De Dodenstad
Date: 2022-02-11 00:00:00+00:00
Keywords: Suspense; Mystery; Horror; Fantasy; Paranormal; Thriller; Science Fiction
Description: 1 New York Times-bestsellerauteur Dean Koontz sluit zijn Frankenstein-reeks geheel in eigen stijl af met ‘De dodenstad’. Het is bovennatuurlijk, luguber en, zoals al zijn boeken, ijzingwekkend leesvoer. De strijd tussen de mens en de gemuteerde supermonsters komt tot zijn hoogtepunt wanneer Victor Frankenstein zijn meesterbrein tot het allerkwaadst in staat stelt. De tijd is aangebroken om de Revolutie te volbrengen en iedere laatste overlevende stuk voor stuk uit de weg te ruimen. Zullen de Klonen hun missie waar kunnen maken? Of is de mensheid hun toch te slim af? ‘De dodenstad’ is het vijfd
Publisher: Saga Egmont International

Dean Koontz

Frankenstein 5 - De dodenstad

Oorspronkelijke titel

Frankenstein: Book Five, The Dead Town

© 2012 Dean Koontz

Vertaling

Jan Mellema

© 2012 Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

ISBN 978 90 210 1283 4

NUR 313

De mens kan blind zijn voor iets, als het maar groot genoeg is. Het valt niet mee om de wereld waarin we leven waar te nemen.

G.K. Chesterton

Ter nagedachtenis aan Gilbert K. Chesterton, die wijsheden en harde waarheden uiterst aantrekkelijk wist te verpakken, waardoor hij met vriendelijkheid en een glimlach het leven van tallozen heeft veranderd.

1

Met grote, angstige ogen zat Warren Snyder in een fauteuil in zijn woonkamer, zijn rug kaarsrecht, zijn handen op schoot, de handpalmen naar boven gericht. Zo nu en dan begon zijn rechterhand te beven. Zijn mond hing iets open, en zijn onderlip trilde bijna onophoudelijk.

Op zijn linkerslaap zat een zilverkleurig knopje, rond en glimmend als de kop van een decoratieve spijker. Het had wel iets van een misplaatste oorbel.

Het knopje zat vol elektronica en nanocircuits en was in zekere zin inderdaad de kop van een spijker, namelijk het zichtbare deel van een minieme sonde, die door een pistoolachtig apparaat in zijn hersenen was geschoten. Doordat de binnengedrongen naald het hersenweefsel op chemische wijze had dichtgeschroeid, waren er geen bloedingen ontstaan.

Warren zei niets. Hij had te verstaan gekregen dat hij zich stil moest houden, en was niet meer in staat tegen bevelen in te gaan. Alleen zijn trillende vingers en onderlip bewogen, waar hij niets aan kon doen. Verder zat hij volstrekt roerloos in zijn stoel. Hij schoof zelfs niet heen en weer, omdat hij de opdracht had gekregen stil te blijven zitten.

Zijn ogen gleden afwisselend naar de twee zaken die hem interesseerden: zijn vrouwen.

Judy Snyder zat op de bank, haar knieën bij elkaar, haar sereen gevouwen handen op haar schoot. Op haar linkerslaap prijkte een zilveren knopje, en in haar ogen lag de glazige blik van een aan methamfetamine verslaafde junk. In tegenstelling tot haar man trilde ze niet. Ze leek niet angstig te zijn, misschien omdat ze bij het inbrengen van de sonde onbedoeld een hersenbeschadiging had opgelopen.

De andere Judy stond bij het raam dat op straat uitkeek. Ze tuurde afwisselend tussen de gordijnen door naar buiten, naar de sneeuw in het nachtelijk donker, en naar haar twee gevangenen, die ze slechts een blik vol minachting waardig keurde. Hun soort vormde een bedreiging voor de aarde. Het zou niet lang meer duren voordat deze twee als makke schapen werden weggevoerd, om vervolgens behandeld en verwerkt te worden. En op een dag, als de laatste mensen waren geëlimineerd, zou de wereld als nooit tevoren veranderd zijn in een paradijs.

Deze Judy was anders dan de vrouw die op de bank zat, niet zoiets walgelijks als een machine van vlees en bloed, want meer stelde een mens in wezen niet voor. Ze was ontworpen om door te gaan voor de oorspronkelijke Judy, maar die illusie zou worden doorgeprikt als haar inwendige structuur en de aard van haar spieren onder de loep werden genomen.

In een tijdsbestek van een paar maanden was ze in de Hive – de bijenkorf – opgekweekt, geprogrammeerd en als volwassene op de wereld gezet, ‘geboren’, diep onder de grond, met geen ander tao-evenbeeld dan haar programma, zonder dat ze de illusie had een vrije wil te bezitten, met geen enkele verplichting aan welke hogere macht dan ook dan aan Victor Leben, wiens werkelijke achternaam Frankenstein was. Na dit leven kwam geen ander leven waar ze zich op hoefde te richten.

Tussen de gordijnen door zag ze een lange man de besneeuwde straat oversteken, zijn handen in de zakken van zijn jas, zijn gezicht omhooggericht, alsof hij genoot van het winterse weer. Hij liep over het paadje naar de voordeur en schopte speels wat sneeuw weg. Judy kon zijn gezicht niet zien, maar ze nam aan dat het Andrew Snyder was, de negentienjarige zoon des huizes. Zijn ouders verwachtten hem rond deze tijd terug van zijn werk.

Ze liet de gordijnen dichtvallen en ging naar de hal. Toen ze Andrews voetstappen op de veranda hoorde, deed ze open.

‘Andy,’ zei ze. ‘Ik heb me zo ongerust gemaakt.’

Andrew trok zijn laarzen uit, liet ze op de veranda staan en schudde glimlachend zijn hoofd. ‘Dat was nergens voor nodig, mam. Ik ben helemaal niet te laat.’

‘Nee, dat is waar, maar vanavond zijn er allerlei verschrikkelijke dingen in de stad gebeurd.’

‘Wat voor verschrikkelijke dingen?’

Nadat Andrew op zijn kousenvoeten naar binnen was gegaan, deed de Judy-kloon de deur achter hem dicht, draaide zich naar hem toe en begon zijn jas los te knopen. Ze deed haar best om zo moederlijk mogelijk over te komen en zei: ‘Straks ga je nog dood in dit weer.’

Hij deed zijn sjaal af en vroeg nogmaals: ‘Wat voor verschrikkelijke dingen?’ Hij keek haar fronsend aan, verstoord en in verwarring gebracht, alsof hij het niet gepast vond dat ze hem hielp zijn jas uit te trekken.

Terwijl ze de knopen een voor een los deed, manoeuvreerde ze hem in zo’n positie dat hij de deur naar de studeerkamer niet kon zien, ook niet vanuit een ooghoek.

‘Al die moorden,’ zei ze. ‘Het is afschuwelijk.’

Met die woorden wekte ze zijn volledige aandacht, en hij vroeg: ‘Moorden? Wat voor moorden?’

Terwijl hij dat zei, glipte zijn kloon geruisloos uit de studeerkamer, sloop op hem af, drukte de loop van het sondepistool tegen zijn linkerslaap en haalde onmiddellijk de trekker over. Heel even verscheen er een pijnlijke grimas op het gezicht van de jongeman, maar daarna werd hij zo bang dat hij zijn ogen opensperde, al vertoonde de rest van zijn gezicht net zo weinig emotie als dat van iemand die in coma ligt.

‘Kom mee,’ zei de Andrew-kloon, en hij liep met zijn naamgenoot naar de woonkamer. ‘Ga op de bank zitten.’

Andrew Snyder deed wat hem was opgedragen. Op zijn slaap parelde een zilverkleurig knopje, als een druppel kwik. Als de Andrew-kloon tegenover de echte Andrew was gaan zitten en de trekker nogmaals had overgehaald, zou er niet weer een naald uit de loop zijn verschenen. Het tweede schot zou een telemetrisch commando zijn geweest dat een gegevensoverdracht van de ingebrachte naald naar een computermodule in de kunstmatige hersenen van de kloon in gang zette. Binnen anderhalf uur zouden de belangrijkste levenservaringen van de jongeman – verworven kennis, herinneringen, gezichten, losse beelden en geluiden – naar zijn dubbelganger worden overgebracht.

Maar de kloon hoefde alleen maar uiterlijk op Andrew Snyder te lijken. Overmorgen rond deze tijd zouden alle inwoners van Rainbow Falls zijn vermoord, behandeld en verwerkt. Niemand die de echte Andrew had gekend, zou nog in leven zijn om de in het lab opgekweekte dubbelganger te kunnen ontmaskeren.

Daarom zou het zonde van de tijd zijn om anderhalf uur lang herinneringen te gaan downloaden. Klonen hadden een grondige hekel aan verspilling en afleiding. Gericht en efficiënt bezig zijn was een belangrijk principe. De enige moraal was efficiëntie, en de enige immoraliteit was inefficiëntie.

De Gemeenschap, zoals de wezens die in de Hive geboren waren hun nieuwe beschaving noemden, zou binnenkort beschikken over een geheime basis, vanwaaruit ze in een onstuitbare stroom over het continent zouden razen en vervolgens in ijltempo de hele wereld zouden veroveren. Communitariërs waren het boegbeeld van de vooruitgang en luidden het eind van de geschiedenis in, het eind ook van het weerzinwekkende gebrek aan structuur van menselijke waandenkbeelden en ongeplande gebeurtenissen, het begin van een gestructureerde toekomst die, overeenkomstig een zorgvuldig uitgedacht schema, ooit zou leiden tot de absolute perfectie van alles.

De Communitariër Andrew Snyder, die al gekleed was op de winterse kou, liep de woonkamer uit om zich bij de Communitariër Warren Snyder te voegen, die al op hem zat te wachten in de Ford Explorer die in de garage stond. De echte Warren, die verlamd in de woonkamer zat, was algemeen directeur en hoofdprogrammeur van KBOW, het enige radiostation dat het stadje rijk was.

Bij elke gewelddadige revolutie is het zaak om in een zo vroeg mogelijk stadium de communicatiemiddelen in handen te krijgen, om te voorkomen dat de vijand de beschikking krijgt over een commandostructuur en het verzet georganiseerd kan worden. Iedereen die bij KBOW in de avondploeg zat, moest worden opgepakt en overgebracht naar een van de centra waar de inwoners van Rainbow Falls in rap tempo werden verwerkt.

De Judy-kloon bleef achter, samen met de andere Judy en de twee mannen, die gedwee in de woonkamer zaten te wachten. Haar taak was om hier te blijven tot het overmeesterde trio werd opgehaald om te worden vernietigd.

Ook als alle leden van de familie Snyder hun verstandelijke capaciteiten hadden behouden, zouden ze geen aangenaam gezelschap zijn geweest. Mensen waren per slot van rekening dieren, net als alle wezens die in de natuur leefden, maar daarbij kwam dat ze zonder enige twijfel de ergste diersoort vormden die er bestond. Ze waren zo ijdel dat ze vonden dat ze anders waren dan alle andere levende wezens op aarde. Ze waren zo gestoord dat ze geloofden dat ze een ziel hadden en dat ze een kosmische bestemming te vervullen hadden, terwijl ze in werkelijkheid een kankergezwel der natuur vormden.

Ze zaten boordevol pretenties, maar waren niets meer dan machines van vlees en bloed. Gewoon machines van vlees en bloed. Bloed en botten en vlees. Bovendien waren ze gek. Geschift. Mensen waren geschifte machines van vlees en bloed, meer niet.

Communitariër Judy koesterde een diepe minachting voor hen. Ze had geen enkel respect voor de manier waarop ze leefden, omdat ze zich totaal niets aantrokken van de talloze onvolkomenheden van hun omgeving.

Het vloerkleed in de woonkamer was wat dit betrof een sprekend voorbeeld. Pluisjes. Alleen al op het stuk tussen de twee leunstoelen en de salontafel die bij de bank stond, lagen maar liefst zes pluisjes. En dat was niet het enige. Er lagen ook kattenharen. De kat was door het kattenluikje in de keukendeur het huis uit gevlucht, maar de haren lagen nog overal.

Orde was een belangrijk principe, net zo belangrijk als gericht en efficiënt bezig zijn. Een gebrek aan orde ging ten koste van de efficiëntie. Orde moest worden aangebracht voordat de perfecte efficiëntie kon worden bereikt. Dat was een van de waarheden waarmee ze was voorgeprogrammeerd.

Het zou geen efficiënt gebruik van tijd zijn om passief te blijven wachten tot de Snyders werden opgehaald. Terwijl Judy heen en weer liep over het smerige tapijt en zo nu en dan bleef staan om tussen de slordig opgehangen gordijnen door naar buiten te kijken om te zien of de truck al in aantocht was, raakte ze er diep van doordrongen dat er op talloze fronten vooruitgang te behalen viel, dat de wereld erom schreeuwde veroverd en veranderd te worden, en dat ze op dit moment op geen enkele manier een bijdrage leverde aan de heroïsche voortgang van de Gemeenschap.

Ze voelde zich iets beter toen ze de stofzuiger uit de kast tevoorschijn had gehaald en daarmee de grote vlakken van het vloerkleed had gezogen, zodat daar geen pluisje, draadje of kattenhaartje meer te zien was. Maar toen ze door het glazen blad van de salontafel keek, zag ze wat mogelijk een pinda kon zijn. Waarschijnlijk had een van de Snyders die laten vallen en was hij onder de tafel gerold.

Geïrriteerd trok ze de salontafel bij de bank weg waar twee van haar gevangenen gehoorzaam zaten te wachten, en ze onderwierp het vrijgekomen deel van het kleed aan een grondige inspectie. Behalve de pinda vond ze ook een dode vlieg. Het insect zag er droog en broos uit, alsof het er al dagen had gelegen en zou verpulveren als het opgepakt werd.

De pinda en de vlieg waren nog niet alles. Er lagen ook kattenharen, en een kruimeltje van iets waarvan ze niet kon vaststellen wat het was.

‘Voeten omhoog! Omhoog!’ beet ze Andrew en zijn moeder toe, en zonder dat ze een spier van hun emotieloze gezicht vertrokken, gehoorzaamden ze en trokken ze hun knieën hoog op, zodat hun voeten van de vloer kwamen.

Met Communitariaanse ijver zoog Judy het kleed voor de bank. Toen ze zag dat ook Warren zijn voeten omhoog had gedaan, zoog ze ook bij zijn stoel.

Als gevolg hiervan begon ze zich af te vragen of er op de plint achter de bank ook stof en vuiltjes zouden liggen, en onder de bank. Ze kreeg visioenen van een extreme chaos. Ze liep naar het raam en duwde het gordijn een stukje opzij. De gordijnen waren niet zorgvuldig gestreken, want er zaten nog vouwen in, waardoor ze niet helemaal gelijk hingen. Ze keek links en rechts de besneeuwde straat in. Een patrouillewagen reed langzaam voorbij. Het voltallige politiekorps van de stad was inmiddels door Communitariërs vervangen, en dat was al uren geleden gebeurd, maar dat idee stelde Judy allerminst gerust. Slechts één ding kon haar ervan overtuigen dat de geplande overname van de stad zich op een efficiënte manier voltrok, namelijk als de familie Snyder zou worden opgehaald.

Ze draaide zich om, liet haar blik door de woonkamer gaan en oordeelde dat het vertrek een rampzalige bende was.

2

Sneeuw trok als een stil legioen door de nacht, nam bezit van Rainbow Falls, Montana, veroverde de donkere straten. Als rook op het slagveld versluierde de storm de rode baksteenkleur van de gebouwen en het groen van de hoge naaldbomen. Binnen niet al te lange tijd zouden de stad en de omgeving spookachtig verbleekt zijn, apocalyptische visioenen van een dode toekomst.

De kou had geen vat op Deucalion, die door de besneeuwde stad trok zoals alleen hij dat kon, als enige ter wereld. De overdonderende bliksemflits waarmee hij in het eerste laboratorium van Victor tot leven was gekomen, meer dan tweehonderd jaar geleden, had hem bepaalde gaven geschonken, waaronder een diep inzicht in de kwantumstructuur van de werkelijkheid, een intuïtieve kennis van het patroon dat aan de basis van alles op aarde lag. Hij wist dat het universum onmetelijk groot en tegelijkertijd merkwaardig klein was, dat afstanden zowel een gegeven als een illusie waren, dat elk punt in het heelal zich vlak naast elk willekeurig ander punt bevond. Een Tibetaans klooster aan de andere kant van de wereld lag in zekere zin een stap van Rainbow Falls af, als je wist hoe je die stap moest zetten.

Deucalion wist het, en in een oogwenk verplaatste hij zich van een steegje achter de bakkerij van Jim James naar het dak van het Rainbow Theater. Deze stad van vijftienduizend zielen deed denken aan de stadjes in het Wilde Westen, en dat kwam doordat veel gebouwen uit de tijd rond 1900 dateerden. Ze hadden platte daken en verhoogde gevels; in oude films was dat altijd de plek waarachter boeven en sheriffs zich bij vuurgevechten verschansten.

Geen enkel gebouw in de stad had meer dan drie verdiepingen, en het theater was een van de hoogste bouwwerken. Vanaf het dak had Deucalion goed zicht op Cody Street, die van oost naar west liep. De meeste winkels gingen vervroegd dicht vanwege de sneeuwstorm, maar de cafés en restaurants bleven felverlicht. Er stonden niet veel auto’s in de straat, en het verkeer was een fractie van wat het een halfuur geleden geweest was.

De vrachtwagen met de donkerblauwe cabine en de witte laadbak was een van de vier voertuigen die door Cody Street reden. Elders in de stad waren identieke trucks te zien. Eerder had Deucalion ontdekt dat er altijd twee man in de cabine zaten, onveranderlijk met een kille blik, die tot taak hadden speciaal geselecteerde inwoners van Rainbow Falls over te brengen naar plaatsen waar ze vermoord zouden worden.

De slachtoffers werden vervangen door dubbelgangers die waren ontwikkeld in Victors laboratorium, ergens langs State Route 311, die door de plaatselijke bevolking de Weg van het Eind der Tijden werd genoemd, een brede tweebaansweg, veertig kilometer lang, die een lus beschreef en ten tijde van de Koude Oorlog was aangelegd. De weg voerde door een bosrijk gebied en leek alleen maar naar een aantal raketsilo’s te leiden, die na de val van de Sovjet-Unie in onbruik waren geraakt. Sommige silo’s stonden leeg, andere waren aan bedrijven verhuurd als airconditioned en zwaar beveiligde opslagplaats voor geheime documenten. De plaatselijke bevolking was ervan overtuigd dat er langs de Weg van het Eind der Tijden niet alleen silo’s waren gebouwd, maar dat er diep onder de grond complexen waren aangelegd die meerdere inslagen van atoombommen konden doorstaan. Het zou niet meevallen Victors schuilplaats op te sporen.

Ongetwijfeld zouden politieagenten en hooggeplaatste notabelen de eerste burgers zijn die werden vermoord en vervangen door klonen. Victor zou eerst de bovenlaag van de stad in zijn macht willen hebben, om vervolgens de rest van de bevolking tot aan de laatste nietsvermoedende burger aan te pakken. Al eerder was Deucalion er getuige van geweest dat werknemers van de telefoonmaatschappij werden opgepakt en in de blauwwitte vrachtwagens werden gestopt, waarna ze naar een pakhuis waren gebracht om daar te worden geëlimineerd.

Toen de vrachtwagen in Cody Street de bocht om ging en Russell Street inreed, stapte Deucalion van het dak van het theater en kwam hij onmiddellijk, zonder enige moeite, op magische wijze op de geribbelde metalen treeplank naast het portier aan de passagierskant terecht. De man die naast de bestuurder zat, keek verbaasd op. Deucalion hield zich aan een steungreep vast, rukte het portier open, wat door zijn forse omvang nog lastig genoeg was, stak een hand naar binnen, greep de man op de passagiersstoel bij de keel, vermorzelde zijn luchtpijp, trok hem van zijn stoel en gooide hem ogenschijnlijk zonder enige moeite op de besneeuwde straat, alsof hij net zo licht was als een holle, plastic etalagepop.

‘Nooit vergeten je autogordel om te doen,’ mompelde hij.

Eerder die avond had hij ontdekt dat de huidige creaties uit Victors lab niet zo duurzaam waren als de exemplaren van het Nieuwe Ras die de zelfverklaarde god jaren geleden in New Orleans had vervaardigd. Die individuen waren niet gemakkelijk uit te schakelen, zelfs niet met een Urban Sniper, het geweer dat alleen de politie mocht gebruiken en dat met kogels in plaats van hagelpatronen werd geladen. Deze klonen uit Montana waren desalniettemin sterker dan mensen, hoewel Deucalion er weinig moeite mee had, want hij beschikte over meer kracht dan zij.

Doordat de truck bleef rijden, zwiepte het portier dicht, tegen Deucalion aan, maar die had niet snel last van pijn. Hij duwde het portier terug, slingerde met een zwaai naar binnen en trok het portier dicht.

Het uitschakelen van de bijrijder en het instappen had maar een paar seconden in beslag genomen, en de overdonderde chauffeur remde aarzelend af toen zijn collega uit de cabine werd getrokken. Deucalion greep de autosleuteltjes en zette de motor uit. Verbaasd maar niet bang - deze nieuwe klonen leken geen angst te kennen - haalde de verstoorde chauffeur naar Deucalion uit, maar die ving zijn rechtervuist op, draaide hem om en brak zijn pols.

De chauffeur bromde wat maar schreeuwde het niet uit van de pijn. Terwijl de truck voorthobbelde, bracht Deucalion zijn linkerhand achter het hoofd van zijn tegenstander en beukte hij het gezicht van de kloon keihard tegen het stuur, steeds weer, talloze malen, waarbij slechts twee keer de claxon klonk.

Al snel minderde de vrachtwagen vaart. Het linkervoorwiel raakte de stoeprand, een hindernis die de vrachtwagen nauwelijks kon nemen, en de chauffeur staakte zijn verzet. Toen de wagen bijna geen vaart meer had, tikte de bumper zachtjes tegen een lantaarnpaal aan. Deucalion was ervan overtuigd dat de kloon dood was, maar voor de zekerheid nam hij de man in een wurggreep en draaide hij hem de nek om.

Dat Deucalion de twee om het leven had gebracht, kon niet als moord bestempeld worden. Strikt genomen was moord een misdaad waarbij een mens om het leven kwam. Afgezien van hun uiterlijk hadden deze creaturen uit Victors huidige laboratorium niets menselijks. Het waren gedrochten. Monsters. Proefdieren.

Deucalion voelde zich niet schuldig om het feit dat hij hen van het leven had beroofd, omdat hij per slot van rekening net als zij een monster was, het eerste prototype dat van Victors lopende band was gerold. Misschien had hij inmiddels zo lang geleden dat hij genoeg had geboet voor de misdaden die hij in vervlogen tijden had begaan. In zekere zin had hij een heilige missie, hoewel hij in wezen nog steeds een monster was, een product van Victors overmoed, geschapen uit de lijken van ter dood gebrachte misdadigers, een doorn in Gods oog.

Hij kon net zo genadeloos en nietsontziend toeslaan als de nieuwe creaties van zijn schepper. Als de natuurlijke wereld nu onder vuur lag, had de mensheid een monster nodig om enige kans tot overleven te hebben.

Deucalion liet het lijk achter het stuur zitten en stapte uit. Ondanks het feit dat er geen wind stond, leek er werkelijk sprake van een storm, zo hevig sneeuwde het.

Plotseling kreeg hij de indruk dat de neerdalende sneeuwvlokken geen licht van de lantaarns wegnamen maar dat hun kristalstructuren van binnenuit werden verlicht, alsof het flintertjes van de verdwenen maan waren en ze allemaal een beetje maneschijn uitstraalden. Hoe langer Deucalion op aarde rondliep, hoe betoverender hij deze dierbare wereld vond.

Russell Street, een van de verkeersaders, lag er geheel verlaten bij. Er was geen verkeer en geen voetganger te zien. In dit deel van de straat waren alle winkels al dicht. Maar elk moment kon er een getuige verschijnen.

Deucalion volgde de bandensporen terug, tot hij bij de kloon kwam die hij uit de vrachtwagen had gegooid. De man had een verbrijzelde luchtpijp, maar desondanks hapte hij nog steeds naar adem en probeerde hij al klauwend in de sneeuw overeind te komen. Met een krachtige trap in de nek verloste Deucalion het schepsel uit zijn lijden.

Hij droeg het lijk naar de vrachtwagen en deed de achterklep open. De laadruimte was leeg; de volgende lading ongelukkigen die de dood tegemoet zouden gaan, was nog niet opgehaald. Hij gooide het lijk achter in de auto.

Daarna trok hij de chauffeur uit de cabine, droeg hem naar de achterkant van de truck, gooide hem bij het andere lijk in de laadruimte en sloot de achterklep.

Hij ging achter het stuur zitten, startte de motor, reed een stukje achteruit het trottoir af, en trok op.

Op het dashboard zat een display, waarop een plattegrond van een klein deel van Rainbow Falls werd weergegeven. Een knipperend rood stipje gaf de huidige positie van de vrachtwagen aan. Een groene streep markeerde blijkbaar de route die de chauffeur moest volgen. Bovenaan op het display stonden de woorden VERVOER3 rooster. Daaronder werden twee opties gegeven. In een hokje stond LIJST, in het andere KAART. Het was die laatste optie die op dit moment geactiveerd was.

Deucalion drukte met een wijsvinger op LIJST. De kaart verdween van het scherm en maakte plaats voor een lijst met adressen. De derde - FALLS INN - was gemarkeerd en bevond zich op de hoek van Beartooth Avenue en River Road. Dat was blijkbaar het adres waar de twee in de vrachtwagen naartoe hadden gemoeten.

Aan de rechterkant van het touchscreen stonden vijf hokjes onder elkaar, elk met een cijfer erin. Nummer drie was gemarkeerd.

Toen Deucalion met een vinger op hokje 1 drukte, werd de lijst op het scherm vervangen door een andere reeks adressen. Bovenaan op het display stond nu VERVOER1 rooster.

Ook bij dit overzicht was de derde regel gemarkeerd. Blijkbaar hadden de twee van VERVOER1 mensen op de eerste twee adressen opgehaald om hen naar hun dood te brengen. Het volgende reisdoel bleek KBOW te zijn, het radiostation dat niet alleen in Rainbow Falls maar ook ver daarbuiten te ontvangen was.

Al eerder die avond had Victors leger de werknemers van het telefoonbedrijf vervangen door identieke klonen, waardoor ze alle vaste telefoonlijnen en de communicatietorens van de mobiele telefonie onder controle hadden gekregen, en nu wilden ze KBOW innemen, zodat niemand de inwoners van het stadje of van de plaatsjes eromheen via de radio kon waarschuwen.

Deucalion selecteerde KAART en zag dat het radiostation aan River Road lag, aan de noordoostelijke rand van de stad, ongeveer drie kilometer van de plek waar hij nu was. Volgens het rooster zou VERVOER1 daar binnen vier minuten arriveren om de avondploeg van KBOW op te halen. Dit deed vermoeden dat de aanval op het radiostation al in gang was gezet. Als hij de route volgde die door het navigatiesysteem was uitgestippeld, zou de hele zaak bekeken zijn tegen de tijd dat hij daar aankwam.

Hij deed het portier open, stapte uit - en kwam van Russell Street op het parkeerterrein van het radiostation terecht.

3

Zonder enig reisdoel voor ogen reed meneer Lyss door de besneeuwde straten en probeerde ondertussen te bedenken wat hij het best kon doen. Nummy O’Brien zat naast hem, omdat hij dezelfde kant uit moest als meneer Lyss. Nummy kon niet autorijden, maar was wel goed in meerijden.

Nummy voelde zich lichtelijk bezwaard om in deze auto te zitten, omdat meneer Lyss hem had gestolen, en stelen was nooit goed. Meneer Lyss beweerde dat de eigenaar de sleuteltjes erin had laten zitten om aan te geven dat iedereen de auto mocht pakken die hem nodig had. Maar ze waren nog geen kilometer op weg toen het tot Nummy doordrong dat dat niet klopte.

‘Mijn oma zei altijd, dat als je niet kunt kopen wat iemand anders heeft, of als je het niet zelf kunt maken, je er dan maar beter niet naar kunt blijven verlangen. Want dat heet afgunst, en afgunst maakt je een dief, sneller dan boter in een hete koekenpan smelt.’

‘Nou, sorry dat ik zo godvergeten stom was dat ik zelf geen auto in elkaar kon zetten,’ zei meneer Lyss.

‘Ik zei niet dat u stom was. Schelden doe ik niet. Want dat is niet aardig. Ik ben zelf al vaak genoeg uitgescholden.’

‘Ik vind het wel leuk om mensen verrot te schelden,’ zei meneer Lyss. ‘Daar kick ik op. Ik geniet er gewoon van om mensen uit te kafferen. Kleine kinderen zijn weleens in huilen uitgebarsten omdat ik ze had uitgescholden. Niemand hoeft mij te vertellen dat ik iets niet mag doen wat me zo veel onschuldig plezier verschaft.’

Meneer Lyss zag er niet zo eng uit als eerder die dag. Zijn kortgeknipte grijze haren stonden nog steeds alle kanten op, alsof ze wilden wegvluchten van alle gemene gedachten in zijn hoofd. Op zijn gezicht lag een verwrongen grimas, alsof hij net zijn tanden in een citroen had gezet, zijn ogen waren net zo gevaarlijk blauw als een gasvlam, op zijn gebarsten lippen zaten omgekrulde stukjes uitgedroogde huid, en zijn tanden waren grijs. Je zou haast denken dat hij prima zonder eten of drinken kon, zolang hij zich maar met zijn woede kon voeden. Maar iets van zijn dreigende voorkomen was verdwenen. Soms leek het net of hij aardig was.

Nummy was nooit boos. Daar was hij te dom voor. Dat was een van de leukste dingen van echt heel dom zijn, zo dom dat je niet eens naar school hoefde: het lukte je gewoon niet om iets te bedenken waar je boos over kon worden.

Hij en meneer Lyss vormden een paar apart, net als die duo’s in films die Nummy had gezien. In dat soort films bestond het rare duo altijd uit agenten, de ene rustig en vriendelijk, en de andere gestoord en grappig. Nummy en meneer Lyss waren helemaal geen politieagenten, maar ze verschilden wel heel erg van elkaar. Meneer Lyss was de gestoorde en grappige, behalve dan dat hij eigenlijk niet zo grappig was.

Nummy was dertig, maar meneer Lyss was waarschijnlijk ouder dan wie dan ook die nog in leven was. Nummy was pafferig en had een rond gezicht vol sproeten, maar meneer Lyss leek vooral te bestaan uit botten en kraakbeen en een dikke huid, waar miljoenen plooien in zaten, als bij een oude leren jas.

Soms was meneer Lyss zo interessant dat je steeds naar hem wilde blijven kijken, net zoiets als bij een film, als de kleine cijfertjes op een klok van een bom die aan het aftellen was. Maar er waren ook momenten dat je alleen maar moe werd als je lang naar hem keek, en dan moest je je even ergens anders op richten, om je ogen wat rust te gunnen. De sneeuw was zacht en lekker koel om naar te kijken, en de vlokken dwarrelden als witte engeltjes door het donker.

‘De sneeuw is mooi,’ zei Nummy. ‘Het is een mooie avond.’

‘Zeg dat wel,’ zei meneer Lyss. ‘Het is een betoverende avond vol schoonheid, en het ene is nog adembenemender dan het andere, mooier dan alle pracht van alle prachtige kerstkaartjes die ooit gemaakt zijn. Behalve dan dat het hier stikt van de moordlustige marsmannetjes die iedereen opeten die ze maar te pakken kunnen krijgen, nog sneller dan een houtversnipperaar een aardappel kan vermalen!’

‘Ik was die marsmannetjes niet vergeten, hoor,’ zei Nummy. ‘Als het al marsmannetjes zijn. Maar toch is het een mooie avond. Wat wilt u trouwens gaan doen? Wilt u de stad uit rijden om te zien of de agenten de weg nog steeds hebben afgezet?’

‘Dat zijn geen agenten, knul. Dat zijn monsters die zich als agenten voordoen, en die houden die weg afgesloten tot ze iedereen in dit stadje hebben opgegeten.’

Meneer Lyss reed niet hard, en toch gleden de achterbanden soms weg, naar de stoep of een andere kant op. Hij kreeg de auto altijd weer onder controle voordat ze ergens tegenop reden, maar het was duidelijk dat ze sneeuwkettingen of winterhanden nodig hadden.

Als meneer Lyss een andere auto ging stelen, een met sneeuwkettingen, en als Nummy dan met hem meeging terwijl hij wist dat de auto gestolen was, zou hij zelf waarschijnlijk ook een dief zijn. Oma had hem grootgebracht, dus als hij iets slechts deed, zou haar naam bezoedeld worden in de ogen van God in de hemel, want daar was ze nu.

Nummy zei: ‘U weet pas of de politiemonsters daar nog zijn als u gekeken hebt.’

‘Dat weet ik ook wel zonder te hebben gekeken.’

‘Hoe weet u dat dan?’

‘Omdat ik godvergeten briljant ben,’ zei meneer Lyss. Er vloog speeksel uit zijn mond toen hij dat zei, en hij omklemde het stuur zo krampachtig dat zijn knokkels er wit van werden. ‘Ik weet dat soort dingen gewoon, en dat komt omdat mijn hersenen gigantisch groot zijn. Vanmorgen in de gevangenis kenden we elkaar nog geen twee minuten, en toen wist ik al dat je een domoor was. Ja toch?’

‘Dat is waar,’ moest Nummy toegeven.

Verderop reed een politiewagen over een kruising, en meneer Lyss zei: ‘Dit schiet niet op. Met de auto komen we hier nooit weg. We moeten een andere manier zien te bedenken.’

‘Misschien kunnen we op dezelfde manier de stad uit als waarop u hiernaartoe bent gekomen. Ik heb altijd al met de trein willen reizen.’

‘Een koude, lege goederenwagon is niet zo leuk en comfortabel als je misschien denkt. Bovendien zullen ze het station inmiddels wel in de gaten houden.’

‘Nou, vliegen zal niet gaan.’

‘Nou, dat weet ik zo net nog niet,’ zei meneer Lyss. ‘Als die kop van jou net zo hol is als ik denk, zou ik een mandje aan je voeten vast kunnen maken, om vervolgens wat hete lucht in je neus te blazen, zodat je me hier als een grote ouderwetse luchtballon vandaan kunt halen.’

Terwijl de oude man de blower aanzette en de voorruit, die aan de randen was beslagen, langzaam helder werd, dacht Nummy na over zijn woorden. Op een gegeven moment zei hij: ‘Dat is flauwekul wat u zei, tenzij u lelijk tegen me wilde doen.’

‘Dat laatste zou best weleens waar kunnen zijn.’

‘Ik snap niet waarom u zo lelijk doet.’

‘Omdat ik er goed in ben. Als je ergens goed in bent, is het leuk om dat te doen.’

‘U doet niet zo lelijk tegen me als in het begin, toen we elkaar net hadden ontmoet.’

Na een korte stilte zei meneer Lyss: ‘Nou, Perzik, ik heb zo ook mijn ups en downs. Niemand kan steeds dag en nacht ergens goed in zijn.’

Meneer Lyss noemde hem soms Perzik. Waarom hij dat deed, wist Nummy eigenlijk niet.

‘Een paar keer,’ zei Nummy, ‘dacht ik even dat we vrienden zouden worden.’

‘Ik wil geen vrienden worden,’ zei meneer Lyss. ‘Pak maar een zakdoekje en snuit dat idee uit je hoofd, want het is snot en verder niks. Ik ben een zwerver, en ik ben altijd op mezelf. Vrienden zijn alleen maar een blok aan je been. Het zijn vijanden die zich nog niet als zodanig hebben ontpopt. Niets ter wereld is zo erg als vriendschap.’

‘Oma zei altijd dat vriendschap en liefde het leven de moeite waard maken.’

‘Nu je het zegt: ineens schiet me te binnen wat nog erger is dan vriendschap, namelijk liefde. Niets is zo fnuikend voor je als liefde. Het is vergif. Liefde is dodelijk.’

‘Ik zie niet in hoe dat waar kan zijn,’ zei Nummy.

‘Nou, maar het is wel waar.’

‘Nietes.’

‘Je wilt toch niet beweren dat ik lieg, knul? Er zijn mannen geweest die ik de strot heb opengereten omdat ze me een leugenaar noemden. Ik heb hun tong uitgerukt en die met uitjes gebakken, voor het ontbijt. Als iemand me uitdaagt, ben ik een levensgevaarlijke klootzak.’

‘Ik zei niet dat u loog, maar dat u dingen over de liefde zei die niet kloppen. Meer niet. Oma hield van me, en die liefde was niet dodelijk.’

‘Maar zij is wel doodgegaan, toch?’

‘Dat kwam niet door de liefde, maar doordat ze ziek was. Als ik de kanker van haar had kunnen overnemen zodat ik was doodgegaan in plaats van zij, zou ik nu dood zijn en zou zij hier naast u zitten, levend en wel.’

Ze reden een tijdje zwijgend verder, tot meneer Lyss zei: ‘Je moet niet altijd geloven wat ik zeg, knul, en je moet me ook niet altijd zo serieus nemen. Niet alles wat ik zeg is altijd even briljant.’

‘Het meeste waarschijnlijk wel, maar wat u net zei, niet. Weet u wat? Misschien kunnen we gaan sleetje rijden.’

‘Sleetje rijden?’

‘Ja, maar dan in een sneeuwscooter.’

Meneer Lyss stuurde de auto voorzichtig naar de stoeprand en stopte. ‘Dat is een mogelijkheid. Maar ligt er wel genoeg sneeuw? Volgens mij is er maar een paar centimeter gevallen.’

‘Heel wat centimeters,’ zei Nummy. ‘En het sneeuwt nog steeds.’

‘Waar halen we zo gauw een sneeuwscooter vandaan?’

‘Heel wat mensen hier in de stad hebben zo’n ding. En anders gaan we naar de sneeuwscooterwinkel in Beartrack.’

‘Weer zo’n godvergeten straatnaam met bear erin. Degene die de straatnamen van dit godvergeten gat heeft bedacht, had net zo weinig fantasie als een knotwilg.’

‘Ik zei eerder ook al dat hier in de natuur heel wat beren voorkomen. Er waren geen tijgers of zebra’s waar ze de straten naar konden noemen.’

Terwijl het bleef sneeuwen, keek de oude man een minuut of twee voor zich uit, alsof hij van mening was veranderd en hij het in tweede instantie toch een mooi gezicht vond. Voor meneer Lyss was twee minuten een flinke tijd om zich stil te houden, want meestal leverde hij constant commentaar. Vaak vond Nummy het prima als mensen zich stilhielden, maar zo’n lange stilte van meneer Lyss baarde hem zorgen, en hij vroeg zich af of meneer Lyss iets in zijn schild voerde.

Uiteindelijk zei meneer Lyss: ‘Perzik, ken je echt iemand die een sneeuwscooter heeft?’

‘Wel meer dan een.’

‘Noem eens iemand.’

‘Bosey, bijvoorbeeld.’

‘Bosey?’

‘Adjudant Barry Bozeman. Iedereen noemt hem Bosey. Die racet graag door de velden, op welk voertuig dan ook.’

‘Adjudant?’

‘Hij is politieman. En hij lacht heel vaak. Hij geeft je het gevoel dat je net als ieder ander oké bent.’

‘Die is dood,’ zei meneer Lyss botweg. ‘Als hij politieman is, hebben ze hem vermoord en er een dubbelganger voor in de plaats gezet.’

Nummy had kunnen weten dat Bosey dood was, want zelfs commissaris Rafael Jarmillo was een van de marsmannetjes, dus dan was de rest van de politie dat ook. Alle echte agenten waren doodgemaakt en opgegeten, net als wat er vanmorgen met al die anderen in de gevangenis was gebeurd. Gelukkig hadden Nummy en meneer Lyss kunnen ontsnappen.

Oma had altijd gezegd dat je altijd weer gelukkig zou worden, ook al was je nog zo verdrietig. En ze had ook gezegd dat je altijd door moest gaan. Doorgaan was belangrijk, had ze gezegd, doorgaan en gelukkig zijn en proberen het goede te doen, want als je maar lang genoeg doorging en gelukkig genoeg was en zo veel mogelijk het goede deed, dat je dan later naar God ging. God vond het niet fijn als mensen halverwege opgaven.

‘Is hij getrouwd?’ vroeg meneer Lyss.

‘Wie?’

‘Potverdorie, knul, er zit zo veel loze ruimte in die kop van jou dat je de boel met gemak zou kunnen verhuren! Je hebt daar tussen die oren van jou een compleet pakhuis vol lege stellingen zitten. Bosey! Wie anders zou ik bedoelen? Is Bosey getrouwd?’

‘Kiku’s hoofd werd een ballon, ze is naar de stilte gegaan, en die is weggevlogen, dus je weet maar nooit.’

Meneer Lyss balde een van zijn knokige handen tot een vuist, en Nummy knipperde van schrik met zijn ogen omdat hij bang was dat meneer Lyss hem een klap zou verkopen. Maar toen haalde de oude man diep adem, hij ontspande zijn hand, gaf Nummy een schouderklopje en zei: ‘Zou je dat nog een keer kunnen zeggen, en dan in gewone mensentaal?’

Verwonderd zei Nummy: ‘Maar dat was in gewone mensentaal.’

‘Zeg het dan maar in een andere mensentaal.’

‘Maar ik ken maar één soort mensentaal.’

Weer balde meneer Lyss zijn vuist, maar nog steeds haalde hij niet naar Nummy uit. Hij bracht zijn vuist naar zijn mond en knaagde een tijdje op een van de knokkels, tot hij zei: ‘Wat is Kiku?’

‘Dat is mevrouw Bozeman, zoals ik al had gezegd. Ze was een aardige Japanse mevrouw.’

‘Haar hoofd werd een ballon: wat bedoelde je daarmee?’

‘Ze werd door een bij in haar hals gestoken. Ze was allergisch, maar dat wist ze pas toen ze gestoken werd. Ze zeggen dat haar gezicht als een ballon opzwol.’

‘Wat bedoel je met ze is naar de stilte gegaan?’

‘De Eeuwige Stilte. De begraafplaats aan Brown Bear Road. De bij die haar had gestoken, is gewoon weggevlogen, maar Kiku is doodgegaan, dus je weet maar nooit.’

‘Hadden ze kinderen?’

‘Bosey en Kiku? Nee. Dat is maar goed ook nu Bosey dood is, want anders zouden die kinderen geen ouders meer hebben, en dat zou heel zielig zijn.’

‘Nee, dan zouden ze voer voor monsters zijn, net als Bosey. En omdat hij bij de politie zit en nu een politiemonster is,’ ging meneer Lyss verder, ‘zullen we vast wel bij zijn sneeuwscooter kunnen komen, want hij is toch niet thuis om ons tegen te houden. Het hele politiekorps is op de been om iedereen te vermoorden en die cocons te bouwen die we hebben gezien en alle andere smerige dingen te doen die die stinkende teringbende doet.’

‘Ik had niet gemerkt dat ze stonken,’ zei Nummy.

‘Nou, ze stonken wel. Ze stonken gigantisch.’

‘Misschien is er iets mis met mijn neus.’

4

Carson O’Connor-Maddison zat achter het stuur van een Jeep Grand Cherokee en tuurde door de voorruit naar de vallende sneeuw. Samen met Michael Maddison reed ze door de straten van Rainbow Falls. Ze waren op monsterjacht.

Eerder had Deucalion hun verteld van de grote vrachtwagens met donkerblauwe cabines en witte laadbakken, die feitelijk op een soort Auschwitz-missie waren en inwoners van het stadje ophaalden die op genadeloze wijze waren overmeesterd, om ze af te leveren bij een pakhuis, waar ze geëlimineerd zouden worden. Carson en Michael hadden een van de vrachtwagens opgespoord en hadden geprobeerd de chauffeur en zijn bijrijder gevangen te nemen om hen te ondervragen, waarbij ze zich hadden voorgedaan als Victors schepsels. De chauffeur prikte daar al snel doorheen, zei: ‘Jullie zijn geen Communitariërs,’ en toen was het een kwestie van doden of gedood worden.

Bij een eerdere gelegenheid had Carson ontdekt dat deze nieuwste golems van Victor weliswaar moeilijker uit te schakelen waren dan gewone mensen, maar dat ze veel minder duurzaam waren dan de exemplaren die hij in New Orleans had opgekweekt. Ze wist niet waarom hij de productie van de bijna onoverwinnelijke soort – die hij het Nieuwe Ras had gedoopt – had stopgezet. Misschien had het iets te maken met het feit dat hij ze niet volledig en te allen tijde onder controle kon houden en was hij bang geworden voor zijn eigen creaties.

Omdat Carson en Michael niets beters te doen hadden, zochten ze nu naar nog zo’n blauwwitte vrachtwagen, in de hoop de twee inzittenden deze keer te kunnen uitschakelen zonder ze te vermoorden. Als ze hun ondervragingstechniek iets verfijnden, kwamen ze er misschien achter waar Victor zich tegenwoordig schuilhield.

De sneeuw bemoeilijkte de zoektocht, omdat het zicht beperkt was en ze zich minder snel konden verplaatsen, ook al reden ze in een fourwheeldrive. Carson was een sportieve rijder, en de huidige weersomstandigheden vormden een bron van frustratie voor haar. Sneeuw was drie keer niks.

Carson was geboren en getogen in de Bayou. Louisiana zat haar in het bloed. Ze was dol op cajuneten en danste graag op zydeco-muziek. Toen ze nog als rechercheur Moordzaken in New Orleans zat, had ze jacht gemaakt op Victor Helios, alias Frankenstein, en toen hij en al zijn schepsels in de Big Easy dood waren, had ze afstand van de zaak kunnen nemen en het achteraf als één groot avontuur kunnen beschouwen. Zelfs toen hun leven gevaar liep, hadden zij en haar collega Michael, met wie ze inmiddels was getrouwd, dikke pret gehad. Politiewerk was altijd dikke pret. Niets was zo leuk als achter boeven aan gaan. Wapens waren ook leuk. Het was zelfs leuk beschoten te worden, zolang de tegenpartij maar niet raak schoot.

Ze zaten niet meer bij de politie maar waren een eigen detectivebureau begonnen en woonden nu in San Francisco. Hier in Montana waren ze duidelijk niet in hun element, en bovendien hadden ze geen enkele bevoegdheid, al hoefden ze het niet zonder zware wapens te stellen. Zo hadden ze zelfs een Urban Sniper bij zich, een wapen waarmee je met gemak een grizzlybeer kon vellen. Een wapen van dat kaliber straalde van zichzelf al veel gezag uit. Ondanks de wapens die ze tot hun beschikking hadden, en ondanks het feit dat ze ultracoole zwarte regenpakken van Gore-Tex/Thermolite aanhadden, was de situatie in Rainbow Falls zo deprimerend dat er na zonsondergang geen lachje meer over hun lippen was gekomen. Het zag ernaar uit dat ze de eerstkomende tijd geen dolle pret meer zouden beleven.

‘Sneeuw is drie keer niks,’ zei Carson.

‘Dat heb je nou al tien keer gezegd,’ verklaarde Michael.

‘Erger je je aan mij? Is ons huwelijk ten einde? Wil je liever een vrouw die alleen maar leuke dingen over sneeuw weet te melden?’

‘Eigenlijk vind ik het ontzettend kicken als je me irriteert. Ik heb zo langzamerhand genoeg opwinding gehad. Daar kan ik de rest van mijn leven wel mee toe. Hoe meer je me op de zenuwen werkt, hoe geiler ik word.’

‘Je begeeft je nu op heel glad ijs, jongen. Ik zou maar uitkijken als ik jou was.’

In deze woonwijk in het zuidelijk deel van de stad stonden de huizen op percelen van minstens tweeduizend vierkante meter. De naaldbomen waren zo hoog dat het net was of ze met hun toppen tot in de wolken reikten, en daardoor leken de huizen kleiner dan ze in werkelijkheid waren. Hier hing een sfeer van het Zwarte Woud, van een sprookje, maar dan wel een waarin elk moment een trol met duistere driften kon opduiken. Door het steeds veranderende gordijn van sneeuw leken de fonkelende lichtjes van de huizen mysterie en betovering uit te stralen.

Een huis, dat verder van de weg af lag dan de meeste andere, met minstens een halve hectare grond eromheen, vormde het middelpunt van grote bedrijvigheid. Op de oprit stonden verschillende pick-ups en terreinwagens kriskras geparkeerd, met draaiende motor en de koplampen vol aan. Uitlaatgassen stegen tussen de sneeuwvlokken op, en de felle koplampen gleden in dubbele bundels door het donker, trotseerden de storm en verlichtten vanaf verschillende afstanden gegroefde boomstammen.

Omdat er in deze buurt geen trottoirs of lantaarns waren, zette Carson de Jeep in de berm neer om het schouwspel beter in ogenschouw te kunnen nemen. Er stonden een paar mensen bij de auto’s, en boven aan het trapje naar de veranda stond een man – vanaf deze afstand was alleen zijn silhouet zichtbaar. Het leek of hij de toegang naar zijn huis bewaakte. Elk raam van het huis was verlicht, en binnen liepen verschillende mensen bedrijvig heen en weer.

‘Onze kant of hun kant?’ vroeg Michael.

Carson keek langs hem naar het huis en zei: ‘Lastig in te schatten.’

Ze werd in haar gedachten onderbroken toen er krachtig op het raampje naast haar werd getikt. Een man met een zware hangsnor, een stetson op zijn hoofd en een lange, dikke jas aan, had tegen het raam getikt met de loop van een geweer, die hij nu op Carsons gezicht richtte.

5

Transport1 was nog niet op de plaats van bestemming aangekomen toen Deucalion vanuit de nabijgelegen Russell Street de parkeerplaats van KBOW betrad. Links van het gebouw stonden vier auto’s naast elkaar, en voor de ingang, waar het verboden was te parkeren, stond een Ford Explorer. Te oordelen naar de dampende motorkap van de Ford, waarop sneeuwvlokken onmiddellijk smolten, was de motor van de terreinwagen nog maar kortgeleden uitgezet.

Het gebouw vanwaaruit het radiostation uitzond telde geen verdiepingen. Erachter doemde de metalen zendmast op, met bovenop een reeks rode lampjes die in de winternacht stonden te knipperen.

Twee mannen, die blijkbaar in de Explorer hadden gezeten, liepen naar de ingang, met hun rug naar Deucalion gekeerd, en waren zich niet van zijn aanwezigheid bewust toen hij hen naderde. Hoogstwaarschijnlijk behoorden ze tot Victors legioen, de voorhoede die de aanval op de nachtploeg van de radiozender inluidde. Deucalion kon de twee niet aanvallen als hij niet zeker wist wat ze van plan waren.

In één stap verplaatste hij zich van de parkeerplaats naar de receptie achter de voordeur. De ruimte werd spaarzaam verlicht, en er zat niemand achter de balie.

Toen Deucalion hoorde dat er een sleutel in het slot van de voordeur werd gestoken, draaide hij zich om en verplaatste hij zich in een oogwenk van de hal naar de gang achter een gesloten deur. Hij volgde de mannen die achter hem aan kwamen, wat betekende dat hij moest anticiperen op wat ze steeds gingen doen.

Uit de luidsprekers aan het plafond klonk zacht de stem van de radiopresentator die op dat moment de uitzending verzorgde. Aan zijn woordkeuze en zijn lichte Montana-accent te oordelen kwam hij uit deze streek en presenteerde hij een talkshow. Op dit nachtelijk uur luisterden weinig mensen en zou het zonde zijn om een landelijk geproduceerd radioprogramma uit te zenden.

Op de eerste deur links stond HEREN. Deucalion liep de kleine toiletruimte in, waar het rook naar een mengeling van dennengeur en oude urine. Hij deed het licht niet aan maar zette de deur op een kiertje, om de gang in de gaten te kunnen houden.

Hij hoorde ze vanuit de receptie de gang binnenstappen, en even later liepen ze hem voorbij zonder in zijn richting te kijken. Ze zagen er ernstig en vastberaden uit.

Verderop deden ze een deur open, en iemand in die kamer zei: ‘Warren? Jij was toch al naar huis?’

Omdat de deur van het toilet geen enkel geluid had gemaakt toen hij er naar binnen was gegaan, deed Deucalion die nu met een zwaai open en liep de gang in, achter Warren en de andere man aan, die inmiddels het vertrek verderop in de gang hadden betreden. De deur stond wijd open.

Dezelfde stem die Warren had begroet, klonk ineens paniekerig – ‘Hé, hé, wat krijgen we nou, zeg?’ – gevolgd door geluiden van een worsteling.

Deucalion stapte de drempel over en zag twee mannen met winterkleding aan – het stel dat met de Explorer gekomen was – en een derde, die een spijkerbroek en een sweatshirt droeg. De man in de spijkerbroek zat in een stoel aan een L-vormige controletafel vol controlelampjes, metertjes en schakelaars. Een van zijn belagers had hem vastgegrepen en drukte zijn hoofd met de rechterkant op het schakelbord, terwijl zijn metgezel een soort pistool uit de zak van zijn ski-jack tevoorschijn haalde. Dat apparaatje zou ongetwijfeld zo’n rond, zilverkleurig knopspeldje afvuren waarmee mensen van hun vrije wil beroofd werden en dat misschien ook nog andere doeleinden had die minstens zo afschuwelijk waren.

Stil als een schaduw kwam Deucalion in actie, tot verbijstering van deze dar uit Victors bijenkorf. Hij pakte de pols van de hand waarin de hersensonde zat, brak vingers alsof het soepstengel waren, ontfutselde de ander het wapen, zette de loop daarvan tegen de slaap van de kloon en haalde de trekker over.

Deucalion zag dat de pupillen van de kloon snel groter werden en zich vervolgens verkleinden tot een stipje, alsof de verlichting in het vertrek eerst gedimd werd en daarna feller scheen dan de zon. Hij zakte als een zoutzak ineen, en het was of het glimmende knopje op zijn slaap zo zwaar als een rotsblok was en hij onder het gewicht bezweek.

De tweede dar reageerde misschien sneller dan de gemiddelde mens gedaan zou hebben, maar toch was hij zo traag als een schildpad in vergelijking met de haas die Deucalion was, en hij liet de technicus los wiens gezicht hij tegen het controlepaneel gedrukt had. Hij stak een hand in een van de zakken van zijn ski-jack. Zijn zelfvertrouwen kwam voort uit zijn voorgeprogrammeerde identiteit, waarin bepaald was dat degenen die tot Victors nieuwe ras behoorden superieur waren aan alle anderen die ze ooit zouden tegenkomen. Maar net als elke ideologie die op een leugen is gebaseerd, zou die stelregel tekortschieten als hij met de harde werkelijkheid in aanraking kwam. De hardste werkelijkheid waarmee dit schepsel ooit te maken zou krijgen, was de snelheid en de kracht die Deucalion had meegekregen toen hij tot leven was gewekt door de vreemde bliksemschicht, die hem nog meer had geschonken.

Deucalions vuisten waren zo groot als mokerhamers. De overdonderde dar kreeg zo veel klappen dat hij achteruitdeinsde. Een regen van vuistslagen verbrijzelde zijn luchtpijp. Hij hapte naar adem, maar kreeg geen lucht. En zonder lucht vond hij de kracht niet om zich uit een wurggreep te bevrijden. In die houdgreep werden zijn nekwervels gebroken, waarna hij verslapte in de armen van zijn beul, en vervolgens gleed hij op de grond, net zo slap en levenloos als een paar aan elkaar geknoopte vodden.

De eerste dar reageerde anders op de hersensonde dan echte mensen. Hij bleef in leven en lag als een kever met gebroken dekschilden op de grond te kronkelen, zijn handen klauwend naar de vloerbedekking. Hij trilde en klapperde met zijn tanden. Zijn ogen rolden wild in hun kassen. Er kwamen lichtblauwe dampen uit zijn neus, niet slechts bij elke uitademing maar in een ononderbroken stroom.

Deucalion zette een schoen op de nek van het schepsel, waardoor het geen kant meer op kon. Hij zette zijn volle gewicht erop en drukte door, tot de wervels met een kort gekraak braken, alsof er een schakelaar werd omgedraaid, en de spastische bewegingen ophielden en de damp niet meer uit zijn neus kwam.

Toen Deucalion opkeek, zag hij dat de technicus hem met doodsbange ogen zat aan te kijken. Deucalions forse gestalte was niet het enige waarmee hij zelfs bij de meest onverschrokken types een verlammende angst teweeg kon brengen.

Op één uitzondering na heelden zijn wonden snel, en hij was nooit ziek, maar de verminkte helft van zijn gezicht, een gevolg van een conflict dat hij eeuwen geleden met zijn schepper had gehad, herinnerde hem blijvend aan het feit dat ook hij uiteindelijk sterfelijk was. Misschien was Victor de enige ter wereld die hem kon vernietigen, maar dat was een theorie die hij liever niet aan de praktijk wilde toetsen.

De kapotte huid en groteske kraters op die helft van zijn gezicht werden voor een deel aan het oog onttrokken door een complex patroon dat door een Tibetaanse monnik op zijn gezicht was getatoeëerd. Het ontwerp was geniaal en maskeerde de afschuwelijke littekens en afschrikwekkende contouren, en door de bonte kleuren leek het patroon constant in beweging. Toch bracht Deucalion zijn tijd het liefst ’s nachts en in schaduwen door, omdat iedereen onder de tatoeage de waarheid kon zien, als je maar lang genoeg keek.

Wat ook deze radiotechnicus had gedaan.

Zo nu en dan lichtten zijn ogen subtiel op, alsof de bliksem die hem tot leven gewekt had nog steeds in hem zat en door de zenuwbanen in zijn lijf trok. Door de eeuwen heen had hij het zelf talloze malen in de spiegel waargenomen, en zelf raakte hij er regelmatig van in verwarring, al was dat niet vanwege dezelfde reden waarom anderen er bang van werden.

Zijn lichaam was samengesteld uit losse onderdelen van lijken, en soms vroeg hij zich af of het licht in zijn ogen misschien een teken was dat hij, toen hij door de bliksem tot leven was gewekt, niet alleen verschillende gaven had meegekregen, maar ook een ziel, misschien zelfs een ziel van een unieke soort. Hoewel hij had leren houden van deze ingewikkelde wereld vol genade en schoonheid, had hij weleens genoeg van het geworstel en geploeter dat er onlosmakelijk mee verbonden was. Ook drukte de eenzaamheid hem soms zwaar, een gevolg van het feit dat hij niet het product was van het samengaan van een man en een vrouw. Hij hoopte dat er naast deze wereld een beter oord bestond, een vredig rijk vol naastenliefde en... perfecte tederheid. Maar het idee dat hij misschien een ziel had, verontrustte hem ook, vanwege de woede en het moordlustig geweld dat hem in het begin van zijn leven parten had gespeeld, toen hij verbitterd en verward was. Daar had hij een drukkend schuldgevoel aan overgehouden waar hij ooit van verlost hoopte te worden. Misschien was een vredig hart niet voor hem weggelegd. Het schijnsel dat binnen in hem oplichtte, kwam misschien voort uit hellevuur.

De technicus was uit zijn stoel omhooggekomen, stond achter het L-vormige controlepaneel en keek naar Deucalion alsof de reus een duivel was. Met zijn ronde gezicht en zijn vlezige gelaatstrekken leek de man meer het type om te lachen en plezier te maken. De angstige, ontstelde blik waarmee hij Deucalion bekeek, leek zo in tegenstelling met de aard van zijn verschijning dat het iets grappigs had, als de overdreven manier waarop een mimespeler een gevoel van angst zou verbeelden om die emotie zonder hulp van een stem op zijn publiek over te brengen.

‘Dat waren geen mensen,’ zei Deucalion. ‘Ik zie er misschien vreemd uit, maar ik hoor niet bij ze. Maar er zijn meer van hun soort onderweg, en het zal niet lang meer duren voordat ze eraan komen.’

De technicus bewoog zijn mond, maar er kwam geen geluid uit. Hij gebaarde zo warrig met zijn trillende handen dat niet duidelijk werd wat hij wilde uitleggen.

‘Raap jezelf bij elkaar, man. Je zult moeten vechten, anders ga je eraan. Meer keuze heb je niet. Met z’n hoevelen zijn jullie hier in dit gebouw?’

Met de ene hand pakte de technicus zijn andere, alsof hij zo het trillen wilde laten ophouden, en toen hij uiteindelijk zijn stem had teruggevonden, klonk hij opmerkelijk kalm. ‘Vier. We zijn hier met z’n vieren.’

6

Jocko stond op het punt iets geweldigs te doen. In de studeerkamer van het leuke huisje dat hij samen met Erika Vijf bewoonde. Vlak buiten Rainbow Falls. Sneeuw tegen het raam.

Soms zat Jocko op de draaistoel achter de computer. Soms zat hij er in geknielde houding op. Soms ging hij erop staan. Dan ging hij erop staan dansen, zo wild dat de stoel begon te draaien. Zijn rood-groene hoed met zilveren belletjes tingelde dan vrolijk mee.

Soms typte Jocko met zijn voeten. Lelijke lange tenen. Lelijk maar lenig en soepel. Tenen waar je goed mee kon typen. Hij had ook lelijke vingers. Zijn hele lijf was lelijk. Zelfs zijn bizarre tong met de drie haren erop.

Jocko was een kankergezwel.

Of eigenlijk was hij begonnen als een soort kankergezwel in het biologisch totaal ontregelde lijf van een van de schepsels van Victors Nieuwe Ras in New Orleans. Totdat hij van zichzelf bewust werd. Een gezwel met een eigen wil. Met dromen en verlangens. Hij groeide in snel tempo. Later brak hij uit het lijf waarin hij had gezeten en werd hij meer dan een gezwel. Iets beters.

Hij werd een monster. Sommige mensen begonnen te gillen als ze Jocko zagen. Anderen vielen flauw. Vogels scheten op zijn kop. Katten begonnen te blazen, en ratten maakten piepend dat ze wegkwamen. Jocko was een heel doeltreffend monster. Mismaakte schedel. Bleke huid vol wratten. Een liploze spleet op de plek waar een mond had moeten zitten. Enge gele ogen, allebei te groot voor zijn hoofd, het ene nog groter dan het andere.

Een monster kon op meer respect rekenen dan een gezwel. Er was niemand die een gezwel leuk vond. Want wat was er leuk aan een gezwel? Maar over monsters werden boeken geschreven en films gemaakt. Sommige mensen waren bang voor monsters maar vonden ze stiekem ook een beetje leuk.

Als je je leven begon als een gezwel met hersens, kon het alleen maar beter worden. Jocko was heel fanatiek als het erom ging jezelf te verheffen. Ondanks het feit dat Jocko het tot monster had geschopt en nog meer ambities koesterde, was hij altijd eenvoudig gebleven. Hij was nooit vergeten waar hij vandaan kwam. Eens een gezwel, altijd een gezwel.

Jocko was nauwelijks groter dan een dwerg, maar hij zou dolgraag een meter vijfentachtig zijn. En knap. Met haar op zijn hoofd in plaats van op zijn tong. Soms droomde Jocko dat hij iemand anders was. Dan was hij een filmster. Vaak George Clooney. Soms Ashton Kutcher. Een keer, toen hij droomde dat hij Dakota Fanning was, wist hij hoe het voelde om door iedereen aanbeden te worden. Hij zou heel graag een knappe mannelijke filmster zijn. Het maakte hem niet uit wie, als het maar niet Johnny Depp was. Van Johnny Depp werd Jocko bang.

Nu Jocko aan Johnny Depp dacht, begonnen zijn handen te trillen. Zijn lelijke vingers stuiterden over het toetsenbord, en op het scherm verscheen allerlei onzin. Hij haalde zijn handen van het toetsenbord. Langzaam en diep inademen. Rustig. Kalm. Johnny Depp zat minstens duizend kilometer van Rainbow Falls af.

Jocko zat niet zomaar wat op zijn computer te typen. Hij was niet aan het gamen. Zat geen Excel-spreadsheet te maken. Hij was aan het hacken. Niet via een telefoonverbinding of de kabel, maar via de schotel die op het dak stond.

Jocko was een firewall omzeilende, code krakende, achterdeur bouwende internettovenaar die meer geheime gegevens boven tafel wist te krijgen dan een goochelaar kaarten uit zijn mouw kon schudden.

Daarom droeg hij de rood-groene hoed met de zilveren belletjes. Zijn hackhoed. Hij had nog dertien andere hoeden. Hoedjes voor verschillende gelegenheden. Jocko was dol op hoeden.

Deucalion – monster der monsters, Victors eersteling, mentoren superbrein, legende! – had Jocko een belangrijke taak toebedeeld. Hij moest de beveiligde bestanden van de dienst van het wegverkeer hacken om erachter te komen van wie een blauwwitte vrachtwagen met een bepaald kenteken was.

Jocko maakte deel uit van een team. Er werd een beroep op hem gedaan. Misschien was hij wel een held.

In het verleden had Jocko de boel soms verkloot. Een sukkel was hij geweest. Een mislukkeling. Een dwaas. Een debiel. Een koekenbakker, een domoor, een uilskuiken.

Maar dat was allemaal verleden tijd. Nu zou hij ervoor zorgen dat zijn moeder trots op hem kon zijn.

Erika was niet zijn biologische moeder. Als je als gezwel ter wereld was gekomen, had je geen echte moeder. Ze had hem zo’n beetje geadopteerd.

Ze gingen nooit een dagje als moeder en kind naar het park. En ze gingen ook nooit naar de stad om samen een ijsje te eten. Als mensen Jocko per toeval zagen, wilden ze hem onmiddellijk met knuppels te lijf gaan. Knuppels, paraplu’s, wandelstokken, emmers, alles wat maar voorhanden was.

Tot nu toe was Jocko nog geen monster geworden waar de meeste mensen weliswaar bang voor waren maar dat ze ook een beetje leuk vonden. Voor zijn eigen veiligheid bleef Jocko’s bewegingsvrijheid beperkt tot dit huis en de zestien hectare grond eromheen.

Erika Vijf, die zich nu Erika Swedenborg noemde, was de vijfde van vijf identieke echtgenotes die Victor in zijn creatietanks in New Orleans had opgekweekt. De eerste vier hadden hem niet behaagd en waren geëlimineerd. Victor geloofde niet in scheiden. Ook Erika Vijf kon hem op de lange duur niet behagen. Maar in de nacht waarin het kwaadaardige rijk van Victor in Louisiana ten val kwam, was ze gevlucht. Daarbij had ze flink wat van zijn geld meegenomen. Ze was de enige van het Nieuwe Ras die de ramp had overleefd.

Plotseling was het Jocko gelukt het wachtwoord van de dienst van het wegverkeer te kraken, alsof het een simpel walnootje was, en hij was binnen.

‘Banzai!’ riep hij uit.

Hij voerde het kentekennummer van de vrachtwagen in om achter de identiteit van de eigenaar te komen. De informatie verscheen op het scherm.

‘Joechei! Hoera! Hoera!’

De vrachtwagen bleek van een non-profitorganisatie te zijn, Op Weg Naar Volmaakte Vrede. Dat klonk goed. Schattig en gezellig. Op weg zijn was altijd een goede zaak. Volmaakte vrede was ook een goede zaak. Zelfs een monster met citroengele ogen die praktisch geen morele opvoeding had gehad, snapte dat dit in alle opzichten een goede zaak was.

Op Weg Naar Volmaakte Vrede had een adres. In Rainbow Falls. Jocko printte het uit.

Nadat hij de verbinding met de dienst voor het wegverkeer had verbroken, zocht hij naar de website van Op Weg Naar Volmaakte Vrede. Die bleek niet te bestaan. Dat was raar. Reden tot wantrouwen. Elke non-profitorganisatie diende een website te hebben. Iedereen had een website.

Zelfs Jocko had een website: www.jockothinksaboutlife.com. Steeds als hij een nieuw inzicht in het leven had, zette hij dat erop. Misschien hadden anderen iets aan zijn gedachtespinsels. Een paar dagen geleden had hij er nog opgezet: Alle muffins zijn lekker, maar sommige zijn nog lekkerder dan andere, wat geen belediging is voor de mindere muffins, maar zo is het gewoon in het leven. Ik doe er altijd jam op.

Jocko zocht op internet naar bedrijven in Montana. Zonder die sites te hoeven hacken, vond hij wat hij zocht. Op Weg Naar Volmaakte Vrede, Inc. had een adres dat overeenkwam met het adres dat hij op de site van de dienst voor het wegverkeer had zien staan.

De directeur was Victor Leben. Die naam was geen toeval. Victor Frankenstein. Daarna Victor Helios. Nu Victor Leben. Victor.

‘Jeetjemineetje!’

Op het scherm leek de o in Victor op een oog. Een oog dat naar Jocko keek. Nu wist Victor vast dat Jocko hem had opgespoord. Victor wist alles.

Jocko droeg een T-shirt met daarop een afbeelding van Buster Steelhammer, de grootste ster in de geschiedenis van het worstelen. Meestal voelde hij zich dapper als hij dat shirt droeg. Maar nu niet.

De o in Victor. Keek hem aan. Onmogelijk. Maar Victor kon alles. Victor was alwetend.

Foute boel. Heel foute boel. Afschuwelijk. Rampzalig! Plotseling werd Jocko overspoeld met negatieve energie. Zenuwen raakten in de knoop. Zijn hart zwol op van angst. Afreageren, afreageren. Dansen! Dansen! Jocko sprong op de stoel en begon ten einde raad te dansen. De stoel begon te draaien. Victor keek toe via de o in zijn naam, op een of andere manier, hoe dan ook. Keek toe.

Dansend en draaiend, door Victor bekeken. Jocko was zo goed als dood. Jocko was een dood, dansend monster.

7

Dagget zat achter het stuur van zijn Land Rover en reed zonder vast reisdoel door Rainbow Falls, in de hoop dat hij zich als handhaver van de wet onbewust liet leiden door een zekere intuïtie bij het bepalen van zijn route, maar diep vanbinnen wist hij dat hij maar wat deed.

Naast hem zat Frost, die op het scherm van zijn laptop tuurde. Daar gaf een knipperende rode stip op een plattegrond van de stad de locatie aan van de patrouillewagen die door commissaris Rafael Jarmillo werd bestuurd. Een dag eerder hadden ze stiekem een zendertje onder Jarmillo’s auto bevestigd, en sindsdien hadden ze kunnen volgen waar hij zoal heen reed. Deze dag had de commissaris al heel wat bezoekjes in de stad afgelegd, waarvan er maar één iets met zijn functie als hoofd van het politiekorps te maken had.

‘Ja,’ zei Frost. ‘Hij is niet voor een bliksembezoekje bij Montana Power and Light binnengewipt. Het is waar hij uiteindelijk wezen moest.’

De Land Rover was voorzien van een politiescanner, maar die hadden Dagget en Frost uitgezet. Meer dan twaalf uur geleden waren commissaris Jarmillo en zijn medewerkers afgestapt van het gebruik van een gewone code die elke agent overal in het land kende en waren ze overgeschakeld op een zelfbedachte code. Frost had geprobeerd die met behulp van zijn computer te kraken, maar dat was hem niet gelukt. Als er op de politiezender buiten de code om gecommuniceerd werd, waren het korte mededelingen, waaruit je niets kon opmaken.

‘Wil je dat we naar het energiebedrijf gaan?’ vroeg Frost. ‘Kijken wat daar gaande is?’

‘Ik zit net te denken, nu de commissaris toch onderweg is, kunnen we misschien net zo makkelijk even bij zijn huis langsgaan om een babbeltje met zijn vrouw te maken.’

Dagget en Frost, die nu drie dagen in Rainbow Falls waren, waren agenten die voor een afdeling van de FBI werkten die zo geheim was dat het hoofd van de organisatie er niets van afwist. Ze waren ervan overtuigd dat er in Rainbow Falls iets ernstigs aan de hand was, al hadden ze geen idee wat dat dan zou kunnen zijn. De klokkenluider die hen van de mogelijke misstand op de hoogte had gebracht, wist alleen te vertellen dat er de afgelopen jaren enorme geldstromen naartoe waren gegaan, naar een non-profitorganisatie die Op Weg Naar Volmaakte Vrede heette. Het ging om zo ongelooflijk veel geld – dat via een keten van verschillende bankrekeningen het uiteindelijk doel bereikte – dat het vermoeden rees dat het om een criminele onderneming van uitzonderlijk formaat ging.

En vanmiddag hadden ze van hun chef, Maurice Moomaw in Washington D.C., vernomen dat de Moneyman, de weldoener die achter de geldstromen zat, de volgende dag naar Rainbow Falls of omstreken zou komen. Als het weer het toeliet zou hij per helikopter uit Billings vertrekken. De Moneyman was een hooggeplaatste persoon. Als hij zich persoonlijk liet zien, zou de samenzwering – of wat er dan ook maar achter mocht zitten – vast een kritiek punt bereiken.

‘Een babbeltje met zijn vrouw maken?’ Dat leek Frost maar niks. ‘Het lijkt me geen goed plan om nu al onze identiteit prijs te geven.’

‘Ik zei ook niet dat we onze FBI-id zouden laten zien. We hangen gewoon een of ander lulverhaal op, om te zien hoe ze reageert, en om eens binnen te kijken.’

Frost schudde zijn hoofd. ‘Ik ben niet zo goed in lulverhalen ophangen.’

‘Je hebt gezien hoe ik dat aanpak. Ik schud het ene lulverhaal na het andere uit mijn mouw. Als jij maar gewoon vriendelijk blijft knikken, kun je de rest rustig aan mij overlaten.’

Frost tuurde naar de knipperende stip op het scherm en keek vervolgens door de voorruit naar de dwarrelende sneeuwvlokken. De hele dag had er een vreemde, verontrustende sfeer in Rainbow Falls gehangen. Hij wist niet precies waar hij die indruk op baseerde. Uit de bewegingen van het politiekorps was op te maken dat ze met een of andere geheime en misschien illegale activiteit bezig waren, maar dat was niet het enige waardoor hij zo’n ongemakkelijk gevoel had gekregen. De afgelopen uren had hij de indruk dat de op het eerste gezicht normale gang van zaken in Rainbow Falls schijn was, alsof het vreemde maar mooie stadje een buitengewoon levensecht geschilderd decorstuk was waarachter een heel andere plaats schuilging, met vreemde, afzichtelijke gebouwen in verregaande staat van verval, nauwe kronkelstraatjes, met in elke schaduw een griezelig moordzuchtig wezen zonder naam.

Nu alles langzamerhand met een witte deken werd toegedekt, kreeg Frost het gevoel dat het stadje later niet als vanzelf onder de smeltende sneeuw tevoorschijn zou komen, maar dat het langzaam aan de werkelijkheid werd onttrokken. Alsof Rainbow Falls zou zijn verdwenen als de sneeuw uiteindelijk was gesmolten, alsof het plaatsje nooit had bestaan.

Frost was niet iemand die snel spoken zag. Tot nu toe was zijn fantasie nooit met hem op de loop gegaan en was hij niet bang geweest dat er allerlei boemannen uit het donker op hem af sprongen en er op elke straathoek boze geesten rondwaarden die het op hem gemunt hadden. Hij was niet het probleem. Het probleem was Rainbow Falls. Er zat iets goed fout in dit plaatsje.

‘Goed,’ zei hij. ‘Laten we dan maar eens een babbeltje met Jarmillo’s vrouw gaan maken.’

8

Naast de man met de stetson en de dikke lange jas doken er nog twee mannen uit het nachtelijk donker op. Ook zij hadden geweren bij zich.

Carson en Michael beschikten niet alleen over pistolen, maar ook over Urban Snipers, maar gezeten in hun Grand Cherokee zouden ze een vuurgevecht niet overleven.

Carson zei tegen Michael: ‘Ik zou de auto in DRIVE kunnen zetten en gas kunnen geven.’

‘Slecht idee. Ik ben vanmorgen vergeten mijn onoverwinnelijkheidspil in te nemen.’

‘Wat moeten we dan doen?’

‘Gewoon wat ze zeggen dat we moeten doen,’ zei Michael.

‘Wat een slap gezeik. We zijn toch geen mietjes?’

Hij zei: ‘Soms ben je zo macho dat het zich tegen je keert.’

De man met de zware hangsnor tikte weer met de loop van zijn geweer tegen haar raampje. Hij keek alsof hij al vanaf zijn geboorte last van obstipatie had. Toen ze tegen hem glimlachte, begon hij nog norser te kijken.

