik zowel zijn moeder als zijn vrouw was, zou ik nog zeggen dat hij Jack was.’

‘Het was Jack ook.’

‘Het was Jack niet.’

‘Ik weet wel dat hij het niet was,’ zei Carson vol ongeduld, ‘maar toch was het hem helemaal.’

Haar handpalmen waren klam van het zweet. Ze veegde ze een voor een af aan haar spijkerbroek.

Michael zei: ‘Dus de types van het Nieuwe Ras die Helios in de stad uitzet, hebben niet allemaal een verzonnen levensgeschiedenis en valse papieren.’

‘Blijkbaar kan hij ook echte mensen namaken,’ zei ze. ‘Hoe doet hij dat?’

‘Makkie. Net als Dolly.’

‘Dolly wie?’

‘Dolly het schaap. Weet je nog dat een paar wetenschappers een paar jaar geleden een schaap hebben gekloond? Dat noemden ze Dolly.’

‘Maar dat was potdorie een schaap, man. Dit is een lijkschouwer. Jij met je makkie.’

De felle middagzon werd weerspiegeld door de glimmende auto’s, en elke wagen leek daardoor op het punt te staan in brand te vliegen of te smelten tot een zilverkleurige plas op het asfalt.

‘Als hij Jack Rogers kan klonen,’ zei ze, ‘kan hij dat met iedereen doen.’

‘Misschien ben jij wel niet de echte Carson.’

‘Ik ben wel de echte Carson.’

‘Hoe moet ik daarachter komen?’

‘En hoe moet ik weten of jij straks niet in een Michaelmonster verandert als je even naar de wc gaat?’

‘Die zou nooit zo grappig zijn als ik,’ zei Michael.

‘Die nieuwe Jack is wel grappig. Hij zei nota bene dat die dode oude man op de tafel meer persoonlijkheid uitstraalde dan een rechercheur.’

‘Dat vond ik nou niet meteen om te gillen.’

‘Maar voor Jack was het grappig genoeg.’

‘De echte Jack was sowieso nooit zo grappig.’

‘Dat bedoel ik,’ zei ze. ‘Ze kunnen blijkbaar net zo grappig zijn als ze willen.’

‘Dat is een beangstigend idee, maar het lijkt me sterk,’ zei Michael. ‘Ik durf te wedden dat als ze jou met een Michaelmonster opzadelen, dat hij dan net zo weinig humor als een boomstam heeft.’

Ze bevonden zich in een wijk waar veel oude huizen stonden. Sommige waren nog steeds bewoond, maar andere werden als bedrijfspand gebruikt. Een blauwgeel geverfd hoekpand zag er bewoond uit, maar in een van de ramen stond met grote neonletters: wondermous eats, for true, wat in het Cajuns zoveel betekende als ‘heerlijk eten, ongelogen’. Michael las het liever als ‘heerlijk eten, zonder flauwekul’, zodat hij zo nu en dan kon zeggen: ‘Laten we no-nonsens gaan eten.’

Of het restaurant werkelijk Wondermous Eats heette of dat het meer als slogan bedoeld was, wist Carson niet. Op de goedkope gekopieerde menukaarten stond verder geen naam. Naast het restaurantje waren twee panden gesloopt, maar de oude eikenbomen waren gespaard gebleven. Onder de bomen stonden auto’s in de schaduw geparkeerd.

De dode bladeren waar de grond mee bedekt was, leken op de schillen van pecannoten. Ze kraakten toen de auto eroverheen reed, en ook toen Carson en Michael naar het restaurant liepen, knerpten de bladeren onder hun schoenen.

Als Helios er ooit in slaagde de mensheid te vervangen door volgzame mensen zonder eigen wil, zou er geen plaats meer zijn voor Wondermous Eats, for True. In de wereld die Helios voor ogen stond, zouden alle excentriciteit en charme verdwenen zijn.

Wie bij de politie werkte, kwam in aanraking met het slechtste van de mens, en cynisme en verbittering lagen dan op de loer. Maar op een of andere manier vond Carson diezelfde miserabele en gestoorde mensheid nu prachtig en vertederend, en zo keek ze ook tegen de natuur en de rest van de wereld aan.

Ze besloten buiten te gaan zitten, in de schaduw van een eik, enigszins afgezonderd van de andere tafeltjes. Ze bestelden een broodje kreeft en een okrasalade, gevolgd door een jambalaya met garnalen en ham.

Deze lunch was hun poging om afstand tot de hele situatie te bewaren. Als ze nog steeds heerlijk konden gaan lunchen, kon het einde van de wereld nog niet aanstaande zijn, en dat betekende dat ze nog niet zo goed als dood waren.

‘Hoelang zou het duren om een Jack Rogers te maken?’ vroeg Michael nadat de serveerster hun bestelling had opgenomen.

‘Als Helios iemand van de ene op de andere dag kan produceren, als hij al zo ver is, kunnen wij het wel schudden,’ zei Carson.

‘Het lijkt me het meest waarschijnlijk dat hij eerst mensen op sleutelposities probeert te vervangen, en dat Jack al op zijn lijstje stond.’

‘Dus toen Jack zijn eerste autopsie op iemand van het Nieuwe Ras pleegde en zich realiseerde dat er iets vreemds aan de hand was, heeft Helios zijn gekloonde Jack wat vervroegd in stelling gebracht?’

‘Dat klinkt me niet onlogisch in de oren,’ zei Michael.

‘Mij ook niet.’

‘En dat komt ons goed uit, want wij zijn nou niet bepaald van die prominente figuren. Wij staan niet op zijn lijst van uitverkorenen tussen de burgemeester en de politiecommissaris.’

‘Het zou geen enkele zin hebben om een Carson of een Michael te gaan kweken,’ zei ze instemmend. ‘Tot gisteren misschien.’

‘Ook nu denk ik niet dat hij ons gaat klonen.’

‘Omdat het veel makkelijker is om ons te vermoorden.’

‘Oneindig veel makkelijker.’

‘Heeft hij Luke ook vervangen of was Luke altijd al een van hen?’

‘Volgens mij heeft er nooit een echte Luke bestaan,’ zei Michael.

‘Moet je ons nou horen praten.’

‘Inderdaad.’

‘Straks lopen we nog rond met aluminiumfolie op ons hoofd omdat de marsmannetjes onze gedachten anders zouden kunnen lezen.’

Door de zware bewolking leek de hemel als een natte doek omlaag te hangen, heet en vochtig en onnatuurlijk stil. De takken van de eik hingen roerloos in de lucht. De hele wereld leek verlamd te zijn, alsof er iets afschuwelijks stond te gebeuren.

De serveerster kwam met de broodjes kreeft en twee flesjes ijskoud bier.

‘Dit is drinken onder werktijd,’ zei Carson. Ze stond er zelf versteld van.

‘Tijdens het armageddon mag dat,’ verzekerde Michael haar. ‘Gisteren wilde je er nog helemaal niet aan, en ik begon zo’n beetje te geloven dat ik aan het doordraaien was.’

‘Het enige wat ik nu nog niet snap,’ zei Michael, ‘is dat Dracula en de weerwolf nog niet zijn komen opdagen.’

Ze aten hun broodje kreeft en hun okrasalade in een weldadige stilte.

Toen, voordat de jambalaya werd gebracht, zei Carson: ‘Oké, hij is dus blijkbaar in staat op de een of andere manier een perfecte kloon van Jack te maken. Maar hoe tovert hij zijn Jack dan om in een lijkschouwer? Hoe komt zijn Jack aan zijn levenslange ervaring, zijn kennis, of zijn herinneringen?’

‘Geen idee. Als ik het wist, zou ik zelf een geheim laboratoriumpje opzetten zodat ik eigenhandig de wereld kon veroveren.’

‘Maar dan met dit verschil dat jouw wereld er veel mooier uit zou zien dan deze wereld,’ zei ze.

Overdonderd knipperde hij met zijn ogen. Zijn mond zakte open. ‘Wauw.’

‘Wauw wat?’

‘Dat was lief van je.’

‘Wat was lief van mij?’

‘Wat je net zei.’

‘Dat was helemaal niet lief.’

‘Welles.’

‘Nietes.’

‘Je hebt nog nooit zoiets liefs tegen me gezegd.’

‘Als je dat woord nog één keer gebruikt,’ zei ze, ‘trap ik je in je ballen. Erewoord.’

‘Oké.’

‘Ik meen het, hoor.’

Met een brede grijns zei hij: ‘Weet ik.’

‘Lief,’ zei ze smalend. Misprijzend schudde ze haar hoofd. ‘Pas wel op, jij, anders krijg je een kogel voor je kop.’

’Dat is zelfs tijdens het armageddon niet toegestaan.’

‘Kan wel wezen, maar jij bent over vierentwintig uur toch dood.’

Hij keek op zijn horloge. ‘Nog minder dan drieëntwintig uur te gaan.’

De serveerster zette de schotels met jambalaya voor hen neer. ‘Willen jullie er nog een biertje bij?’

Carson zei: ‘Ach, waarom ook niet.’

‘We hebben iets te vieren,’ zei Michael tegen haar.

‘Ben je jarig?’

‘Nee,’ zei hij, ‘maar dat zou je wel denken hè, als je ziet hoe lief ze tegen me doet.’

‘Jullie zijn een schattig stel,’ zei de serveerster. Ze liep weg om het bier te halen.

‘Schattig?’ bromde Carson.

‘Schiet haar nu maar geen kogel voor haar kop,’ zei Michael. ‘De kans is groot dat ze drie kindertjes en een gehandicapte moeder thuis heeft zitten voor wie ze moet zorgen.’

‘Des te meer reden voor haar om goed op haar woorden te letten,’ zei Carson.

Weer zwijgend aten ze jambalaya en dronken ze bier, tot Michael uiteindelijk zei: ‘Grote kans dat iedereen die in deze stad iets voorstelt, een creatie van Victor is.’

‘Kun je rustig van uitgaan.’

‘Onze eigen geliefde chef, bijvoorbeeld.’

‘Die is hoogstwaarschijnlijk jaren geleden al vervangen.’

‘En misschien de helft van het politiekorps.’

‘Misschien wel meer dan de helft.’

‘Het plaatselijke fbi-kantoor.’

‘Allemaal in zijn handen,’ zei ze.

‘De kranten, de plaatselijke media?’

‘Allemaal van hem.’

‘Even los van de vraag of hij de media in handen heeft: wanneer heb je voor het laatst een journalist gezien die je volledig vertrouwde?’

‘Inderdaad eeuwen geleden,’ zei ze instemmend. ‘Ze willen allemaal de wereld redden, maar uiteindelijk werken ze allemaal voor hun eigen hachje.’

Carson keek naar haar handen. Ze wist dat het sterke, vaardige handen waren en dat ze er altijd op had kunnen vertrouwen. Maar op dit moment zagen ze er kwetsbaar en zelfs breekbaar uit.

Ze was een groot deel van haar leven bezig geweest de naam van haar vader te zuiveren. Ook hij had bij de politie gezeten en was uiteindelijk neergeschoten door een drugsdealer. Er werd gezegd dat haar vader corrupt was, dat hij zich in ernstige mate had ingelaten met de drugshandel en dat hij was neergeknald door een rivaliserende dealer of tijdens een fout gelopen drugsdeal. Haar moeder was bij hetzelfde incident om het leven gekomen.

Ze was er altijd heilig van overtuigd geweest dat de officiële versie niet klopte. Haar vader had iets ontdekt dat bobo’s onder de tafel wilden houden. Nu vroeg ze zich af of het misschien om één bobo ging: Victor Helios.

‘Dus wat moeten we nu beginnen?’ vroeg Michael.

‘Daar heb ik al over nagedacht.’

‘Dat verbaast me niets,’ zei hij.

‘We vermoorden hem voordat hij de kans krijgt ons te vermoorden.’

‘Gemakkelijker gezegd dan gedaan.’

‘Niet als je bereid bent je leven te geven om hem te vermoorden.’

‘Daar ben ik toe bereid,’ zei Michael, ‘maar ik sta er niet echt om te springen.’

‘Je bent toch niet bij de politie gegaan vanwege de goede oudedagsvoorzieningen?’

‘Je hebt gelijk. Ik wilde het volk gewoon lekker onderdrukken.’

‘Hun burgerrechten met voeten treden,’ zei ze.

‘Daar krijg ik gewoon een kick van.’

Ze zei: ‘We hebben wapens nodig.’

‘Die hebben we al.’

‘We hebben grotere wapens nodig.’

10

Ondanks de uitgebreide kennis die Erika in de tank gedownload had gekregen, was ze niet voorbereid op een situatie waarin iemand zijn vingers afbeet. Als ze geen virtuele maar een echte universiteit had doorlopen, had ze misschien onmiddellijk geweten wat ze moest doen.

William, de butler, behoorde tot het Nieuwe Ras, zodat het nog lang niet meeviel zijn vingers af te bijten. Hij had er een hele klus aan. Zijn kaken en tanden waren echter al net zo krachtig als zijn vingerbotjes, anders zou de taak niet alleen lastig maar zelfs onmogelijk zijn geweest.

William had de pink, de ringvinger en de middelvinger van zijn linkerhand al afgebeten en probeerde nu met zijn tanden zijn linkerwijsvinger te amputeren.

De drie afgebeten vingers lagen op de grond. Eén vinger was zo gekromd dat Erika het idee kreeg dat ze erdoor gewenkt werd.

Net als iedereen van het Nieuwe Ras kon William naar believen alle gevoelens van pijn uitschakelen. Het was duidelijk dat hij dat inmiddels gedaan had. Hij jammerde niet en schreeuwde het niet uit van de pijn maar mompelde onverstaanbaar in zichzelf terwijl hij aan zijn wijsvinger knaagde. Toen hij de vinger doorgebeten had, spoog hij hem uit en zei fel: ‘Tik, tak, tik. Tik, tak, tik. Tik, tak, tik, tak, tik, tik, tík!’

Als hij van het Oude Ras was geweest, zouden de muur en de vloerbedekking onder het bloed hebben gezeten. Maar hoewel hij er een troep van had gemaakt, trokken zijn verwondingen al weer dicht.

Erika snapte niet waarom de butler zichzelf op deze manier toetakelde, wat hij ermee hoopte te bereiken. Ze vond het afschuwelijk dat hij de eigendommen van zijn meester op deze wijze had bezoedeld.

‘William,’ zei ze. ‘William, waar ben je nou helemaal mee bezig?’

Hij antwoordde niet en keurde haar zelfs geen blik waardig, maar stak zijn linkerduim in zijn mond en ging verder met zijn demonstratie zelfverminking.

Omdat het een groot huis was en omdat Erika niet wist of er personeel in de buurt was, vond ze het geen fijn idee hulp te moeten roepen, want dan zou ze wel eens een flinke stem moeten opzetten. Ze wist dat Victor van zijn vrouw verlangde dat ze zich in het bijzijn van anderen altijd als een dame gedroeg.

Het gehele personeel, William incluis, behoorde tot het Nieuwe Ras. Desalniettemin was alles wat zich buiten de muren van de slaapkamer afspeelde, publiek domein en diende Erika zich daar welgemanierd te gedragen.

Daarom liep ze terug naar de slaapkamer, pakte de telefoon en drukte het knopje in waarmee de intercom werd geactiveerd. Daardoor zou ze in elk vertrek van het huis te horen zijn.

‘Hier spreekt mevrouw Helios,’ zei ze. William is boven bezig zijn vingers af te bijten, en ik heb hulp nodig.’

Tegen de tijd dat ze terug was, had de butler zijn linkerduim afgebeten en was hij begonnen aan de pink van zijn rechterhand.

‘William, dit is onzinnig waar je mee bezig bent,’ sprak ze op waarschuwende toon. ‘Victor heeft ons perfect geschapen, maar alles wat we van ons lichaam kwijtraken, groeit niet vanzelf weer aan.’

Haar vermanende woorden hadden geen enkel effect op hem. Hij spoog de pink uit en wiegde heen en weer op zijn knieën: ‘Tik, tak, tik, tak, tik, tik, TIK, TIK!’

De felheid waarmee hij sprak, riep bepaalde associaties bij Erika op. Ze zei: William, je doet me denken aan het Witte Konijn dat met een zakhorloge in de hand door het gras rent, op weg naar de Gekke Hoedenmaker, en niet op tijd voor de thee komt.’

Ze overwoog de butler bij de rechterhand te pakken om hem te beletten nog meer vingers af te bijten. Ze was niet bang voor hem, maar ze wilde niet al te ongemanierd lijken. Toen ze nog in de tank zat, waren er in haar hersenen uitgebreide etiquetteregels ingevoerd. Ze wist hoe ze zich in tal van situaties diende te gedragen, van een etentje tot een audiëntie bij de koningin van Engeland.

Victor eiste van haar dat ze in het bijzijn van anderen zelfvertrouwen uitstraalde en dat ze welgemanierd overkwam. Jammer dat William niet de koningin van Engeland was. En zelfs niet de paus.

Blijkbaar was Christine, het hoofd van de huishouding, in de buurt. Ze kwam gehaast de trap op. Wat ze zag, leek haar weinig te doen. Ze keek verstoord naar de butler, maar leek zichzelf geheel onder controle te hebben. Toen ze naar hem toe liep, haalde ze een mobieltje uit een zak van haar dienstjurk en drukte op een sneltoets.

Erika schrok van de efficiënte manier van optreden van Christine. Als er een telefoonnummer bestond dat je kon bellen wanneer iemand zijn vingers had afgebeten, had ze daar toch van in kennis moeten zijn gesteld.

Misschien waren niet alle gegevens op de juiste manier in haar hersenen ingevoerd. Dit was een onrustbarende gedachte.

William wiegde nu niet meer heen en weer en stopte zijn rechterringvinger in zijn mond.

Er kwamen nog meer mensen van het personeel kijken, drie, vier, vijf van hen. Ze kwamen de trap op, maar niet zo snel als Christine. Ze keken allemaal spookachtig uit hun ogen, dat wil zeggen, ze oogden niet als een spook maar zagen eruit alsof ze een spook hadden gezién.

Dat sloeg natuurlijk nergens op. Iedereen van het Nieuwe Ras was geprogrammeerd als atheïst; bijgeloof werd als onzin afgedaan.

Christine zei in de telefoon: Meneer Helios, u spreekt met Christine. We hebben hier weer een Margaret.’

Erika kende het woord Margaret alleen als meisjesnaam.

‘Nee, meneer,’ zei Christine, ‘het gaat niet om mevrouw Helios. Het gaat om William. Hij is bezig zijn vingers af te bijten.’

Erika vond het vreemd dat Victor in de veronderstelling leek te zijn dat zij het was die haar vingers aan het afbijten was. Ze wist zeker dat ze hem hiertoe geen enkele aanleiding had gegeven.

De butler spoog zijn rechterringvinger uit en begon weer heen en weer te wiegen. Ondertussen zei hij op zangerige toon: ‘Tik, tak, tik, tak …’

Christine hield het mobieltje dicht bij William, zodat Victor ook kon horen wat hij zei.

De vijf anderen waren boven aan de trap gekomen. Ze stonden zwijgend en met ernstige gezichten toe te kijken, alsof ze als getuigen waren komen opdraven.

Christine zei weer in de telefoon: ‘Hij begint nu aan de achtste vinger, meneer Helios.’ Ze luisterde. ‘Komt in orde, meneer.’

Toen William niets meer zei en de middelvinger van zijn rechterhand in zijn mond had gestopt, pakte Christine hem bij zijn haar, niet om zijn zelfverminkende activiteiten een halt toe te roepen, maar om zijn hoofd stil te houden zodat ze het mobieltje bij zijn oor kon houden.

Na een ogenblikje verstijfde William en leek hij aandachtig naar Victor te luisteren. Hij hield op met bijten. Toen Christine zijn haar losliet, haalde hij zijn vinger uit zijn mond en keek er verbijsterd naar. Er ging een schok door hem heen, en nog een keer. Hij viel opzij en smakte tegen de grond. Met geopende ogen bleef hij liggen. Ook zijn mond hing open, zo rood als een bloederige wond.

Christine zei in de telefoon: ‘Hij is dood, meneer Helios.’ Daarna: ‘Komt in orde, meneer.’ Daarna: ‘Dat zal ik doen, meneer.’ Ze beëindigde het gesprek en keek Erika met een ernstige blik aan.

Alle aanwezigen keken naar Erika. Ze zagen er inderdaad uit alsof ze een spook hadden gezien. Ze huiverde van angst.

Edward, een van de huisbedienden, zei: ‘Welkom in onze wereld, mevrouw Helios.’

11

Mediteren gaat het beste in volledige stilte, hoewel sommige mensen zich het beste op ernstige problemen kunnen concentreren als ze een flink eind gaan lopen.

Deucalion liep liever niet overdag. Zelfs in het relaxte New Orleans, waar talloze excentrieke figuren rondliepen, zou hij in het volle zonlicht te veel aandacht trekken.

Hij had de gave op elk willekeurig tijdstip van de dag te kunnen verdwijnen om vervolgens weer op te duiken in een streek waar de zon nog moest opkomen, om daar in het anonieme duister te gaan wandelen. Maar Victor was hier in New Orleans, en de sfeer van dreigend onheil scherpte Deucalions geest.

Daarom liep hij over de zonovergoten begraafplaatsen van de stad. Daar kon hij de toeristen en andere bezoekers al van verre over de lange paden zien aankomen.

Het was of de drie meter hoge graftombes een miniatuurstad vormden. Met gemak kon hij tussen ze doorglippen om contact met anderen te vermijden.

Hier lagen de doden boven de grond in crypten begraven, omdat het grondwater zo hoog stond dat de kisten in de grond bij vochtig weer omhoog zouden komen. Sommige graven waren zeer eenvoudig uitgevoerd, maar andere waren net zo protserig als de grote herenhuizen in het Garden District.

Gezien het feit dat Deucalion uit lijken was opgebouwd en tot leven was gebracht met behulp van onheilspellende apparaten, wellicht ook met behulp van bovennatuurlijke krachten, was het geen vorm van ironie maar juist logisch dat hij zich in deze omgeving vol doden meer op zijn gemak voelde dan op straat.

Op het St. Louis Cemetery nummer 3, waar Deucalion eerst naartoe was gegaan, stonden talloze witte praalgraven te schitteren in de zon, alsof ze bevolkt werden door generaties lichtgevende geesten die waren blijven hangen nadat de lijken allang tot stof en botten uiteen waren gevallen.

De doden die hier lagen, waren beter af dan de levende doden, de mensen van het Nieuwe Ras, want dat waren slaven zonder ziel die dolgraag dood wilden maar zo gebouwd waren dat ze zichzelf nooit van het leven konden beroven.

Het was dan ook niet te vermijden dat ze jaloers waren op echte mensen, want die hadden een vrije wil. Die jaloezie zou onvermijdelijk uitgroeien tot een bittere woede. Omdat hun de mogelijkheid tot zelfmoord was ontnomen, zouden ze hun wrok op den duur koelen op degenen die hun afgunst hadden opgewekt.

Als Victors rijk inderdaad op het punt van instorten stond, iets wat Deucalion intuïtief aanvoelde, dan was het van het allerhoogste belang te weten te komen waar zijn hoofdkwartier gevestigd was.

Iedereen die tot het Nieuwe Ras behoorde, wist waarschijnlijk waar het hoofdkwartier lag, want de kans was groot dat ze daar geboren waren. Of ze bereid of zelfs in staat waren anderen van die locatie op de hoogte te brengen, was een geheel andere kwestie.

Deucalion moest allereerst enkele mensen zien te identificeren die tot het Nieuwe Ras behoorden. Hij wilde hen omzichtig benaderen en kijken hoe erg het met hen gesteld was, om te bepalen of ze al gek van radeloosheid waren en op het punt stonden een wanhoopsdaad te plegen zonder daarbij met de gevolgen rekening te houden.

Zelfs de meest ingetogen slaven kennen een smeulend verlangen om in opstand te komen, ook als dat verlangen nooit in daden zou kunnen worden omgezet. Daarom zou het kunnen zijn dat enkele slaven van Victor, stuk voor stuk vijanden van de mensheid, zo wanhopig waren dat ze de wilskracht en de vastberadenheid bezaten om hem te verraden, ook al was het niet op grootse wijze.

Iedereen van het bedienend personeel én van het buitenpersoneel die in Victors domicilie werkzaam was, behoorde waarschijnlijk tot het Nieuwe Ras. Het was waarschijnlijk te riskant om contact met hen te leggen.

Victor had zijn eigen creaturen waarschijnlijk ook binnen Biovision een positie gegeven, hoewel het grootste deel van het Biovision-personeel uit echte mensen bestond. Victor zou het risico willen vermijden dat zijn geheime werk en zijn legale onderzoek door elkaar gingen lopen. Maar het zou te veel tijd kosten om eerst te onderzoeken welke werknemers van Biovision van het Nieuwe Ras waren, en bovendien liep Deucalion dan de kans ontmaskerd te worden.

Misschien konden mensen van het Nieuwe Ras elkaar in een oogopslag herkennen. Maar Deucalion kon dat niet. Hij zou ze eerst een tijd moeten observeren, met hen in contact moeten treden, voordat hij ze kon identificeren.

Het leed geen twijfel dat veel politici en gezagdragers uit Victors stal kwamen, hetzij als origineel of als klonen die de plaats van echte mensen hadden ingenomen. Doordat ze zulke prominente posities bekleedden en daarom ook strenger beveiligd werden, was het lastiger om hen te benaderen.

Ook was het aannemelijk dat minstens de helft van de politieagenten tot het Nieuwe Ras behoorden. Deucalion was niet van plan onderzoek in die beroepsgroep te verrichten, want het leek hem niet slim om de aandacht van de politie op zich te vestigen.

Toen Deucalion van het St. Louis Cemetary nummer 3 naar het Metairie Cemetary was gegaan, waar de meest opzichtige praalgraven van heel New Orleans stonden, had de felle zon inmiddels alle schaduwen tot smalle stroken teruggedrongen.

Victor zou zijn mensen op sleutelposities binnen de rechtspraak hebben gemanoeuvreerd, openbare aanklagers en advocaten, en ook binnen de plaatselijke universitaire wereld, de medische wereld … en zeker ook binnen de kerken. Mensen die in een crisissituatie zaten, richtten zich altijd tot priesters, dominees en rabbijnen. Victor wist natuurlijk dat er tijdens de biecht of in persoonlijke gesprekken met een spiritueel adviseur vaak zeer waardevolle informatie ter sprake kwam.

Bovendien zou Victor het waarschijnlijk heerlijk vinden om te weten dat mensen zonder ziel op de kansel stonden en de mis leidden, in zijn ogen een kostelijke vorm van godslastering.

Zelfs iemand met zo’n postuur en dreigende gestalte als Deucalion kon van predikanten altijd een luisterend oor verwachten, of het nu om echte zielenherders ging of om zielloze klonen. Ze zouden gewend zijn troost te bieden aan mensen die aan de rand van de maatschappij stonden, en ze zouden hem daarom met veel minder wantrouwen en angst te woord staan dan sommige anderen.

Omdat New Orleans overwegend katholiek was, zou hij daar beginnen. Hij kon uit heel wat kerken kiezen. Misschien dat hij in een van die kerken een priester trof die zijn schepper wel wilde verraden, zoals hij elke dag ook God verried. Misschien zou Deucalion dan te weten komen waar Victors hoofdkwartier was gevestigd.

12

In de controlekamer van de beveiliging in de Handen der Barmhartigheid bevond zich een muur vol geavanceerde monitoren, die een buitengewoon scherp beeld gaven van alle gangen en kamers die er in het enorme gebouw te vinden waren.

Victor vond niet dat zijn mensen recht op privacy hadden. En trouwens ook niet het recht om te leven. Niemand van hen had welke rechten dan ook. Ze hadden allen een missie, namelijk het verwezenlijken van een nieuwe wereld, en ze hadden ieder hun eigen taken, plus de privileges die hij hun had geschonken. Geen rechten.

Werner, chef beveiliging van de Handen der Barmhartigheid, was één bonk spieren. Hij was zo fors dat het een wonder mocht heten dat hij niet dwars door de betonnen vloer zakte. Toch deed hij niet aan krachttraining of aan fitness. Het kwam door de ideaal afgestelde stofwisseling dat zijn gespierde lijf in perfecte conditie was, ongeacht het eten dat hij binnenkreeg. Wel had hij problemen met snot, maar daar werd aan gewerkt. Zo nu en dan – niet de hele tijd, en zelfs niet vaak, maar toch vaak genoeg om er last van te hebben – produceerde het slijmvlies in zijn neus buitensporig veel snot. Werner joeg er soms wel drie dozen Kleenex per uur doorheen.

Victor had Werner kunnen laten elimineren, hij had hem daarna op de stortplaats kunnen dumpen en Werner Twee als chef beveiliging kunnen aanstellen. Maar die overmatige snotproductie intrigeerde hem. Hij gaf er de voorkeur aan Werner in zijn functie aan te houden, om zo zijn snotaanvallen te kunnen bestuderen en aan Werners fysiek te schaven tot het probleem was opgelost.

Victor stond nu naast een op dit moment snotloze Werner in de controlekamer en keek naar een serie beeldschermen waarop beveiligingsbanden werden afgedraaid. Te zien was welke route Randal Zes had genomen in zijn poging het gebouw te verlaten.

Absolute macht vereist een absoluut aanpassingsvermogen. Elke tegenvaller moet worden opgevat als een kans, een mogelijkheid om er iets van te leren. Victors visionaire werk mocht niet door tegenslagen worden ondermijnd, maar moest er altijd door worden geschraagd.

Sommige dagen kenden meer tegenslagen dan andere. Dit leek zo’n dag te zijn.

Het lichaam van rechercheur Jonathan Harker lag in de autopsiekamer klaar om onderzocht te worden. En het lichaam van William, de butler, was al onderweg.

Victor maakte zich geen zorgen. Hij voelde zich door dit soort voorvallen uitgedaagd; hij voelde zijn slagaders in zijn nek en zijn slapen kloppen. Zijn kaakspieren begonnen zeer te doen doordat hij zijn tanden al lange tijd op elkaar geklemd hield, in afwachting van het verloop van dit soort gekmakende uitdagingen.

Randal Zes, opzettelijk ontworpen met een autistische afwijking en een ernstige vorm van ruimtevrees, was er desalniettemin in geslaagd uit zijn kamer te ontsnappen. Via een aantal gangen was hij uiteindelijk bij de lift gekomen.

‘Wat doet hij allemaal?’ vroeg Victor.

Hij keek naar de band waarop Randal te zien was die op een vreemde, aarzelende, hortende manier door de gang liep. Soms deed hij een paar passen opzij, zijn blik strak omlaag gericht, en dan liep hij weer verder, om even later weer zijwaarts te stappen.

‘Meneer, het is net of hij een bepaalde danspas instudeert,’ zei Werner.

‘Wat voor danspas?’

‘Ik weet niet wat voor danspas, meneer. Mijn kennis ligt vooral op het gebied van de beveiliging en van extreem gewelddadige vechtsporten. Ik heb nooit geen dansles gehad.’

‘Nooit dansles gehad,’ verbeterde Victor hem. ‘Waarom zou Randal ineens willen gaan dansen?’

‘Dat doen mensen wel eens.’

‘Zo’n mens is hij niet.’

‘Klopt, meneer.’

‘Hij is door mij niet toegerust met een verlangen om te dansen. Hij danst niet. Het is net of hij bang is ergens op te stappen.’

‘Ja, meneer. De voegen.’

‘Wat voor voegen?’

‘De voegen tussen de tegels op de grond.’

Toen Randal dicht bij een camera kwam, zag Victor dat Werner gelijk had. Bij elke stap die hij deed, zette hij zijn voet heel zorgvuldig binnen de lijnen van de grote vinyltegels.

‘Dat is obsessief-compulsief gedrag,’ zei Victor, ‘en dat past geheel binnen de ontwikkelingsstoornissen die ik hem gegeven heb.’

Randal verdween op een monitor uit beeld en kwam op een ander beeldscherm weer tevoorschijn. Hij stapte de lift in. Hij ging naar de kelder van het ziekenhuis.

‘Niemand heeft ook maar een poging gedaan hem tegen te houden, Werner.’

‘Klopt, meneer. Onze opdracht is om onbevoegden de toegang tot het gebouw te ontzeggen. Ons is nooit verteld dat we ons ook moesten bezighouden met mensen die zonder toestemming het gebouw willen verlaten. Niemand van het personeel en niemand van de nieuw aangemaakten zou het in zijn hoofd halen het gebouw zonder uw toestemming te verlaten.’

‘Randal wel.’

Fronsend zei Werner: ‘Het is niet mogelijk om tegen uw wil in te gaan, meneer.’

In de kelder van het gebouw liep Randal op dezelfde voorzichtige manier door de gang en kwam bij de archiefruimte. Hij verstopte zich tussen de metalen archiefkasten.

De meesten van het Nieuwe Ras die in Barmhartigheid waren geschapen, werden uiteindelijk ergens uitgezet in de stad om te infiltreren. Maar sommigen, zoals Randal, waren bedoeld als experiment, en na afloop van het experiment werden ze geëlimineerd. Het was nooit de bedoeling geweest dat Randal de wereld buiten de ziekenhuismuren zou betreden. Werner spoelde de band versneld af tot Victor zelf in beeld kwam. Hij betrad het archief via de geheime tunnel die het voormalige ziekenhuis verbond met de parkeergarage van het gebouw ernaast.

‘Het is een afvallige,’ baste Victor. ‘Hij heeft zich voor me verborgen gehouden.’

‘Het is niet mogelijk om tegen uw wil in te gaan, meneer.’

‘Hij wist donders goed dat hij niet zomaar weg mocht gaan.’

‘Maar het is niet mogelijk om tegen uw wil in te gaan, meneer.’

‘Hou je kop, Werner.’

‘Goed, meneer.’

Nadat Victor via het archief de Handen der Barmhartigheid had betreden, kwam Randal Zes tevoorschijn en begaf zich naar de deur die toegang gaf tot de tunnel. Hij voerde de code in en liep verder.

‘Hoe kende hij de code?’ vroeg Victor zich af.

Met dezelfde schokkerige manier van voortbewegen liep Randal door de tunnel naar de deur aan het andere eind, en ook daar toetste hij weer de code in.

‘Hoe kende hij die code?’

‘Mag ik iets zeggen, meneer?’

‘Ga je gang.’

‘Toen hij zich in het archief had verstopt, hoorde hij de piepjes toen u de code intoetste om de deur open te maken.’

‘Je bedoelt dat hij die piepjes vanachter de deur heeft gehoord.’

‘Klopt, meneer.’

‘Elk nummer heeft een afzonderlijk piepje,’ zei Victor.

‘Hij zou dan voor die tijd hebben moeten leren welk piepje bij welk cijfer past.’

Op de band was te zien hoe Randal het volgende gebouw betrad en bij een leeg halletje kwam. Na enige aarzeling liep hij het halletje door, de parkeergarage in.

Op de band van de laatste bewakingscamera was te zien hoe Randal via de hellende oprit de parkeergarage verliet. Op zijn gezicht lag een angstige uitdrukking, maar op de een of andere manier wist hij zijn ruimtevrees te overwinnen en liep hij verder de wereld in die hem zo bedreigend en overdonderend voorkwam.

‘Meneer Helios, ik zou willen voorstellen de beveiligingsprotocollen te herzien en ons elektronisch systeem aan te passen zodat niemand meer zonder toestemming het gebouw kan betreden of verlaten.’

‘Doe maar,’ zei Victor.

‘Goed, meneer.’

We moeten hem zien te vinden,’ zei Victor, meer tegen zichzelf dan tegen Werner. ‘Hij is hier met een bepaald doel voor ogen weggegaan. Hij wist waar hij naartoe wilde. Omdat hij zich met zijn ernstige ontwikkelingsstoornis altijd maar op één ding tegelijk kan richten, kan hij dit alleen gedaan hebben als hij zich een bepaald doel gesteld heeft.’

‘Mag ik voorstellen, meneer, zijn kamer te doorzoeken? Net zo grondig als de politie bij een huiszoeking doet? Misschien komen we dan iets te weten over zijn doel, zijn drijfveer.’

‘Lijkt me een goed plan,’ zei Victor.

‘Goed, meneer.’

Victor liep naar de deur, bleef aarzelend staan en keek Werner nog eens aan. ‘Hoe gaat het met je snot?’

De chef beveiliging glimlachte nauwelijks zichtbaar. ‘Is al veel beter, meneer. De laatste dagen heb ik er nooit geen last meer van.’

‘Heb je er geen last meer van,’ verbeterde Victor hem.

‘Inderdaad, meneer. Dat zeg ik: ik heb er de laatste dagen nooit geen last meer van.’

13

Carson O’Connor woont in een eenvoudig wit huis dat aan drie kanten door een veranda omgeven is. Het huis ligt in de schaduw van eiken die begroeid zijn met Spaans mos. Vogeltjes zingen, ondanks de hitte.

Omdat er elk jaar een aanzienlijke hoeveelheid neerslag valt en omdat het er zomers vaak warm en benauwd is, zijn het huis en de veranda bijna een meter boven de grond gebouwd, op betonnen pijlers, waardoor er een kruipruimte is ontstaan. Deze kruipruimte wordt aan het oog onttrokken door latjes en roosters. Gewoonlijk zitten er alleen maar spinnen onder het huis.

Maar dit zijn vreemde tijden. De spinnen delen hun onderkomen nu met Randal Zes.

Toen Randal de Handen der Barmhartigheid had verlaten en door de stad liep, werd hij overweldigd door alle lawaai, beelden, geuren, geluiden, gevoelens, vooral toen er een onweersbui losbarstte en de hemel zich met felle lichtflitsen boven de aarde ontlaadde. Nooit was hij zo bang geweest. Bijna had hij zijn ogen uit zijn hoofd gerukt, bijna had hij met een scherp stokje in zijn oren geprikt om zijn gehoor uit te schakelen. Al die indrukken waren hem te veel. Gelukkig had hij die impulsen kunnen bedwingen.

Hoewel hij eruitziet als iemand van achttien, is hij nog maar vier maanden geleden uit de tank gekomen. In die maanden heeft hij steeds in één kamer gezeten, voornamelijk in een hoek van die kamer.

Hij houdt niet van onrust en rumoer. Hij vindt het niet fijn om aangeraakt of aangesproken te worden. Hij verzet zich tegen elke verandering.

En toch zit hij hier. Alles wat hij wist, heeft hij overboord gegooid, en hij is een onbekende toekomst binnengestapt. Dit vervult hem van trots.

De kruipruimte vormt een vredige omgeving. Zijn klooster, zijn kluizenaarshut.

De enige geuren hier zijn afkomstig van de rulle aarde onder hem, het onbewerkte hout boven hem, en de betonnen pijlers. Zo nu en dan waait er een briesje en ruikt hij de geur van jasmijn. ’s Nachts is de geur sterker dan overdag.

Er valt weinig zonlicht door het latwerk in de kruipruimte. Het is er tamelijk donker, maar net als iedereen van het Nieuwe Ras heeft hij een sterk ontwikkeld gezichtsvermogen en kan hij zelfs in dit schemerduister goed zien.

Zo nu en dan hoort hij verkeer op straat langskomen. En boven hem, in het huis, hoort hij soms voetstappen, het gekraak van de vloer, de gedempte klanken van een radio.

Zijn lotgenoten, de spinnen, verspreiden geen geur, althans geen geur die hij kan ruiken. Ze maken geen geluid en bemoeien zich niet met hem.

Hij zou hier heel lang kunnen blijven zitten, ware het niet dat het geheim van het geluk in het huis boven hem te vinden is. Hij is vastbesloten dat geheim te ontrafelen.

Ooit heeft hij in een krant een foto van rechercheur Carson O’Connor gezien. Haar broer Arnie stond ook op die foto. Arnie is autistisch, net als Randal Zes.

Arnie is op natuurlijke wijze autistisch geworden. Randal heeft zijn autistische stoornis van Victor gekregen. Toch zijn hij en Arnie broeders, want ze lijden aan dezelfde stoornis. De twaalfjarige Arnie en zijn zus waren tijdens een liefdadigheidsevenement op de foto gezet. De opbrengst ging naar een instelling die de oorzaken van autisme onderzocht. Arnie stond lachend op de foto. Hij zag er gelukkig uit.

In de vier maanden die Randal in de Handen der Barmhartigheid heeft doorgebracht, is hij geen moment gelukkig geweest. Elke minuut van de dag vreet de angst aan hem, elke dag, soms wat heftiger dan anders, maar toch vreet het aan hem. Hij leeft in ellende.

Hij had nooit gedacht dat geluk binnen zijn bereik lag. Tot hij de foto van de lachende Arnie zag. Arnie weet iets dat Randal niet weet. De autistische Arnie heeft een reden om te lachen. Misschien wel meer dan één reden.

Ze zijn broeders. Broeders die aan hetzelfde lijden. Arnie zal zijn geheim met zijn broeder Randal delen.

Maar als Arnie dat geheim niet wil prijsgeven, dan zal Randal het geheim uit hem trekken. Hij wil het geheim sowieso te pakken krijgen, koste wat het kost. Hij is zelfs bereid ervoor te moorden.

Als de wereld buiten de kruipruimte niet zo overdonderend was, zo ontzettend vol beweging en indrukken, dan zou Randal Zes eenvoudigweg tevoorschijn komen. Dan zou hij via een deur of een raam naar binnen gaan om te halen wat hij nodig heeft.

Maar na zijn vertrek uit de Handen der Barmhartigheid en de afschuwelijke onweersbui kan hij niet nog meer indrukken verwerken. Hij moet een manier zien te vinden om vanuit de kruipruimte het huis binnen te komen.

De spinnen zullen dat wel vaker doen. Hij zal als de spinnen zijn. Hij zal kruipen. Hij zal een manier weten te vinden.

14

Nicholas Frigg liep over de aarden wallen die de zee van afval en troep doorkruisten. Hij was beheerder van de stortplaats en heer en meester van alles wat onder zijn voeten lag. Hij had rubberen lieslaarzen over zijn spijkerbroek aangetrokken die hij met riempjes aan zijn broekriem had vastgemaakt. Omdat het zo warm was, liep hij met ontbloot bovenlijf rond. Hij droeg geen hoed; hij was al behoorlijk bruin geworden.

Hij was niet bang een melanoom op te lopen. Hij behoorde tot het Nieuwe Ras, zodat kanker geen vat op hem had.

Hij had last van andere kwaadaardige tumoren: vervreemding, eenzaamheid en een groeiend besef dat hij geknecht was.

Hier, ten noordoosten van Lake Pontchartrain, werd afval uit New Orleans en andere steden aangevoerd, zeven dagen per week, in een eindeloze stroom vuilniswagens die hydraulisch samengeperste blokken afval in de dampende groeven van de stortplaats dumpten.

Misantropen en cynici beweren wel eens dat het afval van grote steden, of het nu om New Orleans of Parijs of Tokio gaat, ook de minst verheven exemplaren van de mensheid zouden moeten bevatten.

En natuurlijk wordt er in elke stad gefluisterd dat getuigen en andere lastige lieden door de maffia worden gedumpt op stortplaatsen waar de arbeiders lid zijn van door criminelen gecontroleerde vakbonden.

Op de stortplaats van het Crosswoods Waste Management waren in de loop der jaren inderdaad duizenden lijken begraven, ogenschijnlijk lichamen van mensen toen ze hier werden achtergelaten. In sommige gevallen ging het inderdaad om mensen, om lijken van mensen die door klonen waren vervangen.

In andere gevallen ging het om de resultaten van mislukte experimenten. Enkelen daarvan hadden niet eens een menselijk uiterlijk. Anderen behoorden tot het Nieuwe Ras en waren om uiteenlopende redenen geëlimineerd. Zo lagen er bijvoorbeeld vier Erika’s onder het afval begraven.

Iedereen die op de stortplaats werkte, behoorde tot het Nieuwe Ras. Hun chef was Nick Frigg, die op zijn beurt weer verantwoording aan zijn schepper schuldig was.

Crosswoods was in handen van een bedrijf in Nevada, dat weer deel uitmaakte van een holdingcompany die op de Bahama’s was gevestigd. Die holdingcompany viel onder een kartel dat in Zwitserland zat.

De begunstigden van het kartel waren drie Australiërs die in New Orleans woonden. De Australiërs behoorden tot het Nieuwe Ras, en als zodanig behoorden ze toe aan Victor. Aan de top – of aan de voet – van deze piramide van bedrog stond Nick, de heer en meester van het afval en de opzichter van de geheime begraafplaats. Hij genoot van zijn werk, meer dan anderen van zijn soort, al was het niet wat hij zijn hele leven wilde blijven doen.

De talloze geuren, die een buitenstaander walgelijk zou hebben gevonden, vond Nick heerlijk. Hij snoof ze diep op en genoot ervan. Hij koesterde de rijkdom van elke geur.

Toen Nick werd gebouwd, had zijn schepper hem een aantal genen van honden meegegeven, waardoor hij ongeveer half zo goed als een hond kon ruiken, wat betekende dat hij tienduizend keer gevoeliger was voor geuren dan de gemiddelde mens.

Er zijn weinig geuren waar honden een afkeer van hebben. De meeste zijn lekker, en ze zijn bijna allemaal interessant. Zelfs de weeïge lucht van rottend afval is intrigerend, zo niet heerlijk. Ook voor Nick Frigg.

Dankzij deze scherpe reukzin was zijn baantje iets waar hij van kon genieten. Hoewel Nick zo zijn redenen had om Victor een hardvochtige en wrede God te vinden, moest hij toegeven dat het er op dit punt de schijn van had dat hij toch om zijn creaties gaf.

Nick de Hondenneus liep over de paden, die breed genoeg voor een suv waren, en keek naar de vrachtwagens die in de oostelijke groeve hun vracht stortten, tweehonderd meter links van hem. De groeve was zo diep als een flatgebouw van tien verdiepingen en was de laatste jaren voor tweederde gevuld.

Bulldozers met brede rupsbanden – die door Nick en zijn team ‘afvalgaljoenen’ werden genoemd – schoven over de enorme afvalhoop en verspreidden het vuil over de groeve. Rechts van hem lag de westelijke groeve, die niet zo groot was als de oostelijke maar al wat meer gevuld was.

Verderop, in zuidelijke richting, bevonden zich twee groeves die al vol zaten en waren afgedekt met tweeënhalve meter aarde. Uit deze met gras begroeide heuvels staken pijpen waardoor methaangas kon ontsnappen.

Ten noorden van de twee in gebruik zijnde groeves werd al twee maanden gewerkt aan de aanleg van een nieuwe groeve. Het zware gebrom van de machines was van verre te horen.

Nick keek opzij en tuurde naar de westelijke groeve, waar vandaag geen vrachtwagens naartoe werden geleid.

Dit maanlandschap van afval had hij in zijn twee harten gesloten. De samengeperste chaos, het afval en puin: deze ongezonde woestenij sprak dat deel in hem aan dat bij het Oude Ras meestal als ‘ziel’ werd aangeduid. Hier voelde hij zich thuis, veel meer dan in een omgeving met bos en weilanden of in de stad. De troosteloosheid, het vuil, de schimmels, de ranzige troep, de as, het slijk: hij werd erdoor aangetrokken zoals een zeeman steeds weer naar de zee verlangt.

Over een paar uur zou er een wagen vol lijken uit New Orleans arriveren. Drie daarvan waren bureaucraten die waren vermoord en vervangen door klonen, en twee waren politiefunctionarissen die eenzelfde lot was beschoren.

Nog geen jaar geleden hadden ze twee keer per maand zulke vrachtjes binnengekregen. Nu kwamen ze twee keer per week of nog wel vaker.

Het waren spannende tijden.

De vrachtwagen zou niet alleen vijf dode mensen brengen maar ook drie misbaksels, schepsels die in de Handen der Barmhartigheid waren gemaakt maar die niet waren geworden wat Victor ervan had gehoopt. Dat waren altijd interessante gevallen.

Vannacht, wanneer er alleen maar mensen van het Nieuwe Ras op het terrein van Crosswoods Waste Management aanwezig waren, zouden Nick en zijn medewerkers de lijken naar de westelijke groeve brengen. Daar zouden ze begraven worden, in een ceremonie die in de loop der jaren alleen maar uitbundiger was geworden.

Hoewel deze nachtelijke teraardebestellingen de laatste tijd aan de lopende band plaatsvonden, vond Nick ze nog steeds geweldig. Hij mocht zichzelf niet om het leven brengen, en ook mocht hij geen mensen van het Oude Ras afslachten tot Victor de Laatste Oorlog in gang had gezet. Hij vond de dood heerlijk maar had er geen toegang toe. Wel mocht hij door deze zee van afval en viezigheid waden en de doden in stinkende gaten dumpen, waar ze zouden opzwellen en openbarsten en in ongezonde dampen zouden wegrotten. Dit was een van de gunstige werkomstandigheden waar hij zeer op gesteld was.

Morgen zouden de vuilniswagens hun vracht in de westelijke groeve deponeren, en het afval zou over de nieuwe graven worden verspreid, als een nieuwe laag in een vlaflip.

Toen Nick in de richting van de westelijke groeve keek en bijna niet kon wachten tot het avond was, vloog er een grote zwerm krijsende kraaien op, allemaal tegelijk. De vogels draaiden zijn kant op en vlogen toen omhoog, naar de zon. Ongeveer vijftig meter van de plek waar hij stond, begon de afvalberg over een lengte van vijf meter te trillen. Daarna leek het oppervlak te gaan golven, alsof er iets door het afval woelde. Misschien waren het ratten die onder het oppervlak renden.

De laatste tijd hadden Nicks medewerkers enkele keren melding gemaakt van ritmische trillingen in beide groeves, iets anders dan de gebruikelijke verschuivingen aan het oppervlak als gevolg van het uitzetten en inzakken van de grond door methaanvorming.

Nog geen halve dag geleden, net na middernacht, waren er vreemde geluiden vanuit de oostelijke groeve waargenomen, bijna als stemmen, gekwelde kreten. Met zaklantaarns waren Nick en zijn medewerkers gaan kijken waar de geluiden vandaan kwamen. Ze leken steeds weer van een andere kant te komen, maar voordat de locatie ervan gevonden kon worden, waren de geluiden opgehouden.

Het trillen in de afvalberg hield op. Ratten. Het moesten wel ratten zijn.

Toch was Nick nieuwsgierig geworden. Hij liep langs het hellend pad naar beneden, de westelijke groeve in.

15

Aubrey Picou had zich uit zijn leven vol criminele activiteiten teruggetrokken om meer tijd aan zijn tuintje te kunnen besteden.

Hij woonde aan een met eiken beplante straat in Mid-City. Op en rond het historische pand dat hij bewoonde, prijkte protserig ijzerwerk – het hek, de balustrade op het balkon – iets waar de stad vol mee stond.

Op de veranda groeiden trompetbloemen, er hingen mandjes met varens, en er stonden twee witte schommelbanken en rieten schommelstoelen. De schaduw bood echter weinig verkoeling.

De dienstbode, Lulana St. John, deed de deur open. Ze was een zwarte vrouw van in de vijftig wier formidabele omvang goed paste bij haar krachtige persoonlijkheid.

Ze nam Carson met een misprijzende blik op, maar leek een glimlach te onderdrukken toen ze Michael zag. Ze zei: ‘Ik zie twee bekende dienaren der wet die zich in dienst van de Heer hebben gesteld maar er helaas soms een duivelse werkwijze op na houden.’

We zijn twee zondaars,’ gaf Carson toe.

‘“Genade Gods, oneindig groot,”’ zei Michael, ‘“geeft mij wat ’k niet verdien.”’

‘Jongen,’ zei Lulana, ‘je denkt misschien dat je ziel gered is. Maar als je hier bent om meneer lastig te vallen, wil ik graag dat je je blik naar binnen richt en kijkt hoe je de vrede kunt dienen.’

‘Dat doe ik juist de hele tijd,’ zei Michael, ‘maar rechercheur O’Connor wil de hele tijd herrie schoppen.’

Lulana richtte zich tot Carson en zei: ‘Het is misschien niet leuk om te horen, meid, maar die reputatie heb je inderdaad.’

‘Vandaag niet,’ verzekerde Carson haar. “We willen Aubrey om een gunst vragen, dus daarom willen we hem graag even spreken. We hebben niets tegen hem.’

Lulana nam haar met een ernstige blik op. ‘Ik heb van de Heer een uitstekende leugendetector gekregen, en ik hoor op dit moment geen belletje rinkelen. Het pleit voor je dat je niet met je legitimatie hebt staan zwaaien en dat je heel beleefd tegen me doet.’

‘Op mijn verzoek,’ zei Michael, ‘volgt rechercheur O’Connor op dit moment een avondcursus etiquette.’

‘Wat een dwaas,’ zei Lulana tegen Carson.

‘Ja, weet ik.’

‘Ze at altijd met haar handen,’ zei Michael, ‘maar in korte tijd heeft ze het gebruik van de vork onder de knie gekregen.’

‘Jongen, jij bent een dwaas,’ zei Lulana tegen hem, ‘maar alleen de Heer weet waarom ik desondanks op je gesteld ben.’ Ze deed een pas achteruit. ‘Veeg je voeten en kom binnen.’

De muren in de hal waren perzikroze, met witte plinten en een wit geornamenteerd plafond. De witmarmeren vloer met zwarte diamantvormige patronen glom zo dat het leek of de vloer nat was.

‘Heeft Aubrey de Here Jezus al gevonden?’ vroeg Carson.

Lulana deed de deur dicht en zei: ‘Meneer heeft de Heer nog niet omhelsd, maar gelukkig heeft hij al wel oogcontact met Hem gemaakt.’

Hoewel Lulana alleen betaald kreeg voor haar werkzaamheden als dienstbode, had ze zich naar haar werkgever toe ook ontplooid als spirituele leidsvrouw. Ze kende zijn verleden en had zich zijn zielenheil aangetrokken. ‘Meneer is in de tuin bezig,’ zei ze. ‘Jullie mogen in de salon wachten of naar hem toegaan. Hij is bij de rozen.’

‘Heel graag de rozen,’ zei Michael.

In de immense keuken achter in het huis was de oudere zus van Lulana, Evangeline Antoine, bezig een taartvorm met deeg te bekleden. Zachtjes zong ze ‘Zijn licht overwint het duister’.

Evangeline werkte als kok voor Aubrey. Ze steunde haar zus in haar niet-aflatende pogingen om de ziel van hun werkgever te redden. Ze was langer en slanker dan haar zus, maar ze had dezelfde glimlach en dezelfde levendige ogen.

‘Rechercheur Maddison,’ zei Evangeline, ‘wat ben ik blij dat je nog niet dood bent.’

‘Ik ook,’ zei hij. ‘Wat voor taart bent u aan het maken?’

‘Een kaneelroomtaart met gebrande pecannoten.’

‘Daar zou je zo een driedubbele bypass voor overhebben.’

‘Cholesterol,’ zei Lulana, ‘is geen probleem als je maar de juiste levenshouding hebt.’

Ze ging hun voor naar de veranda achter het huis, waar Moses Bienvenu, Aubreys chauffeur en klusjesman, de prachtig gedraaide stijlen van het hekje aan het verven was.

Met een stralend gezicht zei hij: ‘Rechercheur O’Connor, ik zie tot mijn verbazing dat u meneer Michael nog steeds niet hebt neergeschoten.’

‘Ik kan goed richten,’ zei ze, ‘maar hij is snel.’

Moses, een lange robuuste man met handen als kolenschoppen, was goed gevuld maar niet dik. Hij werkte als deken in de kerk en zong in hetzelfde gospelkoor als zijn zussen Lulana en Evangeline.

‘Ze willen meneer spreken, en ze zeggen dat ze hem niet willen lastigvallen,’ zei Lulana tegen haar broer. ‘Als je ziet dat ze dat toch doen, grijp ze dan in hun nek en gooi ze het huis uit.’

Toen Lulana weer naar binnen ging, zei Moses: ‘Jullie hebben het gehoord. Jullie mogen dan wel van de politie zijn, maar in dit huis is Lulana’s wil wet. Ze is de wet en de weg. Ik zou jullie zeer erkentelijk zijn als jullie me niet dwingen met harde hand op te treden.’

‘Als we merken dat we over de schreef gaan,’ zei Michael, ‘gooien we elkaar wel het huis uit.’

Moses wees met zijn kwast en zei: ‘Meneer Aubrey is daar, achter de fontein, bij de rozen. En zeg alsjeblieft niets over zijn hoed.’

‘Zijn hoed?’ vroeg Michael.

‘Hij moet van Lulana een hoed op als hij in de tuin werkt. Hij is tamelijk kaal, en ze is bang dat hij anders huidkanker krijgt. Meneer Aubrey had aanvankelijk een hekel aan die hoed, maar sinds kort heeft hij zich erbij neergelegd.’

Carson zei: ‘Nooit gedacht dat iemand Aubrey Picou ooit nog de baas zou kunnen.’

‘Misschien is baas niet het goede woord,’ zei Moses. ‘Ze neemt iedereen in een liefdevolle houdgreep tot ze zich aan haar liefde hebben overgegeven.’

Er liep een tegelpaadje van de veranda over het gazon langs de fontein naar de rozentuin.

Bij de marmeren fontein stonden drie levensgrote beelden. Pan, een mansfiguur met bokkenpoten en hoorntjes op zijn hoofd, speelde op een fluit en rende om een met druivenranken begroeide zuil achter twee naakte vrouwen aan, of misschien zaten zij achter hem aan.

‘Mijn kijk op antieke spullen is niet onfeilbaar,’ zei Michael, ‘maar toch zou ik zweren dat die fontein echt achttiende-eeuws Las Vegas was.’

De rozenstruiken waren in rijen aangeplant; paadjes van granietpuin liepen ertussendoor. Op het derde of vierde pad stonden een zak met kunstmest, een tuinsproeier en tuingereedschap, alle spullen keurig naast elkaar gerangschikt.

Ze zagen Aubrey Picou staan. Hij had een strohoed op met zo’n brede rand dat eekhoorntjes er met gemak een hardloopwedstrijdje op hadden kunnen houden.

Voordat hij hen zag en opkeek, stond hij wat in zichzelf te neuriën. Het klonk als ‘Zijn licht overwint het duister’.

Aubrey was tachtig maar had nog een kinderlijk gezicht, een kinderlijk gezicht van tachtig jaar: roze met volle wangen waar je graag even in zou knijpen. De schaduw van zijn hoed viel over zijn ogen, blauwe fonkelende pretoogjes.

‘Van alle smerissen die ik ken,’ zei Aubrey, ‘zijn jullie degenen met wie ik het best kan opschieten.’

‘Zijn er dan nog andere agenten met wie u kunt opschieten?’ vroeg Carson.

‘Nee. Het zijn verder allemaal klootzakken,’ zei Aubrey. ‘Maar ja: die hebben dan ook niet mijn leven gered.’

‘Waarom hebt u zo’n stomme hoed op?’ vroeg Michael.

Aubrey begon te grijnzen. ‘Wat maakt het nou uit of ik huidkanker krijg? Ik ben nota bene tachtig. Een mens moet toch ergens aan doodgaan.’

‘Lulana wil dat u eerst Jezus vindt.’

