De Levende Doden
Author: Dean Koontz
Date: 2009-01-01 08:00:00+00:00
Keywords: Suspense; Mystery; Horror; Fantasy; Paranormal; Thriller; Science Fiction
Description: De wetenschapper en filantroop Victor ‘Helios’ Frankenstein heeft een geheime obsessie met het uitroeien van de mensheid. Wanneer hij zijn monsterlijke creaties loslaat in de straten van het hedendaagse New Orleans en er tegelijkertijd een verwoestende orkaan op de stad af komt, leidt dit tot chaos en geweld. Het einde van de mensheid lijkt inderdaad nabij. De laatste hoop is nu gevestigd op Deucalion – het allereerste ‘Frankenstein Monster’. Kan hij het tij keren? De levende doden is het derde boek in Dean Koontz zijn vijfdelige Frankenstein-eries. Deze moderne adaptatie van Mary Shelley’s kl
Publisher: SAGA Egmont

Van Dean Koontz zijn verschenen:

Het Franciscus komplot*

Geheugenfout*

Motel van de angst*

De deur naar december*

Weerlicht*

Gefluister*

Middernacht*

Schemerogen*

Het kwade licht*

Schaduwvuur*

De stem van de nacht*

Schemerzone*

Het koude vuur*

Verblind*

Fantomen*

Huiveringen*

Dienaren van de schemering*

Verlossing*

Onderaards*

Bij het licht van de maan*

Het masker*

Spiegel van de ziel*

Monsterklok*

De gave

Ogen der duisternis*

Gegrepen

Mr. Murder*

Tijd van leven

Wintermaan*

De nachtmerrie

Duistere stromen*

De vriendschap

In de val

Het Visioen*

Dean Koontz’ Frankenstein:

IJskerker*

Boek 1. De verloren zoon

Eeuwig vuur*

(met Kevin J. Anderson)*

Tiktak*

Boek 2. Stad van de nacht

De sadist*

(met Ed Gorman)*

De overlevende*

Boek 3. De levende doden*

Duivelszaak*

Vrees niets*

Over Dean Koontz

Grijp de nacht

is verschenen:

Verbrijzeld*

Het Huis van de Donder*

De Biografie*

Gezicht van de angst*

(door Harrie Kemps)

* In poema-pocket verschenen

© 2009 Dean Koontz

Published by arrangement with Lennart Sane Agency AB

All Rights Reserved

© 2010 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Dean Koontz’s Frankenstein: Book Three, Dead and Alive

Vertaling: Jan Mellema

Omslagontwerp: Edd, Amsterdam

Omslagfotografie: Corbis Netherlands
isbn 978 90 210 1054 0
nur 313
www.boekenwereld.com
www.poemapocket.com
www.watleesjij.nu

Covers and ePUB digitized by on February 2020

Deze trilogie is opgedragen aan wijlen de heer Lewis,
die lang geleden al inzag dat de wetenschap
gepolitiseerd werd, dat het in de eerste plaats niet
langer om kennis maar om macht ging, dat de
wetenschap wetenschappisme werd, en dat in het isme
het einde van de mensheid besloten ligt.

Ik betwijfel ten zeerste of er in de geschiedenis überhaupt
een geval bekend is van iemand die de traditionele moraal
overboord heeft gezet, aan de macht is gekomen en die
macht vervolgens ten goede heeft gebruikt.

C.S. Lewis, De Afschaffing van de Mens

1

Halfeen in een windstille nacht. Regen galoppeerde vanaf de Golf van Mexico landinwaarts langs de rivierdijken: spookpaarden die in een optocht over de daken van teerpapier, golfplaat, dakpannen of leisteen voorbijtrokken en kletterend met hun hoeven door de straten denderden. Omdat New Orleans gewoonlijk bruiste van het nachtleven, en de restaurants en jazzcafés bijna de hele nacht openbleven, leek het nu of de stad zichzelf niet was. Veel restaurants gingen vroeg dicht. Bij gebrek aan klandizie lagen sommige cafés er al onverlicht en verlaten bij.

Er was een orkaan voorspeld, die zich nu nog boven de Golf ten zuiden van Louisiana bevond. De meteorologen verwachtten dat de orkaan in de buurt van Brownsville in Texas aan land zou komen, maar het was niet uitgesloten dat hij van richting zou veranderen. New Orleans had in het verleden al zoveel van het weer te verduren gehad dat men altijd veel ontzag had voor de krachten der natuur.

Deucalion liep het Luxe Theater uit zonder een deur te gebruiken en belandde met één stap in een andere wijk van de stad, buiten het schijnsel van het licht, in de diepe schaduwen van met mos begroeide eiken.

In het schijnsel van de lantaarnpalen vormde de regen doffe zilverslierten, maar onder de eiken leek de neerslag gitzwart, alsof het geen hemelwater was maar een product van de duisternis, de zweetdruppels van de nacht. Van de avondschemering tot aan het ochtendkrieken begaf Deucalion zich graag op straat. Er was een ingewikkelde tatoeage op zijn gezicht aangebracht, die moest verhullen dat de helft van zijn gezicht verminkt was. Het donker was daarbij zijn bondgenoot.