Carson dacht aan Scout, haar kindje van bijna zeven maanden, dat in San Francisco zat, onder de buitengewoon goede hoede van Mary Margaret Dolan, die het huishouden runde en op het kind paste. Hun dochtertje had een glimlach die complete gletsjers kon laten smelten. Nu Carson aan Scout dacht, werd ze overspoeld door de angst dat ze haar dochtertje nooit meer zou zien.

Ze zette de motor uit en zei: ‘Ze maken vanzelf een fout. Dan hebben wij een kans.’

‘“Alles wat gebeurt, is het beste in deze best denkbare wereld.”’

‘Van wie is dat?’

‘Weet ik niet. Een van de Muppets. Misschien Kermit.’

Ze deden hun portier open, stapten uit en staken hun handen omhoog om te laten zien dat ze ongewapend waren.

De cowboy met de zware hangsnor deinsde argwanend achteruit, alsof Carson de meest bedreigende en kwaadwillende figuur was die hij ooit had gezien. Hij keek onverschrokken uit zijn ogen, maar zijn gejaagde oppervlakkige ademhaling, waardoor er steeds wolkjes waterdamp uit zijn neus kwamen, was daarmee in tegenspraak. Hij leidde haar naar de voorkant van de Grand Cherokee.

Een van de anderen zei tegen Michael dat hij naast Carson moest gaan staan. Ook deze man droeg een stetson, en een leren jas met een schaapsleren kraag. Bij hem was te zien dat hij minder gejaagd ademhaalde dan de man met de hangsnor. Maar uit de rusteloze blik waarmee hij naar Carson en Michael en tal van plekken in het donker keek, bleek dat hij bang was, iets wat hij niet wilde laten merken.

Dit waren geen schepsels uit Victors legioen. Dit waren echte mensen, die blijkbaar een bepaalde reden hadden om aan te nemen dat er in deze ogenschijnlijk vredige nacht in Montana afschuwelijke dingen gaande waren.

De derde man, die snel hun terreinwagen had doorzocht, had een Urban Sniper gevonden. ‘Hier hebben ze er nog een van. Nooit eerder zo’n ding gezien. Pistoolgreep. En volgens mij zitten er geen hagelpatronen in, maar gewoon kogels. Ze hebben twee pistolen en een rugzak vol extra magazijnen en munitie voor de geweren.’

De tweede cowboy keek naar de man met de hangsnor. ‘Wat wil je doen, Teague?’

Teague wees op de Urban Sniper en zei tegen Michael: ‘Kun je uitleggen wat dat kanon te betekenen heeft dat Arvid daar in zijn handen heeft?’

‘Dat wapen mag alleen de politie gebruiken. Dat krijg je niet zomaar.’

‘Zijn jullie van de politie?’

‘Geweest.’

‘Niet in deze streken.’

‘New Orleans,’ zei Michael.

‘Geweest. Maar nou heb je er nog steeds een.’

‘Nostalgie,’ zei Michael.

Teague zei: ‘Kun je wel zo’n zwaar wapen aan, juf?’

‘Zo’n ding kan ik wel aan, ja,’ zei Carson. ‘En jou ook wel.’

‘Bij welke afdeling zaten jullie?’

‘Bij de beste. Recherche. Moordzaken.’

‘Jullie stappen recht op je doel af, hè?’

‘Zo voorkom je misverstanden,’ zei Carson.

Teague zei: ‘Ik heb een vrouw die net als jij is.’

‘Daar mag je Onze Lieve Heer dan wel elke avond op je blote knietjes voor danken.’

De meeste mensen durfden Carson niet recht in de ogen te kijken, maar Teague wel. De blik die in zijn ogen lag, was zo hard als een scalpel. Carson kon haar blik er bijna met een metalig geluid vanaf horen ketsen.

‘Wat heeft dat trouwens te betekenen, dat jullie met al die wapens rondrijden?’ vroeg Arvid.

Carson keek naar Michael, en toen Michael zijn wenkbrauwen optrok, besloot ze hun motieven voor een deel prijs te geven, om te zien hoe dat uitpakte. ‘We zijn op monsterjacht.’

De drie cowboys lieten haar woorden zwijgend tot zich doordringen en keken elkaar aan. De sneeuw dwarrelde in stilte neer, iedereen ademde wolkpluimpjes uit in de koude avondlucht, de hoge donkere bomen in de straat werden geleidelijk wit... Dat ze zo rustig op haar merkwaardige uitlating reageerden, deed vermoeden dat ze iets hadden meegemaakt waardoor een monsterjacht hun niet onredelijk in de oren klonk.

‘Wat hebben jullie gezien?’ vroeg ze.

Tegen zijn metgezellen zei de naamloze cowboy: ‘Ze hebben wapens. Dat betekent dat ze net als wij zijn. Anders zouden ze geen wapens nodig hebben.’

‘Clint heeft gelijk,’ zei Arvid. ‘Die moordmachines hebben geen wapens nodig. We hebben zelf gezien waartoe ze in staat zijn zonder een wapen te gebruiken.’

Michael vroeg: ‘Moordmachines?’

In tegenstelling tot Arvid en Clint had Teague zijn geweer niet laten zakken. ‘Het leken net echte mensen, maar dat waren ze niet. Ik kreeg de indruk dat ze een soort Terminators waren, maar dan nog vreemder.’

‘Buitenaardse wezens,’ verklaarde Arvid.

‘Nog erger dan dat,’ zei Carson.

‘Ik zie niet in wat er nog erger kan zijn.’

Teague richtte zich tot Carson en zei: ‘Wil je beweren dat je weet waar we het over hebben?’

‘Misschien kunnen we beter naar binnen gaan om hier verder over te praten,’ stelde Carson voor. ‘Je weet maar nooit wat er elk moment om de hoek kan komen zetten. Clint heeft gelijk – jullie en wij, we staan aan dezelfde kant.’

‘Waarschijnlijk,’ zei Teague.

Ze wees naar het huis dat door bomen was omgeven, met de auto’s op de oprit, waarvan de koplampen alle kanten op schenen. ‘Blijkbaar vinden jullie dat het huis verdedigd moet worden. Die vrouw over wie je het had, zit die daar binnen?’

‘Jazeker.’

‘Hoe heet ze?’

‘Calista.’

‘Ik wil wedden dat Calista vijf keer zo snel als jullie kan zien hoe het zit met Michael en mij. Het lijkt me dat jullie vaak van haar op je donder krijgen omdat jullie maar geen beslissing kunnen nemen.’

‘Ik ga niet over een nacht ijs. Dat weet ze te waarderen.’

‘Ze zal wel moeten.’

Weer keken ze elkaar strak aan, alsof het een wedstrijdje was wie het eerst zijn blik zou afwenden, en nadat Teague een mondhoek had opgetrokken, bij wijze van glimlach, liet hij zijn geweer zakken. ‘Oké, pak een wapen en kom mee, dan gaan we informatie uitwisselen en kijken of we het er met z’n allen levend vanaf kunnen brengen.’

Arvid gaf de Urban Sniper terug.

Michael stapte in de Grand Cherokee, en Carson ging weer achter het stuur zitten. Tegen de tijd dat ze de koplampen had aangedaan, waren Arvid en Clint tussen de besneeuwde struiken verdwenen om de wacht te houden.

Ze reed door de berm naar de oprit, achter Teague aan, die al halverwege het huis was.

Toen Carson de Jeep achter de laatste terreinwagen van de karavaan had gezet, merkte ze dat er minstens tien auto’s bij het huis stonden, meer dan ze eerst had gedacht. Het complex was groter dan vanaf de weg zichtbaar was. De geasfalteerde oprit liep om het huis heen naar een laag gebouw, dat mogelijk dienstdeed als garage en werkplaats.

Toen ze uitstapte, hoorde ze de stationair draaiende motoren van andere auto’s, die met hun koplampen de winternacht verlichtten. Hier en daar stonden mannen twee aan twee zwijgend op wacht.

Terwijl Carson met Teague naar de voorkant van het huis liep, zei ze tegen hem: ‘Zijn dat buren van jullie?’

‘Nee,’ zei Teague. ‘We behoren tot dezelfde kerk. We waren voor onze maandelijkse familiebijeenkomst bij elkaar gekomen in het partycentrum van burgemeester Potter, toen die marsmannetjes – of wat ze ook maar mogen wezen – ons aanvielen. Drie lieve mensen uit onze kerkgemeenschap zijn daarbij om het leven gekomen. Gelukkig geen kinderen, geprezen zij de Heer.’

‘Van welk kerkgenootschap zijn jullie?’ vroeg Michael.

‘Wij zijn van de Riders in the Sky,’ zei Teague, toen ze bij het trapje naar de veranda kwamen. ‘Onze geloofsgenoten die zoals gezegd zijn overleden, daarvan hopen we dat ze vanavond op hemelse paarden het paradijs zijn binnengereden, maar dat biedt ons niet zo veel troost als wel zou moeten.’

9

Nancy Potter, echtgenote van de burgemeester van Rainbow Falls, was aanvankelijk uit haar doen door de manier waarop zesentwintig porseleinen figuurtjes in de woonkamer op de drie glasplaten van een vitrinekast stonden uitgestald. In een uur tijd groeide dat gevoel uit tot irritatie, dat omsloeg in boosheid, dat omsloeg in razernij. Als de porseleinen figuurtjes echte mensen waren geweest, zou ze hen allemaal hebben doodgemaakt. Ze zou hun darmen uit hun lijf hebben gehaald, hun kop van hun romp hebben getrokken en hun overblijfselen in brand hebben gestoken.

Als de echte Nancy Potter niet dood was geweest, zou deze Nancy Potter haar hebben doodgeslagen op grond van het feit dat ze die figuurtjes sowieso had aangeschaft. Het was gewoon niet mogelijk om op drie glasplaten zesentwintig porseleinen beeldjes zodanig neer te zetten dat ze een evenwichtig geheel vormden. Om de figuurtjes zo gelijk mogelijk te verdelen, kwam ze uit op negen, negen en acht. Bovendien was twaalf het ideale aantal beeldjes om bij elkaar te zetten, want op die manier leek de vitrine niet te vol en niet te leeg. Elf per glasplaat kon ook nog wel, maar dan nog kwam ze zeven beeldjes tekort. De echte Nancy Potter had duidelijk geen enkel benul van de noodzaak om overal symmetrie in aan te brengen, voor de orde en het evenwicht.

Elke Communitariër begreep dat perfecte symmetrie, absolute ordening, evenwicht en gelijkvormigheid belangrijke principes waren. Er waren nog veel meer belangrijke principes, die geen van alle in gewicht onderdeden voor elkaar: concentratie, efficiëntie, onvoorwaardelijke gelijkheid, uniformiteit, onderwerping aan de Schepper van de Gemeenschap, het handelen naar kille rede en het verwerpen van sentimentele gevoelens...

De echte Nancy Potter was een typisch menselijk wezen geweest, dat niet altijd geconcentreerd bezig was en vaak inefficiënt te werk ging. En dan die sentimentele gevoelens! Die zesentwintig beeldjes waren engeltjes. In het uur dat de kloon van Nancy geprobeerd had enige symmetrie in de vitrine aan te brengen, waren de beeldjes haar steeds meer gaan tegenstaan, niet alleen door het gebrek aan ordening, maar ook door die kitscherige, ordinaire, onnozele engeltjes zelf, met hun stomme achterlijke poses en die stomme zelfvoldane grijns op hun stomme zelfingenomen vrome kop. Ze vormden een bron van aanstoot voor het verstand, waren een belediging voor de intelligentie, en ondermijnden elke poging tot efficiëntie. Als de echte Nancy Potter hier was geweest, zou de Communitariër Nancy haar hebben doodgeslagen, maar niet alvorens die stomme porseleinen engeltjes stuk voor stuk bij die stomme vrouw in haar keel te hebben gepropt, of in een van haar andere stomme lichaamsopeningen.

Uit frustratie gooide ze twee engeltjes op de grond en stampte er net zo lang op tot ze in duizend scherven uiteen waren gevallen. Nu had ze nog vierentwintig beeldjes over, acht per glasplaat: evenwicht. Maar het waren en bleven engeltjes, en nu was de vitrine te leeg om nog een geheel te kunnen vormen. Ze pakte nog twee porseleinen figuurtjes uit de vitrine, smeet ze op de grond en trapte er heel hard op, keihard, en toen nog twee, en nog twee. Het kapotmaken van deze sentimentele prullaria verschafte haar een zekere intellectuele genoegdoening, zeer veel zelfs, en ze vond het heerlijk om zulke oerdomme symbolen van volslagen gebrek aan ontwikkeling te vernietigen. Ze koesterde niets dan minachting voor die walgelijke totems met hun stomme vleugeltjes. Ze haatte ze, en ze haatte het stomme mens dat ze verzameld had. Ze moesten vernietigd worden. De mensen met hun compleet gebrek aan kennis moesten stuk voor stuk van de aardbodem gevaagd worden, want met hen zou ook hun idiote fantasie verdwijnen, hun debiele, van elke kennis gespeende, irrationele, saaie, totaal niet interessante, stomme, achterlijke, infantiele overtuigingen en ideeën en verlangens. Mensen waren zelfingenomen, van elk inzicht verstoken wezens en moesten stuk voor stuk worden doodgemaakt: mannen, vrouwen, en vooral kinderen, want die waren het ergst, die smerige uitscheidingsproducten van een onvoorstelbaar goor biologisch proces. Ze moesten worden kapotgetrapt, kapot, verpulverd, verbrijzeld, tot pulp geslagen!

Onder de boog die de doorgang vormde tussen de woonkamer en de gang zei Ariel Potter: ‘Je hebt toch geen obsessie ontwikkeld, wel?’

Dit was niet de echte Ariel, die veertien was geweest. Die Ariel leefde niet meer. Deze Ariel was weliswaar blond en had blauwe ogen, net als de echte, maar was iets meer dan negen dagen geleden geprogrammeerd en op de wereld gezet. ‘Want als dat zo is, zal ik dat aan onze Schepper moeten melden. Dan zal hij je moeten terughalen.’

Leden van de Gemeenschap werkten efficiënt en geconcentreerd, als een machine. Efficiëntie betekende deugdzaamheid; inefficiëntie was de enige ondeugd waartoe hun soort in staat was. Het enige waardoor een van hen inefficiënt kon worden, was als ze ergens door geobsedeerd raakten, een mankement waar een enkeling soms last van had.

Het kwam niet vaak voor. Technici die het scheppingsproces in de Hive in de gaten hielden, onderkenden de aanleg voor obsessief gedrag meestal al binnen drie dagen nadat een Communitariër was geproduceerd. Op deze manier werd 99,9 procent van deze defecte exemplaren tijdig onderschept en teruggestuurd naar de oermassa waaruit hun soort werd geschapen. Elke nieuwe lading Communitariërs werd aan tests onderworpen, zodat de kans praktisch nihil was dat de Hive er een afleverde die een aanleg voor obsessief gedrag had.

Desalniettemin zou het kunnen dat één enkel individu met zo’n afwijking dermate slecht presteerde in de wereld buiten de Hive dat het niet voor een menselijk exemplaar kon doorgaan. Bij elke onopgemerkt gebleven Communitariër die obsessief gedrag aan de dag legde, bestond het gevaar dat het bestaan van de Gemeenschap aan het licht kwam, doordat de echte mensen erachter kwamen dat er een geheime oorlog tegen hen werd gevoerd.

‘Ik heb nergens last van,’ zei Nancy.

Ariel keek haar met een neutrale, niet-veroordelende blik aan, want ze waren voor honderd procent gelijk aan elkaar. ‘Wat ben je dan aan het doen?’

‘Ik ruim rommel op en probeer dit afschuwelijk ongeordende huis een beetje op orde te brengen.’

Ariel keek naar de porseleinscherven die op de vloer lagen. ‘Dit lijkt niet erg op orde. Of zie ik het verkeerd?’

Met een brede zwaai wees Nancy naar de overgebleven engeltjes in de vitrine, en toen balde ze haar hand tot een vuist, waarmee ze naar de beeldjes zwaaide. ‘Eerst moet ik deze stomme iconen kapotmaken. Dat is alleen maar logisch. Het zijn achterlijke symbolen van wanorde en een gebrek aan verstand. Nadat ik die weerzinwekkende, walgelijke, verachtelijke iconen voorgoed heb verbrijzeld en vermorzeld en verpulverd, zal ik natuurlijk elk scherfje en stukje en brokje en stofje opvegen, zodat de woonkamer er weer ordelijk, sereen en smetteloos uit zal zien.’

Een halve minuut lang bleef Ariel Nancy aankijken, waarna ze zei: ‘Is het overmatig gebruik van bijvoeglijke naamwoorden en bijwoorden geen teken van obsessief gedrag?’

Nancy dacht diep over die vraag na. Van Communitariërs werd verwacht dat ze zich zelfverzekerd, intelligent en eerlijk naar elkaar opstelden. Toen ze de engeltjes kapot had getrapt, had ze zich zeer zelfverzekerd gevoeld. ‘In dit geval bewijst het alleen maar des te meer dat ik me met opperste concentratie aan mijn taak heb gewijd. Ik ben meer gericht bezig dan een sterrenkijker of een laser.’

Nadat Ariel hier even over nagedacht had, zei ze: ‘Ik heb bijna de hele koelkast leeggegeten, plus de helft van wat er in de voorraadkast stond. En toch heb ik nog een schreeuwende honger. Ik denk dat het probleem is dat ik ernaar honger om te beginnen. Ik wil naar de schuur toe om te worden wat ik ben.’

‘Maar jij bent fase twee,’ zei Nancy. ‘Jouw werk begint pas op zaterdag, als alle mensen in deze stad dood zijn en we overal de volledige controle over hebben.’

Ariel knikte. ‘Maar volgens mij ben ik net als jij. Ik ben zo gefocust als een laser, en ik wil zo graag met de missie beginnen en efficiënt in actie komen dat het niet logisch lijkt om nog langer te wachten. Als ik logisch nadenk, moet ik mijn verstand volgen, en mijn verstand zegt dat ik in actie moet komen als daar een gegronde reden toe is. En die gegronde reden is er, want ik kan gewoon niet langer wachten, dat gaat gewoonweg niet, dat lukt niet, wachten is een ware kwelling, een marteling. Ik moet nu gewoon in actie komen, ik moet worden waarvoor ik gemaakt ben, vanavond, nu, onmiddellijk!’

Twaalf seconden dacht Nancy na over de uitleg die Ariel had gegeven. Net als alle Communitariërs was ze voorgeprogrammeerd en uitgerust met een duizendjarige kalender en klok, en zonder op een horloge te hoeven kijken, wist ze tot op de seconde nauwkeurig hoe laat het was.

Nancy zei: ‘Stiptheid maakt deel uit van efficiëntie. Als je in staat bent je taken eerder dan gepland tot uitvoer te brengen, wil dat zeggen dat je nog efficiënter bent dan strikt noodzakelijk is.’

‘Dat mijn bereidheid voorloopt op de planning,’ zei Ariel, ‘bewijst dat onze Schepper briljant is.’

‘Hij is de meest briljante geest ooit. En mijn onvermogen om me niet op te winden over die belachelijke, driedubbel overgehaalde engeltjes, bewijst mijn betrokkenheid bij de Gemeenschap.’

‘Voor de Gemeenschap,’ zei Ariel.

Nancy zei: ‘Voor de Gemeenschap.’

‘Ga je dan nu mee naar de schuur?’

‘Eerst wil ik de rest hiervan nog even kapotmaken.’

‘Goed, als dat per se moet.’

‘Dat moet. Ik wil dit echt doen. Daarna help ik je wel te worden wie je bent.’

‘Schiet maar op,’ zei Ariel. ‘Ik heb ook zo mijn behoeften. Ik wil naar de schuur toe, om te worden. Ik wil het zo graag dat ik het gevoel heb dat ik uit elkaar spat als het nog lang gaat duren.’

De Communitariërs waren op niet-seksuele wijze gemaakt, niet zo zeer verwekt als wel geproduceerd. Ze waren niet in staat geslachtsverkeer te hebben en hadden daar ook geen verlangens toe. Maar Nancy was er tamelijk zeker van dat haar gevoelens overeenkomsten vertoonden met wat geweldige seks voor mensen was: een krachtige energie die door haar hele lichaam stroomde, en die energie ging gepaard met een hartgrondige haat tegen de gehele mensheid en tegen alle levende wezens die niet uit de Hive stamden, een haat die zo intens en zo verzengend was dat ze bijna verwachtte in een vuurzuil te veranderen. En met alle energie en haat ging een prachtig visioen gepaard van een dode wereld die verschroeid en stil en van alle zin ontdaan was.

Nancy maaide de overgebleven porseleinen beeldjes van de glazen vitrineschappen. Ze stampte ze kapot, een voor een, ze trapte erop, verbrijzelde ze onder haar hakken en schopte de resten weg. Ze raapte een hoofd van een beeldje op en gooide dat zo hard door de kamer dat het met de scherpe rand van de gebroken nek in de muur bleef steken. Het engeltje, geglazuurd en voorzien van een stralenkrans, keek haar verbijsterd aan, als de kop van een hert die door een jager aan de muur was gehangen. Nancy trapte en verpulverde en schopte en werd zich er plotseling van bewust dat ze in een mengeling van woede en genot stond te gillen. Haar gegil kaatste tegen de muren naar haar terug, ze kreeg energie van haar eigen gekrijs, en het wond haar op.

Ook Ariel vond het blijkbaar opwindend, want ze stapte onder de boogvormige doorgang door de woonkamer in en ging gillend naast Nancy staan. Ze schudde met haar vuisten en bewoog haar hoofd heftig heen en weer, waardoor haar lange blonde haren wild over haar schouders vielen. In haar heldere ogen en haar krachtige stem klonken intelligentie en verstand door. Het was niet haar bedoeling Nancy dit moment te ontnemen, maar juist om haar te stimuleren. Met haar gegil probeerde ze Nancy aan te moedigen.

10

Meneer Lyss parkeerde de auto langs de stoeprand en deed de koplampen uit. De sneeuw dwarrelde nu minder helder in het donker neer, alsof het licht dat was gedoofd het licht in elk van de vlokken was geweest.

‘Weet je zeker dat dit het huis van Bozeman is?’

‘Ja, meneer,’ zei Nummy. ‘Zijn huis ligt maar één straat van het huis van mijn oma af, en daar woonde ik voordat de marsmannetjes kwamen.’

Het was een gezellige bungalow, opgetrokken uit baksteen, en er zaten witte luiken naast de ramen. De veranda aan de voorkant was voorzien van een witgeverfde ijzeren balustrade, met witgeverfde ijzeren hoekpalen en een aluminium dak.

‘Weet je zeker dat hij alleen woont, Perzik?’

‘Kiku leeft niet meer en de kinderen zijn nooit geboren.’

‘Wanneer is Kiku overleden?’

‘Ongeveer twee jaar geleden. In elk geval eerder dan oma.’

‘Misschien woont Bozeman niet in z’n eentje.’

‘Met wie zou hij dan moeten wonen?’ vroeg Nummy zich af.

‘Met een vriendin, met een vriend, met een vriend én een vriendin, met zijn oma, met een tamme krokodil, weet ik veel. Bedenk het zelf maar. Als je die hersentjes van je zou gebruiken, knul, zou je niet zo veel van die domme vragen stellen.’

‘Bosey woont alleen. Dat weet ik vrij zeker. Bovendien brandt er geen licht, dus is er niemand thuis.’

‘Krokodillen kunnen in het donker zien,’ zei meneer Lyss. ‘Maar kom, laten we opschieten. Ik wil die sneeuwscooter hebben, zodat we zo snel mogelijk uit deze stad der verdoemden weg kunnen.’

Bij de buren was ook alles donker, en er stonden geen lantaarnpalen in de straat. Op het pad en het gras lag een laag sneeuw, en hoewel het net leek of die witte deken licht uitstraalde, was dat niet zo. De neerdwarrelende vlokken waren zo groot dat het bijna leek alsof er een dichte mist hing, waardoor je weinig zicht had. Zelfs als iemand in de buurt uit het raam keek, kon hij niet zien dat meneer Lyss een lang geweer tegen de zijkant van zijn rechterbeen gedrukt hield.

Er zaten twee pistolen en verschillende reservepatronen in de jassen van zijn grote jas. Meneer Lyss had de pistolen bij de dominee gevonden, in het huis dat ze in brand hadden gestoken omdat er allemaal reusachtige cocons in hingen waar monsters in zaten. Meneer Lyss zei dat hij de wapens zou vergoeden als hij de loterij won, en dat er in zijn portemonnee een winnend lot zat, maar Nummy had zo’n gevoel dat hij de wapens gewoon gestolen had. Waarschijnlijk hadden de ouders van meneer Lyss hem vroeger nooit naar de zondagsschool gestuurd.

De sneeuw knerpte onder hun voeten toen ze naar de veranda achter het huis liepen, waar ze vanaf de straat niet te zien waren. Meneer Lyss hoefde zijn lockpicks niet te gebruiken, want toen hij voelde of de keukendeur op slot zat, ging die zonder moeite naar binnen open, met krakende scharnieren.

Plotseling wilde Nummy helemaal niet met meneer Lyss mee naar binnen, het huis in van adjudant Barry Bozeman. Niet omdat het verkeerd was om ergens binnen te gaan als ze je daar niet voor uitgenodigd hadden, maar omdat hun daarbinnen iets ergs stond te wachten. Hij wist niet hoe hij dat wist, maar dat was gewoon zo. Een misselijk, glibberig gevoel in zijn maag. Een beklemming op de borst, waardoor hij niet diep adem kon halen.

‘Laten we weggaan,’ fluisterde Nummy.

‘We kunnen nergens naartoe,’ zei meneer Lyss. ‘En bovendien hebben we geen tijd om daarnaartoe te gaan.’

De oude man stapte over de drempel, zocht op de tast naar de schakelaar en deed het licht aan.

Toen Nummy met enige tegenzin achter meneer Lyss naar binnen schuifelde, zag hij Bosey in zijn ondergoed en openhangende badjas aan de keukentafel zitten. Zijn hoofd hing achterover, zijn mond stond open, zijn ogen waren ver naar achteren in hun kassen gerold.

‘Dood,’ zei meneer Lyss.

Dat zag Nummy ook wel.

Hoewel adjudant Bozeman dood was, voelde Nummy zich slecht op zijn gemak doordat de man in zijn ondergoed zat. Ook voelde hij zich slecht op zijn gemak omdat het niet goed was om naar een dooie te staren die niet wist dat je dat deed, die je niet kon zeggen dat je moest maken dat je weg kwam en die zichzelf ook niet wat toonbaarder kon maken.

En wegkijken van een dooie kon ook niet, want dan was het net of je je voor hem schaamde, alsof het zijn schuld was dat hij dood was.

Als de dooie iemand was die je kende, zoals Bosey – of oma – kreeg je een beetje het gevoel dat je zelf ook dood wilde. Maar je moest gewoon wel naar hem kijken, want dit was de laatste keer dat je hem te zien kreeg, behalve later dan nog op foto’s, en foto’s waren maar foto’s, niet de persoon zelf.

Op de linkerslaap van Bosey prijkte een zilveren knopje, net als bij de zombies in de gevangenis.

De mensen in de gevangenis hadden gehoorzaam zitten wachten, net als brave honden waarvan hun baasje ‘blijf’ had gezegd. En toen was de knappe jongeman gekomen, die veranderd was in een engel, maar ineens was hij geen engel meer, en toen had hij ze allemaal aan flarden gescheurd en had hij ze tot zich genomen.

Nummy hoopte dat de jongeman zich hier voorlopig niet zou laten zien.

Meneer Lyss deed de buitendeur dicht en liep de keuken door, waarbij er sneeuw op de vinyl vloer achterbleef. Hij bekeek het lijk van dichtbij, maar raakte het niet aan.

‘Die is al een tijdje dood. Minstens acht of tien uur, waarschijnlijk al langer. Waarschijnlijk is dit al voor zonsopgang gebeurd.’

Nummy had geen idee hoe je wist wanneer iemand was overleden, en dat wilde hij niet leren ook. Want als je zoiets wilde leren, moest je heel veel dooien bekijken, waarschijnlijk van dichtbij, terwijl Nummy het liefst nooit meer een dooie zou zien, voor zolang als hij leefde.

Meneer Lyss pakte een soort pistool van de tafel dat van glanzend metaal was gemaakt. Hij draaide het apparaat om en om en bekeek het goed.

Op de tafel stond een schaal met fruit: een paar bananen, een peer, en een paar grote appels die niet heel rijp leken. Meneer Lyss richtte het rare pistool op een appel en haalde de trekker over. Sjjjuup! Plotseling zat er een glanzend zilveren knopje op, net als aan de zijkant van het gezicht van adjudant Bozeman.

Meneer Lyss haalde de trekker nog een keer over, maar dat had geen gevolgen. Toen hij een derde keer met het pistool schoot – Sjjjuup! – verscheen er ineens een zilveren knopje op de appel ernaast. De vierde keer dat hij de trekker overhaalde, gebeurde er weer niets.

‘Een tweetrapssysteem. Wat heeft die tweede trap voor functie?’ vroeg meneer Lyss.

Omdat er geen twee trappen in de keuken stonden, zelfs geen een, wist Nummy niet hoe hij de vraag van de oude man moest beantwoorden, en hij had geen zin om weer afgeblaft te worden en te horen te krijgen dat hij dom was. Ze wisten allebei dat hij dom was, dat was hij zijn hele leven al geweest, dus daar hoefde hij niet de hele tijd aan herinnerd te worden. Nummy hield zich stil.

Toen meneer Lyss het knopjespistool teruglegde, klonk er pianomuziek uit de woonkamer. Bosey had een piano. Omdat hij het altijd over ‘de heilige muziek’ had gehad, dacht Nummy dat de piano vroeger in een kerk had gestaan, of op een andere gewijde en heilige plek, in elk geval niet in een café of zo. Kiku kon pianospelen, en ze had het aan Bosey geleerd, maar geen van tweeën konden ze nu aan het spelen zijn, omdat ze allebei dood waren.

‘Laten we hier weggaan,’ zei Nummy.

‘Nee. Wie a zegt, moet ook b zeggen, jongen.’ De oude man hield zijn geweer omhoog. ‘Lafheid is vaak een goede zaak, maar er zijn momenten waarop het je de kop kan kosten.’

Meneer Lyss liep naar de openstaande deur naar de gang. Op de tast zocht hij de schakelaar, draaide die om, waarna er licht in de duisternis kwam.

Toen meneer Lyss de gang inliep, merkte Nummy dat hij het enger vond om alleen met een dooie achter te blijven dan om te gaan kijken wie er pianospeelde, en daarom liep hij achter de oude man aan.

De muziek die gespeeld werd, was mooi maar droevig.

Aan het eind van de gang lag de woonkamer, waar geen licht brandde. Nummy vroeg zich af hoe iemand in het donker zo goed piano kon spelen.

11

Sammy Chakrabarty wachtte nooit op anderen om het voortouw te nemen. Hij was altijd in de weer, druk doende, dacht na, pakte dingen aan die op dat moment de aandacht vroegen, maar dacht ondertussen na over de verdere planning. Hij was bijna 1,80 meter lang, woog nauwelijks 60 kilo en at voor twee, maar kwam geen grammetje aan omdat hij altijd zo actief was en zijn stofwisseling constant overuren maakte.

Hij was druk bezig geweest allerlei aanpassingen te doen om de huidige radio-uitzending door te laten gaan, wat niet meeviel omdat alle telefoonlijnen en de internetverbinding waren weggevallen, en dat leverde best een soort crisis op als dat midden in een praatprogramma gebeurde. Nu konden ze het geen crisis of zelfs geen gewoon probleem meer noemen, als je in aanmerking nam dat er net twee personen waren vermoord, mannen of iets wat daarvoor door moest gaan, en KBOW leek de Twilight Zone te zijn binnengetreden.

Sammy rende van de techniekkamer naar het keukentje, waar een koelkast, een magnetron, een ijsblokjesmachine en een koffiezetapparaat stonden. Sammy trok het kastje met borden en bestek open en koos het grootste en scherpste mes uit.

Sammy was drieëntwintig en had het nu al geschopt tot hoofd programmering, hoofd reclame en hoofd public relations. Hij woonde in een goedkoop tweekamerappartement, reed in een oude Honda, en besteedde de helft van zijn netto-inkomen aan aandelen, die hij zelf verhandelde, en niet zonder succes. Zijn plan was om op zijn zesentwintigste algemeen directeur van het radiostation te worden, KBOW over te nemen als hij negenentwintig was, en het radiostation dan te gebruiken als een platform om vernieuwende programma’s te maken, die dan misschien landelijk zouden worden opgemerkt en uitgezonden.

Door de buitengewone gebeurtenissen van de afgelopen minuten zou zijn carrière kunnen stagneren, misschien zelfs anderhalf jaar. Voor Sammy Chakrabarty was er geen rampzaligere ontwikkeling denkbaar. Misschien werden zijn plannen hierdoor zelfs voorgoed in de war geschopt.

Met het mes snelde hij terug naar de techniekruimte, waar zijn collega’s van het radiostation zich verzameld hadden en de reus met het deels verminkte gezicht, die zichzelf Deucalion noemde, bij de lijken stonden die eruitzagen als Warren en Andy Snyder maar dat misschien niet waren.

Ralph Nettles, hun technicus, was een vent uit één stuk en stond bekend als door en door betrouwbaar. Hij was eerlijk en beschikte over een flinke portie gezond verstand. Hij had beweerd dat Warren en Andy hadden geprobeerd hem te vermoorden, dat deze getatoeëerde vreemdeling zijn leven had gered en aan hun kant stond, en dat er lichtblauwe dampen uit Warrens neus waren gekomen toen hij stierf, alsof hij niet zozeer een man als wel een machine was waarin een tank met koelvloeistof lek was geraakt. Dat mocht dan wel zo zijn, maar iedereen zou dat voor de zekerheid graag met concrete bewijzen gestaafd zien.

In de techniekkamer waren niet alleen Ralph en de reus aanwezig, maar ook Burt Cogborn, die de acquisiteur en reclamecopywriter van het radiostation was, en Mason Morrell, die ’s avonds op werkdagen het praatprogramma presenteerde. Nu werd er een van tevoren opgenomen programma uitgezonden, die Mason achter de hand hield voor dit soort noodgevallen. Of eigenlijk niet voor dit soort noodgevallen. Bij de term ‘noodgevallen’ had Mason meer gedacht aan een plotselinge aanval van diarree. Iedereen, met uitzondering van de vreemdeling, keek bang en verward uit zijn ogen.

Terwijl Sammy het mes was gaan halen, hadden de anderen het bovenlichaam van Warren Snyder ontbloot, en zijn broek was zo ver naar beneden getrokken dat zijn hele buik bloot was komen te liggen, van zijn hals tot aan zijn liezen.

‘Ik weet niet precies wat we te zien zullen krijgen,’ zei Deucalion, ‘maar ik ben ervan overtuigd dat het zal bewijzen dat dit niet de echte Warren Snyder was.’

De reus knielde bij het lijk neer en stak het mes erin, vlak onder het borstbeen.

Mason Morrell hield zijn adem in, waarschijnlijk niet omdat het opensnijden van het lijk hem choqueerde of verontrustte, maar alleen voor het effect, om tegenover de anderen te laten merken dat hij als radiopersoonlijkheid van nature gevoeliger was dan degenen die achter de schermen werkzaam waren. Sammy was zeer gesteld op Mason, al vond hij dat de man altijd een pose aannam, of hij nu achter de microfoon zat of niet, en dat was soms erg vermoeiend.

Een dun sliertje bloed gleed als een slang langs de bleke buik naar beneden, en heel even leek het of Warren toch een echt menselijk wezen was geweest. Maar toen Deucalion de buik tot voorbij de navel opensneed, verdween die illusie op slag. De wond viel open, en het bloed – als er al sprake was van bloed – bleek alleen van het buitenste weefsellaagje afkomstig.

Dieper bood het lichaam een merkwaardig aanblik, heel anders dan het normale binnenste van de mens. Sommige organen hadden een matglazen kleur, andere waren wit met onregelmatige lichtgrijze strepen, zoals bij sommige vissen, en een klein aantal organen waren wit met een beetje groen erin, sommige glad en glibberig, andere met de brokkelige structuur van verse kaas. Alle organen hadden bizarre, asymmetrische vormen. Door het bovenlijf liep een dubbele spiraal van iriserende buisjes, en waar ze beschadigd of doorgesneden waren, sijpelde een romige vloeistof. Overal in het opengewerkte lichaam lag een fijnmazig web van lichtgevende draadjes die niet zozeer biologisch als wel elektronisch van aard leken, en ze vertoonden een lichte gloed, al was deze kloon van Warren Snyder net zo dood als de man wiens plaats erdoor was ingenomen.

Deucalion liet het mes in het lijk staan en richtte zich in zijn volle lengte op.

Trillend van walging en met angst in zijn stem vroeg Sammy Chakrabarty: ‘Wat is dat voor ding?’

‘Dit ding komt uit een laboratorium,’ zei de reus. ‘Er worden honderden of zelfs duizenden van gemaakt, met de bedoeling deze stad over te nemen.’

‘Wat voor laboratorium?’ wilde Ralph Nettles weten. Hij schudde zijn hoofd omdat hij het niet kon geloven. ‘De wetenschap is helemaal nog niet zo ver dat ze hiertoe in staat zijn.’

‘Het bewijs ligt pal voor je ogen,’ verklaarde Deucalion.

Burt Cogborn keek niet naar het lijk maar op zijn horloge, alsof zijn bestaan vol radiospotjes zat en hij daardoor geen ruimte had om aandacht te besteden aan een ontwikkeling van deze omvang, maar in plaats daarvan naar zijn kantoor moest om nog voor een krappe deadline een pakkende reclametekst te schrijven.

‘Misschien komt dit ding uit een lab,’ zei Ralph. ‘Maar dat is dan geen lab dat op deze planeet staat.’

‘Op deze planeet, in dit land, in deze streek,’ verzekerde Deucalion hem met een zorgwekkende zelfverzekerdheid. ‘Wie ik ben, en wie deze schepsels gemaakt heeft, zal ik jullie later uitleggen. Eerst moeten jullie maatregelen treffen om dit gebouw te verdedigen en anderen op de hoogte te stellen, zowel in Rainbow Falls als daarbuiten, wat hier gaande is.’

‘Hoe moeten we dit gebouw verdedigen?’ vroeg Mason Morrell. ‘Met een paar keukenmessen? Tegen honderden of misschien duizenden van deze... deze dingen? En zijn ze sterker dan wij? Kom op, man, dit is geen film, we hebben geen filmheld achter de hand die de hele zaak op het eind even zal komen redden. Ik kan de wereld niet redden. Ik kan alleen mijn eigen hachje redden, door hier weg te gaan, de stad uit, om de boel aan het leger over te laten.’

‘Je komt de stad niet uit,’ zei Deucalion. ‘Ze hebben het politiekorps overgenomen, plus alle officiële instanties. Aan beide kanten van de stad zijn de wegen geblokkeerd. Ze zijn erop uit om alle cruciale bedrijven in handen te krijgen – de telefoonmaatschappij, het elektriciteitsbedrijf. Het weer werkt in hun voordeel, omdat mensen nu geneigd zullen zijn thuis te blijven, en daardoor zullen hun klonen minder moeite hebben hen op te sporen.’

‘Zonder telefoonverbindingen, internet of andere communicatieapparatuur,’ zei Sammy, ‘is KBOW de enige efficiënte manier om veel mensen te bereiken.’

Ralph Nettles zei: ‘Ik heb wapens. Die... verzamel ik.’

Sammy had altijd al gedacht dat de evenwichtige, integere, perfectionistische technicus waarschijnlijk voor elk onvoorzien voorval een oplossing had, van verliefd worden tot de armageddon. Hoewel Ralph nooit had laten doorschemeren dat hij wapens verzamelde, verbaasde Sammy dat niets, en hij vermoedde dat het om een buitengewoon grote verzameling zou gaan, net niet zo groot dat het woord paranoia hier op zijn plaats was.

‘Ik heb genoeg wapens om dit gebouw mee te kunnen verdedigen,’ zei Ralph. ‘Ik woon nog geen anderhalve kilometer hiervandaan. Binnen een minuut of twintig kan ik hier terug zijn met wapens en munitie.’

Deucalion zei: ‘Ik ga met je mee, dan zijn we nog sneller.’

De bel van de voordeur ging. De ingang van KBOW werd altijd om halfzes afgesloten, als de receptie dichtging.

‘Dat zal Transport Nummer Een zijn,’ zei Deucalion. ‘Ze zijn hier om vier zombies op te halen. Wacht hier. Ik ga wel even naar ze toe.’

Sammy had nooit gedacht dat het overdonderende nieuws van het bestaan van de klonen en de aanblik van hun onmenselijke ingewanden een minder overweldigende indruk op hem zou maken dan de manier waarop Deucalion het vertrek verliet. Hij, Ralph, Mason, en zelfs de halfcatatonische Burt slaakten verschrikt een kreet toen Deucalion zich omdraaide en niet gewoon de kamer uitliep maar eenvoudigweg in het niets oploste.

12

Op een van de keukenstoelen waren twee extra kussens gelegd, zodat de vijfjarige Chrissy Benedetto ook aan tafel kon zitten zonder dat het tafelblad tot aan haar kin reikte.

Het meisje had beide handen nodig om haar beker warme chocolademelk naar haar mond te brengen, en elke keer dat ze een slok nam, zette ze grote ogen op, zo lekker vond ze het.

‘Je maakt het anders klaar,’ zei ze.

‘Ik gebruik amandelmelk,’ zei Erika, die tegenover het kind zat.

‘Is dat melk die van nootjes is gemaakt?’

‘Ja. Precies.’

‘Dan moet je wel heel hard knijpen om er melk uit te krijgen.’

‘Andere mensen doen dat voor mij. Ik koop het gewoon in de winkel.’

‘Kun je ook melk uit een pinda krijgen?’

‘Dat denk ik niet.’

‘Kun je ook melk uit een ketchupnootje krijgen?’

‘Een cashewnootje? Nee, volgens mij niet.’

‘Ik vind jou heel lief,’ zei Chrissy.

‘Dank je wel, lieverd. Ik vind jou ook heel lief.’

‘Op de kleuterschool was ik de kleine zeemeermin, toen het Halloween was.’

‘Dan zullen alle jongens wel verliefd op je zijn geweest.’

Chrissy keek haar grijnzend aan. ‘Jongens. Die wilden alleen maar eng doen. Maar ze waren alleen maar jakkie.’

‘Je kunt beter lief dan eng zijn. Jongens komen daar vanzelf wel achter, maar het kost heel wat tijd voordat ze zo ver zijn.’

‘Ik ga dit jaar als prinses. Of misschien als Olivia, dat varkentje uit die boeken.’

‘Ik zou als prinses gaan als ik jou was.’

‘Nou, maar Olivia is een heel knap varkentje, hoor. En heel grappig ook. Maar goed, pappa zegt dat het niet uitmaakt hoe je er van de buitenkant uitziet. Het gaat erom hoe je er vanbinnen uitziet. Je koekjes smaken ook anders.’

‘Ik doe er niet alleen chocola maar ook pecannootjes en kokos doorheen.’

‘Kun je dat mijn mamma ook leren?’

‘Tuurlijk. En jou ook.’

Het laatste waartoe Erika Vijf – tegenwoordig Erika Swedenborg – zich in staat had geacht, was het omgaan met kinderen. Ze was in een creatietank opgekweekt, in de Handen der Barmhartigheid, helemaal in New Orleans, en was als volwassene ter wereld gekomen. Ze had nooit ouders gehad die haar tederheid hadden kunnen bijbrengen, en ook had ze geen jeugd gehad waarin anderen zich met zorg en toewijding over haar hadden kunnen ontfermen. Ze was opgekweekt om Victor te dienen, om zich toegewijd en gedienstig op te stellen, en ze was geprogrammeerd met een diepe minachting voor alle mensen, met name voor kinderen. Victors ideaal was een wereld zonder kinderen, een toekomst waarin seks enkel nog tot doel had spanning kwijt te raken, een tijd waarin het concept van gezin en familie zou zijn verdwenen. De leden van het postmenselijke Nieuwe Ras zouden geen band met elkaar of met een land of met God hebben, alleen maar met Victor.

‘Mijn mamma is de stad in om nieuwe teddyberen voor me te kopen,’ zei Chrissy.

Dat was wat Michael haar had verteld. In werkelijkheid was haar moeder dood.

‘Die stomme namaakmamma heeft mijn teddyberen kapotgemaakt.’

De namaakmamma was de Communitariër die de plaats van de echte Denise Benedetto had ingenomen. Michael had Chrissy weten te redden, en Carson had de kloon vermoord.

‘Waar kwam die namaakmamma eigenlijk vandaan?’ vroeg Chrissy.

Ze leek zo fragiel als een beeldje van porselein. Doordat ze zo goed van vertrouwen en zo kwetsbaar was, voelde Erika de tranen bij zich opkomen, maar het lukte haar om die te bedwingen.

‘Nou, lieverd, misschien is het net als met boze feeën in sprookjes. Soms kunnen die zichzelf met een toverspreuk veranderen in gewone mensen.’

‘Was die namaakmamma een boze fee?’

‘Misschien. Maar die namaakmamma is er niet meer en komt ook nooit meer terug.’

‘Waar is ze dan naartoe?’

‘Ik heb gehoord dat ze haar in een grote ketel met gif gegooid hebben dat ze zelf gebrouwen had om andere mensen mee dood te maken.’

Chrissy zette grote ogen op, en deze keer kwam het niet door de chocolademelk. ‘Wauw! Wat cool!’

‘Ze probeerde zichzelf nog te veranderen in een paar vleermuizen om zo uit de ketel te komen en de vrijheid tegemoet te fladderen,’ zei Erika, ‘maar alle vleermuizen zaten onder een laagje gif en veranderden – plof! – in een wolkje van mist en zijn toen voor altijd verdwenen.’

‘Dat is wat er met boze feeën zou moeten gebeuren.’

‘En dat is er ook gebeurd. Plof!’

Vanuit de studeerkamer klonk de stem van Jocko door de gang. Hij was aan het hacken en galmde het opgewonden uit: ‘Klats! Kabats! Kaboem! Hier met die handel, kat in het bakkie!’

Chrissy legde haar koekje neer en zei: ‘Jouw zoontje doet heel anders dan andere jongetjes.’

‘Dat klopt. Het is een heel bijzondere jongen.’

‘Jocko zag eens pruimen hangen, schudde aan de cyberboom! Ah ha-ha-ha, ah ha-ha-ha-ha!’

‘Mag ik naar hem toe?’

‘Over een tijdje, lieverd. Hij is nu bezig met zijn huiswerk.’

‘Prutsers! Prutsers! Prutsers! Prutsers! Oké, oké. Jaaa... knippen, knappen, flippen, flappen, stippen, stappen, zippen, zappen, èèèèèèn klaar! Jocko is de beste van de hele wereld!’

Erika zei: ‘Weet je nog wat je me net vertelde, wat je vader zei over de buitenkant en de binnenkant van mensen?’

‘Ja.’

‘Nou, Jocko is vanbinnen heel mooi.’

‘Ik hoop dat hij me aardig vindt.’

‘Jocko vindt iedereen aardig.’

Chrissy zei: ‘Vindt hij het leuk om theekransje te spelen?’

‘Ik denk dat hij dat heel leuk zou vinden.’

‘Meestal vinden jongens daar niks aan.’

‘Jocko wil altijd aardig doen. Lieverd, ben je weleens ergens bang voor geweest, en dat je daarna merkte dat je helemaal niet bang had hoeven te zijn?’

Chrissy trok een fronsend gezicht, dacht na, en keek haar toen stralend aan. ‘Zoals met honden.’

‘Was je bang voor honden?’

‘Wel voor die grote, met van die grote tanden. Die grote Doofuss van de buren.’

‘Maar toen leerde je Doofuss zeker beter kennen?’

‘Vanbinnen is het een heel lieve hond.’

‘Dan is hij van de buitenkant vast ook niet meer zo eng.’

‘Nu vind ik hem lief.’ Haar rechterhand schoot omhoog, en ze zwaaide ermee, alsof ze in de klas zat en de aandacht van de juf vroeg.

‘Wat is er, lieverd?’

‘De Deuk. Toen ik de Deuk voor het eerst zag, werd ik bang.’ De Deuk was haar naam voor Deucalion. ‘Maar toen hij me oppakte en me als een baby’tje vasthield en zei dat ik mijn ogen dicht moest doen en hij ons van daar naar hier toverde, was ik niet meer bang.’

‘Je bent een lieve meid, Chrissy. En dapper. Meisjes kunnen net zo dapper zijn als jongens. Ik ben trots op je.’

Jocko’s stem galmde nog steeds door de gang. ‘Jocko pakt de taart! Jocko snijdt een puntje af! Puntje voor Jocko! En nog een puntje voor Jocko! Hier met de taart, trap ’m op z’n staart! Zo gaat Jocko goed! Zo gaat Jocko beter! Alweer een digimeter!’

13

Rafael Jesus Jarmillo, de politiecommissaris, woonde in Bruin Drive in een huis van twee verdiepingen dat in Amerikaans victoriaanse stijl was opgetrokken. De daken van het huis en de veranda waren verfraaid met een sierlijke houten rand, waarvan het patroon terugkwam in de kozijnen van de ramen en deuren. Het was een bescheiden maar zeer functioneel huis van het soort dat in films van vroeger bewoond werd door respectabele middenklassengezinnen zoals dat van Andy Hardy en zijn vader, die rechter was, voordat filmmakers besloten dat de middenklasse een gevaarlijke samenzwering vormde van achterlijke, hebberige, bekrompen idioten, die in films huizen zouden moeten bewonen waaruit de kijker meteen kon opmaken hoe stom, onwetend, saai braaf, inhalig, racistisch en schrikbarend kwaadwillend ze waren.

Frost vond het een mooi huis.

Hij en Dagget waren er al een paar uur eerder langsgereden, overdag. Ze wisten dat het een lichtgeel huis was met vrolijke blauwe accenten, maar ’s nachts, in het donker, leek het net zo kleurloos als de besneeuwde grond eromheen.

Dagget parkeerde de auto aan de stoeprand en zei: ‘Vrouw, schoonmoeder en twee kinderen. Klopt dat?’

‘Volgens de achtergrondinformatie wel. Geen hond. Geen kat. Wel een kanarie die ze Tweetie noemen.’

Door de kale boomtakken heen zagen ze dat er op de bovenste verdieping geen licht brandde. Beneden was elk raam verlicht. In de voordeur was een ovaal glas-in-loodraam aangebracht, dat fonkelde als een reusachtig sieraad.

Victoriaanse huizen konden Frost meestal niet bekoren. Hij liep achter Dagget aan over het paadje naar de veranda, door de sneeuw, en bedacht dat dit huis wél iets uitnodigends had omdat het in zijn ogen warmte uitstraalde.

Als er zoiets als reïncarnatie bestond, was Frost in een vorig leven waarschijnlijk lid van een stam geweest die met een lendendoekje om door de bloedhete jungle banjerde, of misschien een woestijnleguaan die de hele dag op een rots in de zon lag. Diep vanbinnen leek hij herinneringen aan een leven in een tropische streek met zich mee te dragen, waardoor hij niet alleen slecht tegen de Montana-kou kon maar zich er ook aan ergerde en het als een persoonlijke belediging opvatte dat het zo koud was.

De ironie dat hij van achternaam Frost heette en desondanks een grondige hekel aan kou had, ontging hem niet. De mysterieuze kracht die schuilging achter het geheel der natuur uitte zijn gevoel voor humor op talloze manieren, en keer op keer vond Frost de wereld hoogst amusant, ook als hij zelf het onderwerp van de grap was.

Dagget belde aan, waarna ze binnen een gong door het huis hoorden galmen. Toen niemand opendeed, drukte hij nog een keer op de bel.

Omdat de gordijnen niet dichtzaten, liep Frost over de veranda naar de ramen waarachter warm licht scheen. Hij zag niemand, maar wel waren in de woonkamer sporen van recente geweldpleging zichtbaar: een met borduurwerk versierde stoel die was omgegooid, een geornamenteerde bronzen lamp die van een bijzettafeltje was gemaaid, een keramische lamp die een tik had gekregen zodat de zijden lampenkap scheef zat, en een barst in de spiegel boven de schouw.

Nadat hij Dagget hierop had gewezen, liepen ze om het huis heen naar de achterkant. In de keukendeur zaten vier ruitjes, slechts ten dele afgedekt door een dun gordijntje. Op de grond lagen keukenmessen, een vleesmes, een paar potten en pannen, en borden in scherven.

De deur zat op slot. Dagget ritste zijn ski-jack open, trok zijn pistool, tikte met de loop een ruitje in, en stak zijn hand door het gat om de deur van het nachtslot te halen.

De dikke laag sneeuw die gevallen was, dempte alle geluiden dusdanig dat het Frost sterk leek dat de buren het inslaan van het ruitje hadden gehoord. Met zijn pistool in de aanslag liep hij achter Dagget aan naar binnen en deed de deur achter hen dicht.

In huis was het zo stil als in een droom over doof zijn.

Steeds gingen ze aan weerskanten van deuren staan en traden er om de beurt als eerste naar binnen. Zo doorzochten ze alle kamers op de begane grond. Tegen de tijd dat ze uiteindelijk als laatste de woonkamer hadden geïnspecteerd, hadden ze niemand gevonden.

Een reeks mooie, heldere tonen doorbrak de zenuwslopende stilte toen Tweetie hen vanuit zijn kooi begroette. Ondanks de gespannen situatie vond Frost de vogelklanken opbeurend en zelfs rustgevend, misschien omdat ze hem deden denken aan de papegaaien en andere gevederde wezens van de jungle die hij uit zijn vorige leven kende.

‘In welke buurt van de hel zitten we hier?’ mompelde Dagget.

Frost verplaatste zijn aandacht van het knalgele vogeltje naar een pluizige blauwe slipper die naast de omvergegooide stoel lag. Het duurde even voordat hij doorhad dat Dagget die opmerking niet vanwege die slipper had geplaatst. Naast de slipper lag een blote voet, waarvan de nagels helderrood gelakt waren. Een slanke vrouwenvoet met welgevormde tenen en een elegante welving. Bij de enkel afgehakt.

Afgehakt was misschien niet het juiste woord, omdat dat het gebruik van een scherp voorwerp impliceerde. Het weefsel en de botten waren niet strak van het been gescheiden, wat het geval zou zijn geweest als de voet met een vlijmscherp zwaard zou zijn afgehakt, maar ze waren ook niet rafelig en versplinterd, zoals bij het gebruik van een zaag. Het stompje leek gepolijst en tegelijkertijd vol ragfijne puntjes, alsof het met een zuur was behandeld en daardoor tegelijkertijd was dichtgeschroeid.

Dagget ging op een knie bij het afschrikwekkende ding zitten om het nader te bekijken. Hij mompelde: ‘Wat is dat ding bleek, hè? Die huid is nog witter dan gips. Geen enkel adertje te zien. En dat weefsel... net zo bleek als heilbot. Alsof al het bloed eruit is gezogen.’

Op het kleed rondom de voet was geen spoortje viezigheid te vinden.

Dagget boog zich dichter naar de voet toe en zei: ‘Er zitten geen puntjes in het weefsel. Het lijkt net of er miljoenen tandjes aan hebben zitten knagen.’

‘Niet aanraken,’ fluisterde Frost.

‘Was ik ook niet van plan,’ verzekerde Dagget hem. ‘Dit is bewijsmateriaal.’

Frost was niet bang dat de sporen vervuild zouden worden. De voet zag er zo raar uit dat hij zich afvroeg of het juist niet andersom was en zij door de voet vervuild zouden kunnen worden.

Hoewel Tweetie waarschijnlijk steeds al gezongen had, was Frost zich een tijdje niet van het vogeltje bewust geweest. De trillende klanken drongen nu weer tot hem door, maar nu waren ze niet opbeurend, als eerst, maar klonken ze iel en schril en doods.

‘Wat nu?’ vroeg Frost.

‘Naar boven.’

Via een boogvormige doorgang liepen ze van de woonkamer naar de hal, waar ze een deel van een hand zagen liggen.

14

Teague gaf Carson en Michael een snelle rondleiding door het huis – de woning van Hank en Dolly Samples – en bracht ze ondertussen op de hoogte van wat er eerder die avond in het partycentrum gebeurd was. Omdat hij zeker leek te weten dat het buitenaardse wezens waren die hen hadden belaagd, vroeg Carson zich af hoe zij en Michael deze mensen er ooit van zouden kunnen overtuigen dat hun interpretatie van de gebeurtenissen niet geheel juist was.

De mannen van de Riders in the Sky deelden wapens en munitie uit en namen strategische posities in het huis in. De meeste ramen werden dichtgetimmerd, en de planken werden met schroeven aan de raamkozijnen bevestigd. Kleine brandblussers werden uit de pick-ups en terreinwagens gehaald en overal in huis neergezet, en er werden tal van voorzorgsmaatregelen genomen om het huis tot een vesting om te toveren.

Ondertussen hadden de vrouwen zich met de kinderen in de keuken en de woonkamer teruggetrokken en verwerkten ze gigantische hoeveelheden groente, die uit andere, minder strategisch gelegen huizen waren aangevoerd, om daar pastagerechten, aardappelsalades en stoofschotels van te maken. Die konden in de koelkasten in de keuken en de garage worden bewaard, om iedereen die hier bijeen was, te eten te geven.

Drie draagbare benzineaggregaten werden op het elektrische net van het huis aangesloten, om ervoor te zorgen dat de koeling en de magnetron het in elk geval bleven doen, voor als Rainbow Falls zonder stroom kwam te zitten. Omdat de brandstoftank twee dagen daarvoor nog was bijgevuld, konden ze het huis voor minstens een maand verwarmen.

Niemand verwachtte dat deze gigantenstrijd zo lang zou duren. Ofwel de Heer koos de kant van de mensheid, waarna het niet lang meer zou duren voordat deze overduidelijk goddeloze vijanden uit een verafgelegen, duivelse wereld verslagen werden, ofwel dit was het armageddon. Ook als dit inderdaad de eindstrijd was, zou die snel beslist zijn, omdat het ultieme Goed en Kwaad dan eindelijk tegen elkaar zouden komen te staan, en het Kwaad zou dan in één veldslag worden verslagen.

Nadat Teague hen naar de ruime en drukbezette keuken had gebracht om hen voor te stellen aan Dolly Samples, ging hij terug om zich bij de mannen te voegen die om het huis heen patrouilleerden. Hoewel Dolly druk bezig was de ene deeghomp na de andere uit te rollen om daar pompoentaarten van te maken – ‘Het eind der tijden mag dan wel zijn aangebroken, toch neemt dat niet weg dat een lekkere pompoentaart het hart verheft en ons kracht geeft’ – toch wilde ze per se koffie inschenken en haar zelfgebakken koekjes presenteren.

Carson zag dat Dolly een Colt kaliber .38 binnen handbereik had liggen. De andere vrouwen die in de keuken bezig waren, bespraken de recente gebeurtenissen, maar ook wisselden ze lekkere recepten uit en brachten ze elkaar op de hoogte van wat hun kinderen nu weer hadden uitgespookt.

Ook zij hadden wapens onder handbereik: een SIG P245, een Smith & Wesson Model 1076, een Smith & Wesson 640 kaliber .38 Special zakrevolver, een Super Carry Pro kaliber .45 ACP uit de Kimber Custom Shop...

Ze straalden vastberadenheid uit, geen wanhoop, en betrokkenheid en inzet, geen angst. Er moesten voorbereidingen worden getroffen, er moest werk worden verzet, en wie druk bezig was, had geen tijd om bang te worden of in paniek te raken.

De koffie was heerlijk, en de koekjes goddelijk lekker.

‘Die afschuwelijke wezens waren er in twee soorten,’ legde Dolly uit toen ze weer verderging met deeg rollen. ‘Eén soort zag eruit als de mensen die we kenden, en je zou zeggen dat dat de ergste waren omdat ze zich als vrienden onder ons begaven maar ondertussen de Leugenaar der Leugenaars dienden. Maar toen ze in actie kwamen en ze hun ware aard toonden, bleek dat we ze wel aankonden. Ze schoten op ons, maar wij konden sneller trekken, en ze bleken niet onkwetsbaar te zijn. Wel kostte het heel wat kogels. Een enkel goed geplaatst schot, zelfs van dichtbij, was niet afdoende.’

Ze nam een uitgerolde lap deeg, begon daarmee een bakvorm te bekleden en keek ondertussen naar een ingelijst schilderij dat bij de eettafel aan de muur hing: Jezus met een wit gewaad en cowboylaarzen aan, op een paard dat theatraal steigerde. De Zoon Gods had geen cowboyhoed op, maar was getooid met een stralenkrans.

‘De Heer stond ons absoluut bij in de Pickin’ and Grinnin’, anders zouden we nu niet meer in leven zijn, want dat komt echt niet alleen doordat we zo goed met wapens om kunnen gaan.’

‘De Heer helpt hen die hun best doen,’ zei Michael. ‘En met het juiste wapen kun je nog beter je best doen.’

Carson zag tot haar opluchting dat de Jezusfiguur op het schilderij geen pistool in zijn hand had.

Dolly zei: ‘Die andere monsters deden zich ook als mensen voor, maar niet als gewone mensen. Ze waren zo knap dat het haast engeltjes leken, een beetje zoals Donny en Marie Osmond toen ze nog jong waren en ieders bewondering oogstten.’

Loreen Rudolph, aan wie Carson en Michael waren voorgesteld, was bij het kookeiland bezig een aardappelsalade te maken. Ze zei: ‘Niet dat Donny en Marie er nu niet meer zo goed uitzien.’

Een andere vrouw, die bij het fornuis in een pan vol pasta stond te roeren, zei: ‘Zelfs toen Marie een tijdje wat dikker was, zag ze er op haar onvoordeligst vijf keer zo goed uit als ik op mijn voordeligst.’

‘Cindy Sue, je moet jezelf niet zo naar beneden halen,’ zei Loreen. ‘De wereld stikt van de vrouwen die hun tanden ervoor zouden geven om er zo goed uit te zien als jij.’

‘Hun tanden én een been,’ vond Dolly.

Michael zei: ‘Hun tanden, een been én een oor.’

Cindy Sue keek hem blozend aan en zei: ‘O, meneer Maddison, wat kunt u de vrouwtjes om uw vinger winden.’

Dolly keek fronsend naar Michael en zei: ‘Ik hoop dat hij ons niet voor de gek houdt.’

‘Hij houdt jullie wel voor de gek,’ zei Carson. ‘Maar dat doet Michael alleen bij mensen die hij aardig vindt.’

‘Ook bij jou, schat?’

‘Vooral bij mij.’

‘Dan moet je wel heel veel van hem houden, en dan nog denk ik dat het een hele opgave is.’

‘Hij is het kruis dat ik moet dragen,’ zei Carson.

‘Ik heb ook een kruis dat ik moet dragen, hoor,’ zei Michael.

‘Schat,’ zei Carson, ‘jouw kruis ben je zelf.’

‘Eén-nul!’ riep Loreen, waarop alle vrouwen in lachen uitbarstten.

‘Trouwens,’ zei Dolly, ‘Marie Osmond zou ik toen eerder mollig dan dik hebben genoemd. Nu is ze weer afgevallen en heeft ze een superfiguurtje. Maar goed, die drie engeltjes komen in dat partycentrum het toneel op, en wij denken dat ze iets gaan zingen, maar ineens veranderen ze van vorm, en braken ze zilveren zwermen uit, die zich op mensen storten.’

Carson kon zich er nog steeds geen goed beeld bij voorstellen.

Farley Samples, een van Dolly’s tienerzonen die in de keuken had meegeholpen wortels schoon te maken, deed een stap naar voren en zei: ‘Het punt is dat die buitenaardse wezens over geavanceerde nanotechnologie beschikken. De drie die er als engeltjes uitzagen waren misschien machines, of voor hetzelfde geld beesten. Stel dat het beesten waren die ons moesten doodmaken, oké? Dan waren het waarschijnlijk... nou, ze bestonden zeg maar uit miljarden kleine nanobeestjes die zo klein waren als een virus en die geprogrammeerd waren om elk verschillende taken uit te voeren. Kunnen jullie me nog volgen? Die beestjes kunnen dus samengaan om één wezen te vormen, waarbij ze elk hun eigen taakje doen, maar ze kunnen ook een zwerm aparte beestjes vormen. Elk nanobeestje beschikt over een basale intelligentie, een soort geheugen. Maar als ze allemaal samengaan, kunnen ze hun intelligentie koppelen, en dan zijn ze zelfs slimmer dan slimme mensen.’

Farleys moeder keek hem stralend aan en zei: ‘Hij is een echte wetenschapper. Ik denk dat hij weleens de volgende Bill Gates zou kunnen worden.’

‘Bill Gates is geen wetenschapper, mam.’

‘Nou, maar hij is wel miljardair, dus dat is ook knap.’

‘Hij heeft niet eens zijn studie afgemaakt,’ zei Farley.

‘Daar had hij dan toch ook helemaal geen tijd voor?’

‘Wat ik wil worden,’ zei Farley, ‘is de volgende Robert Heinlein. Dat was de beste sciencefictionschrijver ooit.’

Toen het tot Carson begon door te dringen dat Farley Samples haar onbewust de kans bood om deze mensen ervan te overtuigen dat de dreiging niet van buitenaardse wezens kwam, zei ze: ‘Jongen, nanotechnologie is geen sciencefiction, hè?’

‘Zeker niet, mevrouw. Nanotechnologie gaat het helemaal maken. Elke dag doen ze nieuwe ontdekkingen. Maar onze nanotechnologie is nog lang niet zo vergevorderd als waar die marsmannetjes toe in staat zijn.’

‘Misschien heb je gelijk,’ zei Carson. ‘Maar misschien bestaat er een geheim ondergronds laboratorium, in de buurt van wat jullie de Weg van het Eind der Tijden noemen. Misschien weet ik wie daar de scepter zwaait, en misschien behoren Michael en ik tot een team dat probeert dat lab te sluiten. Wat zouden jullie daarvan zeggen?’

Farley zei: ‘Godver...’

‘Bijt je tong af, jongen,’ waarschuwde zijn moeder hem.

‘... ras me,’ maakte Farley zijn uitroep af.

Dolly riep een paar vrouwen die in de aangrenzende eetkamer aan het werk waren. ‘Shanona, Vera – laat Carson en Michael jullie filmpje eens zien, dan snappen ze meteen waar we het over hebben.’

Shanona Fallon en Vera Gibson kwamen naar de keuken en lieten filmpjes op hun mobieltjes zien van de gigantisch knappe jonge vrouw in de Pickin’ and Grinnin’ op het moment dat ze in een machine des doods veranderde en het gezicht van Johnny Tankredo doorboorde en hem vervolgens in zijn geheel verzwolg.

Michael kon het niet laten en zei: ‘God verras me.’

Carson zei niets, want als ze haar gedachten verwoord had, zou ze alleen maar hebben gezegd: Hier kunnen we nooit tegenop.

15

Toen meneer Lyss het licht in de woonkamer aandeed, zag Nummy Bosey achter de piano zitten. Hij speelde iets droevigs.

De echte adjudant Barry Bozeman zat dood in de keuken, slechts gekleed in zijn ondergoed en een badjas. Als meneer Lyss gelijk had, was dit een soort buitenaardse Bosey-kopie.

De kopie reageerde niet toen het licht aanging, en hij speelde gewoon door.

Meneer Lyss hield zijn lange geweer in de aanslag en sloop op de pianospeler af, al zorgde hij er wel voor niet al te dicht bij hem in de buurt te komen. Meneer Lyss was wel dapper, maar niet dom.

Nummy hield meer afstand, klaar om er als een speer vandoor te gaan als dat moest. Hij was wel dom, maar niet zo dom dat hij niet snapte dat hij er straks misschien als een speer vandoor moest.

‘Hé, jij,’ zei meneer Lyss op scherpe toon. Toen de kopie niet reageerde, zei de oude man: ‘Hé, oetlullig marsmannetje, waar ben je mee bezig?’

De muziek was zo droevig dat Nummy bijna moest huilen. Het was een liedje uit een film waarin een jonge moeder kanker heeft en op haar sterfbed ligt, en dan mogen haar kleine kindertjes een voor een bij haar komen om afscheid te nemen, en de vader van die kindertjes komt net terug uit de oorlog maar is misschien te laat om afscheid te nemen, en dan wil je de tv liever op Animal Planet of een kookprogramma of desnoods een komische actiefilm zetten, om dit maar niet te hoeven zien. Je weet eigenlijk niet meer waarom je deze film wilde gaan zien, maar nu moet je hem wel afzien, omdat je wilt weten of die vader nog op tijd komt. Natuurlijk komt hij op tijd, maar die moeder gaat dan natuurlijk dood, en dan heb je minstens twee dagen nodig om daarvan bij te komen. Je huilt je de ogen uit je kop, en je zult nooit te weten komen hoe het is afgelopen met de kleine kindertjes, die nu geen moeder meer hadden. Dat soort muziek.

Toen de kopie nog steeds zweeg, zei meneer Lyss: ‘Vind je jezelf te goed om me te woord te staan? Je durft wel, lelijk stuk buitenaards vreten. Als je niet snel antwoord geeft, snij ik die arrogante neus van je kop, en die pureer ik dan met wat ijs, maak er een neusmilkshake van en drink ’m op. Dat heb ik al wel honderd keer gedaan.’

Toen Nummy zich een milkshake met neussmaak voor de geest haalde, moest hij heftig kokhalzen, al was hij niet bang dat hij zijn avondeten zou uitkotsen.

‘Ik zal je nog één kans geven, stinkende hoop buitenaards stront die je bent. Wat ben je hier aan het doen?’

De kopie keek niet op. Hij hield zijn blik op zijn handen en de toetsen gericht, en hij zei: ‘Wat ik hier doe, is pianospelen.’ Zijn stem klonk precies als die van Bosey.

‘Ik ben niet blind of zo. Je hoeft me niet te vertellen wat ik met mijn eigen ogen kan zien. Waaróm ben je aan het pianospelen?’

‘Toen ik zijn herinneringen downloadde, heb ik daarbij in één klap leren pianospelen. Hij kon het behoorlijk goed, en ik nu dus ook.’

‘Tjonge. Verwacht je nou applaus van mij?’ vroeg meneer Lyss, die alleen maar woedender werd, wat meestal het geval was als hij zich eenmaal ergens aan stoorde. ‘Moet ik nou naar de winkel rennen om een bos rozen voor je te kopen om vervolgens bij de artiesteningang op die achterlijke marsmannetjeskop van jou te gaan staan wachten? Je hebt nota bene nog geen minuutje hoeven oefenen, dus van Conway Lyss hoef je geen staande ovatie te verwachten. Waarom blijf je op die piano zitten te pingelen en ga je niet de wereld veroveren zoals de rest van dat pestpokkenzootje van je?’

‘Ik ben hier voor zonsopgang gaan zitten, en vanaf dat moment heb ik aan één stuk door zitten pianospelen,’ zei de kopie.

Nummy was danig onder de indruk en zou graag van het marsmannetje horen hoelang hij dat kon volhouden zonder naar de wc te hoeven, maar hij was bang dat meneer Lyss zijn woede dan op hem zou botvieren. En dat wilde hij liever voorkomen.

‘Je stelt mijn geduld wel op de proef, Darth Vader. Voor mij ben je niet meer dan een streepje kots van een kakkerlak, dus daag me maar niet langer uit. Ik vroeg niet hoelang je hier al zat, ik vroeg waaróm.’

Nummy wist niet goed hoe het kwam, maar de handen van Bosey het marsmannetje leken een hypnotiserende invloed op hem te hebben. De vingers zweefden boven de zwarte en witte toetsen en leken ze nauwelijks aan te raken, of eigenlijk helemaal niet, en het was of hij toverkracht bezat en de muziek als het ware uit de piano trok.

De kopie zei: ‘Vanmorgen... in de keuken... tijdens de geheugenoverdracht, toen zijn leven langzaam naar mij werd overgeheveld... is hij aan een hersenbloeding overleden.’

‘Ik weet al dat hij dood is,’ zei meneer Lyss, en hij spoog op de grond. ‘Die vent is zo dood als Wyatt Earp, dooier dan een stuk steen. Doe eens even normaal, zeg. Het enige wat ik van je te horen krijg, is wat ik allang weet, niet wat ik wil weten.’

De handen gleden over de toetsen, alsof ze iets zochten. Allebei naar links, dan uit elkaar, dan weer in het midden bij elkaar, dan allebei naar rechts, alsof ze iets belangrijks waren kwijtgeraakt en ernaar op zoek waren en de muziek iets was wat toevallig tijdens het zoeken ontstond, zoals in films muziek ook ineens ontstaat, net op het moment dat acteurs erom verlegen zitten. De handen waren verdrietig omdat ze niet konden vinden waarnaar ze op zoek waren, en daarom klonk de muziek zo droevig.

De Bosey-kopie keek nog steeds niet op van de toetsen. Hij zei: ‘Toen hij overleed, waren onze geesten met elkaar verstrengeld. Ik zag tot in detail wat hij op dat moment zag.’

‘Op dat moment?’ vroeg meneer Lyss vol ongeduld. ‘Op dat moment? Op wélk moment?’

‘Op het tussenmoment.’

‘Nou moet het niet veel gekker worden,’ barstte meneer Lyss los. ‘Ben je misschien een buitenaardse oliebol? Zit ik hier met twee uilskuikens opgescheept, die geen van beiden iets kunnen uitbrengen wat een normaal persoon kan begrijpen? Het moment wáár tussen?’

‘Tussen het leven en de dood,’ zei de kopie. ‘Behalve dan dat het niet de dood was.’

‘Nog meer prietpraat! Ik kan de trekker overhalen en je kop van je romp schieten, en dan zou je misschien dood zijn of misschien ook niet, maar dat zou voor een tijdje in elk geval een hele opluchting zijn.’

Meestal moest Nummy er een film bij zien om om de muziek te kunnen huilen, maar omdat deze muziek steeds droeviger werd, was hij bang dat hij sowieso moest huilen. Hij wist – dat wíst hij gewoon – dat meneer Lyss hem dan zou uitlachen en heel gemene dingen tegen hem zou zeggen, zoals ‘huilebalk’ en nog wel ergere dingen.

‘Het moment tussen het leven en het leven,’ zei de kopie.

Nu leken zijn handen net zo droevig en mooi als de muziek klonk, prachtige droevige handen die op de klanken van de muziek heen en weer zweefden.

De pianist-kopie zei: ‘Heel even, toen hij weggleed, zag ik de wereld die achter deze wereld ligt. Ik zag waar hij naartoe ging, het oord waar mijn soort nooit zal komen.’

Meneer Lyss zweeg. Nummy vond het kijken naar een zwijgende meneer Lyss bijna net zo hypnotiserend als naar de handen die op de muziek heen en weer zweefden. Meneer Lyss zweeg een hele tijd, langer dan in deze situatie mogelijk leek.

Uiteindelijk zei de oude man: ‘Jouw soort. Wat voor soort is dat dan? Geen marsmannetjes, weet ik.’

‘Een Communitariër.’

‘En wat mag dat dan wel niet zijn?’

‘Niet voortgekomen uit het samengaan van man en vrouw,’ zei de pianist, en nu klonken de zachte tonen net zo droevig als het getik van motregen bij een begrafenisscène in een film waarin mensen doodgaan, ondanks het feit dat ze heel lief zijn.

‘Als je niet uit het samengaan van man en vrouw bent voortgekomen,’ zei de oude man, ‘waaruit dan wel?’

‘Uit een laboratorium en een computer, uit genetisch gemanipuleerde lijven en zenuwbanen van siliconen, van inerte materialen die geprogrammeerd zijn met de schijn van leven, en daarna verder geprogrammeerd zijn met iets wat op bewustzijn lijkt, iets wat een imitatie van de vrije wil is maar wat erop neerkomt dat we volgzame slaven zijn. Vanuit het niets naar de schijn van iets, en van daaruit... uiteindelijk weer terug naar het niets.’