Aubrey zuchtte. ‘Met die drie om me heen struikel ik om de haverklap over Jezus.’

‘Als iemand u kan bekeren,’ zei Carson, ‘dan is het Lulana wel.’

Aubrey keek haar aan alsof hij iets cynisch wilde gaan zeggen. Maar in plaats daarvan zuchtte hij weer. ‘Vroeger had ik geen geweten. Nu wel. En dat is lastiger dan deze absurde hoed.’

‘Waarom heeft u die hoed dan op als u er zo’n hekel aan heeft?’ vroeg Michael.

Aubrey tuurde in de richting van het huis. ‘Als ik hem afdoe, ziet ze dat meteen. En dan krijg ik geen taart.’

‘Die kaneel-roomtaart.’

‘Met gebrande pecannootjes erop,’ zei Aubrey. ‘Ik ben dol op die taart.’ Hij zuchtte.

‘U zucht tegenwoordig heel wat af,’ zei Michael.

‘Ja. Zielig gewoon, vind je ook niet?’

‘Vroeger was u zielig,’ zei Carson. ‘Nu bent u een beetje meer mens geworden.’

‘Bijna griezelig om te zien,’ vond Michael.

‘Vertel mij wat,’ zei Aubrey instemmend. ‘Maar wat kan ik voor jullie betekenen?’

Carson zei: ‘We zoeken een paar zware, luidruchtige wapens waarmee je een deur kunt wegblazen.’

16

Heerlijk, die stank: een scherpe, smerige en penetrante geur. In zijn fantasie zag Nick Frigg voor zich hoe de lucht van de groeve in hem trok, in zijn huid, zijn bloed, zijn botten, zoals in een rokerij zelfs de dikste stukken vlees verzadigd raken van de geur van smeulend hout.

Hij koesterde het idee dat elke vezel van zijn lijf doordrongen was van de verschillende geurnuances van ontbinding, als tekenen van de dood waar hij tevergeefs naar verlangde.

In zijn hoge lieslaarzen liep Nick op de afvalberg in de westelijke groeve. Waar hij zijn voeten neerzette, rolden lege blikjes kletterend over elkaar, werden eierdozen in elkaar gedrukt. Hij liep in de richting van de plek waar hij het oppervlak omhoog had zien komen en weer had zien terugzakken. Hij zag nu niets meer bewegen.

Onder de brede paden die over de vuilnishoop liepen – de afvalberg was in deze groeve achttien tot twintig meter dik – was de grond enigszins samengeperst, maar desondanks verschoof het vuilnis soms ineens onder zijn voeten, omdat er altijd gaten in de afvalberg zaten die inzakten. Hij had zo’n goed reactievermogen dat hij zich in de meeste gevallen wel staande kon houden.

Na vijftig meter kwam hij bij de plek waar hij de afvalberg had zien bewegen. Hij zag niets opvallends. Oude blikjes, glasscherven, talloze plastic spullen, van flessen bleekwater tot kapot speelgoed, vermolmd tuinafval – palmbladeren, houtstronken, gras – volle vuilniszakken die waren dichtgeknoopt …

Er lag ook een pop met verstrengelde ledematen en een scheur in het hoofdje. Nick verbeeldde zich dat het een echt kind van het Oude Ras was en verbrijzelde het lachende gezichtje onder zijn voet.

Langzaam draaide hij zich 360 graden om en tuurde naar het afval om zich heen.

Hij snoof, snoof nog eens en gebruikte zijn genetisch verscherpte reukzin om erachter te komen wat de golvende beweging in deze zee van afval kon hebben veroorzaakt. Regelmatig ontsnapte er methaan uit de onderste lagen van de groeve, maar die geur leek niet sterker aanwezig dan normaal. Ratten. Hij rook ratten. Op een vuilnisbelt was dat niet abnormaler dan de geur van afval. Overal op het met hekken omgeven terrein van Crosswoods Waste Management was de muskusachtige geur van knaagdieren te ruiken.

Rondom zich rook hij de geur van groepjes ratten, maar geen daarvan kon zo omvangrijk zijn dat het oppervlak van de afvalberg ervan was gaan golven.

Nick liep nog iets verder, keek goed, snoof de lucht op en ging op zijn hurken zitten – de laarzen kraakten – en wachtte. Hij bewoog zich niet. Luisterde. Ademde rustig en diep in en uit.

De geluiden van de vrachtwagens die in de oostelijke groeve bezig waren, stierven weg, net als het gebrom van de afvalgaljoenen in de verte.

De lucht drukte zwaar en stil op hem, alsof de hele wereld met hem meeluisterde. Geen enkel briesje verstoorde de rust. De felle zon maande de dag tot stilte.

Op dergelijke momenten kon hij door de zoete geur van de groeve in een zenachtige staat komen waarin hij ontspannen en tegelijkertijd ingespannen zijn omgeving observeerde.

Hij verloor elk gevoel van tijd, raakte zo in een trance dat hij niet wist hoeveel minuten er verstreken waren toen hij de stem hoorde, en hij wist niet of de stem al een paar keer eerder gesproken had voordat hij zich er bewust van werd.

‘Vader?’

De zachte stem, die evengoed van een man als van een vrouw kon zijn, trilde van onzekerheid.

Nick de Hondenneus wachtte, snoof de lucht nog eens op.

‘Vader, Vader, Vader …?’

De vraag leek deze keer gesteld te worden door vier of vijf individuen, mannen en vrouwen door elkaar.

Nick liet zijn blik over de afvalhoop gaan maar zag niemand. Hoe het mogelijk was, wist hij niet, maar de stemmen moesten uit de afvalhoop onder zijn voeten zijn gekomen. Maar hoe kon dat?

‘Waarom, Vader, waarom, waarom, waarom …?’

Uit de verdwaasde, smekende stemmen sprak zoveel intens leed dat het bij Nick onderdrukte wanhoop naar boven bracht.

‘Wie zijn jullie?’ vroeg hij.

Er kwam geen reactie.

‘Wat zijn jullie?’

Er ging een trilling door de groeve. Kort. Niet heftig. Het oppervlak golfde deze keer niet.

Nick voelde dat de mysterieuze levensvorm zich terugtrok.

Hij kwam overeind en zei: ‘Wat willen jullie?’

De brandende zon. De windstille lucht. De stank.

Nick Frigg stond in z’n eentje in de groeve, op het afval, waar geen beweging meer in te bespeuren viel.

17

Aubrey stond bij een struik met grote roze-geel-witte rozen, knipte er een voor Carson af en ontdeed de stengel van doornen.

‘Deze variëteit heet French Perfume. Door de bijzondere mix van kleuren is dit de meest vrouwelijke roos die ik heb.’

Michael zag met leedvermaak hoe Carson de bloem onhandig aannam, alsof de doornen er nog aanzaten. Ze was niet zo’n type van leuke jurkjes en roosjes. Ze was meer het type van spijkerbroeken en pistolen.

Ondanks zijn onschuldige gezicht en zijn grote strohoed leek de tuinman zich tussen de rozen net zo ongemakkelijk te voelen als Carson.

Aubrey Picou had tientallen jaren criminele activiteiten ontplooid, maar daarbij had hij nooit iemand vermoord of zelfs ook maar verwond. Hij had nooit iemand overvallen of verkracht of afgeperst. Hij had slechts de voorwaarden geschapen waaronder andere criminelen dat soort dingen gemakkelijker en doeltreffender konden doen.

In zijn toko had hij zich beziggehouden met het produceren van valse documenten van hoge kwaliteit: paspoorten, geboorteaktes, rijbewijzen … Hij had duizenden wapens op de zwarte markt verhandeld.

Wanneer er iemand met bepaalde strategische en tactische talenten bij Aubrey aanklopte met het plan een geldtransport te overvallen of een diamanthandelaar te beroven, leverde hij het kapitaal om de operatie voor te bereiden en uit te voeren.

Zijn vader, Maurice, was advocaat geweest en had zich gespecialiseerd in het bewerken van juryleden door middel van exorbitante financiële tegemoetkomingen. Zijn clientèle bestond uit dubieuze figuren die op grond van persoonlijk letsel schadevergoedingen claimden. Door sommige collega’s werd hij wel Maurice de Melkboer genoemd vanwege zijn vaardigheid in te praten op juryleden die zo dom waren als een koe om de tegenpartij vervolgens financieel uit te melken. De Melkboer had zijn zoon op Harvard rechten laten studeren in de hoop dat Aubrey zich zou bekwamen op het – destijds – nieuwe terrein van de industriële schadeclaims, waarbij zwak wetenschappelijk bewijsmateriaal en een goed gevoel voor show grote bedrijven op de knieën moesten dwingen zodat ze bijna failliet gingen aan de miljoenen dollars die ze moesten dokken.

Tot grote teleurstelling van Maurice vond Aubrey het justitiële circus buitengewoon saai en was hij van mening dat hij de maatschappij buiten het rechtssysteem om net zoveel schade kon toebrengen als van binnenuit. Hoewel vader en zoon een tijdje van elkaar vervreemd raakten, was Maurice uiteindelijk heel trots op zijn zoon geweest.

De zoon van de Melkboer was maar twee keer voor de rechter gesleept. In beide gevallen was hij onder een veroordeling uitgekomen. En in beide gevallen had Aubrey een staande ovatie van de jury gekregen.

Om onder een derde aanklacht uit te komen, had hij een onderhands dealtje gesloten met de officier van justitie, waardoor tientallen criminelen konden worden opgepakt zonder dat ze vermoedden dat hij er iets mee te maken had. Toen hij vijfenzeventig was, had hij een punt achter zijn criminele activiteiten gezet. Binnen de criminele wereld en daarbuiten bleef zijn reputatie intact.

‘Ik doe geen wapens meer,’ zei Aubrey. ‘Niet die grote luidruchtige waarmee je een deur kunt wegblazen, en ook geen andere meer.’

‘We weten dat u bent gestopt …’ zei Carson.

‘Zeker weten,’ zei Aubrey tegen haar.

‘… maar u hebt nog steeds vrienden op de verkeerde plekken zitten.’

‘Deze roos heet Black Velvet,’ zei Aubrey. ‘Het rood is zo donker dat het haast zwart lijkt.’

‘We proberen u er niet in te luizen, hoor,’ zei Carson. ‘Geen enkele officier van justitie is bereid duizenden manuren in te zetten om een onschuldige tachtigjarige tuinman achter de tralies te krijgen.’

Michael zei: ‘Bovendien zou u dan gewoon doen alsof u alzheimer had, zodat de jury uw verhaal niet met droge ogen kon aanhoren.’

‘French Perfume past niet goed bij de roos die je daar in je hand hebt,’ zei Aubrey tegen Carson, ‘maar Black Velvet lijkt me meer bij je te passen.’

‘Wat we nodig hebben, zijn twee Desert Eagle-pistolen, .50 Magnum.’

Overdonderd zei Michael tegen Carson: ‘Hebben we dat nodig?’

‘Ik zei toch luidruchtige blaffers? Als je twee harten hebt en je krijgt een kogel van dat kaliber in je borst, is de kans groot dat je geen hart meer over hebt.’

Aubrey gaf Carson een Black Velvet-roos. Schoorvoetend nam ze hem aan. Ze had nu in elke hand een roos en leek niet goed te weten wat ze ermee moest doen.

‘Waarom vraag je je chef niet om hem te arresteren?’ vroeg Aubrey.

‘Omdat de man die we willen uitschakelen, in lachen zou uitbarsten als we hem voor de rechter sleepten. Die zou zo worden vrijgesproken,’ loog ze.

Aubrey keek haar vanonder zijn hoed met geïnteresseerde pretoogjes aan.

‘We hebben geen microfoontjes onder onze kleren,’ verzekerde Carson hem. ‘U mag ons rustig fouilleren.’

‘Ik zou je graag willen fouilleren, schat,’ zei Aubrey, ‘maar niet om te kijken of je een microfoontje bij je hebt. Als je er echt een bij je droeg, zou je dat nooit voorstellen.’

‘Voor de Eagles heb ik honderd patronen nodig, .50AE, gewicht .325,’ zei Carson. ‘Jacketed hollow points.’

‘Geweldig. Dan praat je wel over een mondingssnelheid van 425 meter per seconde,’ zei Aubrey.

‘We willen met deze types geen enkel risico lopen. We hebben ook twee jachtgeweren nodig, met kogels, geen hagelpatronen.’

‘Kogels, geen hagelpatronen,’ knikte Michael, alsof het hem allemaal prima leek, alsof hij niet doodsbang werd.

‘Grote stopkracht,’ zei Aubrey enthousiast.

‘Heel groot,’ vond Michael ook.

‘Halfautomatisch, zodat we niet na elke kogel hoeven te laden,’ ging Carson verder. ‘Misschien een Urban Sniper. Hoe lang is de loop daarvan?’

‘Vijfenveertig centimeter,’ zei Aubrey.

‘Die willen we niet langer dan vijfendertig hebben. Maar we hebben de spullen snel nodig, dus we hebben er niks aan als ze nog aangepast moeten worden.’

‘Hoe snel?’

‘Vandaag. Zo snel mogelijk. Het liefst meteen. Urban Sniper, sgt, Remington – we zullen genoegen moeten nemen met elk willekeurig jachtgeweer dat aan onze specificaties voldoet.’

‘Dan moet je er schouderriemen bij nemen,’ zei Aubrey, ‘zodat je de geweren aan je schouder kunt dragen en vanaf de heup kunt schieten.’

‘Wie moeten we daarvoor hebben?’ vroeg Carson. Ze stond nog steeds met een roos in elke hand, alsof ze in een demonstratie tegen de oorlog meeliep.

Aubrey nam haar en Michael een halve minuut in zich op terwijl hij ongeconcentreerd de rozen stond te snoeien – klik-klik, klik-klik, klik-klik – en zei toen: ‘Dat is heel wat vuurkracht voor één vent. Wie mag dat wel niet wezen? De antichrist?’

‘Hij wordt streng bewaakt,’ zei ze. ‘We zullen eerst een paar man moeten omleggen om bij hem te komen. Maar dat zijn ook stuk voor stuk klootzakken.’

Nog steeds niet overtuigd zei Aubrey Picou: ‘Smerissen slaan constant door. En dat is niet verwonderlijk als je ziet hoe weinig steun ze krijgen en hoeveel kritiek ze te verduren hebben. Maar jullie niet. Jullie slaan niet door.’

‘Weet u nog wat er met mijn vader is gebeurd?’ vroeg Carson.

Aubrey zei: ‘Dat was allemaal gelogen. Je vader heeft zich nooit laten omkopen. Hij was tot de laatste snik een integere vent.’

‘Weet ik. Maar toch bedankt, meneer Picou.’

Toen hij zijn hoofd schuin hield, met zijn strohoed op, had hij iets van Truman Capote die een gezelschap van dames moest entertainen. Wil je daarmee zeggen dat je weet wie hem en je moeder heeft vermoord?’

‘Inderdaad,’ loog ze.

‘Dus je weet wie de trekker heeft overgehaald en wie daartoe opdracht heeft gegeven?’

‘Deze vent staat helemaal bovenaan de piramide,’ zei ze.

Aubrey richtte zich tot Michael en zei: ‘Dus wanneer jullie hem neerknallen, wordt dat in de media breed uitgemeten.’

Michael was tot nu toe goed weggekomen door weinig te zeggen en te doen of hij nergens iets vanaf wist. Hij haalde zijn schouders op.

Aubrey nam daar geen genoegen mee. ‘Grote kans dat jullie er allebei aan gaan.’

‘Niemand heeft het eeuwige leven,’ zei Michael.

‘Daar denkt Lulana heel anders over. Maar goed, jullie willen de dood van een O’Connor wreken. Waarom zou jij je leven daarvoor geven?’

‘Omdat we collega’s zijn,’ zei Michael.

‘Lijkt me geen goede reden. Collega’s plegen geen zelfmoord voor elkaar.’

‘Volgens mij kunnen we de klus klaren,’ zei Michael, ‘zonder daarbij het loodje te leggen.’

Er verscheen een sluwe glimlach op het eerst nog zo onschuldige gezicht van de oude man. ‘En ook dat is geen reden.’

Met een grijns zei Carson: ‘Meneer Picou, dwing hem niet bepaalde dingen te zeggen.’

‘Ik wil alleen maar iets horen waardoor zijn betrokkenheid geloofwaardig wordt.’

‘Niemand komt te weten dat u iets met de zaak te maken hebt,’ beloofde ze.

‘Misschien niet, misschien wel. Ik ben bijna over de streep. Ik weet wat jouw motieven zijn, schat. Maar van hem heb ik nog niets gehoord.’

‘Niet zeggen,’ gromde Carson naar Michael.

‘Nou, hij weet het al,’ zei Michael.

‘Precies. Hij weet het toch al. Dus jij hoeft hem dat niet meer te vertellen. Hij zit je alleen maar op te naaien.’

‘Lieverd toch, zulke dingen zeg je toch niet? Michael, waarom zou ie dit in godsnaam willen doen?’

‘Omdat …’

‘Niet zeggen,’ zei Carson.

‘… ik van haar hou.’

Carson zei: ‘Shit.’

Aubrey Picou schoot in de lach. ‘Niets mooier dan een mooie romance. Geef me het nummer van je mobieltje maar, dan belt iemand je over twee uur terug om je het hoe en waar uit te leggen.’

‘Aubrey Picou, eigenlijk zou u voor straf deze rozen moeten opeten,’ zei Carson. Ze duwde de French Perfume en de Black Velvet in zijn gezicht.

‘Omdat je lieve handjes eraan hebben gezeten, zou ik de smaak hoogstwaarschijnlijk ook nog kunnen waarderen.’

Ze gooide de rozen op de grond. ‘Toch hebt u me een rotstreek geleverd, dus u mag best wat terugdoen. Bijvoorbeeld door me het geld te lenen om de wapens te betalen.’

Weer schoot Aubrey in de lach. ‘Waarom zou ik dat doen?’

‘Omdat we u het leven hebben gered. En omdat ik niet zoveel duizend dollar in een oude sok heb zitten.’

‘Schat, ik sta nu niet bepaald bekend als een vrijgevig iemand.’

‘Dat is onder andere wat Lulana u probeert duidelijk te maken.’

Hij keek haar fronsend aan. ‘Dan zou ik er alleen maar meer bij betrokken raken.’

‘Niet als de lening met gesloten beurzen gaat. Niets zwart op wit.’

‘Ik bedoel niet in legale zin. Ik bedoel in morele zin.’

Michael dacht even dat hij het niet goed verstaan had. De man kon onmogelijk in morele zin hebben gezegd.

‘Als ik jullie in contact breng met iemand die de spullen kan leveren, is dat op zich niet zo erg,’ zei Aubrey, ‘omdat ik geen provisie bereken. Ik word er geen cent wijzer van. Maar als ik de zaak ga financieren, zelfs als ik dan geen rente doorbereken …’

Hier keek Carson van op. ‘Geen rente?’

‘Ik heb gemerkt dat ik hier een zekere verantwoordelijkheid heb liggen.’ Met zijn grote strooien hoed op leek hij nu bang geworden. ‘Dat Jezus-gedoe is tamelijk griezelig.’

‘Griezelig?’

‘Ik bedoel, als het ook maar voor de helft waar is wat Lulana zegt …’

‘Voor de helft waar?’

‘… dan moet je toch met de gevolgen rekening houden.’

‘Meneer Picou,’ zei Carson, ‘ik wil u niet beledigen hoor, maar gezien de manier waarop u in het verleden geleefd heeft, denk ik niet dat die griezelige Jezus ervan wakker ligt als u me hiervoor wat geld leent.’

‘Misschien heb je gelijk. Maar ik probeer wel een ander mens te worden.’

‘Meent u dat?’

Aubrey deed zijn hoed af, veegde zijn bezwete voorhoofd met een zakdoekje af en zette de hoed meteen weer op. ‘Lulana, Evangeline en Moses weten heel goed wat ik vroeger gedaan heb, maar toch behandelen ze me met respect.’

‘En dat komt niet omdat ze bang zijn dat u anders hun knieën aan gort schiet.’

‘Precies. Heel wonderlijk. Ze deden allemaal zo aardig tegen me dat ik op een gegeven moment ook aardig tegen hen wilde doen.’

‘Wat doortrapt, zeg,’ zei Michael.

‘Inderdaad,’ zei Aubrey instemmend. ‘Echt heel doortrapt. Je laat die mensen toe in je leven, vooral omdat ze van die lekkere taarten maken, en voor je het weet, zit je geld aan goede doelen over te maken.’

‘Dat hebt u toch niet echt gedaan, wel?’ vroeg Carson.

‘Dit jaar al zestigduizend dollar,’ zei Aubrey schaapachtig.

‘Dat meent u niet.’

‘Het weeshuis had geld nodig voor onderhoud, en íémand moest bijspringen.’

‘Aubrey Picou die een weeshuis uit de brand helpt,’ zei Michael.

‘Ik zou het op prijs stellen als jullie dit niet aan de grote klok gaan hangen. Ik moet aan mijn reputatie denken. De jongens denken anders misschien dat ik seniel geworden ben, of geschift.’

‘Uw geheim is bij ons in veilige handen,’ verzekerde Carson hem.

Aubrey keek haar opgelucht aan. ‘Hé, wat zeggen jullie hiervan: ik geef jullie het geld gewoon, niet als lening of zo. Jullie gebruiken het geld naar eigen inzicht, en als jullie ooit beter bij kas zitten, geven jullie het geld niet aan mij maar aan een goed doel.’

‘Denkt u dat Jezus daar intrapt?’ vroeg Michael.

‘Ik hoop het,’ zei Aubrey, duidelijk met zichzelf ingenomen. ‘Maar goed, nu is het net of ik een smak geld aan een dovenschool geef en de directeur er een beetje van in eigen zak steekt om met twee hoeren een triootje te doen.’

‘Kun jij het nog volgen?’ vroeg Michael aan Carson.

‘Het gaat mij boven mijn pet.’

‘Waar het om gaat,’ zei Aubrey, ‘is dat het mij niet aangerekend kan worden dat die man wat geld achteroverdrukt om naar de hoeren te gaan. Ik heb alleen maar geld aan een dovenschool gegeven.’

‘Dus ik hoef het niet aan u terug te betalen, maar kan het beter aan een dovenschool geven?’ vroeg Carson.

‘Dat zou heel fijn zijn. Maar vergeet niet dat jij je zult moeten verantwoorden voor wat je ondertussen met het geld uitspookt, oké?’

‘U bent een echte theoloog geworden,’ zei Michael.

18

Nadat twee mannen van de Handen der Barmhartigheid waren gekomen om het lichaam van William, de butler, en zijn afgebeten vingers op te halen, ruimden het hoofd van de huishouding, Christine, en het dienstmeisje van de tweede verdieping, Jolie, het bloed op de gang op.

Erika wist dat ze in haar positie als vrouw des huizes geacht werd niet op haar knieën te gaan zitten om mee te helpen. Dat zou Victor nooit goedvinden.

Door dit opgelegde klassenverschil, wist ze niet goed wat ze moest doen. Daarom bleef ze alleen maar toekijken.

Het bloed op de mahoniehouten vloer kon natuurlijk gemakkelijk worden weggeboend, maar Erika zag tot haar verbazing dat ook de geverfde muur en de antieke Perzische gangloper werden schoongemaakt zonder dat er vlekken overbleven.

Wat gebruiken jullie voor schoonmaakmiddel?’ vroeg ze. Ze wees naar de etiketloze plastic flessen die Christine en Jolie gebruikten.

‘Dat is een uitvinding van meneer Helios,’ zei Jolie.

‘Daar zal hij dan wel schatrijk mee geworden zijn.’

‘Hij heeft het nooit op de markt gebracht,’ zei Christine. ‘Hij heeft het speciaal voor ons ontwikkeld,’ zei Jolie.

Erika vond het verwonderlijk dat Victor de tijd nam om nieuwe huishoudproducten te verzinnen, gezien het vele werk dat hij omhanden had.

‘Met andere middelen,’ legde Christine uit, ‘krijg je de vlekken wel weg, maar dan blijven er toch proteïneresten zitten die door de technische recherche kunnen worden gedetecteerd. Met dit spul krijg je echt alles weg.’

‘Wat is mijn man toch knap, hè?’ zei Erika, niet zonder trots.

‘Ontzettend knap,’ zei Christine.

‘Ja, ontzettend knap,’ vond ook Jolie.

‘Ik wil graag een goede echtgenote voor hem zijn,’ zei Erika.

‘Lijkt me een goed idee,’ zei Jolie.

‘Volgens mij heb ik vanmorgen iets fout gedaan.’

Christine en Jolie keken elkaar betekenisvol aan, maar ze reageerden niet op Erika’s opmerking.

Ze zei: ‘Hij heeft me geslagen toen we aan het vrijen waren.’

De bloedvlekken waren schoongemaakt; Christine vertelde Jolie dat ze aan het werk kon in de slaapkamer. Toen ze met Erika alleen was, zei ze: ‘Mevrouw Helios, u moet het me maar niet kwalijk nemen dat ik het zeg, maar u kunt maar beter niet uw privéleven met het personeel bespreken.’

Erika keek haar fronsend aan. ‘Nee?’

‘Nee. Nu niet en nooit niet.’

‘Waarom niet?’

‘Mevrouw Helios, u hebt vast wel geleerd hoe u zich volgens de etiquette moet gedragen.’

‘Ja, ik neem aan van wel. Ik bedoel, als jij het zegt, zal het wel zo zijn.’

‘Ik denk absoluut dat dat het geval is. U mag uw seksleven met niemand anders dan met meneer Helios bespreken.’

‘Maar weet je, hij heeft me tijdens het vrijen geslagen, en hij heeft me zelfs een keer gebeten, en hij schold me uit. Ik schaamde me ontzettend.’

‘Mevrouw Helios …’

‘Hij is een goed mens, een geweldige man, dus ik zal wel iets helemaal fout hebben gedaan, anders zou hij me niet zo hebben behandeld, maar ik heb geen idee wat de reden is.’

‘Nu doet u het alweer,’ zei Christine ongeduldig. ‘U praat weer over uw privéleven.’

‘Je hebt gelijk. Maar misschien weet jij waarom mijn man zo verbolgen was. Daar zouden ik en Victor een hoop aan kunnen hebben.’

Christine keek haar streng aan. ‘U weet toch dat u de vijfde Erika bent?’

‘Jazeker. De vijfde en de laatste, hoop ik.’

‘Dan kunt u het maar beter ook niet met hem over seks hebben.’

‘Zelfs niet met Victor? Maar hoe kom ik er dan achter waarom hij zo boos op me was?’

Christine keek haar nog indringender aan. ‘Misschien was hij niet boos op u.’

‘Maar waarom sloeg hij me dan en trok aan mijn haar en kneep heel hard in mijn …’

‘Nu doet u het alweer.’

Gefrustreerd zei Erika: ‘Maar ik moet er toch met íémand over praten?’

‘Praat dan maar met de spiegel, mevrouw Helios. Dat is de enige veilige manier waarop u hierover kunt praten.’

‘Maar dat levert me toch niets op? Een spiegel is een levenloos voorwerp. Tenzij het een toverspiegel is, zoals in Sneeuwwitje!

‘Wanneer u voor de spiegel staat, mevrouw Helios, moet u eens bij uzelf te rade gaan wat u weet van seksueel sadisme.’

Erika dacht even na. ‘Volgens mij is die term niet in mijn hoofd gedownload.’

‘Dan kunt u het beste maar zelf op onderzoek uitgaan … en u erbij neerleggen. Als u verder niets meer heeft, zou ik graag weer aan het werk gaan.’

19

Het zachte geratel van het toetsenbord waarop Vicky Chou met behendige vingers een brief aan het typen was, vormde het enige geluid dat op deze zomermiddag te horen was.

Steeds wanneer ze even ophield met typen, viel er een diepe stilte.

De zwoele wind blies zacht en onhoorbaar tegen de dunne gordijnen die voor het open raam hingen. Vogels zwegen. De weinige auto’s die langskwamen, reden met de gedempte gratie van een spookschip dat zich zonder een zuchtje wind over de golven voortbeweegt.

Vicky Chou werkte thuis. Ze typte medische dossiers uit. Ze woonde bij Carson O’Connor in huis; ze kreeg gratis kost en inwoning en paste als tegenprestatie op Carsons broer, Arnie. Sommige vrienden van Vicky vonden dat een merkwaardige regeling en waren van mening dat ze zich liet uitbuiten. Maar zelf voelde ze zich haast overdadig beloond, want Carson had ervoor gezorgd dat Vicky’s zus Liane niet de bak in draaide voor een misdaad die ze nooit begaan had.

Vicky was vijfenveertig en was al vijf jaar weduwe. Ze had nooit kinderen gekregen, maar doordat ze hier woonde, had ze het gevoel deel van een gezin uit te maken. Arnie was als een zoon voor haar.

De jongen was autistisch, maar dat leverde voor haar zelden een probleem op. Hij was in zichzelf gekeerd, rustig en op zijn eigen wijze ontwapenend. Ze gaf hem te eten, maar verder zorgde hij voor zichzelf.

Slechts zelden kwam hij van zijn kamer, en hij kwam alleen maar buiten wanneer Carson wilde dat hij met haar meeging. En zelfs dan deed hij het meestal met tegenzin.

Vicky hoefde niet bang te zijn dat hij wegliep. Alleen in zijn hoofd doolde hij rond, want de echte wereld was voor hem veel minder interessant dan de wereld van de geest.

Toch begon ze het een beetje griezelig te vinden dat het zo stil was, en ze voelde zich er enigszins ongemakkelijk onder. Elke keer dat ze even ophield met typen, werd dat gevoel sterker.

Uiteindelijk kwam ze overeind en liep naar de kamer van Arnie om te kijken hoe het met hem was.

Vicky’s slaapkamer was zeker niet klein, maar die van Arnie, op de eerste verdieping tegenover haar kamer, was twee keer zo groot. Er was een tussenmuur weggebroken zodat hij meer ruimte had, en ook beschikte hij over een eigen badkamer met een klein bad erin.

Zijn bed en een kastje stonden in een hoek. Aan het voeteneinde stond een tv met een dvd-speler, op een verrijdbaar kastje.

Het grootste deel van de kamer werd in beslag genomen door het kasteel. Vier lage tafeltjes vormden een plateau van 2,5 bij 3,5 meter, waar Arnie van lego een prachtig geconstrueerd bolwerk had gemaakt dat tot in details was uitgewerkt.

Het negen vierkante meter grote architectonische wonder bevatte vestingtorens, muren, kelders, verdedigingswallen, een donjon, hoge torentjes, een binnenplein, barakken en een smidse. Het gebouw leek Arnies antwoord op een wereld vol dreiging.

De jongen zat in de bureaustoel op wieltjes die hij gebruikte om aan het kasteel te bouwen of er dromerig naar te kijken. In Arnies ogen viel er altijd nog weer wat te veranderen aan het legokasteel; hij werkte er elke dag aan en voerde steeds kleine verbeteringen door.

Hoewel Arnie al twaalf was, zag hij er jonger uit. Hij was tenger en had net zo’n vaalbleek gezicht als een Noord-Europees kind aan het eind van een lange donkere winter.

Hij keek niet op toen Vicky de kamer binnenkwam. Hij vermeed altijd elk oogcontact en vond het niet leuk om aangeraakt te worden.

Toch straalde hij iets zachtmoedigs uit, iets melancholieks dat haar aansprak. En hij snapte veel meer van de wereld en van mensen dan ze aanvankelijk had gedacht.

Op een dag, toen Vicky zich ontzettend rot voelde omdat ze haar overleden echtgenoot Arthur miste maar niet met haar ellende te koop wilde lopen, had Arnie op haar gereageerd en iets tegen haar gezegd zonder haar daarbij aan te kijken. ‘Je bent net zo eenzaam als je zelf wilt zijn,’ had hij gezegd, ‘en dat zou hij nooit gewild hebben.’ Ze had toen geprobeerd een gesprek aan te knopen, maar de jongen had verder niets meer gezegd. Op dat moment had ze geleerd dat autisme in het algemeen en Arnie in het bijzonder iets mysterieus hadden, iets wat ze daarvoor nog niet had opgemerkt. Dat hij zich altijd afzonderde, was iets waar Vicky niets aan kon veranderen, maar toch had hij contact met haar gemaakt om haar in haar eenzaamheid te steunen.

Vanaf dat moment had ze een sterke genegenheid voor hem gekregen, een gevoel dat langzaam in liefde was overgegaan. Ze keek toe hoe hij aan het kasteel bouwde en zei: Je kasteel ziet er altijd perfect uit, en toch weet je het steeds weer beter en mooier te maken.’

Hij reageerde niet op haar woorden, maar ze was er heilig van overtuigd dat hij haar wel verstaan had.

Ze liet hem weer alleen en liep terug naar de trap. Bovenaan bleef ze luisteren naar de aanhoudende stilte in het huis. Arnie was waar hij behoorde te zijn, veilig op zijn kamer. Toch was de stilte eerder geladen dan vredig. Er ging een dreiging vanuit, alsof er een groot onheil stond te gebeuren. Carson had gezegd dat zij door het onderzoek waar ze mee bezig waren het idee had gekregen ‘alsof er hier in huis iets staat te gebeuren als we niet oppassen’. Ze had Vicky gemaand extra goed op te letten dat alle deuren en ramen goed dichtzaten. Daarom had Vicky nu de voor- en achterdeur op slot gedaan en op de begane grond geen ramen opengelaten. Hoewel ze zeker wist dat ze alles had gecontroleerd, benauwde de stilte haar, waarschuwde haar.

Ze liep de trap af en inspecteerde de woonkamer, Carsons slaapkamer, badkamer en keuken en controleerde nog eens of alle ramen en deuren goed dichtzaten. Ze bleek alles goed te hebben afgesloten.

Doordat de luiken en gordijnen beneden half dichtzaten, was het schemerig in huis. Steeds wanneer Vicky het licht aandeed om de boel te inspecteren, schakelde ze het ook weer uit wanneer ze naar het volgende vertrek ging.

Carsons slaapkamer was de enige kamer op de begane grond die airco had. Het koelingsapparaat was in het raam geplaatst en kon niet worden weggehaald zonder gigantisch kabaal, zodat geen enkele inbreker onopgemerkt langs die weg naar binnen kon. De airco stond op dit moment uit; net als de airco in de kamers van Vicky en Arnie stond het apparaat alleen maar ’s nachts aan om het slapen te veraangenamen.

Doordat de ramen dichtzaten, was het warm en benauwd in de kamers op de begane grond. In de keuken deed Vicky het vriesvak van de koelkast open, niet omdat ze iets eruit nodig had maar omdat de ijskoude lucht heerlijk koel aanvoelde. Toen ze weer naar boven ging, naar haar eigen kamer, merkte ze dat de stilte nog steeds op haar zenuwen werkte. Het voelde als de stilte van een opgeheven bijl, vlak voor het moment dat hij neerkomt.

Belachelijk. Ze maakte zichzelf wat wijs. Bang voor spoken op klaarlichte dag.

Ze deed de cd-speler aan en zette het geluid wat harder dan normaal. Carson was er nu toch niet.

Er stond een verzamel-cd op. Billy Joel, Rod Stewart, de Knack, Supertramp, de Bee Gees, Gloria Gaynor, Cheap Trick. De muziek uit haar jeugd. Arthur had haar ten huwelijk gevraagd. Wat waren ze toen gelukkig geweest. De tijd had geen rol gespeeld. Ze dachten dat ze het eeuwige leven hadden.

Ze typte weer verder aan de brief en zong zo nu en dan mee met de cd. De muziek bracht haar in een betere stemming, en door de herinneringen aan gelukkiger tijden verdween de angst voor de stilte.

De vloer van het huis zit vlak boven zijn hoofd, in zijn neus hangt de geur van vochtige, schimmelige aarde, en het is donker om hem heen. Ieder ander zou een aanval van claustrofobie hebben gekregen en in paniek zijn geraakt vanwege het idee levend begraven te zijn. Maar Randal Zes, in Barmhartigheid op de wereld gebracht, voelt zich er veilig. Hij voelt zich zelfs op zijn gemak.

Hij luistert naar de vrouw die naar beneden komt en van de ene kamer naar de andere loopt, alsof ze iets kwijt is. Dan gaat ze weer naar boven.

Wanneer hij de muziek hoort die door de vloer sijpelt, weet hij dat zijn kans gekomen is. Door de rock-’n-roll die door het huis schalt, zal niemand het kabaal horen wanneer hij zich toegang tot het huis verschaft.

Hij heeft de kruipruimte al grondig verkend en staat ervan versteld hoe avontuurlijk hij is geworden. Hoe verder hij qua afstand en tijd van de Handen der Barmhartigheid is verwijderd, hoe minder last hij van ruimtevrees heeft en hoe meer hij de drang voelt zijn grenzen te verleggen.

Hij bloeit op.

Naast de betonnen pijlers waar het huis op steunt, zijn er in de kruipruimte ook waterleidingbuizen, rioolbuizen, afvoerbuizen en buizen met elektrische kabels, die door gaten in de vloer in het huis uitkomen.

Ook als Randal een van die buizen zou kunnen demonteren, dan nog zouden de gaten niet groot genoeg voor hem zijn. Hij heeft een valluik ontdekt, van ongeveer een meter bij een meter. De greep en de scharnieren zitten aan de andere kant, dus daar kan hij niet bij. Waarschijnlijk gaat het luik naar boven open.

Bij het luik, naast de plek waar de gasleiding het huis binnenkomt, zit een buigbare buis met een diameter van twintig centimeter die uit de vloer komt, als een slang door de kruipruimte kronkelt en door een gat in het latwerk naar buiten loopt. Randal denkt dat dit een ontluchtingsbuis is of een ventilatiebuis voor een op gas gestookte cv-installatie. Hieruit concludeert Randal dat het luik toegang biedt tot een ruimte waar de cv-installatie staat. Monteurs kunnen door het luik de kruipruimte betreden om de buizen te controleren.

In het huis boven hem zit Arnie O’Connor, die weliswaar autistisch is maar toch oogverblindend kan lachen omdat hij het geheim van het geluk kent. De jongen zal dat geheim aan hem verklappen, anders trekt Randal Zes het wel uit hem.

Randal ligt op zijn rug, trekt zijn knieën op, drukt ze tegen zijn borst aan en zet zijn voeten tegen het luik. Hij wil het met zo min mogelijk kabaal openkrijgen, en daarom voert hij de druk geleidelijk op. De scharnieren en het slot beginnen te kraken.

Wanneer er een bijzonder luidruchtig lied door het huis galmt en de muziek aanzwelt, verdubbelt hij zijn inspanningen. Het valluik scheurt open onder het geluid van metaal dat verwrongen wordt, schroeven die uit het hout worden getrokken.

Het geluk ligt nu bijna voor het grijpen.

20

Na het gesprek met Victor wilde Cindi naar het winkelcentrum gaan, maar Benny wilde eerst methoden van onthoofding met haar bespreken.

Volgens hun identiteitsbewijzen waren Cindi en Benny Lovewell respectievelijk achtentwintig en negenentwintig, maar in feite waren ze nog maar negentien maanden geleden uit de creatietanks gekomen.

Ze vormden een leuk stel. Of om preciezer te zijn: ze waren als leuk stel geproduceerd.

Ze zagen er goed uit, gingen keurig gekleed en hadden allebei een uiterst innemende glimlach, een zangerige vriendelijke stem en een aanstekelijke lach. Ze waren welgemanierd en konden over het algemeen goed met anderen overweg. Cindi en Benny konden erg goed dansen, hoewel dat niet hun grootste hobby was. Wat ze het leukst vonden, was moorden.

Niemand van het Nieuwe Ras mocht moorden, behalve als het door hun schepper was opgedragen. De Lovewells kregen vaak zo’n opdracht.

Wanneer iemand van het Oude Ras door een kloon moest worden vervangen, was de glimlach van Cindi en Benny het laatste wat die persoon van deze wereld zag.

Degenen die niet door een opgekweekt exemplaar werden vervangen maar op de een of andere manier een bedreiging voor Victor vormden – of hem beledigd hadden – konden ook rekenen op een ontmoeting met de Lovewells.

Soms vond een dergelijke ontmoeting plaats in een jazzclub of een kroeg. Het slachtoffer meende er dan een stel nieuwe vrienden bij te hebben gekregen, tot hij of zij later die avond, tijdens het afscheid met een handdruk of een zoen op de wang, op verbluffend snelle wijze gewurgd werd.

Andere slachtoffers zagen de Lovewells pas voor het eerst en kregen niet de kans hen te leren kennen, kregen zelfs nauwelijks de tijd om hen glimlachend aan te kijken, omdat hun buik meteen werd opengereten.

Voordat de Lovewells op deze smoorhete zomerdag in de Handen der Barmhartigheid waren ontboden, hadden ze zich verveeld. Benny kon heel redelijk met verveling overweg, maar Cindi zocht haar heil dan vaak in roekeloze daden. Nadat ze van Victor hadden gehoord dat ze de rechercheurs O’Connor en Maddison binnen vierentwintig uur uit de weg moesten ruimen, wilde Benny meteen beginnen met het plannen van de aanslag. Hij hoopte het zo te kunnen regelen dat ze in elk geval een van de twee rechercheurs levend in stukken konden snijden.

De anderen van het Nieuwe Ras mochten niet moorden en waren jaloers op de mensen van het Oude Ras wegens hun vrije wil. Deze bittere afgunst, die elke dag heviger werd, leidde tot wanhoop en woede die nergens ontladen kon worden. Door hun werkzaamheden als moordenaars hadden Cindi en Benny wel een uitlaatklep, een mogelijkheid om hun woede ruimschoots uit te leven. Meestal was Cindi net zo fanatiek als Benny wanneer ze weer een opdracht hadden gekregen. Maar nu wilde ze eerst gaan winkelen. Wanneer Cindi zich iets in haar hoofd had gehaald, gaf Benny haar meestal meteen haar zin omdat ze anders ontzettend lang bleef doorzeuren, zo erg dat Benny, die toch heel wat kon hebben, het buitengewoon spijtig vond dat hij van zijn schepper geen zelfmoord mocht plegen.

In het winkelcentrum leidde Cindi hem tot zijn groot verdriet rechtstreeks naar Tots and Tykes, een winkel waar ze baby- en kinderkleding verkochten.

Hij hoopte dat dit niet weer tot een kidnapactie zou leiden. ‘Straks zien ze ons hier nog,’ waarschuwde hij.

‘Welnee. Niemand van onze soort werkt hier, en niemand van onze soort heeft enige reden om hier te gaan winkelen.’

‘Wij toch ook niet?’

Ze negeerde zijn opmerking, liep Tots and Tykes binnen en snuffelde tussen de piepkleine jurkjes en andere kleertjes. Benny liep achter haar aan en probeerde in te schatten of ze weer ging flippen, net als die ene keer.

Ze hield een geel jurkje met een kanten kraagje omhoog en zei: ‘Kijk eens wat schattig.’

‘Schattig,’ zei Benny meegaand. ‘Maar roze was leuker geweest.’

‘Deze hebben ze volgens mij niet in het roze.’

‘Jammer. Roze. Als hij roze was, zou het echt af zijn geweest.’

Mensen van het Nieuwe Ras werden aangemoedigd seks met elkaar te hebben, in elk denkbaar standje en net zo vaak en zo wild als ze wilden. Het was de enige uitlaatklep die ze hadden.

Maar ze konden geen kinderen krijgen. De burgers van de heerlijke nieuwe wereld zouden allen in tanks worden gemaakt. Binnen vier maanden zouden ze worden opgekweekt tot volwassen individuen, en hun kennis zou rechtstreeks in hun hersenen worden gedownload.

Op dit moment werden er honderd per keer opgekweekt. Maar het zou niet lang meer duren voor er kweeklaboratoria werden opgezet waarin duizenden tegelijk konden worden geproduceerd.

Hun schepper hield het biologische scheppingsproces in eigen hand. Hij geloofde niet in gezinnetjes, want hij vond dat mensen zich dan zo verbonden voelden met hun familie dat ze zich niet meer voor de volle honderd procent inzetten voor de taak waar de maatschappij zich voor gesteld zag, namelijk het onderwerpen van de natuur en het stichten van Utopia.

‘Wat is een wereld zonder kinderen?’ vroeg Cindi zich af.

‘Productiever,’ zei Benny.

‘Saai,’ zei ze.

‘Efficiënter.’

‘Leeg.’

Vrouwen van het Nieuwe Ras kenden geen moederinstinct. Ze werden geacht geen kinderwens te hebben.

Maar met Cindi was iets mis. Ze was jaloers op vrouwen van het Oude Ras vanwege hun vrije wil, maar ze had vooral een hekel aan hen omdat ze kinderen konden baren.

Een andere klant, een zwangere vrouw, kwam bij hetzelfde rek staan.

Aanvankelijk keek Cindi opgetogen naar de opbollende buik van de vrouw, maar al snel verscheen er een kwaadaardige, jaloerse grimas op haar gezicht.

Benny pakte haar bij de arm en liep met haar naar een ander hoekje van de winkel. ‘Gedraag je, anders gaan mensen kijken. Je kijkt of je haar het liefst aan stukken wilt scheuren.’

‘Dat is ook zo.’

‘Vergeet niet wie je bent.’

‘Ik ben onvruchtbaar,’ zei ze verbitterd.

‘Dat bedoel ik niet. Je bent een moordenaar. Je kunt je werk niet goed doen als dat zo duidelijk aan je gezicht is af te lezen.’

‘Oké. Laat mijn arm los.’

‘Rustig maar. Even afkoelen.’

‘Ik glimlach al weer.’

‘Een stijf lachje.’

Ze plooide haar gezicht in een oogverblindende glimlach.

‘Dat is beter,’ zei hij.

Cindi pakte een klein roze truitje met kleurige vlindertjes erop, liet het aan Benny zien en zei: ‘Ach, kijk eens wat schattig.’

‘Schattig,’ zei hij. ‘Maar blauw zou leuker zijn.’

‘Ik zie hem niet in het blauw.’

‘We moeten nu echt aan het werk, hoor.’

‘Ik wil nog eventjes rondkijken.’

‘Het werk ligt op ons te wachten,’ zei hij.

‘En we hebben vierentwintig uur om het te doen.’

‘Ik wil een van hen onthoofden.’

‘Tuurlijk. Dat wil je altijd. En dat gebeurt ook wel. Maar eerst wil ik iets leuks van kant of zo kopen.’

Cindi was niet helemaal in orde. Ze verlangde wanhopig naar een kind. Ze was in de war.

Benny zou Victor allang op de hoogte hebben gesteld van Cindi’s afwijking als hij er zeker van was geweest dat alleen Cindi zou worden geëlimineerd om vervangen te worden door een Cindi Twee. Maar hij was bang dat Victor hen als een stel zag en dat hij Benny dan ook zou elimineren. Benny wilde niet worden uitgeschakeld om op een stortplaats te eindigen terwijl Benny Twee het feest mocht voortzetten. Als Benny Lovewell net als anderen van zijn soort vol opgekropte woede zat omdat hij geen goede uitlaatklep had gehad, dan zou hij graag geëlimineerd worden. Dat zou zijn enige hoop op rust en vrede zijn geweest.

Maar het was hem toegestaan om te doden. Hij mocht anderen martelen, verminken en opensnijden. In tegenstelling tot anderen van het Nieuwe Ras had Benny iets om voor te leven.

‘Ach, moet je kijken hoe leuk,’ zei Cindi, terwijl ze met haar vingers over een matrozenpakje voor een tweejarig kind streek.

Benny zuchtte. ‘Wil je het kopen?’

‘Ja’

Thuis hadden ze een geheime collectie kleertjes voor baby’s en peuters. Als iemand van het Nieuwe Ras er ooit achter kwam dat Cindi al die kleertjes had verzameld, zou ze heel wat hebben uit te leggen.

‘Oké,’ zei hij. ‘Koop maar snel, voordat iemand ons ziet. Dan kunnen we daarna meteen weg.’

‘Als we klaar zijn met O’Connor en Maddison,’ zei ze, ‘kunnen we dan naar huis om het te proberen?’

Met het proberen bedoelde ze ‘proberen een kindje te maken’. Ze konden geen kinderen krijgen; zo waren ze gemaakt. Cindi had wel een vagina maar geen baarmoeder. Die ruimte werd ingenomen door organen die mensen van het Oude Ras niet hadden.

Als ze seks hadden, kon daar nooit een kind van komen, net zomin als dat er een piano van kon komen.

Maar toch, om haar gunstig te stemmen, zei Benny: ‘Tuurlijk. Proberen kan altijd.’

‘We maken O’Connor en Maddison dood,’ zei ze, ‘en bewerken ze met een mes, doen alle geintjes die je altijd wilt uithalen, en dan gaan we een kindje maken.’

Ze was niet goed bij haar hoofd, maar hij moest haar nemen zoals ze was. Als hij haar had kunnen vermoorden, zou hij dat zeker gedaan hebben, maar hij kon alleen maar iemand vermoorden als hij daar toestemming voor had gekregen. ‘Dat klinkt goed,’ zei hij.

‘Dan zijn we de eerste van onze soort die een kindje krijgen.’

‘Gaan we proberen.’

‘Ik ben vast een heel goede moeder.’

‘Laten we dat matrozenpakje afrekenen en weggaan.’

‘Misschien krijgen we wel een tweeling.’

21

Erika zat te lunchen in de eetkamer, aan de eettafel die plaats bood aan zestien mensen. Om haar heen hing voor drie miljoen dollar aan kunst. Op tafel stond een vers boeket van witte aronskelken en anthuriums.

Toen ze klaar was, ging ze naar de keuken, waar Christine de vaat aan het doen was.

Er werd altijd gegeten van een Limoges-servies, en Victor wilde niet dat het fijne porselein in de vaatwasser werd gezet. Alle dranken werden geserveerd in kristal van Lalique of Waterford, en ook dat moest met de hand worden afgewassen.

Als er een barstje of een krasje op een bord kwam, moest dat meteen worden weggegooid. Victor had een hekel aan onvolkomenheid.

Hoewel Victor het nut van machines wel inzag, vond hij de meeste huishoudelijke apparaten maar niks. Zijn normen op dit gebied stamden nog uit een andere eeuw, toen de lagere klassen nog wisten hoe ze hun superieuren ter wille moesten zijn.

‘Christine?’

‘Ja, mevrouw Helios?’

“Wees maar niet bang dat ik mijn seksuele problemen weer met jou wil bespreken, hoor.’

‘Prima, mevrouw Helios.’

‘Maar ik zit nog met een paar vraagjes.’

‘Dat wil ik graag geloven, mevrouw. Alles is waarschijnlijk nog zo nieuw voor u.’

‘Waarom beet William zijn vingers af?’

‘Dat kan alleen William u vertellen.’

‘Maar het was helemaal niet rationeel,’ drong Erika aan.

‘Ja, dat heb ik ook gemerkt.’

‘Maar omdat hij tot het Nieuwe Ras behoort, is hij in alle opzichten rationeel.’

‘Dat is het idee,’ zei Christine, met een vreemde intonatie die Erika niet goed kon interpreteren.

‘Hij wist dat zijn vingers niet meer aan zouden groeien,’ zei Erika. ‘Het was net of hij … zelfmoord pleegde, beetje bij beetje. Maar we kunnen helemaal geen zelfmoord plegen.’

Terwijl Christine met een stoffen afwasborstel de binnenkant van de fragiele porseleinen theepot stond schoon te maken, zei ze: ‘Hij zou niet aan tien geamputeerde vingers zijn overleden, mevrouw Helios.’

Misschien niet, maar zonder vingers zou hij zijn werk als butler niet meer kunnen doen. Hij moet toch hebben geweten dat hij dan geëlimineerd zou worden.’

‘In de staat waarin u hem hebt gezien, mevrouw Helios, was er geen sprake meer van dat hij een dergelijk plan had kunnen bedenken.’

Beide vrouwen waren zich ervan bewust dat ze geen zelfmoord konden plegen en ook geen omstandigheden konden creëren die hun eliminatie noodzakelijk maakten.

‘Bedoel je … dat William een soort van zenuwinzinking had?’

Die gedachte beangstigde Erika. ‘Dat kan toch helemaal niet?’

‘Meneer Helios spreekt liever van een hapering in het functioneren. William had last van een hapering in zijn functioneren.’

‘Zo klinkt het veel minder ernstig.’

‘Veel minder ernstig, inderdaad.’

‘Maar Victor heeft hem geëlimineerd.’

‘Geëlimineerd, inderdaad.’

Erika zei: ‘Als iemand van het Oude Ras zoiets had gedaan, zouden we zeggen dat hij gek was geworden. Gestoord.’

‘Ja, maar omdat we in alle opzichten superieur zijn, gaan de termen die op hen van toepassing zijn, niet voor ons op. Voor ons is een heel nieuwe psychologische woordenschat nodig.’ Weer sprak Christine met een merkwaardige intonatie, wat kon betekenen dat ze meer bedoelde dan ze in werkelijkheid zei.

‘Ik … ik begrijp het niet,’ zei Erika.

‘Dat komt nog wel. Wanneer u lang genoeg hebt geleefd.’

Erika gaf niet op en zei: ‘Toen je mijn man vertelde dat William zijn vingers aan het afbijten was, zei je: “We hebben hier weer een Margaret.” Wat bedoelde je daarmee?’

Christine waste een bord af en zette het voorzichtig in het afdruiprek. Ze zei: ‘Een paar weken geleden nog werkte hier ene Margaret als hoofd van de huishouding. Net als William was ze hier al bijna twintig jaar. Maar na een … voorval … moest ze worden vervangen. Er is een nieuwe Margaret in de maak.’

‘Wat voor voorval?’

‘Op een ochtend, toen ze pannenkoeken zou gaan bakken, begon ze met haar hoofd op de hete, ingevette bakplaat te beuken.’

‘Met haar hoofd?’

‘Steeds weer, heel ritmisch. Steeds wanneer ze overeind kwam, zei ze tijd, en voordat ze haar hoofd weer tegen de bakplaat beukte, zei ze het nog eens. Tijd, tijd, tijd, tijd, tijd – net zo nadrukkelijk als William toen hij tik, tak, tik, tak zei.’

‘Wat raar,’ zei Erika.

‘Dat rare gaat er vanzelf af wanneer u lang genoeg hebt geleefd.’

Gefrustreerd zei Erika: ‘Je moet geen dingen zeggen die ik niet snap, Christine.’

‘Dingen die u niet snapt, mevrouw Helios?’

‘Ik mag dan wel net uit de tank zijn gekomen en hopeloos naïef zijn, maar ik wil wel graag wat leren. Ik wil graag snappen wat er gebeurt.’

‘Maar alle kennis is toch al rechtstreeks in uw hersenen gedownload? Wat wilt u nog meer?’

‘Christine, ik ben niet je vijand.’

Christine draaide zich om, droogde haar handen aan de afwasdoek en zei: ‘Dat weet ik best, mevrouw Helios. Maar u bent ook niet mijn vriendin. Vriendschap ligt tegen liefde aan, en liefde is gevaarlijk. Liefde houdt de arbeider van een maximale productie af, net als haat. Mensen van het Nieuwe Ras hebben geen vrienden of vijanden meer.’

‘Dat … dat heb ik niet in mijn programma zitten.’

‘Het staat niet in het programma, mevrouw Helios. Het is het natuurlijke gevolg van ons programma. We zijn allen arbeiders die evenveel waard zijn. We werken voor een goede zaak, namelijk het onderwerpen van de natuur en het stichten van een perfecte maatschappij, een Utopia. En daarna op naar de sterren. Onze waarde ligt niet in individuele prestaties maar in prestaties die we als maatschappij leveren. Zo is het toch?’

‘Is dat zo?’

‘In tegenstelling tot ons, mevrouw Helios, bent u uitgerust met nederigheid en schaamte, omdat onze schepper die eigenschappen in een echtgenote zeer op prijs stelt.’

Erika voelde dat Christine op het punt stond iets te zeggen wat ze liever niet wilde horen. Maar ze was dit gesprek zelf begonnen.

‘Emoties zijn grappige dingen, mevrouw Helios. Misschien is het maar beter ook wanneer het scala aan gevoelens beperkt blijft tot jaloezie en woede en angst en haat, want die emoties gaan steeds maar door. Ze keren steeds weer terug, als een slang die in zijn eigen staart bijt. Ze leiden nergens toe en zorgen ervoor dat de geest geen hoop koestert, en dat is van essentieel belang wanneer die hoop toch nooit vervuld zal worden.’

Erika werd getroffen door de deprimerende toon waarop Christine sprak en de sombere blik in haar ogen. Ze had met de huishoudster te doen en legde een troostende hand op haar schouder.

‘Maar nederigheid en schaamte,’ zei Christine, ‘kunnen zich ontwikkelen tot medelijden, of hij dat nu wel of niet wil. Medelijden leidt tot mededogen. Mededogen tot spijt. En tot veel meer. U zult veel meer kunnen voelen dan wij, mevrouw Helios. U zult leren hopen.’

Een zwaarte, een drukkende last maakte zich van Erika meester. Ze wist niet wat het was.

‘Wanneer u in staat bent te hopen … dat moet verschrikkelijk voor u zijn, mevrouw Helios, omdat uw lot in principe hetzelfde is als dat van ons. U hebt geen vrije wil. Uw hoop zal nooit werkelijkheid worden.’

‘Maar William dan … Hoe verklaar je Williams gedrag hiermee?’

‘De tijd, mevrouw Helios. Tijd, tijd, tik, tak, tik, tak. Deze fantastische lichamen van ons, die immuun zijn voor elke ziekte … hoelang kunnen we ermee toe?’

‘Misschien wel duizend jaar,’ zei Erika, want dat was het getal dat in haar zelfbewustzijn was gedownload.

Christine schudde haar hoofd. ‘Een mens kan best een tijdje zonder hoop … maar geen duizend jaar. Bij William, bij Margaret: twintig jaar. Daarna werden ze getroffen door een … hapering in hun functioneren.’

De schouder van de huishoudster voelde nog net zo gespannen aan. Erika trok haar hand terug.

‘Maar wanneer je, zoals u, wel kunt hopen, mevrouw Helios, en het staat vast dat die hoop nooit vervuld zal worden, denk ik niet dat het twintig jaar vol te houden is. Ik denk dat u de vijf nog niet eens haalt.’

Erika liet haar blik door de keuken gaan. Ze keek naar het afwaswater in de gootsteen. Naar de borden in het afdruiprek. Naar Christines handen. En uiteindelijk keek ze Christine weer in de ogen. Ze zei: ‘Ik vind het zo naar voor je.’

‘Ik weet het,’ zei Christine. ‘Maar ik voel helemaal niets voor u, mevrouw Helios. En de anderen ook niet. En dat betekent dat u op een unieke manier alleen staat.’

22

The Other Ella, een café-restaurant in Faubourg Marigny, een wijk die net zo trendy en vol leven was als het French Quarter ooit was geweest, werd gerund door een vrouw die Ella Fitzgerald heette. Ze was er de eigenaresse van. Ze was niet de beroemde zangeres maar een voormalige prostituee en madam die zo slim was geweest wat kapitaal opzij te leggen van het geld dat ze met haar vleselijke diensten had vergaard.