Zijn reusachtige gestalte en fysieke kracht kon hij niet verborgen houden. Zijn lichaam, dat al meer dan tweehonderd jaar meeging, bestond uit ijzersterke botten en keiharde spieren. In dat opzicht leek de tijd geen vat op hem gehad te hebben.

Hij liep over het trottoir en werd soms beschenen door het straatlicht dat door gaten in het dichte bladerdek viel. Het schijnsel verjoeg zijn herinneringen aan een koude, droge nacht waarin hij achterna werd gezeten door een horde mensen met fakkels, op een ander continent, toen de elektriciteit nog niet was uitgevonden.

Aan de overkant van de straat bevond zich een met eiken beplant terrein, dat zich over de helft van de totale straatlengte uitstrekte. Op het terrein stond een katholiek ziekenhuis dat al lang niet meer als zodanig in gebruik was: de Handen der Barmhartigheid.

Het terrein was omzoomd met een hoog smeedijzeren hek. De puntige spijlen deden vermoeden dat de barmhartigheid van weleer hier nu niet meer te vinden was. Op een bordje aan de poort die toegang gaf tot het ziekenhuisterrein stond depot / privéterrein / verboden toegang. De dichtgemetselde ramen lieten geen sprankje licht door.

Een standbeeld van de Heilige Maagd Maria keek uit op de hoofdingang. Het spotje dat ooit op het beeld gericht stond, was verwijderd, en de marmeren figuur in het duister kon net zo goed de dood voorstellen, of wie of wat dan ook.

Nog maar een paar uur geleden was Deucalion erachter gekomen dat in dit gebouw het laboratorium van zijn schepper was gevestigd, Victor Helios, wiens echte naam legendarisch was: Frankenstein. In dit lab werd het Nieuwe Ras ontworpen, geschapen en geprogrammeerd.

Het gebouw werd streng bewaakt; alle deuren werden in de gaten gehouden en waren voor een onbevoegde niet snel te openen.

Deucalion beschikte over speciale gaven, die hij had gekregen toen hij door de bliksem tot leven was gewekt, jaren geleden, in een veel primitiever laboratorium. Hij had geen deuren nodig om ergens binnen te kunnen komen, en sloten vormden geen belemmering voor hem. Hij bezat een intuïtief inzicht in het kwantumkarakter van de wereld, en wist dat alle plekken ter wereld in essentie niet van elkaar verschilden.

Deucalion was niet bang om binnen te treden in het huidige onderkomen van zijn schepper. De enige emotie waarvoor hij nog enigszins bevreesd was, was woede. Maar in de afgelopen decennia had hij geleerd ook die emotie te beteugelen, de woede die hem ooit zo snel tot gewelddadig gedrag had aangezet.

Hij stapte van de regen het hoofdlaboratorium van de Handen der Barmhartigheid binnen. Hij was nog nat toen hij de stap zette, en droog toen hij die voltooid had.

Het reusachtige lab was een wonderlijke mix van geavanceerde technologie en art deco. Roestvrijstaal en witte tegeltjes voerden de boventoon. De laboratoriumapparatuur zag er gestroomlijnd en mysterieus uit en stond niet los tegen de muur maar leek erin geworteld te zijn. Andere machines stulpten als een gezwel uit het plafond of stonden op de grond, glimmend maar toch met organische lijnen.

Er klonken zachte, ritmische geluidjes: het gezoem en gebrom en getik van machines. De grote ruimte lag er verlaten bij. Glazen kolven waren gevuld met gassen die in diverse kleuren oplichtten: hemelsblauw, lichtroze en appelgroen. Door doorzichtige buizen stroomden allerlei kleurige vloeistoffen: lavendelblauw, lichtblauw, roodoranje.

Midden in de ruimte bevond zich de U-vormige werkplek van Victor, een roestvrijstalen constructie, afgedekt met een blad van zwart graniet.

Net toen Deucalion van plan was de laatjes te gaan doorzoeken, hoorde hij een stem achter zich: ‘Kunt u me helpen, meneer?’

De man droeg een overall van grijze spijkerstof. Aan zijn riem hingen flesjes met schoonmaakmiddelen, witte doeken en sponsjes. Hij hield een zwabber in zijn hand.

‘Lester is de naam,’ zei hij. ‘Ik ben een Epsilon. Volgens mij bent u slimmer dan ik. Bent u slimmer dan ik?’

‘Is je schepper aanwezig?’ vroeg Deucalion.

‘Nee, meneer. Vader is een tijdje geleden weggegaan.’

‘Hoeveel personeel loopt hier rond?’

‘Ik tel liever niet. Van cijfers raak ik in de war. Tachtig, heb ik eens horen zeggen. Dus Vader is er niet, er is iets misgegaan, en ik ben maar een Epsilon. U lijkt me een Alfa of een Bèta. Bent u een Alfa of een Bèta?’

‘Wat is er misgegaan?’ vroeg Deucalion.

‘Ze zegt dat Werner in Isoleercel Nummer 1 zit opgesloten. Of nee, misschien Nummer 2. Nou ja, Nummer weet ik veel.’