Die woorden waren voor Nummy wat zijn eigen woorden soms voor meneer Lyss waren: hij kon er geen touw aan vastknopen. Toch had hij er in zijn hart iets van begrepen, iets waar zijn hoofd niet bij kon, want er kwam een overweldigend gevoel bij hem op, een gevoel dat zo overdonderend was dat hij helemaal leek op te zwellen. Nummy had er geen woorden voor, maar het was iets zoals wanneer hij in een weide liep met aan een kant bomen, en plotseling kwam hij bij een opening tussen de bomen, zodat hij in de verte de bergen kon zien liggen, bergen die enorm groot waren, en toch was hij daarnet even vergeten dat ze er waren, bergen die zo hoog waren dat ze met de top door de wolken heen staken en er bovenaan weer uit kwamen, bergen die zo hoog en prachtig en vreemd waren dat hij even geen lucht kon krijgen. Dit gevoel was net zoiets, maar dan vele malen sterker.

Meneer Lyss zweeg weer, alsof hij zelf ook aan bergen dacht.

De droevige muziek zweefde door de stilte, en na een tijdje zei de Bosey-kopie: ‘Maak me dood.’

Meneer Lyss zweeg.

‘Wees me genadig en maak me dood.’

Meneer Lyss zei: ‘Ik sta niet bekend om mijn genade. Als je zo graag dood wilt, moet je maar genadig naar jezelf zijn.’

‘Ik ben wat ik ben, en ik ken geen genade. Maar omdat jullie mensen zijn, zijn jullie er wel toe in staat.’

Na weer een tijdje gezwegen te hebben, zei meneer Lyss: ‘Wiens laboratorium?’

‘Van Victor.’

‘Victor wie?’

‘Hij noemt zichzelf Victor Leben. En Victor de Onbevlekte. Maar zijn echte naam, waar hij heel trots op is, is Frankenstein.’

Die naam kende Nummy. Er trok een rilling door hem heen. Dat waren films waar hij nooit naar keek. Een paar jaar geleden had hij weleens een stukje van zo’n film op tv gezien, was er toevallig in verzeild geraakt zonder te weten wat hij zich op de hals haalde, en hij raakte er zo door van slag dat oma de kamer binnenkwam om te zien wat er aan de hand was. Ze had de tv uitgedaan, had hem geknuffeld en gezoend, had zijn lievelingseten voor hem klaargemaakt, en had hem steeds weer verteld dat het allemaal niet echt was wat er in die film te zien was geweest, dat het gewoon een verhaaltje was, op dezelfde manier waarop een leuk en vrolijk boek als Charlottes Web gewoon een verhaal is, iets wat oma fictie noemde, en als het fictie was, kon het niet echt zijn.

Als de Bosey-kopie de waarheid sprak, had oma ongelijk gehad. Ze had nog nooit ongelijk gehad. Over niets en niemand. Het idee dat oma het ook maar één keer fout zou kunnen hebben gehad, was zo verontrustend dat Nummy besloot er nooit meer een gedachte aan te wijden.

‘Frankenstein? Denk je dat ik gek ben?’ vroeg meneer Lyss. Hij klonk niet boos, alleen maar nieuwsgierig.

‘Nee. U vroeg iets. Ik heb u antwoord gegeven. Wat ik zei, is waar.’

‘Je zei dat je een volgzame slaaf bent. Zo ben je gemaakt. Waarom zou je hem verraden?’

‘Ik ben nu gebroken,’ zei de Bosey-kopie. ‘Toen ik zag wat Bosey tijdens het tussenmoment zag, brak er iets in me. Ik ben als een auto waarvan de motor het nog wel doet maar waarvan de koppeling niet meer werkt. Maak me dood, alstublieft. Alstublieft.’

De pianist hield zijn blik nog steeds op de toetsen gericht, en net als Nummy keek meneer Lyss gebiologeerd naar de handen die moeiteloos over de toetsen gleden.

Het melodietje ging zo’n beetje over in een nieuw liedje, dat nog droeviger klonk. Oma had altijd gezegd dat grote componisten met muziek grote bouwwerken konden maken, paleizen die zo echt waren dat je in je hoofd de kamers voor je kon zien. Nummy zag de kamer voor zich dat uit dit liedje bestond. Het was een grote, lege ruimte zonder meubilair, en de muren waren saai grijs, en ook de ramen waren grijs omdat ze nergens op uitkeken.

‘Frankenstein,’ zei meneer Lyss. ‘Als marsmannetjes konden, waarom dit dan niet. Maar ik maak je niet dood. Waarom weet ik niet. Het voelt gewoon niet goed.’

Tot Nummy’s verbazing liet de oude man zijn lange geweer zakken.

Op zorgelijke toon zei Nummy tegen meneer Lyss: ‘Meneer, hij heeft Bosey doodgemaakt. Hij zal ons ook doodmaken. Hij is een monster.’

‘Hij wás een monster,’ zei meneer Lyss. ‘Nu is hij gewoon wie hij is. Toen hij door de ogen van Bozeman keek, heeft hij te veel gezien, te ver vooruit. Dat deed hem de das om. Ben ik even blij dat ik dat niet gezien heb, zeg. Maar gelukkig heeft hij de piano nog. Als ik had gezien wat hij heeft gezien, zou ik nu waarschijnlijk op mijn rug op de grond liggen en zou ik wat babygebrabbel uitkramen en op mijn teen zuigen. Kom, Perzik, laten we gaan kijken waar die sneeuwscooter is.’

De oude man draaide zich om en liep de kamer uit, de gang in.

Nummy liep achteruit naar de gang en hield de kopie angstvallig in de gaten.

16

Het praatprogramma van Mason Morrell behandelde relationele problemen van getrouwde stellen, van ouders en kinderen, van partners en schoonfamilie, van broers en zussen, van romantische jongeren op zoek naar de ideale partner...

Zelf was Mason Morrell niet getrouwd. Hij had geen kinderen, geen broers of zussen, en hij had het laatste anderhalf jaar zes vriendinnen versleten. Maar hij was succesvol als radiopresentator omdat hij buitengewoon veel vertrouwen in zijn eigen opinies had, omdat hij zijn bellers op subtiele wijze op hun plaats kon zetten terwijl hij aanvankelijk deed of hij hun beste vriend was, en bovendien kon hij uitzonderlijk goed doen alsof hij met de luisteraars meevoelde. Hij was een presentator die voor geen enkel onderwerp terugdeinsde, en daarnaast had hij een baritonstem die mannelijk en fluweelzacht was.

Mason was een nepfiguur, maar wel een zeer aimabel en amusant nepfiguur, en zijn programma werd ook door vijf andere radiostations in Montana en Wyoming uitgezonden.

Sammy Chakrabarty had hoge verwachtingen van hem en verwachtte in de toekomst veel geld aan dit radiotalent te kunnen verdienen. Daarom vond Sammy het ontzettend teleurstellend hoe de man reageerde op de opengesneden kloon die op de grond lag, en op de manier waarop Deucalion zomaar in het niets leek te zijn opgelost, niet alleen omdat hun kansen om te overleven misschien samenhingen met de mate waarin ze erin slaagden één front te vormen tegen de dreigende bestorming van het gebouw, maar ook omdat zijn plan om op zijn negenentwintigste directeur van KBOW te zijn gevaar liep als Mason nu afhaakte.

Op het moment dat de getatoeëerde reus wegging om zich bezig te houden met wat voor contingent in het lab opgekweekte monsters er ook maar op de stoep mocht staan, leek Mason zijn zo typerende zelfvertrouwen en onverschrokkenheid te zijn kwijtgeraakt. Met een stem die twee octaven was gestegen, zei hij: ‘Als je maar niet denkt dat ik me in deze radiokeet in dit waardeloze gat van niks als een in de val gelopen rat laat afslachten.’

Bij de eerste stap die hij deed, trapte hij in de vaal getinte ingewanden die uit het ding waren gestroomd dat er als Warren Snyder had uitgezien, en daardoor slaakte hij een bijna meisjesachtige angstkreet. Vol walging veegde hij zijn schoen af aan de vloerbedekking, schuifelde het vertrek door, liep de gang op en ging naar links, weg van de studioruimte.

Ralph Nettles zei: ‘Hij gaat de voordeur opendoen. Misschien gaan we er dan allemaal aan’, en Burt Cogborn, die in niets meer op de snelle reclamejongen leek die hij tot voor kort was geweest, zei: ‘Uh.’

Bij het horen van het woord ‘voordeur’ kwam Sammy Chakrabarty in beweging. Toen hij de gang opliep, zag hij dat Mason de deur naar de receptie opendeed. Hij riep: ‘Mason, niet doen!’ maar de radiopresentator trok zich niets van hem aan.

Bij de voordeur haalde Sammy hem in, toen Mason de knop van het nachtslot omdraaide. Sammy pakte hem bij zijn riem beet en probeerde hem omver te trekken. Maar Sammy was nog geen 1,80 meter lang en woog nog geen 60 kilo, terwijl Mason bijna 1,90 meter lang was en 90 kilo woog, en ondanks een wanhoopspoging stond de vastberaden radioproducent machteloos door het fysieke voordeel dat de presentator had. Toen Sammy op zijn nek sprong, trok Mason de deur open en dook hij de nachtelijke sneeuwstorm in.

Sammy had er altijd al van gedroomd het met zijn radiozender tot multimiljonair te schoppen. Hij had nooit de ambitie gehad rodeocowboy te worden, maar een beetje ervaring op dat terrein zou hem nu van pas zijn gekomen. Hij bleef krampachtig op de brede rug van de succesvolle radiopresentator zitten, als een cowboy die een stier bereed.

Mason snoof van woede en paniek, schudde zijn sterke schouders heen en weer en probeerde de last van zich af te schudden.

In het schijnsel van de lantaarns op het parkeerterrein trok de wereld schokkend en draaiend aan Sammy voorbij, maar tussendoor ving hij een glimp op van een grote witte vrachtwagen met een donkerblauwe cabine. Hij zag een ogenschijnlijk dode man languit in de sneeuw liggen, maar dat was waarschijnlijk niet een echt mens maar een kloon, zoiets als de kloon van Warren Snyder, met zijn buik vol stukjes vis in alfredosaus. Hij zag Deucalion, die een man tot boven zijn hoofd optilde, wat onmogelijk leek, iets waar zelfs de grote Buster Steelhammer, de nummer één van het Amerikaans worstelen, niet toe in staat was, ook niet in een overdreven gechoreografeerde show. Sammy verloor de reus even uit het oog, en toen hij hem vervolgens weer zag, smeet het getatoeëerde wonder de kloon op het motorblok van de vrachtwagen, wat ongetwijfeld funest was voor de ruggengraat van het schepsel.

Masons shirt scheurde. Sammy tuimelde van zijn stier, belandde met zijn gezicht in de sneeuw, gleed door en kwam uiteindelijk tegen iets hards tot stilstand. Toen hij zich oprichtte, keek hij recht in de ogen van een van de dode klonen. Uit de neusopening van het ding stroomde kwalijk riekend blauw gas, dat Sammy’s mond binnendrong.

Walgend blies Sammy de dampen uit, rolde bij het afschuwelijke monster vandaan, kwam op zijn knieën overeind en vroeg zich voor het eerst in zijn leven af of zijn ouders er wel verstandig aan hadden gedaan om uit New Delhi weg te gaan. Misschien was het hedendaagse Amerika te wild voor wie dan ook, als land niet alleen een woeste maar ook knotsgekke stier, een en al hoeven en hoorns en bokkende spieren.

Sammy’s twijfels waren al weer verdwenen toen hij overeind was gekrabbeld. Mason ging achter het stuur van zijn Toyota Sequoia zitten, helemaal achteraan op het parkeerterrein, en Sammy was het enige alternatief voor de ervaren radiostem om Rainbow Falls en het hele land te waarschuwen dat er een invasie stond aan te komen (als je dat zo kon noemen) van de robotmonsters (als je die zo kon noemen). Over een uur kon die arme Burt Cogborn waarschijnlijk nog steeds alleen maar ‘uh, uh, uh’ uitbrengen, en Ralph Nettles was weliswaar een goed mens, betrouwbaar ook, maar hij was allesbehalve een vlotte redenaar. Sammy kwam niet sukkelig of sarcastisch of lafhartig over, maar hij had geen radiostem. Zijn kracht lag niet in het presenteren van programma’s maar in het produceren ervan. Hij zou niet half zo overtuigend overkomen als Mason. Plotseling putte hij weer kracht uit zijn eigen American dream.

Niet alleen voor de inwoners van Rainbow Falls (die klaarblijkelijk afgeslacht zouden worden), en ook niet alleen voor de toekomst van de mensheid (waarbij het er nog om zou spannen), maar vooral voor het Chakrabarty-syndicaat (dat nog niet was opgericht maar dat ooit de radiowereld zou domineren) stapte Sammy op de Sequoia af. Hij wilde Mason Morrell uit de terreinwagen sleuren, of anders buiten westen geslagen worden in de poging dat te bewerkstelligen.

Gelukkig was Deucalion als eerste bij de Sequoia, en nog net op tijd. De portieren van de wagen waren vergrendeld, maar voordat Mason de motor van de auto kon starten, bracht de reus zijn grote handen onder de zijkant van het voertuig, pakte het chassis vast, en door de enorme krachtsinspanning, of door de woede, of door allebei, brulde hij het uit en tilde hij de wagen aan de passagierskant omhoog.

Deucalion duwde en duwde tot de Sequoia op z’n kop lag.

17

In het huis van commissaris Rafael Jarmillo lag een deel van een hand in de hal op de grond: de duim, de wijsvinger, het deel dat de anatomische snuifdoos wordt genoemd, en een stukje van de vlezige eminentia thenare. De duim en wijsvinger raakten elkaar aan de bovenkant, als bij het handgebaar voor het begrip ‘prima’.

Frost wist niet of iemand de vingers in die stand had gebracht of dat het macabere gebaar per toeval was ontstaan. Hij was er hoe dan ook niet door gecharmeerd.

De meeste agenten die net in dienst traden, hadden weinig gevoel voor zwarte humor, maar ontwikkelden dat in de loop der tijd als een psychologisch afweermechanisme. Desondanks verwachtte Frost niet dat er ook maar iets in dit huis was wat op zijn duistere lachspieren zou werken.

De aangevreten randen van het weefsel vertoonden hetzelfde beeld als de voet in de woonkamer. Geen bloed. Geglazuurd maar vol kleine puntjes. En onwaarschijnlijk bleek.

Dagget draaide een schakelaar om, waardoor de open trap verlicht werd. Bij een achtervolging was een trap altijd foute boel, ongeacht of je nu naar boven of naar beneden ging. Je was hoe dan ook weerloos, omdat er niets was waar je dekking achter kon zoeken, en omdat je alleen maar recht op de vuurlinie af kon, want als je je omdraaide om ervandoor te gaan, kwam je gegarandeerd in het mortuarium terecht.

Snel maar op hun hoede liepen ze de trap op. Dagget ging voorop, zijn rug tegen de krommende muur gedrukt, zijn blik naar de bovenkant van de trap gericht. Frost volgde op zes treden afstand en hield de hal beneden hen in de gaten, want ze hadden weliswaar alle kamers op de begane grond gecontroleerd, maar het zou toch nog kunnen dat iemand hen van achteren besloop.

Ze zwegen, fluisterden zelfs niet meer. Er viel niets te zeggen. Wat ze moesten doen, zou vanaf nu bepaald worden door wat ze tegenkwamen.

Ze vonden pas weer iets toen ze de overloop bereikten en daar op het vloerkleed een bloedeloos oor aantroffen, zo wit als een schelp. Aan de grootte en de fijne bouw te zien was het een oor van een klein kind geweest.

Commissaris Jarmillo had twee kinderen.

Van alle misdrijven vond Frost geweldpleging tegen kinderen het ergst. Hij geloofde niet in levenslange gevangenisstraffen voor kindermoordenaars, hij geloofde in een trage executie.

De manier waarop Jarmillo zich de afgelopen twaalf uur in zijn functie gedragen had, deed vermoeden dat hij naar een bedenkelijk niveau was afgegleden. Als de commissaris betrokken was bij een of andere bizarre samenzwering, leek de conclusie gerechtvaardigd dat er geen seriemoordenaar langs was geweest maar dat Jarmillo zelf zijn vrouw, zijn schoonmoeder en zijn kinderen om het leven had gebracht. Dat hij ze had vermoord en in stukken had gehakt.

Maar Frost kon niet plaatsen wat ze tot nu toe ontdekt hadden. De enorme bedragen die via Op Weg Naar Volmaakte Vrede naar dit plaatsje waren doorgesluisd, deden vermoeden dat er een criminele organisatie van ongekende omvang achter zat. De witgewassen geldstromen waren zelfs zo groot dat het niet op voorhand uitgesloten kon worden dat er sprake was van een terroristisch complot van historische dimensies. Een inhalige commissaris die ontzettend rijk werd door criminele lieden een hand boven het hoofd te houden, zou die gestage stroom van inkomsten niet willen laten opdrogen door ineens zijn familie te gaan uitmoorden naar aanleiding van een ruzietje met zijn vrouw.

Een inspectie van de vier slaapkamers, het zitgedeelte dat grensde aan de grootste ervan, diverse inloopkasten, en twee van de drie badkamers leverde slechts twee afschrikwekkende vondsten op, allebei in de grote slaapkamer.

Op de grond naast de toilettafel lag een stuk van een kaak met vier kiezen en een hoektand. Tussen de kiezen zat iets groens, mogelijk van een stukje paprika of een jalapeñopepertje. De plek waar het kaakbeen van de rest van de schedel was afgebroken, zou rafelig moeten zijn, maar in plaats daarvan leek het... gesmolten.

De tweede vondst in de slaapkamer bracht hen meer van hun stuk dan de andere dingen die ze tot nu toe aangetroffen hadden. Dat kwam doordat het niet gewoon een deel van het menselijk lichaam was, maar een onmogelijk geheel, dat uit het brein van een surrealist ontsproten leek te zijn.

Het ding lag aan de rand van het keurig opgemaakte bed, bij het voeteneinde, alsof het achteloos aan de kant was gegooid – of uitgespuugd. De dikke tong, waarvan het puntje omhoogliep, alsof het een likkende beweging had gemaakt, was op zich al weerzinwekkend en verontrustend genoeg, maar het leek daarnaast ook nog op iets wat Salvador Dalí kon hebben gemaakt als hij zich door H.P. Lovecraft had laten inspireren. Midden op de dikke tong, er niet bovenop maar door de spiermassa omsloten en er een deel van uitmakend, lag een bruin mensenoog zonder ooglid.

Frost zag de monstruositeit het eerst. Onmiddellijk kreeg hij de zintuiglijke sensatie waarover hij vaak had gelezen maar die hij niet uit eigen ervaring kende: zijn nek werd koud, en er leken duizendpoten of spinnen overheen te kruipen.

Als employé van de FBI die voor een geheime afdeling werkte had hij al heel wat afschrikwekkends meegemaakt en had hij angst in vele soorten en maten gekend. Maar dit was de eerste keer dat die ene diepverborgen zenuwbaan werd geraakt, geen fysieke zenuw maar meer een intuïtieve gevoeligheid voor het griezelige, ongeacht of het nu iets bovennatuurlijks of alleen iets ongewoons betrof. Wat hij nu zag, tartte zijn levendige fantasie en alles wat hij tijdens zijn training had meegekregen. Terwijl hij er gebiologeerd naar bleef kijken, verplaatste het kriebelende gevoel in zijn nek zich naar zijn rug, en een huivering trok langs zijn ruggengraat naar beneden.

Hij wenkte Dagget naderbij. Frost hoefde niet naar zijn collega te kijken om te weten hoe die op het weerzinwekkende voorwerp reageerde. Dagget hield ontzet zijn adem in en produceerde een geluid dat diep uit zijn keel kwam, een uiting van angst en walging.

Even was Frost bang dat het oog in zijn oogkas van tongspieren zou gaan bewegen en hem aan zou kijken, of dat de tong obsceen aftastend zou gaan rollen en krullen. Maar die angst kwam voort uit zijn op hol geslagen fantasie. De tong en het oog op het bed waren dode materie die niet uit zichzelf in beweging kon komen, net zomin als de kiezen in het stuk kaakbeen in staat waren op het vloerkleed te gaan kauwen.

Met een pistool en twee reservemagazijnen was Frost onvoldoende voorbereid om het tegen deze onbekende vijand op te nemen. De huidige gebeurtenissen in Rainbow Falls leken niet te zijn terug te voeren op gewone criminele acties, en ook niet op bekende terroristische aanslagen.

Alsof Frost weer kind was geworden en als een kleuter ten prooi was gevallen aan angst en verwarring, keek hij omlaag, naar de rand van de quilt, en hij vroeg zich af of er iets engs onder het bed lag. Toen hij nog klein was, had er nooit een monster of een trol of een heks onder zijn bed gezeten, maar zou er nu iets kunnen liggen dat mysterieuzer en toch levensechter was dan die gevaren uit zijn kindertijd?

De kinderlijke betovering die hem in zijn macht had, werd al snel doorbroken doordat zich een reële bedreiging aandiende. Door de kierende deur van de aangrenzende badkamer, waar geen licht brandde, kwam het geluid als van tientallen opgewonden fluisterstemmen.

18

Het raampje van het portier aan de passagierskant versplinterde toen Deucalion de Toyota Sequoia ondersteboven trok. Toen bleek dat Mason Morrell weigerde de gekantelde terreinwagen te verlaten, dreigde de reus de voorruit in te slaan om de tegenstribbelende strijder uit het voertuig te sleuren, of hij dat nu wilde of niet.

Sammy Chakrabarty praatte op Deucalion in en zou een poging doen het radiotalent op andere gedachten te brengen. Hij stak zijn hand door het verbrijzelde raampje, trok het pinnetje van de vergrendeling omhoog en deed het portier aan de passagierskant open. Nadat hij met zijn voet de glassplinters had weggeveegd die lagen te fonkelen in de sneeuw, ging hij op handen en knieën zitten en kroop hij in de Sequoia.

Zo zat hij op de onderkant van het dak van de omgekeerde terreinwagen en bevond hij zich in een merkwaardige positie ten opzichte van Mason. De radiopresentator hing ondersteboven in zijn stoel. Eigenlijk hing hij niet, omdat hij niet de tijd had genomen om zijn veiligheidsgordel om te doen maar zo snel mogelijk had willen starten om weg te komen. Hij bleef in de huidige positie zitten door zich stevig aan het stuur vast te houden en de hakken van zijn schoenen zo goed en zo kwaad als dat ging onder de stoel te klemmen. Van de twee mannen was het Mason wiens hoofd het dichtst bij het dak zat. Sammy moest zijn blik omlaag richten om zijn vriend aan te kunnen kijken, terwijl zijn oriëntatiegevoel hem juist zei dat hij dan omhoog moest kijken.

Het enige licht in de auto kwam van buiten, het blauwige schijnsel van de lantaarnpalen op de parkeerplaats, dat door de lage raampjes van de omgekeerde auto scheen. Het was koud en het rook naar nieuwe leren bekleding, en naar Masons scherpe aftershave. Hun ademhaling was te horen, en daarnaast het geklik en getingel en geping van de Sequoia die zich probeerde aan te passen aan de nieuwe, onconventionele band met het trottoir.

‘Ik vind het zo vervelend dat dit gebeurd is,’ zei Sammy.

Mason klonk eerder berustend dan gekwetst. ‘Het was helemaal niet nodig geweest.’

‘Misschien niet, nee, maar het is nu eenmaal gebeurd. Het radiostation zal de schade vergoeden.’

‘Zo denk jij, maar zo denkt Warren niet. Warren is echt een krent.’

‘Vergeet niet dat Warren Snyder dood is,’ zei Sammy. ‘En het ding dat op hem leek, is ook dood, en zijn rare ingewanden zijn uit zijn lijf naar buiten gekomen. Daarom heb ik nu de leiding.’

Mason weigerde Sammy aan te kijken en verklaarde plechtig: ‘We gaan allemaal dood.’

‘Dat is niet wat ik geloof,’ zei Sammy.

‘Nou, maar ik wel.’

‘Ik heb het er nog niet met je over gehad,’ zei Sammy, ‘maar ik heb grote plannen voor jou en je radioprogramma.’

‘Dit wordt het eind van de wereld. Na het eind van de wereld bestaat er helemaal geen radio meer.’

‘Dit wordt niet het eind van de wereld. Dit wordt een nationale crisis, meer niet. Als we onze krachten bundelen, als we het radiostation verdedigen en iedereen vertellen wat er gaande is, kunnen we met gemak het onheil keren. Je weet dat ik altijd een optimist ben geweest, en tot nu toe is mijn optimisme altijd gerechtvaardigd gebleken.’

‘Je bent geen optimist, je bent gewoon gek.’

‘Ik ben niet gek,’ zei Sammy. ‘Ik ben een Amerikaan. En jij bent ook een Amerikaan. Waar is die spirit gebleven van handen uit de mouwen en ertegenaan? Luister, ik heb plannen om het format van je programma te verbreden, om emotioneel de diepte in te gaan, zodat je echt alle ruimte krijgt. Ik wil er ook meer aandacht voor genereren. Met jouw talent en mijn doorzettingsvermogen kunnen we je programma eerst regionaal aanbieden, en daarna landelijk, niet gewoon vijf radiostations maar honderden. Dan word je de mannelijke dr. Laura. Of een dr. Phil met een menselijker gezicht.’

‘Ik ben geen dokter.’

‘Wel als ik dat zeg. Zo werken die zaken nu eenmaal in radioland.’

Een paar sneeuwvlokken dwarrelden door het versplinterde raam naar binnen en dansten op de ijzige rookwolken van hun uitademing.

Sammy kreeg het koud. En het nauwelijks geïsoleerde dak van de auto voelde hard aan onder zijn knokige knieën. Door de vreemde hoek waarin hij in de auto zat, moest hij denken aan een van die vreemde desoriënterende dromen uit de film Inception. Maar hij klopte Mason glimlachend op zijn arm, uiterst vriendelijk, alsof hij daarmee wilde zeggen: ik ben er voor je.

Mason bracht zijn hoofd schuin naar voren, draaide zijn ogen omlaag en opzij om de hoofdprogrammeur beter te kunnen aankijken, en zei: ‘Omdat ik lang ben en het gespierde postuur van een sportman heb, denkt iedereen dat ik heel stoer ben. Maar dat ben ik helemaal niet, Sammy. Ik denk niet dat ik stoer genoeg ben om tegen de stress van een landelijke uitzending te kunnen.’

‘Ik ben stoer genoeg voor ons allebei,’ verzekerde Sammy hem. ‘En hoor je je eigen stem wel? Dat timbre, die natuurlijke galm, die meesterlijke dictie – dat is een gave, Mason. Dat mag je niet zomaar weggooien alsof het niets is.’

‘Ik weet het niet,’ zei Mason aarzelend. ‘Soms vind ik dat ik een beetje een pieperige stem heb.’

‘Vertrouw me nu maar, grote man. Kijk, als we vannacht een programma zouden doen over vliegende schotels en parallelle werelden en verborgen werelden onder de zeespiegel – nou, daar zou jij absoluut niet de geschikte persoon voor zijn. Iedereen zou denken dat het allemaal nep was. Jouw programma moet het hebben van intimiteit, mensen laten je toe in hun leven, helemaal, ze vertrouwen je, ze zijn blij met je adviezen, ze bewonderen je. Ze zijn dól op je, Mason. Voor jouw luisteraars ben je een vriend. Ze zien je als familie. Als jij tegen de luisteraars zegt dat er monsters in Rainbow Falls rondlopen die in laboratoria zijn opgekweekt, die als twee druppels water op mensen lijken en die de macht in ons stadje willen overnemen, geloven ze je. Mij zouden ze niet geloven, omdat ik klink als een sprieterig knulletje.’

De radiopresentator deed zijn ogen dicht, deed er een ogenblik het zwijgen toe en hing – min of meer op eigen kracht – ondersteboven, als een grote doodsbange vleermuis. Toen zei hij: ‘Zijn ze dol op me?’

‘Ze aanbidden je.’

‘Ik doe mijn best. Ik probeer ze echt te helpen.’

‘Daarom zijn je juist zo dol op je.’

‘Het is een hele verantwoordelijkheid om ze steeds van advies te dienen.’

‘Helemaal mee eens. Weet ik. Mij lijkt het slopend. Maar je bent nu eenmaal iemand die anderen graag iets meegeeft.’

‘Ik ben altijd bang dat iemand mijn goede raad verkeerd opvat.’

‘Dat zal niet gebeuren, Mason. Je drukt je altijd in bijzonder heldere bewoordingen uit.’

‘Soms ben ik bijvoorbeeld bang dat een vrouw die mijn adviezen niet begrijpt, haar man dan ineens doodschiet.’

‘Dat is maar één keer bijna gebeurd,’ gaf Sammy toe. ‘Bijna. Maar uiteindelijk kwam het toch nog goed.’

Nog steeds had Mason zijn ogen niet opengedaan. Hij beet op zijn onderlip. Uiteindelijk zei hij: ‘In de jaren dertig heeft Orson Welles die gigantische stunt uitgehaald. Bijna iedereen geloofde dat het waar was, terwijl het gewoon een stom sciencefictionverhaaltje van Jules Verne was.’

‘The War of the Worlds,’ zei Sammy. Het leek hem nu niet het geschikte moment Mason erop te wijzen dat het verhaal niet van Jules Verne maar van H.G. Wells was.

‘Daar is hij beroemd door geworden. Het was een stom sciencefictiondingetje, maar hij werd er beroemd door. Dit is écht.’

Sammy knikte glimlachend, ook al had Mason zijn ogen nog dicht. ‘Als dit allemaal achter de rug is, heb jij het helemaal gemaakt. Dan ben je wereldberoemd. En niet alleen beroemd, Mason. Niet alleen beroemd, maar ook een held.’

Mason schudde zijn hoofd. ‘Ik ben niet het type om de held uit te hangen. Ik ben niet zomaar een held omdat jij dat zegt, zoals je me op die manier een dokter wilde laten zijn.’

Sammy bevroor bijna. Hij had het zo koud dat zijn stem meetrilde met zijn lijf. Het liefst zou hij de radiopresentator bij zijn oren pakken en door elkaar schudden om hem van de ernst van de zaak te overtuigen, maar hij hield zich in.

‘Maar je bent wél een held, Mason. Het is veel makkelijker om van jou een held dan een dokter te maken. Sommige mensen zouden een getuigschrift willen zien waarop stond dat je een dokter bent, dus dan zouden we bij zo’n online universiteit een academische titel moeten kopen, een heel gedoe. Maar als we zeggen dat je niet alleen de wereld hebt gered maar dat je het daarbij ook nog hebt opgenomen tegen een horde agressieve klonen die probeerden KBOW in handen te krijgen – vergeet niet dat we er al vier hebben uitgeschakeld – wie zal dan durven beweren dat je niet de held bent die wij beweren dat je bent?’

‘Burt en Ralph. Die zouden wel beter weten.’

‘Burt en Ralph trekken we bij het team van Mason Morrell. Dan is hun carrière afhankelijk van die van jou. Die spelen het spelletje wel mee.’

‘Volgens mij niet.’

‘Jawel, hoor.’

‘Volgens mij niet.’

‘Welles!’ schreeuwde Sammy. Onmiddellijk voegde hij eraan toe: ‘Sorry. Het frustreert me soms dat je jezelf zo onderschat. In de uitzending kom je altijd heel zelfverzekerd over.’

‘Dat is gewoon een uitzending. Dit is het echte leven.’ Eindelijk deed hij zijn ogen open. ‘Maar ik denk dat ik maar gewoon doe wat je net gezegd hebt.’

‘Loop je dan niet weer weg?’

‘Nee. Hier kan ik niet voor weglopen. Ik kan nergens naartoe. Dat zie ik nu wel in.’

Sammy zei: ‘Mijn held.’

‘Volgens mij is dit portier ontzet. Als jij naar achteren gaat, kan ik over de versnellingsbak kruipen en er via het portier aan jouw kant uitkomen.’

Grijnzend zei Sammy: ‘Laten we radio gaan maken.’

‘Ja. Laten we geweldige radio gaan maken.’

‘Onsterfelijke radio!’ verklaarde Sammy.

Mason hing ondersteboven, Sammy zat in geknielde houding op de onderkant van het dak van de auto, en toen ze elkaar een high five wilden geven, werden ze door het vreemde perspectief in de war gebracht. Mason knalde met zijn hand tegen Sammy’s linkeroor aan, en Sammy drukte de claxon van de Sequoia in.

19

Met getrokken pistolen stonden Frost en Dagget bij de kierende deur van de badkamer te luisteren naar de fluisterstemmen die uit het donkere vertrek klonken, als bij een samenzwering, dreigend en sinister. Maar als er ook maar iets gezegd werd wat enige betekenis had, spraken de samenzweerders geheid een onbekende taal. Frost kon er in elk geval geen woord van verstaan.

Het moest dan een taal zijn die uitsluitend uit sisklanken bestond, want hij hoorde alleen maar geslis en gesis en geritsel en gesuis. Het was niet waarschijnlijk dat zo’n taal bestond. Na een tijdje vond hij het gefluister niet zo zeer samenzweerderig als wel rusteloos en opgewonden klinken.

Toen hij er met dat idee naar luisterde, besefte hij dat hij geen fluisterstemmen hoorde, maar een soort wrijving, iets wat tegen iets anders aan schuurde. Of een zwerm kleine beestjes die door elkaar heen krioelden, waarbij hun rugschilden en trillende voelsprieten en broze pootjes voortdurend tegen elkaar aan kwamen.

De deur scharnierde aan de linkerkant, en Frost stond rechts van de deur. Hij stak zijn linkerhand om de deurpost, zocht op de tast naar de lichtknop en deed het licht in de badkamer aan. Dagget kwam onmiddellijk in actie, stapte de drempel over, zei een woord dat Frost hem – of welke andere mormoon dan ook – nog nooit had horen zeggen, en deinsde achteruit, terug de slaapkamer in, zo snel dat Frost nog geen aanstalten had gemaakt achter hem aan de badkamer te betreden.

De grote badkamer was wit betegeld, met blauwe accenten. Er was een dubbele wastafel met veel ruimte eromheen, een douchecabine daar recht tegenover, en links een badkuip die groot genoeg was voor twee personen. Uit het plafond boven de badkuip hing een dik en knoperig organisch koord dat eruitzag als de navelstreng van de antichrist, en daaraan hing een vettig uitziende zak, groter dan een mens, glimmend, met tal van zilver- en grijstinten.

De traanvormige zak deed een conceptie vermoeden. Het schuifelende geluid dat uit de zak kwam – waarvan hij eerst gedacht had dat het gefluister was – wees misschien op een onrustige foetus van onvoorstelbare afmetingen. Frost kreeg de indruk dat de zak een cocon was. De bewegingen in die onheilspellende broedzak werkten niet door op de buitenkant; er waren geen uitstulpingen of golvende bewegingen te zien.

Verder van de deur af, naast de badkuip, achter de glazen douchedeur, hing nog een cocon, die praktisch de hele cabine in beslag nam.

Toen Frost het oog in de afgesneden tong had ontdekt, had hij een bang voorgevoel gekregen. Dat gevoel sloeg nu om in onversneden angst. Hij probeerde zichzelf gerust te stellen door te bedenken dat het hier om uitzonderingen ging, dingen die buiten de gewone gang van zaken in de natuur vielen, absoluut vreemd en onverklaarbaar, maar alleen doordat hier sprake was van een natuurverschijnsel dat nog niet eerder was waargenomen. Een buitenaardse levensvorm, geheel in overeenstemming met de wetten van het universum, alleen niet met de wetten van deze wereld. Of misschien ging het om een gemuteerde vorm van een bekend beest. Maar intuïtief verwierp hij alles wat hij in zijn leven geleerd had. Hij kon maar niet het idee van zich afzetten dat er achter dit fenomeen, ergens op de achtergrond, een bovennatuurlijke kracht aan het werk was.

Dagget had zich over de eerste schok bij het zien van de cocons heen gezet en liep weer de badkamer in. Frost ging op de drempel staan, achter zijn collega. Nooit eerder hadden ze zich laten afschrikken door welke bedreiging dan ook, niet omdat ze zo dapper waren, maar als ze eenmaal het hazenpad kozen, zouden ze dat steeds vaker doen, totdat ze uiteindelijk niet meer in staat zouden zijn hun taken te vervullen.

Dagget voelde zich duidelijk niet op zijn gemak toen hij naar de cocon toe liep die boven de badkuip hing. Frost maande hem voorzichtig te zijn, en Dagget zei: ‘Er is iets geks met de buitenkant van dat ding aan de hand.’

‘Niet alleen met de buitenkant,’ zei Frost.

Het onophoudelijke schuifelende geluid zwol niet aan, maar Frost vond het wel steeds dreigender klinken. Het deed hem denken aan slangen, al wist hij dat het geen slangen waren maar iets wat hij nog nooit had gezien.

Dagget had zijn gezicht tot op zo’n dertig centimeter afstand bij de zak gebracht en zei: ‘Het lijkt of de buitenkant vettig of nat is, maar volgens mij is dat niet zo. Het glimt omdat het oppervlak constant in beweging is. Er kruipen zilverkleurige stipjes overheen, een soort metalen schilfers, maar ze kunnen niet van metaal zijn omdat ze lijken te... leven. Zoiets als vlooien, maar dan kleiner, zo klein dat ik ze niet goed kan zien. Het zijn er duizenden, misschien zelfs miljoenen, en ze buitelen voortdurend over elkaar heen.’

Waar de navelstreng bij het plafond kwam, leek het grijze weefsel dwars door het pleisterwerk te hebben gegeten om de cocon aan een dwarsbalk te verankeren.

‘Hier kunnen wij met ons verstand niet bij,’ zei Frost.

‘In geen honderdduizend jaar.’

‘We hebben versterking nodig.’

‘Ja,’ zei Dagget. ‘De National Guard, bijvoorbeeld.’

‘Of het SWAT-team van het Vaticaan.’

‘Schiet jij op dit onding als er iets gebeurt?’ zei Dagget. Hij stopte zijn pistool terug in de holster onder zijn ski-jack.

Frost wist dat zijn collega nooit roekeloos te werk ging, maar nu raakte hij toch een beetje in paniek. ‘Wat ga je doen?’

Dagget pakte een handdoek van een rekje en vouwde die een paar keer tot een dik pak. ‘Als we Moomaw hierover willen lastigvallen, kunnen we maar het best zo veel mogelijk informatie paraat hebben.’ Maurice Moomaw, hun chef, deed denken aan een in steen uitgehouwen godsbeeld als er een dreigende blik in zijn ogen lag. ‘Ik wil niet beweren dat Moomaw angstwekkender is dan dit ding. Maar als we dit in ons rapport zetten en ruimte voor twijfel openlaten, roept hij ons op het matje en kunnen we meteen door naar de psychiater.’

Frost hield zijn pistool met beide handen in de aanslag toen Dagget met de opgevouwen handdoek langs de glimmende zak streek.

Dagget liet de handdoek aan Frost zien en zei: ‘Helemaal schoon. Al die krioelende dingetjes die erop zitten – waarom is niets daarvan aan de handdoek blijven kleven?’

Weer veegde hij met de handdoek langs de cocon, en weer bleef de handdoek schoon.

‘Ik zit me net te bedenken,’ zei Frost. ‘Bacteriën. Buitenaardse virussen. Misschien zijn wij al besmet, geïnfecteerd.’

‘Bacteriën zijn wel het laatste waar ik me zorgen om maak.’

‘Wat is dan het eerste waar je je zorgen om maakt?’

‘Zit het ding dat deze cocon gesponnen heeft, hier nu opgerold binnenin?’ vroeg Dagget. ‘Of heeft dat ding hier iets achtergelaten, zoals een spin haar eitjes in een cocon legt, en is het daarna weggekropen? En in dat laatste geval: waar zit het nu dan?’

‘Niet hier in huis. We hebben alle kamers doorzocht.’

‘We hebben niet op de zolder gekeken.’

Frost keek omhoog naar het plafond. In gedachten zag hij een reusachtige insectenkoningin onder de zolderbalken zitten, die nu op hun stemmen afkwam en naderbij sloop. Hij richtte zich weer op de cocon, en die grote zak kwam nu minder bedreigend over dan eerst, omdat andere mogelijke gevaren ernstiger leken.

Dagget sloeg de opgevouwen handdoek open. Met slechts één laag van de stof tussen hem en de zak drukte hij zijn handpalm tegen het glinsterende oppervlak.

Frost merkte dat hij de loop van zijn pistool, dat hij op zijn doelwit gericht hield, niet stil kon houden. Hij haalde diep adem, liet de lucht langzaam uit zijn longen ontsnappen, visualiseerde dat zijn handen niet meer bewogen, waarna het trillen geleidelijk afnam.

‘Interessant,’ zei Dagget, die nog steeds de handdoek tegen de zak gedrukt hield.

‘Wat?’ vroeg Frost.

‘Het voelt heel warm aan, heet zelfs. De hitte gaat dwars door de handdoek heen, en toch wordt de lucht totaal niet warm.’

Frost, die zich ernstige zorgen maakte om het schuifelend geluid, zei: ‘Kun je iets binnenin voelen bewegen?’

Dagget schudde zijn hoofd. ‘Geen beweging te voelen. Maar ruik je dat?’

‘Nee, ik niet.’

‘Heel subtiel...’

‘Wat ruik je dan?’ vroeg Frost.

‘Alsof er in een elektriciteitskabel kortsluiting is ontstaan en de isolerende laag eromheen is gaan smeulen.’

‘Ik ruik niets.’

Dagget boog zich dichter naar de zak toe, rook en zei: ‘Ja, alsof de isolatielaag is gaan smeulen.’

‘Misschien is de handdoek gaan schroeien.’

‘Nee.’ Dagget zat met zijn gezicht nu vijftien centimeter van de glinsterende cocon af. ‘De handdoek is het niet. Die is wel heet, maar zo heet nu ook weer niet. O...’

‘Wat, o?’

‘De geur is veranderd. Ik ruik nu rozen.’

‘Van een smeulende elektriciteitsdraad naar rozen?’

‘En volgens mij...’

‘Wat?’ vroeg Frost.

‘Ik weet het niet zeker, maar volgens mij voelde ik daarbinnen net iets bewegen.’

Met een geluid alsof er twee stroken klittenband van elkaar werden getrokken, maar ook alsof de opgezwollen buik van een dode moeiteloos met een scalpel werd opengesneden, spleet de zak.

20

Nadat de mannelijke gemeenteleden van de Riders in the Sky bij binnenkomst in huis hun besneeuwde laarzen hadden uitgetrokken, gingen ze in groepjes van vier of vijf naar de keuken, waar Carson en Michael ze het alternatief voor de marsmannetjestheorie uit de doeken deden. De mannen hechtten altijd veel waarde aan de mening van hun vrouwen, en die waren al door Carson en Michael overtuigd. De Riderettes, zoals ze soms genoemd werden, waren vrouwen die zich niet gek lieten maken en altijd vol goede zin waren; ze hadden de teugels van hun leven stevig in handen en hielden hun voeten in de stijgbeugels.

Carson en Michael noemden de naam Frankenstein niet. Dolly en Hank Samples en hun vrienden waren opmerkelijk ruim van geest. Ze hadden laten zien dat ze opgewassen waren tegen ontwikkelingen die hun wereld in een oogwenk op de kop hadden gezet. Maar in deze gemeenschap waren Carson en Michael buitenstaanders, en zelfs de hartelijkste, goedgelovigste en flexibelste Riders zouden op een gegeven moment aanlopen tegen de grenzen van wat ze nog geloofwaardig achtten.

Nanotechnologie, machinebeesten die mensen verslonden, klonen, plannen om de mensheid uit te roeien: eigenlijk was de huidige situatie op zich al volslagen ongeloofwaardig te noemen. Als ze dan ook nog eens zouden aankomen met het verhaal dat er achter deze chaos een 240 jaar oude wetenschapper zat die nog veel geschifter was dan de figuur die Colin Clive in de film had vertolkt, en dat er ook nog sprake was van een 200 jaar oud monster dat een goed mens was geworden, een held zelfs... Dit was het platteland van Montana, waar het boerenverstand hoog in het vaandel stond, geen plek waar men alles maar geloofde wat er gezegd werd.

Carson vertelde dat zij en Michael een industriële spionagezaak onderzochten en daardoor op het spoor van de klonen waren gekomen – nu dus de nanomachinebeesten die mensen verslonden – en dat ze hadden ontdekt dat die monsters waren ontwikkeld in een federaal gebouw dat ergens langs de Weg van het Eind der Tijden onder de grond was aangelegd. Honderden films en boeken hadden bij de Riders het geloof in het bestaan van kwaadaardige buitenaardse wezens aangewakkerd, maar het was door hun dagelijks bestaan dat ze het idee konden bevatten dat hun eigen regering hen misschien wilde vervangen door volgzame, in laboratoria opgekweekte burgers.

Zoals Carson al had gehoopt, bleek de vijftien jaar oude Farley Samples een prima bondgenoot die de Riders uitlegde dat hun vijanden niet van een andere planeet hoefden te komen, dat nanotechnologie echt bestond en een steeds grotere rol in deze wereld speelde. Zijn enthousiasme voor wetenschap en sciencefiction bleek aanstekelijk. Door zijn respectvolle manier van doen namen de volwassenen dingen van hem aan zonder dat ze het gevoel kregen betutteld te worden, en uit de boeken van Robert Heinlein, waar hij dol op was, had hij geleerd hoe hij een goed verhaal moest vertellen.

Het waren niet de vergunningen die Carson en Michael hadden om een praktijk als privédetective te mogen voeren, en ook niet hun verlopen pasjes van de afdeling Moordzaken van de New Orleans Police Department, maar hun wapens die hen in de ogen van de Riders geloofwaardig maakten. De liefde van de Riders voor wapens was bijna net zo groot als hun liefde voor Jezus. Ze waren zeer onder de indruk van de Sig Sauer P226 X-6’en met magazijnen voor 19 kogels, maar vooral van de Urban Snipers, waarmee geen hagelpatronen maar echte kogels afgevuurd konden worden.

Ook al had Carson aan de keukentafel bewezen dat ze bij armpje drukken haar mannetje stond, ook tegenover mannen die anderhalf keer zo zwaar waren als zij, toch betwijfelden sommigen dat ze dat enorme geweer kon hanteren zonder daarbij door de terugslag onderuit te gaan. Er waren geen vrouwen onder de sceptici.

Toen Carson van de tafel opstond na een onbesliste strijd tegen ene Glenn Botine, een fulltime automonteur en parttime renpaardenfokker, zei hij: ‘Dank u, mevrouw, voor dit lesje in nederigheid. Wat zouden u en uw man als oud-politiemensen ons adviseren te doen wat we nog niet aan het doen zijn?’

‘In plaats van ons te richten op de verdediging van dit huis, zouden we bij iedereen hier in de buurt langs de deur moeten gaan,’ zei Michael, ‘om zo veel mogelijk mensen op de been te krijgen. Op je mobieltje kun je de filmpjes laten zien. Jullie zijn van hier. Jullie zullen ze geloven. Zo zouden we van een heel huizenblok een fort kunnen maken. Als het blok als geheel niet meer standhoudt, kunnen we altijd nog terugvallen op het verdedigen van individuele woningen.’

Carson dacht aan haar broer Arnie, en aan de kleine Scout in San Francisco, die nu nog veilig waren, al was het niet zeker hoelang dat nog zo zou blijven, en ze vroeg: ‘Hoeveel kinderen hebben jullie hier?’

De vrouwen overlegden met elkaar en hadden al snel vastgesteld dat er onder de vierenveertig verzamelde Riders zeven tieners en twaalf jongere kinderen in het huis van de Samples aanwezig waren. Iets meer dan tachtig andere Riders waren vanuit het partycentrum naar huis gegaan of hadden zich net als deze mensen op een of twee verdedigbare locaties elders in Rainbow Falls verzameld.

‘Het lijkt me een prima idee om een deel van de wijk tot bolwerk om te toveren, met als alternatief om ons eventueel in losse woningen terug te trekken,’ zei Carson. ‘Maar volgens mij moeten we eerst de twaalf jongste kinderen naar een veilige plek buiten de stad brengen, voor het geval het hier scheefloopt.’

De plotselinge angst onder de Riders was bijna tastbaar. Ze wisten dat Carson gelijk had, maar ze zagen ertegen op om van hun kinderen gescheiden te worden.

Glenn Botine zei: ‘Maar hoe? Beide uitvalswegen zijn afgezet. Misschien zouden we sneeuwscooters kunnen gebruiken, maar dan kan er steeds maar één kind op één volwassene worden vervoerd. Dan zijn we de hele nacht bezig. Als we er één grote karavaan van maken, valt dat te veel op.’

Carson zei: ‘Misschien is er nog een andere manier.’

21

In het souterrain van Memorial Hospital genoot de kloon van John Martz, een politieman uit Rainbow Falls wiens vrouw bij de Red Hat Society zat, enorm van de slachtpartij. Hij was nu getuige geweest van het afmaken en verwerken van tientallen slachtoffers, maar daarbij had hij zich nog geen moment verveeld. Eigenlijk vond hij elke nieuwe moord nog leuker dan de vorige.

Communitariërs hadden geen vrije wil. Ze waren niet in staat tot enige vorm van seksuele activiteit. Ze waren dusdanig ontworpen dat muziek en kunst hun niets deden, omdat zulke interesses effectief functioneren in de weg stonden. Maar om ervoor te zorgen dat ze hun missie met maximale inzet uitvoerden, waren ze op zo’n manier geprogrammeerd dat ze het heerlijk vonden om elk verachtelijk, de wereld vervuilend, arrogant, smerig, inhalig menselijk wezen te vernietigen.

In het geval van John Martz was het plezier uitgegroeid tot een intens genot, en bij elke moord die zich voor zijn ogen voltrok, voelde hij een steeds sterker gevoel van bevrediging. Genocide bleek verslavend te zijn.

Er waren nog vier patiënten naar deze kale kelderruimte gebracht, met de smoes dat er bloed afgenomen moest worden om te controleren of ze besmet waren geraakt met een onbekende giftige stof die per ongeluk in het gebouw zou zijn vrijgekomen. De vier zaten in een rolstoel, drie vrouwen en een man. Twee van de vrouwen waren niet in staat te lopen.

De kloon van zuster Ginger Newbury assisteerde John Martz met het opvangen van de patiënten. Het opvangen van deze mensen was geweldig leuk.

Enkele bezoekers van het ziekenhuis waren ook verwerkt. Toen ze eenmaal hadden ontdekt dat hun vrienden en geliefden niet meer op hun kamer waren, mochten ze niet meer naar huis. Omdat de bezoekers niet ziek waren, was het lastiger om hen te manipuleren dan de patiënten, en dat was dan ook de reden dat John een wapenstok bij zich had en dat zuster Newbury een taser aan haar riem had hangen, verborgen onder een wit vestje.

Er waren drie Bouwers in het souterrain bezig. Eerst braken ze hun slachtoffers af tot verschillende moleculaire componenten, en daarna gebruikten ze die bouwstenen om een nieuwe generatie Bouwers te maken, die rijpten in cocons die aan het plafond werden opgehangen. Bouwers maakten alleen hun eigen soort; Communitariërs werden opgekweekt en geprogrammeerd in de laboratoria van de Hive.

Verscheidene kamers hingen nu vol cocons, iets waarvan John Martz bovenmatig genoot. Het laten volgroeien van de Bouwers nam tussen de twaalf en zesendertig uur in beslag. Naarmate er steeds meer Bouwers kwamen die steeds meer nutteloze menselijke wezens verorberden, zodat er steeds meer van hun ijverige soort ontstonden, zouden ze exponentieel in aantal toenemen. Binnen een week zouden ze naar andere steden uitwaaieren, vergezeld van ondersteunende teams Communitariërs, en tegen die tijd zou hun opmars niet meer te stuiten zijn. Ze zouden een exclusief leger van dodelijke biomachines vormen, een nanogetijde des doods.

De patiënten zaten in hun pyjama te jammeren en te klagen, wat kenmerkend was voor de menselijke soort, maar zuster Newbury paaide hen met op het oog gemeende aandacht, tot de Bouwer arriveerde, in dit geval een jonge vrouw die ontworpen was naar de hoogste standaards van menselijke schoonheid. Bouwers konden een man of een vrouw zijn, maar altijd waren ze zo ontzettend knap dat de potentiële slachtoffers geheel door hun uiterlijk werden ingepalmd.

Schoonheid is ontwapenend. Schoonheid verleidt.

Alle patiënten, ongeacht hun geslacht, waren onder de indruk van deze blonde, blauwogige verschijning, die een gewoon ziekenhuisuniform aanhad, alsof ze een co-assistent was, of iemand van de schoonmaakploeg. Ze stond voor hen, in het middelpunt van de halve cirkel die ze vormden.

‘Ik ben jullie Bouwer,’ zei ze met haar zangerige, hese stem. Ze stapte als eerste op de mannelijke patiënt af, die haar lachend aankeek. De wellustige gedachten die hij ongetwijfeld koesterde, zouden de laatste van zijn leven zijn. Ze strekte haar rechterhand naar hem uit, met omhooggedraaide handpalm, en hij was niet alleen zeer gecharmeerd van haar, maar kon haar uitnodigende gebaar ogenschijnlijk niet goed plaatsen. Hij strekte zijn arm en legde zijn hand in de hare.

Ogenblikkelijk leek haar hand tot aan de pols elk detail te verliezen – huid, nagels, knokkels. De huid leek als bij toverslag veranderd in ontelbaar miljoen buitengewoon kleine insecten met dekschilden in alle kleuren van de regenboog. De beestjes krioelden over elkaar heen, maar de vorm van de hand bleef daarbij behouden.

De patiënt slaakte een kreet van verbazing en probeerde zijn hand terug te trekken, maar het lukte hem niet zich uit haar greep te bevrijden. Haar hand, althans de krioelende zwerm waarin die was veranderd, verzwolg zijn onderarm – huid, vlees en botten – zonder dat er een druppel bloed vloeide. Binnen twee seconden verdween de rest van zijn arm ook, helemaal tot aan zijn schouder.

De man werd zo bang dat hij uit zijn apathische shocktoestand ontwaakte, en hij begon te schreeuwen, maar de vrouw legde hem het zwijgen op. Ze deed haar fraai gevormde mond open, zo ver dat het grotesk werd, en braakte een zilverkleurige zwerm insecten uit, recht in zijn gezicht, dat daarop naar binnen klapte. De nanobeestjes namen bezit van zijn schedel, vraten dat van binnenuit leeg, trokken vervolgens naar beneden en drongen via zijn nekstompje de rest van zijn lichaam binnen. Voortdurend werden zijn essentiële bouwstenen teruggeleid naar de mond van de Bouwer, in een soort omgekeerde oprisping.

Toen de enige van de drie vrouwelijke patiënten die kon lopen, uit haar rolstoel omhoogkwam, diende zuster Newbury haar met de taser onmiddellijk een stroomstoot toe. De vrouw sidderde over haar hele lijf en viel voor de voeten van de Bouwer op de grond.

De andere twee vrouwen begonnen nu ook te gillen, terwijl het uitgeholde lichaam van de mannelijke patiënt verschrompelde, als een leeggelopen ballon, en helemaal verdween. Deze vrouwen waren oud en ziek, maar toch hadden ze een sterke drang om te blijven leven. John Martz had niets dan minachting voor hen. Ondanks hun lichamelijk verval hielden ze zich nog steeds aan het leven vast. De mensheid was een kankergezwel dat steeds verder om zich heen greep.

De Bouwer was vervormd geraakt doordat de lichaamsmassa van de man erin was gepompt. Terwijl ze haar aandacht nu op een van de rolstoelpatiënten richtte, leken haar kleren op te lossen in een nevel die onlosmakelijk met haar verbonden was, want het waren nooit kleren geweest maar een deel van haar amorfe lichaam. Nu ze naakt was, was ze niet langer knap naar menselijke maatstaven, en onmiddellijk had haar verschijning niets menselijks meer. Ze werd een kolkende, vloeibare hoeveelheid materie van grijs- en zilvertinten, waar lelijke rode strepen doorheen liepen die al snel een grijze schimmelkleur kregen, een woeste razernij van levend weefsel dat in chaos leek te gedijen en geen inwendige organen of skeletstructuur nodig had om te kunnen functioneren.

Uit deze wanordelijke massa verscheen een grote zilverkleurige kurkentrekker, die uit misschien miljarden nanobeestjes bestond en die zich in de borst van een van de twee vrouwen in de rolstoelen boorde, waardoor ze abrupt ophield met gillen. Toen de kurkentrekker de andere kant op draaide, leek de gereduceerde materie van de verschrompelende patiënte in de Bouwer gezogen te worden, waardoor die pulserend opzwol, bladderde en verkankerde en heelde.

De andere niet-ambulante patiënte probeerde haar rolstoel te draaien, om naar de deur te gaan, maar John kwam daarop in actie en sloeg met zijn wapenstok op haar handen. Hij trok haar overeind, gooide haar naar de reusachtige, dreigende Bouwer en schreeuwde met een rauwe, uitzinnige stem: ‘Gebruik haar, gebruik haar, gebruik haar!’

De Bouwer verzwolg de huilende vrouw met brute kracht en ontfermde zich vervolgens met zo veel geweld over de getaserde vrouw dat John bijna buiten zinnen raakte van opwinding. Omdat de Communitariër dusdanig was geprogrammeerd dat hij alleen maar kon genieten als mensen efficiënt werden vernietigd, gaf hij zich geheel over aan deze ervaring en raakte hij in vervoering, zoals dat soms bij leden van de pinksterbeweging tijdens een kerkdienst gebeurt, al had hij heel andere redenen om in zo’n heftige jubelstemming te raken. Hij sloeg met zijn vuisten op zijn borst, trok aan zijn haar, kronkelde met zijn lijf en sprak in tongen. Woorden zonder enige betekenis stroomden uit zijn mond, totdat hij zichzelf het spreken belette door op zijn gebalde rechterhand te bijten.

John werd zich ervan bewust dat zuster Newbury afkeurend naar hem keek, maar dat maakte hem niets uit. Dit was een vreugde die hem was toegestaan, en dat had hij nodig, echt nodig. Hij vond dat het gerechtvaardigd was om zichzelf eraan over te geven, want de vier patiënten waren vermoord en verwerkt, en er was nu even niemand over wie hij zich hoefde te ontfermen, in dit korte ogenblik van stilte tussen de vernietigende werkzaamheden van de Bouwer en haar scheppende arbeid.

Er ontstond een tandeloze, liploze opening in de amorfe massa van de Bouwer, en daaruit spoot een grijze slijmmassa die tegen het plafond aan kwam, door het pleisterwerk heen vrat en bijna onmiddellijk verdikte tot ruw touw. Aan het eind van deze ankertros ontstond een cocon, gevormd door miljarden nanobeestjes, die elk een aparte taak hadden maar toch samen deze baarmoeder creëerden vanwaaruit uiteindelijk een nieuwe verwerker van menselijk afval tevoorschijn zou komen. In de cocon mengde alles zich met de gereduceerde materie van de vier patiënten, wat het ruwe materiaal vormde om een nieuwe Bouwer te bouwen.

Terwijl de huidige Bouwer een nieuwe cocon aan het plafond hing, piekte Johns vervoering, en geleidelijk werd hij vervuld van een rustig maar zalig gevoel van blijheid. Hij stond roerloos toe te kijken, totaal onder de indruk, en beet nog steeds op zijn vuist, want daarmee bracht hij beter tot uiting wat er diep vanbinnen in hem omging dan toen hij nog wild op zijn borst sloeg of in tongen sprak. Als hij een wens mocht doen, zou hij wensen dat hij een Bouwer was, zodat hij menselijke wezens kon verorberen alsof hij duizend kettingzagen was. Hij zou ze verzwelgen en hun hatelijke soort transformeren tot een moordmachine waarmee weer meer van hun soort vernietigd konden worden.

Hij wilde mensen met huid en haar opeten.

Hij besefte dat hij deze wens maar beter niet aan zuster Newbury of wie dan ook kenbaar kon maken. Een dergelijk verlangen was Victor een doorn in het oog, want die had hem gemaakt zoals hij was, en aan Victor was hij altijd dankbaarheid en gehoorzaamheid verschuldigd. Bovendien was een van de principes van de Communitarische gemeenschap dat niemand slimmer of sterker of beter was dan de ander. Dat hij ervan droomde een Bouwer te zijn, een moordmachine die oneindig veel dodelijker en efficiënter was dan een Communitariër, betekende dat hij de ambitie had meer te zijn dan hij was. Kennelijk voelde hij zich boven de anderen van de Gemeenschap verheven.

Hij wilde mensen met huid en haar opeten. Zo veel mogelijk.

Maar dat was op zich niet erg, als hij er maar niet te vaak aan dacht. Als het een obsessie werd en hij constant bedacht hoe het zou zijn om een Bouwer te zijn en mensenvlees te verwerken tot slachtmachines, zou hij geen efficiënte Communitariër kunnen zijn. Inefficiëntie was de enige zonde.

Nadat de Bouwer de tweede cocon klaar had, veranderde deze weer in een prachtige jonge vrouw, gekleed en wel. De Bouwer liep de kamer uit. Nadat zuster Newbury even naar John had gekeken, met een afkeurende blik, dacht hij, verliet ook zij het vertrek.

John bleef nog even en keek vol bewondering naar de twee cocons. Net toen hij weg wilde gaan, zag hij iets op de grond liggen, onder een van de rolstoelen, half verscholen onder een voetsteun.

Hij duwde de rolstoel naar achteren, knielde neer en zag een menselijk oor liggen, met de holte van de oorschelp plat op de vinyltegel. De bolle achterkant van het oor was glad, en er was geen gescheurd weefsel te zien, alsof het oor nooit aan een hoofd had gezeten en dus ook nooit was afgesneden, al zag hij daar het bijzondere eerst niet van in.

John had al heel wat menselijke wezens afgebroken en verwerkt zien worden, maar nog nooit had een Bouwer daarbij één flintertje menselijk weefsel over het hoofd gezien. Dat er een onderdeel van het menselijk lichaam ongebruikt was achtergebleven, was duidelijk een teken van inefficiëntie.

Toen hij het oor omdraaide, zag hij dat het meer was dan zomaar een geval van inefficiëntie. In de plooien van het oor, verscholen in de uitwendige gehoorgang, zaten mensentanden, niet los maar in het oor geworteld en daar groeiend. Deze schelp van menselijk weefsel en kraakbeen was geen restant van een van de vier patiënten, maar moest een geschapen voorwerp zijn, geproduceerd door de Bouwer tijdens het afbraak- en verwerkingsproces en was daarna... uitgespuugd. Hoogstwaarschijnlijk was het oor met de tanden geschapen zonder bewust plan, zoals de menselijke urinebuis zich er niet bewust van is als er een niersteen wordt gevormd.

Dit toonde aan dat de Bouwer niet goed functioneerde.

De enige zonde was inefficiëntie, en de ultieme vorm van inefficiëntie was inadequaat functioneren. Daarbij vergeleken stelde Johns verlangen om een Bouwer te zijn en veel mensen op te eten niets voor. Per slot van rekening kon zijn verlangen nooit worden verwezenlijkt. Hij was wat hij was en kon nooit iets anders worden. Omdat hij zijn verlangen niet kon verwezenlijken, kon hij nooit slecht functioneren. Maar deze Bouwer had niet goed gefunctioneerd, want die had dit macabere oor uitgespogen in plaats van het weefsel te verwerken.

John voelde zich een stuk beter over zichzelf.

Misschien moest hij de in overtreding zijnde Bouwer aangeven. Maar daar bestond geen regel voor, hoogstwaarschijnlijk omdat Victor zich niet kon voorstellen dat Bouwers ooit slecht zouden kunnen functioneren.

In de ontwikkelingsfase waren het alleen Communitariërs geweest die soms slecht functioneerden, en dat kwam dan doordat ze obsessief gedrag vertoonden. Dat probleem was inmiddels verholpen doordat alle Communitariërs met een mogelijke obsessie werden afgevoerd en geëlimineerd voordat ze de Hive verlieten.

Als John de Bouwer aangaf, zou zuster Newbury ook gevraagd worden een rapport in te leveren. Misschien maakte ze er dan melding van dat John door de activiteiten van de Bouwer in vervoering was geraakt, en dan zou hij zich daarvoor moeten verantwoorden.

Hij draaide het oor om en om in zijn hand. Met zijn duim streek hij over het rijtje tanden in de vlezige oorschelp.

Hij besloot dat hij de Bouwer maar beter niet kon aangeven.

Voordat hij zich aan zijn volgende taak zette, beet hij het lelletje van het oor en kauwde erop. Interessante smaak.

22

Nadat Sammy Chakrabarty Mason uit de gekantelde Sequoia had gepraat en ze samen met Burt weer naar binnen gingen, vroeg Deucalion aan Ralph Nettles welke van de auto’s op het parkeerterrein van hem was.

Ralph aarzelde even, omdat hij nog steeds onder de indruk was van de magische manier waarop de getatoeëerde reus zich had verplaatst, en van de manier waarop hij bijna moeiteloos de Toyota van Mason had omgekeerd, maar uiteindelijk wees hij naar een drie jaar oude, zwarte Cadillac Escalade.

‘We gaan naar jouw huis om de wapens en munitie op te halen waar je het over had,’ zei Deucalion. ‘Geef me de autosleuteltjes maar.’

Ralph haalde de sleuteltjes tevoorschijn, maar leek ze liever niet te willen afstaan. ‘Eh, nou, het is mijn auto, dus kan ik maar beter rijden.’

‘Je kunt niet rijden zoals ik,’ zei de reus. ‘Heb je gezien dat ik met één stap van de studio naar deze parkeerplaats ging? Ik hoefde geen afstand af te leggen, geen deuren open te doen. Op die manier kan ik ook autorijden. Ik doorzie de structuur van de werkelijkheid, wetten van de kwantummechanica die zelfs natuurkundigen niet snappen.’

‘Dat is allemaal goed en wel,’ zei Ralph, ‘maar ik ben dol op die Escalade. Dat is mijn kindje op vier wielen.’

Deucalion pakte de sleutels uit zijn hand. Ralph had gezien hoe de reus vier van die zogeheten klonen om het leven had gebracht en besloot er geen halszaak van te maken.

Het sneeuwde inmiddels behoorlijk, waardoor de wereld om hen heen achter witte stippen verborgen bleef, als ‘sneeuw’ bij slechte televisieontvangst. Eigenlijk had Ralph het idee dat hij vanuit de werkelijkheid in een televisieprogramma was beland, waarin alle natuurwetten die hij als technicus zo goed kende, regels waren die Deucalion – en misschien nog wel meer mensen – naar believen aan hun laars lapten. Hij hield van stabiliteit, van continuïteit, van dingen die overal en altijd golden, maar hij snapte dat hij zich maar beter kon instellen op turbulente tijden.

Hij stapte voor in de Escalade, en Deucalion ging achter het stuur zitten. Ralph was geen klein mannetje, maar hij voelde zich zo klein als een kind nu hij naast deze man zat, die zo lang was dat hij met zijn hoofd tegen het dak van de terreinwagen kwam.

Deucalion startte de motor en zei: ‘Waar je woont – is dat een huis of een flat?’

‘Huis.’ Ralph vertelde hem waar hij woonde.

Deucalion zei: ‘Ja, ik weet waar dat is. Ik heb een plattegrond van de stad uit mijn hoofd geleerd die in gefractioneerde breedte- en lengtegraden is onderverdeeld.’

‘Klinkt net zo logisch als de rest,’ zei Ralph.

Toen de ogen van de reus pulserend oplichtten, besloot Ralph een andere kant op te kijken.

Deucalion deed de auto van de handrem, zette de automaat van de Cadillac in de Drive-stand, en zei: ‘Woon je in je eentje?’

‘Mijn vrouw is acht jaar geleden overleden. Ze was perfect. Zo iemand als zij vind ik niet nog een keer.’

Deucalion reed in een grote U-bocht over het parkeerterrein. ‘Je weet maar nooit. Wonderen zijn de wereld nog niet uit.’

Terwijl ze de bocht maakten, waren er even geen sneeuwvlokken te zien, en elke lichtbron verdween – de lantaarnpalen op de parkeerplaats, het licht van het radiogebouw, de koplampen – en de nacht werd donkerder dan welke nacht dan ook. Toen begon het weer te sneeuwen. En verscheen er weer licht. Maar hoewel ze het parkeerterrein af hadden moeten rijden, de weg op, reden ze nu rechtstreeks het paadje naar Ralphs huis op, dat vijf straten van KBOW af lag.

23

Toen de zak openscheurde, deinsde Dagget achteruit en knalde hij met zijn rug tegen de dubbele wasbak aan.

Met twee handen hield Frost zijn pistool op de cocon gericht, en bijna had hij een schot gelost. Hij onderdrukte de drang om het vuur te openen toen hij zag wat er tevoorschijn kwam.

Ook toen hij nog klein was, was Frost nooit bang geweest dat er monsters in zijn kast zaten, maar aan de andere kant had hij ook nog nooit een cocon gezien die zo groot was als een volwassen kerel. Nu verliet zijn opgekropte fantasie de gebruikelijke paden en jakkerde hij door een grotesk gebied. Hij had verwacht dat er iets insectachtigs uit de zak tevoorschijn zou komen, niet zoiets moois als een monarchvlinder, maar meer een soort rare kakkerlak met drie koppen, of een spin met de kop van een kwaadaardig zwijn, of een kluwen krioelende slangen, vanwege het geluid dat hij steeds had gehoord.

Maar in plaats daarvan kwam er een adembenemend mooie, naakte jonge vrouw uit de zak. Zo’n volmaakt gezicht en lijf had Frost nog nooit gezien. Het leek of de brunette met de retoucheerspuit was bewerkt en ook nog eens was gefotoshopt. Geen sproetje ontsierde haar gezicht. Haar gladde, soepele huid leek een en al gezondheid uit te stralen. Als haar verschijning door haar naaktheid niet zo provocerend was geweest, zou zelfs een atheïst met de gedachte hebben gespeeld dat er een engel voor hem was verschenen.

Deze zalige verschijning, die gracieus uit de cocon gleed en vanuit de badkuip op de betegelde vloer stapte, leek totaal niet verrast door de aanwezigheid van twee onbekenden. Ook leek ze niet in verlegenheid gebracht door het feit dat ze geen kleren aanhad. Ze leek hun goede bedoelingen niet in twijfel te trekken, en ook schrok ze niet van het pistool dat Frost op haar gericht hield. Ze straalde een en al zelfvertrouwen uit, alsof ze was opgevoed met het idee dat de wereld helemaal voor haar was geschapen en dat haar vertrouwen nooit was beschaamd.

Toen deze verrukkelijke vrouw uit de zilvergrijze zak stapte, die nu als een leren regenjas aan een haakje in elkaar zakte, vroeg Frost zich af of het wel om een cocon ging. Misschien was het een nieuwe uitvinding, in dit tijdsgewricht waarin het ene na het andere revolutionaire concept uit de hoorn des overvloeds van de geavanceerde technologie tevoorschijn kwam. Misschien was de cocon een cosmetisch apparaat waar een vrouw in kon gaan zitten voor een vochtinbrengende, oxygenerende behandeling, om onthaard en geëpileerd en bijgekleurd te worden.

Frost vond dat de vrouw een spectaculaire, betoverende, aanstekelijke glimlach had toen ze hem aankeek, maar toen ze naar Dagget lachte, werd Frost overvallen door een bijtende jaloezie, wat eigenlijk nergens op sloeg. Hij had helemaal geen band met deze vrouw, wist niet eens wie ze was.

‘Wie bent u?’ vroeg Dagget. ‘Wat deed u in dat ding daar. Wat is dat ding eigenlijk?’

Fronsend keek ze naar de in elkaar gezakte zak, alsof ze die voor het eerst zag. Ze richtte haar blik weer op Dagget en deed haar mond open, alsof ze iets wilde gaan zeggen. Al haar tanden vielen eruit en kletterden als tweeëndertig dobbelstenen op de tegelvloer.

Ze keek naar de tanden alsof ze er niets van snapte, maar ze leek niet te zijn geschrokken. Toen ze opkeek en met haar tong over haar tandeloze tandvlees ging, verschenen er nieuwe tanden op de plek waar de oude hadden gezeten, helderwit en net zo perfect als de rest van haar lichaam.

Frost zag dat Daggets pistool van zijn schouderholster onder zijn jasje naar zijn rechterhand was gegaan, bijna net zo’n magische actie als de nieuwe tanden die waren verschenen. Hij sloop langs de wasbakken, bij de vrouw weg, naar de deuropening, waar Frost stond.

Op de een of andere manier hadden de tanden op de tegelvloer iets te maken met de afgehakte voet in de woonkamer, met de duim en wijsvinger in de hal, met de kaak met tanden in de slaapkamer, en met de tong waarin het oog groeide. Maar Frost ontging het verband tussen al deze dingen. Niemand zou er iets van hebben kunnen snappen. Het was allemaal te onwerkelijk. Dit was helemaal niet wat hij had verwacht aan te treffen, heel iets anders dan een criminele samenzwering of een terroristische aanslag.

De vrouw was niet zomaar een vrouw. Ze was iets meer, en haar adembenemende schoonheid was misschien nog wel het minst overdonderende aan haar. Maar wat ze ook maar mocht zijn, ze was hoe dan ook een vrouw, naakt en ogenschijnlijk weerloos, en hij kon haar niet zomaar neerschieten op grond van het feit dat ze in recordtijd een nieuw gebit in haar mond kon laten groeien, blijkbaar op commando. Nooit eerder in zijn carrière had hij op een vrouw geschoten.

Toen Dagget naast Frost kwam staan, bekeek de vrouw zichzelf in de lange spiegel boven de dubbele wasbak. Ze hield haar hoofd scheef, fronste haar wenkbrauwen, en zei niet zozeer tegen hen als wel tegen zichzelf: ‘Volgens mij heeft mijn bouwer deze bouwer verkeerd gebouwd.’

De tweeëndertig tanden die op de vloer lagen, kwamen opeens ratelend tot leven en stuiterden naar de vrouw terug, alsof ze een onweerstaanbare magnetische kracht op hen uitoefende. Toen de tanden haar blote voeten tot zo’n vijf centimeter waren genaderd, veranderden ze van een tand in een cluster van kleine zilveren stipjes, en alle clusters werden door haar huid opgenomen, als water dat door een droge spons wordt opgezogen.

In zijn opleiding had Frost diverse tactieken en protocollen geleerd, en daarmee had hij alle voorkomende situaties in zijn carrière het hoofd kunnen bieden, maar nu niet. Hij kon alleen maar bedenken dat hij en Dagget het best konden blijven wachten, om te kijken wat er zou gebeuren, in de hoop dat ze er uiteindelijk iets van zouden begrijpen. De vrouw was meer dan een vrouw, en ze was raar, en de lichaamsdelen die hier en daar door het huis slingerden, toonden aan dat er bruut geweld was gebruikt, maar niets wees erop dat zij daarvoor verantwoordelijk was.

In deze uitzonderlijke omstandigheden waren traditionele verhoortechnieken niet op hun plaats. De vrouw leek half in trance te zijn en zich weinig van hen aan te trekken. Frost snapte niet waar ze het over had – Volgens mij heeft mijn bouwer deze bouwer verkeerd gebouwd – maar in haar stem bespeurde hij de ontzetting van iemand die ten prooi was gevallen aan een ernstig vergrijp, wat deed vermoeden dat ze slachtoffer was, geen dader.

Toen ze zichzelf weer in de spiegel bekeek, maakte zich een ijle, fonkelende mist van haar huid los, en even leek ze de stralende aura van een bovennatuurlijk wezen te bezitten. De mist verdichtte zich tot een blauw zijden gewaad dat strak om haar lichaam zat.

Dagget zei: ‘Godsammekrake.’

‘Ja,’ zei Frost instemmend.

‘Er gaat iets gebeuren.’

‘Er is al iets gebeurd.’

‘Iets ergers,’ zei Dagget.

De vrouw bracht haar rechterhand omhoog tot voor haar gezicht en keek er ogenschijnlijk verbijsterd naar.

Ze draaide haar hoofd en keek naar Frost en Dagget alsof ze nu pas merkte dat ze niet alleen was.

Ze strekte haar rechterhand naar hen uit, en toen haar arm geheel gestrekt was, deed ze haar hand open. Ingebed in haar handpalm was een mond vol tanden.