Carson en Michael vroegen aan de barman of ze Godot te spreken konden krijgen, geheel volgens de instructies die Aubrey Picou hun had gegeven.

Een wat oudere vrouw zette haar biertje voor zich op de bar, draaide zich om op haar kruk en nam met haar mobieltje een foto van hen.

Verstoord zei Carson: ‘Zeg, opoe, ik ben geen toeristenattractie, hoor.’

‘Kutwijf,’ zei de vrouw. ‘Als ik wist dat er een bus met toeristen aankwam, zou ik je naar buiten sleuren en je kop in de kont van een ezel duwen.’

‘Als je Godot wilt spreken,’ legde de barman uit, ‘gaat dat via Francine.’

‘Je betekent nog minder voor mij,’ zei de oude vrouw tegen Carson, ‘dan het eten dat ik gisteravond heb uitgekotst.’ Terwijl Francine de foto naar iemand doorstuurde, grijnsde ze breed naar Michael. Ze had een buitengewoon deplorabel gebit.

‘Carson, je zei dat je vanmorgen niet blij was toen je in de spiegel keek.’

Ze zei: ‘Ik voel me ineens zeer aantrekkelijk.’

‘Mijn hele leven,’ zei Francine tegen Carson, ‘ben ik van die verwaande truttenkoppen zoals jij tegengekomen, en hun hersenen waren steevast nooit groter dan een doperwtje.’

‘Nou, dan heb je het lelijk mis,’ zei Michael tegen haar. ‘Laatst heeft ze een hersenscan laten maken, en het blijkt dat haar hersenen zo groot als een walnoot zijn.’

Francine grijnsde haar gele tanden nog eens bloot. ‘Je bent echt een schatje. Ik zou je wel op kunnen vréten.’

‘Ik ben zeer vereerd,’ zei hij.

‘Vergeet niet wat ze gisteravond met haar eten heeft gedaan,’ zei Carson.

Francine legde haar mobieltje neer. Ze pakte een BlackBerry-mobieltje van de bar en las een berichtje, blijkbaar een reactie op de foto die ze verstuurd had.

Michael zei: ‘Je bent echt een telecomdame, Francine; zo te zien ga je helemaal mee met de infostroom.’

‘Jij hebt een lekker strak kontje,’ zei Francine. Ze legde de BlackBerry neer, kwam met een zwaai van haar kruk en zei: ‘Kom jij maar eens met me mee, lekkertje. En jij ook, trut.’

Michael liep achter de oude vrouw aan, keek achterom naar Carson en zei: ‘Kom op, trut. Dit wordt hartstikke leuk.’

23

Om de rechercheurs O’Connor en Maddison beter te kunnen opsporen zodat ze op efficiënte wijze geliquideerd konden worden, had een van Victors mensen – Dooley Snopes – een magnetisch zendertje aan het motorblok van hun auto vastgemaakt, toen de wagen voor het huis van O’Connor stond en zij had liggen slapen. Het apparaatje werkte op de stroom van de accu.

Dooley was niet als moordenaar geprogrammeerd, hoewel hij dat wel graag zou hebben gewild. Hij was een gluiperd die veel technische kennis bezat.

Cindi Lovewell reed in Faubourg Marigny langs Dooley, die in zijn geparkeerde pt Cruiser zat. De Lovewells hadden een suv ter beschikking gesteld gekregen, een Mercury Mountaineer met donkergetinte raampjes aan de zij- en achterkant, handig om lijken in te vervoeren.

Cindi vond het een fijne auto, niet alleen omdat hij een krachtige motor had en lekker reed maar ook omdat er veel ruimte was voor de kinderen die ze graag op de wereld wilde zetten.

Wanneer ze weer eens met een paar lijken achterin naar Crosswoods Waste Management ten noorden van Lake Pontchartrain moesten, was het veel leuker als ze er een gezinsuitje van konden maken. Dan konden ze onderweg even ergens gaan picknicken.

Benny zat voorin en tuurde naar het schermpje van het navigatiesysteem, naar een rode knipperende stip. Hij zei: ‘Ze hebben de auto hier ergens neergezet. Ongeveer …’ Hij keek naar de auto’s die langs de stoeprand geparkeerd stonden en tuurde nogmaals naar het scherm. ‘… hier.’

Cindi reed langzaam langs een onopvallende sedan, een goedkope roestbak die er al heel wat kilometers op had zitten. Victors medewerkers hadden altijd betere spullen dan het zogenaamde gezag.

Ze zette de auto aan het eind van de straat neer, op een met een rode streep gemarkeerde plek. Benny’s rijbewijs stond op naam van Benjamin Lovewell, arts, en de Mountaineer had een speciaal kenteken dat alleen door medici gebruikt werd. Uit het dashboardkastje haalde hij een kaart met een esculaap erop en hing die aan het achteruitkijkspiegeltje.

Als professionele moordenaar was het handig om bij het opsporen van het slachtoffer overal te kunnen parkeren. En wanneer de politie een auto met een dokterskenteken zag langsscheuren, werd er vaak van uitgegaan dat de bestuurder op weg was naar een ziekenhuis.

Victor had geen zin om zijn geld aan boetes voor verkeersovertredingen te verkwisten.

Toen ze langs de sedan in de richting van de pt Cruiser liepen, was Dooley al uitgestapt en liep hun tegemoet. Als hij een hond was geweest, zou hij een hazewindhond zijn geweest: mager, lange benen, met een spits gezicht.

‘Ze zijn The Other Ella binnengegaan,’ zei Dooley. Hij wees naar een restaurant aan de overkant van de straat. ‘Nog geen vijf minuutjes geleden. Hebben jullie vandaag al iemand vermoord?’

‘Nog niet,’ zei Benny.

‘En gisteren dan?’

‘Drie dagen geleden,’ zei Cindi.

‘Hoeveel?’

‘Drie,’ zei Benny. ‘Hun vervangers waren klaar.’

Dooley keek hen met een afgunstige blik aan. ‘Ik wou dat ik er ook eens een paar mocht vermoorden. Ik zou ze allemaal wel willen vermoorden.’

‘Dat is je werk niet,’ zei Benny.

‘Nog niet,’ zei Cindi, een verwijzing naar de dag wanneer er zoveel mensen van het Nieuwe Ras zouden zijn dat er openlijk oorlog gevoerd kon worden en het Oude Ras snel kon worden uitgeroeid. Het zou de grootste slachting in de geschiedenis van de mensheid worden.

‘Alles is zo moeilijk,’ zei Dooley, ‘omdat ze overal om ons heen zitten en hun leventje naar believen inrichten en mogen doen wat ze willen.’

Een jong stel liep voorbij, met hun twee vlasblonde kinderen, een jongen en een meisje.

Cindi draaide zich om en keek hen na. Het liefst zou ze de ouders ter plekke hebben vermoord om zich vervolgens over de kinderen te ontfermen.

‘Rustig,’ zei Benny.

‘Maak je maar geen zorgen. Er zal niet nog eens zo’n voorval plaatsvinden,’ verzekerde Cindi hem.

‘Mooi.’

‘Wat voor voorval?’ wilde Dooley weten.

Benny gaf geen antwoord maar zei: ‘Je kunt wel gaan. Wij nemen het wel van je over.’

24

Francine leidde Carson en Michael door het restaurant, een drukke keuken en een voorraadkamer en ging vervolgens een steile trap op. Zo nu en dan maakte ze smakkende geluidjes. Boven aan de trap bevonden zich een brede overloop en een blauwe deur. Francine drukte op een bel naast de deur, maar er was geen geluid te horen.

‘Je hoeft het niet voor niets te doen,’ raadde Francine Michael aan. ‘Er zijn heel wat dames die maar al te graag wat rek- en strekoefeningen met je zouden willen doen.’

Ze keek opzij naar Carson en snoof misprijzend.

‘Probeer het maar niet met deze hier,’ zei Francine tegen Michael, ‘want dan is het net of je je ballen in vloeibare stikstof stopt en vriezen ze er meteen af.’

Ze liet hen achter op de overloop en liep met wankele tred terug naar de trap.

‘Je zou haar natuurlijk een duwtje kunnen geven,’ zei hij tegen Carson, ‘maar dat mag niet.’

‘Nou,’ zei Carson, ‘als Lulana hier was, zou ze het vast met me eens zijn dat Jezus er geen problemen mee zou hebben.’

De blauwe deur ging open, waarna er een Star Wars-achtige figuur in de deuropening verscheen: net zo gedrongen als R2-D2, net zo kaal als Yoda, en net zo afzichtelijk als Jabba the Hutt.

‘Aubrey staat voor jullie in,’ zei hij, ‘dus ik ga jullie die blaffers niet afpakken die jullie onder je linkerarm hebben zitten, en ook niet dat speeltje dat je onder je broekriem boven je kont hebt hangen, juf.’

‘Ook goeiemiddag,’ zei Michael.

‘Nu lopen jullie keurig netjes als kleine eendjes achter me aan, en als je ook maar één verkeerde beweging maakt, ben je dood voor je er erg in hebt.’

Het enige wat in de kamer achter de blauwe deur stond, waren twee stoelen met rechte leuningen.

Op een daarvan zat een gladgeschoren gorilla in een zwarte broek, bretels, een wit chambray-shirt en een plat hoedje. Naast hem lag een boek opengeslagen op de grond, een Harry Potter. Blijkbaar had hij het boek terzijde gelegd toen Francine had aangebeld.

Op zijn schoot lag een halfautomatisch pistool, kaliber-12, en zijn handen lagen schietklaar op het wapen. De loop was niet op hen gericht, maar hij kon ze ongetwijfeld neerschieten als het moest, nog voor ze de kans kregen een wapen te trekken, en de kop van hun romp knallen voor ze op de grond lagen. Carson en Michael drentelden gehoorzaam achter de gedrongen man aan, naar een andere kamer, met oud geel linoleum op de vloer, blauwe plinten, grijze muren en twee pokertafels.

Om de dichtstbijzijnde tafel zaten drie mannen, een vrouw en een Aziatische travestiet.

Dit klonk als het begin van een leuke mop, maar Michael kon geen clou bedenken.

Twee spelers dronken een colaatje, twee hadden een blikje Dr Pepper voor zich op tafel staan, en de travestiet zat achter een flesje anisette met een klein glaasje ernaast.

Geen der pokerspelers leek enige belangstelling voor Carson en Michael te hebben. De vrouw noch de travestiet knipoogde naar hem.

Midden op tafel lagen stapels pokerfiches. Als de groene vijftig dollar waren en de zwarte honderd, ging dit potje om ongeveer tachtigduizend dollar.

Bij het raam stond nog een gladgeschoren gorilla. In een holster op zijn heup zat een pistool; hij haalde zijn hand er niet vanaf toen Carson en Michael door het vertrek liepen. Een derde deur gaf toegang tot een vergaderzaaltje waar het naar longkanker rook. Twaalf stoelen stonden om een gehavende tafel, waar veertien asbakken op stonden.

Aan het hoofd van de tafel zat een man met een vrolijk gezicht, levendige blauwe ogen en een snor. Een Justin Wilson-hoed rustte op zijn grote flaporen.

Hij kwam overeind toen ze binnenkwamen, waardoor zichtbaar werd dat hij zijn broek hoog had opgetrokken, tot ergens tussen zijn navel en zijn borstkas.

De moedereend zei: ‘Meneer Godot, volgens mij hebben we hier te maken met twee afschuwelijk rechtschapen types, maar Aubrey heeft ze hiernaartoe gestuurd, dus u moet mij niet in elkaar slaan als ze zo onhandelbaar blijken als twee schele makrelen.’

Rechts achter de man met de flaporen stond Big Foot in een seersucker pak. Vergeleken bij hem waren de andere twee gorilla’s kleine chimpansees. Zo te zien zou Big Foot hen bij de minste of geringste provocatie niet alleen vermoorden maar hen ook met plezier verorberen.

Godot daarentegen was zeer gastvrij. Hij stak zijn rechterhand uit en zei: ‘Een vriend van Aubrey is een vriend van mij, vooral als hij contant geld bij zich heeft.’

Michael schudde hem de hand en zei: ‘Ik had verwacht dat we op u moesten wachten, meneer Godot, en niet andersom. Ik hoop dat we niet te laat zijn.’

‘Precies op tijd,’ stelde Godot hem gerust. ‘En wie mag deze charmante verschijning wel niet zijn?’

‘Deze charmante verschijning,’ zei Carson, ‘is degene met het geld.’

‘Dat maakt je alleen nog maar charmanter,’ zei Godot tegen haar.

Toen Carson twee dikke stapels honderdjes uit de zakken van haar jasje haalde, pakte Godot een van de twee koffers die naast hem op de grond stonden en legde die op de tafel. Big Foot hield beide handen vrij.

Godot deed de koffer open, waar twee Urban Snipers met patroonhouders en draagriemen in zaten. De loop was ingekort tot vijfendertig centimeter. Bij de geweren zaten vier dozen met munitie, geen hagelpatronen maar kogels, wat het enige was waarmee de Sniper geladen kon worden.

Carson zei: ‘U bent geweldig, meneer Godot.’

‘Mijn moeder zou graag hebben gezien dat ik priester was geworden, en mijn vader, God hebbe zijn ziel, wilde graag dat ik lasser werd, net als hij, maar ik wilde meer worden dan een arme Cajun, en daar ben ik in geslaagd, dus zodoende.’

De tweede koffer was kleiner dan de eerste en bevatte twee Desert Eagles .50 Magnum, afgewerkt met titanium en goud. Naast de pistolen lagen de dozen met munitie waar om gevraagd was, plus voor elk wapen twee reservemagazijnen. ‘Weet je wel hoeveel terugslag je van die monsters kunt verwachten?’ vroeg Godot.

Michael keek met een argwanende blik naar de grote pistolen en zei: ‘Nee, meneer, maar ik verwacht eigenlijk dat ik meteen gevloerd word als ik ermee ga spelen.’

Geamuseerd zei Godot: ‘Mijn bezorgdheid gaat uit naar deze dame hier, knaap, niet naar jouw luizenreet.’

‘De Eagle heeft minder terugslag dan je zou verwachten,’ zei Carson. ‘Natuurlijk stoot hij flink hard terug, maar dat doe ik zelf ook. Op een afstand van tien meter kan ik alle negen kogels stuk voor stuk in uw lijf pompen, tussen uw nek en uw kruis, zonder één misser.’

Big Foot stapte dreigend naar voren.

‘Laat maar,’ zei Godot tegen zijn bodyguard. ‘Dat was geen dreigement van haar. Dat was gewoon opschepperij.’

Carson deed de koffers dicht en zei: Wilt u het geld nog natellen?’

‘Je bent een harde, maar je straalt ook iets vrooms uit. Het zou me verbazen als je me bedonderde.’

Carson probeerde tevergeefs een glimlach te onderdrukken. ‘Alles is er, tot op de dollar nauwkeurig.’

‘Meneer Godot,’ zei Michael, ‘het was prettig zaken met u te doen, gezien het feit dat we hier met echte mensen te maken hebben.’

‘Dat is heel prettig om te horen,’ antwoordde Godot. ‘Heel prettig, en zo te horen komt het recht uit het hart.’

‘Dat klopt,’ zei Michael. ‘Dat klopt helemaal.’

25

Randal Zes staat in het cv-hok op de begane grond en luistert naar de stem van Billy Joel die door het huis galmt.

Het hok meet ongeveer twee bij twee meter. Door het schijnsel van het blauwe waakvlammetje en het weinige licht dat onder de deur door komt, kan hij genoeg zien om zich te kunnen oriënteren.

Eindelijk is hij in het huis van de glimlachende autistische jongen, Arnie O’Connor. Het geheim van het geluk ligt nu binnen handbereik.

Hij wacht hier in het aangename schemerduister en hoort hoe er na afloop van het liedje nog een ander lied komt, en nog een. Hij geniet van zijn overwinning. Hij maakt zich vertrouwd met zijn nieuwe omgeving en plant zijn volgende stap. Hij is ook bang. Randal Zes is nog nooit eerder in een huis geweest. Tot gisteravond heeft hij altijd in de Handen der Barmhartigheid gewoond. Tussen daar en hier heeft hij nog een dag in een afvalcontainer doorgebracht. Maar een afvalcontainer is heel wat anders dan een huis.

Achter de deur van het hok bevindt zich een wereld die hem net zo onwerkelijk voorkomt als een planeet in een ander melkwegstelsel.

Hij houdt van bekende dingen. Hij is bang voor nieuwe dingen. Hij houdt niet van veranderingen.

Als hij deze deur opendoet en over de drempel stapt, zal alles nieuw en vreemd op hem overkomen. Alles zal dan voor altijd anders zijn.

Randal staat te trillen in het duister en denkt even dat zijn kamer in Barmhartigheid en zelfs de afschuwelijke experimenten waar Vader hem aan blootgesteld heeft, misschien te prefereren zijn boven wat voor hem ligt.

Toch doet hij de deur open, na nog drie liedjes te hebben aangehoord. Hij staart in de ruimte die voor hem ligt. Zijn beide harten gaan wild tekeer.

De zon schijnt door een met ijsbloemen beslagen raam op twee apparaten die hij herkent van advertenties in tijdschriften en van internet. Met de ene machine kun je kleren wassen. Met de andere kun je ze drogen.

Hij ruikt bleekwater en waspoeder achter de gesloten kastdeurtjes die boven de apparaten hangen.

Hij bevindt zich in een washok. Een washok. Hij kan niets bedenken waar meer huiselijkheid uit spreekt dan het woord washok.

Randal Zes verlangt bovenal naar een gewoon leven. Hij wil niet iemand zijn van het Oude Ras, en dat kan ook niet, maar hij wil wel een soortgelijk leven leiden, vrij van constante kwellingen en met een beetje geluk.

Het washok heeft zoveel indruk op hem gemaakt dat hij het voor vandaag wel weer genoeg vindt. Zachtjes doet hij de deur weer dicht en blijft een tijdje in het duistere cv-hok staan. Hij is uiterst tevreden met zichzelf.

Hij denkt terug aan het moment waarop hij voor het eerst het emaillen oppervlak van de wasmachine en de droger zag, en de grote plastic wasmand vol kleren, die waarschijnlijk allemaal gewassen moesten worden.

De vloer van het washok was betegeld, net als de gangen en de meeste kamers in de Handen der Barmhartigheid. Dat had hij niet verwacht. Hij had gedacht dat álles heel anders zou zijn dan hij gewend was.

De tegels in Barmhartigheid zijn grijs met groen-roze stipjes. In het washok zijn ze geel. Die vloeren verschillen en toch hebben ze iets gemeen.

Er klinken nog een paar liedjes boven in het huis. Randal begint het vervelend te vinden dat hij steeds zo bang is. Want per slot van rekening is het nu niet bepaald een heldendaad om even een blik in het washok van de O’Connors te werpen. Hij vindt dat hij zichzelf voor de gek houdt. Hij geeft te veel toe aan zijn ruimtevrees, aan zijn autistische verlangen om zich af te schermen voor een overdaad aan indrukken.

Als hij in dit schuifelend tempo doorgaat, kost het hem een halfjaar om het huis te verkennen voordat hij bij Arnie is. Zo lang kan hij niet onder het huis in de kruipruimte blijven. Bijvoorbeeld omdat hij honger krijgt. Zijn hoogontwikkelde lichaam heeft veel brandstof nodig.

Randal vindt het niet erg om spinnen, muizen, wormen en slangen te eten die onder het huis zitten. Maar als hij bedenkt hoe weinig schepsels hij tot nu toe in de kruipruimte heeft gevonden, weet hij dat hij veel meer voedsel nodig heeft om zichzelf in leven te houden.

Weer doet hij de deur open.

Dat prachtige washok ligt op hem te wachten.

Hij verlaat het cv-hok en doet de deur voorzichtig achter zich dicht. De spanning is bijna ondraaglijk.

Nog nooit heeft hij op gele tegels gelopen. Dat gaat net als op grijze tegels lopen. Zijn schoenen kraken een beetje onder het lopen.

De deur naar de keuken staat open.

Randal Zes blijft voor de nieuwe drempel staan en kijkt zijn ogen uit. Een keuken is alles, of zelfs meer, dan hij verwacht had, een plek waar allemaal apparaten staan, een plek van overdonderende charme.

Hij zou met gemak gebiologeerd kunnen raken door de sfeer. Maar hij moet zijn hoofd erbij houden, hij moet voorzichtig zijn en zich snel kunnen terugtrekken als er iemand aankomt. Tot hij weet waar Arnie is zodat hij hem het geheim van het geluk kan ontfutselen, wil hij niet dat iemand hem ziet. Hij weet niet goed wat er dan zou gebeuren, maar hij is ervan overtuigd dat de gevolgen niet aangenaam zijn.

Hoewel hij in het kader van een van Vaders experimenten een autistische stoornis heeft meegekregen en dus anders is dan de anderen van het Nieuwe Ras, is hij verder grotendeels hetzelfde geprogrammeerd. Zo is hij bijvoorbeeld ook niet in staat zelfmoord te plegen. En hij mag alleen iemand vermoorden als hij daar de uitdrukkelijke toestemming van zijn schepper voor heeft gekregen. Of uit zelfverdediging.

Het probleem is dat Randal door zijn autistische aandoening heel angstig is. Hij voelt zich al snel bedreigd.

Toen hij zich in de afvalcontainer verborgen hield, vermoordde hij een dakloze die op zoek was naar lege blikjes en andere rommel.

De zwerver had misschien geen kwaad in de zin, had hem misschien niet eens kwaad kunnen doen, maar toch had Randal hem de container in getrokken, zijn nek gebroken en hem onder afvalzakken verstopt.

Gezien het feit dat nieuwe dingen hem angst aanjagen en dat hij bij de geringste verandering al begint te trillen, is het aannemelijk dat hij naar geweld zal grijpen als hij iemand tegenkomt die hij niet kent, uit zelfverdediging. Daar zit hij niet mee. Het betreft mensen van het Oude Ras en die moeten vroeg of laat toch dood.

Het probleem is dat er niemand opkijkt als hij in een verlaten achterafstraatje de nek van een zwerver breekt. Maar als hij iemand in dit huis vermoordt, zal daar een hoop kabaal bij komen kijken, en dan zullen andere bewoners en misschien zelfs de buren weten dat hij is binnengedrongen. Desondanks verlaat hij het washok en stapt hij de keuken binnen, omdat hij honger heeft en omdat er in de koelkast ongetwijfeld iets smakelijkers te vinden is dan spinnen en wormen.

26

Carson en Michael verlieten The Other Ella met ieder een koffer vol wapens.

Als dochter van een rechercheur van wie gezegd werd dat hij naar de andere kant was overgelopen, geloofde Carson dat ze door de rest van het korps nauwlettend in de gaten gehouden werd. Daar kon ze nog enigszins begrip voor opbrengen, al vond ze het verschrikkelijk. En ze was zich er ook van bewust dat het misschien allemaal maar verbeelding van haar was.

Nu ze de ontmoeting met de vuilbekkende Francine en de hoffelijke Godot achter de rug had en over het trottoir naar de auto liep, keek ze goed om zich heen omdat ze half verwachtte dat de afdeling Interne Zaken de boel in de gaten gehouden had en elk moment kon komen opdagen om hen te arresteren.

Het was of elke voorbijganger belangstellend in hun richting tuurde en vol wantrouwen naar de koffers keek. Met name twee mannen en een vrouw die aan de overkant van de straat stonden, keken zonder enige gêne naar hen.

Waarom zou iemand met koffers uit een restaurant komen? Voor een afhaalmaaltijd was dat wel wat overdreven.

Ze legden de koffers achter in de sedan, waarna Carson van Faubourg Marigny naar het Quarter reed. Ze werd niet gearresteerd.

‘Wat nu?’ vroeg Michael.

‘Nu gaan we een eindje rijden.’

‘Cool.’

“We gaan nog eens even goed nadenken.’

Waar moeten we dan nog eens goed over nadenken?’

‘De kleur van de liefde, het geluid van één hand die klapt. Wat dénk je nou waar we goed over moeten nadenken?’

‘Ik ben niet zo in de stemming om diep na te denken,’ zei hij. ‘Als we te veel nadenken, vermoorden ze ons.’

‘Hoe krijgen we Victor Frankenstein te pakken?’

‘Helios.’

‘Helios, Frankenstein … Dat blijft een en dezelfde Victor. Hoe krijgen we die Victor te pakken?’

Michael zei: ‘Misschien ben ik wat bijgelovig, maar ik vind het vervelend dat hij Victor heet.’

‘Hoezo?’

‘Victor betekent overwinnaar, iemand die zijn tegenstander in de pan hakt.’

‘Kun je je die vent nog herinneren die we vorig jaar hebben opgepakt naar aanleiding van die dubbele moord in die antiekzaak in Royal?’

‘Jazeker. Die had drie testikels.’

‘Wat heeft dat er nou weer mee te maken?’ vroeg ze verstoord. ‘Daar kwamen we pas achter nadat hij was opgepakt en in staat van beschuldiging was gesteld en in de gevangenis een lichamelijk onderzoek moest ondergaan.’

‘Het heeft nergens iets mee te maken,’ gaf hij toe. ‘Gewoon zo’n detail dat je bijblijft.’

‘Wat ik wilde zeggen is dat die vent Champ Champion heette, maar toch was hij een loser.’

‘Eigenlijk heette hij Shirley Champion, wat weer een heleboel duidelijk maakt.’

‘Hij heeft zijn naam officieel laten veranderen in Champ Champion.’

‘Cary Grant heette in het echt Archie Leach. Waar het om gaat, is de naam die je van je ouders hebt meegekregen.’

‘Als ik hier zou stoppen en je zou aan willekeurige voorbijgangers vragen of ze wel eens een film met Archie Leach hebben gezien, moet jij eens kijken hoe weinig de geboortenaam ertoe doet.’

‘Marilyn Monroe, die heette eigenlijk Norma Jean Mortenson,’ zei hij, ‘en daarom is ze zo jong door een overdosis aan haar eind gekomen.’

‘Ga je weer een potje zitten moeilijk doen?’

‘Ik weet dat dat meestal jouw afdeling is,’ zei hij. ‘Neem nou Joan Crawford. Die werd geboren als Lucille Le Sueur, wat verklaart waarom ze haar kinderen met kleerhangers mishandelde.’

‘Cary Grant heeft nooit iemand met kleerhangers mishandeld en heeft een fantastisch leven gehad.’

‘Oké, maar hij was dan ook de grootste acteur in de hele filmgeschiedenis, dus de gewone regels gaan voor hem niet op. Victor en Frankenstein zijn twee ontzettend sterke namen, en daar is hij mee geboren. Je kunt me nog veel meer vertellen, maar ik zou er veel geruster op zijn als zijn moeder hem Nancy had genoemd.’

‘Wat dóén ze nou de hele tijd?’ vroeg Cindi vol ongeduld. Ze keek weer op het schermpje van het navigatiesysteem.

Benny had constant naar het scherm gekeken terwijl Cindi reed. Hij zei: ‘Bij elke kruising slaat ze af, gaat ze weer terug, zigzagt ze wat, als een blinde rat in een doolhof.’

‘Misschien weten ze dat ze gevolgd worden.’

‘Hoe kunnen ze dat nou weten?’ zei hij. ‘Ze kunnen ons niet eens zien.’

Omdat ze de sedan konden volgen dankzij het zendertje dat Dooley onder de motorkap had geplaatst, hoefden de Lovewells de auto niet in het oog te houden. Ze konden de rechercheurs op afstand blijven volgen, met een paar straten ertussen.

‘Ik snap helemaal hoe ze zich voelt,’ zei Cindi.

‘Hoe bedoel je?’

‘Als een blinde rat in een doolhof.’

‘Ik zei niet dat ze zich zo voelt. Ik heb geen idee hoe ze zich voelt. Ik zei iets over haar manier van rijden.’

‘Ik voel me ook meestal als een blinde rat in een doolhof,’ zei Cindi. ‘En ze heeft ook geen kinderen, net als ik.’

‘Wie?’

‘Rechercheur O’Connor. Op haar leeftijd had ze al minstens zes kinderen kunnen hebben, maar dat is dus niet zo. Ze is onvruchtbaar.’

‘Hoe weet jij nou dat ze onvruchtbaar is?’

‘Dat weet ik gewoon.’

‘Misschien wil ze helemaal geen kinderen.’

‘Ze is een vrouw. Dan wil ze kinderen.’

‘Ze is net weer afgeslagen, linksaf deze keer.’

‘Zie je nou wel?’

‘Wat zie ik nou wel?’

‘Ze is onvruchtbaar.’

‘Is ze onvruchtbaar omdat ze net links is afgeslagen?’

Plechtig zei Cindi: ‘Als een blinde rat in een doolhof.’

Carson sloeg rechts af en reed door Chartres Street, langs de vergane glorie van het Napoleon House.

We kunnen Victor niet in Biovision neerknallen,’ zei ze. ‘Te veel mensen, te veel getuigen, waarschijnlijk niet allemaal mensen van zijn makelij.’

‘We zouden hem in zijn auto kunnen pakken.’

‘Zomaar op straat? Als we dit er al levend van afbrengen, heb ik geen zin om in een vrouwengevangenis tussen al je exen verzeild te raken.’

‘We kunnen uitvissen waar hij altijd langsgaat,’ zei Michael, ‘en dan pikken we de minst drukke plek uit.’

‘Daar hebben we geen tijd voor,’ zei ze. ‘We staan nu zelf op zijn lijstje. Dat weet je net zo goed als ik.’

‘Dat geheime lab dan waar we het eerder over hadden. Dat lab waar hij … scheppend bezig is.’

‘Daar hebben we ook geen tijd voor. Bovendien zal dat lab wel beter beveiligd zijn dan Fort Knox.’

‘De beveiliging rond Fort Knox wordt hoogstwaarschijnlijk ontzettend overschat. De schurken in Goldfinger lukte het wel om de beveiliging uit te schakelen.’

‘We zijn geen schurken,’ zei ze, ‘en dit is geen film. De beste plek om hem te pakken te krijgen is bij hem thuis.’

‘Hij woont in een ontzettend groot huis. Met heel veel personeel.’

‘We moeten het personeel uitschakelen en meteen op hem af gaan, heel snel, zonder mededogen,’ zei ze.

‘We zijn toch geen swat-team?’

‘We zijn ook geen parkeerwachters.’

‘En als iemand van het personeel nu van onze soort is?’ vroeg Michael.

‘Dat is niet zo. Hij zou nooit onze soort in zijn huis laten werken, want dan is de kans veel te groot dat iemand iets zou zien of horen. Ze zijn allemaal van het Nieuwe Ras.’

‘Dat weten we niet voor de volle honderd procent zeker.’

In Decatur Street bij Jackson Square, waar koetsjes stonden waarmee toeristen door het Quarter gereden konden worden, was een van de normaal altijd zo rustige muilezels losgebroken. De koetsier en een agent hadden te voet de achtervolging ingezet. De muilezel trok het koetsje in cirkels achter zich aan, waardoor het verkeer vast was komen te zitten.

‘Misschien heeft Francine iemand in zijn kont geduwd,’ opperde Michael.

Carson pikte de draad weer op en zei: ‘Dus we moeten Victor in zijn huis in het Garden District te pakken zien te krijgen.’

‘Misschien is het beter om een tijdje uit New Orleans weg te gaan. We kunnen ergens naartoe waar hij ons niet weet te vinden zodat we meer tijd hebben om een goed plan te bedenken.’

‘Ja hoor. Om wat tot rust te komen, nemen we een weekje vrij om echt goed na te denken. Misschien twee weekjes. Misschien komen we dan nooit meer terug.’

‘Zou dat zo erg zijn?’ vroeg hij.

‘“Het enige wat nodig is om het kwaad te laten overwinnen …”’

‘“… is wanneer rechtschapen mensen niets doen.” Ja. Die ken ik.’

‘Van wie was dat ook alweer?’ vroeg ze.

‘Volgens mij van Teigetje, maar het kan ook Poeh zijn geweest.’

De koetsier had de teugels te pakken gekregen. De muilezel kwam wat tot bedaren en liet zich terugvoeren naar de plek bij het trottoir. Het stilstaande verkeer zette zich langzaam in beweging.

Carson zei: ‘Hij weet dat we hem op het spoor zijn. Zelfs als we de stad uitgaan, zal hij niet rusten voor hij ons gevonden heeft, Michael. Dan zijn we voor altijd op de vlucht.’

‘Klinkt romantisch,’ zei Michael smachtend.

‘Hou op,’ zei ze dreigend. ‘Bij Aubrey in de rozentuin was het er de plaats niet voor en hier nog minder.’

‘Is het er ooit wél de plaats voor dan?’

Ze reed een minuutje zwijgend verder, sloeg bij de volgende kruising rechts af en zei: ‘Misschien wel. Maar alleen als we Helios te pakken krijgen voordat zijn mensen ons overhoopsteken en ons in de Mississippi dumpen.’

‘Jij weet als geen ander hoe je een man moet aanmoedigen, zeg.’

‘Hou er nou maar over op. Gewoon ophouden nou. Als we hier een potje klef gaan zitten doen, kunnen we ons niet meer concentreren. En als we ons niet meer kunnen concentreren, zijn we binnen de kortste keren dood.’

‘Jammer dat de rest van de wereld nooit deze kwetsbare kant van je te zien krijgt.’

‘Ik meen het! Ik wil het niet over jou en mij hebben. En ik wil er ook geen grapjes over horen. Er staat een oorlog voor de deur die we moeten winnen.’

‘Oké, oké. Ik snap het al. Ik hou mezelf wel in.’ Hij zuchtte. ‘Champ Champion heeft drie testikels, en nog even en ik heb er geen enkele meer, want dan zijn ze allebei verschrompeld.’

‘Michael,’ zei ze dreigend.

Hij zuchtte nog eens en zweeg.

Een paar straten verder keek ze opzij naar hem. Hij zag eruit om te zoenen. En daar was hij zich ook van bewust.

Ze probeerde haar gevoelens van zich af te zetten en zei: ‘We moeten ergens een plekje zien te vinden waar we de nieuwe wapens eens kunnen bekijken en de kogels in de magazijnen kunnen doen.’

‘City Park,’ stelde hij voor. ‘Neem dat zijpaadje maar waar we twee jaar geleden die accountant hebben gevonden.’

‘Die naakte vent die met een carnavalsketting was gewurgd.’

‘Nee, die niet. Dat was een architect. Ik bedoel die vent die zich als cowboy had verkleed.’

‘O ja, dat cowboypak van zwart leer.’

‘Donkerblauw was het,’ corrigeerde Michael haar.

‘Als jij het zegt. Jij hebt nou eenmaal meer oog voor kleren dan ik. Dat lijk lag niet zo ver van het pad af.’

‘Ik bedoel niet de plek waar we het lijk hebben gevonden,’ zei Michael. ‘Ik bedoel de plek waar zijn hoofd lag.’

‘Je loopt tussen een paar naaldbomen door.’

‘En dan komen er wat eiken.’

‘En dan is er een open veldje. Ik weet het weer. Dat is een mooie plek.’

‘Een heel mooie plek,’ zei Michael instemmend. ‘Ligt niet zo dicht bij de andere paadjes. Daar hebben we volop privacy.’

‘De moordenaar had absoluut volop privacy.’

‘Absoluut,’ zei Michael.

‘Hoelang duurde het voordat we hem te pakken hadden? Vier weken?’

‘Iets meer dan vijf.’

‘Fantastisch hoe je hem toen met één schot hebt uitgeschakeld,’ zei Carson.

‘De kogel ketste op zijn bijl af en raakte hem toen.’

‘Wat ik minder plezierig vond, was dat ik net in de spatzone stond.’

‘Hebben ze die stukjes hersens er bij de stomerij nog uit kunnen krijgen?’

‘Toen ik zei wat het was, wilden ze het niet eens proberen. En het was nog wel een nieuw jasje.’

‘Niet mijn schuld. Als een kogel zo afketst, is dat de hand van God.’

Carson merkte dat ze zich weer iets meer kon ontspannen. Zo was het beter. Niet van die op je zenuwen werkende romantische praatjes die je toch maar afleidden van het echte werk.

27

In de autopsiekamer, uitgevoerd in roestvrijstaal en witte tegeltjes, onderzocht Victor het lijk van rechercheur Jonathan Harker en ontdekte dat er ongeveer twintig kilo van het lichaam ontbrak.

Uit het gapende gat in zijn torso hing een kapotgetrokken navelstreng. Gezien het feit dat de buik was opengesprongen en dat de ribbenkast daarbij geheel ontwricht was, leek de conclusie gerechtvaardigd dat het hier ging om een onbedoelde levensvorm – noem het een parasiet – die zich in het lichaam van Harker had ontwikkeld, die op een gegeven moment onafhankelijk van zijn gastheer was geworden en die was losgebroken, iets wat Harker niet had overleefd.

Dit was een verontrustende ontwikkeling.

Ripley, die de autopsie op video vastlegde, was duidelijk aangedaan door de implicaties van deze ontdekking.

‘Meneer Helios, hij heeft iets gebaard.’

‘Ik zou niet van baren willen spreken,’ zei Victor met onverholen irritatie in zijn stem.

‘We zijn niet tot voortplanting in staat,’ zei Ripley. De gedachte dat er uit Harker een ander wezen was voortgekomen, leek hem een vorm van blasfemie.

‘Het was geen manier van voortplanting,’ zei Victor. ‘Het was een tumor.’

‘Maar meneer … een tumor die zichzelf kan voortbewegen en zelfstandig kan bestaan?’

‘Ik bedoel eigenlijk: een mutatie,’ legde Victor ongeduldig uit. In de tank had Ripley veel kennis over de fysiologie van het Oude en Nieuwe Ras gedownload gekregen. Hij zou deze biologische nuances moeten kunnen vatten.

‘Er heeft zich in Harkers lichaam spontaan een parasitaire tweede zelf ontwikkeld,’ zei Victor, ‘dat zich van het lichaam heeft losgemaakt toen het onafhankelijk ervan verder kon leven.’

Ripley hield op met filmen en stond beduusd toe te kijken, met halfopen mond en een vertrokken gezicht. Hij had borstelige wenkbrauwen, waardoor de verdwaasde uitdrukking op zijn gezicht iets komisch kreeg.

Victor kon zich niet herinneren waarom hij Ripley zulke dikke wenkbrauwen had gegeven. Het was een absurd gezicht.

‘Meneer Helios, neemt u me niet kwalijk dat ik het zeg, maar bedoelt u echt te zeggen dat dit uw opzet was? Dat het uw bedoeling was dat er uit Harker een tweede zelf ontstond? Maar waartoe dan, meneer?’

‘Nee, Ripley, natuurlijk was dat niet mijn bedoeling. Zoals mensen van het Oude Ras zeggen: een ongeluk zit in een klein hoekje.’

‘Maar, meneer, u moet het me maar niet kwalijk nemen, maar u hebt ons toch ontworpen? U bent onze schepper, onze heer en meester. Het is toch niet mogelijk dat er iets met ons lichaam gebeurt dat u niet weet of niet voorzien hebt?’

Erger nog dan de onbedoeld komische uitdrukking op Ripleys gezicht daarnet, was zijn verwijtende blik, die door zijn zware wenkbrauwen extra veel nadruk kreeg.

Victor hield niet van verwijtende blikken. ‘De wetenschap schrijdt in grote stappen voort, maar soms worden we gedwongen een paar pasjes terug te doen.’

‘Terug?’ Ripley was in de tank op de juiste manier geïndoctrineerd en had soms wat moeite zijn verwachtingen in overeenstemming te brengen met het echte leven. ‘De wetenschap in het algemeen kan soms een misstap begaan, meneer. Maar u niet. U niet, en ook het Nieuwe Ras niet.’

Wat je nooit moet vergeten, is dat de voorwaartse sprongen altijd veel groter zijn dan de achterwaartse stapjes, en ook veel talrijker.’

‘Maar dit is wel een heel grote stap terug, meneer. Ik bedoel: dat is toch zo? Ons lichaam … niet meer onder controle?’

‘Dat is helemaal niet zo, Ripley. Waar heb je die melodramatische inslag vandaan? Je maakt jezelf daarmee belachelijk.’

‘Het spijt me, meneer. Waarschijnlijk begrijp ik het niet helemaal. Waarschijnlijk kan ik me helemaal in uw zienswijze vinden wanneer ik de zaak eens goed overdacht heb.’

‘Harker is geen voorbode van wat nog staat te gebeuren. Hij is een afwijkend geval. Een uitzondering. Meer van dergelijke mutaties zijn uitgesloten.’

Misschien had de parasiet zich niet alleen gevoed met de inwendige organen van Harker maar had hij de twee harten in zijn eigen lijf ingebouwd, evenals de longen en verschillende andere organen. Aanvankelijk hadden ze die organen gemeenschappelijk gebruikt, maar uiteindelijk waren ze onderdeel geworden van zijn eigen lichaam; in het lijk ontbraken die organen.

Volgens Jack Rogers – de echte lijkschouwer, die nu dood was en vervangen was door een kloon – hadden O’Connor en Maddison gezegd dat een trolachtig wezen zich van Harker had losgemaakt, alsof het uit een cocon was gekropen. Ze hadden gezien dat het wezen in een put op straat was verdwenen.

Toen Victor zijn autopsie had voltooid en weefselmonsters had genomen voor later onderzoek, was zijn humeur nog verder gedaald.

Terwijl ze Harkers stoffelijk overschot in een zak ritsten en klaarzetten voor transport naar Crosswoods, vroeg Ripley: ‘Waar is de tweede zelf van Harker nu, meneer Helios?’

‘Hij is in een put gevlucht en is nu dood.’

‘Hoe weet u dat hij dood is?’

‘Omdat ik dat wéét,’ zei Victor op scherpe toon.

Ze richtten hun aandacht op William, de butler, die op een andere autopsietafel klaarlag om onderzocht te worden. Hoewel Victor dacht dat de zelfverminking van William enkel het gevolg was van een psychische inzinking, sneed hij het lijk toch open om de organen te onderzoeken, om er zeker van te zijn dat zich bij de butler geen tweede zelf had ontwikkeld. Hij vond geen aanwijzingen dat er een mutatie was opgetreden.

Met een diamantzaag die Victor zelf ontworpen had, een apparaat dat ook geschikt was voor de keiharde botten van mensen van het Nieuwe Ras, zaagden ze Williams schedel open. Ze haalden zijn hersenen eruit en legden die voor later onderzoek in een Tupperwarebak die gevuld was met conserveervloeistof.

Deze autopsie greep Ripley minder aan; dit soort dingen had hij wel vaker gezien.

Victor had het leven geschonken aan een perfect wezen met een perfecte geest, maar de in de tank grootgebrachte mens kon soms ontsporen wanneer hij werd geplaatst in de maatschappij, die door het Oude Ras totaal verziekt was.

Dit zou een terugkerend probleem blijven tot het Oude Ras totaal was uitgeroeid, alsmede de sociale structuur en de pre-darwinistische moraal die het had geschapen. Na de Laatste Oorlog zou niemand meer door het ontspoorde Oude Ras worden beïnvloed en zouden Victors mensen voor altijd in perfecte geestelijke staat kunnen voortbestaan, niemand uitgezonderd.

Toen ze sectie op William hadden verricht, zei Ripley: ‘Meneer Helios, het spijt me zeer maar ik vraag me steeds af … ik denk steeds … is het mogelijk dat wat Harker is overkomen, ook met mij kan gebeuren?’

‘Nee. Ik heb je al gezegd dat hij een uitzondering was.’

‘Maar, meneer, en u moet het mij maar niet kwalijk nemen als ik onbeleefd overkom, maar als u het de eerste keer niet voorzien had, hoe kunt u er dan zo zeker van zijn dat het niet nog eens zal gebeuren?’

Victor stroopte de latex handschoenen af en zei: ‘Verdomme, Ripley, doe toch niet zo met je wenkbrauwen.’

‘Mijn wenkbrauwen, meneer?’

‘Je weet best wat ik bedoel. Ruim de boel hier maar op.’

‘Meneer, is het mogelijk dat Harkers bewustzijn, de essentie van zijn geest, op de een of andere manier op zijn tweede zelf is overgegaan?’

Victor trok zijn operatieschort uit, dat hij over zijn kleren had aangedaan, en liep snel naar de deur van de autopsiekamer. ‘Nee. Het was een parasitaire mutatie die hoogstwaarschijnlijk slechts een elementair dierlijk bewustzijn had.’

‘Maar, meneer, als dat trolachtige ding toch geen ding blijkt te zijn, maar als het Harker zelf is, en als hij nu in de riolen onder de grond leeft, is hij vrij.’

Toen Victor het woord vrij hoorde, bleef hij staan. Hij draaide zich om en keek Ripley strak aan.

Toen Ripley besefte dat hij een fout had gemaakt, fronste hij met zijn aanvankelijk absurd hoog opgetrokken wenkbrauwen, en er verscheen een angstige blik in zijn ogen. ‘Ik wil geenszins impliceren dat het op welke manier dan ook wenselijk zou zijn wat er met Harker gebeurd is.’

‘O nee, Ripley?’

‘Nee, meneer. Echt niet. Het is afschuwelijk wat er met hem is gebeurd.’

Victor bleef hem aankijken. Ripley durfde niets meer te zeggen.

Na een lang wederzijds zwijgen zei Victor: ‘Je hebt niet alleen de verkeerde wenkbrauwen, Ripley, maar je bent ook nog eens een grote flapuit. Hoogst irritant.’

28

Randal Zes loopt aarzelend door de keuken, vol ontzag. Hij vermoedt dat dit het gevoel is dat een vrome monnik krijgt wanneer hij een tempel betreedt en voor een heilig altaar gaat staan.

Voor het eerst van zijn leven bevindt Randal zich in een huiselijke omgeving. In Barmhartigheid had hij altijd gewoond, maar het was nooit zijn thuis geworden. Barmhartigheid was niet meer dan een plek om te wonen. Het had geen enkele emotie bij hem opgeroepen.

Voor mensen van het Oude Ras is je huis het centrum van je bestaan. Je huis is het eerste toevluchtsoord – en het laatste bolwerk – dat je beschermt tegen de teleurstellingen en de verschrikkingen van het leven.

Het hart van het huis is de keuken. Hij weet dat het waar is omdat hij het zelf gelezen heeft in een tijdschrift over woninginrichting én in een tijdschrift over vetarm koken. Bovendien heeft Martha Stewart het ook gezegd, en Martha Stewart is, bij acclamatie van het Oude Ras, de ultieme autoriteit op dit gebied.

Op feestjes komen goede vrienden en buren vaak in de keuken. Sommige gezinnen bewaren de beste herinneringen aan momenten die ze met z’n allen in de keuken hebben doorgebracht. En filosofen van het Oude Ras beweerden dat de liefde van de man door de maag gaat, wat betekent dat iedereen van lekker eten houdt, en dat komt uit de keuken. De luiken zitten half dicht. Het namiddagzonnetje dat door de ramen valt, wordt gefilterd door het eikenlover. Toch ziet Randal genoeg om het vertrek te kunnen verkennen. Voorzichtig doet hij kastjes open, ontdekt borden, kopjes, kommetjes, glazen. In laatjes vindt hij opgevouwen droogdoeken, vorken, lepels, messen, en een verbijsterende verzameling keukengerei en kookspulletjes.

Meestal raakt Randal in paniek wanneer er te veel nieuwe beelden op zijn netvlies binnenkomen en hij te veel onbekende voorwerpen onder ogen krijgt. Vaak trekt hij zich dan in een hoekje terug en keert hij de wereld de rug toe om alle indrukken te verwerken.

Maar op de een of andere manier wordt hij door de overdonderende hoeveelheid indrukken in deze keuken niet in die mate overspoeld. Hij raakt er niet door in paniek maar ervaart een zekere … betovering.

Misschien komt dit omdat hij zich eindelijk thuis voelt. Je huis sluit alle gevaren buiten. Het is een heiligdom. Een verlengde van je persoonlijkheid, zegt Martha. Je huis is de veiligste plek op aard.

Hij bevindt zich in het hart van het huis, in de veiligste kamer van het veiligste huis, waar veel gelukkige herinneringen hun oorsprong zullen vinden, waar elke dag ervaringen worden uitgewisseld, waar wordt gepraat en gelachen.

Randal Zes heeft nooit gelachen. Ooit heeft hij geglimlacht. Toen hij naar het huis van de O’Connors ging, toen hij in de kruipruimte eindelijk beschutting tegen de storm vond, in het duister tussen de spinnen, in de wetenschap dat hij uiteindelijk bij Arnie zou komen, was er een glimlach op zijn lippen verschenen.

Wanneer hij de deur van de voorraadkast opendoet, staat hij versteld van de hoeveelheid blikjes en potjes die hij op de planken ziet staan. Een dergelijke overvloed had hij niet voor mogelijk gehouden.

In de Handen der Barmhartigheid werden zijn maaltijden en de tussendoortjes op zijn kamer gebracht. Het menu was door anderen bedacht. Hij kon niet kiezen wat hij wilde eten. Hij kon alleen de kleur bepalen, want daar was hij heel precies in.

De mogelijkheden die hij nu voor zich ziet, zijn overweldigend. Hij ziet alleen al zes verschillende soorten soep in blik. Wanneer hij zich omdraait en de koelkast opendoet, beginnen zijn benen te trillen en zijn knieën te knikken. Tussen alle andere spullen liggen drie literpakken ijs.

Randal is dol op ijs. Hij heeft er altijd wel zin in.

Zijn aanvankelijke enthousiasme slaat echter om in bittere teleurstelling wanneer hij merkt dat er geen vanille-ijs bij is. Er is chocolade-ijs met nootjes. Er is chocolade-muntijs. En er is aardbei-banaan.

Randal eet voornamelijk wit en groen eten. Vooral wit. Met deze zelfopgelegde restrictie wapent hij zich tegen de chaos; het komt voort uit zijn autistische afwijking. Melk, kip, kalkoen, aardappels, maïs (zonder boter anders wordt het te geel), geschilde appels, geschilde peren … Groene groenten vindt hij niet erg, zoals sla en selderij en boontjes, en ook heeft hij niets tegen groen fruit, zoals druiven.

Om eventuele voedingstekorten op te vangen, slikt hij witte capsules met extra vitamines en mineralen.

Nooit heeft hij ander ijs geproefd dan vanille-ijs. Hij wist wel dat er andere smaken bestonden, maar het idee alleen al vond hij walgelijk.

Maar de O’Connors hebben geen vanille-ijs.

Even voelt hij zich verslagen. Wanhoop ligt op de loer.

Hij heeft honger, heel erge honger, en als nooit tevoren is hij bereid te experimenteren. Tot zijn eigen verbazing haalt hij de bak met chocolade-muntijs uit het vriesvak.

Hij heeft nog nooit eerder iets bruins gegeten. Hij heeft voor chocolade-munt in plaats van chocola met nootjes gekozen omdat hij denkt dat er stukjes groen in zullen zitten, wat het iets acceptabeler maakt.

Hij haalt een lepel uit de bestekla en zet de bak met ijs op de keukentafel. Hij gaat zitten en trilt van opwinding en angst.

Bruin eten. Misschien overleeft hij dat helemaal niet.

Wanneer hij het deksel eraf heeft gehaald, ziet hij dat de munt in dunne felgroene lijntjes door de koude bruine massa loopt. Deze bekende kleur geeft hem moed. De bak zit nog vol. Hij neemt een schep ijs en brengt de lepel naar zijn mond. Maar het ontbreekt hem aan moed om de lepel meteen in zijn mond te steken. Hij aarzelt vier keer maar het lukt hem dan toch bij de vijfde poging.

O.

Toch niet vies. Lekker.

Verbijsterend lekker. Hij stopt zonder enige aarzeling een tweede lepel ijs in zijn mond. En een derde.

Onder het eten komt er een zekere rust over hem, een gevoel van tevredenheid dat hij nooit eerder heeft gekend. Hij is nog niet gelukkig, want hij weet wat geluk inhoudt, maar hij is dichter bij dat begeerde gevoel dan hij ooit is geweest in de vier maanden sinds hij uit de tank is gekomen.

Hij is hiernaartoe gekomen om het geheim van het geluk te zoeken, maar eerst heeft hij iets anders gevonden: een thuis. Hij heeft het gevoel dat hij hier op zijn plaats is. Zo op zijn plaats heeft hij zich in de Handen der Barmhartigheid nooit gevoeld. Hier voelt hij zich zo veilig dat hij zelfs bruin voedsel eet. Misschien later ook wel het roze-gele aardbei-bananenijs. Alles, hoe gedurfd ook, lijkt mogelijk in deze beschermde omgeving.

Tegen de tijd dat hij de bak voor de helft heeft leeggegeten, weet hij dat hij hier nooit meer weg zal gaan. Dit is zijn thuis. Altijd al hebben mensen van het Oude Ras oorlogen gevoerd om hun huizen te beschermen. Randal Zes weet wel iets van geschiedenis, namelijk de gebruikelijke twee gigabytes die hij in de tank gedownload heeft gekregen.

Om uit deze vredige omgeving losgerukt te worden en in de drukke, lawaaierige wereld te worden geschopt, lijkt hem net zo erg als doodgaan. Daarom zal hij elke poging om hem het huis uit te gooien, opvatten als een moordaanslag. In dat geval is een snelle, dodelijke zelfverdedigingsactie gerechtvaardigd. Hier voelt hij zich thuis. En met alle kracht die hij heeft, zal hij zijn recht verdedigen om hier te blijven wonen.

Hij hoort voetstappen. Iemand komt de trap af.

29

Gunny Alecto, een vrouw die als chauffeur op een van de afvalgaljoenen werkte, kwam de keet binnen die dienstdeed als kantoortje. Ze ging op de rand van het bureautje van Nick Frigg zitten en zei: ‘Rang ras ram rauw raar rammel ramp.’

Nick reageerde niet. Ze kon weer moeilijk uit haar woorden komen, en als hij probeerde te raden welk woord ze zocht, maakte dat de verwarring er alleen maar groter op.

‘Radijs, rank, raket, rasp, rat. Rat’! Ze had het juiste woord gevonden. ‘Heb je het gezien van die ratten?’

‘Wat is daarmee?’

‘Wat is waarmee?’

‘Met de ratten, Gunny.’

‘Heb je het ook gezien?’

Wat gezien?’

‘De ratten zijn weg,’ zei ze.

‘Waarheen?’

‘Als ik dat wist, hoefde ik jou niets te vragen.’

‘Wat wil je vragen dan?’

‘Waar de ratten zijn.’

‘We hebben altijd ratten gehad,’ zei Nick.

Ze schudde haar hoofd. ‘Hier niet. Nu niet. Niet meer.’

Gunny had wel iets van een filmster, behalve dan dat ze vies was. Nick snapte niet waarom Victor zo’n mooie meid had geschapen om haar vervolgens een plek op de vuilstort te geven. Misschien vond hij de tegenstelling tussen haar uiterlijk en haar werk grappig. Misschien had hij een evenbeeld gecreëerd van iemand van het Oude Ras die hem had afgewezen of die op een andere manier zijn toorn had opgewekt.

‘Waarom ga je niet naar buiten om naar olifanten te zoeken?’ zei Gunny.

‘Waar heb je het over? Olifanten?’

‘Heb je evenveel kans op als op een rat. Normaal jaag ik altijd ratten op als ik door het afval bagger, maar de laatste drie dagen heb ik geen enkele rat meer gezien.’

‘Misschien zijn hun holen dieper komen te liggen omdat wij steeds meer in de groeve gooien.’

‘Dus er waren vijf?’ vroeg Gunny.

‘Vijf ratten?’

‘Ik heb gehoord dat er vandaag vijf dooien van het Oude Ras zijn binnengekomen.’

‘Ja. Plus drie misbaksels,’ zei Nick.

‘Vanavond lekker lol trappen,’ zei ze. ‘Man, wat is het heet vandaag.’

‘Zomer in Louisiana, dan kun je dit verwachten.’

‘Mij hoor je niet klagen,’ zei ze. ‘Ik hou wel van een beetje zon. Wat mij betreft mag de zon ook ’s nachts wel schijnen.’

‘Dan had je geen nacht.’

‘Dat is precies het probleem,’ zei Gunny instemmend.

Het viel soms niet mee om een gesprek met Gunny Alecto te voeren. Ze had een prachtig lijf, en ze was een van de beste chauffeurs die ze hadden, maar haar gedachtegang kronkelde nog wel eens.

Iedereen van het Nieuwe Ras had een rang. Bovenaan stonden de Alfa’s, de heersende klasse. Daarna kwamen de Bèta’s en de Gamma’s.

Omdat Nick chef van de vuilstort was, was hij een Gamma. Iedereen die onder hem werkte, was een Epsilon.

Epsilons waren speciaal gemaakt voor het zware werk. Ze stonden een paar treetjes boven de machines van vlees en bloed, de mensen zonder enig zelfbewustzijn die ooit de plaats zouden innemen van de robotten in de fabrieken.

Tussen de verschillende klassen van het Nieuwe Ras mocht geen afgunst bestaan. Elk individu was dusdanig geprogrammeerd dat iedereen tevreden was met zijn eigen rang en niemand reden had hogerop te willen.

Natuurlijk was het wel toegestaan om minachting te koesteren voor mensen van een lagere rang. Superioriteitsgevoelens vormden een gezond alternatief voor gevaarlijke ambities. Epsilons als Gunny Alecto kregen geen kennis in hun hersenen gedownload, iets wat bij een Gamma als Nick wel was gebeurd. Een Bèta had natuurlijk weer meer kennis ontvangen, en die had op zijn beurt weer minder gedownload gekregen dan een Alfa.

Epsilons waren niet alleen slechter opgeleid dan andere rangen, maar ze leken soms ook moeite te hebben met cognitieve functies, wat een teken was dat hun hersenen wat minder zorgvuldig in elkaar waren gezet dan die van de hogere klassen.

‘Min miep miemel maan man mus mis. Mis! Misbaksels. Drie hadden we daarvan, zei je. Hoe zien ze eruit?’

‘Ik heb ze nog niet gezien,’ zei Nick.

‘Ze zien er vast heel stom uit.’

‘Dat denk ik ook, ja.’

‘Van die stomme misbaksels. Gaat leuk worden, vanavond.’

‘Ik verheug me er echt op,’ zei Nick, wat waar was.

‘Waar zijn ze nu, denk je?’

‘Ze zijn in de koeling gelegd.’

‘De ratten?’ vroeg ze niet-begrijpend.

‘Ik dacht dat je het over de misbaksels had.’

‘Ik bedoel de ratten. Ik mis die kleine opdondertjes eigenlijk wel. Je denkt toch niet dat we katten hebben, wel?’

‘Ik heb geen kat gezien.’

‘Dat zou namelijk verklaren waarom we geen ratten meer hebben,’ zei ze. Maar als je ze niet gezien hebt, dan zullen ze er ook wel niet zijn.’

Als Gunny tussen mensen van het Oude Ras was geplaatst, zou het misschien zijn opgevallen dat ze anders was dan anderen. Misschien zouden ze haar beschouwd hebben als een geestelijk gehandicapte.

Maar ze werkte voor Crosswoods en kwam nooit van het terrein af. Ze verbleef vierentwintig uur per dag binnen de omheining, zeven dagen per week; ze sliep in een van de grote trailers die als slaapplek waren ingericht.