‘Wie is Werner?’

‘Dat is de chef van de beveiliging. Ze wilde instructies hebben, maar ik geef geen instructies. Ik ben Lester, meer niet.’

‘Wie wilde instructies hebben?’

‘De vrouw in de doos.’

Toen Lester dat zei, lichtte de computer op Victors bureau op, en op het scherm verscheen het prachtige gezicht van een vrouw, die er zo perfect uitzag dat het bijna zeker om een digitaal ontwerp ging.

‘Meneer Helios, Helios. Welkom in Helios. Ik ben Annunciata. Ik ben niet meer helemaal de Annunciata die ik was, maar ik doe mijn best om nog zo veel mogelijk Annunciata te zijn. Ik controleer mijn helios, meneer Systemen. Mijn systemen, meneer Helios. Ik ben een lieve meid.’

‘Ze zit in een bak,’ zei Lester.

‘Een computer,’ zei Deucalion.

‘Nee. Een bak in de netwerkkamer. Ze is een Bètabrein in een bak. Ze heeft geen lichaam. Soms lekt haar bak, en dan veeg ik het op.’

Annunciata zei: ‘Ik ben verbonden. Ik ben verbonden. Ik ben verbonden met het gegevensverwerkende systeem van dit gebouw. Ik ben de secretaresse van meneer Helios. Ik ben heel slim. Ik ben een lieve meid. Ik wil efficiënt werken. Ik ben een lieve, lieve meid. Ik ben bang.’

‘Normaal doet ze niet zo,’ zei Lester.

‘Misschien zit er een te-te-te-tekort in mijn voedingsschema. Ik kan het zelf niet analyseren. Kan iemand mijn voedingsschema analyseren?’

‘Van zichzelf bewust, voor altijd in een bak,’ zei Deucalion.

‘Ik ben heel bang,’ zei Annunciata.

Deucalion merkte dat hij zijn vuisten balde. ‘Je schepper deinst nergens voor terug. Hij deinst niet terug voor welke vorm van slavernij dan ook, en zijn wreedheid kent geen grenzen.’

Lester stond ongemakkelijk van de ene voet op de andere te wippen, alsof hij een klein jongetje was dat nodig plassen moest, en zei: ‘Hij is een groot genie. Hij is zelfs nog slimmer dan een Alfa. We zouden hem dankbaar moeten zijn.’

‘Waar is de netwerkkamer?’ vroeg Deucalion.

‘We zouden dankbaar moeten zijn.’

‘De netwerkkamer. Waar is die … vrouw?’

‘In de kelder.’

Op het computerscherm zei Annunciata: ‘Ik moet afspraken regelen voor meneer Helios. Helios. Maar ik weet niet meer wat een afspraak is. Kunt u me helpen, helpen, helpen?’

‘Jawel,’ zei Deucalion. ‘Ik kan je wel helpen.’

2

Toen de pizzabezorger bij de Bennets moest zijn maar de fout beging bij het huis ernaast aan te bellen, waar de Guitreaus woonden, verbaasde Janet Guitreau zichzelf door de jongen de hal in te sleuren en hem te wurgen. Janet en haar man, Bucky Guitreau, de huidige officier van justitie van New Orleans, waren klonen. De lijken van de echte Janet en Bucky waren een paar weken eerder begraven op een reusachtige vuilnisbelt ten noordoosten van Lake Pontchartrain.

De meesten van het Nieuwe Ras waren geen klonen, maar oorspronkelijke wezens, geschapen door Vader. Maar klonen speelden een cruciale rol in het overnemen van het politieke apparaat van de stad.

Janet dacht dat er belangrijke regels uit haar standaardprogramma waren weggevallen, en Bucky deelde dat vermoeden.

Niet alleen had Janet iemand vermoord zonder dat ze daar van haar schepper de opdracht toe gekregen had, maar ook had ze er een goed gevoel aan overgehouden. Een fantastisch gevoel, eigenlijk.

Ze wilde naar buiten om de Bennets te gaan vermoorden.

‘Moorden is heerlijk verfrissend. Je voelt dan helemaal dat je lééft.’

Eigenlijk zou Helios hiervan in kennis gesteld moeten worden, zodat Janet geneutraliseerd kon worden. Maar hij was zo onder de indruk van haar vrijgevochten manier van doen dat hij zichzelf er niet toe kon zetten om het alarmnummer van Vader in te toetsen.

Hierdoor kregen ze allebei het vermoeden dat er ook bij Bucky een paar regels uit het programma waren weggevallen. Hij verwachtte niet dat hij op eigen initiatief kon moorden, maar het leek hem wel spannend toe te kijken als Janet de Bennets van kant ging maken.

Bijna waren ze halsoverkop naar de buren gegaan. Maar ze besloten dat de levenloze pizzabezorger in de hal eerst aandacht verdiende, want per slot van rekening was hij wel Janets eerste.

‘Als jij een jager was geweest,’ zei Bucky, ‘en deze vent was een hert, zouden we tientallen foto’s nemen, en we zouden zijn gewei aan de muur hangen.’