24

Sully York had één oog en één oor, en zijn linkerarm liep uit in een mechanische hand van staal en koper. Toch kon hij net zo goed zien en horen als een ander, en zelfs beter dan sommigen. Het lukte hem prima om een bakje gemengde nootjes op tafel te zetten, met drie soorten kaas, drie soorten crackertjes, dikke plakken Armeense worst, en iets te drinken, een veertig jaar oude scotch voor hem en Bryce Walker, en een Pepsi voor de jongen, Travis Ahern, die ongeveer tien was, wat naar Sully’s idee vier jaar te jong was voor drank of vrouwen, of voor vechtpartijen op leven en dood.

Toen Sully veertien was, kreeg hij zo nu en dan al wel een glas whisky. Hij kon goed tegen drank. Maar op die leeftijd was hij natuurlijk al 1,90 meter lang, zag eruit als eenentwintig, stond met beide benen in de wereld en zocht het avontuur. Toen had hij nog geen oor of oog verloren, en ook had hij beide handen nog. En het litteken dat van zijn rechteroog naar zijn mondhoek liep, het gevolg van een sabelslag, iets waar hij tegenwoordig veel plezier van had, had hij toen nog niet. Eigenlijk had hij op zijn veertiende weinig lol in zijn leven gekend, maar hij was vastberaden daar verandering in te brengen, en in de daaropvolgende decennia haalde hij de schade goed in. Op zijn veertiende had hij alle tanden nog. Nu, vierenzestig jaar later, waren ze allemaal van goud. Elke tand was op een spannende en memorabele manier afgebroken en verloren gegaan.

Ze gingen in Sully’s werkkamer zitten, wat zijn favoriete vertrek was. Boven de stenen schouw hing een woeste kop van een wild zwijn, en de slagtanden waren zo scherp als ijshouwelen, en ook hing er het mes waarmee Sully het beest om het leven had gebracht. Op zijn bureau en aan de muur waren ingelijste foto’s te zien van hem en zijn maatjes op exotische locaties, van jungles tot woestijnen, van bergpassen tot schepen in vreemde wateren. En steeds hadden hij en zijn trouwe kameraden – die geen van allen meer in leven waren en kleurrijk aan hun eind waren gekomen, net zo kleurrijk als hun leven was geweest – zich in dienst van hun vaderland gesteld, al hadden ze daarbij nooit een uniform aangehad. Het werk waarvoor ze waren ingehuurd, was zo geheim dat in vergelijking daarmee de CIA een voor iedereen toegankelijk wijkcentrum was. Hun groep had geen naam, alleen een nummer, maar ze hadden zichzelf de Crazy Bastards genoemd.

Op planken en tafeltjes lagen souvenirs: een vijftien centimeter lange kakkerlak uit Madagaskar in perfecte staat; een sierlijk gesneden houten been dat ooit door een dwergachtige huurmoordenaar uit de Sovjet-Unie was gebruikt; een dolk en een ponjaard en een kris, waarmee hij was aangevallen en die hij zijn tot de hel veroordeelde belagers had ontfutseld; de knopkirie die hem zijn linkeroog had gekost en waarmee hij onmiddellijk wraak had genomen op degene die hem voor de helft blind had gemaakt; een blaaspijp, een kromzwaard, een speerpunt, een tomahawk, een jatagan, bijzonder mooi bewerkte handboeien, en meer voorwerpen met een zekere gevoelswaarde.

Ze gingen in grote leren fauteuils rond de salontafel zitten, waar al het eten op uitgestald was. Bryce en Travis vertelden over de gebeurtenissen die ze hadden meegemaakt in het Memorial Hospital, en over hun ontsnapping. Bryce was van hen twee degene die voornamelijk het woord deed en het meest at, terwijl de jongen onderuitgezakt zat te somberen, iets waar hij niet leuker op werd. Sully had geen geduld met mensen die zaten te mokken of te jammeren of in het algemeen negatief zaten te doen. Graag zou hij met Travis een hartig woordje wisselen over de noodzaak om positief en opgewekt in het leven te staan, of het nu ging om een heerlijke jonge vrouw in Singapore of een knopkirie in het oog, maar hij hield zich in, omdat hij vermoedde dat de jongen weliswaar een sombere bui had, maar dat hij toch uit het juiste hout gesneden was. Sully York had een goede neus voor mensen die uit het juiste hout gesneden waren, wat een van de redenen was dat hij de enige van de Crazy Bastards was die nog leefde.

Het relaas van Bryce – over patiënten in het ziekenhuis die vermoord werden, over een soort massamoordcomplot waarvan Travis vol overtuiging beweerde dat er buitenaardse wezens achter moesten zitten – was zo vergezocht en niet voor de hand liggend dat Sully onmiddellijk snapte dat het waar was wat hij zei. Bovendien merkte Sully dat Bryce ook uit het juiste hout gesneden was. Bryce had in zijn leven weliswaar nooit gluiperds van het zuiverste water om zeep geholpen die om zeep geholpen moesten worden, en hij had geen mensen van rotsen geduwd waardoor die rotsen iets nobels zouden hebben gekregen. Maar Bryce had westerns geschreven, verdomd goeie, boeken vol heldendaden, waarin hij precies beschreef hoe het kwaad te werk ging en hoe goede mensen soms hard moesten optreden tegen slechteriken, om te voorkomen dat de beschaving ten onder ging.

Toen Bryce zijn verhaal gedaan had, keek Sully naar de jongen, die een stukje kaas had waar hij zo nu en dan een hapje van nam. ‘Jongen, volgens mij heb jij heel wat lef in je lijf en staal in je ruggengraat. Ik heb een goede neus voor mensen die uit het juiste hout zijn gesneden, en bij jou ruik ik dat zonder mijn neus te hoeven gebruiken. Maar nu zit je daar maar een beetje te zitten, net zo futloos als dat blokje kaas. Sterker nog: die kaas ziet er nog pittiger uit dan jij. Als de helft van wat Bryce net verteld heeft, waar is – en volgens mij was het hele verhaal van voor naar achteren waar – hebben we een flinke klus voor de boeg, en dan moeten we er vol tegenaan gaan, vol vertrouwen dat we die klus gaan klaren en met de vlag van de overwinning gaan zwaaien. Als we er samen tegenaan gaan, wil ik eerst wel weten waarom je daar een potje zit te mokken. Ik wil zeker weten dat je het aandurft en dat je voor de overwinning gaat en dat je uit die put omhoogklimt en gaat vechten om te winnen.’

Bryce zei: ‘Sully, zijn moeder wordt vermist. Travis weet het niet zeker, kán het niet zeker weten, maar hij denkt dat ze haar te pakken hebben gekregen. Volgens hem leeft ze niet meer.’

Sully sprong overeind, balde zijn mechanische hand tot een vuist, en zei: ‘Dus misschien leeft ze niet meer? Is dat alles? Nou, niet dus, ze leeft echt nog wel. Mensen zijn pas dood als je hun stinkende lijk ziet. Ik geloof pas dat ik zelf dood ben als ik op mijn eigen lijk neer kan kijken en met honderd procent zekerheid kan zeggen dat er geen spoortje leven meer in me zit. Ik heb mensen gekend die ook dood waren verklaard – een vent werd op een hoogte van tweeduizend voet uit een helikopter gegooid, zonder parachute, en een andere vent kreeg drie kogels in zijn rug en is toen in een gletsjerspleet gevallen – maar een jaar of twee gaan voorbij, en op een avond in een donker steegje of op een drukke markt in Marokko waren ze er weer. De een kwam met een slagersbijl op me af en de ander stopte me ondersteboven in een reusachtige mand vol cobra’s! Dood? Mooi niet. Je hebt toch niet met eigen ogen geconstateerd dat je moeder dood was, wel? Als je dat niet hebt gezien, is ze niet dood, en dan gaan we haar zoeken en zullen haar vinden ook. Dus eet de rest van die kaas nou maar op en bereid je voor. Begrijpen we elkaar, kleintje?’

De matte blik in de ogen van Travis Ahern was verdwenen, en er was een levendige blik voor in de plaats gekomen.

‘Beter,’ zei Sully York.

25

Het liefst zou Carson in het huis van de Samples zijn gebleven, samen met de Riders en Riderettes, omdat ze zich tussen al die goedwillende, goed bewapende, stoere en snuggere mensen veilig voelde. Om nog maar te zwijgen over de heerlijke koffie en de pompoentaarten, vers uit de oven. Maar gezien hun aantallen, het percentage van hen die in het leger hadden gezeten en iets afwisten van strategie en tactieken, en de filmpjes van de verschrikkingen in het partycentrum die ze op hun mobieltje hadden staan, konden ze het ook zonder Carson en Michael stellen om hun buren te rekruteren en hun wijk in een vesting te veranderen.

Wat nu de hoogste prioriteit had, was het opsporen van Deucalion. Met zijn uitzonderlijke talenten was hij de enige die de kinderen langs de wegversperringen kon loodsen en ze in relatieve veiligheid naar het huis van Erika kon brengen, zes kilometer ten westen van Rainbow Falls. Nu alle telefoonverbindingen waren uitgevallen, moesten ze hem op een of andere manier zien op te sporen, wat aanvankelijk een bijna onmogelijke opgave leek in een stad van bijna vijftienduizend inwoners.

Carson laveerde de Grand Cherokee door een zee van sneeuw in de richting van het centrum van Rainbow Falls. De sneeuw sloeg in golven tegen de voorruit aan, en de wielen ploegden door de dikke laag sneeuw. Michael zei: ‘Ik heb een idee.’

‘Je hebt altijd ideeën. Tientallen. Daarom ben ik met jou getrouwd. Gewoon om te kijken met wat voor ideeën je elke dag op de proppen komt.’

‘Ik dacht dat je met me was getrouwd om mijn knappe kop, mijn gevoelige aard en mijn ongelooflijke slaapkamerkunsten.’

Carson zei: ‘Je mag van geluk spreken dat schoonheid in het oog van de toeschouwer schuilt. Maar ik moet toegeven dat je echt heel goed bent in het schoonmaken van de slaapkamer.’

‘Ik heb nog een idee. Waarom moet ik überhaupt dingen in huis schoonmaken? We hebben een fulltimehuishoudster. Waarom doet zij die dingen niet?’

‘Mary Margaret kan geweldig koken en doet het uitstekend als kinderoppas. Daarnaast doet ze alleen maar lichte huishoudelijke werkzaamheden. Om een huis tiptop op orde te houden, heb je iemand met spieren nodig, met vastberadenheid, met daadkracht.’

‘Zo te horen heb je het over jezelf.’

Carson zei: ‘Als je wilt dat ik het huis schoonhoud, moet jij de dingen overnemen die ik anders altijd doe, zoals verstopte afvoerpijpen repareren en problemen met de elektriciteit verhelpen, de auto’s afstellen, de administratie doen en de belastingpapieren invullen.’

‘Nee. Als ik dan probeer de spoelbak van de wc te repareren, word ik geëlektrocuteerd, vlak voordat de belastingdienst beslag legt op het huis. Maar terug naar mijn idee: we weten dat Deucalion zo veel mogelijk van die teams op de blauwwitte trucks wil uitschakelen. Dus als we er een van kunnen lokaliseren die het nog doet, en we die volgen, vinden we Deucalion misschien als hij die truck ziet.’

‘Dat is een behoorlijk knullig idee.’

‘Nou, onze loodgieter-elektricien-monteur-accountant laat het qua briljante ideeën lelijk afweten.’

Ze reden een paar minuten zwijgend door.

Toen zei ze: ‘Ik heb hier een ontzettend slecht gevoel over, Tonto.’

‘In mijn ogen, kemo sabe, kan het niet misgaan. Toen Deucalion door die blikseminslag werd gezegend met zijn speciale talenten, moet er wel een hogere macht in het spel zijn geweest.’

‘De Riders noemen Hem de Grote Sporenzoeker in de Hemel.’

‘Dat wist ik niet.’

‘Ik heb het van Loreen Rudolph. Jij stond aan de andere kant van de keuken de inhoud van al die koektrommels te inspecteren, nog sneller dan een kind dat had gekund.’

‘Heb jij ooit iemand meegemaakt die vijf koektrommels had? Maar goed, Deucalion zit al meer dan tweehonderd jaar achter Victor aan, en in New Orleans heeft hij de slag gewonnen. Ik denk dat hij deze slag ook zal winnen, en daarmee de complete strijd. Hij is op een goddelijke missie. Het is zijn bestemming om Victor tegen te houden en alles wat Victor gedaan heeft, teniet te doen. Daarom gaat het helemaal goed komen.’

Er waren geen sneeuwruimers op de weg. De klonen van de gemeentedienst hadden andere bezigheden omhanden, voornamelijk moordklussen.

Carson reed langs een park waar een kronkelpaadje zichtbaar was. Rond de lantaarnpalen lichtten de sneeuwvlokken als withete vonken op, maar in het schemerdonker leek de sneeuw op een dofgrijze asregen, en achter de laatste lantaarnpaal begon een duistere ledigheid, die de indruk wekte zich tot in het oneindige uit te strekken, als de dreigende duisternis van een oceaan op een maanloze nacht.

‘Het punt is,’ zei ze, ‘dat dit Deucalions missie is. Wij doen alleen maar mee ter ondersteuning. Wij hoeven hem zijn lotsbestemming niet uit handen te nemen.’

‘Nou,’ zei Michael, ‘ik verlaat me geheel op de Grote Spoorzoeker.’

Er liepen maar een paar mensen op straat, met gebogen hoofd tegen de sneeuwstorm in, en Carson vroeg zich af of dit gewone mannen en vrouwen waren of in plaats daarvan duistere monsters die op de wereld gezet waren vanuit een ondergrondse kribbe, waar demonen werden opgekweekt.

Toen Carson Cody Street verliet en links afsloeg, Russell Street in, zag ze een blauwwitte truck aan de stoeprand geparkeerd staan, met draaiende motor, en er kwamen wolkjes uit de uitlaatpijp. Stapvoets reed ze erlangs.

Michael bevestigde wat Carson al dacht gezien te hebben: ‘Niemand voorin. Rij eens een blokje om.’

Ze sloeg twee keer links af, kwam weer in Cody Street, en reed nogmaals Russell Street in, parkeerde de auto vijftien meter achter de truck en deed de koplampen uit. Een paar minuten hielden ze het voertuig in de gaten. De vale uitlaatgassen kolkten omhoog de lucht in als een opstijgende stoet geesten die op hemels trompetgeschal afgingen dat alleen zij konden horen.

‘Waarom zouden ze zo lang wegblijven?’ vroeg ze.

‘En op zo’n in het oog lopende plek zouden ze hun zombies niet laten instappen. Steegjes, achteringangen... daar doen ze dat soort dingen.’

‘Even een kijkje nemen?’

‘Laten we maar eens even een kijkje nemen.’

In de straat waren geen winkels of bedrijven meer open. Er was minder verkeer op de weg dan eerst, toen ze naar het huis van de Samples waren gereden. Russell Street zag er zo verlaten uit als sporen in een poollandschap, zodat ze voor de zekerheid hun Urban Snipers meenamen.

Het was kouder geworden, en de sneeuwvlokken ijziger.

Er zat nog steeds niemand in de cabine van de truck, maar achter in de laadruimte bleken twee dooien te liggen. Geen mannen. Klonen. Dit was duidelijk Deucalions werk.

Michael deed de klep van de laadruimte dicht en zei: ‘Ik heb nog een idee.’

‘Je vorige idee hebben we overleefd, dus laat maar horen.’

‘In plaats van achter een truck aan te rijden in de hoop dat Deucalion komt opdagen, kunnen we onze spullen in deze truck gooien en ermee door de stad gaan rijden tot onze monsterlijke vriend verschijnt om de inzittenden om zeep te helpen.’

‘Laten we dan maar hopen dat hij ziet dat wij het zijn vóórdat hij ons de nek omdraait.’

26

De droevige pianomuziek volgde hen door het huis, helemaal tot aan de grote garage van adjudant Bozeman, waar een Ford Expedition en een motor stonden, en een sneeuwscooter op een open trailer, precies zoals Nummy O’Brien voorspeld had.

‘Perzik, steeds wanneer ik denk dat je zo nutteloos bent als een kat op twee poten, kom je weer verrassend uit de hoek. Je bent een prima knul.’

Nummy was zeer in zijn sas met deze lovende woorden, tot hij besefte dat ze weer een voertuig aan het stelen waren, al was het deze keer een zonder wielen. Hij werd geprezen omdat hij meneer Lyss hielp met het stelen.

‘Meneer, als er echt een grote prijs op dat loterijbriefje van u valt, is het misschien geen gek idee om Bosey een vergoeding voor deze sneeuwscooter te geven.’

‘Hel nog aan toe, aan wie zou ik die vergoeding dan moeten geven? Bozeman zit dood in de keuken. Zijn vrouw is dood en begraven. Kinderen hadden ze niet. Ik ben niet van plan dat monsterlijke evenbeeld van hem geld te gaan geven zodat hij zijn hypotheek kan aflossen en verder gewoon maar op zijn luie kont die zwartgallige muziek kan blijven spelen.’ Hij prikte een vinger tussen Nummy’s ribben. ‘Jij wilt altijd voor alles en nog wat betalen.’ Nogmaals porde hij met zijn vinger tegen Nummy’s borst. ‘Dat komt niet alleen omdat je zo achterlijk bent. Het is iets psychologisch.’ Hij prikte Nummy voor de derde keer. ‘Het is gewoon neurotisch, dat is het. Ziekelijk. Zwaar ziekelijk. Ziekelijk en ontzettend irritant. Niemand betaalt altijd overal voor. Dan moet ik zeker ook betalen voor de lucht die ik inadem! En voor de geluiden die ik hoor! Voor alles wat ik kan zien omdat ik ogen heb! Wie moet ik dan een cheque uitschrijven, hmmm? Wie?’

Nummy was blij dat meneer Lyss het eindelijk een beetje begon te begrijpen. Hij zei: ‘Wilt u aan goede doelen geven? Oma gaf altijd aan goede doelen in St. Johns, in Bear Claw Lane, dus als u dat ook wilt doen, is dat heel goed van u.’

Meneer Lyss keek Nummy zwijgend aan. De pianomuziek klonk steeds treuriger. Toen stak hij beide handen omhoog, alsof hij halleluja riep en al zijn zorgen van zich af wilde gooien. ‘Ik geef het op. Hoe moet ik verwachten dat jij wat straatwijsheid oppikt als je überhaupt geen wijsheid van welke aard dan ook bezit? Kan een ezel dansen? Kan een aap opera zingen? Bestaat er verdomme zoiets als een ozewiezewoze?’

Nummy wist niet wat hij daarop moest zeggen, omdat hij de vragen van meneer Lyss niet snapte. Hij kon er geen touw aan vastknopen.

Gelukkig deed meneer Lyss verder geen poging om Nummy een antwoord te ontfutselen, zoals hij dat op andere momenten soms wel deed. In plaats daarvan klom de oude man op de open trailer en begon hij het bedieningspaneel van de sneeuwscooter te bestuderen, onderwijl in zichzelf mompelend.

Nummy drentelde door de garage en bekeek het gereedschap dat aan de muur hing, de werkbank met talloze laatjes, de bordjes van benzinemaatschappijen die Bosey verzamelde, en de spinnenwebben die hier en daar te zien waren. Hij had een hekel aan spinnen. Charlotte van Charlottes Web was oké, die was vriendelijk, maar dat was geen echte spin, maar een boekenspin met een goed hart. Hij hoopte dat het nu te koud voor spinnen was, want echte spinnen hadden geen goed hart.

Op een keer, meer jaren geleden dan hij kon tellen, had hij een spin gezien die een vlieg opat die hij in zijn web had gevangen. Nummy vond dat afschuwelijk voor de vlieg, want hoe kon dat beest weten dat spinnenwebben plakkerig waren? Zo’n vlieg wíst dat gewoonweg niet, het beest had één foutje gemaakt, en nu werd hij opgegeten. De vlieg leefde bijna niet meer. Nummy was te laat om het beestje te kunnen redden. Hij was weggegaan, maar hij bleef het ontzettend naar vinden voor de vlieg. De hele dag had hij zich afschuwelijk gevoeld. En ’s avonds drong het tot hem door waarom hij er zo door van streek was geraakt. Het vliegje was dom, en de spin was slim en had een plakkerig web gemaakt, en op die manier had de domme vlieg geen schijn van kans gehad. Toen dat inzicht tot Nummy doordrong, vertelde hij oma over de vlieg, en hij had moeten huilen.

Oma hoorde hem geduldig aan zonder hem te onderbreken, en toen hij zijn verhaal had gedaan, zei ze dat de vlieg niet zou willen dat Nummy zo om hem moest huilen. Ze zei dat de vlieg een fijn leven had gehad, zo vrij als een vogeltje in de lucht. Elke dag was de vlieg op avontuur gegaan, en bij alles wat hij tegenkwam, keek hij steeds zijn ogen uit. Hij speelde vliegenspelletjes, hoefde niet te werken omdat hij kruimeltjes en andere dingen at die gratis voorhanden waren, en hij hoefde geen huis te hebben, met al het werk dat dat met zich meebracht. Ondertussen moest de spin steeds spinnenwebben maken en vliegen in de val lokken. Een spin was steeds aan het werk, of moest zitten te wachten, wat eigenlijk ook een vorm van werken was. De spin kon niet vliegen maar zat in een hoekje weggekropen, terwijl de vliegen lekker rondvlogen. De spin kon alleen maar naar alle vliegende wezens kijken en jaloers op hen zijn. De spin leefde in schaduwen, in duisternis, maar het leven van de vlieg was vol licht. Omdat de spin alleen maar vliegen en dergelijke at, nooit een koekje of een op de grond gevallen stukje chocola, kreeg de spin nooit iets zoets te eten. De spin beweerde heel slim te zijn, maar als je er goed over nadacht, had de vlieg veel meer lol in zijn leven. En hoewel de vlieg op een afschuwelijke manier aan zijn eind kwam, had hij daar voorheen geen weet van gehad, en daarom had hij steeds een prettig leven geleid. Omdat de spin wist wat hij met vliegen deed nadat hij ze gevangen had, wist hij ook dat er misschien wezens waren die hetzelfde met hem zouden doen, een kikker of een pad of een vogel. De vlieg had dus een vrij en zorgeloos leven geleid, terwijl de spin de hele tijd moest werken, in angst leefde en zich in schaduwen ophield, weggekropen en steeds op zijn hoede voor gevaar.

Tijdens zijn rondje door de garage had Nummy geen spinnen gevonden, in hun web noch daarbuiten, maar wel had hij bij de open deur naar de keuken de sleuteltjes van de drie voertuigen gevonden, die aan gaatjesboard hingen. Hij wist welk sleuteltje van de sneeuwscooter was omdat hij Bosey de scooter een keer had zien starten. Hij liep met het sleuteltje naar meneer Lyss, die net over de reling van de open trailer klom.

Meneer Lyss nam het sleuteltje van hem aan, wees naar de sneeuwscooter en zei: ‘Volgens mij weet ik nu hoe dat ding werkt. Maar voordat we naar buiten gaan om de storm van de eeuw te trotseren, moeten we handschoenen zoeken, en iets om je voeten tegen de kou te beschermen.’

Hij liep voor Nummy uit naar binnen, waar de droevige pianoklanken nog steeds te horen waren. Nummy ging met meneer Lyss mee omdat hij bang was een spin tegen te komen als hij in de garage zou blijven.

De oude man zocht in de slaapkamerkast en vond een paar waterproof laarzen. Meneer Lyss had al een stel goede laarzen aan, maar Nummy droeg schoenen. Meneer Lyss propte een paar sokken van adjudant Bozeman voor in de laarzen, zodat Nummy ze aankon.

‘Ik pak deze laarzen niet af,’ zei Nummy. ‘Ik leen ze alleen maar.’

Ze konden uit een aantal handschoenen kiezen. Voor hen allebei nam meneer Lyss een paar met wat hij polsriempjes noemde. De riempjes konden worden aangetrokken, zodat de handschoenen lekker strak zaten.

‘Deze leen ik ook alleen maar,’ zei Nummy.

‘Ik ook,’ zei meneer Lyss. ‘Ik leen deze handschoenen gewoon voor de rest van mijn leven, en als ik net als Bozeman dood ben, krijgt hij ze terug.’

Omdat Bosey maar één helm had, die meneer Lyss op moest omdat hij degene was die reed, moest Nummy het doen met een sneeuwmuts met kleppen, waarmee hij zijn oren kon bedekken als ze heel hard gingen en de koude wind tegen zijn hoofd blies.

‘Als je maar niet denkt dat die muts nu van jou is,’ zei meneer Lyss. ‘Je leent hem alleen maar.’

‘Dat weet ik,’ verzekerde Nummy hem.

Meneer Lyss vond ook nog een rood-grijze wollen sjaal, die Nummy later voor zijn mond kon doen, als ze heel hard door de sneeuw gingen. ‘Je snapt toch wel dat ook die sjaal alleen maar voor de leen is, hè?’

‘Jazeker.’

‘Als je die verliest, zul je hem moeten betalen, ook al moet je dan de rest van je leven kromliggen om het geld bij elkaar te schrapen.’

‘Ik zal zorgen dat ik hem niet verlies,’ zei Nummy.

Meneer Lyss liep de slaapkamer uit en bleef in de boogvormige doorgang naar de woonkamer staan, waar hij naar de Bosey-kopie keek, die nog steeds achter de piano zat.

Uiteindelijk zei de oude man: ‘Ik weet niet waarom het niet goed voelt, maar zo is het nu eenmaal. Ik kan hem gewoon niet vermoorden.’

‘Misschien bent u geen killer.’

‘O, ik ben echt wel een killer. Ik heb meer mensen vermoord dan jij je hele leven bent tegengekomen. Ik maak net zo lief mensen dood dan dat ik naar ze kijk. Sommigen heb ik doodgemaakt omdat ze alleen maar naar me lachten en gedag zeiden.’

Nummy schudde zijn hoofd. ‘Ik weet nog zo net niet of dat waar is.’

‘Ik zou me maar geen leugenaar noemen. Als iemand me een leugenaar noemt, snij ik hem open, gooi de zooi vanbinnen een beetje door elkaar, zodat-ie de rest van zijn leven door zijn linkeroor moet plassen.’

‘Eerst zei u dat u zijn tong dan zou uitrukken en die met wat uitjes zou opbakken, als ontbijt.’

‘Precies. Soms doe ik dat, en soms laat ik hem uit zijn oor plassen. Hangt van mijn stemming af. Dus ik zou me maar geen leugenaar noemen.’

‘Dat doe ik ook niet, want dat zou niet aardig zijn. Mensen moeten altijd aardig voor elkaar zijn.’

Toen de oude man weer naar de garage was teruggelopen, drukte hij op een knop om de grote deur open te doen. De wind was opgestoken, en uit het nachtelijk duister waaide er sneeuw naar binnen.

Hij legde zijn lange geweer op de werkbank en zei: ‘Ik denk niet dat we dit kunnen meenemen, want het past niet in de zadeltassen. We moeten er maar op vertrouwen dat de pistolen afdoende zijn.’

De pistolen zaten in diepe zakken van zijn lange jas, en in andere zakken had hij veel kogels gestopt, allemaal geleend van de dominee, wiens huis ze in brand hadden gestoken.

Nummy was nog geen dag met meneer Lyss op pad, en nu al leek het alsof er genoeg gebeurd was om een heel leven mee te vullen. Met meneer Lyss om je heen verveelde je je geen moment.

‘We zetten de trailer op de oprit en laten de laadklep in de sneeuw vallen,’ zei de oude man. ‘Maar wacht even. Eerst moet ik dat stomme ding opdoen.’

Dat stomme ding was de helm: een zwart-zilverkleurig geval met een doorzichtig scherm aan de voorkant.

Op mondhoogte zat een cirkel van gaatjes, die bedoeld was om door te spreken. ‘Hoe zie ik eruit?’

‘Als een ruimtevaarder.’

‘Best wel griezelig zeker?’

‘Nee. Eigenlijk wel grappig.’

‘Weet je wat ik met chique zeikerds doe die zeggen dat ik er grappig uitzie?’

‘Vast iets wat niet leuk is,’ zei Nummy.

27

Meteen toen hij het zag, wist Frost dat de mond in haar handpalm echt was, maar toch probeerde hij zichzelf ervan te overtuigen dat het gewoon een ongebruikelijke levensechte tatoeage was, of een plakplaatje, want als het echt was, zou hij in deze situatie niet kunnen teruggrijpen op zijn training of ervaring. Als het echt was, zou deze stad geen FBI-agenten nodig hebben, maar duivelbezweerders, een heel peloton.

Toen de tong verscheen, die langs de tanden gleed en obsceen likkende bewegingen maakte, keek Frost de vrouw recht in de ogen. Eerst had ze een wezenloze blik gehad, alsof ze half in trance was, maar nu keek ze onverschrokken en doordringend uit haar ogen. Haar blik was zo scherp als die van een roofvogel, al lag er in de ogen van een roofvogel minder haat verscholen dan in die van de vrouw.

Het blauwe zijden gewaad dat om haar heen was gematerialiseerd, veranderde weer in mist, als rook van droogijs, en die mist leek door haar huid te worden opgenomen. Ze trilde over haar hele lijf, als bij een luchtspiegeling, en haar ultieme Playmate-lijf verslapte doordat haar huid en botten zacht als was werden. Een deel van haar torso stroomde naar haar uitgestrekte rechterarm, die daardoor opzwol, en de huid ervan rekte op als een worstzak die vol gemalen vlees wordt gepompt. Haar hand werd dikker, en de tong in de mond van die hand gleed in hun richting, een zilvergrijze sliert die zo plat was als een lintworm, golvend door de lucht, met het uiteinde ervan opgericht als de kop van een cobra.

Dagget slaakte een kreet van ontzetting en angst, waar Frost van schrok, maar die hem ook voorbereidde op het oorverdovende gedreun van het pistool van zijn collega: zes snelle schoten waarvan het geluid terugkaatste tegen de betegelde vloer en muren, tegen de glazen douchecabine, tegen de spiegel, alsof het hart van een onweersbui door het geluid van de donder werd doorboord. Dagget had van dichtbij geschoten, en hij was een buitengewoon goede schutter. Frost zag dat de kogels zich in het naakte lichaam boorden, dat nu dezelfde verwrongen proporties had als lachspiegels op de kermis. Maar er vloeide geen bloed, er ontstonden geen rauwe, rode wonden. Het gedrocht zakte niet in elkaar en werd ook niet door de impact van de zware kogels naar achteren geworpen, maar het lijf absorbeerde de kogels zoals een vijver een geworpen steen opnam. De huid vertoonde zelfs geen concentrische ringen, zoals dat bij water wel het geval zou zijn geweest. Het huidweefsel nam de kogels op en sloot onmiddellijk weer, glad en onbeschadigd.

Daggets volgende vier kogels sorteerden net zo weinig effect als de eerste zes, met dit verschil dat de door de lucht rollende grijze tong ineens dikker werd en pijlsnel naar hem toe gleed, zo snel als een agressieve slang. Het was geen tong meer, het was een boor die recht in Daggets gezicht priemde. Ineens was het geen boor meer en leek het een stofzuigerslang te zijn geworden waarmee zijn hoofd werd leeggezogen, want zijn schedel implodeerde alsof die van papier was, en zijn hoofd verdween in een oogwenk.

Frost deinsde achteruit, de slaapkamer in. Hij struikelde, kwam bijna ten val, kon nog net zijn evenwicht hervinden.

In de badkamer, achter de openstaande deur, viel Daggets pistool kletterend op de tegelvloer, maar zijn romp zonder hoofd zakte niet ineen. Het dreigende grijze tentakel leek nu te bestaan uit een massa kleine onderdeeltjes, miljoenen minieme zilverkleurige piranha’s, die allemaal door zijn hals in zijn levenloze lichaam stroomden en hem blijkbaar overeind hielden. Zijn benen trilden en zijn voeten leken op de badkamervloer te dansen. Achter de marionet zonder hoofd doemde het ding op dat eerst een prachtige vrouw was geweest maar nu verworden was tot iets dat geen naam had, een gespikkelde zilvergrijze massa met rode strepen die al snel verkleurden tot zwartgrijze aderen, en het geheel was groter dan eerst. Het werd nog groter toen het lijk werd opgezogen, als ranja door een rietje, tot alleen de kleren als het omhulsel van een vogelverschrikker in de lucht bleven wapperen. Uiteindelijk werden ook die opgeslokt door de zuigende tentakel.

Binnen vijf seconden was Dagget vermoord en verzwolgen. Frost ging er als een haas vandoor.

28

Sammy Chakrabarty had het oude gebouw waarin KBOW was gehuisvest altijd een afzichtelijke hoop stenen gevonden, maar de redenen waarom hij het zo lelijk vond, bleken in de huidige crisissituatie goed van pas te komen.

Het was rond 1870 gebouwd door de plaatselijke afdeling van de Patrons of Husbandry, een boerenorganisatie die ook wel bekendstond als de ‘Grange’, en het deed dienst als de Grange Hall, met kantoren en vergaderzalen en een grote ruimte waar sociale bijeenkomsten en festiviteiten gehouden werden. In de Grange-beweging hadden boeren zich georganiseerd die er bij de regering op aandrongen de spoorwegen en graanelevators te nationaliseren, zodat een deel van de kosten van de boeren naar de belastingbetaler werd overgeheveld.

De meeste mensen waren lid van de Grange omdat ze wilden dat iemand hun belangen behartigde, maar zoals bij alle politieke organisaties was een minderheid van de leden paranoïde te noemen. Als je ervoor ijverde dat de eigendommen van anderen door de regering in beslag werden genomen omdat jij daar beter van werd, was het niet zo paranoïde om te denken dat degenen die daardoor aan het kortste eind trokken iets zouden ondernemen om je doelstellingen te dwarsbomen en op een avond misschien langs zouden komen om met meer dan woorden hun standpunt kracht bij te zetten, zodat je je mening zou herzien. Maar de ware apostelen van het paranoïde geloof kwamen met wilde verhalen, verhitte fantasieën over bloedbaden in afgelegen staten, woeste legers die door de spoorwegen waren ingezet en genadeloze huurlingen die door de graanbaronnen in de arm waren genomen. Complete afdelingen van de Grange zouden in koelen bloede zijn vermoord, met honderden tegelijk, doodgeschoten en doodgeslagen en doodgestoken en in brand gestoken en nogmaals doodgeschoten en opgehangen en nogmaals opgehangen en uitgescholden, hun vee verkocht als slaaf, hun honden gedwongen in vernederende kleren rond te lopen, hun schuren in brand gestoken, hun land afgerost en platgewalst.

Toen Sammy door de kamers en gangen van het gebouw liep, om de sterke en zwakke punten van dit fort in ogenschouw te nemen, kreeg hij de indruk dat het hoofd van de bouwcommissie van de Rainbow Falls Grange waarschijnlijk een van de meest paranoïde leden moest zijn geweest, die er rekening mee hield dat het gebouw tijdens een gezellig avondje van de Grangers zomaar bestormd kon worden. De buitenmuren, met afwisselende lagen beton en baksteen, waren vijfenveertig centimeter dik. Het aantal schuiframen was tot een minimum beperkt, en ze waren smal en voorzien van decoratieve bronzen spijlen, eigenlijk een soort opgeleukte gevangenistralies. Om het historische gebouw zo veel mogelijk intact te laten, had men de decoratieve bronzen deuren laten zitten, aan beide kanten een, maar die waren zo zwaar dat ze waren uitgerust met aan het oog onttrokken kogelscharnieren, om ze in het gebruik iets praktischer te maken.

Bij de bouw waren geen brandbare materialen gebruikt. Toch was er tientallen jaren geleden op last van de brandweer een sprinklerinstallatie aangebracht, in overeenstemming met de moderne voorschriften, omdat KBOW het gebouw anders niet mocht betrekken.

Op het van een balustrade voorziene platte dak lagen keramische stenen, die iets afliepen om het hemelwater snel via de goten af te voeren. In de winter werd het dak regelmatig sneeuwvrij gemaakt. Maar vanavond zou het voor het eerst zijn – althans in de recente geschiedenis – dat een schutter zich op het dak zou verschansen om het gebouw te verdedigen.

Ralph Nettles en Deucalion waren nog geen tien minuten weg toen ze al weer terugkwamen. Ze hadden zo veel vuurwapens bij zich dat het paranoïde hoofd van de bouwcommissie van de Grangers daar bijzonder vrolijk van zou zijn geworden als hij nu nog had geleefd. Zes pistolen, vier aanvalsgeweren, drie jachtgeweren met pistoolgreep. Ook waren er verschillende metalen munitiekisten met leren grepen, vol dozen met kogels en reservemagazijnen voor de diverse wapens.

In de vergaderzaal, die ze tot wapenkamer hadden omgedoopt, zei Sammy tegen Ralph: ‘Ik weet dat je geen wapenfreak in de negatieve zin van het woord bent.’

‘Hoe weet je dat?’ vroeg Ralph. Hij spreidde zijn armen om de grote verzameling vuurwapens aan te duiden die op de vergadertafel waren uitgestald. ‘Dit is ongeveer een vijfde van mijn totale verzameling – en daar zijn geen antieke wapens bij.’

‘Je bent sowieso geen freak. Je bent een evenwichtige figuur. Dan moet je wel een goede reden hebben om zo’n verzameling aan te leggen.’

Ralph aarzelde. Hij praatte niet graag over zichzelf. ‘Vroeger had ik maar één pistool, voor op mijn nachtkastje. Afgelopen september acht jaar geleden ben ik met de verzameling begonnen.’

Acht jaar geleden was Sammy vijftien, woonde hij bij zijn ouders in Corona Del Mar, Californië, en zat hij nog op de middelbare school.

Deucalion zei tegen Ralph: ‘Je vrouw is acht jaar geleden overleden.’

Sammy wist dat, maar had de link nog niet gelegd.

‘Jenny had nooit zo jong mogen overlijden. Ze was zo’n lieve vrouw. Altijd levendig. Het was iets wat ik nooit ofte nimmer voor mogelijk had gehouden. Maar het gebeurde wel. En toen besefte ik dat alles wat onmogelijk leek, toch misschien kon gebeuren. Ik ben altijd al praktisch gericht geweest, op mijn hoede, op alles voorbereid. Die instelling heb ik van mijn moeder. Ik heb me nooit kunnen voorbereiden op Jenny’s dood, maar op de dag van haar begrafenis heb ik me heilig voorgenomen altijd voorbereid te zijn op al het onmogelijke dat er verder nog kon gebeuren. Dus misschien ben ik toch een beetje een freak.’

Sammy keek opzij naar Deucalion, zag dat de ogen van de reus pulserend oplichtten, en richtte zich weer tot Ralph. ‘Blijkbaar niet.’

29

Frost geloofde op slag in alles waar hij eerst absoluut niet in had geloofd, van buitenaardse wezens tot de duivel. Hij sprintte de slaapkamer door, langs het bed met daarop het oog-in-de-tong, de overloop op. Zijn hart bonsde als een bezetene, en hij hoorde zichzelf naar lucht happen. Hij wist dat hij zich nog nooit zo snel uit de voeten had gemaakt, maar toch had hij het gevoel dat hij zich in slow motion voortbewoog, alsof de lucht net zo veel weerstand bood als water, alsof zijn benen met lood verzwaard waren, als die van een diepzeeduiker in een plomp pak en een helm die moeizaam over de bodem van de zee loopt.

Ondanks zijn gejaagde ademhaling en zijn dreunende voetstappen hoorde Frost zijn belager, een mengeling van geslis en gesis en geritsel en gesuis, maar toch ook weer niet. Het klonk heel anders dan het trage, schurende geluid dat de cocon had gemaakt, een totaal onbekend gesis, soms een vochtig en duidelijk organisch geluid, en dan weer zo droog als zand dat door de wind omhoog wordt geblazen.

Op de overloop rende hij naar rechts, naar de trap toe, en even keek hij achterom naar zijn belager. Die manifesteerde zich niet langer als een vrouwengestalte, en ook niet als de amorfe kolkende massa die was ontstaan nadat het laatste restje Dagget was opgezogen, maar nu als een door de lucht vliegende zilvergrijze rookwolk, een krioelende en fonkelende zwerm die mogelijk bestond uit miljarden insecten die zo klein waren dat ze met het oog niet konden worden onderscheiden. Maar hij wist dat ze samen het lichaam van een vrouw konden vormen, de vrouw die uit de cocon was gestapt. Het waren niet gewoon insecten die deze ziedende grijze wolk vormden, maar de bouwstenen van de vrouw. Als ze hem te pakken kreeg, zou ze hem net zo snel afbreken als ze dat met Dagget had gedaan.

Met getrokken pistool, al wist hij dat kogels niets konden uitrichten, stormde Frost de trap af. De zwerm ging rechtdoor, misschien om een bocht te maken en hem frontaal tegemoet te komen om zijn ogen uit hun kassen te zuigen en hem te verzwelgen. Maar ze vlogen op de kroonluchter af, een koperen geval met veel armen en barnsteenkleurige kapjes met vlamvormige peertjes erin. De zwerm vloog er sissend doorheen, en de ketting waaraan de lamp aan het plafond hing, loste op in het niets, net als de elektriciteitsdraad, waardoor de hal alleen nog maar verlicht werd door de lampen bij de trap en een spotje boven de deur.

De kroonluchter viel, half zo snel als de zwaartekracht vereiste, gedragen door de ziedende wolk microscopisch kleine vliegjes, als een zinkend schip, steeds kleiner wordend omdat de lamp tijdens de val werd verzwolgen. Wat uiteindelijk de vloer van de hal bereikte, was alleen de wolk, de zwerm, geen metaalsplintertje, geen glasscherfje dat er nog van de kroonluchter over was.

Net nadat Frost het tussenbordes was gepasseerd, bleef hij staan. Als hij de trap verder afliep, werd hij door de dood opgewacht. De zwerm was nu minder helder, minder zilverkleurig, met meer grijsvlakken... en ingedikt. Het geheel leek meer op vies water dan op rook, en het stroomde door de hal, klotsend tegen de muren, een grote golf die naar het lager gelegen deel van de hal stroomde, terug het huis in.

Ineens verplaatste het geheel zich naar de voordeur.

Hoewel de zwerm een waterige indruk maakte, waren er geen waterige geluiden te horen maar siste en suisde en ritselde het geheel nog, al was het volume afgezakt. Nu klonk niet meer het ziedende hoge gezoem van woedende wespen, maar wel het zware gebrom van hommels. Tussen de kolkende stromingen en talloze draaikolken die zich met elkaar mengden en nieuwe stromingen en draaikolken deden ontstaan, waren er grove vormen zichtbaar die enige samenhang vertoonden, al leken ze voortdurend in het geheel op te lossen en verschenen er elders weer nieuwe vormen.

Frost zou weer naar boven kunnen zijn gelopen om via een raam en het dak van de veranda het huis te ontvluchten, maar intuïtief bleef hij staan om te kijken wat er gebeurde, trillend en met knikkende knieën. Hij stopte zijn pistool terug in zijn schouderholster onder zijn jasje en zocht met zijn linkerhand steun bij de trapleuning. Met zijn rechtermouw veegde hij het klamme zweet van zijn voorhoofd.

In de hal, onder een spiegel, stond een smal tafeltje met drie keramische vazen van verschillend formaat. De grijze stroom spoelde eronderdoor, om de poten heen. Even leek de vraatzuchtige massa er geen interesse in te hebben, maar toen losten de poten langzaam op. De tafel zakte naar voren, en de vazen gleden ervanaf. Ze sloegen niet op de grond aan gruzelementen, maar belandden in de kolkende massa, bleven even drijven en losten er vervolgens geheel in op. De tafel viel uit elkaar, en de afzonderlijke stukken bleven even drijven voordat ze in de kolkende stroming verdwenen.

Frost was doodsbang, en het duurde even voordat hij wist wat zijn intuïtie hem ingaf. Hij had de indruk gekregen dat de zwerm hem was kwijtgeraakt. De massa leek zich doelloos door de hal te verplaatsen, alle kanten op, als iemand die was vergeten waar hij mee bezig was en steeds op goed geluk een kant opging, tot hem vanzelf weer te binnen zou schieten waar hij eigenlijk naar op zoek was.

Frost vermoedde dat hij een aanval zou uitlokken als hij zich bewoog of op andere wijze de aandacht op zichzelf zou richten. Hij leunde tegen de balustrade en probeerde zijn ademhaling onder controle te krijgen.

Dagget was dood. Ze waren niet gewoon collega’s geweest, maar ook elkaars beste vriend. Frost zon op wraak. Maar hij wist dat dat er niet in zat. Hij mocht al blij zijn als hij het er levend vanaf zou brengen. En als hij zijn verstand niet zou verliezen.

30

Nadat Nancy Potter, kloon van de echtgenote van de burgemeester van Rainbow Falls, de laatste porseleinen engeltjes op de grond had gegooid en ze onder haar voeten had verbrijzeld, gillend van genot, kwam ze enigszins tot bedaren. Maar ze was niet in staat te doen wat ze had beloofd, namelijk om met Ariel naar de schuur te gaan om het meisje te helpen te worden wie ze in feite was. In de woonkamer lagen nu duizenden stukjes porselein op de grond, en Nancy kon zo’n afschuwelijke bende onmogelijk zomaar de rug toekeren. Wat haar veel zorgen baarde, was dat ze door het kapotmaken van de beeldjes, die symbool stonden voor wanorde en gebrek aan gezond verstand, zelf een chaos had geschapen, en ze kon zich niet meer herinneren wat de aanleiding voor haar gedrag was geweest. In een ongeordende omgeving was het niet mogelijk efficiënt te werken, en efficiëntie was te allen tijde een vereiste. Eerst moest ze de woonkamer stofzuigen en de orde herstellen voordat ze van zichzelf naar de schuur mocht.

Ariel was geen kloon, maar een Bouwer, al was ze van een heel andere soort dan de Bouwers die elders in Rainbow Falls aan de slag waren. Als Bouwer was ze met dezelfde principes voorgeprogrammeerd als de klonen. Bouwers hechtten zelfs nog meer aan orde en efficiëntie dan de klonen. Elke kloon was een op zich staand organisme, maar elke Bouwer bestond uit miljarden nanobeestjes, die elk tot taak hadden hun vernietigende werk te doen teneinde andere dingen – nieuwe Bouwers – op efficiënte wijze te kunnen bouwen, dingen die beter in elkaar zaten dan de dingen die waren vernietigd. Als de beestjes gezamenlijk in actie kwamen, in de vorm van een zwerm of een afzonderlijk wezen, werden ze gedreven door de taak de dingen om hen heen te ordenen.

Ariel vond het oponthoud niet fijn maar protesteerde nauwelijks toen Nancy aankondigde dat ze eerst de woonkamer wilde opruimen en schoonmaken, zodat alles weer op orde was. IJverig begon ze stof af te nemen, terwijl Nancy de restanten van de kapotgeslagen beeldjes opraapte, en ze ging stofzuigen terwijl Nancy de glazen platen in de vitrine met glasreiniger schoonmaakte. Toen Nancy verstoord opmerkte dat er een paar krasjes op de glasplaten zaten en die vervolgens kapotsmeet omdat ze ze toch niet meer in hun perfecte staat kon terugbrengen, raapte Ariel de glasscherven op om die weg te gooien. Ook ging ze weer stofzuigen, terwijl Nancy na een tijdje aan de keukentafel ging zitten, met haar ogen gesloten en haar handen op haar schoot.

De gedachten van de Nancy-kloon buitelden als wasgoed in een droger over elkaar heen. De echte Nancy had haar huis niet smetteloos op orde gehad, maar wel was ze altijd heel precies geweest in het wegwerken van wasgoed. Omdat de herinneringen van de vrouw in het hoofd van de kloon waren gedownload, kwam ze op de metafoor van de draaiende droogtrommel, en dat was handig. Een voor een nam ze haar rondtollende gedachten uit de droger, streek ze, vouwde ze en borg ze op.

Toen Ariel klaar was met het op orde brengen van de woonkamer, ging ze naar de keuken en vroeg ze: ‘Kunnen we nu naar de schuur gaan?’

Met gesloten ogen zei Nancy: ‘Ik heb nog een paar minuutjes nodig.’

Negen minuten en zesentwintig seconden later zei Ariel: ‘Ik moet nu echt worden wie ik in feite ben. Echt, hoor.’

‘Nog even wachten,’ zei Nancy.

Vier minuten en negen seconden later zei Ariel: ‘Toe nou.’

Ten slotte deed Nancy haar ogen open. Ze voelde zich veel beter. Haar gedachten waren op orde. Efficiënt handelen behoorde weer tot de mogelijkheden.

Zonder acht te slaan op het weer, liepen Nancy en Ariel naar buiten en gingen ze naar de schuur.

De eigenlijke schuur nam het grootste deel van de vierhonderdvijftig vierkante meter ruimte in beslag, met achterin nog een kleine zadelkamer. De muren waren goed geïsoleerd, en er stond een oliekachel.

Langs de muur op het zuiden bevonden zich drie boxen. De paarden die daar stonden, keken op toen de vrouwen binnenkwamen. Queenie en Valentine, de merries. Commander, de roodbruine hengst.

Eerder die dag waren de boxen van de merries verstevigd met stalen platen van drie millimeter dik. Alle ramen waren met isolatiemateriaal dichtgemaakt en afgedekt met stevige hardboard platen.

Als het werk begon, zouden de merries van angst tegen de muren en deuren van hun box trappen als ze zagen wat er met de hengst gebeurde.

Victors ambities hielden niet op bij het elimineren van de mensheid tot aan de laatste verwerpelijke individu. Hij was ook van plan andere wezens uit te roeien die konden nadenken, wezens die in de natuur leefden en die dan door Bouwers zoals Ariel konden worden afgebroken. Victors definitie van nadenkende wezens omsloot elke levensvorm met enig zelfbewustzijn. Elk dier dat in staat was vreugde te beleven, dat enige nieuwsgierigheid kon opbrengen, dat in staat was zich enigszins te verwonderen, moest worden uitgeroeid. Met de bouwstenen daarvan zouden nieuwe Bouwers worden gemaakt die zich als een van al die diersoorten konden voordoen, zodat ze zich bij hun kuddes konden aansluiten en met hun roedels op de vlucht konden slaan en met hun soortgenoten konden wegvliegen, om die vervolgens genadeloos te elimineren. Ook in de zee leefden wezens die gevoelens van vreugde en verwondering kenden – dolfijnen, walvissen en dergelijke – en ook zij moesten uiteindelijk door Bouwers tot het laatste exemplaar worden uitgeroeid, voor het geval de zeeën te groot en te zelfreinigend zouden zijn om effectief vergiftigd te kunnen worden.

Met een triomfantelijke glimlach die Nancy begreep, liep Ariel naar de box van Commander. Het meisje had geen appel voor hem meegebracht, maar liet hem met zijn zachte lippen haar hand beroeren en aan haar snuffelen.

Wanneer er op aarde alleen nog Bouwers, klonen, insecten en planten over zouden zijn, zouden de twee soorten Communitariërs doodgaan als Victor daar het door satellieten uitgezonden signaal voor zou geven. Een tijd lang zou hij dan als enige de wereld kunnen zien zoals die was zonder spelers of toeschouwers, de enige die zich het verleden nog zou kunnen herinneren, zonder dat er iemand over was die een toekomst wilde opbouwen of er zelfs naar verlangde. In den beginne was het Woord, maar op het eind zou er geen enkel woord meer worden gesproken, van pool tot pool. Victors rebellie was meer dan tweehonderd jaar geleden begonnen, en met zijn dood in Louisiana was die niet ten einde gekomen, maar was voortgezet, onder leiding van zijn kloon, Victor de Onbevlekte. Zijn rebellie zou de grootste uit de geschiedenis van de mensheid zijn, de grootste in de geschiedenis van de aarde en in de geschiedenis van alles wat ooit was. Want Victor de Onbevlekte zou zichzelf uiteindelijk van het leven beroven, als enig overgebleven zelfbewust wezen op aarde, en dat zou betekenen dat zijn schepper – de Victor uit New Orleans – en diens schepper net zo weinig betekenis hadden als de geschiedenis, want die was op deze ledigheid uitgelopen, deze onbevolkte landschappen die door niemand meer bekeken zouden worden.

De overwinning waarop Ariel zich verheugde toen ze naar de merries liep, als reactie op hun gehinnik, de overwinning waarin Nancy zich zo gewenteld had, bestond uit de uiteindelijke vernietiging van alles waarvan ze geen deel konden uitmaken, wat uiteindelijk alles op aarde omvatte. Als de Gemeenschap zijn doel eenmaal had bereikt, zouden de Communitariërs ook ophouden te bestaan.

Ze waren geschapen om te vernietigen en om ten slotte zelf vernietigd te worden. Dat getuigde van een sublieme efficiëntie.

Uiteindelijk zouden de insecten die voor hun voortbestaan van dieren afhankelijk waren, uitsterven, en de insecten die zich met die insecten voedden, zouden daarna aan hun eind komen, en de planten die voor de zuurstofvoorziening van hun wortels afhankelijk waren van díé insecten, zouden vervolgens vergaan. Zo zou het doorgaan, tot de wereld tot in alle uithoeken voor altijd kaal en stil en roerloos zou zijn.

Ariel liep terug naar het midden van de schuur en zei: ‘Help me te worden wat ik ben.’

Nancy liet haar blik over de strootjes gaan die her en der op de grond lagen en zei: ‘Geef me even een paar minuutjes om de schuur aan te vegen. Als het zo’n troep is, kun je geen scheppend werk verrichten. Dat dit nou toevallig een schuur is, betekent nog niet dat het hier maar een bende mag zijn. Daar is geen enkele reden voor. Van zoiets kan ik echt uit mijn vel springen.’

31

Van de verzameling wapens die op de grote vergadertafel lagen uitgestald, koos Mason Morrell alleen een pistool uit, en uit de voorraad munitie pakte hij slechts één reservemagazijn, dat hij vulde.

‘Ik wil in het radiohok worden opgesloten,’ zei hij tegen Sammy. ‘Tegen de tijd dat ze die deur openbreken, zullen jullie allemaal dood zijn. Ik maak me geen illusies dat ik het in mijn eentje tegen ze kan opnemen, maar wel wil ik dan proberen er een paar dood te maken, gewoon uit principe, en dan houd ik één kogel voor mezelf over.’

Hij liep met Deucalion mee, die hem even wilde spreken om te overleggen wat hij moest gaan zeggen als hij de op dit moment uitgezonden bandopname stopzette en live de ether in ging.

Omdat Burt Cogborn bekender was met al die wapens dan de gemiddelde reclamespotjesvertegenwoordiger in bijvoorbeeld Connecticut, nam hij de tijd om te bepalen wat hij nodig had. Hij koos een pistool, een aanvalsgeweer, en een jachtgeweer met pistoolgreep, plus reservemagazijnen voor de eerste twee wapens en een doosjes patronen, kaliber 12, voor het jachtgeweer.

‘Ik weet dat er geen tijd meer voor is,’ zei Burt, ‘maar het liefst zou ik even naar huis gaan om Bobby op te halen.’

Bobby was zijn labrador-retriever. Bobby nam hij altijd mee als hij voor zijn werk op pad was, en meestal ook als hij in het gebouw van de radiozender moest zijn. Mason Morrell noemde hen de Cogburn-tweeling, Burt en Bobby. Om de een of andere reden had Burt zijn hond deze keer thuisgelaten.

‘Ik weet niet wat ik zou moeten als Bobby iets overkomt.’

‘Bobby overkomt niets,’ verzekerde Sammy hem. ‘Die is stoer en wijs genoeg.’

‘Als mij iets overkomt,’ zei Burt, ‘wil jij Bobby dan bij je in huis nemen en hem behandelen alsof het je eigen hond was, alsof je hem al kende vanaf het moment dat hij een puppy was? Ik denk dat jij heel goed voor hem zou kunnen zorgen.’

Sammy was geraakt, al dacht hij dat als Burt het loodje zou leggen in de verdediging van KBOW, ze allemaal overmeesterd zouden worden en eraan zouden gaan. ‘Natuurlijk wil ik dat graag voor je doen. Ik neem hem dan wel in huis.’

‘Koekjes van Royal Canin vindt hij heel lekker.’ Burt spelde de naam ervan. ‘Er zit fruit en groente in, dus ze zijn heel gezond. Het zijn bruine koekjes met van die geribbelde randjes.’

‘Koekjes van Royal Canin,’ zei Sammy.

‘Hij speelt het liefst met het konijntje. Niet die stevige, maar die slappe. Niet die met de slappe oren, maar het konijntje dat helemaal slap is. En niet de witte slappe, maar de lichtgroene.’

‘Het lichtgroene konijntje dat helemaal slap is,’ zei Sammy. ‘Staat genoteerd.’

Burt liep over het algemeen niet zo met zijn emoties te koop, maar nu omhelsde hij Sammy met tranen in zijn ogen. ‘Je bent een goede vriend, Sammy. Echt een heel goede vriend.’

Burt pakte zijn wapens en liep naar de receptie om vanuit die positie de voordeur tegen indringers te verdedigen.

Ralph Nettles had al een wapen gepakt, zodat alleen Sammy nog een keuze moest maken uit de overdonderende hoeveelheid wapens die nog over waren.

Omdat zijn wortels teruggingen tot het land van Mahatma Gandhi, namen sommigen aan dat Sammy een overtuigd voorstander van geweldloosheid was, maar die aanname was niet terecht. Binnen zijn familie waren er mensen die zich al jaren geleden van het hindoegeloof hadden afgekeerd en die goede redenen hadden om zich niet door Gandhi aangesproken te voelen. Velen van hen waren americanofiel. Sammy’s opa was dol geweest op de hardboiled detectives van Mickey Spillane, en ook zijn vader las die graag, en de thrillers van John D. MacDonald. Sammy had alles van beide schrijvers gelezen, bewonderde daarnaast het werk van Stephen Hunter en Vince Flynn, en zou graag leren omgaan met de wapens die in de verhalen voorkwamen die hij vanaf zijn tiende had gelezen. Bovendien was dit niet San Francisco of Malibu, waar ‘wapen’ een vies woord was, maar dit was Montana, en Sammy zocht aansluiting bij de plaatselijke bevolking, in tegenstelling tot de meeste mensen uit Californië die hun staat vaarwel hadden gezegd, hiernaartoe waren gekomen en vervolgens probeerden Montana om te toveren tot het Californië dat ze waren ontvlucht.

Als hoofd programmering, hoofd reclame en hoofd public relations van KBOW was Sammy de belangrijkste man van het bedrijf. Nu Warren Snyder dood was, twee keer dood als je de dood van zijn kloon meetelde, was Sammy de grote man zolang deze crisis voortduurde. Zelf vond hij dat hij daarom de moeilijkste taak binnen de verdediging van het radiostation op zich moest nemen: als scherpschutter het dak op, ook om de zendmast te verdedigen.

Omdat hij nog geen zestig kilo woog, zouden de meeste geweren lastig voor hem te hanteren zijn, maar wel was de Beretta Xtrema2 kaliber 12 geschikt voor hem, vanwege de geringe terugslag. Sommige ervaren schutters konden het wapen zelfs met één hand hanteren. Sammy koos ook – en vooral – de Bushmaster Adaptive Combat Rifle, een halfautomatisch aanvalsgeweer met gasdruklader, een magazijn voor dertig patronen, en een Trijicon-vizier.

Hij verwachtte niet dat hij een pistool nodig zou hebben, maar voor de zekerheid nam hij er toch maar een mee.

Ralph Nettles had drie geladen reservemagazijnen voor de Bushmaster meegenomen. Sammy vulde een waterproof munitiezak voor de andere wapens, nam nog wat andere spullen mee die hij nodig had, en bracht alles naar de koffiekamer bij het keukentje, waar de wenteltrap in de hoek naar het dak leidde.

In de ruimtes van de studio die direct te maken hadden met de uitzending, werd de temperatuur lager gehouden dan in de andere vertrekken, en Sammy kreeg het over het algemeen snel koud. Voordat hij naar zijn werk ging, had hij een lange thermo-onderbroek aangedaan, een blauwe spijkerbroek, en een wollen trui. Daardoor was hij nu niet te koud gekleed om zich op het dak te installeren.

Toen hij naar zijn kantoor ging om zijn ski-jack van het haakje aan de deur te plukken, merkte hij dat er door de luidspreker aan de muur niet langer het van tevoren opgenomen radioprogramma te horen was, maar dat Mason weer live in de ether was, al gaf hij deze keer geen adviezen aan degenen die liefdesverdriet of moeilijkheden thuis hadden.

Sammy zette het geluid harder.

‘... deze stad waar ik van hou, de lieve mensen in deze stad en omstreken, en misschien de bevolking van heel Montana en van heel de Verenigde Staten, ons hangt allen een groot gevaar boven het hoofd. Veel luisteraars hebben de radio misschien aangedaan om te horen waarom hun telefoon- of internetverbinding het niet doet. Anderen hebben misschien op KBOW afgestemd omdat ze iets raars of onverklaarbaars hebben gezien en willen weten wat er aan de hand is.’

Het is begonnen, dacht Sammy, en voor het eerst besefte hij hoe belangrijk dit allemaal was. Er was in zo’n korte tijd zo veel gebeurd, dingen die bijna niet te bevatten waren, dat zijn vermogen om alles te verwerken, te geloven en erop te reageren hem zo veel energie had gekost dat hij niet eerder had stilgestaan bij de diepere implicaties van de gebeurtenissen. Eerst leek het gevaar hoofdzakelijk een persoonlijke bedreiging, voor hem, voor zijn collega’s, voor de plannen die hij met KBOW had. Nu begon het tot hem door te dringen hoe alomvattend deze dreiging was: voor de stad, de regio, de staat, en voor de gehele mensheid.

‘Misschien zijn er luisteraars die niet weten waar hun familieleden zijn,’ ging Mason verder. ‘Misschien zijn sommigen nog maar een poosje weg en dacht je dat het kwam door het slechte weer en dat ze door alle sneeuw op de weg oponthoud hadden. Anderen kennen misschien mensen die al bijna de hele dag vermist worden, en misschien snappen ze niet waarom de politie daar zo luchtig over doet. Beste mensen, ik doe dit programma nu al twee jaar, en jullie weten dat ik altijd waarheden verkondig, waarheden die soms moeilijk zijn om onomwonden uit te spreken, waarheden die niet iedereen wil horen. En wat ik jullie nu ga vertellen, is zo’n waarheid, iets wat moeilijk te verwoorden en te geloven is: de politie van Rainbow Falls is niet meer te vertrouwen. Ze zijn niet meer degenen die ze lijken te zijn. De mensen die jullie als vermist hebben opgegeven, zijn misschien niet meer in leven. Een onbekend aantal mensen in deze stad is vermoord. En het moorden gaat door, op het moment dat ik dit zeg.’

Sammy rende naar de wenteltrap in de koffiekamer. Hij moest het dak op. Mason had ruchtbaarheid gegeven aan het complot, en de repercussies zouden niet lang meer op zich laten wachten.

32

Frost stond op de trap, met zijn hand op de leuning, verroerde zich niet en hield het ding in de hal nauwlettend in de gaten. Hij wist niet wat hij moest denken van deze kolkende zwerm, deze Blob zoals in de gelijknamige film, van deze machine, dit beest, dit aardse of buitenaardse wezen. Het maakte hem ook niet uit, nu niet althans. Eerst moest hij dit huis uit zien te komen om ergens naartoe te vluchten waar hij veilig was, waar hij kon nadenken.

Nadat het ding de tafel en de drie vazen had verzwolgen, werd het minder actief. De uitstulpingen, de bewegingen en de draaikolken die klaarblijkelijk door de stromingen onder de oppervlakte ontstonden, kwamen minder vaak voor dan eerst, en de boel kolkte niet meer zo heftig.

Aanvankelijk kreeg Frost de indruk dat het beest aan het rusten was, maar na een paar minuten vermoedde hij dat het aan het nadenken was. Uit zijn houding – als je daar al bij de Blob van kon spreken – sprak iets beschouwends, alsof het ding de situatie evalueerde en de mogelijkheden op een rij zette.

Mogelijkheden? Afgaand op wat hij het ding allemaal had zien doen, waren de mogelijkheden ervan praktisch onbegrensd. Het ding kon steeds van vorm veranderen, het kon vliegen, kogels hadden er totaal geen effect op, het kende geen angst en was zo agressief dat de conclusie gerechtvaardigd was dat het waarschijnlijk onoverwinnelijk was, en in een fractie van een seconde kon het zichzelf omtoveren tot een menselijke gedaante of een voorwerp. Waarom zou zo’n wezen willen nadenken over de mogelijkheden die het tot zijn beschikking had? Het kon alles doen wat het wilde, zonder de kans op een fatale afloop, althans niet voor zichzelf, wel voor degenen die het tegenkwam.

Het idee dat dit ding de situatie beschouwde, dat het nadacht en somber mijmerde over zijn lot, ontlokte Frost bijna een lach, maar hij gaf niet toe aan die impuls, omdat dat een duistere, wanhopige lach zou hebben opgeleverd.

Bovendien was hij er nog steeds van overtuigd dat als hij een geluid maakte, het wezen herinnerd zou worden aan het feit dat hij achter Frost aan had gezeten, en dan zou het beest binnen de kortste keren in de aanval gaan, in welke afzichtelijke vorm dan ook. Het verstandigste wat hij voorlopig kon doen, was zich stilhouden, geen geluid maken, en afwachten wat er zou gebeuren, om daar dan eventueel zijn voordeel mee te doen.

Hij hoefde niet lang te wachten voordat er iets gebeurde. Het ding manifesteerde zich weer als een plas verdikte vloeistof en rolde door de hal heen en weer. De stroming leek weer net zo sterk als eerst.

Frost verstrakte. Even stak hij zijn hand onder zijn jasje, en hij voelde de greep van het pistool dat in zijn schouderholster zat, maar hij trok zijn hand onverrichter zake terug. Dat hij zijn pistool had willen pakken, was een automatisme geweest. Meestal kon een agent op zijn reflexen vertrouwen, omdat ze voortkwamen uit zijn ervaringen, maar in dit geval zouden die automatische impulsen zijn dood kunnen betekenen.

De levende plas, of het nu een dier of een intelligente machine was, of beide, of geen van beide, klotste tegen de voet van de trap, sloeg tegen de voordeur en de muren. De patronen die door de inwendige stromingen ontstonden, waren over het algemeen net zo vloeibaar en golvend als eerst, maar soms leken ze heel even te blijven steken, te haperen, voordat ze weer in hun vloeiende bewegingen verdergingen.

Plotseling doemde er een vrouwenhand uit op, een hand in verschillende grijstinten, met zwarte aderen, alsof het een stenen beeld was en tegelijkertijd leefde, graaiend in de lucht op zoek naar iets om vast te pakken. Na een ogenblik staken er nog meer handen omhoog, of eigenlijk werden ze gevormd uit hetzelfde materiaal. Een tweede vrouwenhand, slank en prachtig gevormd, leek van koper te zijn gemaakt, het glanzende koper van de kroonluchter die door de zwerm was verzwolgen. Een mannenhand, en daarna een tweede, een met de kleur van de geglazuurde vazen die op het tafeltje in de hal hadden gestaan, de andere met een normale huid.

Alle handen verdwenen, leken te smelten en terug te vloeien in de plas, maar opeens begon het grijze oppervlak te glinsteren als water, en er verscheen een reusachtig gezicht in, vlak onder het oppervlak, met een doorsnee van ongeveer 1,30 meter vanaf de kin tot aan de bovenkant van het voorhoofd. Eerst was het gezicht net zo abstract als dat van een stenen godsbeeld, met doffe kalkstenen ogen. Maar toen het boven het oppervlak uitkwam, kreeg het meer dimensies en een normale huidskleur, en Frost zag dat het gezicht langzaam de gelaatstrekken van Dagget kreeg. De ogen gingen open, maar het waren geen ogen, maar ovale vormen met dezelfde barnstenen kleur als de lampenkappen die op de kroonluchter hadden gezeten.

Frost verwachtte dat de glazen ogen zich in zijn richting zouden draaien, maar dat gebeurde niet. Het gezicht van Dagget verdween en maakte plaats voor een ander reusachtig gezicht, dat van de prachtige vrouw die in de badkamer uit de cocon was gekomen. In haar ogen, die er weliswaar levensecht uitzagen, lag de strakke blik van een blinde. Het grote gezicht kreeg gedetailleerder vorm dan dat van Dagget, en de vrouw leek zich te willen bevrijden van onzichtbare ketenen en de plas te willen ontvluchten. Haar mond ging wijd open, alsof ze het uit wilde schreeuwen, maar er kwam geen geluid.

Frost moest denken aan de woorden die ze in de badkamer had gesproken, nadat de tanden uit haar mond waren gevallen en er ogenblikkelijk een nieuw gebit voor in de plaats was gekomen. Terwijl ze zichzelf in de spiegel had aangekeken, had ze gezegd: Volgens mij heeft mijn bouwer deze bouwer verkeerd gebouwd. Hij zag dat het reusachtige gezicht bleef proberen iets te roepen en uit de plas omhoog te komen, en hij begon te vermoeden dat alles wat dit wezen had gedaan nadat het de kroonluchter had verorberd, op een defect wees.

Abrupt loste het gezicht weer in de plas of de zwerm op, of hoe je het ook maar wilde noemen, en begon de massa een verhoogde activiteit te vertonen. Het geheel kolkte alsof er een school palingen in rondspartelde, tal van slangachtige vormen raakten even het oppervlak, kronkelend, draaiend.

Het dreinende hommelgebrom klonk weer, en ook het gezoem van ziedende wespen, de geluiden die Frost al eerder had gehoord.

De geluiden zwollen aan en leken een voorbode van ongekend geweld, zo dreigend dat Frost een stap achteruit deed, en nog een, ook al wist hij dat hij zijn aanwezigheid daarmee mogelijk verried. Voorzichtig liep hij op het tussenbordes verder achteruit, van plan om te vluchten maar ook gefascineerd door het schouwspel dat beneden in de hal te zien was.

Plotseling verstilde de plas. Alle beweging hield op, en de twee verschillende insectengeluiden stopten. Het wezen werd doodstil, en van de kolkende stroming was niets meer te zien. De kleur begon te veranderen. De verschillende grijstinten, van zwartgrijs tot de lichte tint van een muizenvelletje, vermengd met stukjes glinsterend zilver, maakten plaats voor een uniforme kleur, zonder enige glans. Al snel had de massa een egale betongrijze tint.

Zoiets doods had Frost nog nooit gezien.

Een paar minuten daarvoor had hij de indruk gekregen dat de zwerm onoverwinnelijk en dus onsterfelijk was, maar als hij nu de trap afging en op die grijze massa stapte, vermoedde hij dat het geheel was gestold tot een keiharde steenmassa, een vreemde tegel in de hal. Misschien zou je er met een krachtige steenzaag doorheen kunnen komen en zou het er aan de binnenkant als graniet uitzien, zonder enige aanwijzing dat het ooit iets anders was geweest, althans nu niet meer. Maar hij liep de trap niet af om die theorie te staven. Zo stil mogelijk liep hij naar boven, waarbij hij de steen-maar-toch-geen-steen door de spijlen van de trapleuning in de gaten hield.

Hij vond een slaapkamer met een raam dat open kon en dat toegang gaf tot het dak van de veranda aan de voorkant van het huis. Hij klom naar buiten, kroop naar de rand van het besneeuwde dak, dat gelukkig niet te sterk afliep, zodat hij niet uitgleed. Hij sprong van het dak de tuin in, rolde door toen hij de grond raakte, en sprong overeind, bedekt met sneeuw. Snel keek hij om zich heen, in de stellige overtuiging dat er iets op hem af zou komen.

Hij werd niet aangevallen. Hij was alleen. De buren leken de tien schoten van Dagget niet gehoord te hebben. Misschien was er bij de buren niemand meer in leven. Er kwam geen verkeer voorbij.

Er heerste een absolute stilte, alsof hij in een sneeuwbolletje was beland.

Toen hij achter het stuur van de Land Rover ging zitten, kwam hij erachter dat Dagget, die had gereden, het autosleuteltje had. Het sleuteltje was inmiddels geen sleuteltje mee, maar was samen met Dagget getransformeerd en maakte deel uit van de granietachtige steen in de hal.

Bij een oudere auto had hij kunnen proberen de motor te starten door de draadjes los te trekken en die tegen elkaar aan te houden. Maar dit was een moderne auto, die elektronisch gestart moest worden.

Hij stapte uit. Er viel zo veel sneeuw dat het op iets anders leek. Hij kreeg het gevoel dat de wereld om hem heen uit elkaar viel.

33

In de kantoren van de Rainbow Falls Gazette in Beartooth Avenue zat Addison Hawk te werken. Addison was de hoofdredacteur en uitgever van het krantje. Hij was de enige die nog aanwezig was, en naast de geluiden die hij achter zijn overvolle bureau maakte, was alleen het tikken van de grote, met zilver beslagen pendule hoorbaar.

De mooie klok stamde uit het eind van de negentiende eeuw, toen Elsworth Hawk, Addisons overgrootvader, de Gazette had opgericht. Het fraaie meubelstuk had tientallen jaren bij de receptiebalie gestaan, tot hij besloot het in zijn eigen kantoor neer te zetten, toen hij hoofdredacteur was geworden. Er waren tegenwoordig veel mensen die het monotone getik van zo’n klok op de zenuwen werkte, maar Addison vond het heerlijke achtergrondmuziek. Geen haar op zijn hoofd die eraan dacht het ding weg te doen, net zomin als de gelakte eiken lambrisering en het weelderig geornamenteerde tinnen plafond. Hij hield vast aan tradities, in de wereld die continu veranderde. De meeste mensen leken als een kip zonder kop achter elke verandering aan te lopen, of die nu positief of negatief was, waarschijnlijk omdat ze daar geen verschil tussen zagen.

Meestal werkte hij laat door, maar daar ging hij niet onder gebukt, omdat hij zielsveel hield van deze stad, van de historie en de mensen die er woonden. Het beschrijven van het leven in Rainbow Falls was liefdewerk, en hij vond het heerlijk om artikelen te schrijven en redactionele klussen te doen. Deze avond had hij eerder weg willen gaan, maar door een storing was zijn telefoon- en internetverbinding uitgevallen, waardoor hij een achterstand had opgelopen.

Hij moest steeds denken aan de twee detectives uit Californië, Carson en Michael, die op het eind van de middag bij hem langs waren geweest. Het was zonneklaar geweest dat ze logen toen ze beweerden dat ze in opdracht van een verzekeringsmaatschappij de woon- en verblijfplaats van iemand zochten die een erfenis had gekregen. Hij wist meteen dat ze hem voor de gek hielden, en zij wisten dat hij dat wist, maar toch had hij ze gemogen.

De twee hadden aardig tegen hem gedaan en waren zelfs vrolijk geweest, maar toch had hij gemerkt dat ze gespannen waren en zich ergens zorgen over maakten, ook al wilden ze dat niet laten merken. Of misschien was ‘zich zorgen maken’ niet het juiste woord. Als verslaggever voelde hij aan dat ze bang waren. Dat was nog het sterkst naar voren gekomen toen de Weg van het Eind der Tijden ter sprake was gekomen. Als het waar was dat de twee, die in New Orleans als rechercheur bij de afdeling Moordzaken hadden gezeten, ergens bang voor waren, was dat voor Addison misschien ook een reden om zich zorgen te maken om de inwoners van zijn stad.

Dit soort gedachten leidden hem steeds af – tot hij zich afvroeg of er misschien een verband bestond tussen het onderzoek van de twee detectives en het feit dat hij niet kon bellen of internetten. Aan het weer kon het niet liggen. Er was hooguit vijf centimeter sneeuw gevallen, een hoeveelheid waarover de meeste mensen hier hun schouders zouden ophalen. Sneeuwstormen zorgden zelden voor storingen, omdat iedereen in deze regio gewend was aan extreem strenge winters.

De receptioniste van de Gazette, Katie Ormond, had altijd een radiootje op haar bureau staan. Addison haalde het ding op en zette het aan, om te horen of er op KBOW iets over een storing werd verteld.

Mason Morrell leek compleet gek te zijn geworden. Of niet. Meestal interesseerde Addison zich niet zo voor de praatjes van de radiopresentator, maar wel wist hij dat de man een nuchtere vent was die niet in marsmannetjes geloofde. Het mediaclubje in Rainbow Falls was aantoonbaar het kleinste sociale gezelschap van de stad; hij en Mason vervulden vaak dezelfde functie. Nooit had Mason het in zijn radioprogramma gehad over mensen die door ufo’s ontvoerd zouden zijn, of over complottheorieën, en nooit had hij laten blijken dat hij de scifi-zender en de werkelijkheid door elkaar haalde. Hij was niet iemand die dacht dat Osama bin Laden in het geheim een zionist was en dat de Holocaust een leugen was die bedacht was door dezelfde mensen die de maanlanding in scène hadden gezet.