Ondanks haar problemen was ze een uitstekende bulldozerchauffeur, en Nick was blij dat ze bij hem in dienst was.

Gunny kwam overeind en zei: ‘Nou, terug naar de groeve. En vanavond lekker lol trappen, hè?’

‘Vanavond lekker lol trappen,’ zei hij.

30

Na het gesprek dat ze met Christine in de keuken had gevoerd, wandelde Erika Helios door het grote huis om de kamers te bekijken die ze nog niet had gezien.

Het huistheater was uitgevoerd in de weelderige stijl van de Russische belle époque, een imitatie van de paleizen van St. Petersburg. Victor had deze stijl gekozen ter ere van zijn toenmalige vriend Josef Stalin, de communistische dictator en visionair.

Na de jammerlijke ineenstorting van het Derde Rijk, wat een flinke klap voor Victor was geweest, had Joe Stalin grote bedragen gereserveerd om het onderzoek ten bate van het Nieuwe Ras te financieren. Joe was er zo van overtuigd geweest dat Victor uiteindelijk in staat zou zijn een geheel beheersbaar en volgzaam ras van kunstmatig opgekweekte burgers te scheppen dat hij de dood van veertig miljoen van zijn burgers had bevolen, nog voor de technologie van de creatietanks vervolmaakt was.

Joe wilde graag het eeuwige leven, en daarom had hij zich onderworpen aan dezelfde technieken waarmee Victor zijn eigen leven toen al bijna twee eeuwen lang had weten te rekken. Helaas had Stalin waarschijnlijk een hersentumor of iets dergelijks gehad, want in de periode waarin hij aan de experimenten meedeed, verloor hij het contact met de werkelijkheid langzaamaan en werd hij paranoïde.

Uiteindelijk had Stalin behaarde handpalmen gekregen, iets wat bij Victor nooit was voorgekomen. Ook had Stalin last gehad van gewelddadige uitbarstingen. Soms reageerde hij zich af op de mensen in zijn directe omgeving, soms op het meubilair, en een keer op de laarzen waar hij het meest op gesteld was.

De naaste medewerkers van de dictator vergiftigden hem en bedachten een verhaal om het feit te verdoezelen dat ze een staatsgreep hadden gepleegd. Weer kreeg Victor het zwaar te verduren; als gevolg van onderzoeken naar de financiële handel en wandel van die arme Joe ontving Victor geen geld meer.

In de tank kreeg Erika de kleurrijke levensgeschiedenis van haar man mee. Toch mocht ze er met niemand anders dan met Victor over praten. Ze had deze kennis ontvangen opdat ze meer begrip zou kunnen opbrengen voor zijn epische worstelingen, voor zijn triomfen, voor de glorie van zijn bestaan.

Na het theater bekeek ze de muziekkamer, de receptie, de officiële woonkamer, de officieuze woonkamer, de prachtige ontbijtkamer, de trofeeënkamer, de biljartkamer en het overdekte zwembad met het tegelmozaïek. Uiteindelijk kwam ze in de bibliotheek.

Toen ze zag hoeveel boeken er stonden, kreeg ze een ongemakkelijk gevoel. Ze wist dat er van boeken een slechte en misschien zelfs wel kwaadaardige invloed uitging. Erika Vier had zulke gevaarlijke kennis uit de boeken opgedaan dat het haar uiteindelijk fataal was geworden.

Toch vond Erika dat ze regelmatig in dat vertrek wilde vertoeven omdat Victor zich vaak in de bibliotheek terugtrok met belangrijke gasten van het Oude Ras – hoofdzakelijk invloedrijke politici en zakenmensen – om een glas cognac of iets dergelijks te drinken. Als gastvrouw was het belangrijk dat ze zich er op haar gemak voelde, ondanks de aanwezigheid van die afschuwelijke boeken.

Ze wandelde door de bibliotheek en durfde zo nu en dan een boek aan te raken om zichzelf daaraan te gewennen. Ze pakte er zelfs een van de plank en bekeek de omslag. Haar twee harten klopten wild in haar keel.

Voor het geval een gast ooit zou zeggen: Erika, meid, zou je me dat boek in die prachtige band willen aanreiken, want dat wil ik eens nader bekijken, moest ze in staat zijn het gewenste exemplaar net zo probleemloos aan te reiken als een ervaren slangenhandelaar die een slang oppakt.

Christine had gezegd dat Erika maar eens een paar boeken over psychologie moest pakken om te lezen wat er over seksueel sadisme bekend was. Maar ze had niet de moed daadwerkelijk een boek open te slaan.

Ze liep door de kamer, streek met haar hand langs de onderkant van een boekenplank en merkte hoe heerlijk glad het vakkundig bewerkte hout aanvoelde. Ineens ontdekte ze een verborgen schakelaar. Ze had hem ingedrukt voordat ze er erg in had.

Achter een aantal boekenplanken bleek een deur schuil te gaan, die openging. Daarachter lag een geheime gang.

In de tank had ze niets meegekregen van het bestaan van deze deur noch van wat erachter lag. Maar het was haar ook niet expliciet verboden om eens op onderzoek uit te gaan.

31

Nadat Vicky’ Chou het licht in de keuken had aangedaan om te gaan koken, waste ze haar handen bij het aanrecht en merkte dat er een schone handdoek moest komen. Toch droogde ze haar handen aan de vieze handdoek af voordat ze een schone uit een laatje pakte.

Ze liep door de keuken en deed de deur van het washok open. Zonder het licht aan te doen gooide ze de vieze handdoek in de wasmand.

Ze rook een lichte schimmelgeur en nam zich voor het vertrek de volgende dag te controleren op schimmelplekken. Bij slecht geventileerde ruimtes als deze moest je extra goed uitkijken; ze leefden per slot van rekening in een vochtig klimaat. Ze legde twee plastic placemats, bordjes en bestek op tafel, voor haar en Arnie.

Nadat Carson de hele ochtend had geslapen, was ze met zo’n haast vertrokken dat Vicky haar niet voor het eten thuis verwachtte.

Arnie had een ander bord dan Vicky, het was groter, rechthoekig in plaats van rond, en verdeeld in vier vakjes. Hij vond het niet fijn als verschillende groenten en vlees met elkaar in aanraking kwamen.

Hij wilde geen oranje en groen eten op hetzelfde bord. Hoewel hij de meeste dingen zelf sneed, wilde hij dat tomaten in hapklare stukjes voor hem werden klaargezet. ‘Smurrie,’ zei hij dan altijd wanneer er een tomaat voor hem neer werd gezet. Hij wachtte met een vies gezicht tot de tomaat voor hem in stukjes werd gesneden. ‘Smurrie, smurrie.’

Veel autisten waren van veel meer regeltjes afhankelijk. Arnie zei nooit veel; Vicky maakte meestal uit zijn lichaamstaal op wat hij wilde. Ze vond zijn eigenaardigheden eerder ontwapenend dan frustrerend.

Omdat Vicky niet wilde dat Arnie te veel van het normale leven zou vervreemden, stond ze erop dat hij samen met haar at, het liefst met Carson erbij als ze thuis was. Soms wilde hij daar niets van weten en at hij op zijn kamer, bij zijn legokasteel.

Toen ze de tafel had gedekt, deed ze het vriesvak open om een bak aardappelkroketjes te pakken en merkte ze dat de bak chocolade-muntijs niet goed was teruggezet. Het deksel zat er niet goed op en er lag nog een lepel in.

Zoiets had Arnie nog nooit eerder gedaan. Hij wachtte altijd tot het eten voor hem neergezet werd; slechts zelden pakte hij iets uit eigen beweging. Hij at redelijk maar vertoonde geen actieve belangstelling voor wat hem werd voorgezet, en ook het tijdstip maakte hem nooit veel uit.

Wanneer hij zelf iets uit de voorraadkast of de koelkast pakte, ging hij altijd zeer zorgvuldig te werk. Nooit het hij restjes of kruimeltjes achter.

Zijn culinaire hygiëne had iets obsessiefs. Nooit zou hij iets van het bord van een ander pakken, zelfs niet van dat van zijn zus, en ook zou hij nooit de vork of lepel van een ander gebruiken.

Vicky kon zich nauwelijks voorstellen dat hij ijs rechtstreeks uit een bak zou eten. En als hij dat ooit had gedaan zonder dat ze dat had gemerkt, was dit voor het eerst dat hij zijn lepel in de bak had achtergelaten.

Het leek haar waarschijnlijker dat Carson een vreetbui had gehad voordat ze naar haar werk ging.

Maar toen Vicky eens beter keek, ontdekte ze dat het ijs zacht was en dat de bovenkant bijna gesmolten was. De bak was dus een tijdje buiten het vriesvak geweest en was hooguit een paar minuten geleden weer teruggeplaatst.

Ze deed het deksel op de bak, sloot het vriesvak en spoelde de lepel af onder de kraan. Toen ze hem in de vaatwasser had gezet, riep ze: ‘Arnie? Waar ben je, lieverd?’

De achterdeur zat op het dubbele slot, precies zoals ze hem had afgesloten, maar toch begon ze zich zorgen te maken. Nog nooit had de jongen uit eigen beweging het huis verlaten, maar ook had hij nooit eerder een lepel in een bak met ijs laten liggen.

Ze liep door het kleine gangetje naar de woonkamer. Omdat de luiken en gordijnen dichtzaten, was het er donker. Ze deed een lamp aan.

‘Arnie? Ben je beneden, Arnie?’

Het huis had geen ruime entree, slechts een klein halletje dat naar de woonkamer leidde. Ook de voordeur zat nog op het dubbele slot.

Soms, wanneer Carson aan een tijdrovende zaak werkte en Arnie zijn zus begon te missen, ging hij wel eens stilletjes op haar kamer zitten, tussen haar spulletjes, in de leunstoel.

Daar was hij nu niet.

Vicky liep naar boven en merkte tot haar opluchting dat hij veilig op zijn eigen kamer zat. Hij reageerde niet toen ze binnenkwam.

‘Lieverd,’ zei ze, ‘je mag vlak voor het eten toch geen ijs eten?’

Arnie gaf geen antwoord maar drukte een legoblokje vast op de kasteelmuur, die hij aan het veranderen was.

Vanwege zijn afwijking deed Vicky zelden streng tegen hem. Ze liet het onderwerp voor wat het was en zei: ‘Ik denk dat het eten over drie kwartier klaar is. Het is iets dat je heel graag lust. Kom je dan naar beneden?’

Arnie keek bij wijze van antwoord naar het digitale wekkertje dat op zijn nachtkastje stond.

‘Goed. Dan gaan we samen eten, en daarna zal ik je nog wat uit Podkayne of Mars voorlezen als je wilt.’

‘Heinlein,’ zei de jongen zachtjes. Hij sprak de naam van de schrijver van het boek met een zekere eerbied uit.

‘Precies. De laatste keer dat we hebben gelezen, had die arme Podkayne het heel moeilijk.’

‘Heinlein,’ zei Arnie nog eens, waarna hij zich weer op zijn kasteel concentreerde.

Vicky ging naar beneden, liep door het gangetje naar de keuken en deed de deur van de garderobekast dicht omdat die op een kiertje stond.

Ze was bijna bij de keuken toen ze merkte dat in het gangetje dezelfde schimmellucht hing als in het washok. Ze draaide zich om, tuurde door het halletje en snoof de lucht op.

Hoewel het huis op betonnen pijlers stond en de lucht eronderdoor kon, kwamen er soms toch schimmels door de kieren het huis binnen. In de donkere vochtige kruipruimte was het constant schimmelig. De pijlers zogen water aan, en de schimmels kropen langs de vochtige plekken omhoog en drongen zo het huis binnen.

De volgende dag zou ze beslist alle kasten op de begane grond controleren, gewapend met het meest agressieve schimmelbestrijdingsmiddel dat ze kon vinden.

Vicky’s schimmelfobie stamde uit haar tienerjaren, toen ze eens een verhaal van O. Henry had gelezen. In een warm en vochtig huis ligt een vieze beschimmelde doek met bloedvlekken in het duister achter een ouderwetse radiator. Op de een of andere manier komt die doek tot leven, er ontstaat een laag-intelligente levensvorm, en op een avond gaat de doek als een voortglijdende amoebe op zoek naar andere levensvormen. Dan gaat het licht uit en wordt er iemand door de doek in zijn slaap gesmoord.

Vicky Chou zag zichzelf nog niet meteen als een Sigourney Weaver in Aliens of als een Linda Hamilton in The Terminator, maar ze had zich heilig voorgenomen de strijd aan te gaan met elke schimmel die haar in haar bestaan bedreigde. Ze had zich heilig voorgenomen deze eeuwige strijd nooit te staken; de enige aanvaardbare uitkomst van elk gevecht was de totale overwinning.

Toen ze weer in de keuken stond, haalde ze de doos met aardappelkroketjes uit het vriesvak. Ze vette een bakvorm in en legde de kroketjes erop.

Zij en Arnie zouden samen gaan eten. Daarna Podkayne of Mars. Hij vond het altijd fijn als ze hem voorlas, en zij genoot er net zo veel van als hij. Het was dan net of ze deel van een gezin uitmaakten. Ze gingen er samen een gezellige avond van maken.

32

Deucalion had de hele middag in kerken en kathedralen en synagogen doorgebracht, niet in de ruimte daartussen, omdat hij zijn speciale inzicht in tijd en ruimte had gebruikt om rechtstreeks van de ene kerk naar de andere te gaan, van katholiek naar protestant en weer naar katholiek, van de ene kapel naar de andere gebedsruimte, van tempel naar sacristie. Ook drong hij ongezien binnen in pastorieën en predikantswoningen en bespiedde de priesters en dominees tijdens hun werk, om erachter te komen of een van hen tot het Nieuwe Ras behoorde.

Enkelen van hen – onder wie een vrouw – wekten zijn wantrouwen op. Als het al monsters waren, in veel grotere mate dan hij, wisten ze dat goed verborgen te houden. Ze waren stuk voor stuk uiterst bedreven in de maskerade, zowel in hun privéleven als in het openbaar.

Vanwege de positie die ze bekleedden moesten ze natuurlijk buitengewoon intelligent en doortrapt zijn; ze waren dan ook stuk voor stuk Alfa’s.

In Our Lady of Sorrows leek de priester niet helemaal in de haak. Deucalion wist niet goed waarom hij dit dacht, maar intuïtief, zonder dat er een logische redenatie achter zat, voelde hij aan dat pastoor Patrick Duchaine geen kind van God was.

De pastoor was rond de zestig, had wit haar en een vriendelijk gezicht, een perfecte kloon misschien van een echte priester die nu ergens in een anoniem graf lag weg te rotten.

Er waren ongeveer twintig belangstellenden, voornamelijk alleenstaanden, met hier en daar een stel, grotendeels ouderen. Ze zaten zwijgend te wachten tot de avondmis zou beginnen en verstoorden de stilte in de kerk niet.

De ondergaande zon scheen door de glas-in-loodramen en wierp kleurige vlakken op de aanwezigen in de kerkbanken. In Our Lady of Sorrows was er gelegenheid tot biechten voor de ochtendmis en voor de vespers, zoals nu.

Deucalion liep langs de donkere oostkant van de kerk en meed het licht dat door de ramen naar binnen viel. Hij stapte een biechthokje in, deed de deur dicht en knielde.

Toen de priester het luikje openschoof, zei hij zachtjes: ‘Woont uw God in de hemel, pastoor Duchaine, of in het Garden District?’

De pastoor zweeg een ogenblik en zei toen: ‘Zo te horen bent u een man die bijzonder getroebleerd is.’

‘Geen man, eerwaarde. Meer dan een man. En minder dan een man. Net als u, denk ik.’

Na enige aarzeling zei de pastoor: ‘Waarom bent u hiernaartoe gekomen?’

‘Om u te helpen.’

‘Waarom zou ik hulp nodig hebben?’

‘Omdat u lijdt.’

‘Deze wereld is voor ieder van ons een tranendal.’

‘Daar kunnen we eventueel verandering in brengen.’

‘Verandering ligt niet binnen onze macht. Het enige wat we kunnen, is berusten in ons lot.’

‘U predikt hoop, eerwaarde. Maar zelf hebt u geen hoop.’

De pastoor zweeg en gaf daarmee impliciet toe verdoemd te zijn.

Deucalion zei: Wat moet het moeilijk voor u zijn om anderen ervan te overtuigen dat Gods genade zich over hun onsterfelijke zielen ontfermt, want zelfs als er een God is, hebt u geen ziel waar Hij zich over kan ontfermen. Voor u is er geen eeuwig leven.’

‘Wat wilt u van me?’

‘Een gesprekje onder vier ogen. Een moment van overdenking. Van inkeer.’

Na enige aarzeling zei pastoor Duchaine: ‘Kom na de dienst maar naar de pastorie.’

‘Ik zal in de keuken op u wachten. Wat ik u te bieden heb, eerwaarde, is de hoop waarvan u dacht dat hij buiten uw bereik lag. Het enige wat u hoeft te doen, is de moed op te brengen in die hoop te geloven en hem met beide handen aan te grijpen.’

33

Carson parkeerde de auto in de berm van een paadje, waarna ze met de koffers door een naaldbosje liepen en via een zonovergoten hellinkje bij een eikenbos kwamen. Daarachter lag een uitgestrekt grasveld.

City Park was twee keer zo groot als het Central Park in New York, hoewel het inwoneraantal van New Orleans slechts een fractie van dat van Manhattan was. Daarom waren er in het park veel afgelegen plekken, vooral op een namiddag wanneer de zon snel in een rode gloed onderging.

Op het grote veld was niemand aan het wandelen; niemand trad in contact met de natuur, was met een hond aan het spelen, aan het frisbeeën, of was bezig zich van een lijk te ontdoen.

Michael zette zijn koffer neer en wees naar een plek achter de eiken. ‘Daar hebben we het hoofd van die boekhouder gevonden, tegen die rots aan. Echt iets wat me altijd zal bijblijven.’

‘Als er wenskaarten voor te koop waren,’ zei Carson, ‘zou ik je er elk jaar eentje voor de gelegenheid sturen.’

‘Wat me vooral opviel, was de frivole manier waarop zijn hoed op zijn hoofd zat,’ zei Michael. ‘Vooral gezien de omstandigheden.’

‘Was dat niet hun eerste afspraakje?’ vroeg Carson.

‘Inderdaad. Ze waren samen naar een gekostumeerd feest geweest. Daarom had hij ook dat donkerblauwe leren cowboypak met die nepdiamantjes aan.’

‘Hij had van die parelmoeren laarzen.’

‘Dat waren heel mooie laarzen. Hij zal er vast cool hebben uitgezien toen zijn kop nog op zijn romp zat, maar we hebben het geheel natuurlijk nooit kunnen bewonderen.’

‘Zijn we er nog achter gekomen wat de moordenaar droeg?’ vroeg ze terwijl ze haar koffer op de dorre afgevallen eikenbladeren legde en hem opendeed.

‘Volgens mij was hij als stierenvechter gegaan.’

‘Het slachtoffer was met een bijl onthoofd. Stierenvechters hebben geen bijl bij zich.’

‘Klopt, maar die bijl had hij in de kofferbak liggen,’ zei hij. ‘Naast het verbandtrommeltje zeker. Wat moet er op zo’n eerste afspraakje wel niet voorgevallen zijn dat er meteen koppen rollen?’

Michael deed zijn koffer met jachtgeweren open en zei: ‘Het probleem is dat de verwachtingen voor zo’n eerste afspraakje altijd veel te hoog gespannen zijn. Dan is het logisch dat mensen teleurgesteld raken.’

Terwijl Michael de Urban Snipers inspecteerde en de schouderriemen monteerde, trok Carson bij elk pistool de slede naar achteren en stopte een patroon in de loop.

Behalve de geluiden die Carson en Michael maakten, was er in het bos en op het grasveld niets te horen.

Ze laadde de magazijnen van de twee Desert Eagle Magnums met negen .50-kaliber Action-Expresspatronen.

‘Voordat we al schietend Helios’ huis binnendringen,’ zei ze, ‘moeten we wel zeker weten dat hij thuis is. Want we krijgen maar één keer de kans om hem bij verrassing te overvallen.’

‘Ja, dat dacht ik ook al. Misschien heeft Deucalion nog een ideetje hierover.’

‘Denk je dat Arnie gevaar loopt?’ vroeg Carson bezorgd.

‘Nee. Wij zijn degenen die een bedreiging voor Helios vormen, niet Arnie. En hij gaat heus niet achter je broer aan om jou de mond te snoeren. Het is veel gemakkelijker voor hem om ons rechtstreeks om te leggen.’

‘Ik hoop dat je gelijk hebt,’ zei ze. ‘Een troostrijke gedachte.’

‘Ach ja. Wat is er mooier dan het doelwit te zijn van een aartsvijand?’

‘Moet je eens kijken. Godot heeft er gratis twee holsters voor de Eagles bijgedaan.’

‘Wat voor soort?’

‘Heup.’

‘Op maat gemaakt?’ vroeg hij.

‘Ja.’

‘Geef maar hier. Een schouderholster zou voor dat kanon ook totaal niet geschikt zijn.’

‘Ga je met dat ding op je heup rondlopen?’ vroeg ze.

‘Het lijkt me niet echt handig om het eerst helemaal uit de koffer te moeten halen, wel? Als Helios mensen heeft rondlopen – of hoe je ze ook maar mag noemen – die naar ons op zoek zijn, hebben we deze grote jongens misschien al wel nodig voordat we bij zijn huis zijn.’

Terwijl Michael de jachtgeweren laadde, deed Carson patronen in de extra magazijnen van de .50 Magnums.

Ze deden de holsters om en stopten de Eagles erin. Ze droegen de holster allebei op de linkerheup zodat ze hun wapen van onder hun colbertje konden trekken, schuin voor hun buik langs.

Op de rechterheup droegen ze een zak met twee reservemagazijnen voor de Eagle en acht reservepatronen voor de Urban Sniper.

Doordat ze een sportjasje droegen, werden de wapens aan het oog onttrokken, al moesten ze wel wennen aan het gewicht dat aan hun riem hing.

Ze deden de koffers dicht en hingen de jachtgeweren over hun rechterschouder, met de kolf omhoog en de loop naar beneden gericht. Daarna pakten ze de twee zo goed als lege koffers en liepen terug door het eikenbos. Toen ze het hellinkje voor twee derde waren afgelopen, zetten ze de koffers neer en keken ze achterom naar de route die ze hadden afgelegd.

‘Ik zou de kracht van deze monsters wel eens willen voelen,’ zei Carson.

‘Eén schot met elk wapen, en dan gauw weg voordat de parkwachters een kijkje komen nemen.’

De kogels zouden in de oplopende helling terechtkomen zonder dat de kans bestond dat ze afketsten en elders belandden. Ze pakten hun Eagles met beide handen vast en vuurden bijna gelijktijdig een kogel af. De schoten klonken heel hard, alsof het oorlog was.

Op de plekken waar de kogels de aarde raakten, spatten kluiten modder en gras op, alsof twee onzichtbare golfspelers flink uithaalden en de aarde met hun golfclubs omploegden. Carson kreeg door de terugslag een flinke klap tegen haar schouder, maar ze had de loop laag gehouden.

‘Is het geluid hard genoeg voor jou?’ vroeg Michael.

‘Moet je die andere eens horen,’ zei ze, terwijl ze de Eagle in haar holster opborg.

Ze richtten de jachtgeweren en haalden de trekker over. De twee schoten klonken als donderslagen die de lucht en zelfs de grond deden trillen.

‘Voelt het goed?’ vroeg hij.

‘Het voelde lekker.’

‘Met zo’n schot knal je zo een been van iemands romp.’

‘Misschien niet hún been.’

‘Ze zullen in elk geval weinig reden tot lachen hebben als ze geraakt worden. We kunnen maar beter gaan.’

Ze legden hun jachtgeweer over hun schouder, pakten de koffers en liepen snel naar de warme schaduw van de naaldbomen.

34

Cindi Lovewell parkeerde de Mountaineer op het paadje, honderd meter achter de onopvallende sedan. Ze zette de motor af en draaide de raampjes open.

‘Ze zitten niet in de auto,’ zei Benny. ‘Waar denk je dat ze gebleven zijn?’

‘Ze zijn waarschijnlijk het bos ingegaan om te gaan plassen,’ zei Cindi. ‘Hun soort heeft niet dezelfde controle over hun blaas als wij.’

‘Dat is het volgens mij niet,’ zei Benny. ‘Voor zover ik het begrijp, hebben mannen van het Oude Ras meestal geen problemen met plassen tot ze oud worden en last krijgen van een vergrote prostaat.’

‘Misschien zijn ze dan het bos ingegaan om een kindje te maken.’

Benny kon zijn geduld slechts met moeite bewaren. ‘Mensen gaan niet naar het bos om kindjes te maken.’

‘Jawel hoor. Mensen maken overal kindjes. In het bos, in het gras, op de boot, in de slaapkamer, op de keukentafel, op het strand in de maneschijn, op het toilet in een vliegtuig. Overal maken ze kindjes, de hele tijd, miljoenen nieuwe kindjes per jaar.’

‘Eigenlijk is hun manier van voortplanten ontzettend primitief en inefficiënt,’ zei Benny. ‘De tanks zijn een veel beter systeem; ze zijn schoner en veel overzichtelijker.’

‘Met de tanks kun je geen kindjes maken.’

‘Met de tanks kun je productieve volwassen burgers maken,’ zei Benny. ‘Iedereen die zo ter wereld komt, is bereid een bepaalde rol in de maatschappij op zich te nemen. Dat is veel praktischer.’

‘Ik hou van kindjes,’ zei Cindi koppig.

‘Beter van niet,’ zei hij.

‘Toch hou ik van baby’tjes. Ik hou van die kleine vingertjes en van die schattige kleine teentjes, die rode gezichtjes, en die tandeloze bekkies. Ze hebben nog zo’n lekker zacht huidje, en ze ruiken zo lekker, en ze …’

‘Je slaat weer door,’ zei hij gespannen.

‘Benny, waarom wil jij geen baby’tje?’

‘Omdat het helemaal indruist tegen alles wat we zijn,’ zei hij geïrriteerd. ‘Voor ons zou dat gewoon tegennatuurlijk zijn. Het enige wat ik wil, wat ik echt wil, is mensen vermoorden.’

‘Ik wil ook best wel mensen vermoorden,’ verzekerde ze hem.

‘Daar ben ik niet meer zo zeker van.’

Ze schudde haar hoofd en leek teleurgesteld in hem te zijn. ‘Dat is niet eerlijk, Benny. Je weet best dat ik heel graag mensen wil vermoorden.’

‘Tegenwoordig ook nog?’

‘Ik kan niet wachten tot het moment aanbreekt waarop we ze allemaal mogen vermoorden. Maar wil je ook niet iets creëren?’

‘Iets creëren? Nee. Waarom zou ik? Iets creëren? Nee. Ik hoef niet zo nodig net als zij te zijn, met hun kinderen en hun boeken en hun zakenimperiums …’

Benny werd onderbroken door twee bijna gelijktijdige explosies, hard en vlak, in de verte maar zeer duidelijk hoorbaar.

‘Schoten,’ zei Cindi.

‘Twee keer. Van achter die naaldbomen.’

‘Denk je dat ze op elkaar hebben geschoten?’ vroeg ze.

‘Waarom zouden ze op elkaar gaan schieten?’

‘Dat doen mensen nou eenmaal. Voortdurend.’

‘Ze hebben niet op elkaar geschoten,’ zei hij, maar hij klonk eerder hoopvol dan overtuigd.

‘Volgens mij hebben ze elkaar neergeknald.’

‘Als ze elkaar hebben neergeknald,’ zei hij, ‘ga ik behoorlijk pissig worden.’

Nog twee knallen, weer bijna gelijktijdig maar nu nog harder, een hol gebrul in plaats van een vlakke blaf, galmde door het naaldbosje.

Opgelucht zei Benny: ‘Ze hebben elkaar niet neergeknald.’

‘Misschien worden ze beschoten.’

‘Waarom doe jij steeds zo negatief?’ wilde hij weten.

‘Ik negatief? Ik ben juist positief. Ik ben voor het scheppen van leven. Het scheppen van leven is positief. Wie van ons tweeën is tégen het scheppen van leven?’

Benny tuurde door de voorruit naar de bomen en leek oprecht bezorgd om het lot van de twee rechercheurs.

Ze bleven een half minuutje zwijgend in de auto zitten, tot Cindi zei: We moeten nog een wiegje kopen.’

Hij weigerde daarop in te gaan.

‘We hebben wel kleertjes,’ zei ze, ‘maar heel veel andere dingen niet die toch heel belangrijk zijn. Ik heb bijvoorbeeld nog geen luiers in huis en ook geen dekentjes.’

Een gevoel van wanhoop daalde over Benny Lovewell neer, zwaarder dan de vochtige lucht.

Cindi zei: ‘Ik ga geen melkpoeder kopen als ik nog niet weet of ik de baby de borst kan geven. Ik wil heel graag borstvoeding geven.’

Uit het bos kwamen twee gedaantes.

Ondanks zijn hoogontwikkelde gezichtsvermogen kon Benny op deze afstand niet onmiddellijk zien wie het waren. ‘Zijn dat ze?’ vroeg hij.

Na enige aarzeling zei Cindi: ‘Ja.’

‘Ja! Ja, zij zijn het.’ Benny was enorm blij ze in levenden lijve te zien, want dat betekende dat hij ze nog steeds eigenhandig kon vermoorden.

‘Wat hebben ze daar bij zich?’ vroeg Cindi.

‘Moeilijk te zeggen.’

‘Koffers?’

‘Zou kunnen.’

‘Waar halen ze in het bos koffers vandaan?’ vroeg Cindi zich af.

‘Misschien hebben ze die van de mensen afgepakt die ze hebben neergeschoten.’

‘Maar wat deden díé mensen dan met die koffers in het bos?’

‘Wat maakt mij dat nou uit,’ zei Benny. Wie weet waarom ze de dingen doen die ze doen. Ze zijn heel anders dan wij; hun soort is veel minder rationeel ingesteld. Laten we ze gaan vermoorden.’

‘Is dit wel de goede plek?’ vroeg Cindi, maar ze startte de auto zonder op zijn antwoord te wachten.

‘Ik kan niet langer wachten. Ik heb dit echt nodig.’

‘Het is hier te open,’ zei ze. ‘We hebben zo de tijd niet om het op de prettigste manier te doen.’

Schoorvoetend zei Benny: ‘Je hebt gelijk. Oké, oké. Maar we kunnen ze wel overmeesteren en ze met een knuppel knock-out slaan. Dan kunnen we ze ergens anders heenbrengen.’

‘In de buurt van het Warehouse Arts District, waar ze nog niet alles gerenoveerd hebben. Die vervallen fabriek, je weet wel.’

‘Waar we de commissaris en zijn vrouw vermoord hebben, toen hun klonen klaar waren,’ zei Benny verlekkerd.

‘Die hebben we lekker te pakken genomen,’ zei Cindi.

‘Ja, hè?’

‘Weet je nog dat hij zo ontzettend begon te schreeuwen toen we haar hoofd als een sinaasappel begonnen af te pellen?’ vroeg Cindi.

‘Je zou denken dat een politiecommissaris wel wat meer mans was.’

Cindi reed over het paadje en zei: ‘Je kunt ze aan stukken snijden als ze nog leven. En weet je wat we dan kunnen doen?’

‘Wat dan?’ vroeg hij. Ze naderden de stilstaande sedan; de rechercheurs hadden net de koffers achter in de auto gelegd. ‘Dan kunnen we lekker in het bloed en zo,’ zei Cindi, ‘een kindje maken.’

Hij voelde zich nu opperbest en was niet van plan de pret door haar te laten bederven.

‘Is goed. Tuurlijk,’ zei hij.

‘Bloed, echt vers bloed, wordt soms gebruikt bij heel effectieve rituelen,’ zei ze.

‘Natuurlijk. Zorg wel dat we er zijn voor ze instappen. Wat voor rituelen?’

‘Vruchtbaarheidsrituelen. Het Oude Ras is vruchtbaar. Als we het in hun bloed doen, in hun warme bloed, worden we misschien ook wel vruchtbaar.’

De rechercheurs draaiden zich om toen ze de Mountaineer zagen aankomen, en Benny rilde van genot bij de gedachte geweld te mogen gebruiken. Toch vroeg hij: ‘Vruchtbaarheidsrituelen?’

‘Voodoo,’ zei Cindi. ‘De voodoo van de Ibo-stam.’

‘De Ibo-stam?’

‘Je suis rouge,’ zei ze.

‘Dat klinkt Frans. We hebben Frans niet geprogrammeerd gekregen.’

‘Het betekent “ik, die rood ben”, of eigenlijk “ik, de rode”. Dat is hoe Ibo zich laat noemen.’

‘Ibo weer,’ zei Benny.

‘Hij is de boze god van de bloederige voodoorituelen. We vermoorden die twee en maken dan een kindje terwijl we ons in hun bloed wentelen. Ibo zij geprezen, lbo zij de glorie.’

Benny kon zijn hoofd er nu niet meer bijhouden. Hij keek haar verbijsterd en bevreesd aan.

35

Toen Erika Helios de geheime gang betrad, ging de deur van boekenplanken automatisch achter haar dicht.

‘Net als in een boek van Wilkie Collins,’ mompelde ze. Collins was een Victoriaanse schrijver van wie ze nooit een letter gelezen had.

De vloer, de muren en het plafond van de gang, die bijna anderhalve meter breed was, waren van beton. Ze had het gevoel dat ze door een onderaardse bunker liep.

Blijkbaar werd de verlichting door bewegingssensoren geregeld, want toen ze een tijdje stil bleef staan om haar omgeving in zich op te nemen, ging het licht in de gang uit. Toen ze zich bewoog, floepten de lampen weer aan.

De smalle gang vertakte zich niet en kwam ten slotte uit bij een grote stalen deur.

Omdat Victor dol was op technische foefjes, had Erika verwacht dat de deur elektronisch vergrendeld was. Het was echt iets voor Victor om bij de deur een scanner te installeren die vingerafdrukken of het oog kon aflezen, zodat hij als enige door de deur naar binnen kon.

Maar in plaats daarvan zaten er stalen grendels op de deur, vijf in totaal, van enkele centimeters dik. Een zat in het plafond geschoven, een andere in de vloer, en drie in het midden in de deurpost, tegenover de grote scharnieren.

Erika dacht even na en vermoedde dat het misschien niet slim was om de deur open te maken. De ruimte erachter was geen doos, en de deur was geen deksel, maar toch moest ze denken aan de doos van Pandora, de eerste vrouw, die zo nieuwsgierig was dat ze de doos opende waar Prometheus alle rampen in had opgeborgen die de mensheid konden teisteren.

Ze bleef echter niet lang stilstaan bij dit mythologische verhaal, want de mensheid – een ander woord voor het Oude Ras – was toch al tot uitsterven gedoemd. Ooit zou ze zelf misschien de opdracht krijgen zo veel mogelijk mensen van het Oude Ras te vermoorden.

Bovendien had Samuel Johnson – wie hij ook maar geweest mocht zijn – gezegd: ‘Nieuwsgierigheid is een van de meest permanente en opvallende kenmerken van een levendige geest.’

Gezien het indrukwekkende formaat van de deur en de grootte van de grendels waarmee de deur was afgesloten, moest er in de ruimte erachter iets zitten waar Victor grote waarde aan hechtte. Als Erika alles eraan wilde doen om een perfecte echtgenote voor Victor te zijn, zonder dat er een nieuwe Erika aangemaakt hoefde te worden, moest ze haar man weten te doorgronden, en om hem te doorgronden moest ze weten waar hij de meeste waarde aan hechtte. Wat zich achter dit obstakel bevond, dat haast een kluisdeur leek, was voor hem overduidelijk van grote waarde.

Ze trok de bovenste grendel los, en daarna de grendel die in de betonnen vloer zat. Een voor een trok ze ook de grendels los waarmee de deur aan de zijkant was afgesloten.

De stalen deur draaide van haar weg, en in het vertrek erachter ging de plafondverlichting automatisch aan. Toen ze de drempel over stapte, zag ze dat de deur, die soepel en geluidloos op de enorme kogelscharnieren was opengezwaaid, ongeveer twintig centimeter dik was.

Ze kwam weer in een klein gangetje, ongeveer drieënhalve meter lang, dat leidde naar eenzelfde deur.

Uit de muren van dit gangetje staken tientallen metalen spijlen. Links van haar leken ze van koper te zijn, rechts van een ander metaal, misschien staal.

In het gangetje was een zacht, dreinend gezoem hoorbaar. Het geluid leek uit de spijlen te komen.

De kennis die ze in haar hersenen gedownload had gekregen, betrof vooral muziek, dans, literaire verwijzingen en andere onderwerpen die haar in staat zouden stellen als gastvrouw te schitteren wanneer Victor belangrijke politieke vrienden van het Oude Ras had uitgenodigd, iets wat hij zou blijven doen tot het moment gekomen was waarop hij ze allemaal in één klap zou kunnen elimineren. Van wetenschap wist ze niet veel.

Toch vermoedde ze dat er desgewenst – een reden kon ze zo gauw niet bedenken – een krachtige stroomstoot tussen de metalen spijlen opgewekt kon worden, waardoor degene die tussen de spijlen doorliep, verschroeid of verdampt zou worden.

Zelfs iemand van het Nieuwe Ras zou dat niet overleven. Toen ze het gangetje in was gelopen en bleef staan om te bedenken wat ze nu moest doen, schoot er uit een apparaatje aan het plafond een blauwe laserstraal, waarmee haar lichaam van top tot teen werd gescand, eerst van boven naar beneden en vervolgens weer naar boven, alsof de straal haar vormen aftastte.

De laserstraal verdween. Even later hield het gezoem op. Er viel een zware stilte in het gangetje.

Ze kreeg de indruk dat ze goed bevonden was en dat ze nu verder kon gaan zonder de kans te lopen geroosterd te worden.

Als ze het mis had, zou het niet uitmaken of ze nu voorzichtig verderging of niet. Daarom liep ze in een stevig tempo door en liet de deur achter zich open.

Op de eerste dag in dit grote huis – eerst Victor die haar in de slaapkamer mishandelde, daarna William die zijn vingers afbeet, toen het verontrustende gesprek dat ze met Christine had gevoerd – was haar niet zo’n hartelijk welkom ten deel gevallen als ze wel had gehoopt. Misschien had ze alle tegenslagen nu wel gehad. Dat ze niet werd geëlektrocuteerd, vatte ze op als een gunstig voorteken.

36

‘Ibo zij de glorie,’ zei Cindi nog eens. ‘Moge de smaak van mijn bloed hem welgevallig zijn.’

Een ogenblikje geleden had Benny Lovewell nog heel veel zin om de rechercheurs te pakken te nemen en te vermoorden, maar nu stond het idee hem ontzettend tegen.

Cindi had hem totaal van zijn stuk gebracht met dit rare voodoogepraat, iets wat hij totaal niet van haar kende. Hij was totaal uit het veld geslagen.

Hij wist ineens niet meer of hij haar nog wel kon vertrouwen. Samen vormden ze een team. Ze moesten als één man opereren en voor honderd procent op elkaar aan kunnen.

Cindi minderde vaart toen ze bij de sedan kwamen, maar Benny zei: ‘Niet stoppen.’

‘Laat die man maar aan mij over,’ zei ze. ‘Mij zal hij niet als een bedreiging zien. Ik zal hem zo genadeloos aanpakken dat hij geen idee heeft wat hem overkomt.’

‘Nee, gewoon doorrijden. Niet stoppen, dóórrijden,’ zei Benny gespannen.

‘Hoe bedoel je?’

‘Gewoon wat ik zeg! Als je ooit nog een kindje met me wilt maken, moet je nu doorrijden!’

Bijna waren ze naast de sedan tot stilstand gekomen.

De rechercheurs keken hen aan. Benny zwaaide grijnzend naar hen, wat hem op dat moment logisch leek maar waarmee hij toch ongewenst de aandacht trok, zodat hij snel een andere kant opkeek. Tegelijkertijd wist hij dat hij zich daarmee verdacht maakte.

Voordat ze helemaal tot stilstand waren gekomen, trok Cindi op. Ze reden verder het park in, langs het paadje.

Terwijl Cindi in het achteruitkijkspiegeltje naar de kleiner wordende sedan keek, vroeg ze: ‘Waar sloeg dát nou weer op?’

‘Dat sloeg op Ibo,’ zei hij.

‘Dat snap ik niet.’

‘Dat snap je niet? Dat snap jíj niet? Ík snap het niet. Je suis rouge, vertoornde goden, bloedoffers, voodoo?’

‘Heb je nooit van voodoo gehoord? In de negentiende eeuw was het hier in New Orleans heel populair. Het bestaat nog steeds, en in feite …’

‘Heb je dan niks in de tank geleerd?’ vroeg hij. ‘Er bestaat helemaal geen wereld buiten deze wereld. Dat is een essentieel punt van ons wereldbeeld. We zijn voor honderd procent rationalisten, materialisten. Bijgeloof is verboden terrein voor ons.’

‘Dat weet ik ook wel. Denk je soms dat ik dat niet weet? Bijgeloof is een van de grote minpunten van het Oude Ras. Hun geest is zwak, en ze zitten vol dommigheden en angsten en flauwekul.’

Benny herhaalde wat ze had gezegd toen ze naar de sedan reden: ‘“lbo zij geprezen, lbo zij de glorie.” Dat klinkt niet erg materialistisch. Mij niet, in elk geval.’

‘Doe niet zo opgefokt, man,’ zei Cindi. ‘Als je nog van het Oude Ras was, zou er nu een ader in je kop springen.’

‘Is dat waar je soms naartoe gaat als je uitgaat?’ vroeg hij. ‘Naar een voodookathedraal?’

‘Er bestaat niet zoiets als een voodookathedraal. Wat een dom idee, zeg. Als het om voodoo uit Haïti gaat, noemen ze zo’n tempel een houmfort.’

‘Dus dan ga je naar een houmfort’, zei hij nors.

‘Nee, omdat er in New Orleans niet meer zoveel aan Haïti-voodoo wordt gedaan.’

Omdat ze nu toch uit het zicht van de sedan waren, reed ze van het paadje af en parkeerde de auto op het gras. Ze liet de motor aan, en de airco, en zei: ‘Zozo Deslisle verkoopt vanuit haar huisje in Treme gris-gris, en ze doet ook in spreuken en bezweringen. Ze is bocor in de Ibo-stijl en bezit veel magische krachten.’

‘Ik kan je nauwelijks volgen,’ zei Benny. ‘Cindi, snap je niet hoe je jezelf hiermee in de nesten hebt gewerkt, óns in de nesten hebt gewerkt? Als iemand van onze soort erachter komt dat je aan religie bent gaan doen, word je meteen geëlimineerd, en ik waarschijnlijk ook. We hebben het allemaal prima voor elkaar, we mogen moorden en we krijgen steeds meer opdrachten. Iedereen van onze soort benijdt ons, en nou verpest je alles met dat belachelijke bijgeloof van je.’

‘Het is geen bijgeloof.’

‘O. Dus jij wilt beweren dat het geen bijgeloof is?’

‘Inderdaad. Voodoo heeft niets met bijgeloof te maken.’

‘Het is een godsdienst.’

‘Nee, het is een wetenschap,’ zei ze. ‘Het is waar. Het werkt.’

Benny kreunde.

‘Dankzij voodoo,’ zei ze, ‘zal ik uiteindelijk een kindje krijgen. Het is slechts een kwestie van tijd.’

‘Ze hadden allang knock-out in de achterbak kunnen liggen,’ zei Benny. We hadden allang op weg kunnen zijn naar die oude fabriek.’

Ze ritste haar tasje open en liet een klein wit katoenen zakje zien dat met een rood koordje was dichtgestrikt. ‘Hier zitten Adam-en-Eva-wortels in. Twee stuks, aan elkaar genaaid.’

Hij zei niets.

Ook haalde ze een klein flesje uit haar tasje. ‘Judasmengsel, wat bestaat uit zaadjes van Gilead’s Garden, zilverpoeder, konijnenbloed, essence van Van Van, en …’

‘En wat doe je daar dan mee?’

‘Elke morgen los ik een half theelepeltje ervan op in een glas warme melk, strooi zout op de grond en drink het dan op.’

‘Dat klinkt tamelijk wetenschappelijk.’

Zijn sarcasme ontging haar niet. ‘Alsof jij zoveel van wetenschap af weet. Je bent geen Alfa. Je bent geen Bèta. Je bent gewoon een Gamma, net als ik.’

‘Dat klopt,’ zei Benny. ‘Een Gamma. Geen onontwikkelde Epsilon. En ook geen bijgelovig type van het Oude Ras. Een Gamma.’

Ze stopte de Adam-en-Eva-wortels en het flesje met judas-mengsel terug in haar tas en ritste die dicht.

‘Ik weet niet wat we nu moeten doen,’ zei Benny.

‘We hebben een opdracht gekregen, weet je nog? We moeten O’Connor en Maddison vermoorden. Ik snap eigenlijk niet waarom we dat niet allang gedaan hebben.’

Benny staarde door het raampje naar buiten.

Nog nooit eerder sinds hij uit de creatietank was gekomen, had hij zich zo slecht gevoeld. Hij verlangde naar stabiliteit en controle, maar er was niets dan chaos om hem heen.

Hoe meer hij hierover nadacht, hoe dieper hij in een grijze moedeloosheid wegzonk.

Hij dacht na over zijn loyaliteit jegens Victor en over zijn eigenbelang en vroeg zich af waarom hij enerzijds zo materialistisch geschapen was en anderzijds zaken moest oplossen die niets met hem te maken hadden. Waarom kon hij zich niet alleen met zijn eigen verlangens bezighouden? Natuurlijk zou zijn schepper hem elimineren als hij zijn bevelen niet opvolgde. Wat had hij er voor belang bij dat het Nieuwe Ras bezit van de aarde nam als er toch niets buiten deze wereld bestond? Wat had het voor zin de mensheid uit te roeien en de natuur in je macht te krijgen, wat had het voor zin om vervolgens naar de sterren te reiken, als de natuur tot in de verste uithoeken van het heelal niet meer dan een domme machine was waar geen idee achter zat? Waarom zou je zo graag de koning van niets willen worden?

Benny was een man van daden; hij was altijd in beweging, altijd iets aan het doen, altijd aan het moorden. Hij was niet ontworpen om over filosofische kwesties na te denken.

‘Laat het echte denkwerk maar aan de Alfa’s en Bèta’s over,’ zei hij.

‘Dat is precies wat ik altijd al doe,’ zei Cindi.

‘Ik heb het niet tegen jou. Ik heb het tegen mezelf.’

‘Dat heb ik je nog nooit eerder horen doen.’

‘Dit is de eerste keer.’

Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Hoe weet ik of je het tegen jezelf of tegen mij hebt?’

‘Ik praat niet veel in mezelf. Misschien was dit de eerste en de laatste keer. Ik vind mezelf niet zo interessant.’

‘We zouden allebei veel interessanter zijn als we een kindje hadden.’

Hij zuchtte. ‘De dingen gaan zoals ze gaan. We elimineren degenen die we moeten elimineren tot we zelf door onze schepper worden geëlimineerd. Dat laatste ligt buiten onze macht.’

‘Niet buiten de macht van Ibo,’ zei ze.

‘Hij die rood is.’

‘Inderdaad. Ga je met me mee naar Zozo Deslisle voor een geluksamulet?’

‘Nee. Het enige wat ik wil, is die rechercheurs vastbinden en ze openrijten en horen hoe ze gillen terwijl ik hun ingewanden uit hun lijf ruk.’

‘Van jóú moest ik zo nodig doorrijden,’ zei ze.

‘Dat had ik verkeerd ingeschat. Kom, dan gaan we achter hen aan.’

37

Victor zat aan zijn bureau in het grote laboratorium te pauzeren en nam een hap van zijn koekje toen het knappe gezicht van Annunciata haarscherp op zijn computerscherm verscheen.

‘Meneer Helios, van Werner moest ik zeggen dat hij in de kamer van Randal Zes is en dat hij ontploft.’

Hoewel Annunciata geen bestaand persoon was maar slechts een beeld dat door ingewikkelde software was samengesteld, zei Victor verstoord: ‘Je maakt er weer een potje van.’

‘U bedoelt, meneer?’

‘Dat kan Werner nooit gezegd hebben. Controleer je informatie en kom dan met het correcte bericht.’

Werner was hoogstpersoonlijk in Randals kamer gaan kijken en had zichzelf tot taak gesteld alle berichten op Randals computer na te kijken.

Annunciata nam weer het woord: ‘Meneer Helios, van Werner moest ik zeggen dat hij in de kamer van Randal Zes is en dat hij ontploft.’

‘Neem contact op met Werner en vraag of hij zijn boodschap wil herhalen. Geef het correcte bericht dan aan me door.’

‘Jawel, meneer Helios.’

Hij had het laatste stukje van een pindakoekje naar zijn mond gebracht maar aarzelde omdat hij verwachtte dat ze Helios zou herhalen, maar dat gebeurde niet.

Het gezicht van Annunciata loste in het niets op. Victor stopte het koekje in zijn mond en spoelde het met koffie weg. Annunciata kwam terug op het scherm. ‘Meneer Helios, Werner heeft benadrukt dat hij ontploft en dat de situatie tamelijk nijpend is.’

Victor kwam overeind en smeet zijn koffiekop met een bevredigende klap tegen de muur kapot. Gespannen zei hij:

‘Annunciata, laten we eens kijken of je überhaupt nog iets goed kan doen. Meld de huishoudelijke dienst maar dat er koffie gemorst is in het hoofdlab.’

‘Jawel, meneer Helios.’

De kamer van Randal Zes was op de eerste verdieping, waar alle slaapvertrekken lagen van degenen die net uit de tanks waren gekomen maar nog niet klaar waren om de wereld buiten de muren van Barmhartigheid te betreden.

In de lift probeerde Victor zijn emoties de baas te worden. Na 240 jaar vond hij dat hij eigenlijk in staat moest zijn om zich over dit soort dingen niet meer zo op te winden.

Het was nu eenmaal lastig om een perfectionist te zijn in een imperfecte wereld. Hij troostte zich met de gedachte dat zijn volk ooit zo ver zou zijn dat het aan zijn eigen hoge normen zou voldoen. Tot die tijd moest hij de onvolmaakte dingen op de koop toe nemen, zoals altijd. Hij kon maar beter om dit soort idiote voorvallen lachen en er niet steeds boos om worden.

Hij lachte niet genoeg. Eigenlijk lachte hij de laatste tijd helemaal niet meer. De laatste keer dat hij echt flink had gelachen, was in 1979, met Fidel in Havana, en toen ging het over openhersenchirurgie die werd toegepast op politieke gevangenen met een buitengewoon hoog iq.

Tegen de tijd dat de lift op de eerste etage stopte, had Victor zich voorgenomen om de fout van Annunciata samen met Werner weg te lachen. Werner had natuurlijk geen gevoel voor humor, maar hij was wel in staat om een lach te produceren. Soms werkte dat bijna net zo goed als een werkelijk gemeende lach.

Toen Victor de gang in liep, zag hij een groepje van ongeveer tien van zijn medewerkers voor de kamerdeur van Randal Zes staan. Hij wist meteen dat er iets niet in de haak was.

Ze weken uiteen om hem door te laten. Hij trof Werner op de grond aan, met zijn gezicht naar het plafond gekeerd. De beveiligingschef, een gespierde boom van een vent, had zijn shirt opengescheurd. Hij lag te kronkelen op de grond, en er lag een vreemde grimas op zijn gezicht. Hij hield zijn armen voor zijn buik, alsof hij moeite moest doen zijn bovenlichaam bij elkaar te houden. Hoewel Werner alle pijngevoelens had uitgeschakeld, baadde hij in het zweet. Doodsbenauwd keek hij uit zijn ogen.

‘Wat is er met je aan de hand?’ vroeg Victor toen hij naast Werner neerknielde.

‘Ontplof. Ik, ik, ik ontplof.’

‘Dat is absurd. Je ontploft niet.’

‘Een deel van mij wil iets anders zijn,’ zei Werner.

‘Dat slaat helemaal nergens op.’

Klappertandend: ‘Wat moet er van me worden?’

‘Doe je armen eens opzij, dan zal ik eens kijken.’

‘Wat ben ik, waarom ben ik, hoe kan dit allemaal? Zeg het me, Vader.’

‘Ik ben je vader niet,’ zei Victor geïrriteerd. ‘Doe die armen opzij!’

Toen Werner zijn bovenlijf van zijn kin tot zijn navel blootgaf, zag Victor dat zijn huid pulseerde en golfde alsof het borstbeen zo zacht als vetweefsel was geworden, alsof er in zijn binnenste allemaal slangen door elkaar heen kronkelden, in de knoop raakten en zich weer losmaakten, in een grote glibberige massa, in een poging hun gastheer open te splijten en buiten diens lichaam een heenkomen te zoeken.

Victor legde verbijsterd een hand op Werners buik, om de kronkelende chaos in Werners lijf te kunnen voelen.

Ineens begreep hij dat dit fenomeen niet was wat het aanvankelijk leek. Er was geen sprake van een apart wezen dat in Werners binnenste kronkelde, geen nestje onrustige slangen of wat dan ook.

Zijn lichaam, dat in de tank was opgekweekt, was amorf geworden, een geleiachtige massa, een stevige maar kneedbare pudding van vlees die blijkbaar bezig was zichzelf te veranderen in … in iets dat niet Werner was.

De man begon zwaar te ademen. Een reeks gesmoorde klanken ontsnapte uit zijn mond, alsof er iets vanuit zijn maag in zijn keel was gekropen.

De adertjes in zijn ogen sprongen, en met bloederige ogen keek hij zijn schepper aan.

Zijn armspieren begonnen te draaien, raakten in de knoop, kronkelden en namen nieuwe vormen aan. Zijn dikke hals zwol kloppend op en zijn gelaatstrekken begonnen te vervormen.

Deze veranderingen vonden niet op een fysiologisch niveau plaats; het ging hier om een cellulaire metamorfose, een proces dat op het meest fundamentele biologische niveau plaatsvond. Het weefsel veranderde niet alleen van vorm maar ook van essentie.

Onder Victors handpalm en gespreide vingers vormde de buik zichzelf – echt zichzélf – in een tastende hand die hem greep, niet dreigend, bijna liefhebbend. Toch rukte Victor zich verschrikt los en deinsde ontzet achteruit. Hij sprong overeind en schreeuwde: ‘Een brancard! Snel! Haal een brancard. We moeten deze man naar de isoleer brengen.’

38

Toen Erika de vijf metalen grendels van de tweede massieve deur openschoof, was ze benieuwd of deze doorgang ook door een van de eerste vier Erika’s ontdekt was. Als dat al het geval was geweest, dan was dat vast niet al op hun eerste dag in het grote huis gebeurd, hoopte ze.

Hoewel ze de verborgen schakelaar in de bibliotheek per toeval had ontdekt, maakte ze zichzelf wijs dat het een rechtstreeks gevolg was van haar levendige en bewonderenswaardige nieuwsgierigheid, met dank aan Samuel Johnson, hier eerder geciteerd. Ze hield zich voor dat haar nieuwsgierigheid levendiger en bewonderenswaardiger was dan die van haar voorgangsters.

Ze bloosde om dit onbescheiden verlangen, maar zo voelde het wel. Ze wilde dolgraag een goede echtgenote zijn, geen teleurstelling zoals de anderen waren geweest.

Als een eerdere Erika de doorgang had ontdekt, zou ze misschien niet het lef hebben gehad om naar binnen te gaan. Of als ze naar binnen was gegaan, zou ze de eerste stalen deur niet hebben durven opendoen, laat staan de tweede.

Erika Vijf had een avontuurlijke inslag, zoals Nancy Drew of – zelfs nog beter – zoals Nora Charles, de vrouw van Nick Charles, de rechercheur in The Thin Man van Dashiell Hammett, weer zo’n boek dat ze nooit had gelezen maar waar ze wel naar kon verwijzen.

Toen ze ook de laatste grendel van de deur had opengetrokken, aarzelde ze even en genoot van het moment, van de spanning en de opwinding.

Wat zich achter de deur bevond, moest wel van het allergrootste belang voor Victor zijn. Misschien was het wel zo belangrijk dat ze hem daardoor tot in detail zou begrijpen en zijn wezen tot in de kern kon doorgronden. Binnen een paar uur zou ze meer over haar briljante maar raadselachtige echtgenoot te weten komen dan wanneer ze een jaar lang met hem onder één dak doorbracht.

Ze hoopte een dagboek aan te treffen met zijn dierbaarste geheimen, zijn verlangens, zijn weloverwogen observaties over het leven en de liefde. Het was natuurlijk niet helemaal realistisch om te veronderstellen dat twee stalen deuren en een gangetje waar ongenode gasten geëlektrocuteerd werden, enkel dienden ter beveiliging van een dagboek.

Toch hoopte ze vurig dat ze zo’n handgeschreven, intiem verslag van zijn leven zou aantreffen, zodat ze hém zou kennen, tot in zijn diepste wezen, opdat ze hem nog beter kon dienen. Het verbaasde haar enigszins dat ze zo’n romantica bleek te zijn. Dat was geen onprettige ontdekking.

Het was haar niet ontgaan dat de grendels aan de buitenkant van de deuren zaten. Ze trok de voor de hand liggende conclusie dat de beveiligingsmaatregelen waren getroffen om iets binnen vier muren opgesloten te houden.

Erika was niet onbevreesd, maar niemand kon haar van lafhartigheid beschuldigen. Net als iedereen van het Nieuwe Ras was ze heel sterk, lenig, slim, en bezat ze een groot dierlijk zelfvertrouwen in haar eigen lichamelijke kunnen.

Toch leefde ze elke minuut van haar leven bij de gratie van haar schepper. Als Victor ooit tegen haar zou zeggen dat ze zichzelf moest elimineren, zou ze zonder enig nadenken zijn bevel opvolgen, precies zoals ze geprogrammeerd was te doen.

William, de butler, had een dergelijk bevel over de telefoon te horen gekregen, en ondanks zijn verwarde geest had hij er gehoor aan gegeven. Zoals hij alle gevoelens van pijn kon uitschakelen, iets waar ze in crisissituaties allemaal toe in staat waren, zo kon hij ook alle autonome zenuwfuncties uitschakelen wanneer hem dat werd opgedragen. Binnen enkele ogenblikken had William zijn eigen hartslag en ademhaling stopgezet en was vervolgens overleden. Dit was geen trucje waarmee hij zelfmoord had kunnen plegen. Alleen door de rituele instructie, woordelijk door zijn schepper uitgesproken, kon dat proces in gang worden gezet.

Wanneer je bestaan daar geheel van afhankelijk was, wanneer je leven aan een zijden draadje hing dat elk moment doorgesneden kon worden door een paar messcherpe woorden, kon het je niet zoveel schelen wat er achter twee stalen deuren verborgen lag.

Erika deed de tweede deur open. Automatisch ging de verlichting in het vertrek aan. Ze stapte de drempel over en liep een gezellige Victoriaanse salon binnen.