Janet keek hem met grote ogen aan. ‘Hé, wil je iets van hem afsnijden en dat aan de muur hangen?’

‘Dat is misschien niet zo’n slim idee, maar ik zou wel heel graag een paar foto’s willen nemen.’

‘Pak je camera maar,’ zei Janet, ‘dan zoek ik een mooi plekje uit.’

Toen Bucky naar boven rende om de camera op te halen die in de slaapkamerkast lag, zag hij dat de Hertog van Orleans boven aan de trap stond.

Hertog was een mooie Duitse herder, lichtbruin met zwart, en twee witte sokken. Vanaf het moment dat Bucky en Janet een paar weken geleden waren vervangen door twee klonen van het Nieuwe Ras, was hij van slag en constant op zijn hoede. Ze zagen eruit als zijn baasjes, maar hij wist dat dat niet klopte. Hij behandelde ze met respect maar bleef afstandelijk en toonde geen aanhankelijkheid, maar dat wilden ze toch al niet.

Toen Bucky boven aan de trap kwam, trippelde Hertog naar een van de logeerkamers.

Helios had nog overwogen de hond dood te maken toen de echte Bucky en Janet waren geëlimineerd. Maar Hertog was de held van New Orleans: bij een brand had hij twee meisjes gered, en hij was zo goed afgericht dat zijn baasje hem vaak meenam de rechtszaal in. Als hij doodging, zouden de kranten er ongetwijfeld uitgebreid over berichten, en misschien kreeg hij dan wel een heuse jazzbegrafenis. Dan zou de publieke aandacht te veel op de twee pas ingetreden klonen worden gevestigd.

Bovendien was de echte Bucky Guitreau een sentimenteel type geweest die zoveel van zijn hond hield dat iedereen verwachtte dat hij bij ongeacht welke begrafenis onbedaarlijk in huilen zou uitbarsten. Over het algemeen waren de klonen en schepsels van het Nieuwe Ras niet goed in het faken van verdriet, en zou een standbeeld van de Heilige Maagd Maria sneller tranen produceren dan degenen die uit de creatietanks waren voortgekomen. Met de camera in zijn hand rende de nieuwe Bucky naar beneden, waar hij Janet en de pizzakoerier in de woonkamer aantrof. Ze had de dode jongen in een luxe gestoffeerde fauteuil gezet en was zelf op een van de armleuningen gaan zitten. Ze pakte hem bij zijn haren en trok zijn hoofd recht overeind.

Nadat ze een foto hadden gemaakt, zetten ze het lijk op de bank neer, waarna Janet naast hem plaatsnam, en daarna op een barkruk in de werkkamer, met zijn hoofd tegen haar schouder aan, alsof hij dronken was. Ze sleepten de pizzakoerier nog naar verschillende andere plekken in huis, namen foto’s van hem met dameshoedjes op zijn hoofd, kleedden hem helemaal uit en trokken hem damesondergoed aan, waarna ze er foto’s van maakten.

Ze lachten er niet bij. Als klonen van het Nieuwe Ras konden ze overtuigend lachen, maar daarbij speelde vreugde geen enkele rol. Ze solden met het lijk, omdat ze de mensen van het Oude Ras hartgrondig haatten en dit een goede manier leek om daar vorm aan te geven.

De hond was steeds aanwezig toen ze foto’s maakten. Het dier keek vanuit de deuropening van de verschillende kamers toe maar waagde zich niet dichterbij.

Uiteindelijk kleedden ze de pizzabezorger weer helemaal uit, bonden een touw om zijn nek, trokken hem op aan een dwarsbalk in de woonkamer en heten hem daar hangen als een grote vis bij de visafslag. Janet poseerde naast het lijk, alsof ze trots was op haar vangst.

‘Weet je wat we volgens mij aan het doen zijn?’ vroeg ze.

Zowel voor Bucky als voor haar leek hun gedrag tamelijk logisch, al wist hij niet goed waarom. Hij vroeg: ‘Wat zijn we dan aan het doen?’

‘We zijn lol aan het trappen.’

‘Denk je dat dit is wat ze lol noemen?’

‘Volgens mij wel,’ zei Janet.

‘Nou, het is in elk geval leuker dan alles wat we tot nu toe gedaan hebben. Wat wil je nog meer met hem doen?’

‘Ik vind hem nu een beetje saai worden,’ zei Janet. ‘Volgens mij is het echt de hoogste tijd naar de Bennets te gaan en die te vermoorden.’

De echte Bucky had twee vuurwapens in huis. ‘Wil je een pistool pakken en hun kop van hun romp schieten?’

Janet dacht hier even over na, maar uiteindelijk schudde ze haar hoofd. ‘Daar lijkt me niet veel lol aan.’

‘Wil je het dan met een mes doen, of met dat zwaard uit de burgeroorlog dat in mijn werkkamer aan de muur hangt?’

‘Het liefst,’ zei Janet, ‘zou ik ze met mijn blote handen koud maken.’

‘Wil je ze wurgen?’

‘Nee, dat ken ik al, dat heb ik al gedaan.’