Sammy Chakrabarty, die lééfde voor het radiostation en er het liefst zou blijven slapen als dat toegestaan was, zou het nooit goed vinden dat Mason uit zijn nek zou kletsen alsof hij stoned op zijn werk was verschenen. Sammy had grote plannen, en gezien zijn intellect en gedrevenheid maakte hij goede kans die plannen te verwezenlijken. Sammy zou het nooit hebben laten gebeuren dat Mason alleen maar flauwekul uitkraamde, omdat het voor hun carrières desastreuze gevolgen zou hebben.

Er was nog iets wat Addison zich met schrik realiseerde: Mason klonk nuchter, bang, en oprecht. Er lag een Churchill-achtige overtuigingskracht in de manier waarop hij sprak, zonder een spoortje hysterie of dronkenschap.

Maar massamoord? Hersensondes? Klonen? Monsters in ons midden? Het was niet te geloven.

‘... halen mensen op in grote blauwwitte trucks en brengen ze dan naar plekken waar ze worden vermoord, zodat klonen hun plaats kunnen innemen...’

Al luisterend pakte Addison zijn stetson, zijn jas en zijn sjaal. Hij woonde vlak bij het centrum van de stad en ging altijd lopend naar zijn werk. Nu wilde hij naar huis om zijn terreinwagen te halen en daarmee naar KBOW te rijden, om uit de eerste hand te vernemen of hier sprake was van een of andere smakeloze stunt om het radiostation op de kaart te zetten of dat de radiopresentator daadwerkelijk gek was geworden.

Hij zette de radio uit, deed in alle vertrekken de lichten uit, liep naar buiten en draaide de voordeur op slot. Toen hij zich daarna omkeerde, vlak voordat hij in het schijnsel van een lantaarnpaal stapte, zag hij dat er een truck aankwam – blauwe cabine, witte laadbak – precies het soort voertuig waar Mason Morrell voor gewaarschuwd had.

Snel ging Addison in de krappe, duistere portiek staan. Op Beartooth Avenue was verder geen verkeer te zien, terwijl er normaal meer auto’s op de weg waren, ook wanneer het sneeuwde zoals nu. Hij zag dat er twee mensen voor in de truck zaten, maar hij dacht niet dat ze hem in deze donkere nis zagen.

Misschien was zijn fantasie met hem op de loop gegaan door wat hij op de radio had gehoord, maar het voelde allemaal niet in de haak. Het enige geluid was de motor van de truck. Er was zelfs geen voetganger op straat, terwijl het nog niet zo laat was. Er was geen sneeuwschuiver of strooiwagen langs geweest, hoewel de gemeente altijd onmiddellijk sneeuwploegen op pad stuurde als er een centimetertje sneeuw lag, om ernstige problemen voor te kunnen blijven. Maar dat was het niet alleen. Er hing een beklemmende sfeer, iets wat Addison voelde maar niet goed onder woorden kon brengen.

Hij hield de verdachte truck nauwlettend in de gaten en zag ineens een lange figuur vanuit het niets verschijnen. De man was ontzettend breed in de schouders, had een capuchon over zijn hoofd getrokken, en stond ineens op de treeplank aan de passagierskant van het voertuig.

Betoverend.

Hij materialiseerde als een spookverschijning.

De reus hield zich aan de steungreep van de cabine vast, sloeg met zijn vuist het raampje in en trok het portier open. De chauffeur remde, de truck gleed weg in de sneeuw en kwam tot stilstand.

34

Het ene moment was de verloren zoon van Papa Frankenstein er niet, het volgende moment was hij er overduidelijk wel, en toen het raampje werd ingeslagen, werd Michael bedolven onder de glassplinters, zonder dat hij er overigens een verwonding aan overhield. Het portier zwaaide open, en Michiel schreeuwde zijn eigen naam – ‘Michael, Michael, ik ben het, ik ben het!’ – om te voorkomen dat de grote man hem de nek zou breken, en terwijl hij dat riep en Carson op de rem trapte, zag hij dat zijn belager hem had herkend.

Deucalion stapte van de treeplank toen de truck tot stilstand kwam. Michael klom uit de cabine. ‘Bedankt dat je me niet vermoord hebt.’

‘Graag gedaan.’

Michael wist niet hoe het kwam, maar Deucalion leek hier in de sneeuw nog groter dan anders. Misschien creëerde de zware sneeuwval ’s avonds sowieso een betoverende sfeer en was Deucalions bijna bovennatuurlijke verschijning nog opvallender, of misschien was nu het armageddon werkelijk begonnen, zaten ze er middenin, en was Michael zo blij dat Deucalion aan hun kant stond dat de reus in zijn ogen nog groter was dan werkelijk het geval was.

‘Ik klets uit mijn nek,’ verklaarde Michael.

Deucalion keek hem fronsend aan. ‘Maar je hebt maar een paar woorden gezegd.’

‘In mezelf. Ik klets uit mijn nek in mezelf.’

Carson liep om de auto heen, met haar Urban Sniper in de hand, en ging bij de reus staan. ‘Ben je nog meer te weten gekomen?’

‘Zit er een radio in deze wagen?’ vroeg Deucalion. ‘Hadden jullie die aanstaan?’

‘Eigenlijk hebben we geen tijd gehad om naar leuke liedjes te luisteren,’ zei Michael.

‘Ik heb de mensen van het radiostation weten te overtuigen. Ze waarschuwen alle luisteraars op dit moment.’

‘Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?’ wilde Carson weten.

‘Ik heb de kloon van hun algemeen directeur vermoord, en toen heb ik hem opengesneden om ze te laten zien wat er in zijn binnenste zat.’

‘Heftig,’ zei Michael.

‘Ik heb de indruk dat de tegenpartij zo snel in actie komt dat we er weinig tegen kunnen uitrichten,’ zei Carson bezorgd.

‘Waarom zeg je dat?’

‘Hoor zelf maar.’

Ze had de motor uitgezet. In Rainbow Falls was het zo stil als in een tent op de Noordpool, duizenden kilometers van de bewoonde wereld.

‘Veelzeggend maar geen doorslaggevend bewijs,’ vond Deucalion. ‘Veel mensen blijven met dit weer binnen. En wie naar KBOW geluisterd heeft, zal nu bezig zijn aanpassingen in huis aan te brengen om de woning beter te kunnen verdedigen. We hebben verteld dat de uitvalswegen afgezet zijn en dat het geen zin heeft om te proberen met de auto de stad uit te komen.’

Carson schudde haar hoofd. ‘Ik weet het niet. Ik geef niet zo snel op. Als je je in deze wereld niet verzet, ga je eraan, en ik ben zo iemand die zich altijd zal blijven verzetten. Maar we moeten wel realistisch blijven. Er zijn al heel wat mensen omgekomen, en er zullen nog veel volgen. Ik heb geen zin om af te wachten tot er kinderen doodgaan, vooral niet als we die ook hadden kunnen redden.’

Michael dacht aan Arnie en Scout, die op dit moment in San Francisco waren. Hij vroeg zich af of het er uiteindelijk op uit zou lopen dat hij en Carson, als ze het avontuur in Rainbow Falls al zouden overleven, op het strand aan de westkust zouden staan, geheel in het nauw gedreven, met hun rug naar de zee en een stad vol klonen die op hen afkwamen.

‘Er zitten al zo’n tien kinderen in het huis van de Samples,’ zei Carson tegen Deucalion. ‘Straks komen daar nog meer bij. Jij bent de enige die ze daarvandaan kan halen, met dat trucje van je. Jij kunt ze naar Erika brengen.’

Deucalion was het met haar eens. ‘Strategisch is dat slim. De volwassenen zullen zich beter kunnen concentreren op de strijd als hun kinderen niet in de buurt zijn.’

‘Misschien kun je ze met deze truck naar Erika brengen,’ zei Michael, ‘nadat we de klonen eruit hebben gehaald.’

Deucalion keek op toen hij iets zag bewegen bij een gebouw vlakbij. Carson zag het ook en richtte haar geweer.

Michael keek in de richting waarin zij keken en herkende Addison Hawk, die nu vanuit de portiek van het gebouw van de Gazette tevoorschijn kwam. Hij leek meer dan ooit op een sheriff à la Jimmy Stewart in een oude western.

Carson liet haar geweer niet zakken. De uitgever had blijkbaar in zijn eentje op kantoor gezeten. Misschien zat de echte Addison Hawk nu in het donker met een zilveren knopje op zijn linkerslaap.

‘Ik hoorde het op de radio,’ zei Hawk, ‘maar ik kon mijn oren niet geloven.’

‘Geloof je oren maar wel,’ zei Carson, ‘en blijf nog maar even staan.’

‘Ik wil mijn hulp aanbieden,’ zei de uitgever. ‘Is er iets wat ik kan doen? Dit mag deze stad niet overkomen, want dit is de stad aller steden.’

‘Hoe weten we of hij te vertrouwen is?’ vroeg Carson aan Deucalion.

‘Behalve door hem open te snijden om zijn ingewanden te bekijken, bedoel je? Ik weet het niet. Maar we moeten snel iets bedenken. Niet alleen vanwege hem, maar vanwege iedereen die we vanaf nu tegenkomen.’

Dit was de eerste avond dat Michael sneeuw meemaakte. In Louisiana viel geen sneeuw, en in San Francisco ook niet. Hij had gedacht dat hij het prachtig zou vinden, en dat was ook zo, maar hij had niet verwacht dat hij er zo door van zijn stuk gebracht zou worden. De miljoenen sneeuwvlokken, die overal om hem heen door de lucht dwarrelden, zo veel beweging dat je gezichtsveld beperkt werd en je niet kon zien of er een belager op je afkwam. In het windstille donker was het een prachtig gezicht om de vlokken, die nog steeds donzig waren, al waren ze nu iets ijziger dan eerst, elegant te zien neerdwarrelen, maar daardoor ontstond er ook een onwerkelijk beeld. Want de scherpe kantjes van de dingen waren verdwenen, en door de betovering ervan werd de schijn gewekt dat deze wereld een vriendelijk, aangenaam oord was, zonder scherpe kantjes.

Michael zei: ‘Carson, kun je je die mannen nog herinneren die dat restaurant binnenkwamen om de moeder van Chrissy Benedetto op te halen? Weet je nog hoe ze zich gedroegen?’

Denise Benedetto, die een versufte indruk had gemaakt, waarschijnlijk een hersenbeschadiging had opgelopen en aan de zijkant van haar hoofd een zilveren knopje had zitten, was op de een of andere manier aan haar belagers ontsnapt. Twee politieagenten en een man in burger waren achter haar aan gegaan en waren het restaurant binnengekomen waar Carson en Michael zaten te eten.

‘Ze waren ongemanierd,’ zei Carson. ‘Arrogant. Kille uitstraling.’

‘Ik woon hier al mijn hele leven,’ zei Addison Hawk op sombere toon, ‘met uitzondering van de tijd dat ik in het leger heb gezeten. Mijn vader en moeder wonen hier. Mijn tante Brinna is alleen komen te staan. Oom Forrest en tante Carrie. Wat denken jullie dat er met hen zal gebeuren? Wat denken jullie?’

‘Arrogant, kil,’ zei Michael instemmend, ‘en met zo’n doodse blik in hun ogen.’

Na enige aarzeling liet Carson haar geweer zakken. ‘Misschien moeten we mensen soms gewoon maar... op goed geluk vertrouwen.’

35

Eerst vond Ariel het prima dat Nancy de vloer wilde vegen. Er stond een bezem die daar speciaal voor die taak leek te zijn neergezet, en Nancy ging er vaardig mee aan de slag. Ze begon bij de deur waardoor ze binnen waren gekomen en werkte vanaf dat punt door naar achteren, naar de zadelkamer. Het was niet haar bedoeling om de stallen schoon te maken – uit te mesten, kon je beter zeggen – en ze wist zeker dat ze die drang kon weerstaan zo lang ze niet in de boxen keek.

Paarden zaaiden niets dan wanorde, lieten hun keutels zomaar achter zich op de grond vallen, stampten met hun hoeven op de zachte ondergrond van hun box tot er kleine wolkjes ontstonden van stof en fijngetrapt hooi en waarschijnlijk ook uitwerpselen, wolkjes die onder de deuren door kwamen. Niet dat ze smeriger waren dan andere dieren, natuurlijk. Varkens en koeien en kippen en geiten, honden en katten, vogels en vissen, die poepten overal in het rond, op het land en in zee en in de lucht. Ze plasten en poepten aan een stuk door, elk uur van de dag, elke minuut. De natuur was een smerige, onzindelijke bende, een wirwar van planten die hun zaden en sporen overal neergooiden, die in wilde struiken voortwoekerden, die hun vruchten lieten vallen, zodat die op de grond lagen weg te rotten. Alles groeide maar door tot het in elkaar zakte en wegrotte en uiteindelijk zelf weer opkwam uit hun eigen walgelijke pulp. Alles verliep totaal chaotisch, onsymmetrisch, het werd één grote bende, troep, chaos, alles wat leefde vormde één groot gekkenhuis, een pandemonium, en dat was al zo sinds het begin der tijden. Iemand moest daar eens een eind aan maken, aan die chaos, en de leden van de Gemeenschap waren bereid om die taak ten uitvoer te brengen.

Nancy was wel meer dan bereid om die taak op zich te nemen. Ze veegde de strootjes op kleine hoopjes, en daarna de hoopjes tot een grotere hoop. Als ze de paarden bij elkaar had kunnen vegen, zou ze dat zeker gedaan hebben, en de muizen gelijk ook, want het leed geen twijfel dat het in de schuur wemelde van de muizen, die in allerlei hoekjes en gaatjes zaten te rillen en te poepen.

Elf minuten en eenenveertig seconden nadat ze was begonnen de schuur aan te vegen, drong het tot Nancy Potter door dat Ariel stond te schreeuwen. Ze besefte dat het meisje dat al een tijdje deed, misschien al wel een minuut lang, of nog langer. Eerst leek het geluid zo onbeduidend dat Nancy de bron ervan niet bewust registreerde en ze haar taak er niet voor onderbrak, omdat het gewoon een lichtelijk irritant geluidje op de achtergrond was. Met enige tegenzin, nadat ze nog eens drieëntwintig seconden had geaarzeld, onderbrak ze haar geveeg en draaide ze zich naar het meisje om.

Ariel stond hevig te trillen en schreeuwde het uit. Of eigenlijk was het meer dan trillen wat ze deed. Ze vibreerde. Ze was als een machine met verschillende vliegwielen die gelijktijdig losschoten, waardoor allerlei stangen tegen elkaar aan kwamen, krukassen vastliepen, en er een reeks opeenvolgende drukgolven ontstond waardoor elke lasnaad en klinknagel en schroef en bout lostrilde.

De paarden werden onrustig. De merries hinnikten van angst. De hengst begon te bokken en trapte tegen de achterkant van zijn stal aan. Zijn onderkomen was niet met stalen platen verstevigd, omdat het de bedoeling was dat hij als eerste verwerkt zou worden, en in dat geval zouden het de merries zijn die daar zo door van slag zouden kunnen raken dat de kans bestond dat ze de muren van hun box omver trapten en zouden ontsnappen.

‘Oké, Ariel, oké,’ zei Nancy. ‘Laat me alleen dit nog even opvegen. Daarna haal ik Commander op en zal voorbereidingen treffen zodat jij hem kunt afbreken en de boel in gang kunt zetten. Nog een paar minuutjes om de boel aan te vegen, zodat alles helemaal goed is, en dan zal ik de haren van de bezem schoonmaken, omdat je die natuurlijk niet weg kunt zetten als er nog allerlei strootjes en muizenkeutels aan vastzitten.’

Ariels gegil escaleerde even, en daarna sperde ze haar mond zo wijd open dat haar lippen zich uitstrekten naar haar oorlellen. Ze kokhalsde, haar kreet stokte, en uit haar mond gleed een dikke stroom zilverkleurige nanobeestjes, zo’n heftige uitstoot van haar wezen dat ze leek leeg te lopen. Het leek onmogelijk wat er gebeurde: ze implodeerde, en het leek of ze naar binnen toe opvouwde en verdween in het staartje van wat ze net had uitgebraakt.

Ariel was een dichte wolk zoemende en sissende nanobeestjes geworden. Als een razende leek ze door de ruimte te vliegen, ze kaatste tegen de wanden terug, dook omlaag en schoot vervolgens weer omhoog. Ze vrat een gat in het dak van de schuur en verdween in de nacht, om vervolgens door een tweede gat terug te komen. Ze dook in de vloer van de schuur en zoog er een tunnel onderdoor. Geheel onverwacht kwam de zwerm weer onder de linkervoet van Nancy omhoog, vrat in een oogwenk haar been weg tot halverwege haar dij en schoot een andere kant op.

Door de actie van de nanobeestjes werd het beenstompje onmiddellijk dichtgeschroeid. Er kwam geen druppeltje lichaamsvocht uit. Omdat Nancy een Communitariër en geen gewoon menselijk wezen was, had ze geen pijn. Ze bleef op haar benen – been – staan omdat ze op de bezem leunde.

Deze ontwikkeling bemoeilijkte het opvegen van de laatste strootjes, en Nancy wist niet of ze deze taak wel tijdig en efficiënt zou kunnen volbrengen. Ze moest nu ook nog een oplossing zien te vinden voor de twee gaten die in de vloer waren ontstaan, plus de vijf meter lange kuil die het gevolg was van het feit dat de tunnel over de hele lengte was ingezakt.

Bovendien merkte Nancy nu voor het eerst dat op de plekken waar ze de aarden vloer had aangeveegd, de harde haren van de bezem strepen had achtergelaten, kriskras alle kanten op. Ze vond dat haar taak pas naar behoren was volbracht als alle bezemsporen dezelfde kant op wezen.

De paarden werden helemaal wild. Nancy wierp ze een bestraffende blik toe, maar daar trokken ze zich natuurlijk niets van aan. Ze waren precies als al die andere beesten in de mismaakte natuur van deze wereld: bij het minste of geringste schrokken ze, werden ze bang, raakten ze in paniek, en dan stoven ze woest weg als een kudde koeien of een troep lemmingen, als een groep kakelende kalkoenen of opgewonden fans bij een rock-’n-rollconcert die elkaar onder de voet liepen om dichter bij het podium te komen.

Achter in de schuur begon de zwerm als een minitornado om zijn as te draaien, zoemend en sissend. Ook een ander geluid was te horen, dat klonk als de startmotor van een auto op een bitterkoude ochtend. De trechtervormige wolk probeerde ogenschijnlijk weer de vorm van het meisje, Ariel, aan te nemen, maar dat leek niet zonder slag of stoot te gaan.

Nancy vroeg zich af of deze Bouwer misschien last had van een soort indigestie. Ariel was ontworpen om het vlees, het bloed, de botten, het kraakbeen en zelfs de restproducten van paarden en uiteindelijk ook andere dieren te gebruiken om daarmee de specifieke moleculen te produceren waarmee meer Bouwers van haar soort gemaakt konden worden. Ze werd niet geacht daken van schuren op te eten, of stof en vuil, of de benen van Communitariërs die alleen maar hun best deden om de vloer van een schuur op een efficiënte manier aan te vegen.

Uiteindelijk klonterde de wolk nanobeestjes samen tot een soort Ariel, een Ariel die klein van stuk was en twee hoofden had. Na een ogenblik begon ze heftig te trillen.

36

Sully York zat achter het stuur van zijn zwarte Hummer en was op weg naar de Meriwether Lewis-basisschool. Hij reed alsof hij in een Ferrari Testarossa zat, met bravoure en een flinke snelheid. Dat er sneeuw op de weg lag, interesseerde hem niet, en wanneer hij een bocht nam, trok hij zich weinig van de stoepranden aan, die hij regelmatig meepakte. Steeds wanneer ze langs een poster van een politicus reden die er nog van de laatste verkiezingen hing, maakte Sully een beledigend gebaar en riep hij: ‘Kletspraatjes!’

Bryce Walker, die naast hem in de Hummer zat, had zijn pyjama en badjas en slippers verruild voor kleren van Sully, die hem redelijk goed pasten. Hij was in het Memorial Hospital beland nadat hij klachten had gekregen die op een hartaanval wezen, maar die uiteindelijk nogal mee bleken te vallen, en de jonge Travis Ahern was daar voor onderzoek opgenomen om te kijken wat de oorzaak was van de anafylactische shockaanvallen die hij al drie keer had gehad. Men dacht aan een allergie voor iets in het drinkwater, misschien een bepaalde chloorverbinding. Toen duidelijk werd dat het ziekenhuispersoneel niet was wat het ooit was geweest en dat geen enkele patiënt het ziekenhuis mocht verlaten, en dat er in de kelder van het ziekenhuis patiënten om het leven werden gebracht, waren Bryce en Travis samen op de vlucht geslagen.

De moeder van Travis werkte als diëtiste en kok op de Meriwether Lewis. Ze had hem de hele dag nog niet gebeld, en ook was ze niet op het bezoekuur geweest. Ze was altijd betrouwbaar, hield van hem en zou in elk geval niet hebben nagelaten hem even te bellen, tenzij haar iets overkomen was. Nadat Bryce en de jongen uit het Memorial Hospital waren ontsnapt, waren ze naar het huis van de Aherns gegaan, in een buurt die de Lowers heette, en daar hadden ze niemand thuis getroffen.

De vader van de jongen had zijn vrouw en zoon in de steek gelaten, al zo lang geleden dat Travis hem niet meer voor de geest kon halen. Het gezin bestond nu alleen nog maar uit Grace en Travis. Travis en zijn moeder waren heel close, zij met z’n tweeën tegen de wereld. Hij was dol op haar.

Bryce was ervan overtuigd dat de jongen niet totaal zou instorten als zou blijken dat Grace niet meer leefde. Travis was niet stuk te krijgen. Hij was weliswaar nog jong, maar Bryce zag dat het een taaie knul was. Travis zou natuurlijk ontzettend verdrietig zijn, een hele tijd lang, maar hij zou niet buigen of barsten, omdat hij een fijne knul was en door een sterke persoonlijkheid was grootgebracht.

Bryce bad dat Grace nog in leven was. Als weduwnaar wist hij maar al te goed hoe het was om een geliefde kwijt te raken. Deze stad zou in de komende tijd heel wat verdriet te verwerken krijgen, aangenomen dat er überhaupt iemand zou overleven om om de doden te rouwen. Als Grace nog leefde, zou hij zijn leven geven om haar te beschermen, als een dergelijk offer nodig was, omdat hij haar zoon het verdriet van zo’n verlies wilde besparen.

Vanaf de achterbank zei Travis: ‘Als ze niet meer op school is, waar gaan we dan zoeken?’

Sully zei: ‘We zijn met een uiterst precair onderzoek bezig en hebben te stellen met een invasie van vijandige maanmannetjes of wat die engerds ook maar mogen wezen, en dan is het niet wijs om op de feiten vooruit te lopen. Wat er straks gebeurt, is nooit zoals je het verwacht, omdat we met buitenaardse wezens te maken hebben, en die denken heel anders dan wij, zoals wij weer heel anders denken dan een stelletje verstrooide professoren die zich in conflictbeheersing hebben gespecialiseerd. Dus we kunnen onszelf wel door de steldat-wringer halen als we al helemaal door de mangel gehaald zijn, maar dat zou gewoon zonde van de tijd en energie zijn. We moeten positief blijven denken en de wereld beschouwen zoals we die hebben willen, een wereld waarin je moeder veilig op de Meriwether Lewis zit, waar ze misschien gewond is geraakt waardoor ze niet alles kan doen wat ze zou willen doen, maar waar ze zich gewoon verstopt heeft.’

Travis zei: ‘Ik vind het leuk zoals u praat, meneer.’

‘Ik vind het ook leuk zoals ik praat. Ken je die vraag waar ze altijd mee aankomen: als ze je voor een jaar naar een onbewoond eiland stuurden, welke drie boeken zou je dan meenemen? Het punt is dat ik mezelf zo ontzettend boeiend vind dat ik helemaal geen boeken nodig zou hebben, nog niet eens een kort verhaal. Als ik daar in mijn eentje op dat eiland zat, met alleen mijn geheugen en mijn mond, zou ik zelfs overwegen er een tweede jaar aan vast te knopen.’

‘Daar is de school,’ zei Bryce.

Ze reden langs het twee verdiepingen tellende gebouw en lieten hun blik langs de ramen gaan. Achter geen ervan brandde licht.

Aan het eind van de straat sloeg Sully links af, waarna hij naar de ingang van het parkeerterrein reed, dat aan de zijstraat lag.

Bryce zag geen bandensporen bij de ingang naar het terrein. Het terrein had nog een ingang, maar hij vermoedde dat ook daar de sneeuw onbetreden zou zijn. Iedereen was naar huis gegaan, voor de storm uit, en de avondploeg van de schoonmaakdienst was niet komen opdagen.

Er brandde geen licht op het parkeerterrein, maar Travis wist te vertellen dat de lampen ’s avonds altijd uit waren, tenzij er iets te doen was op school. Dit was zijn school, hij zat in groep vijf, dus hij wist waar hij het over had.

In een hoek van het terrein stond een zestal schoolbussen geparkeerd, bedekt met een laag sneeuw. Sully parkeerde de Hummer tussen twee bussen in, zodat de auto niet zichtbaar was vanaf de straat. Hij doofde de koplampen en deed de motor uit.

Sully zei: ‘Travis – dat is een goede naam voor iemand die er klaar voor is. Ben jij er net zo klaar voor als je naam, knul?’

‘Ik ben niet bang,’ zei Travis.

‘Je kunt maar beter wel bang zijn. Als je bang én er klaar voor bent, leef je langer.’

‘Ik bedoel,’ zei Travis, ‘dat ik niet bang ben voor wat we zullen aantreffen. Ze zit daar in dat schoolgebouw, en zo niet, dan is ze ergens anders en leeft ze nog.’

‘Daar sta ik wel even van te kijken,’ zei Sully. ‘Nog voordat dit allemaal achter de rug is, draag ik je misschien wel voor als erelid van mijn oude eenheid, de Crazy Bastards.’

Ze liepen met z’n drieën door de sneeuw naar de achterkant van de school. Sully en Bryce hadden elk een geweer bij zich, en de jongen had Sully en Bryce bij zich.

Er waren verschillende deuren waaruit ze konden kiezen. Travis leidde hen naar een dubbele deur waarop GOEDERENAFGIFTE KEUKEN stond. Hij was hier ’s avonds een paar keer geweest, samen met zijn moeder, toen ze wat voorbereidende werkzaamheden moest verrichten voor de lunch van de volgende dag. Zoals hij hun al eerder had verteld, was het gebouw voorzien van een alarmsysteem, en hij kende de code doordat zijn moeder die altijd intoetste op het paneeltje achter de deur om het systeem uit te zetten.

Het enige probleem was dat hij niet de sleutel had om binnen te komen.

Sully schopte twee keer tegen de dubbele deur, in het midden, in de hoop het slot daarmee te breken. Toen zei hij: ‘Eén keer flink wat geluid maken is beter dan honderd keer iets minder geluid maken’, waarna hij met zijn geweer het slot kapotschoot en de rechterdeur openduwde, want die zat niet met een stang in het kozijn vergrendeld.

‘We hebben één minuut de tijd om de code in te toetsen voordat het alarm afgaat,’ zei Travis. De jongen stapte de receptieruimte binnen, waar regelmatig levensmiddelen en keukengerei werden afgeleverd, stapte op het verlichte paneeltje af, en toetste 4-4-7-3 in. Het rode controlelampje werd groen.

Nu de deur niet meer door het slot of een stang werd tegengehouden, bestond de kans dat hij vanzelf zou opengaan. Sully bond de deurknoppen met een spinbinder aan elkaar en zei: ‘Het dichtstbijzijnde huis staat zo’n eind van de school af dat de kans klein is dat iemand gehoord zal hebben waar het schot precies vandaan kwam. Maar toch kunnen we maar beter opschieten.’

Ze klikten hun zaklantaarns aan en liepen van de receptieruimte langs de grote koelcel. Achter de koelcel lag de keuken, waar alles heel anders was dan normaal.

37

Gedachten razen door het hoofd van Victor de Onbevlekte, ongeacht of hij zich zo stil houdt als het middelpunt van een steen of gaat wandelen door deze raamloze wereld, waarin hij heer en meester is. Hij is opgekweekt uit het DNA van de oorspronkelijke Victor Frankenstein, hij is Victor de Gelouterde, Victor de Gezuiverde, Victor tot de n-de macht, en om die reden is hij de briljantste geest die de geschiedenis heeft voortgebracht.

Het complex is reusachtig groot, als een droomlabyrint dat door de slapende geest is geconstrueerd als een metafoor voor de eeuwigheid. Klinisch witte gangen met glanzende grijze betonnen vloeren vertakken zich keer op keer. Grote vertrekken geven toegang tot gigantische laboratoria, waarachter zich weer meer ruimtes van onafzienbare afmetingen bevinden, sommige voorzien van productiemachines die ingezet kunnen worden om Communitariërs te maken, andere volgestouwd met torenhoge supercomputers. De hoogste verdieping van het complex ligt al tientallen meters onder de grond, en de doodstille trappenhuizen voeren omlaag naar ongekende diepten, alsof ze dwars door de aarde naar een donker ondergronds meer leiden.

Hoewel de menselijke beschaving ten val wordt gebracht en de wereld vanuit dit bolwerk wordt gedeconstrueerd, dringt er bijna geen geluid door. Meestal loopt Victor hier in stilte rond en is alleen het gedempte geluid te horen dat zijn rubberen schoenzolen op de vloer maken. Om het gebouw bestand te maken tegen een directe inslag van een atoombom, zonder dat bepaalde faciliteiten worden uitgeschakeld, ligt het diep onder de grond, onder een beschermende laag staal en beton van twintig meter dik, en zijn alle muren en vloeren gemaakt van zeer dik gewapend beton. Er dringen maar weinig geluiden door de muren en vloeren heen, en Victor hoort zelden iets anders dan de stem van zijn eigen gedachten in de elfdimensionale nautilus van zijn complexe geest.

Er werken hier tweehonderdtweeëntwintig individuen, klonen van de wetenschappers die oorspronkelijk in het complex werkzaam waren. Ze hebben geen slaap nodig, werken dag en nacht door.

Victor spreekt maar enkelen van hen, alleen de belangrijksten, en de anderen ziet hij nooit, want daar zou hij alleen maar door worden afgeleid. Zijn geest werkt het efficiëntst als hij alleen is, want niemand is ook maar bij benadering zo intelligent en heeft zo veel inzicht in de dingen als hij, en er is niemand die hem zou kunnen aanzetten tot nog grotere prestaties. De kernprocessor houdt continu bij waar Victor en de anderen zich in de Hive bevinden, en via een rechtstreeks brain-to-brain-circuit krijgen de anderen een seintje als hij in hun buurt komt, zodat ze zich tijdig naar een ander vertrek kunnen begeven om daar te wachten tot hij voorbij is.

Victor is een kloon van de oorspronkelijke Victor, zodat hij technisch gesproken net zo menselijk is. Brain-to-brain-berichten zijn geen optie voor hem. Door het hele complex heen zijn op strategische punten plasmaschermen opgehangen, die deel uitmaken van het communicatiesysteem. Nu hij een van deze schermen nadert, komt het tot leven en klinkt er een drietonige klank om zijn aandacht te vragen.

Op het scherm verschijnt het bericht dat een van de Bouwers heeft verzuimd zijn positie in Rainbow Falls door te geven. Het is een Bouwer van de tweede generatie, gemaakt van de verwerkte lichamen van politieagenten die naar het huis van commissaris Rafael Jarmillo waren gelokt.

Dit betekent niet dat de Bouwer uitgeschakeld is. Bouwers kunnen niet worden uitgeschakeld. Ze zijn bestand tegen ziektes en verwondingen.

Het betekent ook niet dat deze Bouwer niet goed functioneert. Victor is ervan overtuigd dat de Bouwers alleen maar goed kunnen functioneren, omdat hun ontwerp perfect is en er geen enkel foutje in hun constructieprogramma zit.

Hij is er zeker van dat de fout gezocht moet worden in de mechanische apparatuur waarmee de telemetrische signalen van de Bouwers worden opgevangen. De Bouwer functioneert nog efficiënt, verwerkt mensen en bouwt andere Bouwers, geeft zijn positie nog steeds door. Maar het radiosysteem is niet door Victor zelf ontworpen, en daarom is het niet perfect. Dit is een vervelende maar onbeduidende kleinigheid, een mugje dat voor de wielen van de Communitarische oorlogsmachine is gekomen.

Victor de Onbevlekte wandelt op zijn gemak verder en komt bij een tafeltje met drie poten dat daar speciaal voor hem is neergezet. Op het tafeltje staat een fles koud water, met daarnaast een lichtblauw schoteltje. Op het schoteltje ligt een witte capsule. Hij neemt de capsule tussen zijn tanden, draait het flesje open, doet de capsule in zijn mond en slikt die met twee slokken water door.

Hij loopt verder en denkt na. Talloze gedachten tollen door zijn hoofd, ideeën, theorieën, plannen, modellen van complexe entiteiten die uit unieke moleculen zijn opgebouwd en die het universum niet kan voortbrengen maar die hij wel kan maken als hij dat zou willen. Zoals hij zo vaak doet, schakelt hij over op multitrack cognitie, wat betekent dat hij tegelijkertijd verschillende gedachtegangen kan volgen.

Wanneer hij weer een plasmascherm nadert, komt dat tot leven, de drie tonen klinken, het signaal dat zijn aandacht vraagt, en op het scherm verschijnt de mededeling dat de Bouwer van de eerste generatie die als Ariel Potter op de wereld is gezet, verzuimd heeft haar locatie door te geven. Dit is natuurlijk hetzelfde vervelende probleem, weer een fout in het radiosysteem, wat maar weer eens te meer bewijst dat je beter geen spullen kunt gebruiken die uit de surplusvoorraad van de overheid komen. Weer een onbeduidend mugje.

Wanneer hij zich omdraait, hoort hij weer de drieklank. Deze keer gaat het bericht over de trucks die mensen naar de eliminatiecentra moeten brengen, die daar dan door Bouwers zullen worden verwerkt. Drie van de voertuigen liggen achter op schema.

Twee ervan zijn gestopt op plaatsen die niet op hun route liggen en staan daar al geruime tijd stil. Dit is duidelijk een gevolg van een mechanisch gebrek, want Victor heeft de trucks niet ontworpen, ze zijn niet door zijn medewerkers geassembleerd maar zijn bij reguliere bedrijven aangeschaft.

De derde truck rijdt weer, maar niet naar een van de adressen die op de lijst staan. Hier zal ongetwijfeld een verklaring voor te vinden zijn, en voor alle mogelijkheden zijn noodplannen opgesteld.

‘Raadpleeg het programma over strategie en tactieken, volg de aanbevolen procedure en ga gewoon door,’ zegt hij tegen het scherm.

Victor heeft behoefte aan een andere omgeving, om zijn ogen en geest op te frissen, en daarom gaat hij met de lift heel wat verdiepingen lager en stapt hij uit op een etage die hij voor het huidige project nog niet in gebruik heeft hoeven nemen. Omdat het gebouw hermetisch is afgesloten, is het water- en insectenproof. De ventilatielucht, gezuiverd van bacteriën en op de ideale luchtvochtigheidsgraad gebracht, komt binnen via een filtersysteem dat veertien verschillende zuiveringsprocessen telt. Deze gangen en vertrekken zijn stofvrij, en er kruipt geen enkel zilvervisje of spinnetje in rond.

Op deze verdieping zijn de muren lichtgrijs geschilderd, en de vloer is wit, precies een omgekeerd kleurenschema als op de hoger gelegen verdiepingen. Hij weet niet waarom dit zo is, en het maakt hem ook niets uit. Hij heeft geen enkele belangstelling voor zaken waarbij artistiek inzicht komt kijken: binnenhuisarchitectuur, mode, kunst, literatuur, muziek, dans, ambachtswerk. Talenten zijn een menselijke aangelegenheid. Victor de Onbevlekte kijkt diep neer op de mensheid en heeft er niets dan minachting voor. Alle talenten die mannen en vrouwen hebben, doen hem alleen maar denken aan het enige waar hij een nog grotere hekel aan heeft dan aan hen zelf.

Hier hangen geen plasmaschermen aan de muur die hem met hun drietonige klanken kunnen lastigvallen; alleen de hoger gelegen verdiepingen zijn uitgerust met dat systeem om zijn werk te vereenvoudigen. Deze vertrekken zijn niet alleen verlaten, maar er staan ook geen meubels of andere spullen in. Thermosensoren registreren zijn locatie, zodat de lichten op tijd aangaan naarmate hij verdergaat. Daarom loopt hij steeds in de richting van een ondoordringbare duisternis, die bij zijn komst verdwijnt, alsof zelfs het duister bang voor hem is. Hier kan hij in opperste eenzaamheid ronddolen om te genieten van de oneindige genialiteit van zijn onophoudelijk in beweging zijnde geest, zonder dat iemand hem daarbij stoort.

Hij is niet bang dat hij op deze manier een melding over een crisissituatie misloopt, omdat hij ervan overtuigd is dat er nooit een crisis zal ontstaan. Alle problemen die zich mogelijkerwijs voordoen bij de verovering van Rainbow Falls zullen evenzovele mugjes zijn, en er zijn tal van noodplannen opgesteld om ze het hoofd te bieden en ervoor te zorgen dat de overwinning van de Gemeenschap wordt gewaarborgd.

Door de eeuwen heen hebben pausen regelmatig geroepen dat ze onfeilbaar waren, weliswaar alleen in geloofszaken, maar toch. Omdat Victor de Onbevlekte geniaal is, weet hij zeker dat alle pausen oplichters zijn, en dat hij van een geheel ander slag is. Victor de Onbevlekte, de Gelouterde, de Gezuiverde, Victor tot de n-de macht, is onfeilbaar op alle terreinen. De strijd om dit stadje in Montana zal er onherroepelijk toe leiden dat alle inwoners tot op de laatste man, de laatste vrouw en het laatste kind worden afgeslacht en verwerkt tot een leger nieuwe Bouwers, de stoottroepen van het armageddon.

38

Nummy dacht dat het hartstikke leuk zou zijn om een ritje met de sneeuwscooter te maken. Hij had er nog nooit op gezeten, maar had er wel vaak anderen mee door de sneeuw zien rijden, en hij dacht dat het misschien nog wel leuker zou zijn dan een ritje in een kermisattractie.

Het eerste dat tegenviel, was zijn zitvlak, niet zijn billen maar de plek waar hij moest zitten. Meneer Lyss zat voorop, zodat er voor Nummy een afgemeten plekje overbleef en hij zich aan de oude man moest vastklampen om er niet af te vallen. Sommige machines boden ruim plaats aan twee personen. Maar dit ding had zadeltassen die je er alleen maar afkreeg als je het juiste gereedschap en veel tijd had, zodat Nummy half op de zadeltassen zat, wat niet comfortabel was, zeker niet als ze van een heuveltje reden en dan met een klap neerkwamen.

Wat ook tegenviel, was dat het behoorlijk koud was, vooral door de wind die ze vingen en die Nummy in het gezicht sneed, op de plekken die niet door de wollen sjaal werden afgedekt. Bijna ogenblikkelijk begonnen zijn oren te tintelen, ook al had hij zijn ijsmuts eroverheen getrokken.

Dit was Nummy’s buurt, aan de rand van de stad, en hij kende de velden eromheen, hij wist waar de rivier stroomde en waar je kwam als je die een tijdje volgde, en ook waar je kwam als je de rivier ter hoogte van Bear Rock verliet.

Meneer Lyss kende het hier niet. Nummy had afgesproken dat hij zich aan de jas van de oude man zou vasthouden – wat eigenlijk niet zijn jas was, omdat hij die had gestolen – en goed om zich heen zou kijken om te zien waar ze naartoe gingen. Als meneer Lyss dan naar links moest, moest Nummy links aan zijn jas trekken, en rechts als ze naar rechts moesten. Meneer Lyss zei dat hij de piloot was, en Nummy de navigator, en als ze verdwaalden, zou hij met een bot mes Nummy’s plassertje afsnijden en dat ter versiering aan het stuur hangen.

Wat nog het meest tegenviel aan de wind en de kou, was dat meneer Lyss wel een helm ophad maar Nummy niet, zodat de koude wind in zijn ogen prikte, waardoor die begonnen te tranen. Ondanks de koplampen die het terrein voor hen verlichtten, vond Nummy het moeilijk om te zien wat wat was in het duister en de felwitte sneeuw. Zijn ogen traanden op den duur zo erg dat de kans groot was dat ze zouden verdwalen. Daar hoefde hij niet eens zijn best voor te doen.

Wat ook tegenviel, was dat meneer Lyss niet zo goed was in het besturen van een sneeuwscooter als in het besturen van een auto. Sterker nog: hij dacht waarschijnlijk dat hij beter was in het besturen van een sneeuwscooter dan in werkelijkheid het geval was, en hij ging gevaarlijk hard. Of misschien was hij bang dat de monsters hen door het geraas van de scooter en het licht van de koplampen in de gaten zouden krijgen en wilde hij zo snel mogelijk zo ver mogelijk van de stad af komen te zitten. Nummy stuiterde steeds zo wild op die zadeltassen dat hij bang was op een gegeven moment zo hard neer te komen dat een van de tassen tussen zijn billen klem zou komen te zitten.

Daar reden ze dan, pijlsnel door de sneeuw, door het donker. Nummy gaf links een ruk aan de jas van meneer Lyss terwijl hij niet goed wist of ze wel naar links moesten. Meneer Lyss vloekte aan een stuk door, zodat Nummy blij was dat hij de man maar half kon verstaan, en toen kwamen ze op een punt waar het terrein veranderde. De grond zakte een meter, en ze vlogen door de lucht. Omdat de sneeuwscooter geen vliegtuig was, duurde het niet lang voordat ze omlaag stortten, en misschien gaf meneer Lyss geen gas terwijl ze door de lucht vlogen, maar zo klonk het wel. Ze kwamen met zo’n harde klap neer dat ze allebei van de sneeuwscooter tuimelden, en het ding zelf schoot zo’n dertig meter door over de sneeuw voordat het tot stilstand kwam. De sneeuwvlokken lichtten prachtig op in het schijnsel van de koplampen.

Nummy was de eerste die overeind kwam, klaar om het op een lopen te zetten voor het geval meneer Lyss een bot mes tevoorschijn zou trekken.

Als de sneeuwscooter kapot was, was het misschien nog erger dan wanneer ze verdwaald waren, maar bijna onmiddellijk gebeurde er iets wat nog erger was. Precies op het moment dat Nummy zich oprichtte, zoefde er iets over hem heen, iets met een staart van blauwe en oranje vlammen, en een ogenblik later spatte de sneeuwscooter uit elkaar en veranderde het voertuig in een vuurbal.

Zelfs meneer Lyss was door deze ontwikkeling met stomheid geslagen, en na een paar seconden hoorde Nummy boven zijn hoofd het geluid van een motor. Hij keek omhoog en zag een schimmig toestel, niet erg hoog, een soort spookvliegtuig, zwevend door de sneeuwstorm, niet zo groot als de vliegtuigen waar mensen mee vlogen. Toen de machine over de brandende sneeuwscooter vloog, werd de onderkant door het schijnsel van de vlammen beschenen, en daarna vloog het ding zoemend weg in het donker.

Meneer Lyss kwam naast Nummy staan, staarde in de richting waarin het toestel was verdwenen, en zei: ‘Dat verrekte ding leek wel op zo’n onbemand vliegtuigje, van die dingen die ze inzetten om fanatieke terroristen in Afghanistan en andere helse oorden dood te maken. Predators, noemen ze die. Uitgerust met raketten. Dat ding is vast op de hitte van de motor afgekomen. Als we er net niet waren afgevallen, zouden we nu geroosterd zijn, als stukken barbecuevlees voor een beer. Wat moet zo’n Predator hier in godsnaam, een beetje sneeuwscooters gaan opblazen?’

Nummy had zo gauw geen antwoord paraat, maar hij dacht niet dat meneer Lyss hem dat kwalijk zou nemen. Meneer Lyss wist dat Nummy geen antwoordenman was.

Hoe meer de oude man over zijn vraag nadacht, hoe bozer hij werd. ‘Niemand heeft het recht om achter ons aan te komen om ons te roosteren en een kostbare sneeuwscooter aan diggelen te schieten. Natuurlijk, Perzik, ik weet best dat het niet mijn scooter was en dat ik dat stomme ding van een dooie had afgepakt die er misschien mee naar zijn eigen begrafenis had gewild, en dat kan nu dus niet vanwege mij en mijn steelse gewoontes. Maar daarom mag ik door zo’n arrogante aanval nog wel in mijn eer zijn aangetast. Per slot van rekening ben ik een respectabele burger van de Verenigde Staten, en ik heb ook mijn rechten. Ik ben verdomme geen terrorist, zeg. En jij ook niet. Wij zijn gewoon een vreedzame zwerver en een sukkel die proberen uit de greep van monsters te blijven, en nu hebben die klootzakken ons middel van vervoer opgeblazen.’

Het vuur was niet meer zo fel als eerst, maar rondom de verwoeste sneeuwscooter leken de dwarrelende sneeuwvlokken ook vlam te vatten en was het of er miljoenen vonken neerdaalden. De vuurgloed verspreidde zich fonkelend als roodgouden vleugels over het witte landschap, alsof er engelen waren verschenen.

Meneer Lyss werd zo boos dat hij niet eens zijn zinnen kon afmaken. Steeds wanneer hij iets wilde gaan zeggen, mondde dat uit in gesputter en gespuug, en de ene reeks woorden leek niets met de volgende reeks te maken te hebben. Hij voerde een woeste dans uit, draaide in een kringetje rond, schopte naar de sneeuw, maakte met zijn knokige oude vuisten boksbewegingen in de lucht en schudde er woest mee naar de hemel.

Nummy moest denken aan een van de verhalen die oma hem een lange tijd geleden had voorgelezen, over een prinses die van stro goud kon spinnen, en over een gemeen mannetje van wie ze dat had geleerd en die in ruil daarvoor haar eerste kind wilde hebben. Nummy wist niet meer hoe de prinses heette, maar het mannetje heette Repelsteeltje, een naam die je bijbleef.

Op dit moment was meneer Lyss geen gemeen mannetje, alleen maar een boos mannetje, maar hij zag er wel uit als het mannetje uit dat sprookje. Hij zei dat hij zo boos was dat hij wel kon spugen. Dat zei hij steeds weer, en elke keer dat hij het zei, spuugde hij ook echt. Nummy snapte daar niets van, zodat hij gewoon maar bleef toekijken tot de boosheid van meneer Lyss helemaal was uitgedoofd, wat ongeveer net zo lang duurde als de sneeuwscooter daarover deed.

Toen de oude man was opgehouden met mopperen, spugen en schoppen, zei Nummy: ‘Ik wil dit liever niet zeggen, maar ik moet wel.’

‘Wat wil je liever niet zeggen?’ vroeg meneer Lyss.

‘We zijn verdwaald. Ik weet niet waar we nu zijn, het is allemaal zo wit en donker, maar ik kon er niets aan doen, omdat de koude wind in mijn ogen prikte, waardoor alles wazig werd. Ik wil niet dat mijn plassertje eraf gaat. Bovendien hebt u geen stuur meer om hem aan te hangen.’

‘Rustig maar, Perzik. Ik neem je niets kwalijk.’

‘Echt niet?’

‘Zei ik dat net niet?’

‘Volgens mij wel.’

‘We zijn trouwens helemaal niet verdwaald.’

‘O nee?’

‘Je bent zoals gebruikelijk weer een sprankelende gesprekspartner. Nee, we zijn niet verdwaald. We hebben maar een kilometertje of twee afgelegd. Ik heb deze zaklantaarn meegenomen, die ik gestolen heb van de dode Bozeman.’ Hij deed het apparaat aan. ‘We hoeven maar het spoor van de sneeuwscooter terug te volgen om weer bij zijn huis uit te komen, en dan hoop ik in godsnaam dat dat pianospelende monster eindelijk genoeg heeft gekregen van die treurmuziek en nu een lekker mopje ragtime zit te pingelen.’

Nummy keek naar de lichtbundel van de zaklantaarn die over het spoor van de sneeuwscooter gleed, en zei: ‘Doordat u zo slim bent, zijn wij gered.’

‘Nou, gered is misschien iets te sterk uitgedrukt, gezien het feit dat we nu weer teruggaan naar de stad der verdoemden.’

Ze liepen naast elkaar langs het spoor dat de sneeuwscooter had achtergelaten, en na een tijdje zei Nummy: ‘Ik heb al heel lang niet meer gewenst dat ik slim zou worden, maar dat wens ik nu wel.’

‘Doe dat maar niet,’ zei meneer Lyss. ‘Slim zijn is niet zo leuk als je denkt. Bovendien, en dit heb ik je al wel vaker gezegd, stikt het in de wereld van de slimme mensen met een goede opleiding die tien keer dommer zijn dan jij.’

Het was zo koud dat Nummy’s neus begon te druppelen, en het neusvocht bevroor bijna op zijn bovenlip. Hij veegde zijn lip met de mouw van zijn jas schoon, maar toen hij besefte hoe vies dat was, liet hij het ijs maar op zijn bovenlip zitten.

Na nog een tijdje zei hij: ‘Ik vraag me af hoe het is om tussen palmbomen te zitten, om daar te wonen.’

‘Dat is best wel leuk. Ik zal je er eens mee naartoe nemen als we dit overleven.’

‘O, ik weet niet. Oma ligt hier begraven en zo.’

‘Die kunnen we wel opgraven en meenemen, dan kunnen we haar begraven op een plek waar altijd de zon schijnt en het hele jaar door bloemen bloeien.’

‘Ik weet niet of dat wel mag.’

‘Met geld is alles te regelen.’

‘Ik zou niet weten hoe.’

‘Ik wel.’

‘Ja, u wel, denk ik.’

Na nog een korte stilte zei meneer Lyss: ‘Mooi dat er geen wind staat, anders zouden de sporen zijn weggeblazen voordat we de weg terug hadden gevonden.’

‘Dat is ook weer slim van u bedacht.’

‘Mijn hersens zijn zo groot en groeien zo snel dat de doktoren om de paar jaar mijn schedel moeten openmaken om een deel van mijn hersenen weg te halen, zodat er weer ruimte is om te kunnen groeien.’

‘Volgens mij is dat helemaal niet waar,’ zei Nummy.

‘Jawel, hoor. Ik betaal me altijd blauw aan ziekenhuiskosten.’

39

Toen Carson samen met Michael, Addison en Deucalion bij het huis van de Samples aankwam, wist ze dat er heel wat overredingskracht voor nodig was om de Riders en Riderettes ervan te overtuigen afstand te doen van hun kinderen en ze over te dragen aan een vervaarlijk uitziende reus met een voor de helft verwoest en getatoeëerd gezicht, ook al was de andere helft van zijn gezicht tamelijk knap te noemen.

Hij zou moeten laten zien dat hij elke willekeurige afstand met één stap kon overbruggen. Hij zou moeten laten zien dat hij daarbij alles kon meenemen waar hij zijn handen op had gelegd, ook andere mensen, of – met een iets andere techniek – een hele vrachtwagen vol mensen.

Maar Carson was bang dat zo’n demonstratie een averechts effect zou kunnen hebben. Door zijn verschijning, het pulserende licht dat soms in zijn ogen te zien was, zijn diepe stem met het ruige timbre, en zijn handen als kolenschoppen, werden deze mensen misschien overdonderd en zouden ze hun dierbare kinderen niet aan zijn zorg willen toevertrouwen, zelfs als het veiliger voor hen was om de stad uit te gaan.

Dat ze Addison bij zich hadden, was gunstig. Zijn oom Norris en tante Thelma, die inmiddels overleden waren, hadden bij de Riders in the Sky gekerkt. Hij had verteld dat de Gazette een paar keer had bericht over hun jaarlijkse sociale avondjes, en over hun inzamelingsacties voor goede doelen, waarbij hij er altijd voor moest waken niets te schrijven dat zou suggereren dat hun geloofsgemeenschap kleurrijker was dan de traditionele kerkgenootschappen.

Omdat Deucalion zijn geloofwaardigheid niet op het spel wilde zetten, had hij in het bijzijn van de werknemers van KBOW nooit de naam Frankenstein in de mond genomen. Om dezelfde reden had Carson die naam ook nooit tegenover deze mensen laten vallen. Met behulp van de jonge Farley Samples had ze hen ervan kunnen overtuigen dat er geen invasie van aliens op komst was, maar dat er nanotechnologie in het spel was. Dat ze dachten dat de schurken deel uitmaakten van een of andere totalitaire afsplitsing van de regering, liet ze maar zo. Als de Riders en Riderettes uiteindelijk geen vertrouwen in Deucalion bleken te hebben, omdat hij minder met hen gemeen leek te hebben dan met de moordmachines die in het partycentrum hadden toegeslagen, zou ze Victors naam toch moeten noemen om te proberen ze uit hun sceptische houding te praten en hen de ware aard van de situatie te laten inzien.

Carson ging voorop, liep naar binnen en betrad de woonkamer, waar vijf mannen de laatste hand legden aan het aanbrengen van versterkingen bij de ramen en het klaarleggen van wapens. Deucalion stapte als laatste naar binnen, na Michael en Addison, en deed zijn capuchon af. De vijf gelovigen keken op, en stuk voor stuk verstijfden ze toen ze deze man zagen, die diverse keren in zijn lange leven als monster op kermissen had gestaan.

Geen van de Riders greep een wapen, maar de spanning was bijna te snijden, alsof de luchtdruk plotseling was gedaald en er storm op komst was. Sommigen zetten grote ogen op, anderen knepen hun ogen half toe, maar ze leken allemaal onmiddellijk te weten wat ze van Deucalion moesten denken, zoals Carson al had gevreesd.

‘Deze man is een vriend van ons,’ zei Carson. ‘Hij is ook een vriend van Addison. Hij is de sleutel tot de overwinning voor ons allen, en onze enige hoop om de kinderen veilig onder te brengen.’

Ze had die zinnen nog maar nauwelijks uitgesproken toen een van de vijf Riders de kamer uit stormde en met denderende voetstappen de trap opliep. Een tweede Rider verdween naar de eetkamer.

Toen Carson hun begon te vertellen dat ze niet op hun eerste indruk van Deucalion moesten afgaan, hief een van de drie achtergebleven Riders een hand om haar tot zwijgen te manen. ‘Mevrouw, u kunt beter even wachten, anders herhaalt u zich toch maar de hele tijd.’

De Riderettes kwamen met hun schort nog voor vanuit de keuken en de eetkamer de kamer in, Dolly Samples voorop, die haar handen aan een theedoek droogde. Denderende voetstappen op de trap kondigden de komst van zo’n tien mannen aan, die even later via het boogvormige poortje binnenkwamen.

Ze gingen allemaal aan één kant van de kamer staan, niet te dicht bij Deucalion, die ze somber aankeken, en hun blikken priemden als vlijmscherpe messen in de richting van de reus. Loreen Rudolph sloeg een hand voor haar mond, alsof ze een gil wilde onderdrukken, en een andere vrouw stond zo hevig te trillen dat ze steun zocht bij een van haar geloofsgenoten.

Sommigen in dit gezelschap hadden een behoorlijk postuur en waren zo groot dat een rodeostier zich wel twee keer zou bedenken voordat hij ze zou aanvallen. Maar niemand was zo lang als Deucalion, en niemand had een vergelijkbare overweldigende spiermassa. Ze keken elkaar aan, en Carson dacht dat ze inschatten of ze hem met z’n allen zouden kunnen overmeesteren.

Plotseling ging er een golf van ontzetting door het gezelschap, monden vielen open en er werd gemompeld, en toen Carson naar Deucalion keek, zag ze een spookachtig, pulserend licht in zijn ogen. De mannen leken zich iets meer op te richten dan eerst, en er waren nog twee vrouwen die hun hand voor hun mond sloegen en hem met grote ogen aankeken.

Carson wilde iets zeggen, voelde dat het er niet het juiste moment voor was, dat het misschien niet aan haar was om het woord te doen, maar dat Deucalion misschien beter iets kon zeggen. De reus deed echter geen enkele poging om iets uit te leggen of te verklaren. Stoïcijns leek hij te berusten in de angst die hij opwekte zonder dat hij daar zelf iets voor deed, en hij keek de mensen aan die hem aanstaarden, misschien net als bij het kermispubliek destijds.

Dolly Samples propte de theedoek in een van de twee zakken van haar schort en kwam langzaam dichterbij. Niemand deed een poging haar tegen te houden, al kreeg Carson de indruk dat de spanning bij de mannen opliep. Dolly was nog geen een meter zestig lang en moest haar hoofd in haar nek leggen om Deucalion aan te kunnen kijken. Hij boog zijn hoofd naar haar toe. Wat haar het meest leek te intrigeren, was de tatoeage die de helft van zijn gezicht bedekte. Het was of ze wilde snappen hoe hij aan die afschuwelijke verminking was gekomen.

‘Ik heb over je gedroomd,’ zei Dolly, wat totaal niet was wat Carson had verwacht. ‘Zo’n levensechte droom had ik nog nooit gehad. Meer dan twee jaar geleden was dat.’

Toen Dolly zei wanneer ze die droom precies had gehad, keek Carson even naar Michael, want het was precies de datum waarop Victor Frankenstein, de oorspronkelijke Victor, om het leven was gekomen, op het terrein van een vuilstortbedrijf, ten noorden van Lake Pontchartrain.

‘In mijn droom had je net zo’n postuur als nu, en je droeg de jas met capuchon die je nu ook aanhebt,’ zei Dolly. ‘Je prachtige gezicht en je mindere gezicht, beide helften waren precies zoals nu, en ook de tatoeage was hetzelfde, tot in het kleinste detail.’

Langzaamaan drong het tot Carson door dat de vrouwen hun hand niet voor hun mond hadden geslagen om een kreet te onderdrukken, maar om geheel andere emoties onder controle te houden. De tranen stonden in hun ogen.

‘In die droom zag ik het licht in je ogen, en eerst was ik bang, maar toen wist ik dat ik helemaal niet bang hoefde te zijn. Ik dacht aan een regel uit Spreuken 15 – “het licht der ogen verblijdt het hart” – en ik wist toen dat je een vriend van ons was.’

Toen Deucalion reageerde, klonk zijn stem nog zwaarder en resonerender dan anders: ‘Wat gebeurde er in die droom?’

‘We stonden aan de kust. De zee was onstuimig en donker. We hadden heel veel kinderen bij ons, onze eigen kinderen en kinderen die ik niet kende. We waren ergens voor op de vlucht, ik weet niet wat, maar de dood lag op de loer. We waren als de Israëlieten die voor de zee stonden, en toen verscheen jij vanuit het niets. Het ene moment was je er nog niet, en toen ineens wel. Je hebt de zee gespleten en de kinderen verteld dat ze je moesten volgen, en zo heb je ze gered.’

‘Ik kan de zee niet splijten om een weg te banen,’ zei Deucalion. ‘Maar ik kan wel iets anders, wat ik jullie graag wil laten zien, en daarna mogen jullie dan zeggen of jullie de kinderen aan mijn zorg durven toevertrouwen.’

Dolly zei: ‘Ik heb iedereen over die droom verteld. Ik wist dat het een soort visioen moest zijn, zo’n intense ervaring was het. Ik wist dat je op een dag vanuit het niets in ons midden zou verschijnen.’

De andere vrouwen kwamen nu ook dichterbij, gevolgd door de mannen.

Dolly zei: ‘Je hebt veel geleden.’

‘Er zijn ook tijden geweest waarin ik anderen heb laten lijden,’ biechtte hij op.

‘Dat doen we allemaal, hoe dan ook. Mag ik je gezicht aanraken?’

Hij knikte.

Ze bracht haar rechterhand eerst naar de onbeschadigde kant van zijn gezicht en legde die op zijn wang, als een liefhebbende moeder. Daarna ging ze voorzichtig langs de verminkte contouren van de verminkte helft, over de afschuwelijke holte en het ruwe littekenweefsel.

‘Je bent zo mooi,’ zei ze. ‘Zo mooi.’

40

Toen de lichtbundels van drie zaklantaarns heen en weer gleden en er slechts delen van de glinsterende contouren te zien waren, snapte Bryce Walker niet wat de dingen konden zijn die aan het drieënhalve meter hoge plafond van de schoolkeuken hingen, de meeste boven de keukenblokken, enorm grote zakken, die er vettig en op een bepaalde manier obsceen uitzagen. Een paar ervan hingen boven de brede looppaden.

Ze waren grijs gespikkeld, met tussen de verschillende grijstinten zilverkleurige strepen en aderen die glinsterden als poolsneeuwkristallen.

De jonge Travis las boeken die duisterder van toon waren dan de westerns die Bryce schreef, en daardoor wist hij onmiddellijk wat die mysterieuze zakken waren. ‘Cocons.’

Het was alsof het woord een reactie veroorzaakte, want uit de zak waar de jongen het dichtstbij stond, klonk een schuifelend geluid. De wezens in de andere cocons werden daarop ook onrustig, en er ontstond een koor van ritselende geluiden, alsof talloze slangen over elkaar heen gleden, of alsof ze dreigend sisten en dit niet de Meriwether Lewis-basisschool was, waar het alle schijn van had, maar de bodem van de put van de wereld, waar de oudste slang hen met zijn gouden ogen hongerig lag op te wachten.

‘Heel stil zijn,’ fluisterde Sully York.

Bryce en Travis volgden het advies van de doorgewinterde avonturier op, deels omdat er geen beweging in de zakken viel waar te nemen, ondanks het feit dat ze geluid maakten. De buitenkant begon niet te plooien, en niets wees erop dat er binnen niet al te lange tijd iets uit geboren zou worden.

Terwijl het ritselende geluid langzaam wegstierf, keek Bryce naar Travis, wiens gezicht beschenen werd door het licht van de zaklantaarns dat door de glinsterende zak werd teruggekaatst. Van dat gezicht – zijn gefronste wenkbrauwen, zijn gespannen blik, zijn grimmige mond – waren zijn gedachten net zo duidelijk af te lezen als een tekstpassage van het scherm van een e-reader. Er waren insecten die cocons om zichzelf én hun verlamde maar nog levende prooi sponnen, een prooi die ze tijdens hun metamorfose verorberden.

Travis vroeg zich af of het keukenpersoneel – en misschien ook zijn moeder – in die weerzinwekkende zakken opgesloten zat, verlamd maar in leven, gevangengenomen door vale kronkelende dingen die hen al aangevreten hadden.

Bryce huiverde en verlangde naar een luie stoel, met een kop sterke koffie en een boek van Louis L’Amour of Elmer Kelton, waarin de boef gewoon een huurmoordenaar was, of een sheriff die op het slechte pad was geraakt, of een treinrover.

Toen het weer doodstil was geworden, fluisterde Sully York: ‘Rustig aan nu... bij elkaar blijven... rondkijken.’

Omdat de keuken aan de achterkant van de school lag, zou het vanaf de straat niet zijn opgevallen als ze het licht hadden aangedaan. Toch stelde Sully niet voor dat te doen, en Bryce dacht dat hij misschien bang was dat de wezens in de cocons door het felle licht actief zouden worden. Of misschien was hij bang dat het geweerschot waarmee hij het slot van de deur aan gruzelementen had geschoten, gehoord was door de verkeerde mensen – de mensen die niet echt mensen waren – en dat het gebouw nu in de gaten gehouden werd. Zonder met elkaar overlegd te hebben hielden ze de lichtbundels van hun zaklantaarns zo laag mogelijk en bij de ramen vandaan.

Overal in de grote schoolkeuken waren sporen van geweld zichtbaar. Keukenspullen waren omvergegooid, en de grond lag bezaaid met potten en pannen en gebroken serviesgoed. Klaarblijkelijk had het keukenpersoneel strijd geleverd.

Toen Bryce zijn zaklantaarn op een aantal extra brede ovens richtte die boven elkaar geplaatst waren, zag hij op de grond een afgehakte hand liggen. Hij schrok daar zo van dat hij de zaklantaarn bijna ergens anders op had gericht, maar onderbewust voelde hij dat er nog iets anders aan de hand was, iets wat nog schokkender was dan de hand zelf. Het duurde even voordat hij zag dat er op de plaats van de duim een grote teen zat, geen teen die door een of andere psychotische clown aan de hand was vastgeniet, maar een teen die aan de hand leek te zijn vastgegroeid.

Heel wat uren geleden was deze dag al van het traject van de werkelijkheid afgeweken, en hij had zich er inmiddels bij neergelegd dat twee en twee niet altijd vier was. Toch markeerde deze afgehakte hand een drastische koerswijziging en was hij nu in een wereld verzeild geraakt die nog vreemder was dan de wereld waarin hij beland was nadat hij in het ziekenhuis via het ventilatierooster in zijn toilet vage kreten van angst en pijn had gehoord, die uit de kelder bleken te komen.

Nu drong het tot hem door dat de misplaatste teen niet het enige bizarre was. In het vlezige deel van de handpalm zag hij een halfgevormde neus: het tussenschot, het puntje, één neusvleugel, een neusgat waar een paar haren uit staken, en een klein stukje van de brug. Deze halve neus was zo gedetailleerd dat Bryce bijna verwachtte dat de neusharen door de ademhaling zouden gaan trillen.

Hier was hij te oud voor. Hij was tweeënzeventig. Na het overlijden van zijn vrouw Renata, nu anderhalf jaar geleden, was hij sterk verouderd. Hij voelde zich stokoud, uitgeput. Zonder haar was het leven in feite net zo’n marteling als leven zonder eten, alleen werd hij nu op een andere manier uitgehongerd. Nu hij deze macabere hand had gevonden, wilde hij het liefst thuis in bed gaan liggen, in elkaar gedoken, op zijn zij, zodat hij de ingelijste foto van Rennie op zijn nachtkastje kon zien. Zo wilde hij in slaap vallen om zich af te keren van de wereld, die voor zijn part in de hel mocht zakken, als dat was wat er op dit moment aan de hand was.

Het enige wat hem ervan weerhield een dergelijke actie te ondernemen – of eigenlijk zich van enige actie te onthouden – was Travis Ahern. Hij dacht in de jongen iets van de jonge Bryce Walker te herkennen. Hij wilde dat Travis de kans kreeg zijn eigen Renata tegen te komen, te ontdekken welk werk hem op het lijf geschreven was, en het genot te smaken iets te doen waar hij goed in was. Hij en Rennie hadden nooit kinderen kunnen krijgen, maar door een speling van het lot had hij nu de verantwoordelijkheid over een kind gekregen.

Bryce bleef zo lang naar de gemuteerde hand kijken dat het de aandacht van Travis en Sully trok. Ze kwamen bij hem staan en keken er verwonderd naar. Geen van hen gaf enig commentaar, niet omdat de cocons door hun gefluister misschien tot leven zouden komen, maar omdat woorden op dit moment tekortschoten.

Helemaal achter in de keuken bevond zich een deur. Omdat Travis hier zo vaak geweest was, wist hij dat die deur toegang gaf tot een grote inloopkast waar de keukenvoorraden werden opgeslagen. Een hoge, zware, stalen kast, die tegenover de deur tegen de muur had gestaan, was omgevallen, recht naar voren, mogelijk als gevolg van een worsteling, en stond schuin tegen de deur van de inloopkast, die daardoor niet meer open kon.

‘We moeten gaan kijken,’ mompelde Travis. ‘Dat moet gewoon.’

Bryce en Sully zetten hun geweren weg, en met z’n drieën zetten ze de kast weer op zijn oude plaats terug. De vergrendelde deuren zwaaiden niet open, maar Bryce hoorde de inhoud ervan rinkelen.

Toen Travis zijn hand naar de deurhendel uitstrekte, maande Sully de jongen even te wachten tot hij zijn geweer had gepakt.

Bryce lichtte met twee zaklantaarns bij, terwijl Travis, die naast de deur was gaan staan, uit Sully’s vuurlinie, de deur opendeed. De twee lichtbundels gleden over de planken aan de achterkant van de diepe kast, en daarna omlaag naar de vrouw die op de grond zat.

Travis zei: ‘Mam?’

Ze staarde hen aan, verbijsterd of niet-begrijpend, en er lag een angstige blik in haar ogen.

Bryce wist niet wat het zilverkleurig knopje was dat als een druppel kwik aan haar linkerslaap kleefde, maar hij dacht niet dat het veel goeds kon betekenen.

41

Op het besneeuwde dak van KBOW verschanste Sammy Chakrabarty zich aan de voorkant van het gebouw achter het ongeveer een meter hoge muurtje. Tussen de kantelen van dat muurtje, dat het hele dak omzoomde, bevonden zich uitsparingen van zo’n halve meter breed, waar een schutter in betrekkelijke veiligheid de aanvallende partij beneden hem onder vuur kon nemen. Sammy zat met zijn rechterschouder tegen een kanteel, voorovergebogen om beter zicht te hebben. Hij keek uit op het oosten, waar hij de ingang van het parkeerterrein in de gaten kon houden, want daar zouden de slechteriken hun auto neerzetten – als ze al kwamen.

Sammy putte enige troost in dat ‘als’, ook al wist hij diep vanbinnen dat hun komst onvermijdelijk was.

Een koude avond in Rainbow Falls kon heerlijk zijn. De lucht was dan verfrissend en de stad lag er onder die heldere hemel prachtig bij, maar nu liet de kou zich van zijn lelijkste kant zien, als een gemene trol die zijn scherpe tanden in zijn neus zette, waardoor alle gevoel eruit verdween. Sammy zat op een plastic vuilniszak, om te voorkomen dat zijn kont nat werd. Doordat hij adequate beschermende kleding droeg, kon hij zijn lijf voor het overgrote deel warm houden.

Wel zat hij in over zijn handen. Hij had gewone wollen handschoenen naar het werk aangehad, van die dingen waarmee je nog goed kon autorijden, maar die bij strenge weersomstandigheden geen goede bescherming boden. Als de klonen in grote aantallen toestroomden en de aanval lang zou duren, was Sammy bang dat zijn handen door de kou stijf werden en hij het aanvalsgeweer en het jachtgeweer niet meer goed kon hanteren. Daarom hield hij zijn aanvalsgeweer niet vast, maar zette hij het wapen tegen de balustrade aan en stak hij zijn handen diep in zijn met flanel gevoerde jaszakken.

Hij verwachtte dat de klonen een of twee strategieën zouden volgen. Of ze zouden de ingang bestormen, met het idee iedereen dood te maken die ze tegenkwamen, of ze zouden een aanval uitvoeren op de zendmast die achter het gebouw stond.

Als het elektriciteitsbedrijf inderdaad al in verkeerde handen was gevallen, zoals Deucalion met stelligheid beweerde, werd de stroom naar de hele wijk misschien afgesloten, maar daarmee zou de rebelse oproep van Mason Morrell nog niet verstommen. Het radiostation beschikte voor nood over benzinegeneratoren, die onder het parkeerterrein waren gebouwd. Met behulp daarvan konden ze minstens vierentwintig of misschien zelfs wel achtenveertig uur in de ether blijven.

De zendmast bestond uit een open stalen constructie, waarvan de vier poten tot op een diepte van vijf meter in diepe betonblokken waren verzonken, en het beton was weer in de rotsbodem verankerd. Hierdoor was de mast bestand tegen zelfs de ergste aardbevingen, die konden ontstaan als gevolg van vulkanische activiteiten in Yellowstone. Het zwakste punt was de zendkabel, die uit de achterkant van het gebouw liep. Met zware explosieven zou de mast neergehaald kunnen worden, maar de kabel zou met een lichtere lading onklaar gemaakt kunnen worden. Sammy zou op iedereen schieten die zich in de buurt van de zendmast waagde, en met zijn halfautomatische Bushmaster zou hij ze met gemak moeten kunnen uitschakelen voordat ze hun doelwit hadden bereikt, ook als ze pas na vier of vijf fatale voltreffers bezweken.

Ralph had uit zijn thuisbunker, of wat het ook maar mocht zijn, niet alleen wapens maar ook andere spullen meegenomen die misschien nuttig konden zijn, waaronder vier Motorola Talkabouts, walkietalkies ter grootte van een mobieltje en zo’n vier centimeter dik. Hiermee konden Ralph, Burt, Mason en Sammy in crisissituaties contact met elkaar opnemen. Sammy had zijn toestel in een van zijn jaszakken gedaan.

De Talkabout begon te piepen, en toen hij het ding tevoorschijn haalde, hoorde hij Burt Cogborn zeggen: ‘Sammy, ben je daar?’

Sammy drukte de zendknop in, zei: ‘Op m’n plek en klaar om ervoor te gaan’, en liet de knop weer los.

Vanuit de receptie beneden zei Burt: ‘Als mij iets overkomt en jij Bobby bij je in huis neemt, moet je hem niet van die koekjes geven die van runderhuid zijn gemaakt. Niet dat hij die niet lekker vindt, maar honden kunnen daarin stikken. Over.’

Sammy antwoordde: ‘Geen koekjes van runderhuid. Begrepen. Over.’

Voordat Sammy de kans kreeg de Talkabout weg te bergen, meldde Burt zich weer: ‘Je moet hem ’s morgens vroeg uitlaten, daarna rond elf uur, en dan nadat je hem om halfvier eten hebt gegeven, en als laatste nog een keer voordat je gaat slapen. Over.’

Sammy wilde net reageren, toen Burt weer op de lijn kwam. ‘Bobby plast vier keer per dag, maar poepen doet hij meestal niet zo vaak. Meestal poept hij drie keer per dag, dus als je hem uitlaat en hij poept dan een keertje niet, geeft dat niks, want dat is heel normaal. Over.’

Sammy wachtte even om er zeker van te zijn dat Burt klaar was, en toen zei hij: ‘Vier keer plassen, drie keer poepen. Begrepen. Over en uit.’

Burt was nog niet klaar. ‘Gewoon voor de zekerheid: kun je nog een keer zeggen wat zijn favoriete knuffel is? Over.’

‘Lichtgroen, konijntje, helemaal slap, niet alleen slappe oren,’ antwoordde Sammy. ‘Over en uit.’

Iedereen met een Talkabout die het apparaat aan had staan, kon meeluisteren. Het toestel begon weer te piepen voordat Sammy het ding had opgeborgen. Het was Ralph Nettles, die zei: ‘Je mag nog van geluk spreken dat je mij niet in huis neemt, Sammy. Met die prostaat van me moet ik wel twee keer per uur naar de wc. Over en uit.’

Sammy wachtte even voordat hij de walkietalkie in zijn jaszak stopte.

Plotseling stak de wind op, alsof iemand een deur in de lucht had opengedaan. De sneeuw leek sneller naar beneden te vallen, wat waarschijnlijk gezichtsbedrog was. In plaats van dansend door de lucht te dwarrelen joegen de vlokken nu door de duisternis, schuine strepen die oplichtten in het schijnsel van de lantaarns op de parkeerplaats.

Op slag werd het kouder. Sammy stopte zijn gehandschoende vuisten in de zakken van zijn jas.

42

Jocko zou het weer gaan verpesten. Hij wist niet wanneer. En hoe wist hij ook niet. Maar hij zou het verpesten omdat hij Jocko was.

Hij zat op de grond. Bij de salontafel in de woonkamer. Met op zijn hoofd een van zijn veertien grappige hoedjes met belletjes. Niet zijn hackershoedje. Dit was zijn ik-wil-dit-niet-verpesten-hoedje. Het had nog nooit gewerkt. Maar deze keer wel. Dat moest gewoon.

Erika zat met een boek bij de open haard. Ze glimlachte naar hem.

Jocko lachte niet terug. Omdat hij vroeger een tumor was geweest en nu een monster was, had hij een afschrikwekkende lach. Hij had aan den lijve ondervonden hoe afschrikwekkend zijn glimlach kon zijn.

Erika vond er niets afschrikwekkends aan. Erika hield van hem. Ze was zijn moeder, zijn adoptiemoeder. Maar alle anderen werden wel door zijn lach afgeschrikt. Ze begonnen dan te schreeuwen, of ze stenigden hem, of ze sloegen met stokken of emmers op hem in, of stopten hem in een oven en probeerden hem dood te bakken, of ze schoten op hem, of probeerden hem in brand te steken, of ze gooiden hem bij drie hongerige varkens in het hok, of duwden hem onder een bus, of probeerden hem met een gebedssjaaltje te wurgen.