Er zaten geen ramen in het vertrek, dat zes bij zes meter mat. Op de glanzende mahoniehouten vloer lag een antiek Perzisch tapijt, op de muren zat William Morris-behang, en het plafond bestond uit mahoniehouten panelen. Rond de zwartgeverfde walnotenhouten haard waren William de Morgan-tegels aangebracht.

Aan beide kanten van een luxueus gestoffeerde chesterfield met sierlijke Japanse kussentjes stond een lamp met een Shantung-zijden lampenkap. Daar ging Victor waarschijnlijk wel eens liggen, niet om een dutje te doen (dacht ze) maar om uit te rusten en briljante nieuwe plannen uit te denken. In een oorfauteuil met voetenbankje kon hij nadenken als hij geen zin had om te gaan liggen. Ernaast stond een schemerlamp met een lampenkap die versierd was met pareltjes. Sherlock Holmes had zich in zo’n kamer ongetwijfeld uitstekend op zijn gemak gevoeld, net als H.G. Wells of G.K. Chesterton.

De stoel en de bank boden zicht op een enorme glazen kist, drie meter lang, anderhalve meter breed, en bijna een meter hoog.

Dit object viel te midden van het Victoriaanse interieur niet uit de toon. Het stond op bronzen poten in de vorm van een bol-in-een-klauw. De zes glazen panelen waren aan de randen geslepen zodat het licht er mooi doorheen viel, en ze zaten in een prachtig bewerkt goudbronzen frame. Het leek op een gigantische bijouteriedoos.

In de glazen kist bevond zich een enigszins transparante roodgouden vloeistof die moeilijk te omschrijven was. Het ene moment leek het een vloeistof waar hier en daar een zekere beweging in te ontdekken viel, maar even daarna leek het meer op een ondoorzichtige nevel, een soort wolk die traag door de kist golfde.

Erika werd tot dit mysterieuze object aangetrokken zoals Mina Harker door de glimmende ogen van Dracula werd aangetrokken, wat haar ondergang betekende, in een roman die men tijdens een formeel banket in het Garden District maar beter niet ter sprake kon brengen maar die toch in haar literaire repertoire was opgenomen.

De vloeistof of de nevel gloeide door het schijnsel van de lampen warm op. In deze gloed was een donkere gestalte zichtbaar die in het midden van de kist leek te zweven.

Erika kon geen enkel detail onderscheiden, maar om de een of andere reden deed het haar denken aan een scarabee die in hars was geconserveerd.

Toen ze dichterbij kwam, leek de donkere gedaante even te bewegen, maar waarschijnlijk had ze zich dat maar ingebeeld.

39

Carson reed van het park naar het Garden District om de straten rond het huis van Helios te verkennen.

Ze waren nog niet zover dat ze al schietend het huis konden bestormen om Frankenstein te grazen te nemen. Eerst wilden ze de wijk verkennen en vluchtroutes uitstippelen in het – onwaarschijnlijke – geval dat het hun lukte niet alleen Victor te vermoorden maar ook nog het huis levend te verlaten. Onderweg zei ze tegen Michael: ‘Die mensen in de witte Mercury Mountaineer, die we in het park hebben gezien … Kwamen die je bekend voor?’

‘Nee. Maar hij zwaaide wel even naar ons.’

‘Volgens mij hebben we ze ergens eerder gezien.’

‘Waar dan?’

‘Weet ik niet meer.’

‘Wat bedoel je hiermee te zeggen? Vormen ze een gevaar?’

Carson keek in het achteruitkijkspiegeltje en zei: ‘Ik vond dat hij raar glimlachte.’

‘We schieten in New Orleans over het algemeen geen mensen neer omdat ze een gemaakt lachje hebben.’

‘Wat moesten ze daar in het park? Dat paadje wordt alleen gebruikt door de plantsoenendienst, en dat was geen wagen van de plantsoenendienst waar ze in reden.’

‘Wij zijn ook niet van de plantsoenendienst. Onder deze omstandigheden ligt paranoia op de loer.’

‘Het is hartstikke stom om niét paranoïde te worden.’

‘Wil je terug om ze te zoeken en ze overhoop te knallen?’

‘Ik zou me er wel beter door voelen,’ zei ze, terwijl ze nogmaals in het achteruitkijkspiegeltje keek. ‘Bel jij Deucalion op om een afspraak te regelen?’

‘Ik probeer me net voor te stellen hoe het monster van Frankenstein een mobieltje heeft kunnen kopen.’

‘Dat mobieltje is van Jelly Biggs, die gewezen kermisartiest die in het Luxe Theater woont, de vriend van de man die de bioscoop aan Deucalion heeft nagelaten.’

‘Wie noemt zijn kind nou Jelly Biggs? Met zo’n naam móét je wel dik worden.’

‘Zo heet hij niet in het echt. Dat is zijn artiestennaam, van toen hij nog op de kermis stond.’

‘Maar hij noemt zich nog steeds zo.’

‘Als ze heel lang zo genoemd zijn, raken ze blijkbaar gewend aan de artiestennaam en laten ze zich niet meer bij hun echte naam noemen.’

‘Hoe liet Deucalion zich op de kermis noemen?’ wilde Michael weten.

‘Het Monster.’

‘Dat was dan zeker in de tijd voordat alles politiek correct moest zijn. Het Monster – dat is natuurlijk fnuikend voor je zelfvertrouwen. Tegenwoordig zouden ze zo iemand De Andersgevormde noemen.’

‘Dat is nog steeds stigmatiserend.’

‘Ja. Misschien was De Onorthodoxe Schoonheid dan beter. Heb je zijn nummer?’

Ze gaf hem het telefoonnummer; Michael toetste de cijfers op zijn mobieltje in.

Hij wachtte even, luisterde vervolgens en zei: ‘Hai, met Michael. We moeten iets afspreken.’ Hij sprak zijn nummer in en beëindigde het gesprek. ‘Monsters hebben ook totaal geen verantwoordelijkheidsgevoel. Hij heeft zijn mobieltje niet eens aanstaan. Ik kreeg zijn voicemail.’

40

In de garderobekast in het gangetje tussen de woonkamer en de keuken voelt Randal Zes zich nog niet helemaal gelukkig, maar hij is wel tevreden, want hij voelt zich thuis. Eindelijk heeft hij een thuis gevonden.

Voormalige ziekenhuizen die zijn omgebouwd tot laboratoria voor experimenten op het gebied van het klonen en genetische manipulatie, hebben geen garderobekasten, is zijn ervaring. De aanwezigheid van een garderobekast creëert een thuissfeer.

Het leven in deze warme streken vereist geen uitgebreide collectie regenjassen en parka’s. Meer dan een paar zomerjasjes hangen er niet in de kleerkast.

Op de grond staan wat dozen, maar hij heeft ruimte genoeg om te zitten als hij zou willen. Maar daar is hij veel te opgewonden voor, en daarom blijft hij staan, in het donker, trillend van de spanning.

Het lijkt hem prima om uren zo niet dagen achtereen in de kast te blijven staan. Zelfs deze krappe ruimte is te verkiezen boven zijn kamer in Barmhartigheid, boven de afschuwelijke apparaten waar hij door zijn schepper op vastgebonden werd om pijnlijke experimenten te ondergaan.

Wat hem ertoe brengt de deur op een kiertje te doen is aanvankelijk het vrolijke gezang van de vrouw en de prettige kletterende geluiden die uit de keuken komen. Bovendien ruikt hij de verrukkelijke geur van uitjes die in boter worden gefruit.

Hij heeft nu bruin voedsel tot zich genomen; misschien kan hij nu zonder problemen praktisch alles eten.

Zonder er erg in te hebben, alsof hij half gehypnotiseerd wordt door de huiselijke geuren en geluiden, doet Randal de deur iets verder open en waagt zich in het gangetje.

De drempel van de keuken is nog geen vijf meter verderop. Hij ziet de zingende vrouw die bij het fornuis staat, met de rug naar hem toe.

Dit is misschien een goed moment om het huis verder te verkennen en op zoek te gaan naar Arnie O’Connor. De graal van de zoektocht is nabij: de glimlachende autistische jongen die het geheim van het geluk kent.

Maar hij raakt gefascineerd door de vrouw bij het fornuis, want dat is vast de moeder van Arnie. Carson O’Connor is zijn zus, maar dit is Carson niet, dit is niet de persoon die op de foto stond. Elk gezin van het Oude Ras heeft een moeder.

Randal Zes, kind van Barmhartigheid, heeft nog nooit eerder een moeder gezien. Het Nieuwe Ras kent zulke wezens niet. In plaats van moeders is er de tank.

Dit is niet zomaar een vrouw die hij voor zich ziet. Dit is een mysterieus wezen dat met haar lichaam in staat is menselijk leven te scheppen, zonder hulp van de enorme machines die nodig zijn om iemand van het Nieuwe Ras in het lab op te kweken.

Na verloop van tijd, wanneer het Oude Ras geheel is uitgestorven, iets wat niet lang op zich zal laten wachten, zullen moeders zoals deze vrouw mythische figuren zijn geworden, wezens die enkel nog voortleven in verhalen en legenden. Daarom raakt hij helemaal van haar in de ban.

Ze maakte vreemde gevoelens bij Randal Zes los. Een onverklaarbaar gevoel van eerbied.

Door de geuren, de geluiden, de magische schoonheid van de keuken wordt hij automatisch naar de drempel getrokken. Wanneer de vrouw een stap opzij doet en bij een snijplank op het aanrecht gaat staan, nog steeds zachtjes zingend, merkt ze hem nog steeds niet op.

Van opzij gezien, zingend, terwijl ze het eten staat klaar te maken, straalt ze zoveel geluk uit, nog meer dan Arnie op die foto.

Wanneer Randal dichterbij komt, denkt hij dat deze vrouw misschien de reden is dat Arnie zo gelukkig is. Misschien heb je om gelukkig te zijn een moeder nodig die je in haar buik heeft gedragen, die net zo veel van jou houdt als van zichzelf.

De laatste keer dat Randal zijn creatietank heeft gezien, was vier maanden geleden, op de dag dat hij eruit kwam. Hij verlangt op geen enkele manier naar de tank terug.

Wanneer de vrouw haar rug naar hem toedraait en weer achter het fornuis gaat staan, ziet ze hem nog steeds niet. Randal wordt overspoeld door gevoelens die hij nooit eerder heeft ervaren, gevoelens die hij niet kan benoemen, waar hij geen woorden voor heeft.

Hij wordt verteerd door een verlangen, maar waar hij naar verlangt, weet hij niet precies. Hij voelt zich tot haar aangetrokken zoals een appel door de zwaartekracht op de aarde valt.

Randal loopt naar haar toe en realiseert zich dat hij zichzelf in haar ogen weerspiegeld wil zien, zijn gezicht in haar ogen. Hij weet niet waarom.

Hij wil de lokken die voor haar voorhoofd hangen, wegstrijken. Hij wil dat ze naar hem lacht.

Hij weet niet waarom.

Hij staat vlak achter haar, trillend van emoties die hij nog nooit eerder heeft gevoeld, emoties waarvan hij nooit verwachtte ze ooit te kunnen ervaren.

Even is ze zich er niet van bewust dat hij achter haar staat, maar dan krijgt ze iets in de gaten. Ze draait zich om, schrikt en slaakt een kreet van angst.

Ze heeft een mes in haar hand.

Hoewel de vrouw geen aanstalten maakt om het wapen te gebruiken, pakt Randal het met zijn linkerhand, bij het lemmet, waardoor hij een snijwond oploopt. Hij wringt het mes uit haar hand en gooit het door de keuken.

Met zijn rechtervuist treft hij haar van opzij tegen haar hoofd en slaat haar tegen de grond.

41

Na de avondmis zat Deucalion in de pastorie van Our Lady of Sorrows te kijken hoe pastoor Patrick Duchaine voor hen beiden sterke koffie inschonk. De pastoor vroeg of hij suiker en melk wilde; hij antwoordde dat hij zijn koffie zwart dronk. Toen de pastoor tegenover Deucalion aan tafel had plaatsgenomen, zei hij: ‘Ik zet altijd zulke sterke koffie dat het bijna bitter smaakt. Ik heb wel iets met bitter.’

‘Ik denk dat dat geldt voor iedereen van onze soort,’ zei Deucalion.

Ze waren tijdens de biecht meteen ter zake gekomen. Ze herkenden elkaar in essentie, hoewel pastoor Duchaine de bijzonderheden rond de schepping van zijn gast niet kende.

‘Wat is er met uw gezicht gebeurd?’ vroeg hij.

‘Ik heb de toorn van mijn schepper opgewekt door me tegen hem te keren. Ik wist niet dat hij in mijn schedel een apparaatje had aangebracht dat kon worden geactiveerd met behulp van een speciale ring die hij droeg.’

‘We zijn nu dusdanig geprogrammeerd dat we onszelf automatisch uitschakelen wanneer we bepaalde woorden horen die hij uitspreekt.’

‘In mijn tijd ging hij nog wat primitiever te werk. Het was de bedoeling dat het apparaatje in mijn hoofd me kapot zou maken. Het functioneerde maar half, zodat ik veranderde in een monsterlijk gedrocht.’

‘En de tatoeage?’

‘Goedbedoeld maar heeft niet helemaal het beoogde effect. Het grootste deel van mijn leven heb ik op kermissen en dergelijke doorgebracht, in freakshows, waar alleen maar mensen werken die op de een of andere manier buiten de maatschappij terecht zijn gekomen. Maar voordat ik naar New Orleans kwam, heb ik een paar jaar in een Tibetaans klooster gezeten. Daar heeft een vriend van me, een monnik die bedreven was in de kunst van het tatoeëren, een patroon op mijn gezicht aangebracht, vlak voor mijn vertrek.’

Nadat de witharige pastoor een trage slok van zijn bittere brouwsel had genomen, zei hij: ‘Hoe primitief was het toen?’

Deucalion aarzelde even voor hij antwoord gaf, maar hij realiseerde zich dat hij zijn identiteit door zijn opvallende gestalte, de lichtflitsen die zo nu en dan in zijn ogen te zien waren en zijn misvormde gezicht niet meer voor zich kon houden. ‘Ik spreek over meer dan tweehonderd jaar geleden. Ik ben zijn eersteling.’

‘Dus het is waar,’ zei Duchaine. Hij trok wit weg. ‘Als u zijn eersteling bent en al zo lang op aarde rondloopt, gaan we misschien wel duizend jaar mee. Dan is deze wereld onze hel.’

‘Misschien, maar misschien ook niet. Ik ben al eeuwen oud, maar dat komt niet doordat hij toen al wist hoe hij mijn lichaam onsterfelijk kon maken, maar door de bliksemflits die me tot leven heeft gewekt. En dat is niet het enige effect van de bliksem geweest. Hij denkt dat ik allang dood ben … en hij weet niets af van mijn levensbestemming.’

‘Wat bedoelt u … door de bliksemflits?’

Deucalion nam een paar slokken koffie. Toen hij zijn beker weer op tafel zette, zweeg hij een ogenblik en zei toen: ‘Onweer is niet meer dan een meteorologisch verschijnsel, en toch heb ik het niet over een onweerswolk wanneer ik zeg dat die bliksemflits van hogere sferen afkomstig moet zijn geweest.’

Toen pastoor Duchaine de implicaties hiervan tot zich door liet dringen, kwam er weer wat kleur op zijn wangen. ‘Door die bliksemflits leeft u al zo lang. En dat is niet het enige? Een levensbestemming?’ Hij boog zich naar voren. ‘Wilt u beweren dat u een ziel gekregen hebt?’

‘Ik weet het niet. Die vraag bevestigend beantwoorden veronderstelt een zekere trots, en dat zou wel eens onvergeeflijk kunnen zijn als ik denk aan allen die op dezelfde erbarmelijke manier op de wereld zijn gezet als ik. Het enige wat ik met zekerheid kan zeggen, is dat ik gezegend ben met een zekere kennis, dat ik de natuur en haar wetten doorgrond, kennis die zelfs Victor nooit zal bezitten, noch iemand anders die aan deze zijde van de dood staat.’

‘In dat geval,’ zei de pastoor, ‘zie ik een Aanwezigheid voor me.’ Hij trilde zo heftig dat zijn beker tegen de tafel ratelde.

Deucalion zei: ‘Mocht u zich afvragen of er enige waarheid zit in het geloof dat u van de kansel verkondigt – en ik neem aan dat die vraag wel eens bij u is opgekomen, ondanks de voorgeprogrammeerde kennis die in uw hersenen is gestopt – dan weet u dat het goed mogelijk is dat ook u op elk tijdstip van de dag omringd bent door die Aanwezigheid.’

Duchaine kwam overeind, waardoor zijn stoel bijna omviel, en zei: ‘Ik ben bang dat ik aan iets sterkers dan koffie toe ben.’ Hij liep naar de voorraadkast en kwam terug met twee flessen cognac. ‘Met onze stofwisseling heb je heel wat nodig om de geest te benevelen.’

‘Ik hoef niets,’ zei Deucalion. ‘Ik houd mijn geest liever helder.’

De pastoor schonk zijn beker halfvol koffie en vulde dat aan met drank. Hij ging zitten. Dronk. En zei: ‘U had het net over een levensbestemming, en ik kan maar één reden bedenken waarom u tweehonderd jaar later naar New Orleans bent gekomen.’

‘Het is mijn levensbestemming om hem tegen te houden,’ bekende Deucalion. ‘Om hem te vermoorden.’

De kleur die weer in het gezicht van de pastoor was verschenen, verdween op slag. We kunnen geen van beiden tegen hem in opstand komen. Uw verwoeste gezicht is daar het bewijs van.’

‘Dat klopt. Maar anderen kunnen dat wel. Mensen die uit een man en een vrouw zijn voortgekomen, hoeven geen rekenschap tegenover hem af te leggen. En ze hoeven geen barmhartigheid te tonen.’

De pastoor nam nog wat slokken van zijn koffie met cognac. ‘Maar we mogen hem ook niet verraden of tegen hem samenspannen. Die bevelen zitten in ons hoofd. We zijn niet in staat hem ongehoorzaam te zijn.’

‘Die bevelen heb ik niet meegekregen,’ zei Deucalion. ‘Die heeft hij ongetwijfeld achteraf bedacht, misschien op zijn trouwdag, tweehonderd jaar geleden … toen ik zijn vrouw vermoord heb.’

Toen pastoor Duchaine nog wat cognac in zijn koffie deed, trilde zijn hand zo dat de hals van de fles tegen de rand tikte. ‘Het leven is een tranendal, ongeacht wie je god is.’

‘Victor is geen god,’ zei Deucalion op stellige toon. ‘Hij is niet eens een valse god, en ook geen echt mens. Door de ontspoorde wetenschap die hij beoefent en zijn nietsontziende wil is hij minder geworden dan bij zijn geboorte. Hij heeft zichzelf verlaagd op een manier waar zelfs het laagste dier in de natuur nooit toe in staat zou zijn.’

Duchaine raakte steeds meer opgewonden, ondanks de cognac. ‘Maar u kunt niets van me verlangen, los van de vraag of ik ertoe bereid zou zijn. Ik kan onmogelijk tegen hem in opstand komen.’

Deucalion dronk zijn koffie op, die nu koud en dus nog bitterder was geworden. ‘Ik vraag niet of u iets wilt doen, ook niet om tegen hem in verzet te komen of om mee te doen in een complot.’

‘Waarom bent u hier dan naartoe gekomen?’

‘Het enige wat ik van u verlang is een kleine gunst, een gunst die zelfs een valse priester zijn parochieleden dagelijks kan verlenen. Het enige wat ik van u vraag is of u bereid bent me die ene kleine gunst te schenken. Daarna ga ik weg en zult u me nooit terugzien.’

Pastoor Duchaine werd zo bleek dat het een wonder mocht heten dat hij in staat was verder te praten. ‘Ik heb me bezondigd aan haat jegens onze schepper. En een paar dagen geleden heb ik onderdak geboden aan Jonathan Harker. Weet u wie hij was?’

‘De rechercheur die aan het moorden was geslagen.’

‘Ja. Het was het nieuws van de dag. Maar wat ze er niet bij zeiden: Harker was een van ons. Zowel geestelijk als lichamelijk ging hij kapot. Hij … hij veranderde.’ Duchaine huiverde. ‘Ik heb niet met hem tegen Victor samengespannen. Maar ik heb hem wel onderdak geboden. Omdat … omdat ik soms nadenk over de Aanwezigheid waar we het net over hadden.’

‘Eén gunst maar,’ drong Deucalion aan. ‘Eén kleine gunst is alles wat ik vraag.’

Wat bedoelt u dan?’

‘Zeg me waar u geschapen bent, waar hij werkt, en dan ga ik.’

Duchaine vouwde zijn handen als in gebed, waarschijnlijk meer uit gewoonte dan uit vroomheid. Hij staarde een tijdje naar zijn handen en zei uiteindelijk: ‘Als ik dat zeg, wil ik iets als tegenprestatie.’

‘En wat mag dat zijn?’ vroeg Deucalion.

‘U hebt zijn vrouw vermoord.’

‘Ja.’

‘Dus u, zijn eersteling, heeft hij geen verbod op moord meegegeven.’

‘Hij is de enige die ik niet kan vermoorden.’

‘Dan zal ik u zeggen wat ik graag zou willen … maar alleen als u me een paar uurtjes gunt om mezelf voor te bereiden.’

Deucalion snapte eerst niet wat de pastoor bedoelde, maar toen begon het hem te dagen. ‘U wilt dat ik u vermoord.’

‘Ik ben niet in staat iets dergelijk van u te verlangen.’

‘Dat begrijp ik. Maar als u zegt waar hij werkt, kom ik terug wanneer u maar wilt om … onze afspraak na te komen.’

De pastoor schudde zijn hoofd. ‘Ik ben bang dat u nooit meer terug zult komen als u eenmaal weet wat u wilt weten. En ik heb wat tijd nodig om mezelf erop voor te bereiden.’

‘Op welke manier wilt u zich voorbereiden?’

‘Het is misschien raar om het van een valse pastoor zonder ziel te horen, maar ik wil de mis graag nog een keer leiden, en bidden, hoewel ik weet dat er geen reden is waarom ik zou worden gehoord.’

Deucalion kwam overeind. ‘Ik vind dat helemaal niet zo’n raar verzoek, pastoor. Het lijkt me zelfs heel logisch. Wanneer wilt u dat ik terugkom? Over twee uur?’

De pastoor knikte. ‘Wat ik van u vraag, is toch niet te afschuwelijk?’

‘Ik ben geen onschuldig kind, pastoor. U bent niet de eerste die ik vermoord. En u zult absoluut ook niet de laatste zijn.’

42

Lulana St. John en haar zus, Evangeline Antoine, brachten twee kaneelroomtaarten met gebrande pecannootjes erop naar dominee Kenny Laffïte.

Evangeline had er twee gemaakt voor haar baas, Aubrey Picou. In zijn edelmoedigheid had hij het goedgevonden dat ze er ook twee voor hun predikant maakte.

Meneer Aubrey had te kennen gegeven de vier taarten zonder probleem zelf op te kunnen eten, maar hij moest toegeven dat hij daarmee tot vraatzucht zou vervallen, en dat was – zo had hij tot zijn verbazing onlangs ontdekt – een van de zeven hoofdzonden. Bovendien had meneer Aubrey zo nu en dan last van zijn ingewanden. Twee taarten zou hij nog wel aankunnen, maar vier zouden wel eens zijn ondergang kunnen betekenen.

Voor Lulana en Evangeline zat het werk er die dag op. Hun broer, Moses Bienvenu, was al naar huis, naar zijn vrouw Saffron en hun twee kinderen, Jasmilay en Larry.

Vanaf het eind van de middag had meneer Aubrey slechts één bediende tot zijn beschikking: Meshach Bienvenu, de broer van Lulana en Evangeline en Moses. Als een kloek die zich over haar kuiken ontfermt, zorgde Meshach ervoor dat zijn werkgever te eten kreeg en van alle gemakken werd voorzien en dat meneer Aubrey het rechte pad bleef bewandelen, voor zover dat bij hem mogelijk was.

De gezusters bakten vaak iets voor dominee Kenny omdat het een fantastische dienaar Gods was, een ware zegen voor de kerk. Bovendien had hij een gezonde eetlust en was hij niet getrouwd. Hij was tweeëndertig, een godvruchtige man, zeer charmant en in zekere zin knap; een man, kortom, die door menigeen met liefde aan de haak geslagen zou worden. Maar op het gebied van de liefde waren de twee zussen niet in hem geïnteresseerd. Hij was te jong voor hen. Bovendien was Lulana gelukkig getrouwd, en Evangeline was een gelukkige weduwe.

Maar ze hadden een nichtje dat een zeer goede partij voor de predikant was. Ze heette Esther en was de dochter van hun oudste zus, Larissalene. Zo gauw Esther de laatste drie maanden van een zestien maanden durende gebitscorrectie achter de rug had, zou het lieve meisje aan hem voorgesteld kunnen worden.

Lulana en Evangeline, die hun sporen op het gebied van het koppelen al ruimschoots hadden verdiend, hadden het voorwerk gedaan door de predikant allerlei overheerlijke taarten, cakes, koekjes, broodjes en muffins aan te bieden. Een dergelijk traject moest haast wel meer succes hebben dan een poging de man met rozen en palmbladeren te imponeren.

De pastorie stond naast de kerk. Het was een schattig stenen huisje van twee verdiepingen, niet zo groot dat de Heer er aanstoot aan zou nemen, en niet zo klein dat de gemeenschap moeite had een predikant aan te trekken. Voor het huis stonden een paar rieten schommelstoelen, en er hingen wat mandjes met rode en paarse fuchsia’s.

Toen de zussen elk met een heerlijke taart naar de voordeur liepen, merkten ze dat hij wijd openstond, iets wat dominee Kenny vaak deed als hij thuis was. Hij was een hartelijke man die informeel in de omgang was, en als hij niet werkte, liep hij vaak in witte tennisschoenen, een gemakkelijke broek en een gestreept shirt rond.

Lulana tuurde door de hordeur maar kon weinig zien. Het zou weliswaar nog een halfuur duren voor het begon te schemeren, maar de zon had de lucht al rood gekleurd en zette de donkere schaduwen in het huis in een paars schijnsel. Achter in het huis, in de keuken, brandde licht.

Net toen Evangeline wilde aanbellen, klonk er een beangstigende kreet uit het huis, zo te horen een schreeuw van een in nood verkerende ziel. Het geluid zwol aan, trilde en zakte weg.

Lulana dacht eerst dat ze er getuige van waren dat dominee Kenny iemand troostte die berouw over zijn zonden toonde of iemand die een naaste had verloren.

Maar toen begon het griezelige geschreeuw weer, en door de hordeur zag Lulana een huilende figuur die uit de woonkamer naar het halletje liep. Ondanks het gebrek aan licht zag ze dat de gepijnigde ziel geen in nood verkerende zondaar of een rouwend lid van de kerkgemeenschap was, maar de predikant zelf.

‘Dominee Kenny?’ vroeg Evangeline.

De man hoorde zijn naam en liep snel het halletje door, naar de voordeur. Hij maaide met zijn armen door de lucht alsof hij een zwerm muggen van zich af probeerde te slaan.

Hij deed de deur niet open maar tuurde door de hordeur. Hij keek alsof hij zojuist de duivel in hoogsteigen persoon had aanschouwd.

‘Ik heb het gedaan, hè?’ zei hij met een gekwelde fluisterstem. ‘Ja. Ja, ik heb het gedaan. Ik heb het gedaan door er enkel te zijn. Gewoon door er te zijn heb ik het gedaan. Gewoon door dominee Kenny Laffite te zijn, heb ik het gedaan. Ja. Ik heb het gedaan.’

Door de manier waarop de dominee sprak en diens herhaling van woorden moest Lulana denken aan de kinderboeken van Dr. Seuss, waar ze in haar jonge jaren altijd een ongemakkelijk gevoel bij kreeg. ‘Dominee Kenny, wat is er aan de hand?’

‘Ik ben wie ik ben. Hij niet, ik wel. Dus ik heb het gedaan, ik heb het gedaan. Inderdaad,’ verklaarde hij. Hij keerde zich om en rende het halletje door, weer met maaiende armen.

Na een ogenblik zei Lulana: ‘Zus, volgens mij komen we als geroepen.’

Evangeline zei: ‘Dat lijdt geen twijfel, lieve zus.’

Uit eigen initiatief deed Lulana de hordeur open, stapte naar binnen en hield de deur voor haar zus open.

Van achter in het huis klonk de stem van de dominee: ‘Wat moet ik nu doen? Wat, wat moet ik nu doen? Iets, iets … dat moet ik nu doen.’

Lulana bewoog zich als een robuuste sleepboot door de hal, haar voluptueuze boezem als een boegspriet naar voren gestoken, met in haar kielzog Evangeline, die haar als een statig schip met hoge masten volgde.

De dominee stond bij het aanrecht fanatiek zijn handen te wassen. ‘Gij zult niet, zult niet, zult niet, maar ik heb het toch gedaan. Zult niet, maar heb het toch gedaan.’

Lulana deed de koelkast open en zag dat er genoeg ruimte was voor de twee taarten. ‘Evangeline, deze man heeft meer last van zijn zenuwen dan Gods bedoeling was. Misschien is het niet echt nodig, maar we kunnen maar het beste wat warme melk maken.’

‘Dat doe ik wel, lieve zus.’

‘Dank je, zus.’

Waterdamp steeg uit de gootsteen op. Lulana zag dat de handen van de dominee onder het hete water felrood waren geworden.

‘Dominee Kenny, straks brandt u uw handen nog.’

‘Gewoon door te zijn, ben ik. Ik ben wat ik ben. Ik ben wat ik heb gedaan. Ik heb het gedaan, ik heb het gewoon gedaan.’

Het kraantje was zo heet geworden dat Lulana een droogdoek moest gebruiken om het dicht te draaien.

Dominee Kenny probeerde het weer open te draaien. Zachtaardig tikte ze hem op zijn hand, zoals ze een kind zou kunnen waarschuwen. ‘Dominee Kenny, nu gaat u uw handen afdrogen en daarna komt u hier aan tafel zitten.’

De dominee maakte zijn handen niet droog maar draaide zich om. Hij ging niet zitten maar liep wankelend, met druppelende handen, naar de koelkast.

Hij begon te jammeren en te kreunen, zoals hij dat ook had gedaan toen ze voor de voordeur hadden gestaan.

Naast de koelkast hing een messenrek aan de muur. Lulana vond dat dominee Kenny een goed mens was, een dienaar Gods, en ze was niet bang voor hem, maar gezien de omstandigheden leek het haar een goed idee om hem bij de messen vandaan te houden.

Evangeline liep achter hem aan met een pakje papieren zakdoeken en maakte de vloer daarmee droog.

Lulana nam de dominee bij zijn arm en probeerde hem naar de tafel te leiden. ‘Dominee Kenny, u bent een beetje van slag en u weet niet goed meer wat u doet. Gaat u eerst maar eens rustig zitten om tot bedaren te komen.’

Hoewel hij zo opgewonden leek dat hij nauwelijks op zijn benen kon staan, liep hij een rondje met haar om de tafel en daarna nog een half rondje voordat ze hem zover kreeg dat hij ging zitten.

Hij snikte maar hij huilde niet. Dit was pure angst, geen verdriet.

Evangeline had al een grote pan gevonden, die ze bij de kraan vulde met heet water.

De dominee balde zijn vuisten en hield die voor zijn borst. Hij wiegde heen en weer op zijn stoel en sprak met een stem die verwrongen was van ellende: ‘Ineens, heel ineens realiseerde ik me wat ik ben, wat ik heb gedaan, in wat voor problemen ik zit. Diep in de problemen.’

‘Wij zijn er nu, dominee. Wanneer u uw zorgen met ons deelt, drukken ze minder op u. Deelt u uw zorgen maar met mij en Evangeline, dat scheelt twee derde.’

Evangeline had de pan met water op het fornuis gezet en deed het gas aan. Ze haalde een pak melk uit de koelkast.

‘Als u uw zorgen met God deelt, vallen ze gewoon van uw schouders, en dan is er niets meer dat u kan drukken. Uitgerekend u hoef ik toch zeker niet te vertellen hoe dat in zijn werk gaat?’

Hij had zijn handen opengedaan, hield ze voor zich en keek er vol afschuw naar. ‘Gij zult niet, gij zult niet, niet, niet, niet!’

Zijn adem rook niet naar alcohol. Ze wilde er niet aan dat hij iets binnengekregen had dat minder gezond was dan de lucht die God geschonken had, maar als de dominee aan de drugs was, konden ze daar beter nu achter komen dan nadat de tanden van Esther waren rechtgezet en die twee iets met elkaar kregen.

‘Er zijn meer dingen die gij wel moogt doen dan die gij niet zult doen,’ zei Lulana in een poging hem te bereiken. ‘Maar er zijn toch zoveel gij-zult-nieten dat u iets specifieker moet zijn. Gij zult niet wat, dominee?’

‘Doden,’ zei hij huiverend.

Lulana keek naar haar zus Evangeline, die het melkpak in de hand had en haar wenkbrauwen optrok.

‘Ik heb het gedaan, ik heb het gedaan. Ik heb het gedaan, ik heb het gewoon gedaan.’

‘Dominee,’ zei Lulana. ‘Ik weet dat u een zachtaardige, vriendelijke man bent. Ik weet niet wat u gedaan hebt, maar het is vast niet zo erg als u denkt.’

Hij liet zijn handen zakken. Uiteindelijk keek hij haar aan. ‘Ik heb hem vermoord.’

‘Wie dan?’ vroeg Lulana.

‘Ik had geen schijn van kans,’ fluisterde de gekwelde man. ‘Hij had geen schijn van kans. We hadden allebei geen schijn van kans.’

Evangeline vond een weckfles waar ze de melk uit het pak in goot.

‘Hij is dood,’ zei de dominee.

‘Wie?’ vroeg Lulana nog eens.

‘Hij is dood en ik ben dood. Ik was vanaf het allereerste begin al dood.’

In het mobieltje van Lulana waren heel wat nummers van haar talrijke familieleden opgeslagen, plus die van haar vrienden. Hoewel meneer Aubrey – Aubrey Picou, haar werkgever – dichter bij de verlossing was dan hij besefte (al ging het niet zo snel als Lulana zou willen) bleef hij iemand met een bezoedeld verleden dat hem ooit misschien nog parten zou kunnen gaan spelen. Daarom had ze in haar mobieltje de nummers van Michael Maddison opgeslagen: het nummer van zijn werk, van zijn mobieltje en zijn privénummer, voor het geval meneer Aubrey ooit tegenover een agent zijn hart wilde luchten. Ze toetste Michaels naam in, waarna een verbinding met zijn mobieltje tot stand werd gebracht.

43

In de raamloze Victoriaanse salon achter de twee enorme deuren, liep Erika een rondje om de enorme glazen kist om hem aandachtig te bekijken. Eerst vond ze het net een grote bijouteriedoos, en dat was nog steeds zo. Maar nu vond ze het ook wel iets van een doodskist hebben, hoewel de afmetingen en de uitvoering dan wel zeer onconventioneel genoemd konden worden.

Ze had geen reden om aan te nemen dat er een lijk in lag. In het midden van de kist bevond zich een bepaalde vorm, die door een rode nevel of gaswolk werd omhuld. Ze zag geen duidelijke ledematen of gelaatstrekken. Het was slechts een duistere massa zonder specifieke vormen. Het kon van alles zijn.

Als het toch een lichaam was die in de kist lag, was het erg groot: ongeveer twee meter twintig lang en een meter breed. Ze bekeek het frame waar de glazen platen in waren gevat en zocht naar naden en verborgen scharnieren maar vond niets. Als de bovenkant van de kist een deksel was, ging de kist open op een manier die ze niet snapte.

Toen ze met een vinger tegen het glas tikte, concludeerde ze aan de hand van het geluid dat de glazen platen minstens tweeënhalve centimeter dik moesten zijn.

Onder het glas, vlak onder de plek waar ze tegenaan had getikt, was een rimpeling zichtbaar in de rode nevel – of wat het ook maar mocht zijn – zoals water een rimpeling vertoont als je er een steentje in gooit. De golfjes verkleurden hemelsblauw, werden een kring en verspreidden zich over het oppervlak. Toen de golfjes wegebden, kwam de oranjebruine kleur weer terug.

Weer tikte ze op het glas, met hetzelfde effect. Toen ze drie keer snel achter elkaar op de kist klopte, verschenen er drie concentrische cirkels, verspreidden zich en ebden weg. Ondanks het feit dat ze het glas slechts kort had aangeraakt, merkte ze dat het koud aanvoelde. Toen ze haar hand tegen het glas drukte, voelde ze dat het oppervlak ijskoud was, net niet zo koud dat haar huid eraan vast bleef plakken.

Toen ze op het Perzisch tapijt knielde en onder de kist door keek, tussen de prachtig vormgegeven poten, zag ze elektrische leidingen en buizen van diverse kleuren en diameters die van de kist naar de vloer liepen. Dit deed vermoeden dat er nog een ruimte onder het vertrek moest liggen, hoewel het huis geen kelder had, voor zover ze wist.

Victor bezat een van de grootste panden van de buurt en had twee huizen op zo’n elegante wijze samengevoegd dat hij van monumentenrestaurateurs veel lof toegezwaaid had gekregen. Het interieur was door mensen van het Nieuwe Ras onder handen genomen, maar de afdeling bouwzaken had niet alle veranderingen onder ogen gekregen, laat staan goedgekeurd.

Haar briljante echtgenoot had meer bereikt dan hele universiteiten vol wetenschappers bij elkaar. Zijn prestaties waren des te opmerkelijker omdat ze in het geheim moesten worden uitgevoerd, en na de onfortuinlijke dood van Mao Zedong was alle financiële steun weggevallen.

Ze stond op en liep nog een keer om de kist heen, om te kijken of er net als bij een bed of een doodskist een hoofd- en voeteneinde te ontdekken viel. Aan de kist zelf was niets te zien, maar uiteindelijk concludeerde ze, geheel intuïtief, dat het hoofdeinde waarschijnlijk het gedeelte was dat het verst van de deur af stond.

Erika boog zich naar voren, steeds lager, tot ze met haar gezicht vlak boven de kist hing. Ze tuurde ingespannen in de oranjebruine nevel, kwam steeds dichter bij de kist en hoopte in de nevel uiteindelijk contouren of vormen te kunnen waarnemen.

Toen haar lippen slechts enkele centimeters van de glazen bovenkant verwijderd waren, zei ze zachtjes: ‘Hallo, hallo, hallo daarbinnen.’

Deze keer zag ze duidelijk dat de vorm in de kist zich bewoog.

44

Nick de Hondenneus stond aan de rand van de groeve en snoof de stank op die door een briesje naar hem toe werd geblazen. Meer dan een uur geleden had de laatste vuilniswagen zijn lading afgeleverd, waarna Crosswoods Waste Management de poorten had gesloten. Nu vormde de stortplaats een wereld op zich, een universum dat werd begrensd door ijzeren hekken met vlijmscherp prikkeldraad.

In de eerstkomende nachtelijke uren waren de medewerkers van Nick Frigg vrij om te zijn wie ze waren, wat ze waren. Ze mochten doen en laten wat ze wilden, zonder bang te hoeven zijn dat een vuilnisman van het Oude Ras hen dingen zag doen die niet pasten bij het beeld dat ze als medewerkers van een afvalbedrijf naar de buitenwereld ophielden. In de westelijke groeve die voor hem lag, waren enkele medewerkers bezig olielampen op lange palen in de grond te steken, om de plek te markeren waar de lijken gedumpt zouden worden. Wanneer het echt donker was geworden, zouden ze de lampen aansteken.

Nick en zijn medewerkers hadden een sterk ontwikkeld gezichtsvermogen en hadden eigenlijk niet zoveel licht nodig, maar voor deze rituelen riepen olielampen de perfecte sfeer op. Ook mensen van het Nieuwe Ras, zelfs Gamma’s als Nick, en zelfs de weinig ontwikkelde Epsilons die onder hem stonden, waren ontvankelijk voor dergelijke sfeerverhogende details. Misschien gold dat vooral voor de Epsilons. Qua intelligentie stonden ze natuurlijk boven de dieren, maar ze waren net zo makkelijk te manipuleren.

In Crosswoods kwamen de Epsilons niet met Alfa’s of Bèta’s in contact en was Nick de enige Gamma die ze kenden. Soms dacht hij wel eens dat ze daardoor steeds meer afstompten en steeds dierlijker reageerden, alsof ze zonder rolmodel van de hogere klassen afgleden en niet in staat waren zich te conformeren aan de bescheiden gedragscodes die in hun hoofd waren gedownload.

Nadat de lijken gedumpt waren, zouden ze gaan feesten, en daar hoorden veel drank en veel seks bij. Ze zouden gretig op het eten aanvallen en al snel gaan schrokken en het voedsel wild naar binnen werken. Ze dronken rechtstreeks uit de fles; de alcohol werd onversneden genuttigd, om zo snel mogelijk het maximale effect te bereiken. De seks was wild en egocentrisch, daarna dwingend en woedend, daarna woest, zonder dat er sprake was van enig seksueel verlangen. Geen standje werd overgeslagen.

Hierdoor hadden ze even minder last van de eenzaamheid en de zinloosheid van hun bestaan. Maar dat gold alleen zolang het eten, het drinken en de seks voortduurden. Daarna kwamen alle ongemakkelijke gevoelens weer als een hamer terug die de spijker steeds dieper in hen sloeg. Dat vergaten ze altijd. Omdat ze wilden vergeten.

Gunny Alecto stond met een paar collega’s bij de koelruimte om de vijf lijken en de drie misbaksels over te laden op kleine pick-ups met open laadbak waarmee ze naar de plek van de ceremonie zouden worden gebracht. De lijken van het Oude Ras zouden met de ene pick-up worden vervoerd, de misbaksels met de andere.

De stoffelijke overschotten van het Oude Ras werden met minder respect bejegend dan de binnengekomen misbaksels, of eigenlijk totaal zonder respect. De levenloze lichamen werden op groteske manier vernederd.

In de klassenstructuur van het Nieuwe Ras hadden de Epsilons niemand boven wie ze zich verheven konden voelen, behalve boven de mensen van het Oude Ras. Tijdens de ceremonieën kregen ze de kans uiting te geven aan hun intense, diepgewortelde, hartgrondige haat, hun felle minachting, hun boosaardige walging.

Vanavond lekker lol trappen.

45

In de Handen der Barmhartigheid bevonden zich drie isoleercellen, maar die waren niet gebouwd om de verspreiding van gevaarlijke micro-organismen tegen te gaan. Victor hield zich niet met microbiologische experimenten bezig, dus bestond er geen gevaar dat hij per ongeluk een dodelijke nieuwe virus of bacterie zou kweken.

Het vertrek van zes bij vijf meter dat hij voor Werner uitkoos, had dan ook geen luchtsluis om de verspreiding van micro-organismen tegen te gaan. En ook had het vertrek geen gesloten ventilatiesysteem.

De isoleercel was alleen bedoeld voor varianten van het Nieuwe Ras. Victor voerde exotische experimenten uit en had voorzien dat sommige exemplaren wel eens lastig te hanteren zouden zijn wegens gedragsstoornissen of een moordzuchtige inslag.

Daarom waren de muren, het plafond en de vloer van het vertrek gemaakt van gewapend beton met een dikte van vijfenveertig centimeter. De muren waren versterkt met drie overlappende lagen plaatstaal van elk bijna een centimeter dik.

Indien nodig konden de stalen platen vanuit de aangrenzende observatieruimte met één druk op de knop onder stroom worden gezet; het voltage was dodelijk.

De isoleercel kon alleen vanuit de observatieruimte worden bereikt via een speciale doorgang.

Soms had het personeel het daarbij over ‘de luchtsluis’, maar Victor stoorde zich aan het foutieve gebruik van dat woord. De luchtdruk in het halletje was niet anders dan daarbuiten, en er was zelfs geen afzonderlijk ventilatiesysteem aangebracht.

De doorgang bestond uit twee ronde stalen deuren die oorspronkelijk voor bankkluizen gemaakt waren. Er was een speciale constructie aangebracht waardoor de twee deuren niet tegelijkertijd open konden staan. Wanneer de isoleercel werd geopend, kon een gevangene wel in het halletje komen maar niet meteen doorlopen naar de observatiekamer.

Werner werd op een brancard door de gangen van Barmhartigheid gereden. Zijn lichaam onderging ondertussen veranderingen op cellulair of misschien wel moleculair niveau. Hij werd de observatiekamer binnengebracht, daarna door het halletje in de isoleercel. Victor riep daarbij: ‘Schiet op, sneller, verdomme! Rennen!’

De kans bestond dat het personeel hierdoor de indruk kreeg dat hun schepper door blinde paniek gegrepen was, maar Victor gunde zich niet de tijd om zich daarmee bezig te houden. Ze hadden Werner nu gelukkig in die versterkte cel gekregen, en dat was het enige wat nu telde.

De hand waarin de amorfe buik van Werner zich had geplooid, had hem zachtmoedig en bijna smekend vastgepakt. Maar dit vertoon van onderdanigheid was geen garantie dat het lichaam van Werner ten goede veranderd was.

Nog nooit eerder was er iets dergelijks gebeurd. Een inbreuk op de celstructuur, gecombineerd met een zelfsturende biologische verandering, was eigenlijk helemaal niet mogelijk. Een voor de hand liggende conclusie was dat deze radicale metamorfose, die ingrijpende veranderingen in de hersenen impliceerde, wees op het verlies van een aanzienlijk percentage van de rechtstreeks gedownloade programmatuur die Werner in de tank had ontvangen, en misschien was ook het verbod om zijn schepper te vermoorden, verloren gegaan.

Er moest nu kordaat worden opgetreden, zorgvuldig en met verantwoorde haast, niet met paniek. Victor was iemand met een ongeëvenaarde wetenschappelijke visie en had onmiddellijk aan het ergste scenario gedacht. Hij had met bewonderenswaardige rust gehandeld; doortastend had hij het gevaar onderkend en de dreiging die daarvan uitging, geneutraliseerd.

Hij nam zich voor nog op dezelfde dag een memo met een dergelijke strekking in Barmhartigheid te laten rondgaan. Hij zou de boodschap aan Annunciata dicteren.

Of nee, hij zou het briefje zelf opstellen en rondbrengen. Annunciata kon de pot op.

In de observatiekamer, waar Victor met Ripley en vier andere stafmedewerkers bijeen was gekomen, stonden zes rechthoekige monitoren die via een gesloten circuit gekoppeld waren aan zes camera’s die in de isoleercel geplaatst waren. Op de schermen was te zien dat het lichaam van Werner nog steeds hevig aan het vervormen was. Hij had nu vier benen, geen armen, en zijn bovenlichaam kronkelde en bobbelde voortdurend. Op zijn buik werden de vage contouren van een Wernerachtig hoofd zichtbaar.

Het wezen waar Werner in getransformeerd werd, liep onrustig door de isolatiecel, jankte als een gewond dier en zei soms: ‘Vader? Vader? Vader?’

Dat geroep om vader begon Victor enorm op de zenuwen te werken. De enige reden waarom hij niet hou je kop, hou je kop tegen de monitoren schreeuwde, was dat hij aan het memo geen tweede alinea wenste toe te voegen.

Hij wilde niet dat ze hem als hun vader zagen. Ze waren geen familie van hem; hij had ze bedacht, hij had ze gemaakt, en ze waren van hem. Hij was hun schepper, hun eigenaar, hun heer en meester, en zelfs hun leider, als ze dat wilden, maar niet hun pater familias.

Het begrip familie was een primitief en destructief concept omdat het botste met het welzijn van de maatschappij als geheel. De band tussen ouder en kind was een antirevolutionaire kracht die geneutraliseerd diende te worden. Al zijn scheppingen zouden familie van elkaar zijn, stuk voor stuk broers en zussen zodat iedereen dezelfde band met elkaar had en er geen enkele relatie anders of bijzonderder was dan alle andere.

Eén ras, één familie, één grote zoemende bijenkorf waarin alle bijen samenwerkten, zonder dat het individu of de familie daarbij een belemmerende rol speelde, kon alle mogelijke plannen verwezenlijken, en door de onuitputtelijke energie, die niet door kinderlijke emoties en bijgeloof ondermijnd werd, kon elke uitdaging in het universum met succes worden aangepakt. Een dynamisch, niet tegen te houden ras van een tot nu toe onvoorstelbare vastberadenheid die steeds meer aan kracht won, zou voortstormen, steeds verder, en zegevieren, in zijn naam.

Ripley stond te kijken naar de vierbenige Werner die jankend heen en weer drentelde. Op Werners rug stulpten vormen uit die op armen leken maar dat niet waren. Ripley trok zijn borstelige wenkbrauwen op en zei: ‘Net als bij Harker.’

Victor diende hem onmiddellijk van repliek. ‘Dit is heel anders dan bij Harker. Harker was een uitzondering. In Harker had zich een parasitaire tweede zelf ontwikkeld. Wat er nu met Werner gebeurt, is heel iets anders.’

Ripley raakte van slag door de shockerende beelden die hij op de monitoren zag en zei: ‘Maar, meneer Helios, het is net of hij …’

‘In Werner ontwikkelt zich geen parasitaire tweede zelf,’ kapte Victor hem verstoord af. ‘Bij Werner hebben we te maken met een ernstige cellulaire metamorfose. Dat is heel wat anders. Dat is compleet wat anders. Werner is een heel andere uitzondering.’

46

Cindi en Benny Lovewell, van wie de een geloofde in voodoo en de andere niet, hadden de rechercheurs O’Connor en Maddison weer in het vizier gekregen door het zendertje dat onder de motorkap van hun auto was geplaatst. Ze wisten weer waar de twee zich bevonden – in het Garden District – al zagen ze hen niet.

Enkele trage minuten lang reden de twee door dezelfde wijk, veranderden van richting en reden weer langs dezelfde route terug, sloegen af en bleven weer in een ander stuk van de wijk rijden.

‘Als een blinde rat in een doolhof,’ zei Cindi ernstig. Ze identificeerde zich nog steeds met de kinderloze O’Connor.

‘Nee,’ zei Benny beslist. ‘Dit is anders.’

‘Dat soort dingen begrijp jij toch niet.’

‘Ik kan dezelfde dingen begrijpen als jij.’

‘Niet als het om dit soort dingen gaat. Jij bent geen vrouw.’

‘Nou, als je pas een vrouw bent als je een baarmoeder hebt, dan ben jij ook geen vrouw. Want jij hebt ook geen baarmoeder. Je bent er niet op gebouwd om kinderen te krijgen, en je kunt op geen enkele manier zwanger raken.’

We zullen zien wat Ibo hierover te zeggen heeft,’ antwoordde ze zelfvoldaan. ‘Je suis rouge.’

Benny hield de knipperende stip op het schermpje goed in de gaten en zei: ‘Wat rijden ze langzaam …’

Wil je ze inhalen, klemrijden, buiten westen slaan en ze meenemen?’

‘Hier niet. In deze wijk wonen van die types die dan onmiddellijk de politie gaan bellen. En dan komen ze achter ons aan.’ Hij tuurde nog een minuutje op het scherm en zei toen: ‘Ze zijn naar iets anders op zoek.’

‘Waarnaar dan?’

‘Hoe moet ik dat weten?’

‘Jammer dat Zozo Deslisle hier niet is,’ zei Cindi. ‘Ze heeft voodoovisie. Met één blik op dat scherm zou ze meteen weten wat die twee van plan zijn.’

‘Ik had het mis,’ zei Benny. ‘Ze zijn niet meer ergens naar op zoek. Ze hebben gevonden wat ze zochten en nu zijn ze de buurt aan het verkennen.’

‘Verkennen? Bankrovers verkennen de omgeving van de bank die ze willen beroven. In deze buurt staan geen bankgebouwen, alleen maar woonhuizen.’

Benny tuurde naar het scherm en wilde net wat terugzeggen toen het knipperende stipje zich ineens snel verplaatste. Het rode lampje beschreef een U-bocht en bewoog zich snel over het scherm.

‘Wat doen ze nu?’ vroeg Cindi.

‘Ze zijn van de politie. Misschien hebben ze een noodoproep gekregen. Blijf ze volgen. Zorg er wel voor dat ze ons niet zien, maar probeer een straatlengte afstand te houden. Misschien krijgen we straks de kans om toe te slaan.’

Een minuut later zei Cindi: ‘Ze gaan naar het Quarter. Daar is het altijd veel te druk voor ons.’

‘Blijf ze toch maar volgen.’

De rechercheurs stopten niet in het Quarter. Ze volgden de loop van de rivier, reden door Faubourg Marigny en kwamen in de wijk Bywater.

Het stipje op het scherm kwam tot stilstand, en toen de Lovewells de onopvallende auto in de gaten kregen, in het oranje schijnsel van de ondergaande zon, zagen ze dat hij voor een bakstenen huis van twee verdiepingen geparkeerd stond. O’Connor en Maddison waren nergens te bekennen.

47

Carson zat aan de keukentafel recht tegenover Lulana St. John, schuin tegenover dominee Kenny Laffite.

Michael stond bij het fornuis, waar Evangeline een weckfles met melk in een pan water opwarmde.

‘Als je een pannetje met melk rechtstreeks op het vuur zet,’ zei ze tegen Michael, ‘loop je de kans dat het aanbrandt.’

‘Dan komt er toch zo’n vel op?’ vroeg hij.

Ze keek hem grijnzend aan. ‘Van onderen aangebrand, met een vel erbovenop.’

De dominee had zijn armen op tafel gelegd en staarde vol afschuw naar zijn handen. ‘Ik realiseer me ineens dat ik het heb gedaan. Alleen door mezelf te zijn, heb ik hem vermoord. En moorden mag niet.’

‘Dominee Laffite,’ zei Carson, ‘u bent wettelijk niet verplicht zonder advocaat antwoord op onze vragen te geven. Wilt u uw advocaat bellen?’

‘Deze goede man heeft niemand vermoord,’ zei Lulana verontwaardigd. ‘Wat er ook gebeurd is: het is vast per ongeluk gegaan.’

Carson en Michael hadden het huis al even snel doorzocht en hadden geen lijk gevonden, noch sporen van geweld.

‘Dominee Laffite,’ zei Carson, ‘kijkt u me eens aan.’

De predikant keek nog steeds naar zijn handen. Hij hield zijn ogen opengesperd, zonder te knipperen.

‘Dominee Laffite,’ zei ze, ‘u moet het me maar niet kwalijk nemen, maar volgens mij bent u niet alleen de kluts kwijt maar bent u ook een beetje high. Ik maak me zorgen om u. U hebt onlangs toch geen drugs gebruikt?’

‘Meteen toen ik ontwaakte,’ zei de dominee, ‘was hij dood, of anders had hij niet lang meer te leven. Enkel door te ontwaken heb ik hem vermoord.’

‘Dominee Laffite, alles wat u nu tegen me zegt, kan in een proces tegen u gebruikt worden. Begrijpt u dat?’

‘Deze goede man krijgt geen proces aan zijn broek,’ zei Lulana. ‘Hij is nu alleen even in de war. Daarom wilde ik per se jullie twee en geen anderen. Ik wist dat jullie niet meteen met een oordeel klaar zouden staan.’

Nog steeds had de dominee niet met zijn ogen geknipperd. Maar ze begonnen ook niet te tranen, iets dat je wel zou verwachten.

Vanaf zijn positie bij het fornuis zei Michael: ‘Dominee, wie hebt u vermoord, denkt u?’

‘Ik heb dominee Kenny Laffite vermoord,’ zei de dominee. Lulana slaakte een kreet van opluchting, deinsde achteruit en legde een hand op haar boezem. Haar mond zakte van verbazing open. ‘De Heer zij geprezen. Dominee, u kunt uzelf niet hebben vermoord. Want u zit hier bij ons.’

Hij schakelde weer over van verward naar high. ‘Weet je, weet je, je moet het zo zien, het is allemaal heel elementair. Ik mag niemand vermoorden. Maar door het feit dat ik besta, door dat feit alleen al, ben ik in elk geval voor een deel verantwoordelijk voor zijn dood, dus op de dag dat ik geschapen werd, ging ik tegen mijn programma in. Mijn programma klopt niet helemaal. En als mijn programma niet helemaal klopt, wat voor dingen die ik niet mag doen, zal ik straks nog begaan? Wat nog meer? Wat nog meer? Wat nog meer?’

Carson keek naar Michael.

Aanvankelijk had hij ontspannen tegen het aanrecht geleund, maar nu stond hij rechtop, met zijn handen langs zijn zij.

‘Dominee,’ zei Lulana, terwijl ze hem met beide handen bij een hand pakte, ‘u staat onder een enorme spanning, u hebt geprobeerd geld in te zamelen om de kerk te restaureren, en u hebt daarnaast ook nog uw andere taken …’

‘… en vijf trouwerijen binnen een maand,’ voegde Evangeline eraan toe. Met een ovenwant hield ze de fles vast en schonk warme melk in een glas. ‘Plus drie begrafenissen.’

Carson schoof haar stoel iets naar achteren terwijl Lulana zei: ‘En u hebt dat allemaal moeten doen zonder de steun van een echtgenote. Geen wonder dat u nu uitgeput en overspannen bent.’

Evangeline deed wat suiker in de melk en zei: ‘Onze eigen oom Absalom was ook altijd druk in de weer zonder dat hij op een echtgenote kon terugvallen, en die begon op een gegeven moment elfjes te zien.’

‘Geen getalletjes,’ zei Lulana tegen Laffite, ‘maar elfjes. Kleine wezentjes met vleugeltjes.’

Carson kwam overeind en deed een stap achteruit toen Evangeline wat vanille-extract in de melk druppelde en zei: ‘Dat hij elfjes zag, was op zich niet zo erg. Maar het was wel een teken dat oom Absalom het wat rustiger aan moest doen, en dat hij vertroeteld moest worden. Daarna voelde hij zich weer kiplekker en heeft hij nooit meer een elfje gezien.’

‘Ik word geacht geen anderen te vermoorden, maar juist door het feit dat ik besta, heb ik Kenny Laffite vermoord,’ zei Kenny Laffite. ‘En ik heb zin om nog een paar anderen te vermoorden.’

‘Dat komt allemaal door de vermoeidheid,’ verzekerde Lulana hem terwijl ze geruststellend op zijn hand klopte. ‘Enkel vermoeidheid, meer is het niet, dominee. U wilt helemaal geen andere mensen vermoorden.’

‘Welles,’ zei hij koppig. Hij deed zijn ogen dicht en liet zijn hoofd hangen. ‘En als mijn programma inderdaad uit elkaar valt, is dat misschien nog wel mogelijk ook. Ik wil jullie allemaal vermoorden, en misschien doe ik dat ook nog wel eens.’

Evangeline wilde het glas warme melk op tafel zetten, maar Michael hield haar tegen.

Met een vloeiende beweging trok Carson met haar rechterhand de Desert Eagle uit de holster op haar linkerheup, pakte het wapen met beide handen vast en zei: ‘Lulana, bij ons eerdere bezoekje zei je dat je twee taarten voor dominee Laffite had gemaakt.’