‘Wat wil je dan met ze gaan doen?’

‘O, daar heb ik duizenden ideeën over.’

‘Moet ik de camera meenemen?’ vroeg hij.

‘Ja, die moet absoluut mee.’

‘Misschien kunnen we de foto’s in een album plakken,’ stelde Bucky voor. ‘Dat doen echte mensen ook.’

‘Dat lijkt me leuk. Al zijn we natuurlijk geen echte mensen.’

‘Ik zou niet weten waarom we geen fotoalbum zouden kunnen maken. We lijken in tal van opzichten op mensen.’

‘Behalve dan dat we superieur zijn. Wij zijn het superras.’

‘We zijn inderdaad het superras,’ zei Bucky instemmend. ‘Nog even en we zullen over de aarde heersen en de maan en Mars in bezit gaan nemen. We zullen heer en meester zijn in het complete universum. Dus dan kunnen we ook wel een fotoalbum maken als we daar zin in hebben. Wie houdt ons tegen?’

‘Niemand,’ zei Janet.

3

Ripley was de enige aanwezige in de keuken van de Handen der Barmhartigheid en zat op een kruk aan een van de roestvrijstalen kookeilanden. Met zijn handen scheurde hij een ham van anderhalve kilo in stukken en stopte de repen vlees in zijn mond.

Gemiddeld hadden mannen van het Nieuwe Ras vijfduizend calorieën nodig om goed te functioneren, tweeënhalf keer de hoeveelheid die mannen van het Oude Ras gemiddeld nodig hadden. Sinds kort had Ripley last van vreetbuien, waarbij hij per keer tienduizend of meer calorieën naar binnen werkte.

Het kapotscheuren van het vlees leverde meer voldoening op dan het eten zelf. Ripley werd de laatste dagen steeds vaker overvallen door een sterk verlangen om dingen kapot te scheuren, vooral vlees. Gebraden vlees diende nu als vervanging voor rauw vlees, het vlees van het Oude Ras, want dat was wat hij het liefst aan flarden zou scheuren.

Niemand van zijn soort mocht zomaar gaan moorden en was daar ook niet toe in staat, tenzij er door de Bijenhouder opdracht voor gegeven was. Bijenhouder was de naam die Ripley voor Victor Helios had bedacht. Veel van zijn soortgenoten noemden hem Vader, maar altijd als meneer Helios hoorde dat ze die naam gebruikten, werd hij woest.

Ze waren niet de kinderen van hun schepper, maar zijn eigendom. Hij was hun geen enkele verantwoording schuldig. Zij waren hem daarentegen wel verantwoording schuldig.

Ripley at de hele ham op, en ondertussen hield hij zichzelf voor dat de Bijenhouder een briljant plan voor de nieuwe wereld had bedacht.

Het gezin is een achterhaald instituut, en ook gevaarlijk omdat het zichzelf boven het algemeen welzijn van de soort stelt. De band tussen ouder en kind moet worden afgekapt. De enige betrokkenheid van het Nieuwe Ras, van wie iedereen als volwassene vanuit de creatietank ter wereld kwam, gold de georganiseerde maatschappij die Helios voor ogen stond. Men hoefde niet op elkaar betrokken te zijn, maar op de maatschappij, en eigenlijk niet op de maatschappij zelf maar op het concept van de maatschappij.

Uit een van de twee koelcellen haalde Ripley een gebraden borststuk van een kilo. Hij liep ermee terug naar zijn kruk bij het kookeiland.

Gezinnen brengen individuen voort. De creatietanks brengen werkbijen voort, die elk hun eigen taak hebben. Wanneer je je plek kent en weet wat je leven voor zin heeft, schenkt dat meer voldoening dan ooit voor de mensen van het Oude Ras was weggelegd. De vrije wil is de vloek van het Oude Ras. De voorgeprogrammeerde taak is de glorie van het Nieuwe Ras.

De zwerm was het gezin, de korf was ieders thuis, en de toekomst behoorde toe aan de horde.

Met zijn vingers scheurde hij het rundvlees aan stukken. Het vlees voelde vettig aan. Hoewel het borststuk goed klaargemaakt was, rook hij het bloed dat erin zat.

Ripley kwam nooit een grammetje aan, hoeveel hij ook at. Door zijn buitengewoon efficiënte stofwisseling bleef hij altijd op zijn ideale gewicht.

Veel eten kon daarom geen kwaad. Maar uiteindelijk leidde het hem toch te weinig af. Hij moest steeds denken aan Werner, chef beveiliging van de Handen der Barmhartigheid.

Uren geleden was Werner ten prooi gevallen aan wat de Bijenhouder had omschreven als ‘een rampzalige cellulaire metamorfose’. Hij was niet meer zichzelf, had niets menselijks meer en was … iets anders geworden.

Werner had een imposant lichaam, dat speciaal ontworpen was voor zijn taak als chef van de beveiliging. In de creatietank had hij speciaal geselecteerd genetisch materiaal van een panter meegekregen, om hem lenig en snel te maken, dna van een spin om hem taaie pezen te geven, en dat van een kakkerlak om de spankracht van zijn collageen te vergroten … Toen Werner van het ene op het andere moment amorf werd, manifesteerden al die verschillende verschijningsvormen van panters, spinnen en kakkerlakken zich in zijn lichaam, eerst een voor een en later tegelijkertijd.