Niet glimlachen. Niet glimlachen.

Tegenover hem aan de salontafel, op haar hurken, zat zijn nieuwe vriendinnetje. Chrissy.

Omdat hij maar een paar centimeter langer was dan de gemiddelde dwerg, was Jocko kleiner dan bijna iedereen. Maar hij was niet kleiner dan Chrissy, die vijf was. Nu was hij de grote jongen. Status. Dat was voor het eerst. De grote jongen. De verantwoordelijkheid die dat met zich meebracht, drukte zwaar op Jocko. Hij was bang dat hij zou gaan zweten.

Er stonden twee kop-en-schotels op tafel, plus een schoteltje met vier gewone koekjes en zes suikerklontjes. Twee lepeltjes. Twee mooie linnen servetten met roze roosjes erop geborduurd, waarvan Jocko graag zondagse hoedjes zou willen maken. En een theepot.

Chrissy zei: ‘Wat aardig van u dat u bent gekomen, prinses Josephine.’

Jocko keek verbaasd op. De belletjes rinkelden toen hij om zich heen keek. Speurend naar de prinses. Koninklijk gezelschap. Hij had nog nooit iemand van koninklijken bloede ontmoet. Misschien moest hij dan een ander grappig hoedje opdoen. Misschien had hij schoenen nodig. Maar er was niemand binnengekomen.

Toen hij Chrissy perplex aankeek en zijn hoofd daarbij schuin hield, zei ze: ‘Nu moet jij zeggen: “Wat aardig van u dat u me hebt uitgenodigd, prinses Chrissy.”’

Danig onder de indruk zei Jocko: ‘Ben jij een prinses?’

‘Ik ben de prinses van Montana. Mijn vader is de koning.’

‘Wauw,’ zei Jocko. Hij begon te zweten. Een klein beetje maar. In zijn oren.

‘En jij,’ zei prinses Chrissy, ‘bent prinses Josephine van een koninkrijk hier ver vandaan.’

‘Ik ben Jocko.’

‘Dit is theevisite met prinsessen. Prinses Jocko klinkt stom. Jij moet prinses Josephine zijn.’

Jocko smakte met zijn mondflappen en dacht na. ‘Bedoel je misschien dat ik haar plaats inneem omdat ze zelf op het laatste moment niet kon komen?’

‘Oké, goed.’

Jocko vroeg: ‘Waarom kon de echte prinses Josephine niet komen?’

Prinses Chrissy haalde haar schouders op. ‘Misschien was ze een knappe prins tegengekomen en gingen ze trouwen.’

‘Of misschien,’ zei Jocko, ‘waart er een sinister virus door het rijk van haar vader.’

Prinses Chrissy keek hem fronsend aan. ‘Wat is een... wat zei je net?’

‘Er waart een sinister virus rond. Een plaag. Een afschuwelijke verminkende ziekte. Je neus rot weg, en ook je oren, net als bij lepra. Je tong wordt zwart en verschrompelt. Duizenden mensen gaan dood. En duizenden anderen krijgen allemaal littekens en worden gek en kreupel voor het leven. Op straat stapelen de lijken zich op. Massagraven. Rampspoed.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee. Het komt door de knappe prins. Zeg nou maar wat ik zei, dan kunnen we verder.’

Omdat Jocko deze theevisite tot een groot succes wilde maken, smakte hij met zijn lipflappen en dacht hij nog even na. Om er zeker van te zijn dat hij precies deed wat ze gevraagd had. Helemaal zeker. Toen zei hij: ‘Wat ik zei, dan kunnen we verder.’

Prinses Chrissy keek hem verwonderd aan, met haar hoofd schuin, zoals hij haar een ogenblik geleden had aangekeken.

Vanuit haar stoel bij de haard fluisterde Erika tegen Jocko: ‘Wat aardig van u dat u me hebt uitgenodigd, prinses Chrissy.’

O. Wat voelde hij zich stom. Stom, stom, stom. Hij was een monster van niks, nog minder dan een tumor, zelfs nog minder dan een onbeduidende cyste. Typisch iets voor die stomme Jocko. Hij probeerde zich zo goed mogelijk te herstellen. ‘Wat aardig van u dat u me hebt uitgenodigd, prinses Chrissy.’

‘Blieft u wat thee, prinses Josephine?’

‘Ja, ik blief wat thee.’

‘Is dit geen mooie theepot?’

‘Ja. Die is mooi. En een theepot.’

‘Zal ik u een kopje inschenken?’

‘Ja. Dat zult u,’ zei Jocko.

Hij kreeg de slag al behoorlijk te pakken. Het was niet zo moeilijk als hij had gedacht.

Prinses Chrissy zei: ‘Er drupt iets uit je oren.’

‘Zweet. Gewoon zweet.’

‘Ik zweet nooit uit mijn oren.’

Jocko haalde zijn schouders op. ‘Het is een gave.’

‘Het is vies.’

‘Een beetje vies,’ gaf hij toe. ‘Maar het stinkt niet.’

Terwijl prinses Chrissy de thee inschonk, zei ze: ‘Prinses Josephine, van wie is die foto op uw gewaad? Is dat een van uw ridders?’

Jocko droeg helemaal geen gewaad. Hij had gewoon een spijkerbroek aan, en een T-shirt met lange mouwen, met aan de voorkant een afbeelding van zijn held.

‘Dat is de enige en echte Buster Steelhammer! Die knalt alle tegenstanders omver, laat ze om hun mama roepen, schopt ze naar het andere eind van de ring, zit vol steroïden en is de beste worstelaar ooit!’

Prinses Chrissy zei dat ze niet wist wat een worstelaar was, omdat ze bij haar in het koninklijk paleis geen worstelaars hadden, en prinses Josephine, die Jocko was, popelde om het haar uit te leggen. Prompt rolde hij al worstelend met zichzelf over de grond. Nam zichzelf in een hamergreep. En dat kon hij doen omdat hij van die lange armen had. En een extra elleboog. Hij trapte met zijn rechtervoet in zijn gezicht, drukte zijn gezicht plat op de grond. Hij had geen haar dat hij kon vastgrijpen. Behalve de drie haren op zijn tong. Maar op tv hielden ze elkaar nooit vast bij de haren op hun tong. Het lukte hem niet om zichzelf op te tillen en met kracht tegen de grond te smakken. Hij deed wel een poging. Maar het lukte niet. Toch kon hij heel wat coole worsteltrucjes laten zien. En dat deed hij dan ook. Daarna ging hij weer aan tafel zitten.

Prinses Chrissy keek hem grinnikend aan. ‘Je bent een rare.’

Door haar gegrinnik voelde Jocko zich een echte prins. Of prinses. Maakte niet uit.

Prinses Chrissy pakte haar kopje, blies erin, en zei: ‘Dit is echt de allereerste keer dat ik op theevisite echt thee drink. Dienstmaagd Erika heeft het voor ons gezet.’

‘Wat drink je anders dan altijd op theevisite?’

‘Luchtthee,’ zei prinses Chrissy.

Jocko dronk zijn thee in één teug op. ‘Yuch. Blèh. Gaaaah. Gaaaah. Jakkie bah. Getsie.’ Hij stak zijn tong uit en ragde er met beide handen overheen. Pakte de mooie servet. Gebruikte die om de binnenkant van zijn mond schoon te maken. Snoot zijn neus. Veegde het zweet uit zijn oren. Hij zei: ‘Niet persoonlijk bedoeld.’

‘Je had er suiker in moeten doen,’ zei prinses Chrissy. Ze wees naar de vier overgebleven suikerklontjes op het schoteltje.

Jocko pakte ze alle vier op. Gooide ze in zijn mond. Duwde ze met zijn tong heen en weer. Beter. Maar te zoet. Hij spoog ze uit, in zijn kopje.

‘Wacht,’ zei hij. Hij sprong overeind en al pirouetterend verliet hij de kamer. De gang door. Naar de keuken. Langs het kookeiland. Hij vond het heerlijk om pirouettes te doen. Als hij zenuwachtig was. Om zijn energie kwijt te kunnen. Lekker ronddraaien om rustig te worden. De belletjes van zijn hoed tingelden er lustig op los!

Toen hij weer terugkwam, droeg hij een zilveren dienblad met twee schone theekopjes erop. Twee flesjes koude Pepsi. En een schoteltje met stroopwafels.

‘Zo drinken wij in mijn koninkrijk altijd thee,’ zei Jocko.

Hij schonk de twee kopjes vol Pepsi. Zonder te morsen. En zonder zijn mond aan de fles te zetten. Mikte de gewone koekjes in de open haard. Gooide een stroopwafel als een frisbee de lucht in en ving hem weer op toen het ding als een boemerang door de kamer was gevlogen en in een bocht naar hem terugkeerde. Als een echte George Clooney.

Prinses Chrissy zette haar kopje neer en zei: ‘Voortreffelijk.’

‘Buitengewoon voortreffelijk,’ zei hij instemmend.

‘Prinses Josephine, vertel me eens: is er nog nieuws van uw koninkrijk?’

Jocko wilde net in één keer een stroopwafel in zijn mond proppen, maar legde de koek nu neer. Hij was slechts de stand-in van Josephine. Hij wist niets over haar koninkrijk. Misschien moest hij gaan liegen. Maar je mocht niet liegen. Hij had vaak gelogen. Maar dat mocht niet. Hij wilde een betere Jocko worden.

Prinses Chrissy zei: ‘Vertel me eens over uw draken.’

‘We hebben helemaal geen draken.’

‘En heksen dan?’

‘Nee. Ook geen heksen.’

‘Vertel me dan maar eens over uw tovenaars.’

‘Geen tovenaars.’

Hij zag dat ze niet blij werd van hem. Hij was een slechte gesprekspartner. Slecht. Zielig. Verachtelijk. Afgrijselijk.

Denk na. Denk na. Red het moment. Breng het gesprek op haar. ‘Uw vader, de koning van Montana: hoeveel mensen heeft hij onthoofd?’

‘Gekkie. Dat soort dingen doet hij niet.’

‘Sommige koningen wel,’ zei Jocko.

‘Nee, hoor.’

‘Welles. Sommigen wel. En ze sluiten mensen in de kerker op en martelen ze.’

‘Nietes.’

‘Ze trekken nagels uit.’

‘Wat heb jij toch?’ vroeg prinses Chrissy.

‘Jocko vertelt gewoon. Wat er in de geschiedenisboeken staat. Ze brandmerken je met hete ijzers en steken naalden door je tong.’

‘Jij hebt gele ogen,’ zei prinses Chrissy.

Tot zijn genoegen merkte Jocko dat hij nu aardig mee kon komen in het gesprek en dat zijn sociale vaardigheden met de minuut beter werden. Hij zei: ‘Ze leggen je op een ding dat ze de pijnbank noemen, en dan rekken ze je uit tot je armen en benen van je lijf worden getrokken.’

‘Je hebt enge ogen,’ zei prinses Chrissy.

Vanuit haar stoel bij de haard zei Erika: ‘Wist je dat sommige engelen gele ogen van goud hebben?’

‘Echt waar?’ vroegen Chrissy en Jocko tegelijkertijd.

‘Wist je dat engelen moeten kunnen worstelen omdat ze altijd met duivels in gevecht zijn?’

‘Is Buster Steelhammer ook een engel?’ vroeg prinses Chrissy.

‘Die is veel te gemeen om een engel te zijn,’ oordeelde Jocko.

Buiten zwol het gebrom van een motor aan, alsof er een vrachtwagen hun erf op kwam.

Erika legde haar boek weg en kwam overeind. ‘Waarom praten jullie niet over engeltjes, gewoon engeltjes, dan ga ik even kijken wie daar aankomt.’

‘Dat zijn vast geen engeltjes,’ zei Chrissy. ‘Engeltjes kunnen vliegen, die hebben geen vrachtwagens nodig.’

Erika zei: ‘Dat is waarom ik altijd een halfautomatisch geweer achter de hand houd, lieverd.’

43

In het belang van de efficiëntie werden Communitariërs geacht zich aan te passen aan tegenslagen die zich voordeden.

Nancy Potter voelde een sterke drang om orde te scheppen in de chaos die in de schuur was ontstaan om zo haar steentje bij te dragen aan de vernietiging van de mensheid. Door haar bezem als kruk te gebruiken, lukte het haar om naar de zadelkamer achter in de schuur te hobbelen.

Aan het eind van die smalle ruimte stond een bureautje waaraan de echte burgemeester Erskine Potter altijd had gezeten om de onkosten met betrekking tot zijn paarden bij te houden en om adviezen van de veearts te noteren als die was geweest. Achter het bureau stond een oude houten stoel op wieltjes.

Nancy brak de rugleuning eraf, zodat ze de stoel als verrijdbare kruk kon gebruiken. Met een grote rol tape bond ze het dichtgeschroeide stompje van haar linkerbeen aan de kruk vast, wat nog een hele opgave was, maar ze volhardde in naam van de Gemeenschap. Lopend op haar rechtervoet, voortrollend op haar linker beenstompje laveerde ze de zadelkamer uit, de schuur in.

Ze boog zich over de restanten van Ariel en vroeg zich af of ze er iets mee moest doen. Dit leek niet meer op een Bouwer, maar een groot, tamelijk glad blok kalksteen waarin gezichten waren gekrast. Er stonden drie gezichten op, die alle drie op dat van Ariel leken, maar dan vervormd. Ze draaide de bezem om en tikte met het uiteinde van de steel tegen wat ooit Ariel was geweest, en het klonk ook als steen.

De meest urgente klus die haar nu te doen stond, was het aanvegen van de vloer, net zo lang tot alle veegsporen dezelfde kant op wezen.

Toen ze zich aan haar taak zette, merkte ze dat er sneeuwvlokken door de twee gaten kwamen die Ariel, toen ze in een zwerm veranderd was, in het dak had gemaakt. Omdat de schuur verwarmd werd, smolten de meeste vlokken voordat ze de grond raakten. De paar die wel de hele weg aflegden, vormden vochtige stippen op de vloer en zouden snel opdrogen.

De bezem veegde en veegde, de wielen van de stoel piepten, de zitting kraakte. Een briesje blies over de schuur en snuffelde aan de gaten in het dak.

De paarden waren inmiddels tot rust gekomen. Commander had in zijn paniekaanval geen gat in de stal getrapt. Zo nu en dan hinnikten Queenie en Valentine even. De hengst snoof een paar keer.

Kloon Nancy keek zelden op en concentreerde zich volledig op de lastige klus die ze zichzelf opgelegd had. Maar steeds als ze even opkeek, stonden de paarden haar vanuit hun boxen in de gaten te houden, soms kauwend op wat hooi, soms alleen maar starend.

Wat waren het stomme beesten. Zoals alles in de natuur waren ze echt heel dom en slecht ontworpen. Ze verbruikten veel te veel energie, poepten en plasten de hele tijd, en waren zo stom dat ze urenlang, terwijl zij de schuur aanveegde, gewoon maar een beetje naar haar stonden te kijken, verder niks, te stom om te begrijpen dat ze dat deed om de totale vernietiging van hen te bespoedigen, en van alles van de natuur wat hen in leven hield.

De paarden waren zo stom dat Nancy de aandrang voelde ze uit te gaan lachen, maar dat lukte haar niet. In theorie begreep ze de psychologische en emotionele achtergrond van het lachen, maar lachen was voor mensen, en dat was op zich het zoveelste bewijs van hun gebrek aan ernst, een teken dat ze snel waren afgeleid. Communitariërs konden doen alsof ze lachten, om zich uit te kunnen geven voor de mensen van wie ze de plaats hadden ingenomen, maar daarbij lieten ze zich nooit van hun taken en hun beslissende kruistocht afleiden. Of ze nu lachten of niet, mensen waren verstrooid, onoplettend, afwezig, vergeetachtige idioten, geen haar beter dan paarden.

Een tijdje deed ze of ze lachte, als oefening, voor het geval ze zich als mens moest voordoen. Als ze dan moest voorwenden dat ze lol had, zou ze overtuigend overkomen. Het zwiepende geluid van de bezem, het gepiep van de wieltjes, het gekraak van de kruk, het geruis en gesnuffel van de wind, en haar gelach, en de sneeuw die door het dak naar beneden dwarrelde en halverwege in het niets oploste, en de paarden die stonden toe te kijken, die stomme beesten, die zo snel tevreden waren.

44

Addison Hawk hield van geschiedenis en tradities, maar was nooit bang geweest voor veranderingen. Soms zette hij zijn vraagtekens bij de noodzaak en de waarde ervan, maar bang was hij niet. Tot nu toe niet, althans. Klonen van mensen die in laboratoria werden opgekweekt, nanobeestjes die hun prooi in een oogwenk verzwolgen... De angstwekkende video die een van de Riders had gemaakt, leek de vrees te voeden dat als het eind van de mensheid niet in Rainbow Falls was begonnen, als deze strijd gewonnen kon worden, de zege slechts van korte duur zou zijn, omdat het einde dan ergens anders in gang zou worden gezet. En de vijand zou dan een volgende generatie van die schepsels zijn, of iets wat net zo onmenselijk was, maar dan erger.

Hij wist niet wat hij van Deucalion moest denken. Tegenover hem hadden ze de naam Frankenstein wel laten vallen, iets wat ze niet gedaan hadden in het bijzijn van de mensen in het huis van de Samples en het personeel van KBOW.

Als redacteur en uitgever leefde hij van het vergaren van kennis, maar nu dreigde hij met informatie overspoeld te worden.

Toen hij hoorde dat ze een stuk of tien jonge kinderen tussen vier en elf jaar naar Erika zouden brengen, wist hij dat het om de knappe en zelfverzekerde vrouw moest gaan die hij eerder bij de bakkerij van Jim James was tegengekomen, want een andere Erika kende hij niet in Rainbow Falls. Uit eigen beweging bood hij aan met Deucalion mee te gaan om de kinderen naar Erika te brengen en zich samen met haar over hen te ontfermen, en over de kinderen die later nog gebracht zouden worden.

Addison stapte voor in de truck, Deucalion had achter het stuur plaatsgenomen, en de kinderen zaten op de banken achterin. Deucalion vertelde hem dat hij een soort sluiproute kende waarmee ze de wegversperringen konden omzeilen, en dat zijn manier van vervoer – teleportatie – net zo vreemd was als al het andere dat die dag gebeurd was. Terwijl Deucalion langs de oprit van de Samples naar de straat reed, zei hij iets over de richting van de tijd die op het kwantumniveau onbepaald was, en dat elk moment zowel het verleden als de toekomst in zich borg. En toen ze links afsloegen, de straat in, draaiden ze gelijktijdig bij Erika het erf op, zes kilometer ten noorden van de stad. Deucalion zette de truck voor de veranda stil.

Omdat hij zag dat Addison zo overdonderd was dat hij geen vin kon verroeren, zei hij: ‘Het heelal is begonnen vanuit een onvoorstelbaar klein stipje samengedrukte materie, dat niet alleen materie maar ook een gedachte was, een concept. Na de big bang, nadat de materie miljarden jaren lang naar alle kanten toe uitdijde, is dat stipje het heelal geworden zoals we dat kennen. Maar op een fundamenteel niveau, omdat alle tijd in elk tijdstip aanwezig is, is het heelal nog steeds dat samengedrukte stipje, en tegelijkertijd alles wat het daarna geworden is. Dus hoewel het heelal oneindig groot is, is het ook minuscuul, een stipje, en in dat stipje zijn alle plekken dezelfde plek. Het huis van de Samples ligt één stap van Erika’s huis af, en dat ligt weer één stap van Hongkong af, en dat is één stap verwijderd van Mars. De kunst is om te weten hoe je moet omgaan met die werkelijkheid van het heelal en die kenmerkende dubbele staat.’

Hoewel Addison een man van woorden was, wist hij even niets te zeggen. Uiteindelijk zei hij: ‘Ik zal de kinderen uit de truck halen.’

Erika stond al op de veranda te wachten. Toen Addison achter de kinderen aan liep en het trapje van de veranda beklom, leek ze verrast – misschien zelfs blij verrast, dacht hij – dat hij er ook was.

Hoewel er een koude wind stond, waarvan je gebarsten lippen kreeg en die in je wangen prikte, wilde Erika de kinderen van de Riders eerst toespreken voordat ze naar binnen mochten. Ze vertelde dat ze in huis niet alleen een meisje zouden tegenkomen, een gewoon kind net als zij, maar ook een bijzonder jongetje. Dit fantastische jongetje, zei ze, had in zijn leven veel nare dingen meegemaakt, vooral omdat hij er zo anders uitzag dan andere kinderen. Ze zei dat hij dat zelf best wist, en dat hij heel snel gekwetst was, en dat hij graag vriendjes met iedereen wilde zijn en zelf ook een fijne vriend voor anderen wilde zijn. Ze wist dat alle Rider-kinderen van Jezus hadden gehoord, en ze herinnerde hen eraan dat Jezus wilde dat je een goed mens was, en dat het minder van belang was hoe je eruitzag. Hij vond het innerlijk zelfs belangrijker dan een lekker ritje op een mooi paard. Als ze dit bijzondere jongetje beter leerden kennen, zei ze, zouden ze ook van hem gaan houden. Maar ze zei er ook bij dat hij er soms heel eng uitzag, ook als ze hem wat beter hadden leren kennen, en dat kwam dan omdat hij lachte. Hij had een heel ongelukkige lach. Hij deed echt heel erg zijn best om niet te lachen, omdat hij niemand aan het schrikken wilde maken, maar soms kon hij er gewoon niks aan doen. Dus als het ineens net was alsof hij je met huid en haar wilde opeten, moest je je daar maar niks van aantrekken, omdat hij dan alleen maar aan het lachen was.

De kinderen vonden het spannend, stonden te popelen om dit wonderbaarlijke jongetje met eigen ogen te aanschouwen, en kletsten opgewonden met elkaar, maar Addison was er nog niet zo zeker van dat hij zelf aan die ontmoeting toe was. Mensen die in laboratoria waren opgekweekt, allesverslindende nanobeestjes, Frankenstein en zijn tweehonderd jaar oude schepping, teleportatie of iets dergelijks: alles bij elkaar was dat voor één avond meer dan genoeg.

Erika schonk hem een glimlach toen ze wachtte tot de kinderen hun laarzen hadden uitgetrokken, en daarop besloot hij op haar uitnodigende gebaar in te gaan. Ze leidde de groep naar binnen, door de hal, onder het boogvormige poortje door, de woonkamer in, waar een knap meisje stond, naast het bijzondere jongetje met wie ze van Jezus blijkbaar vriendjes moesten worden. De jongen was oneindig veel bijzonderder dan Addison Hawk had verwacht, en als het woord ‘jongen’ daadwerkelijk van toepassing was, waren Addisons woordenboeken zo achterhaald dat hij ze net zo goed in de open haard kon gooien.

Geen van de kinderen begon te gillen. Daar keek Jocko van op. Wel stonden ze verwonderd naar hem te kijken. Verder niets. Ze keken gewoon. Er was niemand die een emmer zocht. Of een stok. En zelfs geen oven om hem te bakken. Bij sommigen viel hun mond twee keer open. Een paar glimlachten zo’n beetje, op een grappige manier. Er was niemand die moest overgeven. Ze keken hem met grote ogen aan, al waren hun ogen niet zo groot als die van Jocko. Ze leken verbaasd, alleen maar verbaasd.

Even snapte Jocko er niets van. Maar toen wel. Ze waren niet in hem geïnteresseerd. Waarom zouden ze ook? Ze snapten dat hij in koninklijk gezelschap verkeerde.

Jocko wees met zijn hand naar zijn gastvrouw en zei: ‘Het is mij een grote eer jullie te mogen voorstellen aan hare koninklijke hoogheid, prinses Chrissy, dochter van de koning van Montana.’

45

Toen Sully York het verhaal van Grace Ahern aanhoorde, zou hij zich graag manifesteren als een held uit een goedkoop romannetje, de held die hij zo vaak was geweest, tijdens de hoogtepunten van zijn avontuurlijke leven. Hij was gevormd door de jongensboeken die hij vanaf zijn achtste had gelezen. Honderden had hij er verslonden. Als jongeman had hij zich onbewust gemodelleerd naar de onverschrokken hoofdpersonen in die boeken, en toen hij zich daarvan bewust was geworden, besloot hij dat het nog leuker was om zich bewust als die figuren te gedragen. Hij wist dat sommige mensen hem niet konden uitstaan. Maar er waren minstens duizenden die een voorbeeld namen aan Holden Caulfield uit De vanger in het graan, en die op die manier de zelfingenomen nepfiguren werden op wie ze zo neerkeken, dus hij vond dat hij zijn steentje er nu wel genoeg toe had bijgedragen. Terwijl Grace Ahern vertelde wat haar was overkomen, reageerde Sully York geheel op de manier die in die tweederangsboekjes gebruikelijk was: zijn bloed kolkte van verontwaardiging, zijn hart bonsde wild bij het uitzicht op avontuur, hij werd overspoeld door gerechtvaardigde woede, onverschrokken rechtte hij zijn rug, en zijn buik verkrampte door een flinke portie gezonde angst, het soort waarvan je het niet in je broek doet.

Vlak voor de inloopkast omhelsde Grace – een verdomd aantrekkelijke vrouw – haar zoon Travis, die haar liefhebbend tegemoet trad. Ze wilden dat ze met hen meeging, weg van de cocons, maar dat weigerde ze, omdat ze hen van de situatie op de hoogte wilde brengen om daarna actie te ondernemen.

Deze manifestatie van kracht en betrokkenheid maakte haar er alleen maar aantrekkelijker op. Zelfs in het schijnsel van de zaklantaarns, die grillige schaduwen over haar wierpen, deed ze het hart van een man sneller kloppen, en hij wist dat ze nog verleidelijker zou zijn in willekeurig welke andere omgeving. Sully merkte dat hij Bryce Walker net zo scherp in de gaten hield als deze heerlijke vrouw, en hij probeerde in te schatten of de schrijver net zo van haar gecharmeerd was als hij. Ach, eigenlijk maakte het niet uit als ze op hen beiden een overdonderende indruk had gemaakt, omdat ze allebei toch te oud voor haar waren. Het zou absurd zijn om te denken dat dat niet zo was. Natuurlijk waren er mannen binnen de familie van Sully die meer dan honderd waren geworden, die fysiek kras waren, actief, en geestelijk zeer bij de tijd. Sommigen hadden tot aan hun dood gewerkt. Maar daar had hij nu niets aan. Bryce en hij waren allebei te oud om indruk op haar te maken zoals zij hen imponeerde, en daarmee was de kous af.

Grace vertelde dat ze ’s middags na de lunch samen met haar collega’s van de kook- en schoonmaakploeg bezig was de keuken en de kantine op te ruimen toen ze werden overvallen door politieagenten, die in het gezelschap waren van de directeur, de onderdirecteur, de schoolverpleegster en anderen met wie ze al jaren samenwerkten. Toen ze overmeesterd waren, kregen ze een pistoolachtig roestvrijstalen ding tegen hun hoofd gedrukt, waarna de trekker werd overgehaald.

De anderen hadden op slag hun vrije wil verloren. Ze waren zich nog wel bewust van hun omgeving en zakten niet weg in lethargie, maar ze konden zich niet meer verzetten, hadden alleen nog de controle over hun ogen. Toen Grace zag dat haar collega’s als zombies stonden te wachten tot ze de bevelen van een of andere voodoopriester konden opvolgen, bleek ze niet alleen verdomd aantrekkelijk maar ook nog eens koelbloedig en snel van geest. De controlesonde – als dat het juiste woord was – had minder invloed op haar dan bij de anderen het geval was. Een scherpe pijnscheut, en daarna een aanhoudende doffe hoofdpijn. Misschien zat de naald er schuin in, prikte het wel door de botten heen maar had het de hersenen niet bereikt. Of – een nog verontrustender beeld, ook al ging het om een dun naaldje – misschien stak het ding wel in de hersenen maar werkte het om de een of andere reden niet goed. In elk geval nam ze zich voor zich net zo volgzaam op te stellen als de anderen. Ze bleef bij hen en wachtte de gelegenheid af om ervandoor te gaan.

Nadat de directeur, de onderdirecteur en andere samenzwerende collega’s waren weggegaan, bleven er twee politieagenten achter om de weerloze zombies te bewaken. Even later kwamen er een overdonderend knappe jonge vrouw en een net zo overdonderend knappe jongeman de keuken binnen. Fysiek waren ze zo perfect dat ze onaards leken, afkomstig uit een andere wereld. Ze waren zo gracieus als dansers en leken zich zwevend voort te bewegen. Toen ze iets zeiden, bleken ze allebei een heerlijk warme stem te hebben. Ze zeiden beiden hetzelfde: ik ben je Bouwer. Het verwerken begon. En toen een van de Bouwers twee mensen verzwolgen had, werd de verteerde materie uitgebraakt en ontstond de eerste cocon.

Als Grace er op dat moment vandoor was gegaan, waren ze zonder enige twijfel achter haar aan gegaan en hadden ze haar te pakken gekregen. Maar ze was doodsbang en stond verlamd toe te kijken. Op een gegeven moment kwam er een trucker binnen, die onaangekondigd een bestelling kwam afleveren. Hij was door de hal en langs de koelcel gelopen en was de keuken binnengestapt. Het was niet aannemelijk dat hij snapte wat er aan de hand was, maar wel begreep hij blijkbaar dat de dood in die keuken rondwaarde, al was het hem een raadsel hoe de slachtoffers aan hun einde kwamen. Toen de man het op een lopen zette, zetten de agenten de achtervolging in en lieten ze de zombies over aan de zorgen van de drukke Bouwers.

Grace kon niet naar het parkeerterrein vluchten, want dan zouden de agenten haar te pakken hebben gekregen, net zoals ze de trucker te pakken kregen. En als ze naar andere uithoeken van de school vluchtte, zou ze de collega’s tegen het lijf lopen die hadden meegedaan met de aanval op de kook- en schoonmaakploeg. Ze hoopte zich in de keuken te kunnen verstoppen tot de Bouwers, wat dat ook maar voor wezens mochten zijn, hun afschuwelijke werkzaamheden voltooid hadden, al wist ze niet wat ze precies van plan waren. De voorraadkast was de enige plek waar ze zich kon verstoppen. De Bouwers waren geen menselijke wezens meer, maar moordzuchtige machines, die zich geconcentreerd richtten op het vernietigen van hun slachtoffers.

‘Maar toen,’ zei ze, terwijl ze Travis nog steeds tegen zich aangedrukt hield en de twee zich aan elkaar vastklampten, ‘kan het zijn dat de trucker is teruggekomen, met collega’s die hij op de parkeerplaats had opgehaald, of misschien waren er zomaar onverwacht mensen komen opdagen. Ik weet het niet. Maar ik hoorde een worsteling in de keuken, ik kon de kreten door de deur van de voorraadkast horen. Er werd geroepen, en er vielen allerlei dingen op de grond. Die kast viel tegen de deur, waardoor ik er niet meer uit kon... en al snel werd alles stil.’

Travis zei: ‘Mam, we moeten met je naar de dokter.’

‘Nee, lieverd. In deze stad vertrouw ik geen enkele dokter meer, en ook geen politieagent.’

‘Maar stel dat het binnen in je hoofd aan het bloeden is?’

‘Dan zou ik het niet zo lang hebben volgehouden. Wat we allereerst moeten doen, is die cocons verbranden, ook al weten we niet wat erin zit. We moeten ze allemaal in brand steken.’

Sully kon haar wel opvreten. Ze was uit het juiste hout gesneden. Ze had karakter, en daar hield hij van. Hij vroeg zich af of ze met wapens kon omgaan. Als dat niet het geval was, zou hij haar graag de beginselen ervan bijbrengen, en na deze toestand zou ze daar vast geen bezwaar tegen hebben. En ook wat zelfverdedigingstrucjes, met werpsterren en bola’s. Zo te zien had ze genoeg kracht in haar schouders en haar armen om een kruisboog te kunnen hanteren.

Bryce Walker zei tegen Grace: ‘Om dat op deze schaal uit te voeren, kunnen we van die grote bakken plantaardige olie van twintig liter gebruiken. Misschien kunnen we een grote plas onder de cocons maken. De gasovens staan daar vlakbij. Maar ik denk dat olie alleen niet voldoende is, anders kunnen we geen spoor van vlammen vanaf de ovens creëren. Jullie zullen wel spiritus of iets dergelijks gebruiken om het eten in de kantine warm te houden. Een fles van dat spul zou een uitkomst zijn.’

Sully keek met half toegeknepen ogen naar Bryce en dacht: Ah, dus zo denk jij me te slim af te zijn, achterbaks boekenmannetje. Nou, denk maar niet dat Sully York zich zo gemakkelijk gewonnen geeft.

Hij zei: ‘Je kunt de spiritus met de plantaardige olie mengen en dat op de grond gieten. Maar je kunt dat spul niet op open vuur gooien, want dan ontploft de boel meteen en ga je er zelf aan. Met spiritus en een paar eenvoudige schoonmaakspullen kan ik een molotovcocktail maken, en als ik die dan vanuit de deuropening gooi, ben ik in veiligheid voordat die fles op de grond kapotvalt en de boel in de fik gaat.’

‘Laten we dat doen,’ zei Grace. ‘We steken al die walgelijke dingen in de brand. Daarna kijken we of we er nog meer van kunnen vinden, sporen er zo veel mogelijk van op, en dan verbranden we ze, als nesten van stamuiltjes in geïnfecteerde bomen. We steken ze in de fik, zodat ze teruggaan naar de hel, waar ze vandaan kwamen.’

God, wat was ze heerlijk. Ze durfde haar nek uit te steken en voet bij stuk te houden. Nog nooit had Sully zo veel moed in zo’n mooie verpakking gezien.

46

Jocko in de werkkamer met de grote man. Het monster aller monsters! De legende! De grote man zat in Jocko’s bureaustoel! Jocko stond naast hem, niet gewoon een voormalige tumor met ADHD, niet gewoon een sukkel met nauwelijks een kont van betekenis en kikkervoeten die zo groot waren dat er geen schoenen voor te vinden waren, maar een wapenbroeder! Dit was beter dan wat dan ook. Zelfs beter dan het eten van zeep.

Jocko had geprobeerd Deucalion de uitgeprinte gegevens te laten zien. De gestolen geheimen. De ontvreemde gegevens. Geplunderd, gejat, achterovergedrukt door Jammin’ Jocko, cybercowboy, struikrover op de digitale snelweg! Maar hij had ze uit zijn handen laten vallen. Had ze opgeraapt en ze weer op volgorde gelegd. Had ze weer uit zijn handen laten vallen. Toen Jocko tegen de vellen papier tekeer was gegaan alsof ze leefden en weigerden hem enige medewerking te verlenen, had Deucalion geopperd dat hij de papieren misschien kon vasthouden, om ze door te nemen en Jocko eventueel vragen te stellen, mochten er onduidelijkheden zijn.

Jocko was er klaar voor. Klaar om vragen te beantwoorden. Over Op Weg Naar Volmaakte Vrede. Hij stond te wachten. Of eigenlijk was er geen sprake van staan. Hij danste van de ene voet op de andere. Soms een pirouette ertussendoor, maar dan niet meer dan vijf of hooguit zes rondjes per keer. Hij deed de boogaloo. En heel even de funky chicken. Hij maakte propellergeluiden met zijn mondflappen. De belletjes van zijn hoed rinkelden. Een beetje alsof het kerst was.

Hij wilde praten. Hij zei: ‘Ongeveer een uur geleden had Jocko het klaar. Geript, gezipt, klaar. Daarna werd Jocko prinses Josephine. Geen echte prinses. Een stand-in. Hoefde geen jurk of zo aan te trekken. Stand-in voor op de thee. Bij prinses Chrissy. Haar vader, ik weet het niet. Misschien laat hij mensen onthoofden. Misschien ook niet. Jocko zweette uit zijn oren. Maar verder ging het heel redelijk. Jocko vindt thee niet lekker. Thee stinkt. Roombroodjes zijn lekker. Beter dan kevertjes. Die Jocko vroeger heeft gegeten. Toen hij in het riool woonde. Veel beter. In het riool heb je geen roombroodjes. Jocko vindt Little Women leuk, de film. Jocko heeft alle versies ervan. Die arme Beth. In elke versie gaat ze dood. Daar raakt Jocko door van slag. Jocko huilt dan. Schaamt zich niet. Huilen is goed. Maar ze moeten een nieuwe versie maken. Little Women. Beth moet blijven leven. Dan zou Jocko er wel duizend keer naar kijken. Tenzij Beth gespeeld werd door Johnny Depp. Ken je Johnny Depp? Zal wel niet. Andere sociale kringen. Vroeger was Jocko altijd bang voor Justin Bieber. En nog steeds wel, een beetje. Tot hij Johnny Depp zag. Ben je ergens allergisch voor? Jocko wel. Frambozen. Krijgt Jocko opgezwollen gezicht van. Er komt dan allemaal snot uit. Of eigenlijk geen snot. Smeriger dan snot. Weet niet precies wat het is. Is nooit onderzocht. Walgelijk. Jocko is soms walgelijk. Maar niet expres. Vind jij het leuk om een pirouette te maken? Jocko wel.’

De grote man zei: ‘Je hebt ontzettend goed werk verricht.’

Jocko stierf bijna van geluk.

‘Op Weg Naar Volmaakte Vrede. Het is duidelijk dat deze Victor Leben de kloon van onze Victor is. Ik ben naar het pakhuis geweest waarvan jij ontdekt had dat ze dat hadden. Dat is niet de plek waar hij zich ophoudt, maar een centrum voor het elimineren van mensen die ze door klonen hebben vervangen. Heb je geen locatie aan de Weg van het Eind der Tijden ontdekt die iets met Op Weg Naar Volmaakte Vrede te maken kan hebben?’

Jocko schudde zijn hoofd. Bikkelhard. Trots op zijn grondige manier van werken. ‘Niets te vinden. Jocko heeft alle kolven van de datamaïs gepeld. In de oven gedaan, boter erop, zout erop, opgegeten. Heeft de online-ui tot op de laatste schil afgepeld. Heeft elke byte van de banaan afgebeten. In stukjes, blokjes, schijfjes, reepjes gesneden – en wat je ziet is wat er is overgebleven. Jocko durft zijn leven erom te verwedden. Jocko zou zichzelf om het leven brengen als hij iets over het hoofd had gezien. Op brute wijze om het leven brengen. Genadeloos. Keer op keer.’

‘Op Weg Naar Volmaakte Vrede,’ mijmerde Deucalion. ‘Dat is een sleutelbegrip. Nu we dat weten, krijgen we hem wel te pakken.’

47

Er stak een mild briesje op, en meneer Lyss noemde het een duivelse wind, niet omdat er duivels door de lucht zweefden, maar omdat de sporen van de sneeuwscooter erdoor werden weggeblazen. Net toen het spoor voor hun ogen in het niets leek op te lossen, zagen ze licht in de verte en hadden ze het huis van Bozeman teruggevonden.

De droevige muziek klonk nog steeds. Nadat meneer Lyss zijn lange geweer uit de garage had gehaald, liep hij het huis in, naar de woonkamer.

Nummy liep achter de oude man aan, al wilde hij liever niet, omdat hij bang was voor het monster dat achter de piano zat. Meneer Lyss straalde iets uit waardoor je hem wel móést volgen, al had Nummy geen idee hoe dat kon. Het kwam niet doordat hij soms dreigde je voeten af te hakken en ze aan de wolven te voeren als je niet meekwam of weigerde dingen te doen die hij je vroeg. Eigenlijk voelde Nummy zich ondanks die dreigementen geroepen met meneer Lyss mee te gaan. Misschien kwam het eerst wel door die dreigementen dat Nummy bij hem was gebleven, maar nu kwam het door iets anders. Als oma nog had geleefd, zou ze het hebben geweten en het aan hem hebben kunnen uitleggen.

In de woonkamer zei meneer Lyss tegen de pianist: ‘Was Bozeman de depressiefste lummel die er ooit op de aarde heeft rondgelopen, of weiger je gewoon zijn leukere moppies te spelen?’

‘Maak me dood,’ zei de pianist. ‘Dan houdt de muziek vanzelf op.’

‘Ik zou je met alle plezier van de wereld willen doodmaken,’ zei meneer Lyss. ‘Ik heb potdomme elk godvergeten monster doodgemaakt dat mijn pad kruiste, en dat zijn er heel wat geweest. Maar die monsters moeten me niet gaan vertellen wat ik moet doen. Ik ben niet iemand die je naar believen kunt commanderen. Zeg dat dat waar is, knul.’

Nummy zei: ‘Dat is waar. Meneer Lyss is niet iemand die je naar believen kunt commanderen. Hij wordt gauw kwaad. Als hij in brand stond en iemand zou zeggen dat hij in het water moest springen, zou het goed kunnen dat hij dat dan niet deed, gewoon omdat hij niet zelf met dat idee was gekomen.’

‘Hellemineetje,’ zei de oude man. ‘Waar kwam dat vandaan, knul?’

‘Dat kwam van mij, meneer.’

‘Ja, dat weet ik ook wel, want ik heb het je zelf horen zeggen. Maar het was heel wat anders dan het gebruikelijke gemummel en gemekker van je. Niet dat ik je wil aanmoedigen. Ik hoef niet bij je in psychoanalyse. Ik vroeg alleen of je mijn simpele verklaring tegenover deze deprimerende kloothommel kon bevestigen.’

Nog steeds leek het of de Bosey-kopie met zijn handen over de toetsen zweefde, bijna alsof ze de muziek niet aan de piano ontlokten, maar alsof de muziek in zijn handen zat en de piano die eruit trok, zoals het land tijdens een onweersbui de bliksem aantrekt.

Nummy werd weer gefascineerd door de over de toetsen zwevende handen. Misschien was meneer Lyss ook een beetje gehypnotiseerd, want ook hij bleef een tijdje staan luisteren zonder iets te zeggen.

Maar toen zei de oude man: ‘Als je dood wilt vanwege iets wat je gezien hebt toen Bozeman doodging, waarom maak je er zelf dan geen eind aan?’

‘Dat kan ik niet. Mijn programma staat zelfvernietiging niet toe.’

‘Je programma?’

‘Het programma dat ik in de Hive heb meegekregen, in het laboratorium waar ik ben opgekweekt.’

‘Door Frankenstein,’ zei meneer Lyss enigszins spottend. ‘In de Hive.’

‘Dat klopt.’

‘Je blijft bij dat verhaal.’

‘Omdat het waar is.’

‘En is het niet waar dat je een marsmannetje bent, of een of andere moordzuchtige minkukel van een andere planeet?’

‘Dat is niet waar,’ zei de pianist.

‘We hebben vanavond een paar grote cocons verbrand. Maak jij die dingen?’

‘Nee. Ik ben een Communitariër. De cocons worden door Bouwers gemaakt. Zowel Bouwers als Communitariërs komen uit de Hive.’

Meneer Lyss dacht daar even over na en zei toen: ‘Een tijdje geleden zou ik je met alle plezier om het leven hebben gebracht, maar om de een of andere reden vond ik dat geen goed idee. Dat vind ik nog steeds, al mag ik dood neervallen als ik weet hoe dat zit, aangezien ik er ongetwijfeld een heel goed gevoel aan over zou houden. Dus ik zal je dit vertellen: ik wil je best morsdood maken, maar dan moet ik wel het gevoel hebben dat ik daar goed aan doe.’

De muziek was heel treurig. Nummy dacht dat iedereen die die muziek hoorde, het liefst diep in een holletje zou willen wegkruipen, als een pissebed, om nooit meer tevoorschijn te komen.

‘Als tegenprestatie,’ zei meneer Lyss, ‘moet je nu met ons meekomen en een paar vragen beantwoorden.’

‘Wat voor vragen?’ vroeg de pianist.

‘Elke vraag die verdomme in me opkomt. Ik ga je hier geen lijst met vragen geven die je op je dooie gemak kunt doornemen zodat je een reeks leugenachtige antwoorden kunt verzinnen. O’Brien is van ons tweeën de domkop, maar ik niet, en of je dat even wilt onthouden, ja? Als jij tegen me liegt, heb ik dat zo door. Dat ruik ik gewoon, beter dan een bloedhond een worstje ruikt. Dan stop ik je in een kooi en dan geef ik je zo goed te eten dat je nooit doodgaat. Want je moet het wel verdienen. Is dat begrepen?’

‘Ja,’ zei de Bosey-kopie. Hij kwam achter de piano vandaan.

48

De Communitariërs die in de Hive werken, mogen niet op de lagere verdiepingen komen die niet in gebruik zijn. Victor loopt nu in volledige afzondering door de gangen.

Toen Communitariërs nog maar net in productie waren genomen, waren twee van hen eens hiernaartoe gegaan. Ze waren naar deze verdiepingen gelokt door een wetenschapper die Ehlis Shaitan heette, althans dat beweerde hij, en die ten tijde van de Koude Oorlog in dit gebouw werkte.

Shaitan was op een hoogst interessante manier gek geworden, verdween toen hij zogenaamd op vakantie was, maar was in de geheime gangen op de laagste verdiepingen gaan wonen, bijna dertig jaar lang. Hij hield zich in leven met de onmetelijke voorraden gedehydrateerde, vacuüm verpakte levensmiddelen die bedoeld waren voor de duizenden regeringsfunctionarissen die hiernaartoe gebracht zouden worden als er een wereldconflict dreigde, om vervolgens de Derde Wereldoorlog en de radioactieve nasleep ervan te kunnen overleven.

In bepaalde supergeheime bunkers op de onderste verdieping van deze supergeheime locatie verzon Ehlis Shaitan een kleurrijk, persoonlijk verleden van mythologische proporties. In tientallen dikke handgeschreven boeken en gedetailleerde muurschilderingen had hij zijn imaginaire bovennatuurlijke krachten uitgebeeld en zichzelf uitgeroepen tot de onsterfelijke heerser van deze onderwereld. Als profeet voorspelde hij dat hij naar de wereld zou terugkeren wanneer die in brand stond. Naar believen zou hij zich dan rijkdommen toe-eigenen, hij zou verkrachten wie hij maar wilde, hij zou meer mensen doodmaken dan welke moordlustige potentaat dan ook, en hij zou het leven van degenen sparen die hem aanbaden en zich opstelden als zijn volgzame en gedweeë onderdanen.

Toen Shaitan halverwege de zeventig was, vond hij dat hij lang genoeg had gewacht tot hij over de verwoeste aarde kon heersen, en toen Victor en zijn team van wetenschappers de bovenste verdiepingen van het complex betrokken, hield de oude man hen stiekem in de gaten. Uiteindelijk wist hij twee Communitariërs van de eerste generatie mee te lokken naar zijn onderwereld vol obscene, gewelddadige, groteske muurschilderingen, met kamers waarvan de vloeren net zo bont beschilderd waren als de muren en het plafond, en hij deed een poging hen bij zijn sekte in te lijven.

Toen Victor en zijn medewerkers de twee vermiste Communitariërs vonden, moesten die worden vernietigd, omdat ze zich allebei heel vreemd gedroegen. Al snel werd de fout in hun programma gevonden: bepaalde regels in de code waarin de absolute noodzaak voor totale toewijding aan efficiëntie onvoldoende was vastgelegd en bekrachtigd. Toen die fout eenmaal was hersteld, functioneerden de Communitariërs natuurlijk perfect.

Victor had de gestoorde oude man eigenhandig om het leven gebracht en gaf de opdracht zijn bunkers af te sluiten. In de wereld die komen zou, was geen plaats voor een Ehlis Shaitan, noch voor zijn tegenhanger.

Nu doolt Victor door de gangen van de lagergelegen verdiepingen, zonder dat iemand hem stoort in zijn stroom aan gedachten, ideeën en briljante theorieën. Hij popelt van verlangen om elk denkend wezen op aarde uit te roeien, tot aan het laatste vinkje en musje en de kleinste salamander. Als hij de enig overgeblevene was die de wereld kon aanschouwen, als hij er als laatste van kon genieten, zou het magistraal zijn om zijn eigen leven te beëindigen, net zo resoluut als hij Ehlis Shaitan van het leven had beroofd.

Het liefst zou hij uren en dagen door deze afgezonderde ruimtes dolen, maar hoewel hij de eenzaamheid weldadig vindt, is zijn tijd hier beperkt doordat hij Communitariërs nodig heeft om aan zijn behoeftes tegemoet te komen.

Hij gaat met de lift omhoog naar een van de verdiepingen van de Hive. Als hij op de gang loopt en het eerste plasmascherm nadert, hoort hij het drietonige signaal waarmee zijn aandacht wordt gevraagd. Op het scherm verschijnt het bericht dat de werknemers van KBOW niet allemaal door Communitariërs zijn vervangen, wat wel het plan was. Ze zijn erachter gekomen dat zich klonen in hun midden bevinden, en ze zenden berichten op de radio uit om de inwoners van Rainbow Falls te waarschuwen, en niet alleen hen maar – en dat is misschien nog zorgwekkender – ook de inwoners van andere plaatsen in Montana waar het radiostation te ontvangen is.

Dit is geen mugje dat voor de wielen van de oorlogsmachine van de Communitariërs is gekomen, zoals het geval was bij de melding dat twee Bouwers niet gelokaliseerd konden worden. Victor moet toegeven dat deze kwestie meer gewicht heeft, geen mugje maar een bromvlieg, maar toch is het geen onoverkomelijke tegenslag, omdat de opmars van de Gemeenschap per definitie geen onoverkomelijke tegenslag kent. Hun overwinning is onvermijdelijk, want als dat niet zo was, zou de mensheid minstens enig belang hebben, terwijl dat niet het geval is, zelfs niet een beetje.

Victor zegt precies wat hij al eerder heeft gezegd, al weet hij dat dat eigenlijk niet nodig is vanwege de automatische respons waarmee de genadeloze oorlogsmachine van de Communitariërs is voorgeprogrammeerd. ‘Raadpleeg het programma over strategie en tactieken, volg de aanbevolen procedure en ga gewoon door.’

Omdat hij op dit moment geen direct doel voor ogen heeft maar gewoon rondloopt om wat na te denken, neemt hij de volgende gang rechts, waar het tafeltje met de drie poten klaarstaat. Op de tafel staat een flesje koud water, met daarnaast een geel schoteltje. Op het schoteltje ligt een glanzende rode capsule en een wit pilletje. Hij neemt eerst de capsule in en daarna het pilletje.

Wanneer hij bij het volgende plasmascherm komt, hoort hij weer het drietonige signaal. Op het scherm verschijnt een bericht dat niet alleen gaat over de problemen bij KBOW maar dat ook meldt dat er in Rainbow Falls kleine verzetshaarden zijn ontstaan.

Dat was al verwacht. Verzet heeft geen enkele zin. Op dit moment komen er Bouwers met tientallen tegelijk uit hun cocons, en de volgende, agressievere fase van de strijd is aangebroken. Nog even en de Bouwers komen met honderden tevoorschijn. Ze zijn onverwoestbaar, niet tegen te houden, en door hun snel aanwassende aantallen zal de zege in Rainbow Falls niet lang meer op zich laten wachten. Daarna zullen ze zich anoniem door het land verspreiden, en vervolgens over de hele wereld, een plaag des doods die elke dag kwaadaardigere vormen aan zal nemen.

49

Aan het eind van het pad voor Erika’s huis sloeg Deucalion rechts af, reed niet de landweg op, maar kwam in plaats daarvan direct op de oprit van de Samples terecht, onder de overhangende takken van de torenhoge naaldbomen. Door het verbrijzelde raampje aan de passagierskant hoorde hij de dichtstbijzijnde wachtpost iets tegen de tweede roepen, die iets verderop stond, en die riep het naar de derde, elkaar het woord doorgevend zoals er bij een brand een emmer water werd doorgegeven. De naam waarmee ze zijn komst aankondigden, was niet zijn naam – ‘Christopher... Christopher... Christopher’ – en hij vroeg zich af waarom ze een codenaam voor hem bedacht hadden.

Toen Deucalion uitstapte, verscheen Michael, die inmiddels van zijn komst op de hoogte was gesteld. ‘De Riders laten er geen gras over groeien. Hun plan om dit huizenblok tot een bolwerk om te toveren, verloopt voorspoedig. En het heeft zich ook naar andere huizenblokken verspreid, omdat ze nog meer mensen hebben kunnen bereiken. Zelfs de meest sceptische mensen zijn onder de indruk als ze de filmpjes hebben gezien die in het partycentrum zijn gemaakt. En nu de activiteiten bij KBOW. Een of andere plaatselijke radiopersoonlijkheid stuurt zijn boodschap zo gedreven de ether in dat hij zeer overtuigend overkomt. En ook als het lijkt alsof hij als een dolle zit te raaskallen, klinkt hij als een dolle die de waarheid verkondigt.’

‘Zijn er nog meer kinderen?’ vroeg Deucalion.

‘Carson is in de woonkamer bezig de volgende groep bij elkaar te brengen.’

‘Hoeveel?’

‘Volgens mij vijftien. Ze klimmen over schuttingen van naburige huizen en komen hier via de tuinen aan de achterkant naartoe.’

Deucalion deed de deuren van de laadruimte open en zei: ‘Jocko heeft een paar dingetjes ontdekt die de moeite waard zijn. Het nuttigst is misschien de naam van de organisatie die Victor als dekmantel gebruikt. Op Weg Naar Volmaakte Vrede.’

‘Interessant gebruik van ironie. Als we allemaal dood zijn, zal er inderdaad een volmaakte vrede zijn ontstaan.’

‘Dat is geen ironie,’ vond Deucalion, ‘maar vertrouwen.’

‘Wat heb ik een hekel aan die vent.’

‘Op Weg Naar Volmaakte Vrede. Verspreid die naam. Het zou kunnen dat iemand er ooit van gehoord heeft. Misschien kent iemand een soortgelijke locatie als dat pakhuis, waar ze die gehersenspoelde mensen liquideerden.’

Carson verscheen op de veranda, gevolgd door een groep kinderen, die goed naar haar luisterden en achter haar aan naar de truck liepen.

Waarschijnlijk was de kinderen verteld wie Deucalion was, want ze waren niet bang voor hem. Hun ijle luchtpluimpjes leken te benadrukken hoe kwetsbaar ze waren, hoe gemakkelijk ze gedood konden worden, maar hun adem verried geen angst voor hem. Toen ze instapten, wierpen sommigen een bedeesde blik in zijn richting, en andere lieve gezichtjes, roze van de kou, keken met verwondering maar ook met een zekere onbevangenheid naar hem.

Hij was niet gewend aan onbevangen kinderen. Hij vond het een prettige ervaring.

Nadat Deucalion de kinderen had verzekerd dat ze maar een paar minuten in het donker achter in de truck hoefden te zitten, sloot hij de laadruimte en zei hij tegen Carson: ‘Waarom noemen de wachtposten me Christopher?’

‘Onder andere omdat hij de beschermheilige van de reizigers is, en vooral van kinderen. Hij zou een Kanaäniet van reusachtig postuur zijn geweest. Het lijkt me dat Christopher nog niet zo’n gekke naam voor je is.’

In een periode toen hij verbitterd was om het feit dat hij tot leven gewekt was, toen hij vol toorn zat en hij nog niet wist waarom hij op aarde was, had hij zichzelf Deucalion genoemd, als uiting van zijn zelfhaat. Mary Shelley noemde haar boek Frankenstein, met als ondertitel The Modern Prometheus. In de klassieke mythologie was Prometheus een titaan, een broer van Atlas. Hij schiep mensen uit klei en wekte hen tot leven. Deucalion was de moderne Prometheus, door Victor geschapen, en was daarom zijn zoon. Destijds had hij voor de naam gekozen om zichzelf er permanent aan te herinneren dat hij verbonden was met de schande van Victors rebellie tegen de natuur.

Nu wist hij dat het licht van zijn geboorte in zijn ogen pulseerde toen hij tegen Carson zei: ‘Ik heb geen betere naam verdiend dan de naam die ik draag.’

‘Verdiend? In Louisiana had je een leidende rol in Victors dood op die vuilnisbelt.’

‘Maar nu is hij weer terug. Versie 2.0.’ Hij deed een paar passen in de richting van de portier, hield zijn pas in en draaide zich om. ‘Hoe komt die kloon aan al dat geld om dit allemaal te doen? Toen hij uit New Orleans vertrok, had hij maar een fractie van het geld dat mijn schepper tot zijn beschikking had.’

‘Hij lijkt wel een Broadway-producer,’ zei Michael. ‘Hij heeft sponsors gevonden.’

‘Sponsors met heel wat financiële armslag,’ zei Carson. ‘Zo veel dat ze over oneindige financiële reserves lijken te beschikken.’

Deucalion zei: ‘Ook als deze nieuwe schepsels verslagen kunnen worden, en zelfs als hij zelf ook om het leven gebracht kan worden, moeten we ons misschien zorgen gaan maken over de reactie van die sponsors als blijkt dat hun investering geen rendement oplevert.’

Hij ging achter het stuur van de truck zitten. Toen hij de oprit afreed en links afsloeg, toeterde hij even – en de claxon galmde nog na toen ze voor het huis van Erika stopten. Tegen de tijd dat hij de laadruimte openmaakte en de kinderen uit de truck klommen, stonden Erika en Addison al op de veranda om hen te begroeten.

50

Frost was te voet, zocht dringend vervoer, maar wist niet goed waar hij naartoe zou gaan als hij de beschikking over een auto had. Als commissaris Rafael Jarmillo, die deze duivelse stad op dit moment onderwierp aan nieuwe, keiharde wetten, niet de echte Jarmillo was, als de echte Jarmillo en zijn gezin net als Dagget waren verzwolgen, dan waren de uitvalswegen waarschijnlijk afgezet. Dit was een strijd tussen werelden of iets dergelijks, en in oorlogssituaties werd de bewegingsvrijheid van burgers altijd beperkt. Als je bij een wegversperring kwam en dan omkeerde, kon je er zeker van zijn dat de achtervolging werd ingezet. Dat wilde Frost te allen tijde voorkomen. Uit wat hij allemaal had gezien, trok hij de conclusie dat hij weinig kans tot overleven had als hij dingen achter zich aan kreeg die zich als plaatselijke politieagenten voordeden.

Hij liep door een woonwijk, over schoongeveegde stoepen, in de richting van het zakendistrict. Bij sommige huizen zag hij schaduwen achter dichtgetrokken gordijnen, en hij vroeg zich af wie daarbinnen rondliepen. Hij was niet van plan om zijn nieuwsgierigheid te volgen en hier en daar eens aan te bellen. Bij een paar huizen zag hij mensen voor de ramen staan, die in het nachtelijk duister keken, maar hij liep door, omdat ze misschien net zomin mensen waren als de brunette uit de cocon, die hem door haar schoonheid danig had geïmponeerd.

Iets verderop draaide een auto de straat in, en terwijl de koplampen in zijn richting zwenkten, dook Frost achter een Lexus terreinwagen. Misschien was de automobilist iemand die net boodschappen had gedaan of uit eten was geweest, een vertrouwenwekkend mens. Maar als de politie niet echt politie was, en als ze patrouilleerden met het doel de bewegingsvrijheid van de burgers aan banden te leggen, werden ze misschien geholpen door anderen van hun soort, die niet in patrouillewagens maar in gewone auto’s rondreden, op zoek naar voetgangers en automobilisten van het menselijk soort. De auto reed voorbij zonder vaart te minderen, en Frost hoorde het gedempte geklingel van sneeuwkettingen boven het gebrom van de motor uit komen.

In een auto was Frost misschien een duidelijker doelwit dan te voet, maar hij bleef naar vervoer zoeken. Als hij een auto had, zou hij niet op goed geluk blijven rondtoeren, maar zou hij zo snel mogelijk naar een parkeerplaats gaan, waar hij in de gaten kon houden welke auto’s het terrein opreden, en waar de neergeslagen uitlaatgassen van de stationair draaiende motor niet zou opvallen, zodat hij het niet koud kreeg en tijd had om na te denken. Misschien achteraan op het terrein van een autodealer, ver van het verkeer op straat. Of de grote supermarkt aan Ursa Avenue. De winkel zou nu dicht zijn, het parkeerterrein verlaten, en een donker hoekje daar zou misschien een uitkomst zijn.

Toen hij verderop de oude Chevy voor een huis zag staan – winterbanden maar geen sneeuwkettingen – liep hij ernaartoe om te voelen of de auto was afgesloten. Hij dacht zowaar dat hij misschien toch nog wat geluk overhad toen het voertuig niet op slot bleek te zitten. Hij had een penlight en een zakmesje bij zich, maar het geluk was echt met hem, want hij kwam erachter dat hij de Chevy niet hoefde te starten door twee draadjes tegen elkaar aan te drukken, omdat de autosleuteltjes onder de mat lagen.

Het was koud, maar de auto startte meteen. De motor klonk goed onderhouden. Hij durfde de koplampen aan te doen, deed de handrem eraf en zette de versnelling in DRIVE, ondertussen half verwachtend dat de eigenaar luid schreeuwend het huis uit kwam rennen. Maar toen hij optrok en wegreed, was er niemand die protesteerde.

Het duurde even voordat de verwarming van de oldtimer op gang kwam. Terwijl hij door de stad reed, verheugde hij zich op de eerste warme luchtstroom, zoals je je ook op een heerlijk diner kon verheugen, of op seks. Vroeger droomde hij wel vijftien of twintig jaar vooruit en fantaseerde hij dat hij dan op een tropisch eiland zat, of in een resort in de woestijn, waar ze geen handschoenen of winterjassen hadden om de doodeenvoudige reden dat die daar overbodig waren. Nu dacht hij niet langer dan vijftien of twintig minuten vooruit, en zijn doel was eenvoudigweg overleven.

Uit de opties waaruit hij kon kiezen, was die van de supermarkt het dichtstbij, en hij keek straat na straat goed uit zijn doppen, omdat hij liever geen patrouillewagen wilde tegenkomen. Toen er eindelijk warme lucht uit het ventilatierooster kwam, realiseerde hij zich dat de Chevy meer te bieden had dan alleen mobiliteit en warmte. Hij deed de radio aan – en ontdekte dat de invasie van marsmannetjes niet zo geheim was als hij had gevreesd, en dat er bovendien helemaal geen sprake was van een invasie van marsmannetjes.

51

Nummy hield zijn poot stijf. Hij zei nee tegen meneer Lyss, die het niet leuk vond dat wie dan ook nee tegen hem zei. Nummy zei nee, nee, nee, dat monster mag niet met ons mee in de auto. Hij deed dat in de woonkamer, terwijl de pianist bij de piano stond en meneer Lyss het lange geweer in zijn handen had. Van oma had Nummy altijd geleerd dat hij aardig tegen iedereen moest doen. Maar ze had ook altijd gezegd dat mensen geen misbruik van hem mochten maken, en dat hij zijn poot stijf moest houden, zo vriendelijk mogelijk, als iemand wilde dat hij iets deed waarvan hij wist dat het niet goed was.

De Bosey-kopie zei dat hij niet zo’n ding was dat mensen verzwolg. Hij zei dat hij niet uit een cocon was gekomen, maar uit een machine in een laboratorium. Die cocondingen heetten Bouwers, en zelf was hij een Communitariër, en hij kon niemand opeten, net zomin als hij zichzelf van kant kon maken.

Nummy geloofde er geen woord van. Monsters waren monsters, ze deden gewoon wat monsters altijd deden, ze waren altijd walgelijk, deden nooit aardig, en dat was dan ook de reden waarom Nummy niet naar monsterfilms wilde kijken. Als monsters mensen doodmaakten en ze opaten en nog veel ergere dingen met mensen deden, was het logisch dat ze gingen liegen. Liegen stelde dan in feite niks voor. Zelfs een domkop wist dat.

Meneer Lyss was geen domkop, maar hij geloofde het monster wel. Hij zei dat het monster had gezien wat Bosey had gezien toen Bosey doodging, en dat het monster nu vanbinnen gebroken was en geen monsterdingen meer kon doen. Meneer Lyss zei dat je dat in zekere zin een spirituele bekering kon noemen, met dit verschil dat het monster geen ziel had en dus ook niet bekeerd kon worden. Ook zei hij dat je het in zekere zin een wedergeboorte kon noemen, met dit verschil dat het monster nooit geboren was, alleen geproduceerd, zodat hij niet opnieuw geboren kon worden, alleen gebroken.

Nummy vroeg of het monster de Heer had gezien, en meneer Lyss zei dat hij misschien niet de Heer had gezien maar alleen de hemel, of misschien de hellepoel, afhankelijk van wat Bosey had gezien. Maar misschien was het helemaal niet zo en had hij alleen maar iets wonderbaarlijks van gene zijde gezien.

Toen wilde Nummy weten wat de oude man bedoelde met gene zijde. Gene zijde waarvan? De gene zijde van het leven, zei meneer Lyss, waar de doden naartoe gaan. Nummy zei dat dat de hemel of de hel was, en dat dat niet gene zijde heette. En meneer Lyss zei dat er verschillende mensen waren die daar andere ideeën over hadden. Gene zijde kon weleens heel iets anders zijn dan de hemel of de hel. Het zou weer deze wereld kunnen zijn, maar dan dat je een nieuw persoon was, of soms zelfs een dier, en dat noemden ze dan reïncarnatie. Nummy zei dat dat belachelijk was, dat niemand dat zou geloven, en dat meneer Lyss dat zelf verzonnen moest hebben. Mensen konden geen dieren worden, want dat kon gewoonweg niet. Meneer Lyss zei dat als hij voor leugenaar werd uitgemaakt, dat hij Nummy’s neus met wat uitjes zou fruiten én hem zou verbouwen zodat hij uit zijn linkeroor moest plassen.

Op dat moment vroeg de pianist weer aan meneer Lyss of hij hem ter plekke wilde doodmaken. De Bosey-kopie smeekte zo hartverscheurend om de dood dat Nummy medelijden met hem kreeg. Monsters konden waarschijnlijk niet huilen, want huilen lag niet in hun aard, en dit monster plengde dan ook geen tranen, maar wel klonk hij ontzettend ellendig. Nummy kreeg met hem te doen. Hij vroeg zich af of hij zijn poot net iets te veel stijf had gehouden.

Nummy zei tegen meneer Lyss: ‘Ik wil niet gemeen tegen hem doen, ook al is hij dan een monster. Mensen hebben heel gemeen tegen mij gedaan, dus ik weet hoe erg dat is.’

‘Oma zou trots op je zijn geweest,’ zei meneer Lyss.

‘Maar ik ben bang,’ zei Nummy.

‘Nou, Perzik, je bent de hele dag al ontzettend bang geweest, maar kijk eens hoe je het ervan af hebt gebracht. Ik heb ook wel een paar slechte eigenschappen, maar ik heb ook goed voor je gezorgd, toch?’

‘We hebben wel veel spullen gestolen.’

‘Verdorie, ik zeg toch dat ik een paar slechte eigenschappen heb? Ik heb echt niet gezegd dat ik de perfectie in hoogsteigen persoon was. Het enige wat je me hebt horen zeggen, is dat ik je beschermd heb. Toch?’

‘Ja, misschien wel.’

‘Misschien wel? Je hebt je twee voeten toch nog om op te lopen? En je hebt beide handen nog om mee te eten. En die grote domme kop van je staat toch nog steeds tussen je schouders?’

‘Ja, dat wel.’

‘Oké dan,’ zei meneer Lyss. ‘Laten we gaan.’

Nummy had zijn poot stijf gehouden, maar nu hield hij daarmee op en deed hij eigenlijk wat hij liever niet wilde doen, namelijk samen met meneer Lyss en het monster naar de gestolen auto gaan.

En toen ze bij de auto waren, kwam Nummy erachter dat meneer Lyss wilde dat het monster achter het stuur ging zitten.

Toen de Bosey-kopie instapte, liep meneer Lyss met Nummy om de auto heen, naar de passagierskant, waar hij beide portieren opendeed.

‘Het komt allemaal goed, Perzik. Als ik zelf ga rijden, kan ik hem niet onder schot houden. Maar nu hou ik de hele tijd een pistool op hem gericht, al is dat niet echt nodig.’

‘Ik weet niet goed wat we nu gaan doen,’ zei Nummy bezorgd.

‘Eerst waren het buitenaardse kevertjes, wat gewoon het noodlot is, zonder verdere betekenis. Toen was het Frankenstein, wat geen kwestie van noodlot is, maar gaat het over hoe we proberen dingen kapot te maken, gewoon om te bewijzen dat we dat kunnen. Het is nog steeds Frankenstein, Nummy, maar nu is het ook iets groters. Zelfs een nutteloze oude zwerver als ik kan de tekenen aan de hemel zien als ze maar groot en helder genoeg zijn.’

Nummy keek omhoog naar de lucht, maar hij zag helemaal geen tekenen, alleen maar sneeuwvlokken die naar beneden dwarrelden.

Meneer Lyss glimlachte, wat heel bijzonder was om te zien, en hij legde een hand op Nummy’s schouder, op een manier die hem aan zijn oma deed denken. ‘Het kwaad waart vanavond in deze stad rond, knul, een groter kwaad dan de meeste mensen durven toegeven. Als het allemaal achter de rug is, zullen ze zeggen dat het gewoon mensmachines waren, en dat de wetenschap was doorgedraaid, en op zich is dat waar, maar het is niet de hele waarheid. Maar goed, we hebben vanavond in Rainbow Falls niet alleen te maken met het kwaad, maar ook met iets anders.’

‘Wat dan?’ wilde Nummy weten.

‘Vanaf het begin zijn we gespaard gebleven, tegen alle verwachtingen in. We hadden al tien keer dood kunnen zijn.’

‘Dat komt door u, en omdat u zo slim bent.’

‘Voor een zwerver ben ik slim genoeg, maar ik zou geen zwerver zijn als ik zo slim was als ik me voordoe. We zijn steeds gespaard gebleven, en dat heeft een reden, en ik denk dat ik weet wat die reden is. Dat zal ik later nog weleens uitleggen. Maar we hadden al helemaal geluk toen we dit gebroken monster tegenkwamen, vooral als je bedenkt hoe het komt dat hij gebroken is. Hij weet dingen over de monsterproducerende machine die alleen iemand van zijn soort kan weten, en in deze strijd is dat soort informatie van onschatbare waarde. We moeten naar iemand op zoek die weet hoe die kennis van dit gebroken monster het best gebruikt kan worden.’

‘Wie?’

‘Dat weet ik niet. Maar ik zal je beschermen, en ook zal ik de slimste dingen doen die ik kan bedenken, maar zo nu en dan zal ik ook gewoon “laat maar komen” zeggen, en dan doe ik wat mijn intuïtie me ingeeft. Intuïtie is dat stemmetje in je hart dat je vertelt wat goed en fout is, wat verstandig of stom is om te doen – wat heel iets anders is dan dom of slim. Ben je nu een beetje gerustgesteld?’

‘Nee,’ zei Nummy. ‘Nou, misschien een beetje. Maar de Bosey-kopie is nog steeds een monster.’

Meneer Lyss zei dat Nummy achterin moest gaan zitten en moest doorschuiven, zodat hij achter de chauffeur kwam te zitten. Daarna legde meneer Lyss het lange geweer op de achterbank, met de loop van Nummy af, en hij zei: ‘Als je het maar niet in je hoofd haalt om dat ding te pakken en op konijnen te gaan jagen.’

‘Ik jaag nooit,’ zei Nummy.

‘Vergeet niet dat het een gestolen geweer is.’

‘Dat hebt u uit het huis van de dominee gehaald.’

‘Inderdaad. Bij dat misdrijf wil jij niet betrokken raken, gezien alle andere boevenstreken waar je je de laatste tijd medeplichtig aan hebt gemaakt.’

‘Ik zal er met geen vinger aankomen.’

Meneer Lyss deed het achterportier dicht, stapte voorin, deed zijn portier dicht, en gaf de autosleuteltjes aan de Bosey-kopie.

Het monster startte de auto en zei: ‘Waar gaan we naartoe?’

‘Nummy,’ zei meneer Lyss, ‘dit is nu uitgerekend zo’n moment waarop ik zeg: “laat maar komen”.’

Meneer Lyss zweeg een tijdje. Het enige geluid dat te horen was, was het gepruttel van de stationair draaiende motor. Buiten gleden de sneeuwvlokken door de nacht, door de wind schuin naar beneden geblazen.

Nummy keek tegen het achterhoofd van het monster aan, en het monster begon geen droevig wijsje te neuriën of zoiets, maar bleef gewoon zitten wachten, net als Nummy.

Na een half minuutje of iets langer boog meneer Lyss zich naar voren om de autoradio aan te zetten.

Op de radio vertelde een man over een oorlog die ergens gevoerd werd. Toen noemde hij Rainbow Falls. En toen had hij het over mensen die geen mensen waren.

Meneer Lyss zei: ‘Mijn hartelijkste dank.’

52

De cocon barstte open. Ze was vrij. Ze kwam in de kelder van het gerechtsgebouw tevoorschijn.

Een uit miljoenen deeltjes bestaande nevel maakte zich los van haar huid. Er ontstond een illusie van kleren, en toen de mist optrok, bleven die kleren op haar huid zitten.

Ze was de revolutie. Ze zou het verleden verzwelgen.

Vlak bij haar bracht een andere cocon een tweede schoonheid voort. Een klein, zwermend deel van haar veranderde in haar kleren.

Ze zouden het verleden verzwelgen zonder een toekomst te creëren. Er zou een constante revolutie ontstaan, totdat de revolutie zichzelf verzwolg. Daarna niets meer.

Ook een derde cocon was gerijpt en barstte open. Hij kwam in de kelder van het gerechtsgebouw tevoorschijn. Kleren ontstonden: een zakenpak, wit overhemd, en een stropdas.

Hij was de revolutie. Alleen een constante revolutie kon een gerechtvaardigde revolutie zijn. Wat een ommekeer teweegbracht, moest in beweging blijven. Als de beweging ophield, had de revolutie zijn betekenis verloren.

Zij, zij, hij. Eigenlijk hadden ze geen geslacht. Hun geslacht was strikt genomen een vermomming. Ze waren stuk voor stuk een ‘het’. Een kolonie van minuscule onderdelen, elk op zich ook weer een ‘het’. Het had twee oogmerken: vernietigen en zich ongeslachtelijk voortplanten.

Nog een cocon spleet en bracht een wezen voort. Een vijfde en zesde wierpen hun vruchten af. Twee mannen, een vrouw: drie keer een ‘het’.

Ze waren de revolutie. Ze waren haat en woede, samengebald tot pure perfectie. Hun gretigheid was zo groot als de zwaartekracht van een zwart gat, waarin hele werelden werden meegezogen.

Andere cocons hier waren nog niet genoeg gerijpt om hun vruchten af te werpen.

De zes verlieten de kelder en liepen de trap op naar de begane grond.

Alles in het gerechtsgebouw bleef stil. Het gebouw zou nog tientallen jaren stil blijven, tot het in elkaar zakte doordat het niet meer onderhouden werd.

Ze liepen naar buiten, de trappen van het gerechtsgebouw af. Ze zouden zes fotomodellen kunnen zijn, bezig met een glamourfotoshoot.

Ze gleden niet uit in de sneeuw. Hun schoenen waren een manifestatie van hun eigen wezen, dus in feite liepen ze op blote voeten. Maar hun voeten waren een illusie van voeten, en de zolen en hakken die sporen op de besneeuwde trottoirs achterlieten, bestonden eigenlijk uit miljoenen nanobeestjes die zich aan elkaar vastgrepen-loslieten-vastgrepen. Ze boden zo veel grip en evenwicht dat hun menselijke gestalte nooit kon uitglijden of struikelen.

Toen ze de straat inliepen en het gebied verkenden, vormden ze een opmerkelijk schouwspel, omdat hun door de lantaarns beschenen gezichten uiterst verfijnd waren en meer smetteloze schoonheid uitstraalden dan een uitgebreide collectie Botticelli’s. En ondanks de kou ademden ze geen rookpluimpjes uit, want ze deden zich dan wel voor als mensen, maar ze hadden geen longen.

In de wijk rondom het gerechtsgebouw stonden klassieke, oude huizen, voornamelijk in victoriaanse en Federal-stijl. De zes verspreidden zich om hier en daar eens wat bezoekjes af te leggen.