Lulana sperde haar melassekleurige ogen open en keek ontzet naar het goudkleurige wapen. ‘Carson O’Connor, dit is een overdreven manier van reageren. Deze arme …’

‘Lulana,’ onderbrak Carson haar enigszins geïrriteerd, ‘waarom haal je niet eens een taart uit de koelkast, dan kunnen we er allemaal een stukje van proeven.’

Laffite zat nog steeds met gebogen hoofd aan tafel. Zijn kin rustte op zijn borst en hij hield zijn ogen gesloten. Hij zei: ‘Er vallen gaten in mijn programma. Dat kan ik voelen. Alsof ik een hersenbloeding in slow motion heb. Gecodeerde regels die uitvallen, wegvallen, als een rij geëlektrocuteerde vogels die van een hoogspanningskabel vallen.’

Evangeline Antoine zei: ‘Zus, misschien is het goed om iedereen een stukje taart te geven.’

Toen Lulana met lichte tegenzin haar stoel achteruitschoof en opstond, begon Michaels mobieltje te rinkelen.

Laffite hief zijn hoofd maar hield zijn ogen gesloten. Achter zijn oogleden waren zijn snelle oogbewegingen zichtbaar, alsof hij wild aan het dromen was.

Michaels mobieltje ging nog een keer over. Carson zei: ‘Pak hem op voordat de voicemail aangaat.’

Lulana liep niet naar de koelkast maar schuifelde in de richting van haar zus. Laffite zei: ‘Merkwaardig dat mij dit als Alfa zijnde moet overkomen.’

Carson hoorde dat Michael het adres van de domineeswoning telefonisch doorgaf.

De ogen van Laffite bleven onrustig onder zijn oogleden heen en weer bewegen. Hij zei: ‘Want ik vreesde een vreze, en zij is mij aangekomen.’

‘Job drie, vers vijfentwintig,’ zei Lulana.

‘Kwam mij schrik en beving over,’ ging Laffite verder, ‘en verschrikte de veelheid mijner beenderen.’

‘Job vier, vers veertien,’ zei Evangeline.

De gezusters konden niet bij de voor- of achterdeur komen zonder in de vuurlinie te komen. Ze stonden dicht bij elkaar in een veilige hoek van de keuken.

Michael had zijn telefoongesprek beëindigd en ging links van Carson staan, tussen Laffite en de zussen. Hij hield zijn eigen .50 Magnum met beide handen vast.

‘Vergader Mij dit volk,’ zei Laffite, ‘en Ik zal hun Mijn woorden doen horen, die zij zullen leren, om Mij te vrezen al de dagen, die zij op den aardbodem zullen leven.’

‘Deuteronomium,’ zei Lulana.

‘Hoofdstuk vier, vers tien,’ vulde Evangeline aan.

‘Was dat Deucalion?’ vroeg Carson zachtjes aan Michael.

‘Ja’

Laffite deed zijn ogen open. ‘Ik heb mijn ware aard aan jullie getoond. Ook dat is een teken dat mijn programma uiteenvalt. We moesten ons in het geheim tussen jullie begeven en mochten nooit laten merken dat we anders waren en dat we een speciaal plan hadden.’

‘Is oké,’ zei Michael tegen hem. ‘Daar doen wij niet moeilijk over. Blijf maar rustig zitten, dominee, en kijk maar naar de vogeltjes die uit de lucht komen vallen.’

48

Randal Zes is boos op zichzelf omdat hij Arnies moeder heeft vermoord. ‘Stom,’ zegt hij. ‘Stom.’

Hij is niet boos op haar. Het heeft geen zin om boos te zijn op iemand die dood is.

Het was niet zijn bedoeling om haar aan te vallen. Het overkwam hem ineens. Op dezelfde manier had hij in de vuilniscontainer de nek van de zwerver gebroken.

Nu hij erop terugkijkt, weet hij dat hij geen gevaar liep. Uit zelfverdediging had hij niet tot zo’n extreme actie hoeven overgaan.

Na zijn beschermde bestaan in de Handen der Barmhartigheid heeft hij meer ervaring in de grote wereld nodig om adequaat te kunnen inschatten hoe bedreigend bepaalde situaties zijn.

Maar dan merkt hij dat Arnies moeder alleen maar buiten bewustzijn is. Nu hoeft hij niet langer boos op zichzelf te zijn.

Hoewel hij nog geen twee minuten boos op zichzelf is geweest, was het een zenuwslopende ervaring. Wanneer andere mensen boos op je zijn – zoals Victor heel vaak – kun je je blik nog verder naar binnen richten en zo aan hen ontsnappen. Maar wanneer jij het bent die boos op jezelf is, heeft het geen zin om de blik naar binnen te richten, want je kunt nog zo diep in jezelf duiken, maar de boze jij blijft aanwezig.

Zijn hand bloedt al niet meer. De snijwond zal binnen twee of drie uur compleet geheeld zijn.

Hij wordt onrustig van de bloedspetters die op de vloer en op de keukenspullen terecht zijn gekomen. Deze vlekken ontheiligen de spirituele sfeer die hier heerst. Dit is een thuis, en de keuken is het hart ervan, en te allen tijde dienen hier de rust en de vrede bewaard te worden.

Met keukenpapier en een fles Glassex veegt hij het bloed weg. Voorzichtig, zonder tegen haar huid aan te komen omdat hij het niet fijn vindt om de huid van anderen te voelen, bindt Randal de moeder op een stoel vast. Hij gebruikt daarvoor kleren die hij uit de wasmand haalt en in reepjes scheurt. Nadat hij haar heeft vastgebonden, komt ze bij kennis. Ze is bang, onrustig, zit vol angstige vragen en opmerkingen. Haar hoge doordringende stemgeluid en haar rusteloze woordenstroom werken Randal op de zenuwen. Ze heeft hem al drie vragen gesteld voordat hij de kans heeft gekregen op de eerste te antwoorden. Het beroep dat ze op hem doet, is te groot; haar drukke aanwezigheid kan hij niet in één keer verwerken.

Hij besluit haar niet te slaan maar loopt door het gangetje naar de woonkamer, waar hij even blijft staan. Het schemert, en het is bijna donker in de kamer. Hier is geen moeder die hem de oren van het hoofd kletst. Na enkele minuten voelt hij zich alweer een stuk beter.

Hij loopt terug naar de keuken, en meteen wanneer hij daar komt, begint de moeder weer aan één stuk door te praten. Wanneer hij zegt dat ze stil moet zijn, begint ze nog meer te praten, en haar smeekbedes worden steeds dringender. Bijna verlangt hij terug naar de kruipruimte en de spinnen. Ze doet helemaal niet als een moeder. Moeders zijn rustig. Moeders hebben overal en altijd een antwoord op. Moeders houden van je.

Randal Zes vindt het over het algemeen niet fijn om anderen aan te raken of om zelf aangeraakt te worden. Maar misschien is dit iets anders. Dit is een moeder, ook al doet ze nu even niet als een moeder.

Hij legt zijn rechterhand tegen de onderkant van haar kin en duwt haar mond dicht. Met zijn linkerhand knijpt hij haar neus dicht. Eerst verzet ze zich nog, maar wanneer ze merkt dat hij heel sterk is, biedt ze geen weerstand meer.

Voordat de moeder wegens zuurstofgebrek buiten westen raakt, haalt Randal zijn hand van haar neus, zodat ze weer kan ademen. Haar mond houdt hij wel dicht.

‘Sssst,’ zegt hij. ‘Stil. Randal houdt van stilte. Anders wordt Randal bang. Randal wordt bang van lawaai. Randal wordt bang van veel praten, van veel woorden. Je mag Randal niet bang maken.’

Wanneer hij voelt dat ze bereid is mee te werken, laat hij haar los. Ze zegt niets. Ze ademt zwaar, hapt bijna naar lucht, maar ze praat nu niet meer.

Randal Zes doet het gas uit omdat de uien in de pan dreigen te verbranden. Met deze actie geeft hij blijk van een hogere mate van betrokkenheid dan hij ooit aan de dag heeft gelegd. Hij blijkt zich bewust van dingen die zich aan de rand van zijn aandachtsveld bevinden, en dat stemt hem tevreden. Misschien zal later blijken dat hij heel goed kan koken.

Hij pakt een lepel uit de bestekla en haalt het pak aardbei-en-bananenijs uit de vriezer. Hij gaat aan de keukentafel zitten, tegenover Arnies moeder, en lepelt de geel-roze lekkernij uit het pak.

Dit is niet lekkerder dan bruin voedsel, maar het is ook niet viezer. Het is anders, maar toch ook heel bijzonder.

Hij glimlacht naar haar omdat dit misschien een huiselijk moment is – misschien zelfs een belangrijk moment van samenzijn – waarbij een glimlach past.

Maar het is duidelijk dat zijn glimlach haar angstig maakt, misschien omdat ze ziet dat de lach niet uit zijn hart komt maar berekend is. Moeders weten dat soort dingen.

‘Randal wil een paar vragen stellen. Jij moet antwoord geven. Randal wil van jou niet weer allerlei lawaaiige vragen horen. Alleen antwoorden. Korte antwoorden, niet een heel verhaal.’

Ze begrijpt het. Ze knikt.

‘Ik ben Randal.’ Wanneer ze niet reageert, zegt hij: ‘O. Hoe heet jij?’

‘Vicky.’

‘Randal zal jou voorlopig Vicky noemen. Is het goed als Randal jou Vicky noemt?’

‘Ja.’

‘Jij bent de eerste moeder die Randal ooit is tegengekomen. Randal wil geen moeders vermoorden. Wil jij dood?’

‘Nee, toe, nee.’

‘Er zijn heel veel mensen die wel dood willen. Mensen van Barmhartigheid. Dat komt omdat ze zichzelf niet dood kunnen maken.’

Hij zwijgt even omdat hij een hap ijs neemt.

Hij likt zijn lippen en gaat verder: ‘Dit is lekkerder dan spinnen en wormen en muizen. Randal vindt het in huis leuker dan onder het huis. Vind jij het ook leuker in huis dan onder het huis?’

‘Ja.’

‘Heb je wel eens samen met een dode zwerver in een afvalcontainer gezeten?’

Ze kijkt hem met grote ogen aan en zegt niets.

Hij neemt aan dat ze aan het nadenken is, maar na een tijdje vraagt hij: ‘Vicky? Heb je wel eens samen met een dode zwerver in een afvalcontainer gezeten?’

‘Nee. Nee, nooit.’

Nog nooit is Randal Zes zo trots op zichzelf geweest als nu. Dit is zijn eerste conversatie met iemand anders dan zijn schepper in Barmhartigheid. En het gaat ontzettend goed.

49

Werners chronische neusvochtproductie was niets in vergelijking met de huidige rampspoed die hem was overkomen. In de observatiekamer stonden Victor, Ripley en vier overdonderde stafmedewerkers te kijken naar de zes monitoren waarop te zien was hoe de chef beveiliging op vier benen door de isoleercel rende.

De achterbenen waren de benen die Werner altijd al had gehad. En hoewel zijn voorbenen sterk op de achterste twee leken, was de vorm van de schoudergewrichten ingrijpend gewijzigd.

De krachtige schouders leken op die van een lynx. Terwijl Werner rusteloos heen en weer liep, ging zijn gedaanteverwisseling door, en zijn vier benen begonnen steeds meer op de poten van een katachtige te lijken. Aan de achterkant van de schouderspier ontwikkelde zich een elleboog, en ook vormde zich een kniegewricht.

De enkel veranderde in een lenige pols.

Victor vond dit heel interessant omdat hij bij het bouwen van Werner genetisch materiaal van een panter had gebruikt om hem leniger en sneller te maken.

Ook de achterpoten begonnen katachtige vormen aan te nemen. Boven de tenen ontwikkelde zich een lange middenvoet, met iets hoger een hiel, en een knie vlak onder het lichaam. De relatie tussen de romp, de dijen en de flanken leek voortdurend te veranderen, net als de proporties ervan.

De voeten van de achterpoten veranderden geheel in klauwachtige structuren met grove tenen met indrukwekkende nagels. Bij elk van de voorpoten was weliswaar een achterteen zichtbaar, maar toch verdwenen niet alle menselijke kenmerken. De vingers liepen nu uit in klauwachtige rondingen. Deze transformaties waren duidelijk zichtbaar omdat zich bij Werner geen vacht ontwikkelde. Hij was onbehaard en roze.

Hoewel deze crisis nog lang niet voorbij was – en misschien pas begonnen was – bekeek Victor het gebeurde met een afstandelijke wetenschappelijke blik, nu Werner in de isoleercel was gestopt en het gevaar van geweld geweken was. Door de jaren heen had hij meer geleerd van zijn tegenslagen dan van zijn talloze successen. Een mislukking kon de legitieme vader van vooruitgang zijn, juist zijn mislukkingen, die de wetenschap veel meer vooruitbrachten dan de grootste triomfen van minder briljante wetenschappers.

Victor werd gefascineerd door de manifestatie van dierlijke kenmerken die hij niet aan genen kon toeschrijven. Hoewel het spierstelsel van de man versterkt was met genetisch materiaal van een panter, bezat hij niet de genetische code die verantwoordelijk was voor de katachtige poten. En hij werd al helemaal niet geacht een staart te ontwikkelen.

Het hoofd van Werner, dat als zodanig nog steeds herkenbaar was, zat op een nek die dikker en gespierder was dan bij mensen mogelijk was. Wanneer Werner naar een van de camera’s loerde, was te zien dat hij de elliptische irissen van een kat had, hoewel er in zijn chromosomen geen genen waren ingebracht die dit konden verklaren.

Dit deed vermoeden dat Victor bij de bouw van Werner een fout had gemaakt, of dat het amorfe lichaam van Werner op de een of andere manier in staat was allerlei dierlijke kenmerken te extrapoleren uit delen van de genetische structuur. Hoewel het een wilde veronderstelling was die eigenlijk totaal onmogelijk was, neeg Victor naar deze tweede verklaring.

Niet alleen via de zes beeldschermen kon de weerwolfachtige gedaanteverwisseling in de gaten gehouden worden, maar ook via microfoons die in de isoleercel waren aangebracht.

Of Werner zich bewust was van de impact van zijn lichamelijke veranderingen, kon niet uit zijn woorden worden opgemaakt, want wat hij zei, bleef helaas onverstaanbaar. Het was grotendeels geschreeuw dat uit zijn mond kwam. Maar uit de intensiteit en de aard van de klanken viel op te maken dat de metamorfose gepaard ging met een groot geestelijk lijden en met ondraaglijke lichamelijke pijn. Het was duidelijk dat Werner niet langer in staat was alle pijn te blokkeren.

Toen Victor ineens een woord opving – ‘vader, vader’ – zette hij het geluid uit en hield hij zich enkel via de beelden op de hoogte van de ontwikkelingen.

Wetenschappers van Harvard, Yale, Oxford en andere vooraanstaande universiteiten over de gehele wereld hadden de afgelopen jaren experimenten uitgevoerd met genetische manipulatie bij verschillende levensvormen. Ze hadden genetisch materiaal van spinnen bij geiten ingebracht, die vervolgens melk met spinnenwebben produceerden. Ze hadden muizen gekweekt die sporen van menselijk dna in hun genetische pakket hadden, en er waren verschillende teams bezig om als eerste een varken met menselijke hersenen te produceren.

‘Ik ben de enige,’ zei Victor, terwijl hij de zes monitoren goed in de gaten hield, ‘die erin geslaagd is een mythologische chimaera te creëren, het beest dat uit vele delen is samengesteld maar dat als één wezen functioneert.’

‘Functioneert hij wel?’ vroeg Ripley.

‘Dat zie je net zo goed als ik,’ antwoordde Victor verstoord. ‘Hij rent heel hard.’

‘In kringetjes, als een gekooid beest.’

‘Hij is lenig en sterk.’

‘En constant aan het veranderen, zoals nu ook weer,’ zei Ripley.

Werner had bepaalde genen van een spin meegekregen, en ook een paar van een kakkerlak, om de stevigheid van zijn pezen te verstevigen en zijn collageen elastischer te maken. Deze eigenschappen leken nu op te spelen, ten koste van de panterachtige eigenschappen.

‘Biologische chaos,’ fluisterde Ripley.

‘Let goed op,’ maande Victor hem. ‘Dit is ongetwijfeld de grootste ontdekking in de geschiedenis van de genetica en de moleculaire biologie.’

‘Is het voor honderd procent zeker,’ vroeg Ripley, ‘dat de transitie-moduledeuren hun slotencyclus hebben doorlopen?’

De vier andere stafmedewerkers antwoordden als één man: ‘Ja.’

Een van de zes monitoren werd grijs, waarna het gezicht van Annunciata verscheen.

Victor nam aan dat er sprake was van een fout en wilde bijna tegen haar gaan schreeuwen.

Maar voor hij het woord tot haar kon richten, zei ze: ‘Meneer Helios, er is een Alfa die u dringend wil spreken.’

‘Welke Alfa?’

‘Patrick Duchaine, de pastoor van Our Lady of Sorrows.’

‘Verbind hem maar door via de speakers hier.’

‘Hij is niet aan de lijn, meneer Helios. Hij staat voor de deur van Barmhartigheid.’

Omdat de Handen der Barmhartigheid voor het oog van de wereld moest lijken op een magazijn waar verder weinig bedrijvigheid plaatsvond, werden degenen die hier geboren werden, niet geacht hier terug te komen, om te voorkomen dat de dekmantel door een komen en gaan van bezoekers zijn geloofwaardigheid zou verliezen. Duchaines bezoek ging tegen het protocol in, wat deed vermoeden dat hij belangrijke zaken te bespreken had.

‘Stuur hem maar door,’ zei Victor tegen Annunciata.

‘Jawel, meneer Helios. Jawel.’

50

Laffite deed zijn ogen open. ‘Ik heb mijn ware aard aan jullie getoond. Ook dat is een teken dat mijn programma uiteenvalt. We moesten ons in het geheim tussen jullie begeven en mochten nooit laten merken dat we anders waren en dat we een speciaal plan hadden.’

‘Is oké,’ zei Michael tegen hem. ‘Daar doen wij niet moeilijk over. Blijf maar rustig zitten, dominee, en kijk maar naar de vogeltjes die uit de lucht komen vallen.’

Toen Michael dit zei, minder dan een minuut nadat hij zijn telefoongesprekje met Deucalion had beëindigd, stapte de reus vanuit het gangetje de keuken binnen.

Carson was er al zo aan gewend geraakt dat de grote gestalte op onverklaarbare wijze opdook en verdween dat de Desert Eagle die ze met beide handen op de borstkas van de dominee gericht hield geen millimeter bewoog.

‘Hè? Stond je hier op de stoep toen je me belde?’ vroeg Michael.

De indrukwekkende, angstaanjagende en getatoeëerde Deucalion knikte Lulana en Evangeline vriendelijk toe en zei: “God heeft ons niet gegeven een geest der vreesachtigheid, maar der kracht, en der liefde, en der gematigdheid.”’

‘Timotheüs,’ zei Lulana met trillende stem, ‘hoofdstuk één, vers zeven.’

‘Ik lijk misschien op een duivel,’ zei Deucalion tegen de zussen, in een poging hen op hun gemak te stellen, ‘en dat was ik in het verleden misschien wel, maar nu niet meer.’

‘Je kunt hem vertrouwen, hoor,’ zei Michael tegen hen. ‘Ik kan zo geen bijbeltekst uit mijn mouw schudden, maar ik kan jullie verzekeren dat hij te vertrouwen is.’

Deucalion ging aan tafel zitten, op de stoel waar Lulana eerst gezeten had. ‘Goedenavond, dominee Laffite.’

De man had wazig voor zich uit zitten kijken, alsof hij zich in een andere wereld bevond. Nu richtte hij zijn blik op Deucalion.

‘Ik had Timotheüs één vers zeven niet herkend,’ zei Laffite. Weer een teken dat mijn programma verder afbrokkelt. Ik raak kwijt wie ik was. Geef nog eens een spreuk uit de Bijbel.’

Deucalion sprak: ‘“Ziet, hij is altemaal ijdelheid. Zijn werken zijn een nietig ding. Zijn gegoten beelden zijn wind, en een ijdel ding.”’

‘Weet ik niet,’ zei de dominee.

‘Jesaja eenenveertig, vers negenentwintig,’ zei Evangeline, ‘al heeft hij het een beetje aangepast.’

Laffite zei tegen Deucalion: ‘Je hebt een spreuk gebruikt die van toepassing is op … Helios.’

‘Inderdaad.’

Carson vroeg zich af of zij en Michael hun wapen konden opbergen. Maar als dat verstandig was, zo dacht ze, dan had Deucalion dat wel tegen hen gezegd. Ze bleef alert.

‘Hoe weet je dat van Helios?’ vroeg Laffite.

‘Ik was zijn eersteling. Zeer primitief gemaakt, vergeleken bij u.’

‘Maar jouw programma brokkelt niet af.’

‘Ik heb zelfs geen programma in mijn hoofd.’

Laffite begon heftig te trillen en deed zijn ogen dicht. ‘Er is net weer iets verdwenen. Wat was dat?’

Zijn ogen schoten weer pijlsnel onder zijn oogleden heen en weer.

‘Ik kan u geven waar u het meest naar verlangt,’ zei Deucalion tegen hem.

‘Ik denk … ja … ik heb de mogelijkheid verloren om pijnsensaties te blokkeren.’

Wees niet bang. Ik zal het zo doen dat u geen pijn voelt. Maar dan wil ik graag één wederdienst van u.’

Laffite zweeg.

‘U hebt zijn naam genoemd,’ zei Deucalion, ‘en u hebt aangegeven dat uw programma op bepaalde punten niet meer goed functioneert. Dus wat ik van u wil weten, is … de plek waar u geboren bent, waar hij zijn werk uitvoert.’

Laffite begon te spreken, nu iets moeizamer, alsof zijn iq een aantal punten was gezakt. ‘Ik ben een kind van Barmhartigheid. Ik ben in Barmhartigheid geboren en getogen.’

‘Wat bedoelt u daarmee?’ vroeg Deucalion.

‘De Handen der Barmhartigheid,’ zei Laffite. ‘De Handen der Barmhartigheid en de tanks van de hel.’

‘Dat is een oud katholiek ziekenhuis,’ wist Carson zich te herinneren. ‘De Handen der Barmhartigheid.’

‘Dat ziekenhuis hebben ze gesloten toen ik nog klein was,’ zei Michael. ‘Het is nu iets anders, een opslagplaats. Ze hebben alle ramen dichtgemetseld.’

‘Ik zou jullie allemaal kunnen vermoorden,’ zei Laffite zonder zijn ogen open te doen. ‘Ik wilde jullie voorheen allemaal vermoorden. Ik wilde het zo graag, voorheen, zo graag.’

Lulana begon zachtjes te huilen, en Evangeline zei: ‘Houd mijn hand vast, zus.’

Deucalion zei tegen Carson: ‘Breng de dames maar weg. Breng ze maar naar huis.’

‘Een van ons kan ze wel naar huis brengen,’ opperde ze, ‘dan kan de ander ter ondersteuning hier blijven.’

‘Dit is iets tussen mij en dominee Laffite. Ik wil hem een kleine gunst verlenen, een kleine gunst zodat hij lang kan rusten.’

Michael borg de Magnum op in zijn holster en zei: ‘Dames, jullie kunnen de notentaarten wel weer meenemen. Ze vormen geen onomstotelijk bewijs dat jullie hier geweest zijn, maar toch is het beter als jullie ze weer meenemen.’

De vrouwen haalden de taarten uit de koelkast, en terwijl Michael hen naar de voordeur leidde, hield Carson Laffite onder schot.

‘Ik zie jullie later wel bij jou thuis,’ zei Deucalion tegen haar. ‘Het zal niet lang duren.’

‘“Duisternis was op den afgrond,”’ zei Laffite met trage stem. ‘Is dat een tekst, of ben ik alles vergeten?’

‘Genesis één, vers twee,’ zei Deucalion. Hij gebaarde naar Carson dat ze weg moest gaan.

Ze het haar wapen zakken en vertrok met tegenzin.

Toen ze de keuken verliet, hoorde ze Laffite zeggen: ‘Hij zegt dat we wel duizend jaar kunnen leven. Het is net of ik al zo lang achter de rug heb.’

51

In de geheime salon overwoog Erika nog iets te zeggen tegen de gestalte in de glazen kist.

Het was duidelijk dat de gedaante bewogen had: er was een donkere golf door de oranjebruine vloeistof of nevel gegaan. Of de vorm had op haar stem gereageerd, of het was puur toeval geweest.

Een spreuk van het Oude Ras luidde: toeval bestaat niet.

Toch waren ze bijgelovig en irrationeel.

Erika had in de tank meegekregen dat het universum een en al chaos is; toevalligheden schieten als granaatscherven door ons leven zonder dat er sprake is van enige zin of betekenis. Het Nieuwe Ras wil orde in de chaos brengen, wil de afschuwelijk destructieve kracht van het universum beteugelen en die ombuigen voor eigen doeleinden, wil zin geven aan een schepping die al vanaf het begin geen betekenis heeft gehad. En de betekenis die ze aan de schepping willen geven is de betekenis van hun schepper, ter verheerlijking van zijn naam en persoon. Het is de verwezenlijking van zijn visie en zijn verlangen, en door de perfecte uitvoering van zijn wil zal aan hun verlangens worden voldaan.

Dat denkbeeld, dat onderdeel van haar standaardprogramma vormde, kwam in haar hoofd op, woord voor woord, met muziek van Wagner en beelden van de miljoenen mensen van het Nieuwe Ras die als één man marcheerden. Haar briljante echtgenoot zou een dichter kunnen zijn als de poëzie niet beneden zijn stand was.

Nadat ze tegen de onduidelijke gestalte in de kist had gesproken, was ze overspoeld geraakt door een diepe angst die uit haar bloed en haar botten leek te komen. Ze had zich in de oorfauteuil teruggetrokken, en daar zat ze nu nog steeds. Ze dacht niet alleen aan de mogelijkheden die haar openstonden maar ook aan haar eigen beweegredenen.

Dat William zijn eigen vingers had afgebeten en vervolgens was geëlimineerd, had haar erg geschokt. En ook was ze ontdaan toen ze van Christine hoorde dat zij, Erika, meer emoties had meegekregen – nederigheid, schaamte, een aanleg voor mededogen en barmhartigheid – dan anderen van het Nieuwe Ras was gegund.

Victor, de meest briljante geest uit de geschiedenis van de mensheid, had vast goede redenen om alle anderen van het Nieuwe Ras bepaalde gevoelens te ontzeggen: haat, jaloezie, woede, emoties die alleen maar tegen hen werkten en niet tot hoop leidden. Zij was zijn nederige schepping, en haar waarde bestond uit het feit dat ze hem kon dienen. Ze dacht niet dat ze het inzicht, de kennis of de benodigde visie bezat om zijn opvattingen in twijfel te trekken.

Zelf hoopte ze op veel dingen. Allereerst hoopte ze een betere echtgenote te kunnen worden, elke dag beter, zodat ze Victors goedkeuring zou kunnen wegdragen. Hoewel ze nog maar pas uit de tank was en nog niet veel levenservaring had opgedaan, kon ze zich geen leven zonder hoop voorstellen.

Als ze een betere echtgenote was geworden, als ze uiteindelijk geen pak slaag meer tijdens de seks verdiende, als hij haar dan zou liefhebben, hoopte ze dat ze hem zou kunnen vragen of hij Christine en anderen hoop zou willen geven, net als haar, en dat hij haar verzoek dan zou inwilligen en de bedienden een minder uitzichtloos bestaan zou gunnen.

‘Ik ben koningin Esther en behoor toe aan koning Ahasveros,’ zei ze. Ze vergeleek zichzelf met de dochter van Mordechai. Esther had Ahasveros overgehaald haar volk, de Joden, te sparen zodat ze niet door Haman, een prins uit zijn koninkrijk, zouden worden gedood.

Erika kende niet het complete verhaal, maar ze had er alle vertrouwen in dat de literaire verwijzing, een van vele duizenden die ze in haar hoofd had, klopte en dat de kennis die ze gedownload had gekregen, in orde was.

Dus.

Ze moest ervoor zorgen dat Victor haar ging liefhebben. Om dat te bewerkstelligen moest ze hem altijd op een perfecte manier dienen. Om dat te kunnen doen, moest ze alles over hem te weten zien te komen, meer dan de biografische gegevens die in haar hoofd waren gedownload.

Dat hield ook in dat ze het een en ander te weten moest zien te komen over de gedaante in de kist, die daar duidelijk door Victor gevangen werd gehouden. Ze moest de diepe angst die ze voelde, van zich afzetten en teruggaan naar de kist, de chaos onder ogen zien en er orde in aanbrengen.

Erika liep naar het hoofdeinde van de kist – ze vond het nu veel meer een doodskist dan een bijouteriedoos – en bracht haar gezicht naar de glazen afdekplaat, vlak boven de plek waar ze vermoedde dat het gezicht van de gedaante zat, in een oranjebruin waas verborgen.

Zoals eerder maar nu met minder trilling in haar stem zei ze: ‘Hallo, hallo, hallo daarbinnen.’

De donkere gedaante bewoog weer, en deze keer leken de geluidsgolven van haar stem een blauwe rimpeling te veroorzaken, zoals er ook ontstaan was toen ze op het glas had getikt.

Ze had vijftien centimeter van het glas gezeten. Nu boog ze zich dichter naar het glas toe. Zeven centimeter.

‘Ik ben koningin Esther en behoor toe aan koning Ahasveros,’ zei ze.

De rimpeling was dieper blauw dan eerst, en de duistere gedaante leek omhoog te drijven, naar de bovenkant van de kist. Ze zag de vage contouren van een gezicht, maar geen details. Weer zei ze: ‘Ik ben koningin Esther en behoor toe aan koning Ahasveros.’

Uit het rimpelende blauw klonk een stem die enigszins gedempt door de glasplaat zei: ‘Jij bent Erika Vijf, en je behoort mij toe.’

52

Toen de zwarte tong van de nacht het laatste roodpaars van de horizon in het westen had weggelikt, werden de olielampen aangestoken die aan de staken in de westelijke groeve hingen.

De oranje lampen verspreidden hun schijnsel over de stortplaats, en schaduwen sprongen als spookachtige draken heen en weer.

Dertien van de veertien medewerkers van Nick waren bij hem in de groeve. Ze droegen lieslaarzen, en met glimmende gezichten stonden ze te wachten tot de twee pick-ups de lijken en de misbaksels zouden komen brengen.

Naast Nick stond Gunny Alecto. Het vuur van de olielampen werd in haar ogen weerspiegeld. ‘Winter wimper winkel wikken willen wilden. Wilden! Daar komen de lijken van de wilden aan, Nick. Heb je je spul?’

‘Jazeker.’

‘Heb je je spul?’

Hij tilde zijn emmer op, die in niets verschilde van haar emmer of van de emmer die de anderen bij zich hadden.

De eerste pick-up kwam langs de helling van de groeve omlaag en reed knersend over de stortplaats. Allerlei afval werd onder de banden verbrijzeld.

Vijf stevige palen, elk twee meter hoog, stonden rechtovereind in de laadbak van de wagen. Op elke paal was het lijk gespietst van de vijf van het Oude Ras die inmiddels door een kloon waren vervangen. Het waren drie gemeenteambtenaren en twee agenten, twee vrouwen en drie mannen.

De lijken waren van kleren ontdaan. Hun ogen bleven openstaan omdat ze met tape waren vastgeplakt zodat de indruk ontstond dat ze van het hele vernederende ritueel getuige waren. Er waren stokjes in hun mond gestopt zodat die bleven openstaan; hun kwelgeesten wilden het idee hebben dat ze om genade smeekten of dat ze het uitschreeuwden van angst en pijn.

Een van de lijken, een man, was in mootjes gehakt, waarna de lichaamsdelen weer op groteske wijze aan elkaar waren genaaid. Het hoofd stond nu achterstevoren op de romp, en de genitaliën waren op komische wijze teruggeplaatst.

Toen de pick-up dichterbij kwam, begon de verzamelde menigte enthousiast te joelen; de lijken werden uitgelachen en bespot, keihard maar nauwelijks verstaanbaar.

Epsilons, die helemaal onder aan de sociale ladder stonden, mochten geen minachting koesteren voor anderen van hun eigen ras, alleen voor de mannen en vrouwen met één hart, de mensen die beweerden kinderen van God te zijn maar die niet eens naar believen gevoelens van pijn konden blokkeren en die zo kwetsbaar waren dat er weinig voor nodig was om ze de dood in te jagen. Met gejoel en vals gelach gaven deze producten van de tank uiting aan hun haat en benadrukten ze hun gevoel van superioriteit.

Toen de pick-up tot stilstand kwam, keken de omstanders verwachtingsvol naar Nick, die midden in de menigte stond. Hij was de enige Gamma en moest het goede voorbeeld geven, hoewel zij het waren die deze ceremonie en rituelen bedacht hadden.

Uit zijn emmer pakte hij een handvol stinkende drab. Op de stortplaats waren altijd grote hoeveelheden rottend groente en fruit te vinden, allerlei halfvergane viezigheid. Overdag had hij een grote hoeveelheid verzameld. Nu, onder het slaken van een kreet van minachting, gooide hij een handvol drab naar een van de lijken op de laadbak.

Onder luid gejuich van de Epsilons trof de viezige drab doel. In navolging van Nick schepte iedereen nu een handvol troep uit hun emmer en bestookte de rechtopstaande lijken daarmee.

Terwijl de lichamen met open ogen en monden aan dit spervuur werden onderworpen, werden de kreten van de belagers steeds rauwer, steeds minder verstaanbaar en steeds harder. Er werd zonder een spoortje plezier hard en bitter gelachen. Toen de pulp op was, gooiden de Epsilons de emmers naar de lijken en bestormden de pick-up. Ze rukten woest aan de touwen waarmee de lijken aan de staken waren vastgebonden, maakten ze los en wierpen de met drab besmeurde lichamen in een ondiepe kuil op de vuilnisbelt die als massagraf was bestemd.

Hoewel Nick niet samen met de schreeuwende meute de wagen bestormde, raakte hij wel opgewonden door hun woede en haat en liet hij zich meevoeren door zijn eigen sentimenten jegens degenen die zogenaamd door God waren geschapen, die zogenaamd over een vrije wil beschikten, over waardigheid en hoop. Hij juichte mee met de werknemers van Crosswoods, gooide zijn vettige haren naar achteren en schudde zijn vuisten. Hij voelde de kracht die werd opgeroepen door het idee dat ze ooit hun onmenselijke woestheid konden botvieren op de mensen van het Oude Ras. Dan zouden ze hun leren hoe gemakkelijk hun de vrije wil ontnomen kon worden, hoe hun waardigheid met bruut geweld kon worden vermorzeld, en hoe hun armetierige hoop voor altijd van de aardbodem kon worden weggevaagd.

Nu was het tijd voor de symbolische moordpartij.

Toen de vijf lijken van de wagen werden gegooid, liepen de Epsilons joelend naar de kuil, samen met de chauffeur van de pick-up.

Ze wilden moorden, verlangden er intens naar, leefden constant met het verlangen om te moorden. Die behoefte was zo groot dat het bijna niet om uit te houden was. Toch was het hun verboden hun woede in daden om te zetten voordat hun schepper daarvoor toestemming gaf. Hun frustratie liep elke dag op totdat ze verzadigd waren van woede en ze op het punt stonden hun zelfbeheersing te verliezen.

In het symbolische moordritueel konden ze slechts een klein stukje van hun woede kwijt. Ze stampten, schopten, trapten, sloegen hun armen om elkaars schouders en dansten in kringetjes van vier en zes, dansten tussen de doden door, vooral ook óp de doden, op een wild beukend ritme. Door de nacht klonk een onheilspellend gebonk dat afkomstig leek van pauken en trommels en basdrums maar die door het gestamp van laarzen veroorzaakt werd.

Hoewel Nick de Hondenneus een Gamma was, liet het opgewonden gestamp en gejoel van de Epsilons hem niet onberoerd, en ook hij voelde de woede door zijn aderen stromen. Hij deed met hen mee in deze dans des doods en sloot zich aan bij een kring in de overtuiging dat een Bèta hetzelfde zou hebben gedaan, en zelfs een Alfa, omdat dit ritueel niet alleen uiting gaf aan de frustratie van de laagste klasse van het Nieuwe Ras maar ook aan de onderdrukte verlangens van alle kinderen van Barmhartigheid, die elk een eigen taak hadden en elk een ander programma in hun hoofd gedownload hadden gekregen, maar die in hun haat en woede allemaal gelijk waren.

Ze stonden te gillen, te joelen, te schreeuwen, te juichen, met zwetende koppen in het schijnsel van de olielampen. Ze stampten op de lijken die ze hadden uitgejouwd, ze vermoorden hen die al dood waren. Het gebonk van hun voeten deed de avondlucht trillen en waren een voorbode van de oorlog die binnenkort zou beginnen.

53

Cindi en Benny Lovewell stonden aan de overkant van de straat, een halve straat verderop, te kijken hoe O’Connor en Maddison met twee zwarte vrouwen meeliepen naar hun auto, die bij een lantaarnpaal stond.

‘Als we nu toeslaan, gaan die vrouwen er misschien ook aan,’ zei Cindi.

Omdat ze alleen toestemming hadden om de rechercheurs te vermoorden, zei Benny: ‘Dan kunnen we beter nog maar even wachten.’

‘Wat hebben die vrouwen daar bij zich?’ vroeg Cindi. ‘Volgens mij hebben ze allebei een taart bij zich.’

‘Waarom hebben ze een taart bij zich?’

‘Misschien wilden ze een taart stelen en zijn ze op heterdaad betrapt,’ opperde Benny.

‘Stelen mensen taarten?’

‘Hun soort wel, ja. Die stelen van alles.’

‘Maar O’Connor en Maddison werken toch op de afdeling Moordzaken?’

‘Ja.’

‘Zouden ze dan voor een paar taartendieven in zo’n haast hiernaartoe zijn gereden?’

Benny haalde zijn schouders op. ‘Weet ik veel. Misschien hebben de vrouwen eerst iemand om het leven gebracht om die taarten te bemachtigen.’

Fronsend zei Cindi: ‘Dat zou kunnen, natuurlijk. Maar ik heb het gevoel dat het anders zit. Die twee vrouwen zien er nu niet bepaald uit als moordenaars.’

‘Wij ook niet,’ zei Benny.

‘Als ze voor die taarten gemoord hebben, waarom mogen ze die dan houden?’

‘Ik heb hun rechtssysteem altijd heel onlogisch gevonden,’ zei Benny. ‘Die vrouwen en die taarten kunnen me eigenlijk niets schelen. Het enige wat ik wil, is O’Connor en Maddison lekker aan stukken scheuren.’

‘Ja, ik ook,’ zei Cindi. ‘Omdat ik toevallig graag een baby wil, betekent dat nog niet dat ik moorden niet lekker vind.’

Benny zuchtte. ‘Het was ook niet mijn bedoeling om te suggereren dat jij een beetje soft begint te worden of zo.’

Toen de vrouwen achterin waren gestapt, ging O’Connor achter het stuur zitten, met Maddison naast haar.

‘Hou maar een beetje afstand, zodat we ze nog net kunnen zien,’ zei Benny. ‘We moeten snel in actie kunnen komen zo gauw zich een gelegenheid voordoet.’

De onopvallende wagen trok op, en toen hij de hoek om was, reed Cindi er in de Mountaineer achteraan.

De rechercheurs brachten de twee vrouwen niet naar een politiebureau maar naar een ander huis in Bywater, een paar straten verderop.

Cindi parkeerde de auto weer aan de overkant van de straat, een eindje terug, in het duister tussen twee lantaarnpalen. Ze zei: ‘Hier hebben we niets aan. Overal zitten mensen buiten op straat, voor hun huis. Veel te veel getuigen.’

‘Inderdaad,’ vond Benny. ‘Als we O’Connor en Maddison hier omleggen, krijgen we het hele politiekorps achter ons aan.’

Ze moesten onopvallend te werk gaan. Als de politie erachter kwam dat ze professionele moordenaars waren, konden ze hun werk niet meer doen. Dan zouden ze geen toestemming meer krijgen om mensen te vermoorden, en dan zouden ze door hun schepper worden geëlimineerd.

‘Moet je die idioten nou eens zien zitten. Wat voor lol hebben ze eraan om een beetje voor hun huis in een schommelstoel te zitten niksen?’ vroeg Cindi zich af.

‘Ze zitten bier of fris te drinken, of weet ik veel wat, en sommigen zitten een sigaretje te roken, en ze praten wat met elkaar.’

‘Waar hebben ze het dan over?’

‘Weet ik veel.’

‘Het is net of ze … nergens mee bezig zijn,’ zei Cindi. ‘Wat voor zin heeft hun leven nou eigenlijk?’

‘Ik heb eens een van hen horen zeggen dat de zin van het leven het leven zelf is.’

‘Ze zitten daar maar een beetje te zitten. Ze proberen niet de wereld te veroveren of de natuur naar hun hand te zetten of wat dan ook.’

‘De wereld is al van hen,’ zei Benny.

‘Niet lang meer.’

54

Deucalion zat met de vervanger van dominee Laffite aan de tafel van de pastorie en zei: ‘Hoeveel van jullie zijn er al in de stad uitgezet?’

‘Ik ken alleen mijn nummer,’ antwoordde Laffite. Het spreken kostte hem steeds meer moeite. Hij staarde naar zijn handen, die hij met de handpalmen omhooggericht voor zich op tafel had gelegd, en het was alsof hij twee versies van zijn toekomst las. ‘Negentienhonderdachtenzeventig. Na mij zijn er vast nog weer veel meer gekomen.’

‘Hoe snel kan hij mensen produceren?’

‘Het opkweken van een volwassen persoon in de tank heeft hij tot vier maanden weten terug te brengen.’

‘Hoeveel tanks heeft hij in de Handen der Barmhartigheid staan?’

‘Hij had er altijd honderdtien staan.’

‘Drie oogsten per jaar,’ zei Deucalion, ‘keer honderdtien. Dus dat zijn er driehonderddertig per jaar.’

‘Niet helemaal zoveel. Want soms maakt hij … andere dingen.’

‘Wat voor andere dingen?’

‘Ik weet het niet. Geruchten. Dingen die niet … menselijk zijn. Nieuwe vormen. Experimenten. Weet je wat ik fijn zou vinden?’

‘Zeg het maar,’ zei Deucalion aanmoedigend.

‘Een laatste stukje chocola. Ik houd erg van chocola.’

‘Waar hebt u dat?’

‘Er staat een doosje in de koelkast. Ik zou het zelf wel willen pakken, maar ik merk dat mijn ruimtelijk inzicht achteruitgaat; ik weet niet of ik nog goed kan lopen. Ik zou dan moeten kruipen.’

‘Ik haal het wel even,’ zei Deucalion.

Hij haalde de doos uit de koelkast, deed het deksel eraf en zette hem voor Laffite neer.

Toen Deucalion weer ging zitten, strekte Laffite zijn arm om een chocolaatje te pakken, maar hij greep mis en graaide links van de doos.

Zachtmoedig pakte Deucalion hem bij zijn rechterhand en leidde die naar de chocolaatjes. Hij zag hoe de dominee met zijn vingers in de doos tastte, als een blinde.

‘Er wordt gefluisterd dat hij binnenkort een kweeklab buiten de stad in gebruik neemt,’ onthulde Laffite. ‘Volgende week of de week daarna.’

‘Wat voor kweeklab?’

‘Een faciliteit waar mensen van het Nieuwe Ras worden opgekweekt. Tweeduizend tanks onder één dak, zogenaamd een fabriek of een kwekerij.’

Toen Laffite moeite had het chocolaatje naar zijn mond te brengen, hielp Deucalion hem daarbij. ‘Dat is dus een capaciteit van zesduizend per jaar.’

Dominee Laffite deed zijn ogen dicht en kauwde met zichtbaar genot op het chocolaatje. Hij probeerde met volle mond te praten maar leek daartoe niet langer in staat.

‘Neem de tijd,’ zei Deucalion. ‘Geniet maar van de chocola.’

Nadat Laffite de chocola had doorgeslikt en zijn lippen had afgelikt, zei hij, nog steeds met zijn ogen dicht: ‘Ze zijn al begonnen een tweede kweeklab te bouwen, dat begin volgend jaar gereed zal zijn. Daar komen nog meer tanks in.’

‘Kent u Victors werktijden in de Handen der Barmhartigheid? Wanneer is hij daar aanwezig? En wanneer gaat hij altijd weer naar huis?’

‘Ik weet het niet. Hij brengt er heel wat uren door, meer dan waar ook.’

‘Hoeveel van uw soort werken in Barmhartigheid?’

‘Tachtig of negentig, denk ik. Ik weet het niet precies.’

‘Het gebouw zal wel streng bewaakt worden, neem ik aan.’

‘Iedereen die daar werkt, is een moordmachine. Ik zou nog wel een tweede chocolaatje lusten.’

Deucalion hielp hem een chocolaatje te pakken en vervolgens om dat naar zijn mond te brengen.

Wanneer Laffite geen chocola in zijn mond had, draaiden en rolden zijn ogen onder zijn oogleden. Maar wanneer hij wel een chocolaatje at, bewogen zijn ogen niet.

Toen Laffite het tweede chocolaatje op had, zei hij: ‘Vind je de wereld mysterieuzer dan ze zou moeten zijn?’

‘Wie zegt dat de wereld niet mysterieus zou moeten zijn?’

‘Onze schepper. Maar houden veel dingen je bezig?’

‘Er zijn inderdaad veel dingen die me bezighouden,’ zei Deucalion.

‘Mij ook. Zo vraag ik me wel eens af of honden een ziel hebben. Wat denk jij?’

55

Voor het huis van Lulana, waar de zoete geur van jasmijn in de vroege avondlucht hing, zei Carson tegen de zussen: ‘Het lijkt me het beste wanneer jullie tegen niemand zeggen wat er in de pastorie gebeurd is.’

Lulana hield de notentaart met beide handen vast, alsof ze niet verwachtte dat één hand sterk genoeg was. Ze zei: Wie was die reus?’

‘Dat wil je niet weten,’ zei Carson, ‘en als ik het jullie vertelde, zou je er niet blij van worden.’

Evangeline, die de tweede taart ook met beide handen vasthield, zei: ‘Wat was er met dominee Kenny aan de hand? Wat gaat er met hem gebeuren?’

Michael gaf haar geen rechtstreeks antwoord maar zei: ‘Voor jullie gemoedsrust is het misschien goed om te weten dat jullie dominee allang is overleden. De man die jullie net nog dominee Kenny noemden … met hem hoeven jullie geen medelijden te hebben.’

De zussen keken elkaar verbijsterd aan. ‘Er is iets vreemds gaande, hè?’ vroeg Lulana aan Carson. Het was duidelijk dat ze niet echt een antwoord verwachtte. ‘Er kwam vanavond een kilte over me, alsof het eind der tijden nabij was.’

Evangeline zei: ‘Misschien moeten we gaan bidden, zus.’

‘Dat kan geen kwaad,’ zei Michael. ‘Baat het niet dan schaadt het niet. En neem er een lekker stukje taart bij.’

Lulana keek hem met toegeknepen ogen aan. ‘Meneer Michael, ik maak uit je woorden op dat we er nog maar van moeten genieten zolang dat nog kan.’

Michael zweeg, maar Carson zei: ‘Neem maar een lekker stukje taart. Of twee.’

In de auto, toen Carson optrok, zei Michael: ‘Heb je die witte Mercury Mountaineer gezien, halverwege de straat, aan de overkant?’

‘Ja.’

‘Die stond ook in het park.’

Ze keek in het achteruitkijkspiegeltje en zei: ‘Klopt. En ook al bij de pastorie.’

‘Ik vroeg me af of je die toen ook al had gezien.’

‘Hoezo? Denk je dat ik blind ben of zo?’

‘Komt hij achter ons aan?’

‘Nog niet.’

Ze sloeg rechtsaf.

Michael draaide zich om en tuurde door de achterruit naar de duistere straat die ze net hadden verlaten. Hij zei: ‘Ze komen nog steeds niet. Nou ja, er rijden wel meer witte Mountaineers in deze stad.’

‘En dit is een van die dagen waarop we ze allemaal tegenkomen.’

‘Misschien hadden we bij Godot ook een paar handgranaten moeten bestellen,’ zei Michael.

‘Die had hij vast nog wel op voorraad.’

‘Waarschijnlijk had hij ze met alle liefde met een strikje eromheen geleverd. Waar gaan we nu naartoe?’

‘Naar mijn huis,’ zei Carson. ‘Misschien is het toch niet zo’n slecht idee als Vicky met Arnie tijdelijk ergens anders naartoe gaat.’

‘Bijvoorbeeld naar een rustig plaatsje in Iowa.’

‘Terug naar 1956, toen Frankenstein gewoon Colin Clive en Boris Karloff was, en Mary Shelley gewoon boeken had geschreven en geen profetes en geschiedenisschrijfster was geweest.’

56

Op de monitoren was te zien hoe de insectachtige gedaante van Werner, die nog steeds enkele menselijke kenmerken vertoonde, langs de muren van de isoleercel omhoogklom, soms behoedzaam, als een sluipend roofdier, soms snel trippelend als een opgejaagde kakkerlak.

Victor had niet gedacht dat het nieuws dat pastoor Duchaine hem te vertellen had, opzienbarender kon zijn dan de beelden die op de monitoren te zien waren, maar toen de priester vertelde dat hij een ontmoeting had gehad met de getatoeëerde man, verbleekte de crisis met Werner tot een gewoon probleem in vergelijking met de verbazingwekkende herrijzenis van zijn eerste schepping.

Victor hoorde het verhaal aanvankelijk sceptisch aan. Hij vroeg Duchaine een beschrijving van de boomlange man te geven, met name van de verwoeste helft van zijn gezicht. Door de tatoeage was de toestand van het gezicht iets minder gemakkelijk te zien, maar de verminking was dusdanig dat een normaal mens daaraan zou zijn overleden. Het relaas dat Duchaine gaf, kwam overeen met het beeld dat Victor uit zijn geheugen kon opdiepen. En zijn geheugen was uitzonderlijk goed.

En Victor wist helemaal zeker dat het om dezelfde persoon ging toen Duchaine het ongedeerde deel van het gezicht beschreef; destijds had hij zijn eerste schepping uitgerust met een hoofd dat gemodelleerd was naar een ideaal manbeeld. Dat was alweer zo lang geleden dat het een droom leek.

Zijn goedertierenheid was beantwoord met verraad en met de moord op zijn bruid, Elizabeth. Ze was niet zo volgzaam en wellustig als de vrouwen die hij later voor zichzelf had geschapen, maar desondanks was de moord een brute wandaad die hij nooit had vergeven. En nu was die ondankbare hond weer teruggekomen, vol groteske waanbeelden. Hij had allerlei onzin uitgekraamd over een levensbestemming, en blijkbaar dacht die ezel dat hij een tweede confrontatie kon overleven en zelfs kon overwinnen.

‘Ik dacht dat hij de poolkou niet had overleefd,’ zei Victor. ‘Dat hij op het ijs voor eeuwig was bevroren.’

‘Hij komt over anderhalf uur weer naar de pastorie,’ zei de pastoor.

Goedkeurend zei Victor: ‘Goed gedaan, Patrick. Je was de laatste tijd bij me uit de gunst geraakt, maar dit compenseert de boel weer wat.’

‘Om u de waarheid te zeggen,’ zei de pastoor, die de blik van zijn schepper nu ontweek, ‘speelde ik met de gedachte u te verraden, maar uiteindelijk lukte het me niet om met hem tegen u samen te spannen.’

‘Dat is logisch. In die bijbel van jou staat dat de opstandige engelen tegen God in opstand kwamen en vervolgens uit de hemel werden gegooid. Maar de schepsels die ik heb gemaakt, zijn volgzamer dan de schepsels die de mythologische God ooit heeft kunnen creëren.’

Op de monitoren trippelde de tor die ooit Werner was langs de muur omhoog en bleef tegen het plafond zitten, schommelend en trillend.

‘Meneer,’ zei Duchaine gespannen. ‘Ik ben hier niet alleen naartoe gekomen om u dit nieuws te vertellen maar ook om te vragen … te vragen of u mij de gunst wil verlenen die uw eersteling mij toegezegd heeft.’

Heel even snapte Victor niet over welke gunst Duchaine het had. Toen hij het doorkreeg, werd hij woedend. ‘Wil je dat ik een eind aan je leven maak?’

‘Verlos me,’ zei Patrick smekend. Hij tuurde naar de monitoren om zijn schepper maar niet in de ogen te hoeven kijken.

‘Ik heb je het leven geschonken, en dit krijg ik als dank? Nog even en de wereld ligt aan onze voeten. De natuur zal zijn geknecht, en niets zal meer hetzelfde zijn. Ik heb je de kans gegeven deel uit te maken van dit grote avontuur, maar blijkbaar heb je er geen zin in. Ben je zo ver van de waarheid afgedwaald dat je denkt dat er iets zit in de godsdienst die je zo valselijk verkondigd hebt?’

Duchaine hield zijn blik op de gedaante van Werner gericht en zei: ‘Meneer, u kunt me met een paar woorden verlossen.’

‘Er bestaat geen God, Patrick, en zelfs al was er wel een, dan zou Hij voor jouw soort geen plek in de hemel hebben.’

De nederige toon waarop de pastoor sprak, zinde Victor helemaal niet. ‘Meneer, ik hoef niet in het paradijs te komen. Eeuwige duisternis en stilte zijn mij goed genoeg.’

Victor keek hem vol minachting aan. ‘Misschien is minstens één van de wezens die ik geschapen heb, zieliger dan ik voor mogelijk had gehouden.’

Toen de pastoor zweeg, zette Victor het geluid van de isoleercel aan. Het Werner-wezen schreeuwde het nog steeds uit; blijkbaar leed hij ondraaglijke pijnen. Soms leek het geschreeuw op het gejank van een angstige kat, en soms meer op het hoge onwezenlijke geluid dat radeloze insecten voortbrengen, en op weer andere momenten leek het op gekrijs van krankzinnige criminelen die in een inrichting zaten.

Victor zei tegen een van zijn stafmedewerkers: ‘Doe de eerste deur van de sluis open. Pastoor Duchaine wil die arme Werner graag wat geestelijke steun geven.’

Met trillende stem zei Patrick Duchaine: ‘Maar door een paar woorden uit te spreken kunt u …’

‘Ja,’ onderbrak Victor hem. ‘Dat zou ik kunnen doen. Maar ik heb heel wat tijd en energie in jou gestopt, Patrick, en wat ik ervoor terugkrijg, is niet wat ik ervan had verwacht. Op deze manier kun je me toch nog een laatste keer van nut zijn. Ik wil weten hoe gevaarlijk Werner is geworden, aangenomen dat hij voor anderen een gevaar vormt. Ga gewoon maar naar binnen en doe wat in je vermogen ligt. Ik verwacht hier geen schriftelijk verslag van.’

De deur van de sluis werd geopend.

Duchaine liep ernaartoe. Op de drempel keek hij nog een keer achterom naar zijn schepper.

Victor kon de uitdrukking op zijn gezicht niet duiden. Hoewel hij alle schepsels met zorg maakte en de structuur van hun lichaam en geest misschien beter kende dan die van zichzelf, bleven sommige mensen van het Nieuwe Ras net zo ondoorgrondelijk als mensen van het Oude Ras.

Zonder nog iets te zeggen liep Duchaine de sluis in. De deur schoof achter hem dicht.

Ripleys stem klonk mat toen hij zei: ‘Hij is in de luchtsluis.’

‘Het is geen luchtsluis,’ corrigeerde Victor hem.

Een van de stafmedewerkers zei: ‘De eerste deur is afgesloten. De tweede deur wordt ontgrendeld.’

Even later hield de Werner-tor op met krijsen. Hij hing aan het plafond en leek zeer op zijn hoede. Blijkbaar was hij zijn eigen pijn even vergeten.

Pastoor Patrick Duchaine betrad de isolatiecel.

De deur ging dicht, maar tegen de gewoonte in bevestigde niemand dat de deur was gesloten. Het was doodstil in de observatiekamer.

Duchaine richtte het woord niet tot het monster dat boven hem aan het plafond hing, maar wendde zich via een van de camera’s tot zijn schepper. ‘Ik vergeef het u, Vader. U weet niet wat u doet.’

In een oogwenk, voordat Victor van woede uit zijn vel kon springen, sloeg de Werner-tor toe. Wat een snelheid. Wat een krachtige kaken en scharen, die maar doormaalden alsof ze een machine waren.

De priester was net als alle anderen van het Nieuwe Ras geprogrammeerd om te vechten, en hij was heel sterk en behendig. Het gevolg hiervan was dat hij een langzame dood stierf en op beestachtige wijze werd afgeslacht. Uiteindelijk ontving hij toch de genade waar hij om gevraagd had.

57

Deucalion zag hoe de ogen van dominee Laffite onder diens gesloten oogleden onrustig heen en weer schoten. Hij zei: ‘Er zijn heel wat theologen die menen dat honden en sommige andere dieren een eenvoudige ziel hebben, hoewel niemand met zekerheid kan zeggen of ze een onsterfelijke ziel hebben.’

‘Als honden een ziel hebben,’ zei Laffite, ‘dan zijn wij misschien ook meer dan enkel machines van vlees en bloed.’

Na even nagedacht te hebben zei Deucalion: ‘Ik wil u geen valse hoop geven … maar ik kan u nog wel een derde chocolaatje aanbieden.’

‘Neem jij er dan ook een? Anders is het wel een heel eenzame communie.’

‘Goed.’

De dominee zat inmiddels met zijn hoofd en handen te trillen, wat nu door iets anders dan stress veroorzaakt werd. Deucalion pakte twee chocolaatjes uit de doos. Hij legde er een tegen de lippen van Laffite, die hem vervolgens in zijn mond nam.

In zijn eigen chocolaatje zat een kokosvulling. In tweehonderd jaar had hij nog nooit zoiets lekkers gegeten, misschien omdat de omstandigheden zo bitter waren.

‘Ongeacht of ik mijn ogen open- of dichtdoe,’ zei dominee Laffite, ‘heb ik afschuwelijke hallucinaties, levendige beelden, verschrikkingen die ik niet onder woorden kan brengen.’

‘Dan zullen we er maar niet langer omheen draaien,’ zei Deucalion. Hij duwde zijn stoel terug en kwam overeind.

‘En pijnscheuten,’ zei de dominee. ‘Ernstige pijnscheuten die ik niet kan blokkeren.’

‘Ik zal u verder geen pijn doen,’ beloofde Deucalion. ‘Ik ben veel sterker dan u. Ik zal het snel doen.’

Toen Deucalion achter Laffite ging staan, vond de dominee zijn hand op de tast. Toen deed hij iets dat helemaal niet paste bij iemand van het Nieuwe Ras, iets dat Deucalion altijd bij zou blijven.

Hoewel de dominee wist dat zijn programma uiteenviel en zijn geest vervloog, misschien juist daardoor, bracht hij de hand van Deucalion naar zijn lippen, drukte er een tedere kus op en fluisterde: ‘Broeder.’