Meneer Helios had dat bestempeld als een uitzondering. Zoiets rampzaligs had zich nog niet eerder voorgedaan, en volgens de Bijenhouder kon iets dergelijks geen tweede keer plaatsvinden.

Dat wist Ripley nog niet zo zeker. Wat Werner was overkomen, zou misschien niet in precies dezelfde vorm nog een keer voorkomen, maar het zou best kunnen dat er talloze soortgelijke rampen stonden te gebeuren.

Als naaste laboratoriummedewerker van de Bijenhouder was Ripley te hoog opgeleid om zijn ongenoegen voor zich te houden. In de creatietank had hij rechtstreeks informatie in zijn hersenen binnengekregen over de fysiologie van menselijke wezens zoals die uit de natuur ontsproten waren, en van superwezens zoals die uit het brein van Victor Helios ontsproten waren.

Niemand van het Oude Ras kon ooit veranderen in een beest van verschillende samenstellingen. Dit groteske lot zou voor het Nieuwe Ras net zo onmogelijk moeten zijn. Werners metamorfose deed vermoeden dat de Bijenhouder misschien niet onfeilbaar was. Dat werd bevestigd doordat de Bijenhouder hoogst verbaasd had gereageerd op Werners transformatie.

Toen Ripley al het rundvlees had opgegeten zonder daarmee zijn honger te hebben gestild of zijn onrust te hebben verdrongen, liep hij de keuken uit en doolde hij door de gangen van de Barmhartigheid. Meneer Helios was naar huis gegaan. Maar zelfs op dit nachtelijk tijdstip waren Alfa’s in dit doolhof van laboratoria in opdracht van hun schepper bezig experimenten en taken uit te voeren. Ripley bleef zo veel mogelijk in de gangen. Het was voor het eerst dat hij zich zenuwachtig maakte over wat hij in de laboratoria zou kunnen ontdekken als hij daar naar binnen ging. Uiteindelijk kwam hij bij de observatieruimte van waaruit de drie isoleercellen in de gaten gehouden konden worden. Aan de lampjes op het controlepaneel was te zien dat alleen Isoleercel Nummer 2 in gebruik was. Daar zat de ongelukkige Werner waarschijnlijk opgesloten.

In elke cel waren zes beveiligingscamera’s aangebracht, waarmee de ruimte vanuit verschillende hoeken in de gaten gehouden kon worden. Op zes monitoren konden beelden van de drie ruimtes worden bekeken, maar ook kon worden overgeschakeld naar alle camera’s van één cel. Onderaan op de zes schermen was af te lezen dat ze nu allemaal beelden van Isoleercel Nummer 2 vertoonden.

De raamloze ruimte mat zes bij vijf meter. De vloer en muren en het plafond bestonden uit een vijfenveertig centimeter dikke laag gewapend gietbeton, die versterkt was met drie lagen plaatstaal. Met één druk op de knop kon het staal onder stroom worden gezet; het voltage was dodelijk.

De Bijenhouder ontwierp soms exotische varianten van het Nieuwe Ras, van wie sommige bedoeld waren als krijger, levende moordmachines die ingezet zouden worden bij het uitroeien van het Oude Ras wanneer de dag van de revolutie eindelijk was aangebroken. Zo nu en dan waren er problemen met de prenatale programmering, waardoor die experimentele wezens zich ongedisciplineerd of zelfs opstandig gedroegen, en in dat geval werden ze verdoofd en ter observatie naar een isoleercel overgebracht om uiteindelijk te worden geëlimineerd.

Op geen van de monitoren verscheen het wezen dat Werner was geweest. De zes camera’s bestreken elk hoekje van de cel, zodat het uitgesloten was dat het monster zich ergens in de isoleerruimte schuilhield.

Verspreid over de vloer lagen de uit elkaar gerukte ledematen van Patrick Duchaine, een van de creaties van de Bijenhouder die naar de isoleercel was gestuurd om het Werner-monster te testen.

Tussen de observatieruimte en Isoleercel Nummer 2 bevond zich een sluis. Aan weerszijden daarvan zat een massieve ronde stalen kluisdeur. De sluis was zo ontworpen dat de twee deuren niet tegelijkertijd geopend konden worden.

Ripley keek naar de kluisdeur die toegang gaf tot de sluis. Niemand ter wereld, of hij nu uit de natuur of uit het brein van Helios ontsproten was, kon door de zestig centimeter dikke deur heen.

Op de monitoren was te zien dat ook de binnenste kluisdeur dichtzat.

Ripley achtte het onwaarschijnlijk dat het Werner-ding ergens in het gebouw rondzwierf, want zo gauw iemand hem zag, zou er alarm worden geslagen.

Er bleef maar één mogelijkheid over. Misschien had de binnenste kluisdeur zo lang opengestaan dat het schepsel de sluis was binnengedrongen voordat de deur weer dichtging. In dat geval stond het nu niet achter twee stalen deuren te wachten, maar achter één.