Rusty Bellingham zong zacht voor zich uit toen hij door de sneeuw naar huis liep. Zingen was zijn lust en zijn leven. Hij schreef zijn eigen liedjes, en de mensen leken ze leuk te vinden. Hij speelde niet alleen gitaar, maar ook synthesizer, waarmee hij het geluid van een combo kon creëren. Zo nu en dan trad hij op in een kroegje, op een trouwerij, een verjaardag. Hij verdiende er niet veel geld mee, maar dat ambieerde hij ook niet, dus dat maakte niet uit.

Een boeker die op zoek was naar nieuw talent hoorde Rusty op een avond spelen in de Pickin’ and Grinnin’, het partycentrum van burgemeester Potter, en zei dat hij fulltime optredens voor hem in vier staten kon regelen. Maar Rusty hield niet van reizen. Hij had een paar jaar in oorlogsgebieden in het Midden-Oosten gezeten, en daarna hoefde hij voorlopig even niets van de wereld te gaan zien. Op zijn zevenentwintigste keerde hij terug naar Rainbow Falls, en nu hij dertig was, was hij van plan er net zo lang te blijven tot hij een begrafenisondernemer nodig had.

De boeker stapte met opnames van Rusty’s liedjes naar een talentenscout, die daarop wilde dat Rusty naar Nashville kwam, alle onkosten vergoed, om zijn toekomst te bespreken. Rusty bedankte vriendelijk doch beslist. Hij hield zichzelf niet voor de gek. Hij kon heel behoorlijk liedjes schrijven en zingen, maar hij had niet de looks om een echte ster te worden. Hij was niet knap, in dezelfde mate waarin Montana niet Afghanistan was. Hij zag er zelfs een beetje sullig uit, wel sullig op een leuke manier, maar toch. Hij speelde graag voor de mensen uit de streek, mensen die hier waren geboren en getogen, die hem of zijn ouders kenden, maar als hij voor een zaal vol vreemden moest spelen, kreeg hij last van verlegenheid en durfde hij het publiek niet aan te kijken of iets te zeggen tussen de nummers door.

Hij verdiende een goede boterham als timmerman en meubelmaker, een vak dat van vader op zoon was overgegaan. Hij had altijd werk, en haalde bijna net zo veel voldoening uit mooi schrijnwerk en het handmatig aflakken van zijn meubels als uit het spelen van zijn liedjes. Het maakte niemand wat uit hoe een meubelmaker eruitzag. Op dit moment was hij bezig met het renoveren van een keuken, op een adres slechts zes straten van zijn huis af, zodat hij zijn gereedschappen daar kon laten en heen en weer kon lopen.

Zo lang als hij zich kon heugen vond hij het fijn om door deze stad te wandelen, omdat hij het een fijne stad vond, vooral nadat hij van de oorlog was teruggekeerd. Rusty kende mensen die een of zelfs beide benen waren kwijtgeraakt. Elke dag was hij er dankbaar voor dat hij zijn benen nog bad, en hij toonde zijn dankbaarheid door ze te gebruiken. Hij voelde zich er niet schuldig onder dat hij de oorlog ongeschonden had overleefd, terwijl anderen gehandicapt door het leven moesten, maar wel vond hij het een grove onrechtvaardigheid, en soms speelde hem dat parten, ’s avonds laat.

Hij was het oude gerechtsgebouw net gepasseerd en kwam bij een zijstraatje, toen hij dacht dat hij iemand – een man – hoorde schreeuwen. Hij bleef staan, maar de kreet was kort en gedempt geweest, alsof het uit een van de grote oude huizen was gekomen. Misschien had iemand iets geroepen en was het niet zozeer een noodkreet geweest.

Rusty draaide zich langzaam om zijn as en bestudeerde de straat in het licht van de lantaarnpalen, de huizen met hun diepe veranda’s, de kale bomen zwart op de plekken waar ze niet met sneeuw waren bedekt. De tweede kreet, deze keer van een vrouw, was niet zo kort, maar wel net zo gedempt. Door de sneeuw was het extra lastig te zeggen waar het geluid vandaan kwam.

Voor zover het oog reikte was er geen verkeer op straat te zien. Toen hij drie passen doorliep en bij de hoek kwam, zag hij dat ook de zijstraat totaal verlaten was. Door de storm waren mensen eerder naar huis gegaan en bleven ze liever binnen, maar de inwoners van Montana waren heel wat gewend en trokken zich niet zo snel iets van de weersomstandigheden aan. Als er net zoals nu tien centimeter sneeuw was gevallen, waren er altijd wel mensen die hun ski’s onderbonden en gingen langlaufen door de straten waar de sneeuwschuifploegen nog niet waren geweest, om maar te zwijgen van de kinderen die dan onmiddellijk iglo’s gingen bouwen of met hun sleetje naar het dichtstbijzijnde heuveltje gingen en lachten en met opgewonden stemmen plezier maakten. Rusty zag niemand, hoorde geen kinderstemmen. Ook besefte hij dat er geen gebrom van sneeuwruimploegen te horen was. De gemeentereinigingsdienst zou nu druk bezig moeten zijn de wegen sneeuwvrij te maken. De wijk rondom het gerechtsgebouw was er een waar ze meestal het eerst begonnen.

De eerste keer dat Rusty van de oorlog thuiskwam, was hij nerveus en gespannen. Hij wond zich snel op, en het kostte hem steeds een hele tijd om weer tot bedaren te komen. De vredige sfeer van een klein stadje in Montana was schijn gebleken. Soms dacht hij dat er ’s nachts moordenaars rondslopen die mensen in hun slaap de keel doorsneden. En op de meest vreemde momenten, zonder dat er aanleiding voor was, verstrakte hij over zijn hele lijf, anticiperend op explosies die nooit kwamen. Maar dat was inmiddels al weer meer dan twee jaar geleden. Hij had geen last van een posttraumatische stressstoornis. Inmiddels had hij zijn zenuwen weer onder controle, en ook als hij om drie uur ’s nachts wakker schrok en niet wist waardoor dat kwam, greep de angst hem niet naar de keel.

Daarom nam hij dit dreigend voorgevoel serieus. Er was iets niet in de haak. De twee gesmoorde kreten – of mensen nu gewoon iets hadden geroepen of om hulp hadden geschreeuwd – had hij zich niet ingebeeld. De verlaten straten, de tuinen waarin geen kind te zien was, de stilte hier en in de verte, alles was ongebruikelijk, of zelfs vreemd.

Hij sloeg links af, liep langzaam in noordelijke richting, alert op geluiden, beducht op alles wat bewoog in de rustig door de wind voortgeblazen sneeuw. Bij een paar van de mooie oude huizen waren alle ramen donker, maar de meeste panden werden gezellig en uitnodigend verlicht. De straat zag er eigenlijk net zo pittoresk en charmant uit als een winterlandschapje van Thomas Kinkade, waarin elk raampje een sieraad was, en zelfs bomen en de besneeuwde grond licht leken uit te stralen.

Het was misschien betoverend te noemen, dit deel van de stad op dit moment, maar zo voelde het niet. Hij begreep niet hoe er van zoiets liefelijks zo’n dreiging kon uitgaan. Hij begon aan zichzelf te twijfelen en dacht dat hij misschien weer teruggleed in die voortdurende onrust die hem parten had gespeeld in het halfjaar nadat hij van de oorlog was teruggekomen.

Altijd als hij lang had doorgewerkt, zoals vandaag, nam hij deze route terug naar huis, omdat hij dan langs het huis van Corrina Ringwald kwam. Toen ze samen in het laatste jaar van de middelbare school zaten, waren ze heel close geworden. Nadat haar jongere zusje aan leukemie was overleden, zakte ze weg in een depressie die niet met medicijnen of gesprekken te verhelpen was. Rusty had haar met muziek beter gemaakt. Hij schreef nummers voor haar, nam ze op en deed ze bij haar door de bus. Het was niet dat hij haar probeerde te versieren, en dat wist ze; het ging hem alleen aan het hart om haar zo te zien lijden. Vanaf die tijd waren ze elkaars beste vriend gebleven. Ze wilden allebei wel iets meer, maar waren bang dat als het niets werd, ze zich dan in elkaars gezelschap opgelaten zouden voelen en die hechte vriendschap daarmee ten einde zou zijn. Die vriendschap was voor hen allebei zo belangrijk dat ze die niet op het spel wilden zetten. Als hij aan het eind van de dag bij Corrina’s huis kwam, was het licht op de veranda soms aan, en soms ook niet. Het was een signaal. Als de lamp brandde, had ze geen correctiewerk voor de volgende dag – ze was onderwijzeres – en wilde ze graag dat hij bij haar kwam eten.

Rusty was nog meer dan twee straten van Corrina’s huis af toen hij weer een kreet hoorde, van een vrouw. Deze hield langer aan dan de vorige twee en was onmiskenbaar een uiting van doodsangst. Hij hield zijn pas in, draaide zich om, probeerde de stem te lokaliseren, en vlak voordat de schreeuw verstomde, wist hij dat het afkomstig was uit een van de twee huizen met de felverlichte ramen, aan de overkant van de straat.

Snel stak hij over, bleef op het trottoir staan, bij een lantaarnpaal, en keek beurtelings van een wit victoriaans huis met pastelblauwe kozijnen naar een lichtgrijs victoriaans huis met zwarte kozijnen, wachtend tot er weer een kreet klonk of iets anders gebeurde wat een aanwijzing zou kunnen zijn. Het enige wat hij hoorde, was het lichte geruis van de wind in de bomen, een briesje dat zo zwak was dat geen tak bewoog. Niets bewoog, behalve de sneeuwvlokken die uit een onzichtbaar wolkendek vielen. Deze vertrouwde straat kwam hem nu net zo raadselachtig voor als welk onbekend exotisch oord dan ook. De sfeer was zo dreigend dat zelfs zijn eigen schaduw iets sinisters had, alsof hij er elk moment door aangevallen kon worden.

Achter een van de ramen op de begane grond van het grijszwarte huis zag Rusty iets bewegen. Iets of iemand liep snel langs een raam, waardoor hij de indruk kreeg dat er geweld werd gebruikt. Hij liep het pad op naar de veranda, maar wist niet goed wat hij moest: aanbellen, proberen of de deur open was en onaangekondigd naar binnen gaan, of nog wat langer door het raam loeren... Toen hij de veranda had bereikt, hoorde hij een vrouw roepen – ‘Kunt u me helpen?’ – maar haar stem klonk achter hem, op enige afstand.

Hij draaide zich om en zag haar staan, midden op de dichtstbijzijnde kruising, ongeveer twintig meter verderop. Ze werd beschenen door de vier lantaarnpalen op de hoeken, maar ze stond niet volop in het licht, maar meer aan de rand van het schijnsel. Ze maakte een verloren indruk. Ze droeg wat op het oog een zijden jurk leek, kort en hemelsblauw. De zachte wind drukte de stof tegen haar aan en speelde met de zoom.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg hij.

‘Help me,’ antwoordde ze, maar ze bleef midden op het kruispunt staan, alsof ze in een shocktoestand verkeerde en niet in de gaten had hoe koud het was.

Hij keek achterom naar het huis waar hij naartoe was gelopen. Achter de ramen bleef alles stil, en er kwam geen geluid uit het huis.

Misschien was dit het verkeerde huis. Misschien was de vrouw op het kruispunt degene geweest die geschreeuwd had en was ze daarna naar buiten gerend, de sneeuw en de kou in.

Rusty ging het trapje van de veranda af en liep langs het tuinpaadje naar de straat.

In het dunne jurkje dat de vrouw droeg, kwamen haar vormen goed uit. Door het fluisterende briesje en het licht van de lantaarns bewoog haar lange lichtblonde haar als een likkende vlam. Hij verwachtte dat ze van dichtbij nog mooier zou zijn. De sneeuwvlokken leken op een regen van rijstkorrels, en in haar uitdagende zijden jurkje deed hij haar denken aan een bruid op haar eerste huwelijksnacht.

53

De Bosey-kopie zette de auto op de parkeerplaats van KBOW neer, op aanwijzing van meneer Lyss niet bij de andere auto’s maar een eindje bij het gebouw vandaan, voor het geval, zei hij, dat ze hiernaartoe waren gelokt door een stelletje sluwe achterbakse monsters die helemaal niet zo integer waren als ze zich voordeden.

Ze stapten allemaal uit, en toen meneer Lyss zijn lange geweer van de achterbank pakte, reden er net twee terreinwagens de parkeerplaats op, vlak achterelkaar. Ze raceten voorbij, kwamen iets dichter bij het gebouw abrupt tot stilstand, waarna de portieren openvlogen. Zes mannen sprongen uit de ene wagen, zes uit de andere, en hoewel Nummy meestal niet aan het uiterlijk kon zien of het om goede of slechte mensen ging, wist hij nu heel zeker dat de twaalf niets goeds in de zin hadden.

Negen van hen liepen naar de vooringang van KBOW, en drie kwamen hun kant op. Meneer Lyss vroeg aan de Bosey-kopie of ze zijn slag mensen waren, en de Bosey-kopie zei: ‘Ja. Communitariërs,’ wat natuurlijk betekende dat het monsters waren.

De oude man vuurde met zijn lange geweer drie kogels af, snel achterelkaar, en dat maakte zo veel kabaal dat Nummy zijn handen over zijn oren sloeg. Bij elk schot leek meneer Lyss een stukje van de grond getild te worden en een paar centimeter naar achteren op te schuiven. Maar waarschijnlijk had hij wel vaker met zo’n soort geweer geschoten, of anders had hij gewoon heel veel geluk, zo veel dat je snapte waarom hij er zo zeker van was dat er op het loterijbriefje in zijn portemonnee een grote prijs zou vallen. Elke keer dat hij schoot, raakte hij een monster, dat dan achteroverviel, en meneer Lyss kwam snel naar voren om de loop van het geweer vlak bij de keel van een van hen te brengen, en toen hij een vierde keer schoot, moest Nummy kokhalzen.

De twee monsters die een voltreffer hadden gekregen maar toch niet dood waren, krabbelden overeind, en meneer Lyss deinsde achteruit, pakte patronen uit een van zijn diepe jaszakken en herlaadde zijn geweer. De monsters waren nog niet opgestaan of meneer Lyss schoot ze weer neer, en deze keer leek het erop dat ze niet meer overeind zouden komen.

Maar de andere negen, die inmiddels in de richting van het KBOW-gebouw waren gelopen, bleven nu staan en keken achterom. Monsters die Nummy van tv kende, waren altijd nijdig aan het grommen of razend van woede. Het maakte niet uit of ze uit een vliegende schotel kwamen of uit een grot in het midden van de aarde, of uit de duistere plassen van een moeras, ze waren óf boos, óf ze gingen als een bezetene tekeer. Een andere bewustzijnstoestand leek er voor hen niet te bestaan, en de negen die hun kant op kwamen, leken daar geen uitzondering op te vormen. Ze waren in elk geval niet gebroken zoals de Bosey-kopie.

Terwijl de laatste twee schoten nog nagalmden, stopte meneer Lyss snel twee nieuwe patronen in zijn geweer en nu schoot hij vier keer, nog sneller dan eerst. Vier schoten richtten meer schade aan dan Nummy had verwacht, maar toen herinnerde hij zich dat elk schot niet gewoon één kogel was, maar heel veel loden balletjes bij elkaar, die per keer meer dan één monster konden raken. Vijf gingen er neer, en twee raakten strompelend uit evenwicht, maar omdat er negen waren, bleven er twee over die op hen afkwamen.

Nummy wilde het op een lopen zetten, maar hij kon nergens naartoe, omdat ze dan achter hem aan kwamen en hem binnen de kortste keren te pakken zouden hebben. Meneer Lyss had niet eens tijd om te bedenken dat hij het lange geweer moest herladen, zo dichtbij waren de ziedende monsters al, zodat Nummy zich op zijn naderende dood voorbereidde en een schietgebedje prevelde.

Ineens kwam er een vent uit het niets tevoorschijn, die naast meneer Lyss opdook, met in zijn twee handen een pistool geklemd, en tjonge, die vent kon wel schieten, zeg. Het dichtstbijzijnde monster leek twee schoten in het hoofd te krijgen, en het andere monster een in zijn hoofd en een in zijn keel. Hierdoor kreeg meneer Lyss de kans zijn lange geweer weg te doen en de twee pistolen uit zijn jaszakken te halen, waarna hij op de gewonde monsters begon te schieten die overeind kwamen om hem te grazen te nemen en blijkbaar niet goed wisten wanneer ze beter konden ophouden. En die nieuwe vent schoot ook op ze. Het was net oudejaarsavond, zo veel kabaal. Toen de monsters alle twaalf gevloerd waren en zich niet meer bewogen en zo dood leken als een platgereden egeltje op de snelweg, liepen meneer Lyss en de nieuweling naar hen toe om de boel te inspecteren en drie of vier een kogel te geven omdat ze nog niet zo dood waren als ze hadden moeten zijn.

Nu zag Nummy waar de nieuwe man vandaan was gekomen. Achter de gestolen auto van meneer Lyss stond een oude Chevrolet, met draaiende motor, het portier wijd open.

Hoewel Nummy’s oren nog nasuisden, hoorde hij meneer Lyss zeggen: ‘Je schiet zo nauwkeurig dat je vast van een of andere wethandhavende organisatie bent, al zal ik je dat niet euvel duiden.’

‘Frost,’ zei de nieuwe vent. ‘FBI.’

‘Maak me dood,’ zei de Bosey-kopie.

‘Niet doen,’ zei meneer Lyss. ‘Hij is een van hen, maar dan net even iets anders.’

‘Een van hen?’ vroeg meneer Frost geschrokken. Hij deinsde een paar passen achteruit. ‘Een van hen heeft mijn collega Dagget vernietigd, als een houtversnipperaar die balsahout verpulvert.’

‘Dat moet een Bouwer zijn geweest,’ zei meneer Lyss. ‘Deze hier is van een ander soort. Hij is een Communitariër. Wel een slechterik, maar niet zo’n slechterik als die klootzakken hier. Hij eet geen mensen op.’

Er klonk een hard schot, waarna de voorruit van een van de terreinwagens aan diggelen sprong.

Sammy Chakrabarty zat op het dak van het KBOW-gebouw, vlak achter het muurtje, en tuurde naar beneden. Hij besloot niet meteen het vuur te openen toen de drie uitstapten, maar te wachten om te zien wat ze zouden doen, zodat hij beter kon bepalen of ze mensen waren of niet.

Een van hen had een politie-uniform aan, wat een probleem was. Als de politie in het complot zat, was dit geen vriendelijke luisteraar die geïnspireerd was geraakt door de welluidende retoriek van Mason Morrell. Hij keek vreemd genoeg passief toe, bleef bij de auto staan, met zijn armen gestrekt langs zijn lijf. Hij droeg geen jas of politiepet.

Een van de andere twee was een slonzig mannetje. Ook hij zag er een beetje raar uit, al sneeuwde het zo hard dat Sammy niet goed kon zeggen wat er precies zo raar aan hem was.

De derde was een oude man met grijs haar. Hij had een lange jas aan en haalde een jachtgeweer uit de auto, maar uit de huidige situatie bleek niet of hij nu een schurk of een held was. Hij had een wilde haardos, en van een afstand wekte hij de indruk enigszins geschift te zijn.

Toen de twee terreinwagens ten tonele verschenen en twaalf man tevoorschijn kwamen, kreeg Sammy de stellige indruk dat ze slecht nieuws betekenden, maar hij wist niet zeker of ze een buitenaards karakter hadden. Hij kon pas het vuur op hen openen nadat ze aanstalten hadden gemaakt het gebouw te bestormen. Maar dat was bij nader inzien niet nodig. Het aantal schoten dat gelost moest worden om hen afdoende de mond te snoeren, bewees dat ze geen mensen waren.

Sammy wist niet of door de mens opgekweekte mensen elkaar konden doden, zoals bij echte mensen, maar hij neigde ertoe te denken dat ze dat niet konden. Dus de kans was groot dat de drie die hier met de eerste auto waren gekomen en de schutter die in de Chevy had gezeten en hun te hulp was gekomen, zijn soort mensen waren, met echt bloed in hun aderen.

Toch wilde hij even met ze praten voordat hij ze in het gebouw van het radiostation toeliet. Hij trok hun aandacht door met één kogel de voorruit van een van de terreinwagens te verbrijzelen, en toen riep hij: ‘Wie zijn jullie?’

Toen de man op het dak vroeg wie ze waren, riep meneer Frost dat hij van de FBI was, en hij zwaaide met een legitimatiebewijs, maar meneer Lyss was meteen op zijn teentjes getrapt.

‘Wie zijn jullie?’ zei de oude man, een herhaling van de vraag die de man op het dak had gesteld, maar dan op een verwaande toon, heel anders dan de man op het dak had gesproken. ‘Wie zijn jullie? Laat je alleen chique mensen binnen, mensen die aan de universiteit gestudeerd hebben, waar allemaal idioten in een smoking en slobkousen rondlopen, en waar ze hun pink omhoogdoen als ze thee drinken? Deze stad gaat naar de verdoemenis, nog sneller dan Detroit, en jij gaat hier een beetje verwaand zitten te doen? Jij weigert een rare oude zwerver binnen te laten omdat hij misschien een beetje stinkt – wat dus absoluut niet het geval is – en omdat hij toevallig geen hoge hoed op zijn kop heeft?’

Nummy dacht dat meneer Lyss nu zou zwijgen om het antwoord op zijn vraag aan te horen, maar in plaats daarvan begon de oude man briesend te snuiven, hij rechtte zijn rug, en begon weer woedend te foeteren. In het schijnsel van de lantaarns op de parkeerplaats was goed te zien dat hij rood aanliep, en Nummy verwachtte bijna dat de sneeuw die op de wenkbrauwen van de oude man lag, zou smelten. De arme man op het dak, die ook wat wilde zeggen, kreeg geen enkele kans om aan het woord te komen.

‘Wij zijn de mensen die dit armzalige gat misschien kunnen redden uit de klauwen van de monsters over wie die vrolijke Frans van jullie op de radio de hele tijd aan het babbelen is. Ik ben een zwerver, deze vent hier naast me is een domkop van het zuiverste water, en elke idioot hoeft maar even naar ons te kijken om te zien dat wij zo menselijk zijn als maar mogelijk is. Toe maar, knul, ga je gang, zeg maar dat je een domkop bent.’

Nummy zei: ‘Hij heeft gelijk. Ik ben inderdaad een domkop, en dat ben ik altijd al geweest. Ik vind het niet erg dat hij dat zegt. Hij bedoelt het niet kwaad.’

Meneer Lyss riep tegen de man op het dak: ‘Dit schepsel hier, die op adjudant Bozeman lijkt, behoort tot een van de twee soorten monsters die de stad in handen willen krijgen. Hij is niet van het mensenverslindende soort, en hij is trouwens vanbinnen gebroken, dus hij vormt geen bedreiging meer, al zal hij je danig op de proef stellen als je hem achter een piano zet. Het enige wat deze droevige drommel wil, is dat ik hem doodmaak, omdat hij dusdanig geprogrammeerd is dat hij dat zelf niet kan doen, maar ik maak hem pas dood als hij ons verteld heeft uit wat voor nest deze kloothommels komen, zodat we daarnaartoe kunnen gaan om de boel plat te branden. Dat is wie we zijn, en als we in jouw ogen te min zijn, stap je maar lekker in die Mercedes-Benz van je en mag je rechtstreeks naar de hel rijden.’

Het drong tot Nummy door dat dat meneer Lyss in het verleden vaak tot diep in zijn hart gekwetst moest zijn, misschien zelfs al vanaf zijn jongste jaren. Dat was echt iets om eens goed over na te denken.

54

De ogenschijnlijk absolute stilte en de donkere lucht, de sneeuw die uit die omgekeerde afgrond materialiseerde, de huizen die al dan niet verlicht waren maar stuk voor stuk zo stil als een mausoleum waren, de verlaten besneeuwde straat die in dit verstikkende winterweer elke dimensie leek te zijn kwijtgeraakt, ware het niet dat de lantaarnpalen op regelmatige afstand van elkaar geplaatst waren en tot in andere wijken doorliepen...

Zoals de vorm en de kleur en de kwaliteiten van een ring erop gericht waren het diamantje goed te laten uitkomen dat erop is aangebracht, zo kwam het Rusty Billingham voor dat alles wat zijn zintuigen waarnamen in deze fonkelende omgeving erop gericht was de vrouw goed te laten uitkomen, de vrouw die als een sieraad midden op de kruising stond. Toen hij op straat stapte en in haar richting liep, zag hij van twintig meter afstand dat ze buitengewoon mooi was, en toen hij een paar meter dichterbij was gekomen, werd die indruk alleen maar bevestigd. Misschien raakte hij steeds meer van haar onder de indruk. Ze leek puur licht uit te stralen, al kwam dat waarschijnlijk door de lichtinval en de diamantachtige sneeuwvlokken.

Rusty was er nu van overtuigd dat zij degene was die hij had horen roepen, want ze verkeerde duidelijk in een shocktoestand. Ze stond tot aan haar enkels in de sneeuw, misschien op blote voeten, droeg een kort zijden jurkje dat haar geen enkele bescherming tegen de bittere kou bood, en toch leek ze daar geen acht op te slaan. Ze was ergens van weggevlucht, het huis uit, de straat op, maar nu rende ze niet naar hem toe zoals een bange vrouw dat zou hebben gedaan die bescherming zocht. Hij vroeg haar nog een keer wat er aan de hand was, en deze keer vroeg ze niet eens om hulp, maar keek ze hem aan alsof ze in trance was.

Toen hij haar tot op zo’n vijftien meter was genaderd, besefte Rusty dat zijn reactie op haar net zo vreemd was als haar catatonische blik. Als een vrouw in nood was, of ze nu knap was of niet, zou hij er normaal gesproken snel naartoe zijn gehold, maar nu waren zijn passen bedachtzaam. Onbewust was hij op zijn hoede, misschien door een ervaring in het verleden, iets wat hij zich niet onmiddellijk voor de geest kon halen, en toen hij het geluid van een naderend voertuig hoorde, bleef Rusty staan, ongeveer twaalf meter van de vrouw af.

Ze draaide haar hoofd naar rechts en tuurde de straat in, naar de naderende auto, die haar met de koplampen in het volle licht zette. Ze maakte geen enkele aanstalten om aan de kant te gaan, leek op die plek wortel te hebben geschoten, of misschien was ze inmiddels aan het wegdek vastgevroren.

Een Chevy Trailblazer remde, sneeuwkettingen knarsten, en het voertuig kwam naast de vrouw tot stilstand, zodat ze niet meer door de koplampen werd beschenen. Er zaten vier of vijf mensen in de terreinwagen.

Het raampje van het voorportier aan de passagierskant gleed zoemend open, en een oma-achtige vrouw stak haar hoofd naar buiten. ‘Is alles goed, schat? Heb je hulp nodig?’

Plotseling wist Rusty waarom hij zo merkwaardig op zijn hoede was geweest. Vier jaar terug. Afghanistan. Een vrouw in een boerka, alleen haar ogen zichtbaar. Ze liep naar een controlepost van het Amerikaanse leger toe. Hij zat een half huizenblok verderop, binnen bij een raam, toen ze de bom liet afgaan die ze om haar lijf had gebonden. Hij bevond zich buiten de gevarenzone, maar zag de afschuwelijke aanslag wel voor zijn ogen gebeuren.

Het zijden jurkje van de blondine benadrukte haar voluptueuze vormen zo sterk dat ze er geen bom onder verstopt kon hebben, maar op een manier die Rusty niet kon vatten, bleek ze zelf de bom te zijn. De oma in de Trailblazer stak haar hoofd uit het raam, stelde haar meelevende vragen, waarna er vanuit de lichtblonde schoonheid een dikke, zilverkleurige stroom... gesmolten metaal, leek het wel, op het gezicht van de oudere vrouw afschoot, en dat gezicht leek in het niets op te lossen terwijl ze in haar stoel terugzakte.

De zilverkleurige massa en de blonde vrouw leken een en hetzelfde te zijn, en terwijl de zilverkleurige massa de terreinwagen in spoot, bleef er op straat niets meer van haar gestalte over, alleen voetafdrukken in de sneeuw, en was ze geheel getransformeerd tot die agressieve stroom die de Trailblazer was binnengedrongen.

Vanuit de auto klonken wilde kreten, van ongeveer vier mensen, maar daarna van drie, minder hard, en het voertuig hobbelde heen en weer door wat er binnen gebeurde, krakend en piepend, schuddend op de banden, terwijl de veren een gepijnigd lied zongen. Nu was er nog maar één persoon die het uitschreeuwde. Een paar ramen barstten zonder dat ze braken, er sloeg iets tegen het glas, geen bloed maar misschien iets waar bloed in zat. De chauffeur had de macht over het stuur verloren, was misschien niet eens meer in leven, maar de Trailblazer kwam weer in beweging, reed verder over de kruising, raakte een stoeprand, boorde zich in een haag, kwam tot stilstand, naar links overhellend. De laatste kreet ebde weg in een ijle falsetstem, maar iets in de auto bleef in beweging, alsof dat als een dolle aanviel op de stoffelijke resten. Het was een en al chaos daarbinnen. Rusty zag glimmende, heen en weer flitsende vormen, maar wist niet wat er aan de hand was.

Hij had een paar aarzelende passen in de richting van de Trailblazer gedaan toen het voertuig zich weer in beweging zette en over de kruising reed. Maar tegen de tijd dat het voertuig tegen de heg tot stilstand was gekomen, wist hij dat hij de inzittenden op geen enkele manier kon helpen. Misschien kon hij zichzelf ook niet meer in veiligheid brengen, maar toch zette hij het op een lopen.

55

Deucalion bracht een derde groep kinderen naar het huis van Erika, waarmee het totaal aantal vluchtelingen dat daar was ondergebracht op tweeënveertig kwam, meer dan de capaciteit die het huis bood. Erika beweerde stellig dat er nog wel meer kinderen bij konden, en Addison Hawk was het met haar eens dat ze samen wel anderhalf keer zo veel kinderen aankonden als ze bepaalde huisregels instelden. Er was voldoende eten in huis voor de komende zesendertig tot achtenveertig uur, en tussendoor kon Deucalion nog meer voorraden brengen.

Maar toen de vierde groep bleek te bestaan uit vierendertig kinderen, moest worden gekeken waar die konden worden ondergebracht. Met behulp van Carson en Michael zette Deucalion ze op de banken aan weerszijden van de laadruimte, en in twee rijen op de grond, tegenover elkaar. Ze zaten zo dicht op elkaar dat het alleen kon omdat het ritje maar twee minuten duurde. De kinderen probeerden zich niet te laten kennen, een paar zaten zachtjes te huilen, maar anderen waren opgewonden vanwege dit spannende avontuur in het donker.

Omdat elke plek op aarde even ver van het huis van de Samples lag als het huis van Erika, reed Deucalion het paadje af, sloeg links af en reed het parkeerterrein van St. Bartholomew’s Abbey op, het klooster dat hoog in de bergen van noordelijk Californië lag. Op het drie hectare grote terrein lagen niet alleen het klooster met de gastenvleugel en de kerk, maar ook St. Bartholomew’s School, waar weeskinderen met lichamelijke beperkingen en ontwikkelingsstoornissen les kregen. De monniken ontfermden zich over de abdij en de kerk, en de school werd gerund door benedictijner nonnen, onder leiding van hun moeder-overste, zuster Angela.

Deucalion had hier meer dan twee jaar gewoond, in de gastenvleugel, en in die tijd had hij overwogen postulant te worden. Door de eeuwen heen had hij aanzienlijke periodes in kloosters van diverse geloofsovertuigingen doorgebracht, waar men hem nooit als een raar gedrocht had beschouwd, maar altijd als een broeder, en tot zijn eigen verbazing had hij soms de rol van mentor toebedeeld gekregen en had hij mensen begeleid die in zijn ogen wijzer waren dan hij.

Hij had St. Bart’s nog geen vierentwintig uur geleden bezocht, waarna hij eerst naar New Orleans was gegaan, daarna naar de reusachtige vuilstortplaats waar de oorspronkelijke Victor aan zijn eind was gekomen, en toen naar Carson en Michael in San Francisco, voortgedreven door de plotselinge overtuiging dat Victor weer tot leven gewekt was en zijn utopie weer najoeg, die zoals alle utopieën een ware hel was.

Toen hij uit de truck stapte, toeterde hij twee keer, in de hoop dat er iemand uit het klooster zou komen om hem te helpen. Hij liep naar de achterkant van de truck, deed de laadklep open en zei: ‘We zijn er. Jullie zullen het hier heerlijk vinden. Jullie blijven hier maar een tijdje, en ik weet zeker dat jullie het hartstikke leuk zullen vinden.’

De kinderen klommen uit de truck en ontdekten tot hun verbazing dat ze op een plek beland waren die ze helemaal niet kenden, terwijl ze maar twee minuten achter in de vrachtwagen hadden gezeten. Begin oktober viel er hier in dit gebergte nog geen sneeuw die bleef liggen. Het was een koude, heldere nacht, met een zee van sterren aan de hemel, en de sneeuwstorm was op magische wijze verdwenen.

Nadat de laatste kinderen uit de truck waren gestapt en Deucalion de laadruimte had vergrendeld, verscheen er een monnik. De reus keek er niet van op dat broeder Salvatore als eerste op het getoeter was afgekomen. De man werd ook wel ‘broeder Knokkels’ genoemd. Hij was Deucalions beste vriend in St. Bart’s, de enige die ervan op de hoogte was wie hij precies was, en hij was dan ook degene die het snelst zou begrijpen waar deze kinderen vandaan kwamen en waarom ze hier ondergebracht moesten worden.

Dit was een dag vol voortekenen, waarvan broeder Knokkels een van de minst opvallende was, een dag vol gebeurtenissen waaruit steeds meer bleek dat degenen die tegen Victor in opstand waren gekomen niet alleen stonden, dat de wereld van pool tot pool geen begraafplaats mocht worden, ongeacht hoeveel slachtoffers er in Rainbow Falls zouden vallen. Deucalion geloofde stellig dat de gebeurtenissen zich steeds meer tegen Victor zouden keren naarmate de nacht vorderde – zolang degenen die tegen hem in het geweer waren gekomen het volhielden, er niet vandoor gingen, en bereid waren hun leven te geven voor wat ze zagen als het goede. Wonderen kreeg je niet in je schoot geworpen, wonderen moest je verdienen.

Pater Abbot kwam ook snel aanzetten, en hij bracht de kinderen naar het gastenverblijf, waar ze een plek kregen in de slaapkamers en woonvertrekken. Ze waren te jong om lang in de greep van de angst te blijven als het gevaar geweken was. Door hun onschuld waren ze nog veerkrachtig, en ze gaven zich over aan de verwondering. Hun opgewonden stemmen, lief en helder, klonken als een soort muziek door de nacht van de Sierra Nevada.

Toen Deucalion weer met broeder Knokkels onder vier ogen was, zei hij: ‘In Montana is een afschuwelijke situatie ontstaan, in een stadje genaamd Rainbow Falls. Waarschijnlijk is het nog niet op het landelijke journaal geweest, maar er wordt al wel op de regionale radio over verteld. Het is zo bizar dat de meeste media het eerst niet zullen willen geloven, maar het zal vanzelf blijken dat het waar is. Ik heb geen tijd om je het hele verhaal uit te leggen, dus je kunt maar beter de tv in de recreatiezaal aanzetten en je schrap zetten voor de afgrijselijke dingen die op dit ogenblik gebeuren.’

Broeder Knokkels keek naar de truck en zei: ‘Hoelang deed je erover om hier te komen?’

‘Een oogwenk.’

‘Ik zou best weleens zo’n ritje willen maken.’

‘Misschien komt het er ooit nog eens van.’

Broeder Knokkels keek hem een ogenblik nadenkend aan. ‘Als ik nog net als vroeger was, toen ik iedereen in elkaar sloeg en op paarden wedde, denk ik dat ik misschien niet veel geld op de kans zou zetten dat zo’n ritje er ooit nog eens van zou komen. Zien we je hier nog eens weer? Ooit?’

Deucalion keek omhoog naar de lucht, naar de oneindigheid aan sterren, en zei: ‘Jullie krijgen hier straks sneeuw. Over negen nachten, rond zeven uur ’s avonds. Er zal dan een centimeter of dertig verse poedersneeuw vallen.’

56

Nadat ze de keuken van de Meriwether Lewis in brand hadden gestoken, bleven ze buiten in de sneeuwbui staan wachten, met hun wapens in de aanslag, om te zien of er iets naar buiten zou komen. Al snel grepen de vlammen om zich heen, wat in Sully’s ogen een soort vreugdevuur was. De eerste explosie veroorzaakte blauwe vlammen, van de spiritus, en daarna volgden witte en oranje vlammen doordat de plantaardige olie was gaan branden. Sneller dan hij had verwacht knalden de ramen door de intense hitte kapot, een prachtige bezegeling van hun plan. Toen de keuken was veranderd in een razende vuurzee en geen smerige, buitenaardse wezens naar buiten kwamen, in brand of anderszins, leek het of hun werk hier erop zat. De school was wel voorzien van een sprinklerinstallatie, maar door het explosieve begin van de brand was de kans groot dat alles in vlammen opging en er niets dan een uitgebrand gebouw overbleef, waarmee alle onaardse gedrochten waren verdelgd die daar eventueel hadden rondgehangen.

Sully keurde het vernietigen om het vernietigen af, iets wat tegenwoordig steeds meer in de mode leek te komen, maar wel moedigde hij het verbranden of anderszins bestrijden van het kwaad aan wanneer het kwaad zijn plaats in de duisternis niet kende en het nodig achtte zijn lelijke kop aan de wereld te laten zien en met ontblote tanden recht op je afkwam. Een beetje kwaad kon de wereld wel gebruiken, zodat het goede iets had om zich mee te vergelijken, maar het kwaad moest niet denken dat het voorrang had en ook nog eens voor het eten was uitgenodigd.

Toen ze naar de Hummer liepen die tussen twee schoolbussen in stond, zei Grace Ahern: ‘Als ze de leerlingen van de basisschool aan die Bouwers wilden voeren, zijn ze dat misschien ook wel van plan met de leerlingen van de middelbare school. We moeten daarnaartoe om die krengen daar ook in de hens te steken.’

Grace zei waar het op stond, en ze meende wat ze zei, en Sully York vond niets heerlijkers dan de klank van haar stem, die nuchtere kijk van haar, en die houding van we-geven-nooit-op. Ze had haar zoon in haar eentje grootgebracht, werkte zich uit de naad, had meer dan één baan, en ook al hadden ze het niet breed, toch hadden ze hun trots en elkaar. Het leek hem sterk dat deze vrouw ooit zou mekkeren of jammeren. Zelfbeklag was niets voor haar, zoals het destijds niets voor de Crazy Bastards was om voor een gevecht weg te lopen – of dat te verliezen.

Bryce en Sully stapten voorin, en Travis ging achterin zitten, naast zijn moeder, en zo was het goed, om verschillende redenen. Sully zou graag de helft van de tijd de straat voor hem in de gaten houden, en de andere helft van de tijd Grace in het achteruitkijkspiegeltje, maar omdat hij nog maar één oog had, kon hij het zich niet veroorloven om zich te laten afleiden. Hij was in de herfst van zijn leven nog verliefd geworden, verdomd als het niet waar was, en dat zou uiterst gênant zijn geweest als het niet zo heerlijk was en als zij niet het toonbeeld van lef en branie was.

Natuurlijk was hij te oud voor haar, dat stond als een paal boven water. Ze waren allebei te oud voor haar, hij en Bryce, al was Sully meer dan tien jaar jonger dan de schrijver en had hij nog geen ouderdomspensioen, en hij was zeker nog niet afgeleefd. Goed, hij had nog maar één oog en één oor, en één hand, maar hij had ook geen blindedarm en milt meer, en geen vrouw was daar ooit over gevallen. Desondanks was hij te oud voor haar, al viel er iets te zeggen voor het feit dat hij niet te oud was om de mannelijke rol te vervullen die Travis nodig had om zich naar behoren te ontwikkelen en uit te groeien tot een sterke, evenwichtige jongeman.

Ze kwamen bij de Willam Clark High School aan en zetten de auto op de parkeerplaats achter het gebouw neer. Grace werkte hoofdzakelijk op Meriwether Lewis, maar soms zat ze parttime op de middelbare school om voorbereidingen te treffen voor de lunch van de volgende dag, en daarom kende ze de code om het alarm uit te schakelen.

Ze deed het licht aan en bleek helemaal gelijk te hebben, net als de profetes Cassandra, en ze kwam onmiddellijk in actie, net als Diana, de godin van de jacht. Deze keuken werd niet geteisterd door een kakkerlakkenplaag, maar door die weerzinwekkende zakken die aan het plafond hingen.

Met z’n vieren vormden ze al een team dat goed op elkaar ingespeeld was zonder dat er overlegd hoefde te worden, en ze gingen aan de slag om weer een louterende brandstapel te maken.

Helemaal fantastisch!

57

De Hive telt veel te veel plasmaschermen. Er is buitensporig veel moeite gedaan om Victor de Onbevlekte op tijd van alle ontwikkelingen op de hoogte te houden. Als de financiële mogelijkheden onbeperkt zijn, bestaat de neiging kritieke systemen een te grote plaats in het geheel te geven, en dit is absoluut een voorbeeld van absurde overtolligheid. Werkelijk overal hangen schermen. Overal waar je kijkt. Het enige waar hij nu behoefte aan heeft, is lopen en nadenken, om de verfrissende stromingen van briljante ideeën, theorieën en analyses door zijn uitzonderlijke geest te laten spoelen. Maar waar hij ook kijkt, steeds ziet hij een plasmascherm dat met het drietonige signaal om zijn aandacht vraagt. Ze werken hem bovenmatig op de zenuwen.

Niets wat gemeld wordt, is van enig belang; de gebruikelijke mugjes voor de wielen van de Communitarische oorlogsmachine. De Bouwers die in de cocons in de Meriwether Lewis School hangen te rijpen, hebben hun ontwikkelingen niet meer doorgegeven. Dat ligt niet aan die Bouwers, maar is het zoveelste teken dat het volgsysteem disfunctioneert, nog erger dan spullen die van de overheid afkomstig zijn, want het zijn spullen van de overheid made in China.

En nu is er ook geen bericht meer ontvangen van de Communitariërs die naar het radiostation zijn gestuurd om de zender over te nemen. Het probleem ligt natuurlijk niet bij de Communitariërs, want die vormen een onstuitbare troepenmacht en zijn perfect ontworpen en gefabriceerd. Elk mogelijk probleem dat zich voordoet is te wijten aan het volstrekt inadequate Chinese communicatiesysteem, dat ongetwijfeld is gesaboteerd door ontevreden fabrieksarbeiders in Sjanghai of Shenyang of Kanton, die menen dat ze niet voor twee dollar per dag zouden hoeven te werken en daarom hun ongenoegen afreageren op volstrekt onbekenden aan de andere kant van de wereld die hun producten gebruiken. Idioot-menselijke economische systemen.

Elk probleem dat gemeld wordt, vereist dezelfde aanpak, en Victor loopt door zonder zijn aanbeveling uit te spreken, omdat de Communitariërs te allen tijd volgens dezelfde richtlijnen opereren: Raadpleeg het programma over strategie en tactieken, volg de aanbevolen procedure en ga gewoon door.

Van de praktisch oneindige hoeveelheid problemen die mensen je kunnen opleveren, is een van de ergste de economische systemen die ze hanteren. Of het nu om het kapitalisme of het communisme gaat, of een mengvorm, altijd betreft het een buitengewoon inadequaat systeem, en dat ligt hoofdzakelijk aan hetzelfde: steeds blijven ze afhankelijk van arbeiders die verwachten op de een of andere manier voor hun inspanningen gecompenseerd te worden.

Met Communitariërs heb je daar geen last van. Communitariërs hebben geen geld nodig om naar een film of concert te gaan, of om het nieuwste boek van de populairste literator van het moment aan te schaffen. In zulke zaken zijn ze niet geïnteresseerd. Ze hebben geen geld nodig om auto’s of nieuwe kleren te kopen, omdat ze gewoon pakken wat ze nodig hebben. En ze hebben niet tot in alle oneindigheid spullen nodig om aan hun onstilbare kooplust tegemoet te komen, omdat ze allemaal uiteindelijk op hetzelfde moment dood neer zullen vallen. Dat is een perfect economisch systeem.

Zhonghua Renmin Gongheguo. De Volksrepubliek China. Het probleem zit meteen al in de naam ervan. Volksrepubliek. Volk. Mensen.

Weer klinkt het drietonige signaal, en deze keer leest Victor op het plasmascherm dat de rijpende Bouwers in het huis van dominee Kelsey Fortis uren geleden voor het laatst iets van zich hebben laten horen. Pas nu is dat door het volgsysteem opgemerkt.

Het liefst zou hij weer teruggaan naar de lagergelegen verdiepingen van dit complex, naar de rust van de gangen en vertrekken daar, waar geen plasmaschermen hangen. Maar omdat daar geen Communitariërs zijn om in zijn behoeften te voorzien, moet hij hier blijven, juist op dit moment. Misschien heeft hij meer zorg nodig nu er zo veel berichten binnenkomen over problemen die helemaal geen problemen zijn, maar slechts fouten van het volgsysteem.

Als Victor een hoek omslaat, staat er weer een tafel met drie poten voor hem klaar, met daarop een koud flesje water. Naast het flesje staat een lavendelblauw schoteltje. Op het schoteltje liggen twee oranjebruine capsules en een knalgele, grote pil.

Hij staat ervan te kijken dat deze dingen hier zijn neergezet terwijl hij nog niet zo lang geleden de glanzende rode capsule en de witte pil had ingenomen die op een geel schoteltje klaarlagen. Maar natuurlijk heeft hij ook deze nodig. Niet alleen zijn inwendige organen maar ook zijn hersengolven – alfa, bèta, delta en thèta – en diverse hormoonspiegels worden zorgvuldig in de gaten gehouden, op telemetrische wijze, dag en nacht. Om te allen tijde ten volle gebruik te kunnen maken van zijn ongekende intelligentie heeft hij een briljante mix van natuurlijke voedingstoffen uitgedokterd – kruiden, exotische specerijen, gemalen wortelgewassen, ultragezuiverde mineralen – en een breed scala aan farmaceutische producten in buitengewoon uitgekiende hoeveelheden, die hem worden aangeboden als de telemetrisch doorgegeven data aangeven dat hij die nodig heeft.

Het flesje water is ontegenzeggelijk koud, maar minder koud dan Victor zou willen. Voor oranjebruine capsules en een knalgele pil is een lavendelblauw schoteltje niet de juiste keuze. Aan de andere kant heeft hij nooit eerder tegelijkertijd oranjebruine en knalgele mentale ondersteuning nodig gehad, zodat de Communitariërs die geprogrammeerd zijn om hem terzijde te staan iets hebben moeten improviseren. Per slot van rekening zijn ze niet geïnteresseerd in zaken als binnenhuisarchitectuur of kunst.

Hij neemt de spullen in die voor hem zijn klaargelegd. Als kloon van de grote Victor Frankenstein is hij nog briljanter dan zijn naamgenoot, heeft hij zichzelf tot deze grote hoogte ontwikkeld en is hij niet in staat fouten te maken. Daarom zijn ook de Communitariërs, die hij zelfgeschapen heeft, niet in staat fouten te maken.

Nadat Victor een paar minuten gelopen heeft, begint hij zich beter te voelen dan de afgelopen uren. De wateren van zijn geest zijn helderder en dieper en verrassend koeler dan eerst, en bruisen met gedachten die geen mens of kloon tot nu toe heeft gekend, ideeën die als grote scholen zilverkleurige vissen voorbijkomen, in indrukwekkende patronen en hoeveelheden.

De plasmaschermen blijven een tijdje stil, maar op een gegeven moment klinkt het bekende signaal toch weer en komt hem het bericht onder ogen dat de Moneyman zijn bezoek heeft afgezegd. De man moest voor zaken naar Denver en is onder strikte geheimhouding met zijn gevolg naar een safehouse in Billings gegaan. Van daaruit zou hij in het geheim naar de Hive komen, ’s morgens in alle vroegte, per helikopter of in een konvooi Land Rovers, als er door weersomstandigheden niet gevlogen kon worden. Hij zou dan een rondleiding door het gebouw hebben gekregen en door het overmeesterde stadje worden rondgereden. Maar in plaats daarvan gaat hij nu terug naar Denver. Het komt door de radio-uitzending van KBOW dat hij zijn plannen heeft gewijzigd. Hij beweert dat de radio-uitzending door mensen buiten Rainbow Falls is opgenomen en naar verschillende internetsites is gestuurd.

Victor heeft een onvergetelijke ontvangst voor de Moneyman georganiseerd, en hij is niet blij met deze absurde en laffe reactie op wat een gemakkelijk te verhelpen probleem is. Op dit moment zijn Communitariërs bezig met het volgen van de aanbevolen procedure, en ze gaan gewoon door.

De Moneyman is slechts een mens, en hoewel hij rijk is en veel macht heeft, is zijn oordeel niet onfeilbaar. Als KBOW eenmaal is ingenomen en alle medewerkers van het radiostation door Communitariërs zijn vervangen, zullen ze de luisteraars vertellen dat de berichten die te horen zijn geweest, niet waar zijn. Burgers zijn gemakkelijk te beïnvloeden, en het is net zo makkelijk om ze een vals gevoel van veiligheid te bezorgen. Uiteindelijk zal de Moneyman zijn fout inzien – al zal hij dat nooit toegeven – en dan zal hij meer dan ooit bereid zijn Victor in zijn plannen te steunen.

Omdat Victor de Onbevlekte alle herinneringen van de oorspronkelijke Victor heeft meegekregen, kent hij velen die zo zijn als de Moneyman. Allemaal koesteren ze dezelfde verdorven verlangens. Hun gedrag is voorspelbaar.

Alles zal goed komen en alle dingen zullen goed komen in deze wereld van Victor de Onbevlekte.

58

Rusty Billingham rende voor zijn leven, midden op straat, recht tegen de door de wind voortgedreven sneeuw in, die zo ijzig koud was geworden dat de vlokken niet op zijn gezicht smolten maar er als zandkorrels tegenaan sloegen. Een paar keer keek hij achterom naar de Trailblazer, bang dat het voertuig achteruit laveerde of zelfs al zijn kant op kwam, met achter het stuur een monster waar niemand ooit een liedje over zou schrijven, althans niet het soort liedjes dat Rusty schreef. Maar de terreinwagen bleef roerloos staan, en hij dacht dat de blonde duivelse verschijning misschien tijd nodig had om alle inzittenden te verzwelgen.

Dat was de meest krankzinnige gedachte die ooit bij hem was opgekomen, maar hij wist dat zijn ogen hem niet hadden bedrogen. Feiten waren feiten, en de werkelijkheid bestond uit die feiten, niet uit hoe jij wilde dat de wereld eruit zou moeten zien. Als je een ladekast bouwde, was er maar één manier om de juiste zwaluwstaartverbindingen te maken, en hij kon er niet omheen dat de blonde vrouw eigenlijk helemaal geen echte vrouw was, maar een nieuw soort vraatzuchtig roofdier. Door films dacht je al gauw aan aliens, en misschien was zij er wel een, maar op dit moment maakte het niet uit wat ze precies was. Belangrijker was om te weten of er nog meer van haar soort in de buurt waren, en met z’n hoevelen ze waren.

Zijn vragen werden voor een deel beantwoord toen hij een ratelend salvo vanuit een huis links van hem hoorde. De snelle halfautomatische schoten verbrijzelden een raam op de eerste verdieping, glasscherven vielen op het met sneeuw bedekte dak van de veranda. Niemand schreeuwde, maar onwerkelijke schaduwen gleden door het deel van de kamer waar Rusty naar binnen kon kijken. Twee korte schoten achterelkaar deden vermoeden dat de schutter of het doelwit was bezweken, waarschijnlijk niet de laatste.

Rusty was lichamelijk fit. Na de oorlog was hij aan zijn conditie blijven werken, en hij kon anderhalve kilometer hardlopen zonder dat hij ervan ging hijgen, alsof hij gewoon door de kamer liep. Maar nu hapte hij naar adem, en zijn hart ging tekeer alsof hij een halve marathon had gelopen. Hij wilde blijven leven, maar hij wilde ook dat Corrina bleef leven, en het was haar mogelijke dood die hij vreesde.

In de verte, vanuit westelijke richting, klonk weer een kreet, te zwak voor hem om te horen waar het geluid precies vandaan kwam. Daarna meer dan één kreet, van verschillende personen, drie of vier, ergens vanuit het oosten, mogelijk uit de straat die evenwijdig liep aan deze. Toen Rusty bij de volgende kruising kwam, kwamen er twee grote Duitse herders aan, zo stil als spookhonden, te bang om te blaffen, op de vlucht voor iets waar zelfs honden van deze grootte en fabelachtige moed bang voor waren.

Rusty rende over de kruising, achter de honden aan, toen hij de lucht in oostelijke richting zag oplichten, eerst een vaalgeel schijnsel, maar plotseling feller en oranje. Geen moederschip met extra soldaten zoals de vrouw die de Trailblazer had aangevallen, geen voorwerp, maar vuur dat door de laaghangende wolken en de vallende sneeuw werd weerkaatst. Er stond iets in brand. Gezien de intense gloed ging het om een groot gebouw.

Het ene moment liep hij rustig door de sneeuw naar huis en was het een avond als vele andere, en het volgende moment stonden de poorten van de hel open en werden er demonen op de wereld losgelaten. Hij wist dat er plekken op aarde bestonden die een ware hel waren of in een ware hel konden veranderen, maar niet Montana. Elders op aarde bestond de pure waanzin in tal van variaties, maar hier in Montana hadden ze er maar een beperkte keuze van.

Corrina Ringwald woonde in het op een na laatste huis in dit rijtje, rechts. Moest je nou eens zien: niet groot, maar wel prachtig, gebouwd met liefdevolle toewijding en vol trots onderhouden, een huis dat thuis uitstraalde, en liefde en gezelligheid. Geen plek voor Norman Bates of Charles Manson, geen plek waar ooit nare dingen zouden mogen gebeuren, al was dat natuurlijk altijd mogelijk. Dat mocht je nooit vergeten.

Het licht op de veranda was aan, geelbruine ruitjes in een koperen lantaarn, een uitnodiging die voor hem bestemd was. Ze had voor hen beiden gekookt. Hij hoorde muziek uit het huis komen, Rod Stewart met ‘Someone to Watch over Me’. Rusty belde aan, en meteen een tweede keer, nog voordat de klanken van de eerste keer waren weggestorven.

Plotseling vroeg hij zich af wat hij zou doen als Corrina niet zou opendoen, maar iemand zoals de blonde vrouw in het blauwe jurkje. Hij deed een stap achteruit, en nog een, bang dat hij te laat was.

Corrina deed open. Nog nooit was Rusty zo blij geweest haar te zien. Ze glimlachte ontspannen naar hem. Door de muziek had ze de geluiden van de groeiende chaos buiten niet gehoord.

Toen ze opendeed, zei ze: ‘Vanavond serveren we een stoofpotje...’ Aan zijn gezicht zag ze onmiddellijk dat er iets aan de hand was, en haar glimlach verdween op slag. ‘Wat? Wat is er gebeurd?’

Rusty keek achterom. Er was niemand op straat. Voorlopig niet, althans.

Hij trok zijn sneeuwschoenen niet uit, maar pakte haar hand, liep naar binnen, sloot de deur, en draaide die op slot. Hij deed het licht op de veranda uit, en ook de lamp in het halletje. ‘Doe alle lichten uit. In het hele huis. Misschien denken ze dan dat er niemand thuis is en komen ze niet binnen.’

Verbouwereerd vroeg ze: ‘Wie?’

Hij liep naar de woonkamer en deed alle lampen uit. ‘Eerst het licht uitdoen, daarna leg ik het wel uit.’

‘Rusty, ik word bang van je.’

‘Verdomme, dat is ook de bedoeling. Schiet op!’

Nog nooit was hij zo tegen haar uitgevallen. Ze kende hem te goed om er aanstoot aan te nemen, en snel deed ze wat hij haar opgedragen had.

Rusty zette de cd-speler uit, liep in het schemerduister naar de zijkant van een raam en tuurde tussen de gordijnen en de muur door naar buiten. Hij keek schuin de straat in, naar het zuiden, de richting waaruit hij was gekomen.

Niets te zien. Geen verkeer. Geen vrouwen die geen vrouwen waren. Geen vluchtende honden.

Corrina kwam de woonkamer in. Er brandde geen licht meer in huis. ‘Waar ben je?’

‘Hier,’ zei hij, en hij pakte haar hand en leidde haar naar de andere kant van het raam, zodat ze tegenover elkaar stonden, met de breedte van het raam tussen hen in, zonder dat een van hen van buiten af te zien was.

Hij zag haar als een schim, en haar bleke gezicht werd nauwelijks beschenen door het licht dat vanbuiten kwam.

‘Ik heb geprobeerd het alarmnummer te bellen,’ zei ze, ‘maar de telefoon doet het niet.’

‘Hou jij de straat in noordelijke richting in de gaten. Ik heb zicht op de zuidkant.’

‘Ik krijg kippenvel van je. Wat moet ik dan zien?’

‘Maakt niet uit. Je moet meteen zeggen als je iets ziet. Er was een vrouw op straat, die daar maar wat stond te staan, alsof ze in trance was. Ze vroeg om hulp. Dat zei ze echt letterlijk – Help me! – en ik liep naar haar toe. Toen kwamen er mensen in een Trailblazer aan. Ze draaiden een raampje open om te vragen wat er aan de hand was, en die heeft ze toen allemaal doodgemaakt.’

‘O, mijn god.’

‘Als ik dichterbij was gekomen, had ze mij waarschijnlijk ook vermoord.’

‘Had ze een pistool?’ vroeg Corrina. ‘Heeft ze ze doodgeschoten?’

Rusty’s gedachten tolden door zijn hoofd. Hij bedacht wat hij nog meer kon doen. ‘Mijn voetstappen in de sneeuw. Op het paadje, naar de veranda. Misschien komen ze hier niet meteen naartoe, misschien worden mijn sporen tijdig door de wind en de sneeuw uitgewist.’

‘Is er meer dan één? Eerst had je het over een vrouw.’

‘Hou de straat goed in de gaten. Niet wegkijken. Er zijn er meer dan één. Door de hele stad zijn ze mensen aan het vermoorden. Buiten op straat kun je het horen. Mensen schreeuwen. Er wordt geschoten. In het oosten staat iets in brand. Maar je hoort geen sirenes, niemand lijkt zich er iets van aan te trekken, misschien omdat er helemaal geen brandweermannen zijn om ernaartoe te gaan.’

‘Rusty, zulke grapjes maak je anders nooit.’

‘Nee, dat klopt.’ Toen hij de geur van de vleesschotel en van aardappels uit de oven rook, dacht hij aan een ander gevaar. ‘Als ze hier binnendringen en merken dat het eten bijna klaar is, weten ze dat we er zijn. We kunnen ons dan wel verstoppen, maar ze gaan dan net zo lang zoeken tot ze ons gevonden hebben. Hier kunnen we niet blijven. We maken de meeste kans als we steeds in beweging blijven, net als de honden, tot we hulp vinden.’

‘Honden?’

‘Ik heb nog nooit zulke bange honden gezien.’

Ze zei: ‘Er komen mensen aan. Ze lopen midden op straat.’

Vanuit zijn positie kon Rusty ze niet zien, maar hij maakte zich geen illusies dat de cavalerie was gearriveerd. Ze waren zo snel als een vuurgevecht, met dit verschil dat deze vijand geen wapens nodig had, en dat Rusty geen wapen had. ‘Hoeveel?’

‘Acht. Het zijn merkwaardige figuren.’

‘Merkwaardig? In welke zin?’

‘Ze lopen twee aan twee, staren recht naar voren, en het is net of ze marcheren. Vijf vrouwen, drie mannen. Ze zijn geen van allen op het weer gekleed.’

Rusty boog zich iets naar voren en durfde om het hoekje van het raam in noordelijke richting te kijken.

Corrina zei: ‘Wat zijn dat voor mensen? Artiesten? Zo zien ze er tenminste wel uit.’

Hij trok zich weer terug, en zijn hart ging weer wild tekeer. ‘Het zijn geen mensen. Ze... veranderen. Ik weet niet eens goed wat ze precies zijn.’

Iets in het gedrag van de acht was zo verontrustend dat Corrina niet op zijn bizarre opmerkingen inging.

‘Kom mee,’ zei hij. ‘Snel, we moeten hier weg. Naar achteren.’

Corrina liep achter hem naar de gang, trok de kastdeur open en zei: ‘Ik heb een jas en laarzen nodig.’

‘Pak een jas. Geen tijd voor laarzen.’

Ze deed een jas aan terwijl ze samen doorliepen naar achteren.

Rusty ging voorop. Toen hij de donkere keuken betrad, zag hij dat er iemand achter het huis op de veranda stond, en hij ving een glimp van het gezicht op. Snel liep hij terug naar de gang en trok haar met zich mee. ‘Achter het huis staat er al eentje.’

Toen ze door de gang naar de hal liepen, klonk de deurbel. Een van die gedrochten stond dus voor de deur.

‘Naar boven,’ fluisterde hij. Hij hield haar hand vast om te voorkomen dat ze zou vallen als ze haar voet verkeerd neerzette op de onverlichte trap.

59

Commissaris Rafael Jarmillo en plaatsvervangend commissaris Kurt Nevis, die als Communitariër zijn gelijke was, waren het huis van de Snyders binnengegaan. In de woonkamer troffen ze Warren Snyder aan, de algemeen directeur van radiostation KBOW, die daar in een gemakkelijke stoel zat. Zijn vrouw, Judy Snyder, zat samen met hun negentienjarige zoon Andrew op de bank. Ze verroerden zich niet, omdat ze te horen hadden gekregen dat ze stil moesten blijven zitten, maar hun ogen schoten van angst heen en weer. Ze zouden al veel eerder moeten zijn opgehaald om in een van de pakhuizen door een Bouwer te worden verwerkt. Maar hier zaten ze dus. De zoon leek in zijn broek te hebben geplast.

De kloon van Judy Snyder was hier gebleven om de drie te bewaken, maar ze was niet in de woonkamer. Jarmillo en Nevis troffen haar naakt in de keuken aan.

De ongeklede kloon zat op handen en knieën naast een emmer met naar dennen geurend sop en was bezig de vloer met een borstel en verschillende sponzen schoon te maken. Ze keek niet op toen de twee mannen binnenkwamen maar bleef in opperste concentratie de vloertegels boenen.

‘Wat doe je?’ vroeg Jarmillo.

Ze zei: ‘Er was geen netheid in dit huis. Als er geen netheid is, kan er ook geen orde zijn. Ze hebben een poes. Die verhaart voor tien. Overal waar je kijkt, liggen haren. Ik ben blij dat we de katten ook doodmaken. Ik heb hier gigantisch schoongemaakt, en uiteindelijk was er geen haar meer te bekennen, maar ik ben nog niet boven geweest. Daar is het vast net zo’n troep. Ik heb de prullenbak in de afvalcontainer gegooid, zo smerig was die. Maar kattenharen en viezigheid uit de kattenbak waren nog niet alles. Het aanrecht en de keukentegeltjes moesten hoognodig worden schoongemaakt. Vooral de voegen. Die voegen waren walgelijk vies. En toen de koelkast, en nu de vloer. Het kost me nog uren voordat ik deze vloer schoon heb. Vooral de voegen.’

‘Waarom heb je niks aan?’ vroeg Jarmillo.

‘Ik zag dat mijn kleren gekreukeld waren. Dat stoorde me erg. Ik moest de hele tijd aan die kreukels denken. Omdat ik aan niks anders kon denken, heb ik mijn kleren uitgetrokken en heb ik ze gestreken, zodat ze weer in perfecte staat waren, en toen heb ik ze weer aangedaan. Maar weet je wat er toen gebeurde? Ik had nauwelijks nog iets gedaan, alleen maar wat geveegd, en toen zaten er alweer kreukels in. Dus toen moest ik weer mijn kleren uitdoen om ze te strijken, en daarna kwamen er weer kreukels in, dus toen heb ik ze nog een keer uitgetrokken en ze gestreken, en toen heb ik ze maar niet meer aangedaan en ze opgehangen, zodat er niet nog meer kreukels in komen.’

‘Heeft Warren extra sleutels van het radiostation? Waar bewaart hij die?’

Communitariër Judy begon de vieze voegen tussen de vloertegels weer te boenen en zei: ‘Dat weet ik niet. Ik heb het geheugen van dat stomme takkewijf niet gedownload. Dat hoefde niet, omdat ik me toch niet als dat stomme takkewijf hoefde voor te doen maar er alleen voor hoefde te zorgen dat die idiote zoon van haar door zijn kloon kon worden aangepakt.’

Jarmillo liep terug naar de woonkamer. Plaatsvervangend commissaris Nevis bleef in de keuken en keek toe hoe Judy de vloer schrobde.

‘Warren,’ zei de commissaris tegen de algemeen directeur van KBOW, ‘heb je reservesleutels van het radiostation?’

Warren Snyder trilde met zijn mond, maar gaf geen antwoord.

‘Je kunt niet anders dan me antwoord geven,’ zei Jarmillo. ‘Je bezit niet de wilskracht om je tegen me te verzetten.’

Aarzelend vertelde Warren waar de sleutels lagen, in een laatje in de keuken.

Toen commissaris Jarmillo weer in de keuken kwam, zat plaatsvervangend commissaris Nevis op zijn handen en knieën met een spons in zijn hand en hielp hij Judy met het schoonmaken van de vloer.

‘Wat doe je?’ vroeg Jarmillo.

‘De enige deugd is efficiëntie,’ zei Nevis. ‘De enige zonde is inefficiëntie. Je kunt niet efficiënt werken in een wanordelijke omgeving.’

‘Dat kan wel zo zijn, maar jij hoeft niet steeds in deze omgeving te werken. Sta op en kom mee.’

In het laatje zaten verschillende sleutels. Gelukkig waren ze gelabeld, al was dat niet consequent gebeurd. Binnen negenenveertig seconden had de commissaris de KBOW-sleutels gevonden. In een ordentelijke la zouden ze voor het grijpen hebben gelegen en had het hem één of hooguit twee seconden gekost. Hij voelde de aandrang zaken op orde te stellen, maar uiteindelijk schoof hij de la toch dicht.

Plaatsvervangend commissaris Kurt Nevis, die als Communitariër in alle opzichten de gelijke van commissaris Jarmillo was, besloot niet met hem mee te gaan naar het radiostation maar bleef in de woning van de Snyders om de plinten schoon te maken. Hij had gezien dat die hoognodig een sopje konden gebruiken.

60

Toen Deucalion de parkeerplaats van St. Bartholomew’s verliet en onmiddellijk de oprit van het huis van de Samples opreed, stond Carson O’Connor al te wachten. Nog voor hij kon uitstappen, was ze al naar hem toegelopen en begon ze door het geopende portier tegen hem te praten.

‘Hier zijn maar drie nieuwe kinderen. Michael houdt ze bezig. Grootste nieuws is het radiostation. Er is een aanval op het gebouw geweest, maar die is afgeslagen. Mason Morrell heeft in de uitzending gezelschap gekregen van een FBI-agent, ene Frost. En ze beweren dat er een van Victors nieuwe scheppingen in de studio is, die naar onze kant is overgelopen.’

In Deucalions ogen verscheen het pulserende licht van een ander oord, een ander tijdperk.

Ze moest denken aan de eerste keer dat ze die ogen gezien had, in New Orleans, in het appartement van Bobby Allwine, waar alles zwart was – de vloer, de muren, het plafond, het meubilair. Toentertijd was ze op haar hoede, maar ze was niet bang voor hem, omdat ze niemand de lol gunde op die manier macht over haar uit te oefenen. Om haar vertrouwen te winnen, had hij gezegd: ‘Ik ben niet langer het monster. Ik ben alle hoop die je hebt.’ Daar had hij gelijk in gehad, en het gold nog steeds.

Hij keek van achter het stuur van de truck op haar neer en zei: ‘Dit is hét moment, Carson. Laten we het afmaken, laten we hém afmaken. Ik heb... redenen om aan te nemen dat dit zijn laatste dag is. En voor het geval ik daarbij aan mijn eind kom, of jij en Michael – of wij alle drie... het is me een ware eer en genoegen geweest jullie te hebben gekend en jullie vriend en bondgenoot te zijn geweest.’

Ze strekte haar arm en nam een van zijn gigantische handen in die van haar. Eerst kon ze geen woord uitbrengen en hield ze zijn hand zwijgend vast. Maar toen zei ze: ‘Je zult niet sterven.’

‘Ik had al lang dood moeten zijn. Ieder menselijk wezen wordt geboren om uiteindelijk dood te gaan, maar ik ben uit de doden tot leven gewekt en ik ben niet bang voor de dood. Ik hou van deze wereld, van de pracht ervan, maar niets is beter dan te sterven in een poging die wereld te redden.’

‘Ook als je doodgaat,’ zei ze, ‘zul je niet voor altijd dood zijn.’

Hij glimlachte, en het licht pulseerde in zijn ogen. ‘Geef Scout een zoen van me.’

Toen ze een stap naar achteren deed, trok hij het portier dicht. Ze zag dat de truck een halve cirkel beschreef en vervolgens in het niets oploste.

In een oogwenk reed de truck van het huis van de Samples naar het parkeerterrein van KBOW, waar het voertuig over dode mannen reed die daar lagen. Het waren natuurlijk geen mensen, maar exemplaren van Victors nieuwe ras, die op veel meer weerstand waren gestuit dan ze voor mogelijk hadden gehouden.

Deucalion stapte uit en besefte dat deze gesneuvelde belagers nog maar een paar minuten dood waren. Degenen die hij niet had overreden, waren nog maar met een dun laagje verse sneeuw bedekt.

Hij liep om een lijk heen en kwam met één stap in de techniekruimte van het gebouw terecht. ‘Heb je een van hen gevangengenomen?’

Ralph Nettles keek van het controlepaneel op, niet verbaasd maar juist met een uitdrukking van waar-bleef-je-nou. ‘Ik niet. Een of andere oude zonderling. Hij zit in Sammy’s kantoor, samen met een kloon van ene Barry Bozeman, een agent.’

61

Toen Rusty Billingham en Corrina boven aan de donkere trap waren gekomen, werd er weer aangebeld. De tonen waren onder normale omstandigheden zeer aangenaam, twee maten van iets klassieks, mogelijk een stuk van Beethoven, maar nu klonk elke toon kil en sinister en vibreerde door hem heen, alsof zijn wervelkolom als een buis van een xylofoon in trilling werd gebracht. Er werd twee keer kort achterelkaar aangebeld, en omdat het hele huis donker was, leek het op pesterij, of zelfs spot. Alsof ze wilden zeggen: we weten dat jullie er zijn. Als jullie niet naar buiten komen om te spelen, komen we wel naar binnen om een spelletje met jullie te doen.

De ramen op de eerste verdieping keken aan de voor- en achterkant uit op de daken van de veranda. Maar op elk van de veranda’s stond een van die moordmachines. Geen goede vluchtroute; ze konden alleen verder naar boven.

‘Heb je een zolder?’ vroeg Rusty.

‘Ja, maar...’

‘Hoe komen we daar?’

‘Via de kast van de grote slaapkamer.’

Beneden werd een raam ingegooid. Het geluid leek van de achterkant van het huis te komen.

‘Laat zien,’ zei Rusty. ‘Snel.’

Hij was maar één keer eerder met haar op deze verdieping geweest, toen ze hem het huis liet zien, vlak voordat ze gingen eten. Ze hadden toen ieder een goed glas rode wijn in de hand, de avond was uiterst aangenaam, en de wereld was toen nog zo gewoon. Ze kende het huis beter dan hij, en in het donker, met alleen het schemerlicht van buiten dat door de ramen scheen, ging Corrina hem voor, de gang door, een slaapkamer door, naar een inloopkast.

Terwijl er beneden nog meer ramen werden ingeslagen, deed Rusty de deur van de inloopkast achter hen dicht en zocht hij op de tast naar de lichtschakelaar. Aan een luik in het plafond hing een touw. Hij trok eraan, waarna het luik aan zware veren openging en een vlizotrap zichtbaar werd.

Corrina zei: ‘Maar op zolder kunnen we geen kant op. Dan zitten we in de val.’

Hij trok de trap uit en fluisterde: ‘Ik ga niet naar boven. Alleen jij.’ Hij trok de eenvoudige knoop los waarmee het touw aan het luik was vastgemaakt. ‘Dan leid ik ze af. Voor zover zij weten, is er maar één persoon thuis. Als ze mij eenmaal te pakken hebben, zullen ze niet meer naar jou gaan zoeken.’

‘Nee. Dat kan ik niet laten gebeuren.’

Hij fluisterde: ‘Het heeft geen zin om er allebei aan te gaan.’

Hij pakte haar bij haar schouders, zoende haar zoals hij haar nog nooit had gezoend in hun tot dan toe absoluut platonische relatie, en zei: ‘Toe! Ga naar boven!’

Toen ze boven aankwam, zei hij: ‘Houd je muisstil.’

Ze draaide zich om en keek omlaag, zo bleek als een sneetje ongedesemd brood. ‘Tot... tot wanneer?’

‘Tot ik je weer kom halen.’

Ze vroeg niet wat ze moest doen als hij niet terugkwam. Als ze dat had gevraagd, zou hij haar geen antwoord hebben kunnen geven.

Toen Rusty de trap omhoogdeed, klapte het luik door het contragewicht met een zachte klap dicht, waardoor Corrina op zolder zat opgesloten. Hij huiverde en gooide het losgeknoopte touw op een plank boven in haar hangkast.

Nadat hij het licht in de kast had uitgedaan, bleef hij een ogenblik staan luisteren, met zijn oor tegen de deur, om te horen of er geluid uit de slaapkamer kwam. Alles was stil, maar hij wist dat het de stilte kon zijn van iets dat wachtte tot hij tevoorschijn zou komen.

Voorzichtig duwde hij de deur open. Het was volkomen donker in de slaapkamer, met uitzondering van de twee rechthoekige ramen, die vaag werden beschenen door het door de sneeuw gedimde schijnsel van de lantaarnpalen op straat.

Hij stapte de kamer in en zag na een tijdje waar de deuropening was, die iets minder donker was dan de muren aan weerszijden ervan.

Als iets als de blonde vrouw in het blauwe jurkje hem had opgewacht, zou hij allang zijn aangevallen. Hij zag nog duidelijk voor zich met wat voor ongelooflijke snelheid ze zich op de inzittenden van de Trailblazer had gestort.

Iets naar voren gebogen, met de handen vooruitgestoken om te voelen of er meubels in de weg stonden, schuifelde Rusty in de richting van de geopende deur. Hij moest zo ver mogelijk bij de slaapkamer vandaan zien te komen voordat hij de aandacht op zichzelf vestigde om de belagers bij Corrina vandaan te houden. Op de tast liep hij om een fauteuil heen, langs een hoge ladekast, en bereikte geruisloos de deuropening.

Zijn mond was zo droog als een liksteen. Achter in zijn keel voelde hij brandend maagzuur opkomen, iets waar hij na de oorlog geen last meer van had gehad.

Een lang moment bleef hij in de deuropening staan. De doodse stilte deed vermoeden dat de moordenaars het huis niet hadden betreden of al weer weg waren.

Hij deed twee passen de gang op en bleef weer staan luisteren. Er waren geen ramen op de overloop. Het vale schijnsel dat door de ramen in de hal beneden en het raam op de trap naar binnen viel, bereikte deze verdieping nauwelijks. Alles bleef in het donker verborgen.

Stilte. Stilte. Een gedempt getingel. Hij dacht dat het geluid van beneden kwam. Tingel-tingel-tingel. Mis. Niet van beneden. Het kwam uit de verste hoek van de aardedonkere gang waarin hij stond. Tingel-tingel-tingel, tingel-tingel. Deze keer was hij beter in staat het geluid te lokaliseren. Het kwam van links, op een armlengte bij hem vandaan.

62

Nummy O’Brien luisterde weleens naar de radio, maar nooit was hij in het gebouw geweest waar de radioprogramma’s gemaakt werden. In tegenstelling tot wat hij had verwacht, waren er helemaal geen muzikanten of zangers aanwezig. De meeste kamers waren gewoon kantoren, behalve het ruimteschipachtige vertrek waar meneer Ralph Nettles achter een groot paneel zat. De bureaus lagen vol met allerlei spullen en waren helemaal niet opgeruimd.