Even later brak Deucalion de nek van de dominee, met zo’n kracht dat de man op slag dood was. Zelfs een quasi-onsterfelijk lichaam herstelde hier niet meer van.

Toch bleef Deucalion een tijdje in de keuken zitten. Voor de zekerheid. Als een soort wake.

De nacht hing als een deken voor de ramen. Daarbuiten lag een stad vol leven. Maar Deucalion zag enkel een diepe duisternis achter de ruit. Alles was zwart.

58

Toen de onbekende gestalte in de glazen kist haar naam had uitgesproken en haar dreigend te kennen had gegeven dat ze van hem was, vluchtte Erika uit de geheime Victoriaanse kamer.

De rauwe stem stond haar tegen. Net als de vertrouwelijke toon.

Bijna was ze onnadenkend het gangetje in gelopen. Nog net op tijd realiseerde ze zich dat de staven aan weerszijden van het gangetje weer zoemden. Wanneer ze doorliep, zou haar briljant geconstrueerde lichaam misschien een schok van duizenden volt te verduren krijgen.

En Erika Helios mocht dan wel buitengewoon sterk en behendig zijn, maar ze was geen Scarlett O’Hara. Gejaagd door de wind speelde zich af in een tijd waarin de huizen nog geen elektriciteit hadden, wist Erika, en ze was er dan ook niet zeker van dat dit beeld klopte, maar toch kwam het bij haar op. Natuurlijk had ze het boek nooit gelezen, maar misschien kwam er een scène in voor waarin Scarlett O’Hara door de bliksem getroffen werd en er toch geen verwonding aan overhield.

Voorzichtig stapte Erika over de drempel en bleef even staan, zoals ze ook gedaan had toen ze hier binnenkwam. En net zoals toen kwam er een blauwe laserstraal uit het plafond die haar van top tot teen scande. Óf het systeem wist wie ze was, óf het systeem herkende wat ze juist niet was, namelijk het ding in de glazen kist.

De staven hielden op te zoemen, zodat ze veilig verder kon gaan.

Snel sloot ze de massieve stalen deur achter zich en schoof ze de vijf grendels op hun plaats. Binnen een minuut had ze ook de tweede deur achter zich op slot gedaan.

Toch bonkten haar harten in haar keel. Het verbaasde haar dat ze zich door een kleinigheid als een anonieme stem en een verhuld dreigement van de kaart liet brengen.

Deze plotselinge heftige angst, waartoe absoluut geen aanleiding bestond, leek op de reactie van een bijgelovige. Natuurlijk was ze op geen enkele manier bijgelovig.

Door haar instinctieve manier van reageren kreeg ze het vermoeden dat ze ergens wel wist wat er in de oranjebruine nevel in de glazen kist lag, en dat haar angst werd ingegeven door deze kennis, die ze ergens diep vanbinnen had weggestopt.

Aan het eind van de gang, op de plek waar ze door een weggeschoven boekenpaneel naar binnen was gegaan, ontdekte ze een knop waarmee de geheime deur vanuit de gang geopend kon worden.

Toen ze de bibliotheek binnenstapte, voelde ze zich meteen veiliger, ondanks het feit dat ze in een vertrek stond met allemaal boeken die mogelijk vol stonden met perverse ideeën. In een hoek van de bibliotheek bevond zich een barretje met zware kristallen glazen en een exclusieve selectie alcoholische dranken. Omdat ze als gastvrouw geprogrammeerd was, wist ze hoe ze cocktails moest mixen, hoewel ze nog niet in de gelegenheid was geweest dat voor iemand te doen.

Erika had net een slok cognac genomen om tot bedaren te komen toen ze achter zich de stem van Christine hoorde: ‘Mevrouw Helios, u moet het me maar niet kwalijk nemen, maar ik denk dat meneer Helios het niet fijn vindt dat u rechtstreeks uit de karaf drinkt.’

Erika werd zich pas bewust van haar ongepaste gedrag toen ze er door Christine opmerkzaam op gemaakt werd. Ze had inderdaad Rémy Martin uit de dure Lalique-karaf gedronken. Er droop nog wat van het vocht langs haar kin.

‘Ik had dorst,’ zei ze. Schaapachtig zette ze de karaf op de bar, deed de dop erop en depte haar kin met een servetje droog.

‘We hebben overal al naar u gezocht, mevrouw Helios, om met u te overleggen over het diner.’

Geschrokken keek Erika door het raam naar buiten en zag dat het al donker was geworden. Ze vroeg: ‘O, heb ik Victor laten wachten?’

‘Nee, mevrouw. Meneer Helios moet overwerken en eet in het lab.’

‘Aha. Wat moet ik dan doen?’

‘We kunnen u het diner serveren waar u maar wilt, mevrouw Helios.’

‘Nou, het is zo’n groot huis en er zijn zoveel kamers …’

‘Ja.’

‘Kun je me het eten brengen in een kamer waar ook cognac is? Ergens anders dan hier in de bibliotheek, met al die boeken?’

‘In elke kamer kunnen we u het diner serveren met een glas cognac erbij, mevrouw Helios. Hoewel ik zou willen opmerken dat u bij het eten beter een glas wijn kunt nuttigen.’

‘Ja, natuurlijk. Ik zou heel graag wijn bij het eten hebben, een fles die er goed bij past. Kies maar een goede wijn uit.’

‘Jazeker, mevrouw Helios.’

Blijkbaar wilde Christine niet nog eens zo’n gesprek voeren zoals ze eerder die dag in de keuken hadden gehad. Ze leek het contact graag zakelijk te willen houden.

Hierdoor aangemoedigd wilde Erika graag haar rol als vrouw des huizes oppakken. ‘Christine, doe er ook een karaf Rémy Martin bij. Je mag die wel gelijk met het eten brengen, dan hoef je niet twee keer te lopen.’

Christine keek haar een ogenblik aan en zei: ‘Is uw eerste dag hier u goed bevallen, mevrouw Helios?’

‘Het was wel een drukke dag,’ zei Erika. ‘Eerst leek het hier zo stil dat ik dacht dat het een saaie bedoening zou worden, maar ik heb gemerkt dat er altijd wel wat gebeurt.’

59

Hoewel het gesprek met Arnies moeder voorspoedig verloopt, is Randal Zes al snel door zijn voorraadje vragen heen. Hij eet bijna een liter ijs op voordat er een nieuwe vraag bij hem opkomt.

‘Het lijkt wel of je bang bent, Vicky. Ben je bang?’

‘Ja. God, ja.’

‘Waarom ben je bang?’

‘Ik zit op deze stoel vastgebonden.’

‘Die stoel doet je niets. Vind je het zelf ook niet een beetje raar om bang te zijn voor een stoel?’

‘Niet doen.’

‘Niet wat doen?’

‘Me niet pesten.’

‘Wanneer heeft Randal jou gepest? Randal heeft jou niet gepest.’

‘Ik ben niet bang voor deze stoel.’

‘Maar net zei je nog van wel.’

‘Ik ben bang voor jou.’

Hij is oprecht verbaasd. ‘Bang voor Randal? Waarom zou je bang voor Randal moeten zijn?’

‘Omdat je me geslagen hebt.’

‘Eén keertje maar.’

‘Heel hard.’

‘Maar je leeft nog. Zie je wel? Randal maakt geen moeders dood. Randal heeft besloten dat hij moeders aardig vindt. Moeders zijn een prachtig idee. Randal heeft geen moeder en ook geen vader.’

Vicky zwijgt.

‘En Randal heeft ze niet vermoord. Randal is eigenlijk door machines gemaakt. Machines zorgen niet voor je, en ze missen je niet wanneer je weggaat. Moeders wel.’

Vicky doet haar ogen dicht, wat autistische mensen soms ook doen wanneer het hun allemaal te veel is, wanneer ze te veel te verwerken hebben.

Maar Vicky is niet autistisch. Vicky is een moeder.

Het verbaast Randal dat hij zo goed reageert op deze nieuwe ontwikkelingen en dat het praten hem zo goed afgaat. Het lijkt zijn geest goed te doen.

Maar Vicky oogt nog steeds ongelukkig. Ze ziet bleek. Alsof ze ziek is.

‘Ben je ziek?’ vraagt hij.

‘Ik ben zo bang.’

‘Nou niet meer bang zijn, oké? Randal wil dat je zijn moeder bent. Oké? Je kunt niet bang zijn voor Randal, je eigen zoon.’

Dan gebeurt er iets wonderlijks: er rollen tranen over Vicky’s wangen.

‘Ach, wat lief,’ zegt Randal. ‘Je bent een ontzettend lieve moeder. Wat zullen wij samen gelukkig zijn. Randal zal jou in het vervolg Moeder noemen, niet Vicky. Wanneer ben je jarig, Moeder?’

Ze zegt niets maar begint te snikken. Ze is zo emotioneel. Moeders zijn nu eenmaal sentimenteel.

‘Je moet een cake bakken wanneer je jarig bent,’ zegt hij. ‘Dan gaan we je verjaardag vieren. Randal weet wel wat vieren is. Hij heeft het nog nooit gedaan, maar hij weet wel wat het is.’

Ze buigt haar hoofd, nog steeds snikkend, en haar gezicht is nat van de tranen.

‘Randals eerste verjaardag is pas over acht maanden,’ vertelt hij. ‘Randal is nog maar vier maanden oud.’

Hij zet de rest van het ijs terug in de vrieskist. Dan gaat hij naast de tafel staan en kijkt naar haar.

‘Jij bent het geheim van het geluk, Moeder. Randal heeft Arnie daar niet voor nodig. Randal gaat nu naar zijn broer toe.’

Ze heft haar hoofd; ze heeft haar ogen opengesperd. ‘Naar je broer?’

‘Randal wil weten of twee broers oké zijn of dat er dan een te veel is.’

‘Wat bedoel je, of er dan een te veel is? Waar heb je het over? Waarom wil je naar Arnie toe?’

Hij knippert even omdat ze zo snel en overdonderend spreekt; haar woorden gonzen in zijn oren. Je moet niet zo snel praten. En je moet niet zoveel vragen stellen. Randal stelt de vragen. Moeder geeft antwoord.’

‘Laat Arnie met rust.’

‘Randal denkt dat er genoeg geluk is voor twee, maar misschien vindt Arnie dat niet. Randal wil van Arnie horen dat twee broers oké zijn.’

‘Arnie zegt bijna nooit iets,’ zegt ze. ‘En als hij een slechte bui heeft, luistert hij zelfs niet eens. Dan is hij ergens anders met zijn hoofd. Dan is zijn kasteel de plek waar hij woont, veilig weggeborgen voor de rest van de wereld. Misschien hoort hij je dan niet eens.’

‘Moeder, je praat zo hard en zo veel en zo snel. Zo hard en zo snel is niet mooi.’

Hij loopt naar de gangdeur.

Ze verheft haar stem: ‘Randal, maak me los. Laat me on-mid-del-lijk los!’

‘Nu ben je niet zo’n aardige moeder. Als je gaat schreeuwen, wordt Randal bang. Schreeuwen is geen geluk.’

‘Oké. Goed. Langzaam en rustig. Alsjeblieft, Randal. Wacht. Maak me alsjeblieft los.’

Hij staat in de deuropening en kijkt achterom. ‘Waarom?’

‘Dan kan ik je naar Arnie brengen.’

‘Randal kan hem zelf wel vinden.’

‘Soms verstopt hij zich. En dan is hij heel moeilijk te vinden. Ik weet de plekjes waar hij zich het liefst verstopt.’

Hij kijkt haar aan en vermoedt dat ze hem erin probeert te laten lopen. ‘Moeder, wil jij Randal pijn gaan doen?’

‘Nee. Natuurlijk niet. Waarom zou ik jou pijn willen doen?’

‘Soms doen moeders hun kinderen pijn. Er bestaat een hele site over: www.homicidalmothers.com.’

Nu hij daaraan denkt, realiseert hij zich dat die arme kinderen het nooit van tevoren zien aankomen. Ze vertrouwen hun moeder. Ze zegt dan dat ze van hen houdt, en ze vertrouwen haar. En dan hakt ze ze in mootjes als ze liggen te slapen of stopt ze in de auto en rijdt het water in.

‘Randal hoopt wel dat je een goede moeder bent,’ zegt hij. ‘Maar misschien moet je eerst nog heel veel vragen beantwoorden voordat Randal je losmaakt.’

‘Oké. Kom maar hier. Vraag maar op.’

‘Randal wil eerst met Arnie praten.’

Ze zegt iets, maar hij luistert niet naar haar. Hij stapt de gang in.

Achter hem is Moeder weer heel snel aan het praten, sneller dan daarvoor. Ze begint zelfs te schreeuwen.

Randal Zes is al eens eerder in deze woonkamer geweest. Toen Moeder voor het eerst bij kennis kwam, was ze ook zo hard tegen hem gaan kletsen dat hij hiernaartoe ging om bij te komen. En nu is hij hier weer, om tot bedaren te komen. Hij hoopt dat hij en Moeder niet nu al een verstoorde relatie hebben.

Na een paar minuutjes, wanneer hij is bijgekomen, gaat hij Arnie zoeken. Hij vraagt zich af of zijn nieuwe broer op Abel of op Kain lijkt, onzelfzuchtig of egoïstisch is. Als hij op Kain lijkt, weet Randal Zes wat hem te doen staat. Dan is het een kwestie van zelfverdediging.

6o

Carson zette de auto op het garagepad neer, deed de motor en de koplampen uit en zei: ‘Laten we de wapens pakken.’

Ze hadden de koffers met de wapens in de kofferbak gelegd voordat ze Lulana en Evangeline van de pastorie naar huis hadden gebracht.

Snel haalden ze de Urban Snipers uit de koffers en verschansten zich bij de voorkant van de auto. Voorzichtig tuurde Carson langs de auto naar de straat.

‘Wat doen we met het eten?’ vroeg Michael.

‘We kunnen niet zo uitgebreid gaan eten als we bij de lunch hebben gedaan.’

‘Ik vind een Po-boy prima.’

‘Als we die maar snel naar binnen kunnen werken.’

Michael zei: ‘Dat zal ik nog het meeste missen wanneer ik dood ben: typisch New Orleans eten.’

‘Misschien hebben ze dat ook wel aan gene zijde.’

‘Wat ik absoluut niet zal missen, is die vochtige hitte.’

‘Weet je dat wel heel zeker?’

Door de nacht klonk het geluid van een naderende auto. Toen het voertuig langsreed, zei Carson: ‘Porsche Carrera gt, zwart. Zes versnellingen. Kun je je voorstellen hoe snel ik met zo’n bak zou kunnen?’

‘Zo snel dat ik constant aan het kotsen zou zijn.’

‘Je komt heus niet aan je einde door mijn rijgedrag,’ zei ze. ‘Daar zorgt een of ander monster wel voor.’

‘Carson, als dit allemaal achter de rug is en we dan nog niet dood zijn, is er dan volgens jou een kansje dat we bij de politie weggaan?’

‘Wat moeten we dan gaan doen?’

‘Wat denk je van een mobiele dierentrimsalon? Dan kunnen we de hele dag rondrijden en honden wassen. Licht werk. Geen stress. Misschien zelfs wel leuk.’

‘Hangt van de honden af. Het probleem is dat je daar dan een busje voor moet hebben. En busjes zijn stom. Mij zie je niet in een busje.’

Hij zei: ‘We kunnen ook een homobar beginnen.’

‘Waarom een hómobar?’

‘Dan lopen die mannen niet constant achter jou aan.’

‘Ik zou een donutwinkeltje wel leuk vinden.’

‘Kun je een donutwinkeltje runnen en toch met een wapen op zak lopen?’ vroeg hij.

‘Ik zou niet weten waarom niet.’

‘Ik voel me met een pistool namelijk wat meer op mijn gemak.’

Ze zwegen toen ze weer een auto hoorden aankomen.

Toen het voertuig in zicht kwam, zei Carson: ‘Witte Mountaineer.’ Ze zocht dekking om niet meteen gezien te worden. De Mountaineer remde af maar stopte niet. Langzaam reed de auto langs het huis.

‘Ze zetten de auto waarschijnlijk een stukje verderop neer, aan de overkant van de straat,’ zei ze.

‘Denk je dat ze dit een goede plek vinden?’

‘Ik denk van wel,’ voorspelde ze. ‘Maar ze zullen niet meteen op ons afkomen. Ze wachten de hele dag al op een geschikte kans. Het zijn geduldige types. Eerst zullen ze de buurt gaan verkennen.’

‘Tien minuten?’

‘Waarschijnlijk een minuutje of tien, ja,’ zei ze. ‘In elk geval vijf. Laten we Vicky en Arnie hier zo snel mogelijk vandaan halen.’

Toen de Mountaineer uit het zicht was verdwenen, renden ze achterom naar de keukendeur. Die bleek op slot te zitten. Carson haalde haar sleutels tevoorschijn.

‘Is dat een nieuw jasje?’ vroeg hij.

‘Ik heb het al wel een paar keer aangehad.’

‘Ik hoop dat er geen klodder hersenen op komt.’

Ze maakte de deur open.

In de keuken troffen ze Vicky Chou aan, vastgebonden op een stoel.

61

Benny en Cindi hadden allebei een pistool bij zich, maar ze gebruikten die liever niet.

Het lawaai was geen punt. Er zat een geluiddemper op. Je kon iemand zonder problemen drie keer in het gezicht schieten; de buren zouden hooguit denken dat iemand een niesbui had.

Je kon ook een pistool gebruiken om iemand kreupel te schieten. Maar de mensen van het Oude Ras bloedden altijd als een rund; ze waren niet zoals mensen van het Nieuwe Ras, bij wie een wond altijd binnen de kortste keren was geheeld, alsof je een kraantje dichtdraaide. Tegen de tijd dat je het gewonde slachtoffer ergens naartoe had gebracht waar je hem of haar eens lekker kon gaan martelen, waren ze vaak al dood of in coma.

Sommige mensen vonden het leuk om bij een lijk de armen en benen en het hoofd af te hakken, maar daar vond Benny Lovewell niets aan. Als ze het niet uitgilden van de angst en de pijn kon je net zo goed een gebraden kip aan mootjes snijden.

Ooit, toen ze een vrouw hadden neergeschoten en Benny haar armen eraf wilde zagen, was het slachtoffer nota bene al overleden. Cindi had toen op de juiste momenten staan schreeuwen, op momenten wanneer Benny de zaag in het lichaam zette, maar dat was toch niet hetzelfde geweest.

Mensen van het Oude Ras konden met traangas tijdelijk worden uitgeschakeld. Ze werden dan wel verblind als je tussen hun ogen mikte, maar ze begonnen dan vaak te schreeuwen en te vloeken en trokken onnodig veel aandacht.

Victor had Benny en Cindi kleine spuitbusjes gegeven waar een flinke straal chloroform uitkwam. Wanneer mensen dat spul in het gezicht kregen, haalden ze vaak verschrikt adem, waardoor ze bewusteloos neervielen, vaak voordat ze shit of iets dergelijks hadden kunnen zeggen. De spuitbus had een bereik van ongeveer zes meter.

Ze hadden ook altijd zogenaamde tasers bij zich, stroomstokken. Die waren enkel geschikt voor dichtbij.

Omdat O’Connor en Maddison bij de politie zaten en al op hun hoede waren wegens het overlijden van Jonathan Harker, die een kind van Barmhartigheid was geweest, zou het niet eenvoudig zijn dicht bij hen te komen.

Nadat ze de auto iets verderop in de straat geparkeerd hadden, aan de overkant, zei Cindi: ‘Hier zit niemand buiten op de stoep voor het huis.’

‘Dat komt omdat dit een heel andere buurt is.’

‘Wat doen ze hier dan wel?’

‘Wat maakt dat nou uit?’

‘Waarschijnlijk zijn ze een kindje aan het maken.’

‘Hou daar nou toch eens over op, Cindi.’

‘We kunnen ook altijd een kindje adopteren.’

‘Doe nou eens normaal. We moorden voor Victor. We hebben geen echte baan. Als je een kind wilt adopteren, moet je een baan hebben.’

‘Ik had een kind, maar dat heb je van me afgepakt. Anders was ik nu wel gelukkig geweest.’

‘Dat was een kind dat je ontvoerd had. Iedereen zoekt dat kind, en jij denkt er rustig in een buggy mee te kunnen gaan winkelen!’

Cindi zuchtte. ‘Ik was kapot toen we hem in het park moesten achterlaten.’

‘Je was helemaal niet kapot. Onze soort is niet in staat tot zulke emoties.’

‘Oké dan, maar ik baalde er wel van.’

‘Vertel mij wat. Goed, we gaan erop af, we slaan ze tegen de grond, binden ze vast, dan rijd jij de auto achterom en laden we ze in, als een partij hout.’

Cindi tuurde naar het huis van Carson en zei: ‘Koud kunstje toch?’

‘Ontzettend koud kunstje. Binnen vijf minuten gepiept. Kom op, we gaan.’

62

Toen ze met geweren over hun schouder binnenstapten, fluisterde Vicky gespannen: ‘Hij is binnen.’

Carson trok een la open om er een schaar uit te halen en fluisterde: ‘Wie?’

‘Een engerd. Heel raar type,’ zei Vicky toen Carson de schaar naar Michael gooide.

Michael ving de schaar, en Carson liep naar de gang.

Vicky fluisterde: ‘Hij is naar Arnie toe.’

Terwijl Carson keek of er iemand in de gang was, knipte Michael het touw op twee plaatsen door en legde de schaar weg. ‘Je kunt het verder zelf wel, Vic.’

Er was niemand in de gang. In de woonkamer aan het eind van de gang brandde licht.

‘Is hij gewapend?’ vroeg Carson.

Vicky zei: ‘Nee.’

Michael gebaarde dat hij voorop wilde. Maar Carson was hier op eigen terrein. Zij ging voorop en droeg het geweer op heuphoogte, met de loop naar voren, zodat ze elk moment kon schieten.

Ze keek in de garderobekast. Niets te zien behalve jassen.

De engerd was ook niet in de woonkamer. Carson ging naar rechts, Michael naar links, zodat ze twee doelwitten vormden in plaats van één. Ze bleven staan.

Tijd voor een plan. Nog meer naar rechts, naast de woonkamer, was de kamer van Carson, met een badkamer. Links waren de voordeur en de trap naar boven.

De deur van Carsons kamer zat dicht. Er stond niemand op de onderste helft van de trap.

Michael gebaarde met zijn ogen dat ze misschien het beste naar boven konden.

Ze stemde met zijn plan in. Die engerd was op zoek naar Arnie, en Arnie zat boven.

Carson ging als eerste de trap op. Ze schoof dicht langs de muur omdat de treden daar het minst kraakten. Ze hield het geweer met beide handen vast.

Michael volgde haar op de voet. Hij liep achterstevoren de trap op, zodat hij de ruimte onder hen in het oog kon houden. Ze durfde niet te denken aan Arnie en wat hij op dit moment misschien zou moeten doorstaan. De angst om dood te gaan, houd je alert. Schrik verlamt alleen maar. Denk maar aan die engerd, hoe je hem kunt tegenhouden.

Alles was doodstil in huis. Je kon een speld horen vallen. Ook op de overloop was niemand te zien. Het licht op de gang was aan. Geen schaduwen die bewogen.

Toen ze boven aan de trap was gekomen, hoorde ze een onbekende stem uit de kamer van Arnie. Toen ze de openstaande deur naderde, zag ze haar broer in zijn bureaustoel zitten. Hij keek naar het legokasteel.

De indringer was ongeveer achttien of negentien jaar. Hij zag er fors uit. Hij stond met het gezicht naar Arnie toe, slechts een metertje van hem af, met zijn rug naar de deur.

Ze stond niet gunstig als ze haar wapen zou moeten gebruiken. De kogel van haar Urban Sniper zou dwars door de indringer heen kunnen gaan en Arnie raken.

Ze wist niet wie die vent was. En wat belangrijker was: ze wist niet wát hij was.

De indringer zei: ‘Randal dacht eerst dat hij wel kon delen. Maar het kasteel, een thuis, ijs, Moeder … Randal wil het allemaal voor zichzelf hebben.’

Carson schoof naar links in de deuropening toen ze voelde dat Michael achter haar kwam staan.

‘Randal is Abel niet. Randal is Kain. Randal is geen Zes meer. Van nu af aan is het Randal O’Connor.’

Carson sloop verder naar links en zei: ‘Wat moet jij hier?’

De indringer draaide zich in een soepele beweging om, pijlsnel, als een danser, of als iets dat daar speciaal voor ontworpen leek te zijn. ‘Carson.’

‘Ik ken je niet.’

‘Ik ben Randal. Dan ben jij de zus van Randal.’

‘Op je knieën,’ riep ze tegen hem. ‘Op je knieën, en dan plat op de grond, met je gezicht naar beneden.’

‘Randal vindt het niet fijn als je zo hard praat. Je moet niet net als Victor tegen Randal gaan schreeuwen.’

Michael zei: ‘Potverdomme,’ en Carson zei: ‘Arnie, duw je stoel naar achteren. Duw je stoel zo ver mogelijk naar achteren.’

Arnie bewoog zich niet, maar Randal wel. Hij deed een stap in de richting van Carson. ‘Ben jij een lieve zus?’

‘Blijf staan. Op je knieën. Op je knieën. Nu!’

‘Of ben jij een gemene zus die veel te snel praat?’ vroeg Randal.

Ze schoof iets naar rechts zodat Arnie niet langer in de vuurlijn zat. ‘Denk je dat ik niet weet dat je twee harten hebt?’ zei ze. ‘Denk je dat ik die niet met één kogel tot pulp kan schieten?’

‘Je bent een heel gemene zus,’ zei Randal. Hij kwam een stap dichterbij.

Hij was zo snel dat hij het geweer bijna te pakken kreeg. Het schot deed de ruiten trillen, de kruitdamp trok in haar neus, en het bloed spoot uit de uitgangswond op zijn rug en spetterde op het kasteel.

Randal zou door de impact van het schot teruggeworpen moeten worden of in elk geval nauwelijks nog op zijn benen moeten kunnen staan. Hij zou in elkaar moeten zakken.

Ze had te laag gericht en een of zelfs beide harten gemist. Maar op deze afstand moest ze wel de helft van zijn inwendige organen tot moes hebben geschoten.

Hij greep de loop van het geweer en duwde die naar boven, net op het moment dat zij de trekker overhaalde. Het tweede schot sloeg een gat in het plafond.

Ze probeerde het geweer vast te houden. Hij trok haar aan het geweer naar zich toe en had haar bijna te pakken, maar ze liet nog net op tijd los, viel en rolde door.

Daardoor had ze Michael de mogelijkheid gegeven een schot te lossen. Hij schoot twee keer.

De schoten knalden zo hard dat haar oren ervan tuitten. Ze rolde tegen de muur aan, keek omhoog, zag dat Randal gevloerd was – godzijdank gevloerd – en dat Michael heel voorzichtig op hem af kwam.

Ze kwam overeind, trok de .50 Magnum uit de holster die op haar linkerheup zat maar verwachtte het wapen niet te hoeven gebruiken, al leefde Randal nog wel. Hij was er niet best aan toe, lag op de grond en richtte zich niet op, maar toch leefde hij nog na drie keer van dichtbij met een Urban Sniper te zijn geraakt.

Hij hief zijn hoofd, keek verwonderd om zich heen, rolde op zijn rug, knipperde een paar keer terwijl hij naar het plafond keek, zei: ‘Thuis’ en gaf de geest.

63

De achterdeur stond open. Benny en Cindi aarzelden even, maar toen stapte hij snel het huis binnen, op de voet gevolgd door haar.

In de keuken stond een vrouw met een Aziatisch uiterlijk bij de tafel. Ze was bezig haar linkerpols los te maken, die met een reep stof zat vastgebonden. Ze keek hen met knipperende ogen aan en zei: ‘Shit …’

Cindi kwam snel in actie. De straal chloroform trof de vrouw recht op de neus. Ze hapte naar adem, hoestte en kuchte en viel op de grond.

Later zouden ze wel kijken wat ze met haar moesten doen. Ze zou minstens een kwartier buiten kennis blijven.

Hoewel de vrouw niet op hun lijstje stond, had ze hun gezicht gezien. Daarom zouden ze haar ook moeten vermoorden.

Dat maakte niet uit. In de Mercury Mountaineer was ruimte genoeg voor drie, en Benny had onlangs nog zijn favoriete snijgereedschap geslepen.

Hij deed de achterdeur op slot; hij wilde het de mensen die na hem het pand zouden willen betreden, niet al te gemakkelijk maken.

Ooit tijdens een klus was er eens een vierjarig buurmeisje binnengewandeld, en toen had Cindi haar willen adopteren. Nu had ze de chloroform in haar rechter- en de stroomstok in haar linkerhand. Benny dacht dat hij zelf wel genoeg had aan een spuitbus met chloroform.

Ze maakten zich geen zorgen over de wapens die de agenten eventueel bij zich zouden hebben. Het standaardpistool dat de politie tegenwoordig gebruikte, was een 9mm. Hij en Cindi konden indien nodig heel wat kogels van een 9mm incasseren.

En als ze voorzichtig te werk gingen, zouden hun slachtoffers niet eens de kans krijgen om een wapen te trekken.

De keuken gaf toegang tot een washok. Leeg.

In de gang naar de voordeur zat een garderobekast. Niemand wist dat ze hier waren, dus niemand kon zich in de kast schuilhouden, maar toch keken ze er even in, voor de zekerheid. Alleen maar jassen.

Toen ze in de woonkamer kwamen, hoorden ze boven een geweer knallen. Het was een enorm kabaal, alsof er een kast was omgevallen. Het hele huis trilde ervan.

Cindi keek naar de chloroform in haar hand. Ze keek naar de stroomstok.

Weer klonk er een bulderend schot.

Cindi stopte de stroomstok in een binnenzak, pakte de spuitbus over in haar linkerhand en trok haar pistool.

Boven werd er nog twee keer geschoten. Ook Benny trok nu zijn pistool. Het was een 9mm automatisch pistool, een kaliber waar de Lovewells misschien niets van te duchten hadden, maar O’Connor en Maddison des te meer.

64

Wie de indringer was, hoe hij was binnengekomen, waarom hij het met name op Arnie voorzien had, het waren vragen die minder van belang waren dan het feit dat hij tot het Nieuwe Ras behoorde en dat Carson dit onderzoek dus in zekere zin met haar mee naar huis had genomen, iets waar ze altijd al bang voor was geweest.

De muren van deze woning, de sloten op de deuren, het bood hun net zo weinig bescherming als het legokasteel van Arnie. Misschien lag het lot van deze stad en van de wereld in handen van Victor Helios. Misschien zouden ze vanaf nu nooit meer in alle rust ergens samen kunnen zijn. Hier konden ze in elk geval niet meer blijven.

Ze moesten zo snel mogelijk maken dat ze hier wegkwamen. Misschien wisten de buren niet onmiddellijk waar de vier geweerschoten precies vandaan kwamen, maar zeker was dat er in deze buurt altijd wel iemand was die de politie daarover belde.

Het zou niet lang meer duren voor de nopd een paar mannetjes langs zouden sturen om poolshoogte te nemen. Carson had liever geen politie op de stoep. Ze had geen zin te moeten uitleggen hoe ze aan die wapens was gekomen; ze had geen bonnetje en ook geen vergunning.

Bovendien kon ze niet langer iedereen van de politie vertrouwen, want ook in hun gelederen was het Nieuwe Ras doorgedrongen. Misschien hadden die types de opdracht gekregen – of konden ze elk moment die opdracht krijgen – om Carson en Michael boven aan hun dodenlijstje te zetten. Ze pakte de Urban Sniper die Randal haar had ontfutseld, haalde twee patronen uit het zakje dat ze op haar rechterheup had hangen, stopte ze in het magazijn zodat het wapen weer geheel geladen was, en zei: ‘Goed dat we kogels hebben genomen.’

‘Met hagel hadden we niets tegen hem kunnen uitrichten,’ zei Michael instemmend. Ook hij herlaadde zijn geweer. ‘Misschien hebben die twee in de Mountaineer de schoten gehoord en denken ze wel twee keer na voordat ze zich hier wagen.’

‘Ja, of misschien komen ze nu extra snel op ons af.’

‘We nemen Vicky mee en verlaten het huis via de voordeur. Haar auto staat voor het huis. Die nemen we.’

Michael zei: ‘Denk je dat er op onze auto een zendertje is geplaatst?’

‘Denk het wel, ja. Ze hebben ons van grote afstand kunnen volgen.’

Arnie was van zijn stoel opgestaan. Hij keek beduusd naar de bloedspetters op zijn kasteel.

Carson zei: ‘Lieverd, we moeten gaan. Nu.’

Het laatste waar ze nu behoefte aan hadden, was dat Arnie dwars ging liggen. Meestal deed hij keurig wat er van hem verlangd werd, maar hij kon ook wel eens koppig zijn, als er veel lawaai was, of als er iets traumatisch was voorgevallen. Vier geweerschoten en een dode man op de grond pasten goed in dit plaatje. Arnie leek zich echter te realiseren dat hun kansen afhingen van zijn bereidheid om zich niet langer in zichzelf terug te trekken. Hij liep onmiddellijk naar de deur.

Michael zei: ‘Achter me blijven, Arnie.’ Hij liep de gang op.

Carson keek nog eens naar de indringer en verwachtte bijna dat hij even met zijn ogen zou knipperen en vervolgens weer hersteld zou zijn van de kogels die in zijn lijf waren gepompt. Ze liep achter Arnie aan de kamer uit, de kamer die altijd zijn toevluchtsoord was geweest. Ze was doodsbang dat ze hem niet langer kon beschermen, nu er een onheilspellende duisternis over New Orleans, The Big Easy, was gevallen.

Benny liep de trap op. Achter hem fluisterde Cindi: ‘Als er een baby in huis is, nemen we die mee.’

Hij bleef in beweging, met zijn rug naar de muur, en sloop treetje voor treetje omhoog. ‘Er is geen baby in huis.’

‘Maar in het geval dat.’

‘We zijn hier niet voor een baby.’

‘We zijn hier ook niet voor die trut in de keuken, maar toch nemen we haar wel mee.’

Hij was bij de bocht in de trap gekomen en tuurde omhoog. Voor zover hij kon zien, was er niemand boven in de gang. Achter hem wist ze niet van ophouden: ‘Als we de baby meenemen, kun je die samen met de anderen doodmaken.’

Cindi was gek, en híj werd helemaal gek van háár. Hij weigerde met haar in discussie te gaan, vooral nu ze met een klus bezig waren.

Bovendien zou ze het nooit goedvinden dat hij de baby eventueel zou vermoorden. Als ze het kindje eenmaal had, zou ze het willen houden en het allerlei schattige kleertjes willen aantrekken.

Maar er was helemaal geen baby in huis!

Benny was boven aan de trap aangekomen. Met zijn rug nog steeds naar de muur stak hij zijn hoofd om het hoekje … en zag dat Maddison eraan kwam, met een geweer in de hand, een jongen achter hem. Achter de jongen kwam O’Connor, ook met een geweer in de hand.

Maddison zag hem, Benny trok zijn hoofd terug, en op de plek waar de muur van de trap een hoek maakte met de muur van de gang, werd het pleisterwerk met het houtwerk erachter door een kogel weggeblazen, waardoor Benny een regen van gipspoeder en splinters over zich heen kreeg.

Benny ging op zijn knieën zitten en stak zijn hoofd weer om het hoekje, deze keer dus laag, waar Maddison hem niet zou verwachten. Zonder te richten vuurde hij drie keer voordat hij zijn hoofd weer terugtrok.

Drie kogels, in het wilde weg afgevuurd, waarvan één als een wesp langs Carsons hoofd suisde. Het leek verstandig een wijziging in de plannen te maken.

Ondanks het feit dat ze hem maar heel even gezien had, herkende ze de man op de trap. Hij was de man die in de Mountaineer had gezeten, die glimlachend naar haar had gezwaaid. Stel je voor dat ze met z’n tweeën op de trap stonden, hij en die vrouw. Stel je voor dat ze allebei van het Nieuwe Ras waren, en dat ze allebei gewapend waren.

Om Randal uit te schakelen hadden zij en Michael zijn binnenste aan flarden moeten schieten en zijn twee harten plus zijn wervelkolom tot moes moeten knallen. Dat had drie kogels van de Urban Snipers gekost.

Die twee monsters op de trap waren vast minstens zo lastig uit te schakelen. En in tegenstelling tot Randal waren zij wel bewapend en leken zij wel een soort van militaire training te hebben gehad. Of in elk geval hadden ze ervaring met dit soort situaties.

Als Arnie er niet bij was geweest, zou Carson op de kracht van hun wapens hebben vertrouwd en zou ze de trap hebben bestormd. Maar nu de jongen erbij was, durfde ze de gok niet te wagen.

‘Vicky’s kamer,’ zei ze tegen Michael. Ze pakte Arnie bij zijn arm en liep terug naar het eind van de gang.

Ook Michael trok zich terug en schoot nog twee keer om de tegenpartij te ontmoedigen nog een keer te schieten.

De muur op de hoek van de trap en de gang had zoveel te incasseren gehad dat de metalen hoekstrip bloot was komen te liggen en als een horlogeveer was geknapt. Benny had metaalsplinters ervan in zijn gezicht gekregen.

Even dacht hij dat ze een wilde aanval hadden ingezet. Maar toen hoorde hij een deur dichtslaan, en daarna werd er niet meer geschoten.

Hij krabbelde overeind, liep een paar treden omhoog en merkte dat er niemand meer op de gang te zien was.

‘Ze hadden die geweren die ze ook in het park hadden uitgeprobeerd,’ zei Cindi toen ze naast hem kwam staan. Benny plukte de metaalsplinters uit zijn gezicht en zei: ‘Ja, daar was ik ook al achter.’

‘Wil je nu terug, zodat we later kunnen toeslaan, wanneer ze minder op hun hoede zijn?’

‘Nee. Nu hebben ze die jongen bij zich. Dat werkt in hun nadeel. Laten we nu doorzetten.’

‘Jongen? Hebben ze een jongetje bij zich?’

‘Geen baby. Een jongen van een jaar of twaalf.’

‘O. Te oud. Maak die ook maar af,’ zei ze.

Maar Benny verwachtte in de huidige situatie niet dat hij O’Connor en Maddison levend in handen kreeg. Dus het zorgvuldig met een mes toetakelen van een levend persoon, de bezigheid waar hij altijd zo van genoot en waar hij zo goed in was, zat er nu niet meer in.

Er kwamen drie kamers uit op de gang. Eén deur stond op een kiertje. Benny schopte hem open. Een badkamer. Niemand te zien.

In de tweede kamer lag iemand in een bloedplas op de grond. In die kamer stond ook een gigantisch speelgoedkasteel, bijna zo groot als een suv. Vreemd. Je wist nooit wat je kon aantreffen als je het huis van iemand van het Oude Ras betrad.

Dus de deur die Benny had horen dichtslaan, moest van de kamer helemaal achter in de gang zijn.

Terwijl Carson snel het geweer van Michael herlaadde, barricadeerde hij de deur met een kast. Toen hij zich omdraaide en het wapen van haar overnam, zei ze: ‘We kunnen via het raam en het dak van de veranda naar buiten.’

‘En Vicky dan?’

Met pijn in het hart zei Carson: ‘Of ze is weggevlucht toen ze het huis binnenkwamen, of ze hebben haar te pakken gekregen.’

Toen Carson Arnie bij zijn hand pakte en met hem naar het open raam liep, gooide een van de belagers op de gang zich tegen de deur. Ze hoorde het geluid van versplinterend hout, en een scharnier of het slot trok met een metalig geluid krom.

‘Carson!’ waarschuwde Michael. ‘De deur houdt het geen tien seconden meer.’

‘Het dak op,’ zei ze tegen Arnie. Ze duwde hem naar het raam.

Ze draaide zich om toen er weer tegen de deur werd gebeukt. Het hout trilde heftig, en een scharnier raakte los.

Een normaal persoon zou nooit zo gemakkelijk de deur kunnen openbeuken. Het was of er een neushoorn tegenaan was geknald.

Allebei hieven ze hun geweer.

Het was een massief eiken deur. Als hun tegenstanders zich toegang tot de kamer hadden verschaft, zouden ze de deur waarschijnlijk als schild gebruiken. De kogels zouden wel door de deur komen maar zouden minder kracht hebben dan wanneer er geen deur tussen zat.

Toen er een derde keer tegen de deur werd gebeukt, schoot ook het tweede scharnier los. Het slot sprong open.

‘Daar komen ze!’

65

Nadat Deucalion een paar minuten bij het levenloze lichaam van de kloon van dominee Laffite had gezeten, verliet hij de keuken van de pastorie en betrad hij de keuken van het huis van Carson O’Connor. Daar trof hij Vicky Chou bewusteloos op de grond aan, in een walm van chloroform.

Een enorm kabaal boven deed weinig goeds vermoeden. Hij liep van de keuken rechtstreeks de gang op de eerste verdieping op en zag nog net hoe een man met zijn schouder tegen een slaapkamerdeur beukte terwijl een vrouw van een afstandje toekeek.

Hij overrompelde de vrouw, trok het pistool uit haar hand, gooide het weg terwijl hij haar optilde en haar door de gang smeet, verder weg dan het pistool.

Toen de man nog een keer tegen de deur ramde, leken de scharnieren het te begeven. Deucalion greep hem in zijn nek en bij zijn broek. Hij tilde hem op, draaide hem om en ramde hem tegen de muur tegenover de deur die hij had willen openbreken.

De klap was zo heftig dat de man met zijn gezicht dwars door het pleisterwerk vloog, tegen een steunbalk aan, die brak.

Deucalion schoof de man met zijn hoofd door de muur, Arnies kamer binnen, terwijl de rest van het lichaam nog aan de ene kant uit de muur stak.

De vrouw kroop in de richting van haar pistool. Deucalion liet de man in zijn penibele positie, alsof hij met zijn hoofd in de guillotine hing, en dook op de vrouw af.

Ze kreeg het pistool te pakken, draaide zich op haar zij en schoot. Hij werd geraakt, maar het was maar een 9mm-kogel, die in zijn borstbeen bleef steken en verder weinig schade aanrichtte.

Hij schopte het wapen uit haar hand, waarbij ze haar pols waarschijnlijk brak, en trapte haar herhaaldelijk in de ribben, in de overtuiging dat ook ribben van mensen van het Nieuwe Ras gebroken konden worden.

De man had zijn hoofd ondertussen uit de muur teruggetrokken. Deucalion voelde dat de man op hem afkwam en draaide zich om. Het gezicht van de man was wit van het gipspoeder, en zijn gebroken neus bloedde. In een oog zaten houtsplinters.

De moordenaar was nog steeds niet uitgeschakeld. Hij was snel, maar Deucalion had geen moeite hem te ontwijken. Op dezelfde manier waarop hij met één stap van de pastorie in het huis van O’Connor terecht was gekomen, ging hij nu zes meter achteruit, waardoor de armen van zijn belager in het niets graaiden.

De vrouw probeerde niet langer haar pistool te pakken maar kroop naar de trap. Deucalion pakte haar op en hielp haar een handje door haar de trap af te gooien.

Wat het toonbeeld van het Nieuwe Ras moest zijn, de toekomst van de planeet en de schrik van de huidige mensheid, was veranderd in een man met een wit bepoederd gezicht waarvan het linkeroog dienstdeed als bakje voor tandenstokers. Hij vluchtte de kamer van Arnie binnen.

Deucalion ging achter hem aan en zag nog net hoe hij door het raam sprong en in de achtertuin belandde.

Michael stond in de kamer van Vicky en luisterde naar het kabaal op de gang. Hij zei: ‘Gaan ze elkaar nu te lijf?’

Carson zei: ‘Iemand is flink bezig.’

‘Vicky?’

Met hun geweer in de aanslag liepen ze naar de kast waarmee de deur was gebarricadeerd. De deur leunde tegen de kast aan.

Toen het kabaal ineens verstomde, luisterde Carson met haar hoofd schuin en zei: ‘Wat nu?’

‘Apocalyps,’ zei Deucalion achter hen.

Carson draaide zich verschrikt om en zag dat de reus naast Arnie stond. Ze vermoedde dat hij niet door het open raam naar binnen was gekomen.

De jongen stond te trillen als een parkinsonpatiënt. Hij had zijn handen voor zijn gezicht geslagen. Te veel lawaai, te veel nieuwe en vreemde indrukken.

‘Het valt allemaal uit elkaar,’ zei Deucalion. ‘Daarom ben ik op dit tijdstip hierheen gebracht. Victors rijk spat voor zijn neus uit elkaar. Morgen is het nergens in de stad meer veilig. Ik moet Arnie ergens anders naartoe brengen.’

‘Waarnaartoe dan?’ vroeg Carson bezorgd. ‘Hij heeft rust en stilte nodig. Hij moet …’

‘Ik ken een klooster in Tibet,’ zei Deucalion, terwijl hij de jongen zonder enige moeite met zijn armen optilde.

‘Tibet?’

‘Het klooster is een soort fort, in zekere zin zoals dat lego-kasteel, en het is er rustig. Ik heb daar vrienden die hem wel tot bedaren kunnen brengen.’

Verschrikt riep Carson uit: ‘Tibet? Hé, dat doen we niet. Dan kun je hem net zo goed op de maan zetten.’

‘Vicky Chou ligt bewusteloos in de keuken. Misschien kunnen we die kast maar beter wegschuiven en proberen hier weg te komen,’ zei Deucalion. ‘Straks komt de politie, en je hebt geen idee tot welk kamp die behoren.’

De reus draaide zich om alsof hij met Arnie door het raam wilde stappen, maar terwijl hij zich omdraaide, verdween hij in het niets.

66

Er waren misschien vier minuten verstreken nadat Carson de eerste kogel op Randal had afgevuurd. Misschien hadden de buren een minuut gewacht voordat ze de politie belden omdat ze aanvankelijk dachten dat ze misschien een vrachtwagen met een knallende uitlaatpijp hadden gehoord, of dat de hond had liggen ruften. Dat betekende dat de politie zo’n drie minuten geleden was gebeld.

Wanneer er in deze stad een melding binnenkwam van een schietpartij zonder dat er een schutter was gesignaleerd en zonder dat de exacte plek bekend was, duurde het gemiddeld zes minuten voor de politie kwam kijken.

Carson had dus nog drie minuten om weg te komen en had geen tijd om zich druk te maken over Arnie in Tibet. Michael schoof de kast aan de kant, waarna de deur naar binnen op de grond viel. Ze liepen snel over de deur naar de gang en renden naar de trap. Vicky lag in een zware chloroformwalm en was nog niet bij kennis. Carson droeg de twee geweren en Michael droeg Vicky.

Toen Carson de achterdeur van het slot had gedaan en hem opendeed, bleef ze even op de drempel staan, draaide zich om en liet haar blik door de keuken gaan. ‘Misschien kom ik hier nooit weer.’

‘Het is geen heilige tempel,’ zei Michael ongeduldig.

‘Maar ik heb hier mijn jeugd doorgebracht.’

‘Hartstikke mooi. Nu is het tijd om verder te gaan.’

‘Misschien moet ik iets als aandenken meenemen.’

‘Ik mag aannemen dat je Deucalion het woord “apocalyps” in de mond hebt horen nemen? Een aandenken is in dat geval totaal overbodig. Je hebt zelfs geen schoon ondergoed nodig.’

Ze hield de deur voor hem open zodat hij met Vicky naar buiten kon, aarzelde even voor ze de deur dichtdeed en realiseerde zich toen wat ze nog moest meenemen: de sleuteltjes van Vicky’s auto.

Ze hingen aan het sleutelplankje. Carson stapte terug naar binnen, griste de sleutels van het haakje en verliet de woning. Alle sentimentele gevoelens waren verdwenen.

Snel liep ze achter Michael aan, door het donker, langs de zijkant van het huis. Ze was zich er terdege van bewust dat de twee belagers die in de Mountaineer gekomen waren, nog steeds op de loer konden liggen. Ze haalde Michael voor het huis in en deed het achterportier van Vicky’s Honda open zodat hij haar op de achterbank kon leggen.

De auto stond bij een lantaarnpaal. Door alle commotie werden ze nu waarschijnlijk door buren in de gaten gehouden. Dat betekende dat ze over een uur of twee een ander voertuig moesten zien te vinden.

Carson en Michael gingen voorin zitten, zoals ze zo vaak deden: zij achter het stuur en hij naast haar, nu met twee Urban Snipers, die nog naar kruitdamp roken.

De auto startte meteen. Ze deed de handrem eraf, en Michael zei: ‘Laat maar eens zien wat je in huis hebt.’

‘Dus nu ik in een vijf jaar oude Honda zit, mag ik lekker gaan scheuren.’

Op de achterbank begon Vicky te snurken.

Carson trok met gierende banden op, negeerde een stopbord, scheurde links de bocht om, alsof ze de Honda aan een elandtest wilde onderwerpen.

Een flink eind verderop zag ze het rood-blauwe zwaailicht van een politieauto.

Ze sloeg meteen rechts af een klein straatje in, trapte het gaspedaal in, raakte een afvalbak, joeg een kat de stuipen op zijn lijf en zei: ‘Wat is die Frankenstein toch een stuk ongeluk.’

Met die woorden scheurde ze de buurt uit.

67

Toen de enerverende dans des doods achter de mg was, schoven Gunny Alecto en een van haar collega’s een halve meter afval in de ondiepe kuil waar de stoffelijke resten van vijf mensen van het Oude Ras in waren gedumpt.

In het licht van de olielampen glom de vuilnisbelt als een zee vol gouden munten, en het leek of de aanwezigen druppels goud zweetten. Ze kwamen geleidelijk wat tot rust, al kostte dat enige moeite. Ze bereidden zich voor op de serieuzere ceremonie die nu bijna begon.

Na zonsopgang zouden de vuilniswagens hun vracht hier in de westelijke groeve deponeren, zodat de geschonden lijken na een week onder zo’n dikke laag afval verborgen lagen dat het niet aannemelijk was dat ze per ongeluk zouden worden gevonden. Het opgraven zou dan een hele klus zijn.

Toen het gat was dichtgestort, kwam Gunny naar Nick. Ze glom als een filmster, en op haar vieze gezicht lag een glimlach vol duister genot. ‘Knarsten ze als kakkerlakken?’ vroeg ze opgewonden.

‘O ja, ze knarsten als wat,’ zei Nick.

‘Waren ze lekker zompig?’

‘Ja, ze waren lekker zompig.’

‘Wat was dat cool!’ zei ze.

‘Jij bent cool.’

‘Ooit zullen we ze bij bosjes in de groeve gooien. Hele vrachtwagens vol. Dat zal me wat worden, Nick. Denk je ook niet?’

’Jou pak ik later nog wel,’ zei hij, terwijl hij een hand tussen haar lieslaarzen stak en haar bij het kruis van haar spijkerbroek pakte.

‘Nee, ik krijg jóú wel!’ zei ze. De onstuimigheid waarmee ze hem op dezelfde manier betastte, wond hem op.

Nick de Hondenneus was dol op haar stank en begroef zijn gezicht grommend in haar haar. Ze lachte.

De tweede pick-up kwam nu van de helling gereden en reed naar de aanwezigen toe. Op de laadbak lagen de drie misbaksels, het gevolg van experimenten die niet tot het gewenste resultaat hadden geleid.

Voor zover Nick kon nagaan, werd de term misbaksel nooit door Victor Helios gebruikt, noch door anderen die in Barmhartigheid werkten. Het was een term die alleen door de arbeiders van Crosswoods gebezigd werd.

De vijf mensen van het Oude Ras waren tijdens hun tocht naar het graf rechtop vervoerd, zodat ze gemakkelijker besmeurd konden worden, maar de misbaksels lagen op een dik bed van palmbladeren, waarvan er wekelijks honderden zo niet duizenden binnenkwamen als tuinafval.

De misbaksels zouden ergens anders begraven worden, met respect, hoewel het gebed natuurlijk achterwege bleef. De misbaksels waren uit creatietanks voortgekomen, net als iedereen die op de stortplaats werkte. Hoewel ze weinig menselijke kenmerken vertoonden, waren ze in zekere zin verwant aan de arbeiders. Mensen als Gunny en Nick konden zich levendig voorstellen dat ook zij een misbaksel hadden kunnen zijn; ze zouden dan als afval in plaats van als afvalverwerkers op Crosswoods terecht zijn gekomen.

Toen de pick-up tot stilstand kwam, klommen Nick en zijn veertien medewerkers op de open laadbak. Ze waren niet in een wraakzuchtige stemming, zoals bij de eerste pick-up, toen ze die bestormd hadden om de lijken te lijf te gaan en ze van de wagen te gooien. Nu waren ze nieuwsgierig, enigszins bevreesd, en in elk geval hadden ze ontzag voor de misbaksels. In de tijd dat er op de kermis nog freakshows te vinden waren, zou iemand van het Oude Ras bij de aanblik van een misvormd persoon misschien hebben gedacht: ‘Dank U dat ik niet zo ben als zij, Heer.’ Een dergelijk gevoel kregen Nick en zijn medewerkers ook, hoewel ze niet hetzelfde gevoel van medelijden kenden dat de bezoekers van de freakshows wellicht hadden gekregen. En ook gingen hun gedachten niet uit naar de goddelijke genade die hen voor dit soort afschuwelijke misvormingen behoedde. Voor hen was het een kwestie van puur geluk dat ze in goede staat uit de tank waren gekomen en slechts te kampen hadden met de angsten en kwellingen waar mensen van hun soort nu eenmaal mee te maken hadden.

Hoewel ze totaal geen affiniteit hadden met welke transcendente begrippen dan ook, en hoewel elke vorm van bijgeloof taboe was en ze moesten lachen om het ontzag dat er onder mensen van het Oude Ras leefde voor de heilige krachten die de natuur bestierden, knielden ze toch bij de misbaksels neer en keken ze vol ontzag naar de verwrongen en macabere gelaatstrekken. Voorzichtig raakten ze de groteske lichamen aan, en er kwam een dierlijk gevoel van verwondering en mysterie over hen, een onderkenning van het onbekende.

68

In de buurt van het Rombuk-klooster gingen de hoogste besneeuwde toppen van de Himalaya schuil achter dreigende, turbulente en tegelijkertijd indrukwekkende donderkoppen die qua kleur wel iets weg hadden van een gietijzeren koekenpan die talloze malen op hoog vuur had gestaan.

Nebo, een oude monnik die een wollen mantel droeg waarvan hij de capuchon had teruggeslagen zodat zijn kale kop zichtbaar was, liep met Arnie en Deucalion door een koele gang waar mandala’s op de muur geverfd waren. Er hing een zoete wierookgeur, en de ruimte werd verlicht door het warme schijnsel van grote kaarsen die op altaartafels en in muurnissen stonden.

Wat luxe en aankleding betrof varieerden de vertrekken van de monniken van sober tot ascetisch. Misschien had dat voor een autistisch persoon een zekere aantrekkingskracht en was het rustgevend, maar niemand in Rombuk zou het in zijn hoofd hebben gehaald een kind in een van de kloostercellen te stoppen, los van de vraag wat dat kind zelf wilde.

Deze vrome mannen stonden bekend om hun vriendelijke aard, hun spiritualiteit en hun gastvrijheid. Een paar vertrekken deden dienst als gastenverblijven. Deze vertrekken waren wat luxer ingericht en waren bedoeld voor bezoekers die nog niet de behoefte voelden – en dat misschien ook nooit zouden doen – om alle aardse luxe af te zweren teneinde een hogere vorm van meditatie te bereiken.

Een paar dagen geleden was Deucalion uit Rombuk vertrokken. Hij had er jaren gewoond, langer dan welke gast dan ook, en hij had in die tijd meer vrienden gemaakt dan elders, zijn jaren op de kermis niet meegerekend.

Hij had verwacht minstens enkele maanden weg te blijven, misschien wel voor altijd. En toch was hij er binnen een week al weer terug, hoewel hij dezelfde dag nog weer zou vertrekken.

De kamer waar Nebo hen naartoe bracht, was drie of vier keer groter dan de gemiddelde kloostercel. Aan de muur hingen grote tapijten, en een handgeknoopt bloedrood kleed dempte elke voetstap. Voor het hemelbed hing een gordijn, het meubilair was weelderig bekleed, en het vuur in de grote stenen open haard met koperen sierrand produceerde een aangenaam schijnsel. De warmte die het vuur verspreidde, kon met behulp van een aantal luchtgaten geregeld worden.

Terwijl Nebo kaarsen aanstak en linnengoed uit een kast haalde, ging Deucalion met Arnie op een bank zitten die bij de open haard stond. Hier deed hij de trucs met het muntje, waarmee hij vanaf het begin een band met de jongen had gekregen. Terwijl het muntje verdween, weer verscheen en toen voor altijd in het niets oploste, vertelde hij Arnie over de situatie in New Orleans. Hij twijfelde er niet aan dat de jongen hem begreep; hij maakte het verhaal niet mooier dan het was maar vertelde de waarheid, zelfs wat de uiteindelijke consequentie voor zijn zus zou kunnen zijn.

Hij was een slimme jongen die door zijn stoornis beperkt werd maar die zich zeer bewust was van de wereld om hem heen, een jongen die meer inzicht in de dingen had dan menigeen die geen last had van een autistische stoornis. De kwantumreis van New Orleans naar Tibet had hem niet van zijn stuk gebracht; hij leek het spannend maar plezierig te vinden. Toen ze in Tibet kwamen, keek hij Deucalion recht in de ogen en zei, niet zozeer verbaasd als wel begripvol: ‘O.’ En daarna: ‘Ja.’

Arnie hield de muntjes oplettend in de gaten, maar hij luisterde ook geconcentreerd en leek goed te beseffen wat voor duistere zaken zich aan de andere kant van de aarde afspeelden. Hij raakte er niet van in paniek; integendeel, hoe meer hij hoorde over de situatie in New Orleans en de rol die zijn zus daarin speelde, hoe rustiger hij werd.

Toen Nebo had gehoord dat Arnie in het nachtelijk New Orleans nog niet had gegeten, had hij een maaltijd laten aanrukken. Een jonge monnik verscheen met een grote mand, waar hij heerlijke gerechten uit tevoorschijn haalde en die op een tafel op schragen zette die bij het enige raam stond.

Deucalion had Nebo gevraagd enkele legpuzzels uit de bescheiden collectie van het klooster te laten brengen, met name de puzzel van duizend stukjes van een kasteel aan de Rijn, een puzzel die hij zelf meer dan eens gelegd had, bij wijze van meditatie.

Arnie stond bij de tafel te kijken naar de overvloed aan etenswaren waaruit hij zijn ontbijt kon samenstellen – waaronder oranje kaas maar geen groene spullen – toen een andere monnik vier puzzels binnenbracht. Toen Deucalion deze met Arnie bekeek en uitlegde dat je een legpuzzel kon opvatten als een tweedimensionale versie van een legoproject, keek de jongen verheugd naar de foto van het kasteel.