4

Tegen de tijd dat Bucky en Janet Guitreau de veranda van de Bennets bereikten, waren ze doorweekt van de regen. ‘We hadden een paraplu mee moeten nemen,’ zei Bucky. ‘Nu zien we er niet uit.’

Ze waren zo opgewonden geweest bij de gedachte dat ze hun buren konden gaan vermoorden dat ze zich geen rekenschap hadden gegeven van het gure weer.

‘Misschien zien we er zo raar uit dat ze ons niet binnen willen laten,’ zei Bucky bezorgd. ‘Vooral gezien het tijdstip.’

‘Het zijn avondmensen. Het is nog helemaal niet laat voor ze. Ze laten ons vast wel binnen,’ verzekerde Janet hem. ‘We zeggen gewoon dat er iets verschrikkelijks is gebeurd en dat we met ze willen praten. Dat soort dingen doen buren: ze troosten elkaar als er iets verschrikkelijks is gebeurd.’

Achter de tuindeuren en de zijden gordijnen brandde een zacht oranje licht.

Toen ze het trapje van de veranda op liepen, zei Bucky: ‘Wat is er dan voor verschrikkelijks gebeurd?’

‘Ik heb de pizzakoerier vermoord.’

‘Volgens mij laten ze ons niet binnen als we dat zeggen.’

‘Dat gaan we ook niet zeggen. We zeggen alleen dat er iets verschrikkelijks is gebeurd.’

‘Dat er onverwacht iets verschrikkelijks is gebeurd,’ specificeerde Bucky.

‘Ja, precies.’

‘Als ze daarin trappen, moeten het wel ontzettend goedgelovige mensen zijn.’

‘Bucky, we zijn geen vreemden voor ze. Ze zijn onze buren. Bovendien zijn ze dol op ons.’

‘Zijn ze dol op ons?’

Bij de deur aangekomen begon Janet zachter te praten. ‘Drie avonden geleden zijn we hier nog wezen barbecueën. Helene zei toen nog: ‘We zijn echt dol op jullie.” Weet je dat nog?’

‘Maar toen hadden ze gedronken. Helene was lang niet nuchter meer toen ze dat zei.’

‘Toch meende ze het. Ze zijn dol op ons, en daarom zullen ze ons heus wel binnenlaten.’

Bucky werd ineens wantrouwig. ‘Hoe kunnen ze nou zeggen dat ze dol op ons zijn? We zijn niet eens de mensen die ze denken dat we zijn.’

‘Ze wéten niet dat we niet de mensen zijn die ze denken dat we zijn. Dat weten ze zelfs niet als ik ze ga koud maken.’

‘Meen je dat?’

‘Helemaal,’ zei Janet. Ze belde aan.

‘Zijn die van het Oude Ras allemaal zo makkelijk?’

‘Het zijn watjes,’ verklaarde Janet.

‘Watjes?’

‘Gigantische watjes.’ Het licht op de veranda ging aan, en Janet zei: ‘Heb je je camera bij je?’

Terwijl Bucky de camera uit zijn broekzak haalde, verscheen Helene Bennet voor het zijraampje links van de deur. Ze knipperde van verbazing toen ze de twee zag staan.

Janet verhief haar stem om zichzelf verstaanbaar te maken en zei: ‘O, Helene, er is iets verschrikkelijks gebeurd.’

‘Janet heeft de pizzakoerier vermoord,’ zei Bucky, zo zacht dat Helene hem onmogelijk kon horen, maar zijn vrouw wel, omdat hij dacht dat je dit soort dingen zei als je lol ging trappen, en meer lol dan dit hadden ze nog nooit meegemaakt.

Helene trok een bezorgd gezicht en stapte bij het raam vandaan.

Toen Bucky hoorde dat Helene de eerste van de twee nachtsloten openschoof, zei hij tegen Janet: ‘Doe iets spectaculairs met haar.’

‘Ik heb een bloedhekel aan haar,’ antwoordde Janet.

‘Ik heb ook een bloedhekel aan haar,’ zei Bucky. ‘Ik heb ook aan hem een bloedhekel. Ik heb een bloedhekel aan hen allemaal. Doe iets opzienbarends met haar.’

Helene schoof het tweede nachtslot open, deed de deur open en stapte achteruit om haar buren binnen te laten. Ze was een aantrekkelijke blonde vrouw met een grappig kuiltje in haar rechterwang, hoewel je dat nu niet kon zien omdat ze niet lachte.

‘Janet, Bucky, wat zien jullie eruit. O god, ik durf het bijna niet te vragen, maar wat is er gebeurd?’

‘Er is iets verschrikkelijks gebeurd,’ zei Janet. ‘Waar is Yancy?’

‘Die zit achter het huis. We zaten nog wat te drinken en te luisteren naar Etta James. Wat is er toch gebeurd, lieverd?’

Bucky deed de voordeur achter zich dicht en zei: ‘Er is iets verschrikkelijks gebeurd.’