In een van de kantoorruimtes hield meneer Lyss de Bosey-kopie in de gaten, het gebroken monster, en Nummy hield hen beiden in de gaten. Hij was bang dat de Bosey-kopie het gebruikelijke monsterlijke gedrag zou gaan vertonen nu er geen piano was waar hij op kon spelen, en daarom lette Nummy extra goed op. Ook meneer Lyss hield hij in de gaten, omdat de oude man altijd wel met iets interessants bezig was, ook al was het niet altijd iets dat de goedkeuring van oma had kunnen wegdragen.

Een paar minuten lang was het stiller dan ooit sinds Nummy meneer Lyss had leren kennen, en toen gebeurde het meest bijzondere van de dag, die op zich al heel raar was verlopen. Eigenlijk was het het op een na belangrijkste wat er ooit in Nummy’s leven was gebeurd, want het belangrijkste was dat oma overleed en hij helemaal alleen achterbleef.

Er kwam een man binnen, de grootste man die Nummy ooit gezien had, niet groot in de zin van dik, maar groot in de zin van lang en heel veel spieren, en dat kon je goed zien, ook al droeg de man een jas met capuchon. Hij was forser dan Buster Steelhammer, de worstelaar, en zijn handen waren zo groot dat hij er appels mee weg zou kunnen toveren op de manier waarop goochelaars muntjes wegtoverden. De helft van zijn gezicht was getatoeëerd, maar het waren zijn ogen die ervoor zorgden dat hij het op een na belangrijkste was wat Nummy ooit had meegemaakt.

Toen de reus naar Nummy keek, verscheen er licht in zijn ogen, een beetje zoals het lichtstreepje van het apparaat in het ziekenhuis over het scherm danste om de hartslag van oma aan te geven, al was dit licht zachter en helderder dan dat lichtstreepje, en niet eng, maar heel mooi en rustgevend.

Nummy wist niet waarom hij niet bang werd van het licht in de ogen van de man, want dat zou hij eigenlijk wel verwachten, vooral vanwege dat half verminkte gezicht en die tatoeage – en toen wist hij het ineens.

Oma had altijd gezegd dat er op aarde engelen bestonden, beschermengelen, en dat die in het geheim werkten en dat het lastig was om ze te herkennen omdat ze geen vleugels of aureool hadden. De enige manier waarop je het soms aan ze kon zien, had oma gezegd, was als je het licht der liefde in hun ogen zag. Ze zaten zo vol liefde, zei oma, dat ze die soms niet allemaal binnen konden houden, en aan het licht in hun ogen kon je dan zien dat ze een engel waren.

Nummy had nog nooit een engel gezien, maar nu dus wel, en de engel zei tegen Nummy: ‘Je hoeft niet bang te zijn, jongen. Je zult deze nacht overleven. Over vijftig dagen zal alles beter worden.’

De engel richtte zijn blik op de Bosey-kopie, keek hem een tijdje aan en zei toen tegen meneer Lyss: ‘U beweert dat deze kloon gebroken is?’

Waarschijnlijk had meneer Lyss het engelenlicht in de ogen van de man niet gezien – of als hij dat wel had gezien, wist hij misschien niet precies wat het was. Voor de oude man was één woord dat de engel had gebruikt het belangrijkst. Zijn ogen leken uit hun kassen te rollen, en zijn haar stond nog meer overeind dan anders, als een dier in een tekenfilm dat zijn poot in een stopcontact doet, waardoor zijn vacht helemaal dzzzzzz doet.

‘Beweert?’ zei meneer Lyss. ‘Beweert? Ben je te laf om me recht in mijn gezicht te zeggen dat ik een leugenaar van het zuiverste water ben? Je komt hier binnen met een air alsof de hele tent van jou is, je kop is nog wilder getatoeëerd dan de kont van een rocker, en met die softe praatjes van je durf je vervolgens te insinueren dat Conway Lyss een leugenaar is? Met mensen die mij een leugenaar noemden, heb ik naardere dingen gedaan dan wat Stalin met kleine poesjes heeft uitgespookt, en je mag van mij aannemen dat Stalin een hekel aan die beesten had. Als hij er een te pakken kreeg, beet hij ze hoogstpersoonlijk de strot af. Dit ding dat zich als Barry Bozeman presenteerde, is zo overduidelijk gebroken dat elke idioot dat kan zien, behalve jij. Kijk nou eens naar die zielige hondenkop van hem, en hoe geslagen hij erbij zit. Hij is dusdanig geprogrammeerd dat hij er zelf geen eind aan kan maken, en hij wil dat ik hem van kant maak, maar dat vertik ik, omdat ik dat pas doe als ik eraan toe ben. Niemand gaat mij vertellen wanneer ik hem moet vermoorden, ook geen zielig gebroken Frankenstein-monstertje!’

Nummy zag dat de engel reageerde toen de naam Frankenstein viel, maar de man vroeg niet of meneer Lyss gek was geworden, en ook noemde hij hem geen leugenaar. Hij zei verder niets meer tegen de oude man, maar boog zich naar de Bosey-kopie toe en keek hem aan. De Bosey-kopie vroeg de engel hem te vermoorden, en Nummy dacht dat de engel zou zeggen dat dat niet ging, dat het niet iets voor een engel was om te doen. Maar in plaats daarvan zei hij op een liefdevolle manier: ‘Ik ben je broeder. Er liggen tweehonderd jaar tussen onze... geboorte. Herken je me?’

De Bosey-kopie keek de engel een tijd lang diep in de ogen en zei toen zachtjes: ‘Ik... weet het niet.’

Meneer Lyss wond zich op over het broedergedoe en wilde weten of ze als hellemonsters met elkaar converseerden. Niemand, ook Nummy niet, had enige aandacht voor de verontwaardigde woorden van de oude man.

De engel vroeg aan de Bosey-kopie: ‘Hoe is je leven?’

‘Ellendig.’

‘Zullen we hem voor altijd tegenhouden?’

‘Ik kan niet tegen mijn schepper in opstand komen.’

‘Ik wel, volgens mij. En dat ben ik van plan ook. Waar is hij?’

‘In de Hive.’

‘Misschien ben je niet gebroken.’

‘Toch wel.’

‘Misschien ben je hiernaartoe gekomen om me in een hinderlaag te lokken.’

‘Nee.’

‘Help me te geloven dat ik je kan vertrouwen,’ zei de engel.

‘Hoe dan?’ vroeg de Bosey-kopie.

‘Hij noemt het niet de Hive.’

‘Nee. Dat is ons woord.’

‘Hoe noemt hij het dan? Welke dekmantel gebruikt hij?’

De Bosey-kopie zei: ‘Op Weg naar Volmaakte Vrede.’

Na even gezwegen te hebben, vroeg de engel: ‘Weet je waar dat is?’

‘Ja.’

‘Laat zien.’

De Bosey-kopie kwam overeind, en de engel leidde hem naar de gang. Nummy ging mee, omdat hij geïnteresseerd was in alles wat de engel zou gaan doen, en meneer Lyss kwam er mopperend achteraan. Ze liepen naar een andere kantoorruimte, waar een kaart aan de muur hing, en de engel zei dat je daarop kon zien hoe groot het zenderbereik van KBOW was, wat dat dan ook maar mocht betekenen. Hij wees op de kaart aan waar Rainbow Falls lag, en waar de districtsgrens liep, en hij wees land aan dat daarbuiten lag, en vroeg of de Bosey-kopie kon aanwijzen waar de Hive lag.

Het monster wees een plek aan. De engel zei dat ze daar samen naartoe zouden gaan, en als het inderdaad de plek bleek te zijn waarvan het monster beweerde dat het de Hive was, zou de engel hem ‘de genade van een snelle en pijnloze dood’ schenken, wat heel aangenaam klonk, behalve het woordje ‘dood’.

De engel draaide zich om, keek meneer Lyss indringend aan, en zei tegen hem: ‘Over vijftig dagen krijgt u uw kans. Maak daar gebruik van.’

Tot dan toe had meneer Lyss de hele tijd wat staan te mompelen, maar nu begon hij zich weer op te winden. ‘Verdomme, eerst maak je me botweg voor leugenaar uit op het moment dat we elkaar tegenkomen. En nu insinueer je – ja, wat eigenlijk? – dat ik de dingen meestal niet goed aanpak? Gezien het feit dat mijn kop er niet uitziet alsof er een trein overheen is gedenderd, zodat ik de gevolgen ervan vervolgens niet met een idiote psychedelische inkttekening heb hoeven maskeren, denk ik dat ik de zaken een stuk slimmer heb aangepakt dan jij.’

De engel reageerde niet, maar keek Nummy glimlachend aan. Hij legde een hand op Nummy’s hoofd en streek zijn haar glad, bijna precies zoals oma dat altijd deed, en Nummy kreeg tranen in zijn ogen, al wist hij niet waarom.

Hij knipperde met zijn ogen en vocht tegen de tranen toen er weer iets gebeurde, zodat hij er niet zeker van was dat het precies zo gebeurde zoals hij het zag. Maar het leek net alsof de engel de Bosey-kopie bij de arm pakte, zich omdraaide om het vertrek te verlaten, maar daarbij in het niets oploste.

Meneer Lyss uitte een afschuwelijke vloek van wel zeven woorden lang, zodat het maar goed was dat de engel hem niet meer kon horen, en rende de gang op, om te zien waar de twee waren gebleven. Maar hij zag ze niet meer.

Nummy liep achter meneer Lyss aan, terug naar de ruimte waar ze de Bosey-kopie in de gaten hadden gehouden. Ze namen plaats, en Nummy keek naar de oude man, die een tijdje voorovergebogen bleef zitten, met zijn hoofd in zijn handen. Nummy wilde vragen of meneer Lyss hoofdpijn had en of hij misschien een paar aspirientjes voor hem moest gaan halen, maar hij hield zijn mond, omdat hij bang was dat de oude man anders misschien weer boos werd.

Na een tijdje keek meneer Lyss Nummy aan. ‘Perzik, weet je nog dat ik zei dat dit veel groter was dan marsmannetjes of Frankenstein, en dat er vanavond in de stad een groter kwaad rondwaarde?’

Nummy knikte. ‘Een groter kwaad en nog iets.’

‘Ik heb toen gezegd dat we al tien keer dood hadden kunnen zijn, en ik ben er tamelijk zeker van hoe het komt dat we nog in leven zijn.’

‘U zei dat u dat later nog zou uitleggen.’

‘Nou, dat we nog niet dood zijn – dat ik nog niet dood ben – komt door jou, door hoe je bent. Meer wil ik er niet over kwijt. Wat ik eigenlijk wil zeggen, is... een tijdje dacht ik niet meer aan wat ik eerder had gezegd. Ik dacht niet meer aan wat ik had gezegd over dat er vannacht iets groters aanwezig was, en daardoor werd ik gewoon weer mezelf. Het punt is dat ik gewoon gelouterd ben. Weet je wat dat betekent?’

‘Nee, meneer,’ zei Nummy.

‘Ik heb de deemoed leren kennen. Ik heb mezelf gezien zoals ik ben, zoals ik graag zou willen zijn. Perzik, ik ga mijn uiterste best doen om je zo goed mogelijk te behandelen, maar als ik terugval en weer mijn oude zelf word, moet je maar geen aandacht aan me schenken. Dan gaat het vanzelf wel weer over. Ik ben een irritante, opvliegende klootzak die nergens voor deugt, en ik ben een eersteklas mensenhater, en misschien kan ik veranderen, maar dat gaat niet van de ene dag op de andere en dat zal me veel moeite kosten.’

Verbaasd zei Nummy: ‘Wat voor mensen haat u dan?’

‘Allemaal. Iedereen die ik ooit ben tegengekomen. Behalve jou.’

63

Toen Carson weer naar binnen liep nadat Deucalion op weg was gegaan naar misschien zijn laatste confrontatie met Victor, zag ze Michael in de woonkamer, waar hij waar-heb-ik-je-neus-verstopt speelde met de drie jonge kinderen die nog moesten worden geëvacueerd. De kinderen grinnikten van plezier. Toen ze hem zo bezig zag, voelde ze een intense liefde voor hem, en ze dacht aan de kleine Scout, en aan haar broer Arnie, die in San Francisco zaten. En toen begon het geschreeuw.

Buiten. Aan de voorkant van het huis. De eerste kreten werden al snel onderbroken door talloze geweerschoten. Iets was de buurt binnengedrongen.

De Riders die in de woonkamer stonden, grepen naar hun wapens. Een van hen rende naar de vergrendelde voordeur en liet een dikke balk in de grote stalen steunen vallen die met grote bouten aan de deurpost waren bevestigd, om belagers langer te kunnen tegenhouden. Carson keek in de aangrenzende eetkamer, waar de immer op alles voorbereide Riderettes hun keukenklusjes lieten voor wat ze waren en hun wapens pakten.

Ze wist – misschien wisten ze dat allemaal – dat deze oorlog niet met wapens kon worden gewonnen. De Bouwers die op de filmpjes stonden en die binnen een paar seconden Johnny Tankredo en andere Riders in het Pickin’ and Grinnin’ partycentrum hadden verzwolgen, konden niet met kogels tot staan gebracht worden. Waarschijnlijk konden ze sowieso niet verslagen worden met iets waar een normale tegenstander wel door gevloerd kon worden. In dit hevigste moment van de storm zouden zij en Michael en allen die aan hun kant stonden er slechts op kunnen hopen de vijand tijdelijk tegen te houden, zonder uitzicht op de overwinning.

Als ze hun positie lang genoeg konden verdedigen, had Deucalion misschien genoeg tijd om uit te vinden in welk rattenhol zijn schepper zich had verscholen, om vervolgens achter hem aan te gaan. Als de kloon van Victor Helios, alias Frankenstein, net als zijn naamgenoot overdreven nauwgezet te werk ging, en daar had het alle schijn van, dan zou hij niet willen dat zijn schepsels na zijn dood verder bleven leven. Net als in Louisiana zou de dood van Victor automatisch de dood van elk schepsel betekenen dat in zijn laboratoria was geproduceerd.

Het vuurgevecht hield op. Het geschreeuw maakte nu plaats voor verwarde kreten. Iets beukte keihard tegen de voordeur. De grendel en de extra balk hielden het bij de eerste dreun, de tweede, de derde.

Links van de deur werd een raam ingeslagen. Tegen het schijnsel van het licht op de veranda tekende zich het hoofd van een jonge vrouw af, met haar blonde haren als een bovenaardse aureool om haar gezicht, en haar exquise gezicht leek het licht van de woonkamer te absorberen en twee keer zo veel licht uit te stralen. Het leed geen twijfel dat ze een Bouwer was, maar ze had niet het rustige, gelukzalige voorkomen van de Bouwers zoals die zich in het begin van de filmpjes van de taferelen in het partycentrum hadden gepresenteerd. Er lag pure haat in haar felle blauwe ogen, en ze ontblootte haar perfect witte tanden in een geluidloze grijns. Ze zag er wild uit, bloeddorstig, voortgedreven door een onbekende drift. De Riders hadden balken als tralies voor het raam aangebracht, en dat bracht haar tot razernij. Ze klauwde met haar handen naar het hout, krabde er stukken van af. Ze deed haar mond open alsof ze wilde gaan gillen, maar het geluid dat ze voortbracht, klonk deels als raderen die half verrot fruit vermaalden, en deels als een kakelende animatronic van een toekomst voorspellende heks op de kermis. Ze stootte een dun zilverkleurig pluimpje uit, alsof haar longen vol fonkelende rook zaten, maar het wolkje gleed terug haar mond in.

Een van de Riders liep langs Carson, stak de loop van zijn jachtgeweer tussen de balken voor het raam en schoot vier keer recht in het gezicht van de Bouwer. De oorverdovende knallen dreunden zwaar door de kamer.

Ze incasseerde de dodelijke hagelkorrels net zo soepel als wanneer er in een roerloze vijver geschoten zou zijn: de huid kolkte, even verschenen er gaten in, haar huidweefsel kwam in beweging, en daarna trok het huidoppervlak weer dicht.

De Bouwer braakte iets uit wat leek op grote hoeveelheid natte as met zilverkleurige lovertjes, die om de rokende loop van het geweer gleden en het wapen uit de handen van de verschrikte Rider trokken, die achteroverviel en haastig wegkroop. Als een tentakel trok de weerzinwekkende massa zich terug door de balken die voor het raam waren getimmerd, en leek het wapen daarbij te verzwelgen. De walnotenhouten kolf kwam met een klap tegen de houten spijlen aan maar verdween daarna in een zuigende muil die zulke groteske vormen had aangenomen dat Carson het schepsel niet langer als een vrouwelijk wezen zag, ongeacht de vorm waarin het zich later nog mocht manifesteren.

De Bouwer keerde niet terug in de Miss Universe-gedaante, maar veranderde in een zwerm en drong ziedend – aangenomen dat je er menselijke eigenschappen aan toe kon kennen – het huis binnen. In drie afzonderlijke stromen dook het tussen de balken door, maar eenmaal in de woonkamer vormden ze weer een grote zwerm.

Michael leidde de kinderen naar een hoek van de kamer, waar hij beschermend voor ze ging staan, als een menselijk schild.

Toen de zwerm naar het plafond opsteeg, kwam Carson naast haar man staan. Ze hadden allebei een Urban Sniper in de hand, maar daarmee konden ze wel een woedende stier tegenhouden, maar geen Bouwer.

De zwerm nanobeestjes cirkelde boven hun hoofden, zoemend en sissend, en verkende het vertrek, alsof de miljarden bouwsteentjes overlegden wat ze verder nog zouden verorberen.

Iedereen in de woonkamer leek intuïtief op hetzelfde idee te zijn gekomen, zowel de Riders als Carson en Michael: de zwerm werd misschien aangetrokken door alles wat bewoog, en wie bewoog, ging er misschien als eerste aan.

64

Het sneeuwde hevig op de Weg van het Eind der Tijden toen Deucalion daar samen met de Bosey-kopie aankwam.

Vanaf de top van de heuvel achter hen liep de weg in een kaarsrechte lijn naar het westen en verdween in de verte.

Verlaten witte wegen smolten samen met de sneeuwvlokken die uit de hemel vielen, en de witte wereld loste op in het duister, dat op dit moment voor eeuwig leek te zullen voortbestaan. Aan weerszijden van de weg stonden grote groepen naaldbomen, als de torenhoge muren van een gigantisch kasteel, nog niet helemaal met sneeuw bedekt, zoet geurend in de heldere, koude lucht.

Op het besneeuwde wegdek waren geen bandensporen zichtbaar, wat geen wonder was, gezien het feit dat er aan deze meer dan dertig kilometer lange weg niemand woonde. De nacht was volkomen stil, alsof het ten tijde van de Koude Oorlog tot een nucleair conflict was gekomen en de gehele mensheid door alle kernstraling van de aardbodem was verdwenen en de wereld alleen nog geluiden produceerde als er aardbevingen waren, water zich verplaatste en de wind waaide.

‘Waar?’ vroeg Deucalion aan de kloon, wiens arm hij stevig omklemde.

‘Naar het noorden, minstens tweehonderd meter het bos in. Driehonderd is misschien nog beter.’

‘Neem de stap samen met mij,’ zei Deucalion, die hen beiden naar het bos transporteerde.

Het bos mocht dan overdag wel een kathedraal zijn, magistraal ongerept en uitgestrekt, en toch intiem door de beperkte ruimte die de bomen overlieten, maar ’s nachts leek het meer op een reeks kapelletjes. Voor de kloon was het waarschijnlijk een aardedonkere wildernis, maar voor Deucalion was het een verzameling vertrekken die in alle richtingen in elkaar overgingen. De lucht werd op natuurlijke wijze gearomatiseerd met de geur van dennenbomen en zilversparren. Omdat er overdag weinig zonlicht in het woud doordrong, stonden er geen struiken in de weg, en nu de boomtakken nog niet doorbogen onder het gewicht van de sneeuw, vonden slechts enkele sneeuwvlokken hun weg door de takken van de naaldbomen om de bosgrond met hun koude zoenen te beroeren.

‘Waar?’ vroeg hij nogmaals, en de kloon zei: ‘Beneden.’

Deucalion keek naar de bosgrond onder zich, totdat hij stevige aardlagen voelde, compact en diepgelegen... en daarna de holle ruimtes eronder, een koninkrijk vol onbekende vertrekken.

‘Kom met mij mee,’ zei hij tegen de kloon. Ze draaiden zich om en stapten van de boskapel in een lange gang met witte muren en een grijze vloer.

De stilte was hier dieper dan in het bos boven de grond, alsof de koningin al lang was vertrokken en ze haar zoemende werkbijen en hommels in deze bijenkorf had achtergelaten. Maar na een paar keer ingeademd te hebben wist Deucalion dat hij in het hol was beland waar Victor zich had verscholen, de man die zich nu Victor Leben noemde, de kloon van Victor Helios, en ondanks alle aliassen en de vele jaren die waren verstreken, was en bleef hij Frankenstein. De kenmerkende geur die hij opsnoof was geen aroma van feromonen, en al helemaal niets wat met zweet en bloed te maken had, maar de lucht van de vochtige stenen muren van de oude molen in hartje Europa, waar de wetenschapper zijn eerste laboratorium had gebouwd. Het was de geur van ozon, die was vrijgekomen bij de knetterende lichtbogen tussen de elektroden van antieke, primitieve machines, de stank van de lijken waaruit zijn eigen lijf was opgebouwd en die na het moment van zijn succesvolle reanimatie nog niet verdwenen was. Zijn schepper doolde rond in deze ruimtes vol geheimen, en hij kwam steeds dichterbij.

‘Maak me dood,’ smeekte de Bosey-kopie, en Deucalion schonk hem die genade door hem de nek te breken. Voorzichtig legde hij de kloon op de grond.

Ze trokken zich niets aan van het gejoel en de stampende voeten die van boven kwamen.

In de woonkamer waren Addison Hawk en Erika druk bezig. Ze verschoven banken, en stoelen en voetenbankjes, die als bedden dienst konden doen, en ze creëerden ruimte op de grond zodat er meer kinderen konden blijven slapen. Als matras dienden quilts, dekens, handdoeken, dikke winterjassen en dergelijke.

Ondertussen leerden ze elkaar beter kennen. Addison kon zich niet heugen dat hij ooit zo gemakkelijk met een vrouw had gepraat als met Erika. Hij voelde zich in haar gezelschap helemaal op zijn gemak. Hij was geen rokkenjager, en hij verhield zich tot Don Juan zoals aluminiumfolie zich tot bladzilver verhoudt. Maar deze prachtige vrouw had zo’n betoverende invloed op hem dat hij honderduit praatte, veel minder schuchter dan hij ooit was geweest tegenover iemand van het schone geslacht.

Achter in huis kwam een horde voetstappen de trap af gedenderd, en de kudde begaf zich onder veel geschreeuw en gejuich in de richting van de keuken.

Natuurlijk was Erika’s schoonheid het eerste waarvan hij onder de indruk was geraakt, maar al snel deed haar uiterlijk er weinig meer toe in vergelijking met haar vele andere kwaliteiten. Ze was rustig en bekwaam, leek steeds te weten hoe ze moest reageren op de bizarre loop der gebeurtenissen. Ze had iets werelds over zich, alsof ze veel had gereisd en de hele aardbol had gezien, maar tegelijkertijd straalde ze iets nederigs uit zonder onderdanig te doen. Ze was bescheiden zonder bedeesd te zijn, ze was zachtmoedig maar niet zijig.

Beneden in de gang klonk het vrolijke geluid van rinkelende belletjes.

Addison vond dat er zo veel kanten aan Erika zaten dat ze iets mysterieus had. Hij snapte niet hoe ze zo hartelijk en toegankelijk kon zijn terwijl ze tegelijkertijd iets raadselachtigs uitstraalde. Ze wekte zowel zijn verwondering als zijn nieuwsgierigheid op. In bepaalde opzichten vond hij deze vrouw moeilijk te doorgronden, ongrijpbaar, en in zijn ogen had ze bijna iets mystieks.

Jocko liep langs het boogvormige poortje in de gang, met een van zijn veertien hoeden met belletjes op, gevolgd door een sliert kinderen, die zijn andere dertien hoedjes ophadden. ‘Stapje naar links, stapje naar rechts, hop en hop naar voren. Stapje naar links, stapje naar rechts, hop en hop naar voren. Pirouette!’

Erika onderbrak haar werkzaamheden even om naar de optocht te kijken. Haar milde glimlach was een toonbeeld van zachtmoedigheid en moederlijke liefde. Het liefst zou Addison die glimlach zoenen, in feite niet Erika zelf maar juist die glimlach, om te proeven en te ervaren hoe sereen die was.

Bij de trap aan de voorkant van het huis aangekomen ging Jocko naar boven. ‘Drie treden op, een treetje af, klap op je bil – paf, paf paf! Drie treden op, eentje weer terug, knor als een varkentje – vlug, vlug, vlug!’

Toen de kinderen achter Jocko aan naar boven waren gelopen en het geklap en geknor wegebde, zei Erika: ‘Wat zullen die vannacht lekker slapen!’

‘Vooral Jocko,’ zei Addison.

‘O, Jocko slaapt bijna nooit. Soms steekt hij een vork in een stopcontact, en dan krijgt hij zo’n opdonder dat hij een uur lang onder zeil is. Ik snap niet waarom hij daar niets aan overhoudt, maar gelukkig is dat het geval, en ik heb ermee leren leven.’

Rusty stond op de donkere overloop, voor de slaapkamer van Corrina Ringwald, en hij wist dat er links van hem iets stond, op een armlengte afstand. Hij nam aan dat het een van die monsters was die alle inzittenden van de Trailblazer noodlottig was geworden. Tingel-tingel-tingel. Hij kon het gedrocht niet horen ademen, maar misschien hoefde dat soort geen adem te halen. Tingel-tingel. Hij verwachtte dat het wezen hem elk moment kon aanvallen om hem te verzwelgen of wat het ook maar was geweest dat die monsters met die mensen in de terreinwagen hadden gedaan, maar het schepsel bleef in de inktzwarte duisternis staan. Tingel-tingel.

Hij overwoog naar rechts te vluchten, door het donker naar de trap, waar het vage schijnsel zichtbaar was dat door de ramen beneden naar binnen viel. Maar hij kromp ineen toen hij bedacht dat er rechts van hem misschien nog zo’n monster stond, dat ze hem hadden ingesloten, dat hij sowieso verloren was, welke kant hij ook opging. De oorlog was te lang geleden, hij was als een burgerman gaan voelen en denken, en hij kon zich niet in zo’n korte tijd wapenen tegen de doodsangst, op dezelfde manier waarop hij die op het slagveld had kunnen bedwingen.

Na nauwelijks een halve minuut in het donker te hebben afgewacht, wist Rusty dat licht te prefereren was boven deze aanhoudende duisternis, ongeacht wat voor afzichtelijke verschijning hij dan te zien zou krijgen. Hij tastte achter zich, langs de muur naast de slaapkamerdeur, en hij voelde een plastic afdekplaatje, de kop van een schroef, en daarna de schakelaar in het midden. Even aarzelde hij, raapte zijn moed bij elkaar, en terwijl er een huivering van angst, koud als droogijs, door zijn lijf trok, deed hij het licht op de overloop aan.

In tegenstelling tot wat hij net nog had gevreesd, stond rechts van hem niets, maar links vlak bij hem stond een man in een zakenpak. Zijn gezicht glinsterde van de glasscherven. Eigenlijk bestond zijn gezicht alleen maar uit glasscherven, zonder huid of gelaatstrekken, alleen aan de bovenkant wat haar, aan de zijkant de oren, en aan de onderkant een dunne kaak en een kin. Het gehele gezicht bestond uit scherp gepunte kleurloze raamscherven, die verschoven op een manier die deed denken aan de gekleurde stukjes glas van een caleidoscoop: tingel-tingel-tingel... tingel-tingel...

Terwijl Rusty van angst geen vin durfde te verroeren, verdampte het keurige maatpak tot een soort nevel, een laagje mist dat door het ding opgenomen leek te worden, waarna er geen menselijk lichaam zichtbaar werd, maar slechts de gestalte van een man, die bestond uit een of andere gespikkelde materie met aderen van glinsterende zilverkleurige puntjes. Opeens kwamen er op verschillende plekken van het lichaam glasscherven tevoorschijn, bloembladachtige vormen met glinsterende scherpe randen.

Rusty moest denken aan het geluid van versplinterend glas dat hij eerder van beneden had horen komen, en het leek hem aannemelijk dat die regen van rinkelend glas iets te maken had met deze vreemde vertoning, al had hij geen idee van het hoe of waarom.

Vanaf de plek waar in dat onwerkelijke gezicht de mond had moeten zitten, vlogen puntige scherven naar voren, die rakelings langs Rusty’s hoofd suisden, net zo snel als pijlen uit een boog. Met een rinkelend geluid sloegen ze tegen de muur aan het eind van de overloop kapot.

Rusty rende naar de trap.

Vlak onder het plafond cirkelde de zoemende en sissende zwerm in het rond, en Carson kon zich niet aan het idee onttrekken dat elk menselijk wezen in het vertrek een onderdeel uitmaakte van een onbeperktetenbuffet. De dichte wolk van grijze en glinsterende nanobeestjes, die brandstof nodig hadden om wezens te scheppen, leek de mogelijkheden op een rij te zetten om een weloverwogen keuze te maken. Het was natuurlijk absurd om te denken dat die miljarden minuscule wezens een soort smaakpapillen en culinaire voorkeuren bezaten, maar deze kolonie was in de kern van de zaak zo onaards dat Carson niet snapte hoe of waarom bepaalde beslissingen tot stand kwamen, en ze kon alleen maar proberen de beweegredenen en volgende acties ervan te raden door erover te denken in termen die ze kende, ook al sloeg dat misschien nergens op.

De theorie dat de wolk pas aanviel als iemand zich bewoog, bleek niet juist te zijn. Ineens begon de zwerm te kolken, en de glinsterende spiraalnevel verdikte zich. Uit het middelpunt kwam een soort trechter naar beneden, die zich op een van de Riders stortte. Hoewel de man zich net als de anderen niet had bewogen, werd hij moeiteloos door de slurf van de tornado omhooggezogen, alsof hij van gelatine was, en er bleef geen flintertje huid of stukje kleding van hem over.

Sully York en de nieuwe Crazy Bastards lieten de negen cocons brandend in het schoolgebouw achter, stapten in de Hummer en gingen op pad.

Bryce Walker zat weer voorin, en Sully vond hem meer betrokken en levendiger dan in de afgelopen anderhalf jaar het geval was geweest, nadat Rennie was overleden. Iets in Bryce was met haar dood afgestorven, wat begrijpelijk was, omdat hun lange huwelijk niet slechts een kwestie was geweest van het vergaren van de jaren in een wederzijds aangename relatie, maar het was ware liefde geweest. Liefde was voor iedereen weggelegd, als je je hart er maar voor openstelde, maar ware liefde was zeldzaam, iets wat je moest koesteren, verdomd als het niet waar was. Iets wat je moest koesteren en wat je door het lot aangereikt werd: twee harten die samensmolten, die elkaar tussen de miljarden anderen op deze aarde hadden gevonden. Mijn god, ware liefde was de Excalibur van de emoties, en als je het herkende als je het tegenkwam en je dat nobele glanzende zwaard uit de steen trok, werd je leven één groot avontuur, ook al bleef je tot aan je dood in een onbeduidend provinciestadje wonen.

Sully had wel liefde gekend, maar nooit de ware liefde. Ware liefde kon je niet definiëren als de bereidheid voor je geliefde te sterven. Dat maakte er wel deel van uit, maar het was niet het belangrijkste. Verdorie, hij was bereid geweest te sterven voor vrouwen van wie hij had gehouden, ook voor vrouwen van wie hij niet had gehouden, en zelfs voor een paar afschuwelijke vrouwen aan wie hij een grondige hekel had gehad, wat er de reden van was geweest dat hij een oog, een oor en een hand was kwijtgeraakt. Ware liefde betekende dat je bereid was te leven voor de vrouw die de andere kamer van je hart vormde, om je voor haar eventueel uit de naad te werken, om haar net zo goed te leren kennen als jezelf, om haar lief te hebben als jezelf, om haar te koesteren, meer dan alle andere aardse zaken, tot aan het eind van je leven. Dán leidde je een leven vol spanning en opwinding, spannender dan tienduizend expedities op tienduizend Amazone-rivieren!

Sully keek in het achteruitkijkspiegeltje naar Grace Ahern, die met de moedige jonge Travis op de achterbank zat.

‘Wat is dat?’ vroeg Bryce.

Toen Sully de schrijver aankeek, dacht hij dat diens vraag betrekking had op zijn onschuldige aandacht voor Grace. Maar Bryce boog zich naar voren, tuurde tussen de bewegende ruitenwissers en dwarrelende sneeuwvlokken door.

Midden op straat stonden een man en een vrouw, naast elkaar, op twee meter van elkaar. Ze blokkeerden beide rijstroken. Ze waren niet op het weer gekleed, zij in een eenvoudig zwart cocktailjurkje, hij in een smoking. Ze hadden iets theatraals over zich, alsof de straat een podium was en ze op het punt stonden een ongelooflijke act op te voeren – hij als illusionist, en zij als zijn assistente die in een grote hoeveelheid opvliegende duiven zou verdwijnen. Toen Sully op minder dan zes meter van hen stopte, viel het hem op dat ze er opmerkelijk goed uitzagen, ondanks het harde licht van de koplampen, nog stralender dan filmsterren.

Vanaf de achterbank zei Grace: ‘Dat zijn weer zulke, net als die twee in de keuken van de Meriwether Lewis, die types die zeiden: “Ik ben je Bouwer,” en die iedereen toen vernietigden en de cocons sponnen.’

‘Daar willen we geen strijd mee aangaan,’ zei Bryce.

Sully zette de auto in z’n achteruit, keek in het achteruitkijkspiegeltje en verdomd als het niet waar was: achter hen stonden er nog twee van hetzelfde soort. Vier Bouwers, een voor elk van de inzittenden van de Hummer.

Woest en ledig. Woest en ledig. Duisternis was op de afgrond. Zo was het, en zo zou het weer worden.

De geest zweefde over de afgrond, en daar was licht. De zon reageert niet op de bevelen van Victor de Onbevlekte, zodat het licht in de wereld zal blijven. Maar als het werk van de Gemeenschap eenmaal is voltooid, zullen er geen ogen meer zijn om het licht te aanschouwen, geen huid om de warmte ervan te voelen.

Door de oranjebruine capsule en de knalgele pil is zijn hoofd helderder geworden en heeft hij nieuwe hoogten van intellectuele inzichten verworven. Hij loopt rond om na te denken, en hij denkt de wereld de dood in. Hij is de ultieme visionair en ziet een tijd voor zich waarin niets vliegt en niets loopt en niets kruipt en niets kronkelt en niets zwemt, een tijd waarin nauwelijks nog iets groeit, en wat er groeit, groeit tegen de verdrukking in, een tijd van lege luchten, kale landschappen, doodse zeeën.

In deze geëxalteerde stemming komt hij bij het vertrek waar hij een hoogst interessante ontmoeting met de Moneyman gehad zou hebben, ware het niet dat die idioot één kleine tegenvaller had aangezien voor een catastrofale ontwikkeling. Terwijl de bodyguards in een andere kamer bleven wachten, zouden ze elkaar hier gesproken hebben, onder vier ogen, om – eerst – de plannen te bespreken om na Rainbow Falls de wereld te veroveren en om te overleggen wat voor apparatuur, materieel en financiële ondersteuning de komende maanden nodig zouden zijn.

Het vertrek is te bereiken via een halletje en twee dubbele pneumatische deuren, die zjoef – eerst de ene, daarna de andere – openglijden en in de muren verzinken. De ruimte is rond, tien meter in doorsnee, met een koepel. Op de dikke betonnen muren en het koepelplafond zijn geluiddempende platen aangebracht, in talloze lagen, en de platen zijn afgewerkt met dik grijs vilt en duizenden vijftien centimeter lange kegels, die ook met vilt zijn bekleed. Ten tijde van de Koude Oorlog vierde de paranoia hoogtij, en zelfs in deze atoomvrije bunker diep onder de grond, waar ooit alleen de meest betrouwbare patriotten rondliepen, vonden de architecten het noodzakelijk een vertrek te ontwerpen waarin geen woord naar een gang of aangrenzende ruimte kon ontsnappen, waar je met een geweer kon schieten zonder dat dat elders te horen was. Hier klonk een kreet als gefluister, maar woorden die fluisterend werden uitgesproken, klonken zo helder als een kreet.

Victor kijkt er niet van op als hij aan de andere kant van het vertrek het grijze verrijdbare scherm ziet staan, dat bestaat uit acht panelen. Wel bevreemdt het hem dat er nu alweer een tafel met drie poten staat, met daarop nieuwe medicijnen, een paar minuten na de vorige dosis. Het tafeltje staat vlak bij de deur, met daarop een flesje koud water en een zwart schoteltje. Op het schoteltje liggen twee kleine witte capsules, een grotere gele capsule, een vijfhoekige roze pil, en een blauwe knikkervormige pil ter grootte van een M&M.

Dit is ongekend qua hoeveelheid van en verscheidenheid aan intelligentie vergrotende supplementen die hem hier op één schoteltje gepresenteerd worden. Victor de Onbevlekte neemt daarom aan dat zijn magnifieke hersengolven, die constant telemetrisch worden doorgeseind, hebben aangegeven dat hij op het punt van een mentale doorbraak staat, op het punt nieuwe inzichten te verwerven, misschien gedachten en ideeën krijgt die zo revolutionair zijn en van zo veel diepe wijsheid getuigen dat hij er zelf versteld van zal staan, al zal dat niet snel gebeuren. Hij neemt de vijf medicijnen met wat water in.

Terwijl Victor blijmoedig afwacht tot de briljante supplementen beginnen te werken, loopt hij naar het scherm en rolt dat opzij. Op een brancard ligt een naakte kloon, met gesloten ogen, in een soort trance, wachtend tot hij ingeschakeld wordt. De kloon lijkt als twee druppels water op de Moneyman, die dit vertrek nooit levend zou hebben verlaten. Die idioot mocht dan wel rijk zijn en veel macht hebben, maar blijkbaar was het nooit bij hem opgekomen dat er maar één haar van hem nodig was om een duplicaat van hem te maken, zodat hij zelf overbodig werd. Wat heeft het voor zin om voor hem te kruipen en hem om meer financiële ondersteuning te smeken als hij vervangen kan worden door een volgzame Communitariër die ervoor zorgt dat alles waar behoefte aan is, snel wordt geleverd?

Achter Victor klinkt een diepe stem, misschien van nature ongepolijst maar in deze ruimte uiterst helder: ‘We staan gelijk.’

In de hoop het bizarre glasspuwende monster met het schervengezicht weg te lokken van de slaapkamer en van het luik naar de zolder, waar Corrina zich verborgen hield, rende Rusty de trap af. Achter hem scheen het licht op de overloop, en hij zag de ramen op de begane grond. Buiten werden de sneeuwvlokken door de lantaarns beschenen, maar er viel nauwelijks licht naar binnen. Voor hetzelfde geld rende hij nu de blauwgejurkte vrouw tegemoet, of een soortgelijk wezen, of misschien een schepsel dat nog veel vreemder was.

In de hal deed hij onmiddellijk het licht aan, en hij zag dat daar verder niemand was.

Het ding met het schervengezicht kwam de trap af, en Rusty liep naar de voordeur, had die bijna opengedaan, maar toen hij door een van de zijraampjes keek en buiten iemand voor de deur zag staan, deinsde hij achteruit. De man was zo knap als een jeugdidool en had een glimlach waarmee hij alles aan iedereen zou kunnen verkopen, zelfs hoop aan de doden.

Rusty twijfelde er geen moment aan dat dit een van de acht personen was die hij op straat had zien marcheren.

Op het tussenbordes van de trap kwam het ding met het schervengezicht ten val en versplinterde. Rusty draaide zich om en zag dat de rest van de trap onder de glinsterende glasscherven kwam te liggen. Terwijl de talloze fragmenten over de treden naar beneden stuiterden, veranderden ze op de een of andere manier in glazen mannetjes van diverse afmetingen. Hun ledematen braken af in hun val en bleven trillend op de traptreden liggen. Een tiental van hen kwam ongeschonden onder aan de trap aan, en daar kropen of waggelden ze alle kanten op. Misschien waren ze op zoek naar hem, maar hadden ze hem nog niet gelokaliseerd. Op een gegeven moment liepen ze ergens tegenaan, waardoor ze braken en in ontelbaar veel stukjes kapotvielen.

De ervaringen in de oorlog hadden Rusty Billingham nooit naar de rand van de waanzin gedreven, maar de onmogelijke gebeurtenissen van deze nacht hadden hem steeds verder uit het rustige middelpunt van het gezonde verstand weggedrukt. Hij wist dat hij niet hallucineerde, maar wat zich voor zijn ogen afspeelde, deed vermoeden dat hij last van waanbeelden had, als het al geen delirium was.

Glazen beeldjes konden niet kruipen of lopen, maar deze wel. Toen ze tegen elkaar aan botsten en kapotvielen, konden de fragmenten niet meer bewegen, zoals slangen nog wel bleven kronkelen nadat hun kop er af was gehakt, maar dat was wel wat er met deze glazen armen en benen en torso’s gebeurde. Ze vielen in steeds kleinere stukjes kapot, tot ze ineens roerloos op de grond bleven liggen.

Als het monster met het schervengezicht net als de vrouw in de blauwe jurk een moordmachine was geweest, leek het nu op de een of andere manier vernietigd te zijn.

De bel ging.

Rusty wilde de gang in rennen, om via de keuken aan de achterkant het huis te ontvluchten en die gedrochten met zich mee te lokken. Maar iets stapte de donkere woonkamer in en versperde hem de doorgang.

Zijn geest werd van de periferie van de rede naar de uiterste rand gedreven.

Victor de Onbevlekte heeft alle herinneringen van de oorspronkelijke Victor in zijn hoofd. Hij kent daarom de lading van de woorden die hij achter zich heeft gehoord: We staan gelijk.

Meer dan tweehonderd jaar geleden, vlak nadat de bruid van Victor, Elizabeth, door Deucalion aan de oever van het Como-meer was vermoord, was de briljante wetenschapper en mensenschepper naar Genève teruggekeerd. Toen hij ’s avonds naar een begraafplaats was gegaan en knielend wraak had gezworen, had zijn schepping spottend vanuit het duister tot hem gesproken: We staan gelijk, lelijke smiecht! Je hebt besloten te blijven leven, zodat we nu gelijkstaan.

Met die woorden had Deucalion aangegeven dat zijn schepper net zo erg zou lijden als hij, en dat dat het lot was dat hun verdere leven zou bepalen – Victor door wat hij was kwijtgeraakt door zijn trots en ondoordachte research, en Deucalion doordat hij voor altijd een outsider zou blijven en zijn leven in volstrekte eenzaamheid moest slijten.

Victor de Onbevlekte draait zich om en ziet de reus die al een paar eeuwen lang bestond voordat hij zelf was opgestaan om de oorspronkelijke Victor in New Orleans te vervangen. Hij wordt totaal niet overspoeld door enige vorm van angst. Zijn uitzonderlijk intellect wordt uitgedaagd, en zijn nieuwsgierigheid is zo scherp als een scalpel.

Deucalion zegt: ‘Lang geleden heb je je verhaal aan Robert Walton verteld, op het schip dat in het poolijs was vastgelopen. Zijn brieven en logboeken vormden de basis van het verhaal dat door Mary Shelley is geschreven. Walton beweerde dat jij daar aan boord bent gestorven, en hij verzon een walgelijk verhaal waarin ik bij zijn sterfbed aanwezig was en berouw toonde. Hoeveel geld heeft Walton van je gekregen om te zeggen dat jij op dat schip aan je eind bent gekomen?’

‘Dat was ik niet,’ verklaart Victor de Onbevlekte. ‘Het was je schepper die hem geld heeft gegeven, een flinke som. Vergeet niet dat ik je niet gemaakt heb. Ik ben slechts zijn kloon.’

‘Je bent hem in alle opzichten,’ zei de reus vastberaden. ‘Hij zit in je, al zijn kennis en al zijn zonden. Je bent hem in geconcentreerde vorm. Door die onnozele Walton voor je karretje te spannen, heb je jezelf voor het oog van de wereld gepresenteerd als iemand die weliswaar fouten had, maar die toch een barmhartige, liefhebbende en nobele figuur was, die leed onder het kwaad dat hij had veroorzaakt en die vastbesloten was dat ongedaan te maken. Steeds wanneer ik lees wat je tegen hem gezegd hebt, rieken de bladzijden naar je valse bescheidenheid, die zo breed wordt uitgemeten dat de onoprechtheid ervan afspat.’

Het schepsel komt op hem af, en bij elke stap lijkt hij groter te worden. Maar Victor de Onbevlekte wijkt niet. Hij weet niet eens hoe dat zou moeten. Bovendien is hij tegenover dit schepsel onoverwinnelijk.

Deucalion zegt: ‘Je eindeloze zelfmedelijden walmt van de bladzijden af, het zelfmedelijden dat je zo pover hebt gemaskeerd als berouw. Huichelachtig beweer je berouw te hebben, en dat meet je breed uit, maar dat is allemaal een berekenende pose, de boetedoening van een materialist die zich niets van God aantrekt, zodat er dan ook geen sprake kan zijn van echte boetedoening, alleen spijt vanwege de consequenties van je daden. Eeuwenlang ben ik het monster geweest, en jij hing de goed bedoelende idealist uit die beweerde dat hij zijn fouten graag ongedaan zou maken als hij er de kans voor kreeg. Maar jouw soort maakt nooit iets ongedaan. Je begaat steeds weer dezelfde fout, zelfs met toenemende ijver, en je veroorzaakt steeds meer leed, omdat je niet in staat bent welke fout dan ook toe te geven.’

‘Ik heb geen fout gemaakt,’ verzekert Victor de Onbevlekte hem, ‘en je schepper ook niet.’

De reus buigt zich over hem heen en zegt: ‘Jij bent mijn schepper.’

‘Dat is een fout van jou, iets wat je blijkbaar niet onder ogen durft te zien. Ik ben Victor niet, maar Victor de Onbevlekte.’

Deucalion legt zijn handen op Victors schouders en houdt hem zo krachtig vast dat de man zich niet uit zijn greep kan bevrijden of zich kan terugtrekken.

‘Vroeger was ik een monster, en jij hebt me geschapen,’ zegt de reus. ‘Ik zat vol woede, en was moordlustig. Maar tijdens die ene bliksemflits heb ik een vrije wil gekregen... en in die honderden jaren heb ik mijn best gedaan te veranderen. Ik ben geen monster meer. Maar jij bent nog steeds het monster dat je altijd al was.’

‘Laat me los,’ zegt Victor dwingend.

De reus zegt niets, maar er verschijnt een vreemd pulserend licht in zijn dreigende ogen.

‘Je zou eens in de spiegel moeten kijken,’ zegt Victor. ‘Wil je dat de normale helft van je gezicht ook verminkt wordt? Of zal ik je kop laten imploderen, zodat je voorgoed van de aardbodem verdwijnt?’

‘Hij had die macht over me, maar jij niet.’

‘O,’ zegt Victor, ‘maar ik weet absoluut zeker dat ik die macht juist wel heb.’

De slurfachtige trechter van nanobeestjes zoog de Rider op, waarbij hij geheel verdween en oploste in de spiralende zwerm die vlak onder het plafond zweefde. De zwerm onttrok het grootste deel van het plafond aan het oog en werd nog groter nu er een slachtoffer in het geheel was opgenomen.

Carson en de anderen stonden als verlamd toe te kijken. Ze waren nog steeds bang om zich te bewegen, omdat ze vermoedden dat ze dan het volgende slachtoffer zouden worden.

De zwerm begon weer te kolken, duisterder, als een donderwolk die vol regen zit. Toen kwamen er allerlei dingen uit de wolk naar beneden, alsof ze werden uitgespuugd: een menselijke voet met een mond erop, waarvan de tanden knarsten; iets wat leek op twee nieren die als een zadel over een kloppend hart hingen; een grotesk grote neus met wriemelende vingers die uit de neusgaten staken... Er viel een hand op de grond, met daarop twee onmiskenbaar menselijke ogen, die hoog waren geplaatst, als bij een krab.

De hand kroop over het vloerkleed, tandeloos maar buitengewoon angstaanjagend, en Carson riep: ‘Michael!’ maar hij had hetzelfde idee gekregen als zij en voerde de drie kinderen al naar de aangrenzende eetkamer.

Als ze de keuken konden bereiken, zat er een deur tussen de zwerm en de eetkamer, plus een deur tussen de eetkamer en de hal. Misschien konden ze de zwerm op die manier op afstand houden en zich verschansen.

Ze waren halverwege de eetkamer toen de deur naar de keuken openging en een groep vrouwen met schorten naar binnen rende. Via de achterdeur was een Bouwer het huis binnengedrongen.

Nadat de bestorming van KBOW was afgeslagen, voelde Sammy Chakrabarty zich niet in de stemming om dat te vieren. Hij wist dat nieuwe aanvallen nog heftiger zouden zijn. Onrustig liep hij zijn rondes op het dak en hield elke kant van het gebouw in de gaten.

Wat hem het meest zorgen baarde, was de achterkant van het gebouw, waar de zendmast hoog tussen de dwarrelende sneeuwvlokken opdoemde. Vijftig meter verderop lag een klein naaldbos, met daarachter een weiland en een motel. Doordat de naaldbomen zo hoog waren, kon hij de lichten van het motel noch het weiland zien. Hij was bang dat zijn tegenstanders te voet naar KBOW zouden komen en dan door de bomen aan het oog werden onttrokken.

Terwijl hij naar de bomen tuurde, denderde er een truck het parkeerterrein op. Hij rende over het dak naar zijn oorspronkelijke positie, liet zich achter het muurtje op zijn knieën vallen en zag tussen de kantelen door dat er mannen – of dingen die zich als mannen voordeden – uit de laadruimte van de blauwwitte truck sprongen. Sommigen van hen hadden wapens, waarmee ze het gebouw onder vuur namen.

Sammy bracht zijn Bushmaster in stelling en opende het vuur.

Commissaris Rafael Jarmillo en plaatsvervangend commissaris Nelson Sternlagen – die elkaars gelijke waren, zoals alle Communitariërs gelijk aan elkaar waren, en die dan ook geen van beiden de leiding namen, zoals ze ook geen van beiden de ander volgden – liepen met twee Bouwers tussen de naaldbomen door in de richting van het KBOW-gebouw. Jarmillo had de reservesleutels van Warren Snyder, maar hij zou ze onmiddellijk aan Sternlagen geven als het om wat voor reden dan ook efficiënter was als de plaatsvervangend commissaris de achterdeur opendeed.

Aan de bosrand bleven ze staan, maar toen ze hoorden dat er geschoten werd, renden ze door de sneeuw naar de zendmast.

De twee Bouwers die voor de Hummer stonden, kwamen langzaam dichterbij, net als de twee die zich achter het voertuig bevonden. Ze renden niet en keken niet dreigend, maar glimlachten en liepen op hun gemak, wat deed vermoeden dat ze zeker waren van hun succes.

Sully York was er het type niet naar om zich in een verdedigende positie te laten dringen als hij ook kon aanvallen. Je had pas geen enkele kans meer als je niet alles op alles zette wanneer alles op het spel stond.

Het was alsof Bryce Walker zo veel westerns had geschreven dat hij wist wat er in Sully’s hoofd omging, want hij zei: ‘Ga er maar voluit tegenaan.’

Hoewel het hier om een soort moordmachines ging, niet om de mensen die ze leken te zijn, besloot Sully recht op de man met de smoking in te rijden. Hij koos niet de vrouw in de zwarte cocktailjurk, omdat hoffelijkheid niet iets was wat je gemakkelijk naast je neerlegde als het je hele leven al deel van je uitmaakte.

Sully vertrouwde volledig op de uitzonderlijke grip die de Hummer op de weg had, en op de manier waarop het voertuig in slechte weersomstandigheden functioneerde, en hij drukte het gaspedaal vol in, waarna de grote terreinwagen naar voren schoot zonder dat de banden doordraaiden. De klootzak in de smoking deed niet eens moeite weg te duiken, zoals de meeste lafbekkerige mooie jongens zouden hebben gedaan. De Hummer raakte hem vol, waardoor alle inzittenden door elkaar werden geschud, en toen gebeurde er iets wat deed vermoeden dat de man de illusionist was die hij leek te zijn.

De Bouwer werd niet van zijn sokken geblazen, bleef gewoon staan, en de wagen sloot zich om hem heen, en op de plek waar de Bouwer stond, leek de wagen in het niets op te lossen. De motor sloeg af, bestond misschien al helemaal niet meer, de koplampen gingen uit, en het voertuig kwam trillend tot stilstand. De Bouwer stond met zijn gezicht nu vlak voor de voorruit, ogenschijnlijk vastgeklemd tussen de stalen onderdelen van de Hummer, en glimlachte als een haai, alsof hij wilde aangeven dat hij de klap heerlijk had gevonden, met veel dank daarvoor. Hij legde zijn hand plat tegen de voorruit aan, en voor het eerst in zijn leven dacht Sully York dat zijn laatste uur had geslagen: het glas zou verbrijzelen, de Bouwer zou naar binnen stormen, en ze zouden allemaal worden afgemaakt en tot een cocon worden verwerkt.

In plaats daarvan fronste de knappe illusionist zijn wenkbrauwen, en toen hij zijn mond opendeed en leek te kokhalzen, spoog hij een in de knoop geraakte ventilatorriem uit. De hand die hij op de voorruit had gelegd, veranderde in een samenklontering van bougies en draden. Zijn smoking loste op in het niets, en even later raakte de Bouwer zijn menselijke voorkomen kwijt. Hij veranderde in een ogenschijnlijk harde grijze massa, waarin de menselijke contouren nog enigszins zichtbaar bleven, al staken er allerlei motoronderdelen uit, alsof dit een beeldhouwwerk van een man was dat van een allegaartje van auto-onderdelen was gemaakt.

Instinctief wist Sully dat de Bouwer niet meer functioneerde, zoals elke machine vastliep als er metalen vijlsel tussen de tandraderen kwam. Ze waren gered.

Aan de andere kant hadden ze nu niets meer aan de Hummer, en waren ze omsingeld door de andere drie Bouwers.

De naakte vrouw die in het huis van Corrina Ringwald uit de donkere woonkamer tevoorschijn kwam en de hal in stapte, was geen blondine, zoals de vrouw in het blauwe jurkje, maar een brunette die nog knapper was, nog onwerkelijker dan welke geretoucheerde foto van welke geplastificeerde en gebotoxte Hollywood-ster dan ook. Nadat ze uit de duisternis was gekomen en Rusty de kans had gekregen haar fysieke perfectie te bewonderen, werd haar neus in haar schedeldak gezogen. Haar gezicht verrimpelde rond het gat dat was ontstaan en schrompelde toen in elkaar. Haar hoofd verdween tot aan het stompje van haar nek in haar lijf.

Rusty probeerde niet gek te worden. Achter hem ging de bel.

Op de buik van de onthoofde brunette tekende zich nu haar gezicht af, en haar borsten hingen als hoorns op haar voorhoofd. Haar ogen waren groen en fel, en haar verleidelijke stem klonk triomfantelijk toen ze zei: ‘Ik ben je Bouwer.’

Victor wordt door Deucalion in een ijzeren greep gehouden, en hoewel hij er zeker van is dat hij de reus in zijn macht heeft, besluit hij toch van tactiek te veranderen, en hij zegt: ‘Waarom zou je hun soort nog langer verdedigen? Ze zijn minder dan jij. Ze behoren allemaal tot hetzelfde soort, ze zijn allen mensen, en toch haten ze elkaar, ze spannen tegen elkaar samen, trekken tegen elkaar ten oorlog.’

‘En sommigen zijn bereid voor elkaar te sterven,’ zegt Deucalion.

‘Ja, uit naam van iets wat ze plichtsbetrachting noemen, en liefde – concepten die niet werkelijk bestaan. Je kunt niet ontkennen dat het wellust is dat hen in leven houdt, en hebzucht, en afgunst, waarmee ze alle geweld tegen elkaar rechtvaardigen. Ze willen macht over elkaar uitoefenen en die macht op een gewetenloze manier botvieren.’

‘De meesten van hen zijn niet zo,’ zegt de reus. ‘Maar er zitten er genoeg tussen die zoals jij zijn, Victor, die anderen telkens weer op een dwaalspoor brengen, die zich als corrupte politici en ziekmakende intellectuelen ontpoppen, de arrogante elite die hen weglokt van hun eigen goede inborst. Er is een slang in de wereld, en met die slang heb jij een verbond gesloten, en je hebt je leven – je levens – in dienst gesteld om het gif ervan te verspreiden.’

Victor weet dat hij in dit debat de sterkste troeven in handen heeft, en zonder te dralen dient hij zijn opponent van repliek, zonder er doekjes om te winden: ‘Ze vinden zichzelf uitzonderlijk, ze vinden dat ze voor een deel onsterfelijk zijn, maar kijk nou eens naar de wereld die ze gecreëerd hebben, een riool vol ellende en eigenbelang, vol wormstekig brood en groteske circussen die elk jaar macaberder worden. Voortdurend benadrukken ze het belang om zinvol te leven, en toch jagen ze niets anders na dan kicks die geen enkele betekenis hebben.’

‘Dat komt omdat het jouw soort is die de wormen in het brood stoppen en de scenario’s voor de circussen schrijven. Jij komt steeds weer met hetzelfde vermoeiende argument.’

‘Maar als we alle andere redenen verder buiten beschouwing laten,’ zegt Victor de Onbevlekte, ‘zal iemand die zo oud en wijs en intelligent is als jij ze uiteindelijk haten vanwege hun ongeordende individualisme. Elke persoon verschilt van de ander, en dat geldt voor de hele rumoerige bende bij elkaar, en ze zijn bij lange na niet zo georganiseerd als de nederig kruipende mieren, met hun excentrieke gedrag, hun oneindige verscheidenheid aan driften en vooroordelen, voor- en afkeuren, lafhartige intriges...’

‘Verwachtingen en dromen,’ zegt Deucalion.

‘... grillen en nutteloze eigenaardigheden...’

‘Bekoringen en talenten,’ zegt Deucalion, ‘gaven en zegeningen.’

Victor de Onbevlekte wacht tot zijn geest tot ongekende hoogte stijgt als gevolg van de laatste dosis supplementen. Hij maakt geen aanstalten zich uit de greep van de reus te ontworstelen, maar brengt een hand naar de onbeschadigde helft van het getatoeëerde gezicht, raakt dat teder aan, zoals een liefhebbende vader dat zou doen, en Deucalion deinst niet terug.

‘Je weet vast wel,’ zegt Victor, ‘dat ze nooit een geheel zullen vormen, nooit als een geheel zullen samenwerken, zich nooit onvoorwaardelijk zullen verenigen om grootse prestaties te bereiken. Nooit zullen ze hun individualiteit opofferen om hun ras tot grote hoogte te brengen, nooit zullen die miljarden geesten en harten zich op hetzelfde doel richten om de natuur en het universum te overwinnen.’

‘Moge God dat verhoeden,’ antwoordt Deucalion.

En dan gebeurt er iets verrassends en onaangenaams.

Deucalion wist niet hoe de executie zou plaatsvinden, alleen dat deze Victor, deze zelfverklaarde Onbevlekte, zou verdwijnen, en met hem zijn hele kwaadaardige schepping.

Het eind kwam toen hij zich bewust werd van het pulserende schijnsel in zijn ogen. Eerst had hij het fenomeen bij zichzelf alleen waargenomen in spiegels of in plassen water. Nu gleden er koele witte lichtgolven over Victors naar boven gerichte gezicht. Ook in de angstige ogen van de kloon was het schijnsel zichtbaar, niet als gevolg van een innerlijk licht in hem zelf, maar als weerkaatsing van het licht dat zijn beul uitstraalde.

In zijn hoofd hoorde Deucalion de storm – en nog meer – die woedde in de nacht waarin hij uit de doden tot leven werd gewekt: de steeds heviger wordende donderslagen die de lucht deden sidderen, alsof de hemel beefde en het stenen zou gaan regenen. Het gezoem en gebrom van antieke machines weergalmden tussen de muren van de oude windmolen, zijn angstige kreten omdat hij zich verzette, de triomfantelijke kreten van zijn schepper, een kakofonie van de waanzin. En in zijn geheugen zag hij weer het eerste wat hij had gezien toen hij in die nacht zijn ogen had geopend: de overdonderende bliksemflitsen die buiten de muren van de molen van de nacht een dag maakten en het geknetter van de kabels waarmee Victor de bliksem naar zijn demonische machine leidde. Het was niet de bliksem van een gewone storm, maar bliksem van ongekende kracht. Het was levend licht.

Nu stroomde dezelfde woeste kracht door hem heen, door zijn armen naar zijn handen, het lichaam in van Victor de Onbevlekte. De kleren van de gestoorde kloon begonnen te smeulen en vatten vlam, maar het vuur verteerde Deucalions handen niet. Victors huid verkoolde en bladderde af, vuur spoot uit zijn oogkassen, vlammen kwamen uit zijn mond, en in luttele seconden zakte hij in elkaar en was hij vergaan tot as en stukken geblakerd bot.

Meer dan twee eeuwen werken aan een utopie waren ten eind gekomen. Het enige wat Victor had bereikt, was de dood van tienduizenden mensen, en die prestatie haalde het niet bij het werk van Hitler, Stalin, Mao, en anderen, die tientallen miljoenen slachtoffers op hun geweten hadden.

Victor had zich van meerdere namen bediend: Leben, Helios, Frankenstein, en steeds was hij een onbeduidende figuur met onbeduidende ideeën geweest, die slechts tot ongekende proporties was uitgegroeid op het filmdoek van zijn verwrongen geest.

Op een brancard elders in het vertrek probeerde een naakte kloon zich op te richten terwijl Victor door de vlammen verteerd werd, maar al snel begon hij te trillen en zakte hij levenloos terug op de brancard. Pas nu drong het tot Deucalion door dat deze Communitariër een replica was van de president van de Verenigde Staten.

Toen de drie Bouwers de defecte Hummer langzaam naderden, zei Sully York: ‘Zo wil ik verdomme niet aan mijn eind komen. Bryce, laten we die kloothommels een stevige aanval van indigestie geven zodat Grace en Travis de kans krijgen te ontsnappen.’

Hij gooide zijn portier open, en onder het slaken van een oorlogskreet sprong hij naar buiten, met zijn geweer in de aanslag, ervaren in het overleven van hopeloze situaties. Hij hoorde dat Bryce ook uitstapte, en hij dacht: God, wat is het heerlijk om die zakken op hun donder te geven als je een goed maatje naast je hebt staan.

Hij werd dan ook enigszins teleurgesteld toen het gevecht nog niet eens begonnen was en de Bouwers gelijktijdig in elkaar zakten en op het wegdek bleven liggen als hoopjes grind, althans zo zag het eruit, maar dat was het niet.

Onder ratelend vuur dat van de andere kant van het gebouw afkomstig was, bereikten commissaris Jarmillo en plaatsvervangend commissaris Nelson Sternlagen de achteringang van KBOW, met de twee Bouwers in hun kielzog. Jarmillo gaf de sleutel aan Sternlagen – hij wist niet goed waarom – en Sternlagen gaf die weer aan hem terug, en toen bleven ze een tijdje staan kijken naar de sleutel die de commissaris in zijn hand hield. Ze zouden de sleutel nooit in het slot steken.

Het gezicht op de buik van de vrouw zonder hoofd zei: ‘Ik ben je Bouwer.’ De mond ging wijd open, en er spoot een zilvergrijze modderstroom uit, die enkele centimeters voor Rusty’s gezicht stopte, trillend in de lucht bleef hangen en op de grond viel, net als de vrouw zonder hoofd. Deze ooit fantasmagorische en dreigende figuur was nu veranderd in een ogenschijnlijk ongevaarlijke hoop... iets.

Rusty’s hart ging wild tekeer, en hij zag dat de stukken glas waarin de man met het schervengezicht was veranderd, nu verpulverden tot kleine hoopjes van wat zand zou kunnen zijn maar dat waarschijnlijk niet was. En er werd niet meer aangebeld.

Hij deed de buitenlamp aan en bracht zijn gezicht aarzelend naar het raam toe. De veranda leek verlaten te zijn.

Toen hij de deur opendeed, was de knappe man met het gladde verkopersgezicht verdwenen. Het enige wat er nog te zien was, was een vreemd hoopje... iets.

Rusty stond in de kou, op de veranda, en luisterde naar de geluiden van de nacht. Hij hoorde geen schoten. Geen gegil. Er waren geen fotomodellen die in groepen door de straat marcheerden. De twee mooie Duitse herders kwamen weer aanlopen, niet in doodsangst op de vlucht voor iets, maar trippelend en hier en daar aan snuffelend, zonder bepaald doel. Een van de honden liet zich opeens vallen, rolde op zijn rug door de pasgevallen sneeuw en maaide levenslustig met zijn poten in de lucht.

Zo onverwacht als de nachtmerrie begonnen was, zo onverwacht was alles nu voorbij.

Rusty liep weer naar binnen en riep aan een stuk door: ‘Corrina, Corrina.’ Hij liep de trap op, en tegen de tijd dat hij bij de slaapkamer aangekomen was, zong hij haar naam.

Deucalion zat achter de hoofdcomputer van de Hive, in een kamer die bezaaid lag met Victors levenloze schepsels, en werkte uren achterelkaar door, als een bezetene, wat hij in feite ook was. In deze bezeten staat verrichtte hij wonderen met de schat aan gegevens. Hij wiste alle gegevens waarin stond hoe Victor zijn Communitariërs en Bouwers had gecreëerd, maar liet de bestanden ongemoeid waarin werd aangegeven wat hij had gedaan.

In tegenstelling tot de telefoons in Rainbow Falls deden de toestellen in de Hive het gewoon wel. Met een gemak dat deed vermoeden dat hij hulp had gehad, maakte Deucalion online contact met een integere verslaggever van een grote televisiezender, aan wie hij alle digitale bestanden stuurde die hij net had bijgewerkt.

Carson en Michael moesten uit dat huis vol ellende, waarin vier leden van de kerk van de Riders in the Sky de dood hadden gevonden – twee mannen, een vrouw, en een kind. Net als Michael wist Carson dat ze het meisje niet hadden kunnen redden, dat niemand dat had kunnen doen, omdat hun tegenstanders twee kolonies nanobeestjes waren, waar geen enkel wapen tegenop kon.

Ze liepen samen door de donkere nacht, onder de reusachtige naaldbomen door die om het huis van de Samples stonden. Het eerste daglicht prikte hier en daar tussen de met sneeuw bedekte boomtakken door, helder en goudkleurig, en bescheen die delen van de grond die met sneeuw waren bedekt, terwijl de delen die met dode naalden bedekt waren, donker bleven.

De storm was gaan liggen voordat de zon opkwam. Het geluid van wiekende helikopterbladen zwol aan, kwam over hun hoofden langs en verdween uit het zicht achter de boomtoppen. Ze nam aan dat het een toestel van de Montana State Police of een andere overheidsorganisatie was. Het zou niet lang meer duren of het zou hier wemelen van de helikopters, en de snelwegen naar de stad zouden volstromen met voertuigen van hulpverleners en de media.

Carson was onnoemelijk dankbaar dat ze nog leefde, hand in hand met Michael. Ze was al vaak ternauwernood aan de dood ontsnapt, maar het was voor het eerst dat ze zich enigszins schuldig voelde dat ze het overleefd had terwijl er zo veel slachtoffers waren gevallen. Haar lieve en attente echtgenoot, die meestal niet om een woordje verlegen zat, hield zich opvallend stil, maar zonder hem zou ze zich totaal verloren hebben gevoeld.

Ze liepen tussen de omvangrijke stammen van twee dennenbomen door, en een eindje verderop kwam Deucalion hen tegemoet, terwijl hij een ogenblik eerder nog niet te zien was geweest. Ze troffen elkaar in een brede bundel van licht.

‘Deze keer is het voorgoed voorbij,’ zei de reus.

‘Dat dachten we de vorige keer ook,’ zei Michael.

‘Maar nu twijfel ik niet. Geen moment. Ik heb het gevoel dat ik... teruggeroepen word. In New Orleans had ik me moeten realiseren dat als het echt voorbij was, mijn reis op deze aardbol ook ten einde zou zijn gekomen.’

‘En nu is dat het geval?’ vroeg Carson.

‘Het is nu al ten einde,’ zei hij. ‘Ik ben hier alleen maar naartoe gekomen om jullie gerust te stellen, om jullie te verzekeren dat Frankenstein tot het verleden behoort en dat jullie vanaf nu nooit meer iets met hem te maken zullen krijgen. Wees gelukkig, houd immer de vrede in je hart. Nu moet ik gaan.’

Michael strekte zijn arm om Deucalion een hand te geven. De reus schudde zijn hoofd. ‘Ik ben hier niet naartoe gekomen om afscheid te nemen. Er bestaat niet zoiets als voorgoed afscheid nemen.’

Een wolk schoof voor de zon, en een schaduw daalde op hen neer.

Deucalion zei: ‘Tot de volgende keer dat we elkaar weerzien,’ en hij draaide zich om.

Carson verwachtte dat hij daarbij in het niets zou oplossen, maar hij verdween niet op de gebruikelijke manier. Hij liep in de vroege ochtendschemering tussen de bomen door, maar loste niet als een schaduw te midden van schaduwen op. Terwijl hij steeds dieper het bos inliep, begon hij letterlijk te stralen. Eerst was het een zacht schijnsel, dat langzamerhand sterker werd, steeds sterker, tot hij een en al licht uitstraalde en uiteindelijk puur licht werd. Toen hij in de verte in het zonlicht stapte dat tussen de boomtoppen door viel, versmolt hij ermee – en was verdwenen.

65

Negen nachten nadat Deucalion de truck met kinderen bij St. Bartholomew’s Abbey afleverde, en vijf dagen nadat ze met de bus naar huis waren teruggebracht, net voor zeven uur ’s avonds op een koude oktoberavond, liep broeder Salvatore, die ook wel broeder Knokkels genoemd werd, bij het gastenverblijf naar buiten en keek omhoog naar de nachtelijke hemel, waar geen enkele ster te zien was. Precies om zeven uur begon het te sneeuwen. Hij bleef een tijdje buiten staan, zonder last van de kou te hebben.

De vijf huwelijken werden begin december voltrokken. Oorspronkelijk zouden het vijf verschillende ceremonieën worden, maar omdat er 3298 slachtoffers waren gevallen, had men er in Rainbow Falls dringend behoefte aan om het moreel op te krikken, iets waardoor men weer verder kon met het leven. Wie als eerste op het idee van een groepsceremonie kwam en wie dat allemaal in gang hadden gezet, kon niemand zich goed herinneren. Predikanten van verschillende geloofsrichtingen spraken een vorm af voor de rituelen, de kerk was tot de laatste plaats bezet, en op het plein voor de kerk waren luidsprekers neergezet, zodat buiten meer dan tweeduizend mensen de plechtigheid konden volgen.

Eigenlijk was Sully te oud voor zijn bruid, een feit dat niemand betwistte, maar zijn getuigen – Travis en Bryce – wilden niet dat iemand daar iets van zei, wat sowieso niet gebeurde. Alle bruiden waren prachtig, maar Grace en Erika – die met Addison Hawk trouwde – waren zeker niet de minsten. Sully’s mooiste moment van de dag – naast het ‘I do’ van Grace – was toen de jonge Rusty Billingham het lied zong dat hij voor zijn Corrina had geschreven.

Omdat hij een van de helden was – een van de kleurrijke helden – werd meneer Lyss talloze keren geïnterviewd. Mensen wilden er grif voor betalen, maar hij deed steeds zijn verhaal zonder er geld voor te vragen. Nummy was hierdoor erg trots op hem.

Oma’s huisje werd verkocht. Toen bekend werd dat meneer Lyss ooit accountant was geweest en hoopte dat beroep ooit weer te kunnen uitoefenen, was oma’s notaris, die over Nummy’s erfenis ging, niet meer zo wantrouwend naar de oude man. Bovendien zag meneer Lyss er nu heel netjes uit. Soms vond Nummy dat meneer Lyss er bijna niet meer als meneer Lyss uitzag, maar meer als een soort Mr. Chips in die oude film over een jongensschool.

Eerst nam meneer Lyss Nummy mee naar een warm oord, met palmbomen en zo, waar het Californië heette. Ze logeerden in een klein motel waar Nummy alles heel bijzonder vond, tot meneer Lyss een lot van de loterij kocht. Hij had altijd gezegd dat hij het winnende lot in zijn portemonnee had zitten, maar dat was dus gelogen. Dat mocht geen verwondering wekken. Meneer Lyss probeerde in het vervolg niet meer te liegen, en daar hield hij zich zo goed mogelijk aan. Maar hij hoefde niet te liegen toen op zijn lot de hoofdprijs viel. Bij KBOW had Nummy van de reus gehoord dat alles over vijftig dagen zou veranderen, en dat gebeurde ook, want meneer Lyss won meer geld dan Nummy ooit kon tellen, ook al werd hij duizend jaar oud.

Meneer Lyss kocht een huis met uitzicht op zee. Hij en Nummy zaten vaak op de patio, waar ze het dan over van alles en nog wat hadden, en dat was fijn. Nummy kreeg een echte hond van meneer Lyss, in plaats van de speelgoedhond die hij vroeger had gehad. Deze praatte niet als je aan de ring op zijn rug trok, maar hij was veel leuker dan het speelgoedbeest. Het mooiste was misschien nog wel toen meneer Lyss het stoffelijk overschot van oma helemaal uit Rainbow Falls liet overkomen en dat ter aarde bestelde op een begraafplaats met palmbomen, zo dicht in de buurt dat ze elke week even naar haar graf konden gaan.

Bij de bescheiden uitvaartdienst, toen oma een tweede keer werd begraven, zei meneer Lyss iets wat Nummy niet snapte en wat meneer Lyss weigerde uit te leggen. De oude man had naar haar kist in het graf gekeken, en zei toen: ‘Mevrouw, ik kan u nooit genoeg bedanken voor wat u voor me hebt gedaan. Niemand heeft ooit zo veel voor mij betekend. Alle plezier in het leven dat me nog vergund is, heb ik aan u te danken.’

Dit vond Nummy raar, omdat oma al lang dood was voordat meneer Lyss in Rainbow Falls opdook. Ze had de oude man nooit ontmoet. Maar meneer Lyss geloofde zo oprecht in wat hij zei, dat er tranen in zijn ogen kwamen toen hij de woorden uitsprak.

Dat was nou wat ze een mysterie noemden.

Toen de verslaggevers verschenen, dacht Jocko dat ze naar hem toe waren gekomen om hem met stokken te slaan. Met emmers en knuppels. Met paraplu’s. Hij had nooit gedacht dat hij de ster van een televisieprogramma voor kinderen zou worden. Beroemd op heel het continent. Jumpin’ with Jocko! Het leukste: het werd in Rainbow Falls opgenomen. De studio kwam naar hem toe. Hij hoefde niet het gezellige huisje uit om naar Hollywood te gaan. Hollywood: jakkie. Yuch. Blèh. Blwuh. Gaaaah. Gaaaah. Getsie. En hoedjes! Hij had honderden grappige hoedjes met belletjes, het ene nog grappiger dan het andere! Hij bleef bij Erika en Addison en prinses Chrissy wonen, voor altijd. Maar nu had hij voor het eerst een eigen beste vriend, die ook de producer en regisseur van zijn succesvolle televisieshow was. Sammy Chakrabarty! De briljante tv-maker! Zestig kilo vol prachtige entertainmentideeën! Nauwelijks nog voor te stellen dat Jocko ooit een tumor was geweest. En in het riool had gewoond. Zeep had gegeten. Het leven kan raar lopen. Maar het blijft een wonder.

In maart van het daaropvolgende jaar, toen Carson het lampje op haar nachtkastje uitdeed, zei ze tegen Michael: ‘Slaap lekker. O, en we zijn zwanger.’

Hij zuchtte. ‘In positiekleding zie ik er echt niet uit.’

Table of Contents

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- 44
- 45
- 46
- 47
- 48
- 49
- 50
- 51
- 52
- 53
- 54
- 55
- 56
- 57
- 58
- 59
- 60
- 61
- 62
- 63
- 64
- 65