Deucalion ging op zijn knieën voor Arnie zitten om hem zo goed mogelijk in de ogen te kunnen kijken, pakte hem bij de schouders en zei: ‘Ik kan niet langer bij je blijven. Maar ik kom weer terug. Ondertussen kun jij hier veilig bij Nebo en de andere broeders blijven. Ze weten dat alle mensen, niemand uitgezonderd, kinderen van God zijn en ze houden net zoveel van iedereen als van zichzelf. Je zus is een held, en ik kan weliswaar niet mijn hand opheffen tegen mijn schepper, maar ik zal er alles aan doen om haar te beschermen. Maar toch: wat moet gebeuren, gebeurt, en ieder van ons moet daar op zijn of haar eigen manier mee om proberen te gaan, met de nodige moed. Zij heeft dat altijd al gedaan, en dat zal ze altijd blijven doen.’

Het verbaasde Deucalion niet toen de jongen zijn armen om hem heen sloeg; op zijn beurt omhelsde hij de jongen ook.

69

De zus van Vicky, Liane, die ooit vals was beschuldigd van moord maar die door Carsons tussenkomst niet achter de tralies hoefde, woonde in een flatje in Faubourg Marigny, in de buurt van het Quarter.

Ze deed de deur open met een poes met een hoed. Ze hield de poes vast, en de poes had een hoed op. Het was een zwarte poes, en op zijn kop zat een gebreide blauwe baret met een rode pompon.

Liane zag er schattig uit, maar de poes leek het allemaal maar niks te vinden. Michael zei: ‘Nu snap ik waarom die muis zich daarnet rot lachte.’

Vicky was in de auto weer bij kennis gekomen en kon weer staan, maar ze zag er niet florissant uit. Ze gaf de poes een aai, liep naar binnen en zei tegen haar zus: ‘Hai, lieverd. Ik moet overgeven, geloof ik.’

‘Carson heeft dat liever niet bij haar thuis,’ zei Michael, ‘dus daarom zijn we hiernaartoe gekomen. Zo gauw Vicky heeft overgegeven, gaan we weer weg.’

‘Hij is nog niks veranderd,’ zei Liane tegen Carson.

‘Voor geen meter.’

Het leek Vicky een goed idee om een biertje te pakken zodat haar maag wat tot rust kon komen. Ze liep met de anderen naar de keuken.

Toen Liane de poes neerzette, schudde het beest de baret verontwaardigd af en rende snel de keuken uit om melding te maken van een geval van schending van de burgerrechten. Toen Liane vroeg wat iedereen wilde drinken, zei Carson:

‘Iets met genoeg cafeïne om een hartaanval te veroorzaken.’

Toen Michael zich bij die suggestie aansloot, haalde Liane twee Red Bulls uit de koelkast.

‘We hoeven geen glas,’ zei Michael. ‘We zijn niet van die verwijfde types.’

Vicky had ondertussen al een half flesje bier soldaat gemaakt en zei: ‘Wat is er daarginds gebeurd? Wie was Randal? En wie waren die twee die me hebben bedwelmd? Je zei dat Arnie nu veilig is, maar waar is hij dan?’

‘Dat is een lang verhaal,’ zei Carson.

‘Ze leken zo’n aardig stel,’ zei Vicky. ‘Van zo’n aardig stel verwacht je niet dat ze chloroform in je gezicht spuiten.’

Omdat Michael snapte dat Vicky geen genoegen nam met Carsons ‘dat is een lang verhaal’ en ze iets meer informatie wilde, zei hij: ‘Die twee waren bijvoorbeeld professionele moordenaars, om maar eens wat te noemen.’

Nu Vicky niet meer misselijk was, werd ze rood van woede. ‘Wat hadden professionele moordenaars in onze keuken te zoeken?’

‘Ze wilden ons professioneel vermoorden,’ legde Michael uit. ‘En daarom moet jij een paar dagen de stad uit,’ zei Carson.

‘De stad uit? Maar ze hadden het toch niet op mij gemunt? Ik jaag nooit iemand tegen me in het harnas.’

‘Dat klopt,’ beaamde Liane. ‘Ze doet nog geen vlieg kwaad.’

‘Maar je hebt hun gezicht gezien,’ zei Carson tegen Vicky. ‘En daarom sta je op hun lijstje.’

‘Kan ik geen politiebescherming krijgen?’

Michael zei: ‘Je zou denken dat we dat toch voor elkaar zouden moeten krijgen, hè?’

We kunnen niemand van onze collega’s nog vertrouwen,’ verklaarde Carson. ‘Er zitten ook agenten in het complot. Liane, zou jij met Vicky een paar dagen de stad uit kunnen gaan?’

Liane zei: "We zouden naar tante Leelee kunnen gaan. Ze wil al tijden dat we eens langskomen.’

‘Tante Leelee is altijd aardig,’ zei Vicky, ‘behalve wanneer ze gaat doordrammen over het smelten van de poolkappen.’

‘Tante Leelee is er heilig van overtuigd,’ legde Liane uit, ‘dat de magnetische polen van de aarde uit balans zullen raken doordat de mensheid ongelijk over de aardbol is verdeeld, en dat de beschaving daardoor geheel vernietigd zal worden.’

Vicky zei: ‘Ze kan urenlang doorzeuren over de noodzaak om tien miljoen mensen van India naar Kansas over te brengen. Maar afgezien daarvan is het een lief mens.’

‘Waar woont Leelee?’ vroeg Carson.

‘In Shreveport.’

‘Denk je dat dat ver genoeg is, Michael?’

‘Nou, het is geen Tibet, maar het moet maar. Vicky, we hebben je auto nodig.’

Vicky fronste haar wenkbrauwen. ‘Wie gaat er achter het stuur zitten?’

‘Ik,’ zei Michael.

‘Oké. Tuurlijk.’

‘Het wordt hartstikke gezellig bij tante Leelee,’ zei Liane. ‘We rijden er morgenvroeg meteen heen.’

‘Nee, jullie moeten nu weg,’ zei Carson. ‘Binnen het uur.’

‘Is er zoveel haast bij?’ vroeg Vicky.

‘Inderdaad.’

Toen Carson en Michael weggingen, werd er een rondje geknuffeld. De beledigde kat liet zich niet meer zien.

Op straat, op weg naar de auto, gooide Carson de autosleuteltjes naar Michael. Hij vroeg: Wat krijgen we nou?’ en gooide de sleuteltjes naar haar terug.

‘Je hebt Vicky beloofd dat jij zou rijden,’ zei ze. Ze gooide hem weer de sleuteltjes toe.

‘Ik heb niets beloofd, ik heb alleen maar ik gezegd.’

‘Ik wil sowieso niet rijden. Ik maak me ernstige zorgen over Arnie.’

Hij wierp haar de sleuteltjes weer toe. ‘Die zit veilig en wel in Tibet.’

‘Maar het is en blijft Arnie. Hij is bang, er komen allemaal nieuwe dingen op hem af, en hij denkt dat ik hem in de steek heb gelaten.’

‘Hij denkt heus niet dat je hem in de steek hebt gelaten. Deucalion kan goed met Arnie overweg. Dat heb je zelf gezien. Deucalion zal hem wel op zijn gemak stellen.’

Ze gooide de sleuteltjes weer naar hem en zei: ‘Tibet. Ik zou niet eens weten hoe je daar moest komen.’

‘Gewoon naar Baton Rouge en dan linksaf.’ Hij ging voor haar staan zodat ze het portier niet kon opendoen.

‘Michael, je zit altijd te zeuren dat ik zo hard rijd, dus ik zou zeggen: dit is je kans. Grijp hem.’

Dat ze hem de autosleutels had gegeven, gaf aan dat ze er geen gat in zag. Zo had hij haar nog nooit gezien. Hij vond haar leuker wanneer ze wat meer pit toonde.

‘Luister nou eens, Carson. Als Arnie hier was, in deze stad waar de mensen van het Nieuwe Ras op het punt staan door te draaien – als dat tenminste is wat er aan de gang is – zou je je nog veel meer zorgen maken.’

‘Dus?’

‘Dus moetje niet zo over Tibet inzitten. Je lijkt verdorie wel een wijf.’

‘O,’ zei ze, ‘dat is gemeen.’

‘Nou, ik zeg gewoon maar zoals het is.’

‘Dat is niet zoals het is. Dat is gewoon gemeen wat je zei.’

‘Ik zeg gewoon hoe ik erover denk. Volgens mij ben jij gewoon soft aan het worden.’

‘Dat is het gemeenste wat je ooit hebt gezegd, meneer.’

‘Wat waar is, moet gezegd worden. Sommige mensen zijn te soft en te kwetsbaar om de waarheid onder ogen te zien.’

‘Wat ben jij toch een manipulatieve klootzak.’

‘Schelden doet geen pijn, hoor.’

‘Misschien ga ik dan wel over op andere methoden,’ zei ze. ‘Geef hier die sleutels.’

Ze griste ze uit zijn hand en liep om de auto heen naar het portier aan de chauffeurskant.

Toen ze allebei hun gordel hadden vastgemaakt, zei Michael: ‘Ik moest je wel even hard aanpakken. Jij wilde nota bene dat ik ging rijden. Griezelig gewoon.’

‘Vond ik ook griezelig,’ zei ze. Ze startte de automotor. ‘Jij zou veel te veel aandacht trekken. Al die mensen die toeterend achter ons zouden rijden omdat jij veel te langzaam gaat.’

70

Deucalion stapte van het Rombuk-klooster in de keuken van pastoor Patrick Duchaine, om de priester te verlossen uit dit tranendal, zoals hij had toegezegd, hoewel hij van dominee Laffite inmiddels genoeg over de Handen der Barmhartigheid te weten was gekomen.

De pastoor had de lampen aangelaten. De twee koffiebekers en de twee flessen cognac stonden nog precies op dezelfde plek op tafel als toen Deucalion bijna twee uur geleden was weggegaan, met dit verschil dat een van de flessen nu leeg was en de ander nog maar voor driekwart vol was.

Dat hij Laffite had geassisteerd in het verlaten van deze wereld, had hem meer gedaan dan hij verwacht had. Hij verwachtte nog dieper geraakt te worden wanneer hij Duchaine dezelfde gunst had verleend en schonk een flinke hoeveelheid cognac in de beker waaruit hij daarvoor nog koffie had gedronken.

Hij bracht de beker naar zijn lippen maar had nog geen slok genomen toen zijn schepper vanuit het halletje in de keuken verscheen.

Victor leek enigszins verbaasd te zijn, al was hij niet totaal overdonderd, wat hij wel zou zijn geweest als hij nog steeds in de veronderstelling verkeerde dat zijn eerste schepping twee eeuwen geleden al was overleden. ‘Dus je noemt jezelf tegenwoordig Deucalion, de zoon van Prometheus. Is dat hoogmoed, of wil je daarmee je schepper belachelijk maken?’

Deucalion had niet verwacht bang te worden bij het aangezicht van deze megalomane man, maar dat gebeurde desalniettemin.

Zijn angst werd echter overschaduwd door de woede die bij hem opkwam, een intense wrok waarvan hij wist dat het zou culmineren tot het de kritische massa had bereikt en dan een kettingreactie teweeg zou brengen die zou uitmonden in extreem geweld.

In het verleden was hij door die woede een gevaar voor onschuldigen geweest, maar uiteindelijk had hij zijn emoties weten te beheersen. Nu, in de aanwezigheid van zijn schepper, was hij de enige die gevaar liep wanneer hij zijn woede niet kon inhouden, omdat hij zijn zelfbeheersing erdoor zou kunnen verliezen en dan roekeloos werd, en dus kwetsbaar. Victor keek naar de achterdeur en zei: ‘Hoe ben je langs de bewakers gekomen?’

Deucalion zette zijn beker zo hard op tafel neer dat de cognac over de rand gutste.

‘Wat zie jij eruit, zeg, met die tatoeage als masker. Denk je nou echt dat je op die manier minder voor schut loopt?’

Victor deed nog een stap naar voren.

Tot zijn ergernis merkte Deucalion dat hij zelf een stap naar achteren deed.

‘En dan die zwarte kleren van je. Je valt in deze streek compleet uit de toon,’ zei Victor. ‘Ben je in de rouw of zo? Is dat vanwege de dood van dat wijfje dat ik toen bijna voor je gemaakt had maar uiteindelijk toch vernietigd heb?’

Deucalion balde zijn enorme handen tot vuisten. Hij wilde ze graag gebruiken maar was daar niet toe in staat.

‘Wat ben jij een gedrocht, zeg,’ zei Victor. ‘Ik durf bijna niet te bekennen dat ik degene ben die jou gemaakt heeft. Mijn scheppingen zijn tegenwoordig heel wat toonbaarder. Maar ja, we moeten allemaal toch érgens beginnen, vind je ook niet?’

Deucalion zei: ‘Je bent gestoord en dat ben je altijd al geweest.’

‘Hij kan praten!’ riep Victor met gespeeld enthousiasme uit.

‘De monstermaker is zelf het monster geworden.’

‘Ah, en hij denkt nog grappig te zijn ook,’ zei Victor. ‘Maar voor je gebrek aan spreekvaardigheid ben ik niet verantwoordelijk. Ik heb je alleen maar het leven geschonken, geen boek met aforismen, hoewel ik moet toegeven dat ik je heel wat meer leven heb geschonken dan ik aanvankelijk verwacht had. Tweehonderd jaar en nog wel langer. Ik heb keihard moeten werken om zelf zo lang in leven te blijven, maar ik had eigenlijk verwacht dat je zelf niet langer dan een mensenleven mee zou gaan.’

‘Het enige wat ik van jou gekregen heb, is ellende. Dat lange leven was een geschenk van de bliksem die avond.’

‘Ja, van pastoor Duchaine begreep ik dat je er inderdaad zo over denkt. Nou, als dat zo is moest iedereen misschien maar tijdens onweer in het open veld gaan staan, in de hoop door de bliksem te worden getroffen en zo het eeuwige leven te krijgen.’

Deucalion voelde hoe de woede allengs meer bezit van hem nam, en hij begon steeds grimmiger te kijken. De lichtflits die soms in zijn ogen te zien was, pulseerde nu feller dan ooit.

Het ruisen van zijn bloed tuitte in zijn oren, en hij hoorde zichzelf hijgen als een karrenpaard.

Victor zei geamuseerd: ‘Je hebt je handen zo krampachtig gebald dat je nagels straks nog tot bloedens toe in je hand prikken. Zulke haatgevoelens zijn niet gezond, hoor. Probeer je wat te ontspannen. Dit is toch het moment waar je al die tijd naartoe hebt geleefd? Waarom kun je er nu dan niet van genieten?’

Deucalion spreidde zijn vingers.

‘Pastoor Duchaine zei ook dat je door de blikseminslag een levensbestemming had gekregen. Mijn vernietiging. Nou, hier ben ik dan.’

Deucalion gaf niet graag toe dat hij machteloos stond tegenover zijn schepper, maar hij ontweek Victors indringende blik voor hij er erg in had.

‘Als je me niet kunt vermoorden,’ zei Victor, ‘kan ik maar beter een eind maken aan de affaire die ik lang geleden al had moeten afsluiten.’

Toen Deucalion zijn blik weer op zijn schepper durfde te richten, zag hij dat Victor een pistool had getrokken.

‘Een .357 Magnum,’ zei Victor. ‘Met jacketed hollow points. En ik weet precies waar ik op moet richten.’

‘Die avond,’ zei Deucalion, ‘tijdens die storm, toen ik mijn levensbestemming kreeg, ben ik ook verrijkt met inzicht in de kwantumstructuur van het universum.’

Victor grijnsde. ‘Aha. Een vroege versie van directe datatoevoer naar de hersenen.’

Deucalion hief een hand, waarin ineens een muntje tussen duim en wijsvinger verscheen. Hij gooide het muntje omhoog, dat vervolgens in het niets verdween.

De grijns die op het gelaat van zijn schepper lag, verstrakte. Deucalion haalde nog een muntje uit het niets tevoorschijn, gooide het omhoog, maar het verdween niet. Op het moment dat het muntje met een tinkelend geluid op de keukentafel viel, loste Deucalion in het niets op.

71

Carson achter het stuur, Michael naast haar: op dit punt klopte de wereld gelukkig nog.

Michael had het mobiele nummer van Deucalion gebeld en had natuurlijk de voicemail van Jelly Biggs gekregen. Hij sprak een berichtje in en vroeg of ze elkaar rond middernacht in het Luxe Theater konden treffen.

‘Wat doen we tot die tijd?’ vroeg Carson.

‘Denk je dat het veilig genoeg is om even bij mijn flat langs te gaan? Ik heb daar nog wat geld liggen. En ik zou dan gelijk een koffer met wat spullen kunnen ophalen.’

‘Laten we erheen rijden om te zien hoe we er dan over denken.’

‘Rij maar net iets onder de supersonische snelheid.’

Carson trapte het gaspedaal flink in en zei: ‘Hoe zou Deucalion dat Houdini-gedoe doen?’

‘Moet je mij niet vragen. Die goochelarij gaat mij altijd boven mijn pet. Ken je die truc die je bij kleine kinderen kunt doen, waarbij het net is of je hun neus van hun gezicht haalt, maar waarbij het gewoon je duim is die je tussen je wijs- en middelvinger steekt?’

‘Ja.’

‘Als ik dat doe, kijken ze me altijd aan alsof ik compleet gestoord ben, en dan zeggen ze: “Maar dat is gewoon jouw duim.”’

‘Ik heb je nooit trucjes met kinderen zien doen.’

‘Ik heb vrienden die kinderen hebben,’ zei hij. ‘Zo nu en dan heb ik daar wel eens opgepast.’

‘Je kunt vast heel goed met kinderen overweg.’

‘Ik ben niet meteen een Barney the Dinosaur, maar ik red mezelf er heel aardig mee, ja.’

‘Wat zal die man zweten in dat dinosauruspak.’

‘Ik zou voor geen goud in zo’n pak willen rondlopen,’ zei hij.

‘Toen ik klein was, had ik altijd een ontzettende hekel aan Pino.’

‘Waarom?’

Ze zei: ‘Hij was altijd ontzettend van zichzelf overtuigd, en ik vond hem zo saai.’

‘Weet je waar ik altijd bang voor was toen ik klein was? Snuggle de Beer.’

‘Ken ik Snuggle?’

‘Die was van die reclamespotjes voor een wasverzachter. Iemand zei dan hoe lekker zacht de jurken of de handdoeken waren geworden, en teddybeer Snuggle zat dan achter een kussen te grinniken of kroop weg onder een stoel.’

‘Hij vond het fijn dat iedereen zo blij was.’

‘Nee, hij had zo’n maniakaal lachje. En zijn ogen stonden wazig. En hoe kwam hij binnen in al die huizen? En dan al dat gegrinnik en gedoe.’

‘Dus jij had hem wel wegens poging tot inbraak voor de rechter willen slepen?’

‘Absoluut. En meestal wanneer hij grinnikte, hield hij een pootje voor zijn mond. Ik dacht altijd dat hij dat deed omdat hij niet wilde dat je zijn tanden zag.’

‘Had Snuggle dan een slecht gebit?’ vroeg ze.

‘Ik dacht altijd dat hij een rijtje enge slagtanden in zijn mond had. Toen ik vier of vijf was, droomde ik regelmatig dat ik in bed lag met een teddybeer die Snuggle bleek te zijn en die in mijn hals beet om mijn bloed op te zuigen.’

Ze zei: ‘Nu snap ik ineens veel meer van je.’

‘Als we ooit bij de politie weggaan, kunnen we misschien een speelgoedwinkel beginnen.’

‘Kunnen we een speelgoedzaak beginnen en toch onze wapens houden?’

‘Ik zou niet weten waarom niet,’ zei hij.

72

Cindi Lovewell zat aan de keukentafel in het flatje van Michael Maddison en haalde met een pincet de laatste houtsplinter uit Benny’s linkeroog.

Hij zei: ‘Hoe ziet het eruit?’

‘Niet zo best. Maar het heelt wel. Kun je er nog mee zien?’

‘Met dat oog zie ik alles wazig. Maar met rechts zie ik nog heel scherp. We zien er niet meer zo presentabel uit.’

‘Dat komt wel weer. Wil je wat drinken?’

‘Wat heeft hij zoal?’

Ze keek wat er in de koelkast stond. ‘Allerlei frisdranken en bier.’

‘Hoeveel biertjes?’

‘Twee sixpacks.’

‘Geef mij dan maar een biertje,’ zei Benny.

Ze zette beide sixpacks op tafel. Ze draaiden de dop van twee flesjes Corona en namen een paar slokken.

Haar pols was alweer zo goed als geheeld, hoewel ze er nog een zwak gevoel in had.

Maddisons flatje was niet veel groter dan een eenkamerappartement. De open keuken stond in verbinding met het eetgedeelte en de woonkamer.

Ze konden de voordeur zien. En ze zouden het horen wanneer er een sleutel in het slot werd gestoken.

Als Maddison twee stappen over de drempel deed, was hij dood. Misschien was die trut ook bij hem, dan waren ze meteen klaar met de klus.

Omdat Cindi dacht dat O’Connor geen kinderen kon krijgen, had ze met haar te doen, maar toch wilde ze haar op een gruwelijke manier de dood in jagen.

Benny maakte een tweede flesje open en zei: ‘Wie was die vent met die tatoeage eigenlijk?’

‘Zat ik ook aan te denken.’

‘Hij was niet van het Oude Ras. Hij moet wel een van ons geweest zijn.’

‘Hij was sterker dan wij,’ zei ze. ‘Veel sterker. Hij kon ons met gemak aan.’

‘Een nieuw model.’

‘Zo zag hij er niet uit,’ zei ze. ‘Ik denk zelf aan voodoo.’

Benny kreunde. ‘Haal dat er nou niet bij alsjeblieft.’

Soms leek Benny voor een Gamma wel erg weinig fantasie te hebben. Ze zei: ‘De tatoeage op zijn gezicht was een soort van veve.’

‘Ik heb geen idee waar je het over hebt.’

‘Een veve is een tekening die staat voor de kracht van een astraallichaam.’

‘Nou haal je die flauwekul er weer bij.’

‘Iemand heeft een ontzettend sterke vloek tegen ons uitgesproken en heeft een god van Congo of Petro opgeroepen, die nu achter ons aan zit.’

‘Congo ligt in Afrika.’

‘Voodoo kent drie rituelen,’ legde Cindi geduldig uit. ‘Rada staat in verbinding met de goede goden.’

‘Moet je jezelf nou eens horen raaskallen.’

‘Congo en Petro staan in verbinding met twee verschillende groepen boze goden.’

‘Je noemt voodoo wetenschap. Maar de goden zijn geen wetenschap.’

Wel als ze werken aan de hand van wetten die net zo betrouwbaar zijn als de wetten der natuurkunde,’ zei ze stellig. ‘Iemand heeft een Congo of een Petro opgeroepen en die op ons afgestuurd. Je hebt zelf gezien wat er gebeurd is.’

73

Erika Helios had haar maaltijd beëindigd en zat al een tijdje in de officiële woonkamer cognac te drinken. Ze genoot van de rust en stilte en probeerde niet te denken aan de glazen kist.

Victor kwam thuis. Hij was in de Handen der Barmhartigheid geweest en had blijkbaar besloten niet de hele nacht door te werken.

Toen hij haar in de woonkamer aantrof, zei ze: ‘Goedenavond, lieverd. Wat fijn dat je thuis bent. Ik had je pas morgen weer verwacht.’

Hij liet zijn blik over de vuile borden gaan en zei: ‘Heb je hier in de woonkamer gegeten?’

‘Ik wilde graag ergens eten waar ik ook een glas cognac kon drinken, en Christine zei dat ik dat overal wel kon doen, en daarom zit ik hier nu dus. Het was heel leuk. We moeten eens wat gasten uitnodigen en hier in de woonkamer een etentje organiseren.’

‘Niemand gebruikt de maaltijd in een officiële woonkamer,’ wees hij haar terecht.

Erika merkte dat hij in een slecht humeur was, maar het was de taak van een goede echtgenote ervoor te zorgen dat haar man dan in een betere stemming kwam. Daarom wees ze naar een stoel en zei opgewekt: ‘Trek die stoel toch bij, dan schenk ik je ook een cognacje in. Dan zul je zien dat dit echt de perfecte plek voor een etentje is.’

Met een dreigende blik zei hij: ‘Jij zit nota bene te eten in een officiële woonkamer aan een achttiende-eeuwse Franse secretaire die me driehonderdduizend dollar gekost heeft!’ Zijn slechte stemming was nog niet omgeslagen.

Bang en in verwarring gebracht maar in de hoop hem met woorden voor zich te winnen, zei ze: ‘O, dat weet ik allemaal wel, lieverd. Er zit heel wat kennis over antiek in mijn hoofd. Als we …’

Hij greep haar bij haar haar, trok haar overeind en sloeg haar met zijn vlakke hand in haar gezicht, tot drie keer toe, heel hard.

‘Net zo stom en nutteloos als die vier anderen,’ verklaarde hij. Hij sprak zo heftig dat er speeksel op haar gezicht kwam. Toen hij haar van zich afwierp, tuimelde Erika tegen een klein tafeltje, waardoor er een Chinese vaas omviel en op het Perzische kleed kapotviel.

‘Sorry, hoor,’ zei ze. ‘Echt sorry. Ik wist niet dat ik hier niet kon eten. Ik zie nu in dat ik heel dom heb gedaan. Ik zal de volgende keer beter nadenken over de etiquette voordat ik …’

Hij viel haar ineens aan, veel heftiger dan ooit, veel heftiger dan ze ooit verwacht had te moeten verduren.

Hij sloeg haar met zijn handen, hamerde met zijn vuisten op haar in, beet haar zelfs, en natuurlijk kon ze zich niet verdedigen, en natuurlijk verbood hij haar alle gevoelens van pijn te blokkeren. En de pijn was hevig.

Hij was agressief en wreed. Ze wist dat hij haar alleen maar wreed behandelde als ze het er zelf naar gemaakt had. Bijna erger dan de pijn was de schaamte vanwege het feit dat ze hem teleurgesteld had.

Toen hij haar uiteindelijk achterliet en de kamer uit liep, bleef ze een hele tijd op de grond liggen, oppervlakkig ademend, heel voorzichtig, omdat ze anders te veel pijn had. Uiteindelijk lukte het haar zover overeind te krabbelen dat ze met haar rug tegen de bank kon gaan zitten. Toen zag ze tot haar schrik hoeveel dure spullen met haar bloed besmeurd waren.

Erika realiseerde zich ineens waarom haar briljante echtgenoot een geweldige vlekkenverwijderaar had ontwikkeld, niet alleen voor die zeldzame gevallen dat een butler zijn vingers afbeet.

Als ze de ultieme Erika wilde zijn, moest ze proberen van deze ervaring te leren. Ze moest alles wat hij had gezegd, goed overdenken, ook de precieze manier waarop hij haar had gestraft. Als ze een nauwkeurige analyse van dit incident kon maken, zou ze ongetwijfeld een betere echtgenote worden.

Maar het was haar inmiddels duidelijk dat ze voor een veel grotere uitdaging stond dan ze aanvankelijk had gedacht.

74

De drie misbaksels werden van hun bed van palmbladeren getild, in lakens gewikkeld en daarna in het schijnsel van olielampen naar een ondiepe kuil op de vuilnisbelt gebracht, om daar begraven te worden, op een behoorlijke afstand van de plek waar de vijf mensen van het Oude Ras waren gedumpt. Deze ceremonie was veel plechtiger dan de dans des doods, veel minder woest. Sommigen werden onrustig tegen de tijd dat de drie lijken naast elkaar in hun gemeenschappelijke graf lagen.

Na dit begrafenisritueel, waaraan evenveel mannen als vrouwen meededen, ging iedereen naar de doucheruimte om elkaar schoon te boenen. Daar begon de seks, die de hele avond en nacht zou voortduren, bijna tot de zon opkwam.

Hoewel ze veel agressie in het wilde gestamp hadden kwijt gekund, laaide hun woede later met verhevigde kracht op en nam de seks wilde vormen aan.

Nick de Hondenneus vond het jammer dat de anderen zich wasten voordat ze elkaar in diverse standjes namen. Hij was met name gesteld op de geur van Gunny Alecto wanneer ze nog onder het vuil zat. Nadat ze zich had gewassen, bleef ze aantrekkelijk, maar toch iets minder.

Terwijl Gunny in een afvalgaljoen naar de misbaksels reed om ze met een laag vuil te bedelven, zag Nick tot zijn verbijstering dat er uit de vuilnisbelt een hem totaal onbekende gedaante omhoogkroop, bleek en met veel ledematen. De gestalte was zo snel als een spin maar leek op een onlogisch in elkaar gezet bouwpakket van menselijke lichaamsdelen, hoofden en rompen. Hij pakte de drie misbaksels en sleepte ze mee naar beneden, uit het zicht, waarna de vuilnisbelt heel kort maar heftig trilde.

75

In het hoofdlab van de Handen der Barmhartigheid was een Epsilon ijverig aan het werk. Hij heette Lester en was van de huishoudelijke dienst.

Wanneer meneer Helios aanwezig was, kon Lester het lab niet schoonmaken. Want meneer Helios hield er niet van om afgeleid te worden door een boenende en stoffende arbeider. Lester vond dat prima. Want hij werd toch altijd zenuwachtig als zijn schepper in de buurt was.

Omdat meneer Helios vaker wel dan niet aanwezig was en omdat hij op ongewisse tijden werkte, namelijk wanneer hij zich daartoe geroepen voelde, werkte Lester altijd op verschillende tijden in dit deel van het gebouw. Het liefst werkte hij ’s nachts, zoals nu, wanneer geen van de stafleden zich in het hoofdlab waagde.

De ingewikkelde, tot de verbeelding sprekende machines, waarvan hij niet begreep waar ze voor dienden, zouden hem op de zenuwen hebben kunnen werken. Maar het tegenovergestelde was het geval.

Ze zoemden, bubbelden, klikten, fluisterden bijna als stemmen die hem geheimen toevertrouwden, gniffelden, en piepten soms zelfs, maar dat hoorde erbij. Ze knetterden en produceerden allerlei vreemde klanken. Deze geluiden hadden een rustgevende invloed op Lester.

Hij wist niet waarom hij ze zo prettig vond. Hij dacht er niet over na en deed ook geen moeite het te begrijpen.

Er was niet veel wat Lester probeerde te begrijpen. Het enige wat hij moest weten, was hoe hij zijn werk moest doen. Zijn werk was zijn leven, en zo hoorde het ook voor iemand zoals hij.

Wanneer hij niet werkte, vond hij dat de tijd veel te traag voorbijging. Soms zat hij uren achtereen aan zijn arm te krabben tot het ging bloeden, waarna hij keek hoe de huid zich weer heelde. Dan krabde hij zijn arm weer open en keek hij hoe de huid zich weer heelde, krabde het weer open … Soms ging hij naar een plek helemaal onder in het gebouw, waar een berg troep lag waarvan zijn schepper niet wilde dat het werd opgeruimd. Lester ging dan voor een betonnen muur staan en bonkte zijn hoofd er ritmisch tegenaan, net zo lang tot hij er genoeg van had.

Vergeleken met zijn werk was er weinig lol aan vrije tijd te beleven. Wanneer hij werkte, kon hij altijd wel iets vinden om te doen.

Naast werk en vrije tijd was er nog iets in zijn leven, en dat was dat hij zo nu en dan een black-out kreeg, iets waar hij de laatste tijd last van had. Soms werd hij wakker, alsof hij staande geslapen had, en merkte dan dat hij zich op plaatsen bevond waarvan hij geen idee had hoe hij er gekomen was of wat hij daar moest.

Daarom werkte hij het grootste deel van de tijd en maakte hij schoon wat hij een uur daarvoor ook al had schoongemaakt, alleen om de tijd te doden.

Vanavond, toen hij de vloer rond het bureau van zijn schepper dweilde, ging het donkere scherm van de computer plotseling aan. Het gezicht van Annunciata verscheen.

‘Meneer Helios, Helios, ik moet u van Werner zeggen dat hij in de kamer van Randal Zes is en dat hij ontploft, ontploft.’

Lester keek naar het gezicht op het scherm. Hij wist niet wat hij moest zeggen en dweilde daarom maar verder.

‘Meneer Helios, Werner benadrukt dat de situatie kritiek, kritiek, kritiek is.’

Dat klonk niet al te best, maar het was Lesters zaak niet. ‘Meneer Helios, er is een Alfa die u dringend, dringend, dringend wil spreken.’

De stem werkte Lester op zijn zenuwen, en hij zei: ‘Meneer Helios is er niet.’

‘Meneer Helios. Ik ben erachter gekomen dat Werner, dat Werner, dat Werner opgesloten zit in Isoleercel nummer twee.’

‘Je moet het later nog maar eens weer proberen,’ zei Lester.

‘Instructies?’

‘Wat?’

‘Hebt u nog instructies voor mij, meneer?’

‘Ik ben alleen maar Lester,’ zei hij tegen haar. ‘Ik geef geen instructies, ik krijg ze.’

‘In het hoofdlab is koffie gemorst.’

Lester keek verontrust om zich heen. ‘Waar dan? Ik zie geen koffie.’

‘Koffie ontploft, ontploft in het hoofdlab.’

De machines stonden zoals altijd te zoemen en te pruttelen. In glazen kolven en buizen borrelden en gloeiden kleurige gassen en vloeistoffen, zoals altijd. Niets was ontploft.

‘Annunciata,’ sprak Annunciata op strenge toon, ‘laten we eens kijken of je überhaupt nog iets goed kan doen.’

‘Er is niets ontploft,’ verzekerde Lester haar.

Annunciata zei: ‘Werner is koffie in Isoleercel Nummer Twee. Controleer je systemen, Annunciata, controleer, controleer.’

‘Ik kan je niet meer volgen,’ zei Lester. ‘Je werkt me op mijn zenuwen.’

‘Goedemorgen, meneer Helios. Helios.’

‘Ik ga aan de andere kant van het lab schoonmaken,’ zei Lester.

‘Werner zit opgesloten, opgesloten, opgesloten. Controleer. Laten we eens kijken of je überhaupt nog iets goed kan doen.’

76

Carson parkeerde Vicky’s Honda voor het flatje van Michael. Ze zette de auto niet in de parkeerstand en zette de motor niet af.

Ze bleven een tijdje in de auto zitten kijken naar het flatgebouw. Een kleurloos gebouw, met eendere woonlagen, waar weinig dreiging van uitging. Het was gewoon een groot, dom, probleemloos gebouw waar niemand gestalkt werd door genadeloze moordmachines in mensengedaante.

‘Hoe heet dat boek van Thomas Wolfe ook alweer?’ vroeg Michael.

‘You can’t go home again.’

‘Precies. You can’t go home again. Je kunt niet meer naar huis terug.’

‘Mooi boek.’

‘Zal best. De titel spreekt me wel aan. Want ik heb het gevoel dat ik beter maar niet meer naar huis kan gaan.’

‘Ik ook.’

‘Ben ik even blij dat ik mijn nieuwe witte schoenen vanmorgen heb aangedaan. Want ik zou flink gebaald hebben als ik ze nooit meer aan had kunnen doen.’

‘Mooie schoenen, hoor,’ zei Carson. Ze trok op. ‘Je ziet er altijd piekfijn uit.’

‘Meen je dat?’

‘Altijd.’

‘Dat is fijn. Aardig van je om te zeggen. Sorry van eerder, dat ik zei dat je net een wijf was en zo.’

‘Ouwe koeien.’

‘Heb je honger?’

‘Van die Red Bull heb ik wel trek gekregen, ja.’

‘Ik heb zoiets van: wat-wil-je-eten-voor-we-je-op-de-elektrische-stoel-vastbinden. Ik wil gigantisch veel eten voor ze de stroom inschakelen. Ik verga van de honger.’

‘Zin in een Po-boy?’

‘Om maar eens iets te noemen.’

Ze reden een tijdje verder en zwegen, langer dan bij hen gebruikelijk was. Op een gegeven moment zei ze: ‘Weet je nog dat plan dat we hadden bedacht? Om ons al schietend toegang tot het huis van Helios te verschaffen om hem zo uit te schakelen?’

‘Ik heb die strategie zelf ook al eens kritisch onder de loep genomen.’

‘We hadden er allebei onze handen vol aan om die ene vent in Arnies kamer te vermoorden, en dat ging nog maar net. En toen die twee op de trap …’

‘Fred en Ginger.’

‘Ze konden inderdaad zo als dansend stel in de film, vind je ook niet? Goed, Fred en Ginger. Ik weet niet wat we hadden moeten doen als Deucalion ons niet te hulp was geschoten.’

‘Iedereen in het huis van Helios is minstens even lastig als die twee.’

Na weer een stilte zei Michael: ‘Misschien kunnen we maar het beste naar Shreveport rijden om bij tante Leelee langs te gaan.’

‘We zullen in het Luxe Theater wel horen of Deucalion iets bedacht heeft.’

‘Hij heeft nog niet teruggebeld. Hij zet zijn mobieltje altijd uit en vergeet dan te kijken of er iets op zijn voicemail staat.’

‘Dat moet je hem dan maar niet kwalijk nemen,’ zei Carson. ‘Hij stamt per slot van rekening uit het eind van de achttiende eeuw.’

77

Ze haalden de olielampen van de twee staken en liepen ermee naar het gat waaruit de moeder van alle misbaksels was verschenen om de drie in doeken gehulde lijken weg te graaien. In het schijnsel werd het begin van een tunnel zichtbaar, die een diameter van twee tot tweeënhalve meter had en schuin naar beneden liep. De muren van samengeperst vuilnis glommen en leken met een doorzichtige laag bindmiddel besmeurd te zijn.

‘Dat was me wat, hè, Nick?’ zei Gunny Alecto. ‘Dat was me wat, of niet dan?’

‘Dat was me wat,’ zei Nick Frigg instemmend, ‘al weet ik niet goed wat.’

‘Het was me het avondje wel,’ zei ze opgewonden. ‘Inderdaad,’ zei hij.

‘Laten we erachteraan gaan,’ zei ze.

‘Erachteraan gaan, dat gat in? Dat zat ik zelf ook al te denken.’

Ze hadden het op Crosswoods zo slecht nog niet, door de ceremonieën met de rituele moordpartijen, steeds vaker nu, maar eigenlijk gebeurde er in hun leven weinig nieuws meer. De seks, elke avond iedereen met elkaar, en de dans des doods, met zo nu en dan misbaksels die altijd weer anders waren dan wat ze kenden, maar dan had je het ook wel gehad.

Allemaal, van een Gamma als Nick tot de Epsilons, met hun tamelijk eenvoudige belevingswereld en hun plichtsgetrouwheid, verlangden ze wel eens naar wat variatie, naar iets nieuws. Dit was in elk geval compleet nieuw.

Twee van hen waren teruggerend naar de voorraadkeet om vier zaklantaarns met een krachtige lichtbundel te halen. Toen ze terugkwamen, zei een van hen, Hobb geheten: ‘Gaan we erin, Nick?’

Nick antwoordde niet meteen maar pakte een van de zaklantaarns, deed hem aan en knielde bij de ingang van de tunnel. Hij scheen naar binnen en zag dat de tunnel na ongeveer dertig meter – op zo’n drie meter diepte – een bocht naar links maakte.

Nick was niet bang voor wat hij in de tunnel mogelijk zou aantreffen. Zo snel dood ging hij niet, en hij was niet bang om dood te gaan.

De lucht die hij opsnoof, vond hij aangenaam. Het was een complexe geur, bekend en toch veel penetranter dan het bouquet dat boven de grond hing. Meer nuances.

Naast de duizenden geuren van afval, die hij stuk voor stuk kon herkennen en waarderen, rook hij een aroma dat hij nog niet kende, een mysterieuze en aantrekkelijke geur die hij toeschreef aan de enorme samenklontering van misbaksels die zich heel kort boven de grond had gewaagd.

‘We gaan het gat in,’ zei hij. ‘Maar niet allemaal. Vier is genoeg.’

‘Kies mij, Nick, kies mij,’ zei Gunny Alecto.

‘Jou heb ik al uitgekozen,’ zei hij. ‘Wil je ook mee, Hobb?’

Hobb keek hem opgetogen aan. ‘Ja, nou! Reken maar op mij, Nick. We hebben altijd neuken en eten, dat hebben we altijd, maar dit hebben we nog nooit gehad.’

Hobb was een vent, dus daarom koos Nick een vrouw als vierde van het team. Azazel was een stuk, bijna net zo’n stuk als Gunny, maar ze kon er wat van en maakte altijd gehakt van je zodat je na afloop gebroken was en eerst wat tijd nodig had om weer te herstellen.

Als ze zich in dat gat waagden en de moeder van alle misbaksels niet konden vinden, zo dacht Nick, dan konden ze het toch nog met elkaar doen, te midden van die stank, wat weer eens wat nieuws was, iets dat beter dan ooit zou zijn. Gunny, Azazel en Hobb pakten alle drie een zaklantaarn. De tunnel liep eerst tamelijk steil naar beneden, maar niet zo steil dat ze hem niet te voet konden betreden.

‘Laten we die rattenvreter eens opzoeken,’ zei Gunny. ‘Laten we eens zien wat hij daaronder allemaal uitspookt.’

78

Erika zat onder het bloed, al was het bloeden inmiddels opgehouden. Haar haren zaten in de war, haar kleren waren gescheurd, en ze kon zich absoluut niet aan anderen presenteren als er onverwacht bezoek zou komen. Ze was bont en blauw geslagen, maar haar wonden heelden alweer. Ze liep naar het drankenkabinet en haalde er een fles Rémy Martin uit.

Bijna had ze uit de fles gedronken. Maar op het laatste moment besloot ze toch maar een glas te pakken, voor het geval Victor zou binnenkomen.

Ze liep naar de biljartkamer; ze wist inmiddels dat ze niet in elke kamer zomaar kon gaan dineren, maar ze dacht wel te weten dat ze overal kon drinken, omdat de etiquette die ze in haar hoofd gedownload had gekregen, daar niets over zei. Om iets te doen te hebben, zette ze de plasma-tv aan en ging een tijdje zappen. Er was weinig dat haar kon boeien, en ze wilde net de tv uitzetten toen ze terechtkwam in het laatste halfuur van Desperate Housewives, een programma dat haar buitengewoon interesseerde.

Toen het programma dat daarna kwam haar minder bleek te kunnen boeien, zette ze de tv uit en liep ze van de biljartkamer naar de aangrenzende serre, waar ze het licht niet aandeed maar in het donker ging zitten en uitkeek over het uitgestrekte terrein, waar de bomenpartijen door een uitgekiende tuinbelichting heel mooi uitkwamen.

Ze dronk cognac en vond het jammer dat haar briljante echtgenoot haar een stofwisseling had gegeven die alcohol buitengewoon efficiënt verwerkte. Ze betwijfelde of ze ooit de roes zou ervaren waarvan ze gehoord had dat alcohol die kon bewerkstelligen. Ze wilde dat alles … vervaagde.

Misschien was ze toch meer onder invloed dan ze dacht, want na een tijdje zag ze buiten in de tuin iets lopen wat op een naakte albinodwerg leek. Hij rende van de magnolia naar het tuinhuisje, waar hij verdween.

Toen Erika nog een paar glazen cognac achterover had geslagen, verscheen de albino weer. Deze keer holde hij van het tuinhuisje naar het prieeltje met de trompetbloemen, die de doorgang vormde naar de vijver.

Omdat ze een complete encyclopedie aan literaire verwijzingen in haar hoofd had, kwam de gedachte bij haar op dat er ergens een meisje in de buurt moest zijn dat goud uit stro kon spinnen, want dit was overduidelijk Repelsteeltje die om zijn beloning kwam.

79

In het Luxe Theater, dat in art-decostijl was opgetrokken maar in de loop der jaren in verval was geraakt, was een bioscoop gevestigd waar drie avonden per week oude films werden vertoond. Omdat Deucalion er nu woonde en het pand zijn uitvalsbasis vormde, had hij het gebouw de vorige dag voorgoed gesloten om zijn handen vrij te hebben om de wereld te redden.

Ze troffen elkaar rond middernacht in de hal, waar Jelly Biggs een opklaptafel had neergezet, bij het barretje. Op de tafel stond een enorme schaal, waarin Jelly allerlei versnaperingen had gelegd, zoals Dum-Dums, necco-wafels, pakjes rozijntjes, Goobers, m&m’s, Sky Bars en zakjes Planters.

Qua dranken was er minder keuze, zeker in vergelijking met het aanbod dat in reguliere bioscopen te krijgen was. Carson koos voor een cola met vanillesmaak. Deucalion en Jelly namen een flesje malt en Michael was blij met twee flesjes chocolademelk.

‘Als de overwinning afhankelijk is van de vraag wie de hoogste bloedsuikerspiegel heeft,’ zei Michael, ‘zitten wij goed.’

Voordat ze toekwamen aan het bespreken van de te volgen strategie, vertelde Deucalion hoe het met Arnie in Tibet was gegaan. Carson stelde talloze vragen, die naar redelijke tevredenheid konden worden beantwoord.

Na de goede berichten over Arnie vertelde Deucalion van zijn ontmoeting met zijn schepper in de keuken van pastoor Duchaine. Het was duidelijk dat Helios, alias Frankenstein, bedacht was op mogelijke aanvallen, wat in hun nadeel werkte.

De eerste opmerking kwam van Carson, die wilde weten hoe ze aan voldoende wapens kwamen om de Pretoriaanse Garde rondom Victor uit te schakelen.

‘Ik vermoed,’ zei Deucalion, ‘dat we kunnen plannen wat we willen, maar dat de mogelijkheid zichzelf zal aandienen en dat we die niet kunnen voorzien. Ik heb jullie eerder al verteld dat zijn rijk op het punt van instorten staat, en ik denk dat het een kwestie van dagen of zelfs van uren is. Hij is nog net zo arrogant als tweehonderd jaar geleden. Maar hij is niet – en dit is van het allergrootste belang – hij is niet meer zo bang voor tegenslagen. Ongeduldig, ja, maar niet bang. Ondanks alle teleurstellingen is hij steeds doorgegaan, en nu denkt hij dat de verwezenlijking van zijn visioen niet meer tegen te houden is. Daarom is hij blind voor alles wat zijn koninkrijk kan ondermijnen.’

Jelly Biggs scheurde een zak Good & Plenty open en zei: ‘Ik ben niet meer zo dik als toen ik nog in een freakshow stond, maar diep in mijn hart ben ik nog wel zo’n freak. En freaks als ik staan niet bepaald bekend om hun moed. Dus je zult me niet aan jullie zijde vinden als jullie het bolwerk bestormen. Zulke dingen doe ik niet. Mij zul je niet met een mitrailleur in mijn hand zien. Daar hoef je niet bang voor te zijn. Waar ik zelf wel bang voor ben, is … als zijn rijk op het punt van instorten staat, en als hij zijn creaties niet meer in de hand heeft, wat zal er dan van deze stad worden als er een paar duizend bovenmenselijke dingen veranderen in ongeleide projectielen? En als jullie erin slagen hem te vermoorden, zullen ze dan niet nog moeilijker onder controle te krijgen zijn?’

‘Ik kan niet voorspellen hoe erg het zal worden,’ antwoordde Deucalion. ‘Maar het zal erger zijn dan we voor mogelijk houden. Tienduizenden zullen door het Nieuwe Ras vermoord worden voordat we ze kunnen tegenhouden. En ik verwacht dat niet meer dan één van ons vieren het zal overleven, zelfs als we slagen in onze opzet.’

Ze zaten een tijdje zwijgend aan tafel, doordrongen van hun kwetsbaarheid. Toen richtte Carson zich tot Michael: ‘Schiet me even te hulp, slimmerd. Zeg nou eens iets om me op te vrolijken.’

‘Het spijt me,’ zei Michael, ‘maar ik weet even niets te bedenken.’

‘O, god,’ zei ze, ‘dan zitten we echt diep in de puree.’

8o

Erika bleef een tijdje in de onverlichte serre naar buiten kijken, enigszins bedwelmd door de Rémy Martin. Ze zag de naakte albinodwerg wat heen en weer rennen over het terrein, als een spook, steeds half in het donker verscholen, behalve wanneer hij zich dichter bij de tuinverlichting waagde. Het zou kunnen dat hij ergens naar op zoek was; omdat ze nog maar één dag uit de tank was, had ze nog niet genoeg levenservaring opgedaan om te weten wat een albinodwerg rond het huis in het Garden District te zoeken had. Misschien verkende hij het terrein, als onderdeel van een plan dat hij ten uitvoer wilde brengen. Wat voor plan dat zou kunnen zijn, wist ze niet. Uit haar uitvoerige kennis over literaire verwijzingen betreffende kwaadwillende dwergen concludeerde ze dat het iets te maken moest hebben met een pot goud of een eerstgeborene, of een betoverde prinses, of een ring die magische krachten bezat.

Misschien zocht hij een plek om zich te verstoppen voordat de zon opging. Want dergelijke schepsels konden natuurlijk niet tegen zonlicht. Bovendien was hij naakt en bestonden er wetten die dergelijk onzedig gedrag strafbaar stelden. Nadat ze de dolende dwerg een tijdje had geobserveerd, merkte hij eindelijk dat ze hem bespiedde. Omdat ze in een onverlichte serre zat en zich alleen maar bewoog als ze haar glas bijvulde of een slok nam, was ze hem al die tijd niet opgevallen.

Toen hij haar in de gaten kreeg, stond hij meer dan tien meter van de serre af. Hij sprong van de ene voet op de andere en sloeg zich zo nu en dan met beide handen op zijn borst. Hij deed erg onrustig, was mogelijk van streek en leek niet goed te weten wat hij moest doen nu iemand hem gezien had.

Erika schonk nog een glas cognac in en wachtte rustig af.

Nick Frigg liep voor Gunny, Hobb en Azazel uit door de tunnel, die steeds dieper de vuilnisbelt in ging. De muren glommen in het schijnsel van hun zaklantaarns.

Hij vermoedde dat de glans afkomstig was van organisch materiaal dat door de moeder van alle misbaksels op de muur was gesmeerd. Toen hij aan de wand rook, merkte hij dat de geur iets weg had van die van spinnenwebben en cocons, en van bijenwas en de uitwerpselen van termieten.

Na een kwartier merkten ze dat de tunnel zich als een wormgat vertakte. Het gangenstelsel was waarschijnlijk kilometerslang en liep niet alleen door in de westelijke groeve maar ook in de oostelijke, en misschien zelfs in de oudere groeves die inmiddels met aarde en gras waren bedekt.

Dit was een complete ondergrondse wereld van geheime gangen die lang geleden moesten zijn aangelegd. Voor een hol van slechts één wezen leek het labyrint te uitgestrekt, ook al had dat wezen nog zo zijn best gedaan. Bij elke bocht in de gang verwachtten de vier verkenners een kolonie vreemde levensvormen aan te treffen, of zelfs vreemd geconstrueerde bouwsels.

Op een gegeven moment hoorden ze stemmen. Veel stemmen. Mannen- en vrouwenstemmen. In de verte. Ritmisch. Door de bochtige gangen werden de zangerige stemmen dusdanig vervormd dat niet te horen was wat er gezegd werd, met uitzondering van één woord, dat steeds weer herhaald werd, als een refrein van een langgerekte litanie: Vader … Vader … Vader.

In de Handen der Barmhartigheid klonk de stem van Annunciata in een verlaten lab, want nu was ook Lester, van de huishoudelijke dienst, vertrokken en maakte hij een ander vertrek schoon, of misschien zat hij zich zolang te krabben tot zijn armen ervan gingen bloeden.

‘Dringend. Dringend. Dringend. Opgesloten. Controleer je systemen. Überhaupt nog iets goed doen. Misschien een voedingstekort? De binnendeur afsluiten?’

Na elke vraag wachtte ze geduldig op een reactie, maar die kwam nooit.

‘Hebt u instructies, meneer Helios? Helios?’

Op haar gezicht verscheen een niet-begrijpende uitdrukking. Uiteindelijk werd het computerscherm op Victors bureau in het hoofdlab zwart.

Tegelijkertijd verscheen het gezicht van Annunciata op een van de zes schermen in de observatieruimte naast Isoleercel Nummer 2.

‘De binnendeur afsluiten?’ vroeg ze.

Er was niemand van de stafmedewerkers aanwezig om die vraag te beantwoorden. Ze waren verwikkeld in allerlei standjes of hadden het anderszins druk.

Omdat ze steeds maar geen antwoord kreeg, zocht ze in haar geheugen naar instructies die ze in het verleden in een soortgelijke situatie had gekregen: ‘Doe de eerste deur van de transitiemodule open. Pastoor Duchaine wil die arme Werner graag wat geestelijke steun geven.’

De buitendeur begon te zoemen, waarna er een klikkend geluid klonk en hij openging.

Op de monitoren was te zien hoe het Werner-monster, dat tot dan toe steeds wild langs de muren door de isolatiecel had gerend, ineens bleef staan, op zijn hoede.

‘De binnendeur opendoen?’ vroeg Annunciata.

Ze kreeg geen antwoord.

‘Hij is in de luchtsluis,’ zei ze.

Ze corrigeerde zichzelf: ‘Het is geen luchtsluis.’

Het Werner-monster had een buitengewoon merkwaardige vorm aangenomen, waar een compleet team van biologen, antropologen, insectologen en herpetologen jarenlang studie naar zouden kunnen verrichten zonder de betekenis te kunnen ontrafelen van de lichaamstaal en de gezichtsuitdrukkingen (voor zover je bij dit monster van een gezicht zou kunnen spreken). Maar de meeste buitenstaanders zouden hebben gezegd dat het monster er gretig uitzag.

‘Dank u wel, meneer Helios. Dank u wel. Dank u wel. Dank u wel, meneer Helios. Helios. Helios.’

Bucky Guitreau, de huidige officier van justitie van New Orleans, een kloon, zat thuis aan zijn bureau te werken, toen zijn vrouw, Janet, ook een kloon, zijn kamer binnenkwam en zei: ‘Bucky, volgens mij zijn er regels uit mijn standaardprogramma weggevallen.’

‘Daar hebben we allemaal wel eens last van,’ sprak hij begripvol.

‘Nee,’ zei ze. ‘Volgens mij ben ik een aanzienlijk deel kwijt. Heb je gehoord dat er een paar minuten geleden werd aangebeld?’

‘Heb ik gehoord, ja.’

‘Dat was de pizzakoerier.’

‘Hadden we dan een pizza besteld?’

‘Nee. Het was voor de Bennets hiernaast. Maar in plaats van hem te vertellen dat hij hiernaast moest zijn, heb ik hem vermoord.’

‘Hoe bedoel je, vermoord?’

‘Ik heb hem naar binnen gesleurd en hem gewurgd.’

Geschrokken kwam Bucky overeind. ‘Laat zien.’

Hij liep achter haar aan naar de hal. Een man van in de twintig lag levenloos op de grond.

‘De pizza staat in de keuken, als je zin hebt,’ zei Janet.

Bucky zei: ‘Het doet je weinig, hè?’

‘Inderdaad. Of eigenlijk vond ik het hartstikke leuk. Ik voel me beter dan ooit.’

Bucky voelde niet de noodzaak om nu op zijn hoede te zijn. Hij vreesde niet voor zijn eigen leven, en hij was ook niet bang voor de gevolgen hiervan op de plannen die hun schepper met hen had. In plaats daarvan had hij ontzag voor haar. En hij was jaloers.

‘Je bent inderdaad een paar regels uit je programma kwijt,’ zei hij. ‘Ik wist niet dat dat kon. Wat ga je nu doen?’

‘Ik denk dat ik naar hiernaast ga en de Bennets ga vermoorden. Wat ga jij doen?’

‘Ik zou je eigenlijk moeten aangeven om je te laten afmaken,’ zei Bucky.

‘Ga je dat doen?’

‘Misschien is er met mij ook iets mis.’

‘Ga je me niet aangeven?’

‘Ik heb daar niet zo’n zin in,’ zei hij.

‘Heb je zin om met me naar de Bennets te gaan om me een handje te helpen?’

‘We mogen pas doden tot we daartoe de opdracht krijgen.’

‘Ze zijn van het Oude Ras. Ik kan ze al tijden niet uitstaan.’

‘Nou, ik ook niet,’ zei hij. ‘Maar toch …’

‘Het maakt me zo geil er alleen al over te praten,’ zei Janet. ‘Ik moet er echt nu onmiddellijk naartoe.’

‘Ik ga met je mee,’ zei Bucky. ‘Ik denk niet dat ik in staat ben iemand te vermoorden. Maar het grappige is … volgens mij zou ik graag toekijken.’

Na een tijdje kwam de naakte albinodwerg over het gazon aangedribbeld. Voor de grote ramen van de serre bleef hij staan, vlak voor Erika.

Dwerg was eigenlijk niet het juiste woord. Ze dacht niet dat er voor het schepsel een juiste term bestond, maar ze dacht dat trol dichter in de buurt kwam dan dwerg.

Voor de gedaante in de glazen kist was ze bang geweest, maar voor dit schepsel niet. Dat ze geen vrees voelde, snapte ze niet. De trol had grote, buitengewoon expressieve ogen. Griezelig en mooi tegelijk.

Ze voelde zich met hem verbonden en koesterde een zekere genegenheid voor hem, iets dat ze niet kon verklaren.

De trol leunde met zijn voorhoofd tegen het raam en zei duidelijk hoorbaar, met een rasperige stem: ‘Harker.’

Erika had een ogenblik nodig om hierover na te denken. ‘Harker?’

‘Harker,’ zei de trol nog eens.

Ze dacht hem te begrijpen en zei: ‘Erika.’

‘Erika,’ zei de trol.

‘Harker,’ zei ze.

De trol glimlachte. De glimlach leek nog het meest op een afzichtelijke wond, maar ze liet haar afschuw niet blijken.

Deel van haar wezen was om de perfecte gastvrouw te spelen. De perfecte gastvrouw behandelt elke gast met evenveel élégance.

Ze nam een teugje van haar cognac, en een tijdje bleven ze elkaar aan weerszijden van het raam aankijken. Toen zei de trol: ‘Haat hem.’

Erika dacht na over deze uitspraak. Als ze vroeg over wie de trol het had, zo dacht ze, moest ze hem misschien bij iemand aangeven.

De perfecte gastvrouw hoeft niet het naadje van de kous te weten. Ze anticipeert echter wel op de wensen en verlangens van de gast.

‘Wacht maar even,’ zei ze. ‘Ik ben zo terug.’

Ze ging naar de keuken, vond een picknickmand in de voorraadkast, deed er kaas, rosbief, brood, fruit en een fles witte wijn in.

Ze dacht dat de trol inmiddels misschien weg zou zijn, maar hij stond nog steeds bij het raam.

Toen ze de serredeur opendeed en naar buiten stapte, werd de trol bang en rende een eindje weg. Van een afstandje hield hij haar nauwlettend in de gaten.

Ze zette de mand op het gras, liep weer naar binnen, ging op haar stoel in de serre zitten en schonk zichzelf nog een cognacje in.

Het wezen liep eerst wat aarzelend en later stoutmoedig naar de mand en tilde het deksel op.

Toen hij zag wat hem was aangeboden, pakte hij de mand, liep ermee weg en verdween in het duister.

De perfecte gastvrouw roddelt niet over haar gasten. Ze kan goed geheimen bewaren en beschaamt het vertrouwen van haar gasten niet.

De perfecte gastvrouw is vindingrijk, geduldig en bezit een goed geheugen, net als een verstandige echtgenote.