‘O, nee,’ zei Helene. Ze klonk bezorgd. ‘We zijn dol op jullie. Ik zie dat jullie helemaal van slag zijn. Jullie zijn doorweekt, en de hele vloer wordt nat. Wat is er gebeurd?’

‘Iets onbestemds, iets verschrikkelijks,’ zei Bucky.

‘Heb je de camera bij de hand?’ vroeg Janet.

‘Check,’ antwoordde Bucky.

‘Camera?’ vroeg Helene.

‘We hebben dit nodig voor ons album,’ zei Janet, en toen deed ze zoiets spectaculairs met Helene dat Bucky dat nog niet in zijn wildste fantasieën bedacht zou kunnen hebben.

Eigenlijk was het zo spectaculair dat hij er als verlamd naar stond te kijken, de camera vergat en daardoor het fotogeniekste moment aan zich voorbij liet gaan.

Janet was een doordenderende locomotief barstensvol woede, een scherpsnijdende elektrische zaag vol haat, een drilboor vol afgunstige wreedheid. Gelukkig maakte ze Helene niet in één klap dood en deed ze nog wat tamelijk spectaculaire dingen met de vrouw, die nauwelijks minder schokkend waren, zodat Bucky alsnog een paar prachtfoto’s kon maken.

Toen Janet klaar was, zei ze: ‘Volgens mij ben ik nog meer regels uit mijn programma kwijtgeraakt.’

‘Dat lijkt er wel op,’ zei Bucky. ‘Weet je nog dat ik dacht dat ik het leuk zou vinden om toe te kijken? Nou, dat klopt helemaal.’

‘Wil je Yancy voor jezelf alleen?’ vroeg Janet.

‘Nee, daar ben ik nog niet aan toe. Maar ik zal hem voor je naar binnen lokken, want als hij buiten blijft en jou in deze staat ziet, schiet hij subiet de veranda af en zien we hem nooit meer terug.’

Janet was nog steeds doorweekt, maar niet alleen door de regen.

Op de met gaas afgezette veranda stonden comfortabele rotanstoelen met gele kussens en rotantafels met een glasplaat erop. Er brandde gedempt licht, en er klonk muziek.

Yancy Bennet zat in een wit linnen hemd, een lichtbruine broek en sandalen aan een tafel waarop twee glazen stonden, gevuld met wat leek op witte wijn, met daarnaast een karaf van geslepen glas, ook gevuld met geurige witte wijn.

Toen Yancy Bucky Guitreau zag, zette hij Etta James zachter. ‘Hé, buurman, is het nog geen bedtijd voor jullie?’

‘Er is iets verschrikkelijks gebeurd,’ zei Bucky, terwijl hij naar Yancy toe liep. ‘Echt iets heel erg verschrikkelijks.’

Yancy Bennet duwde zijn stoel achteruit, kwam overeind en zei: ‘Wat? Wat is er dan gebeurd?’

‘Dat kan ik niet eens onder woorden brengen,’ zei Bucky. ‘Ik zou niet weten hoe.’

Yancy legde een hand op Bucky’s schouder en zei: ‘Nou, jongen, wat het ook is, we staan voor jullie klaar.’

‘Ja, dat weet ik. Jullie staan voor ons klaar. Ik heb liever dat Janet er met je over praat. Specifieker kan ik niet zijn. Zij kan wel heel specifiek zijn. Ze wacht binnen op je. Met Helene.’

Yancy probeerde Bucky voor zich uit te duwen, maar Bucky liet hem voorgaan. ‘Geef me dan ten minste een idéé waar het over gaat, Bucky.’

‘Dat gaat niet. Dat gaat gewoonweg niet, zo verschrikkelijk is het. Het is op het spectaculaire af.’

‘Wat het ook maar mag zijn, ik hoop wel dat Janet zich beter houdt dan jij.’

‘Dat doet ze absoluut,’ zei Bucky. ‘Ze houdt zich echt heel goed.’

Bucky stapte na Yancy de keuken binnen en deed de deur naar de veranda dicht.

‘Waar zijn ze?’ vroeg Yancy.

‘In de woonkamer.’

Net toen Yancy naar de donkere gang wilde gaan die naar de voorkant van het huis leidde, kwam Janet de verlichte keuken in.

Ze was de dieprode bruid des doods.

Geschrokken bleef Yancy staan. ‘O god, wat is jou overkomen?’

‘Míj is niets overkomen,’ zei Janet. ‘Ik ben Helene overkomen.’

Het volgende ogenblik overkwam ze Yancy. Hij had een fors postuur, en zij had een gemiddelde lengte. Maar hij was van het Oude Ras, en zij van het Nieuwe, en de uitkomst was net zo voorspelbaar als de uitkomst van een treffen tussen een houtversnipperaar en een bosmarmot. Wat nog het verbazingwekkendst was: Janet verviel op geen enkel moment in herhaling. Haar hartgrondige haat tegen het Oude Ras vertaalde zich in unieke wreedheden. Bucky liet de camera keer op keer flitsen.

5

Omdat er niet veel wind stond, kletterde de regen niet als een gesel door de straten maar daalde er een mistroostige motregen op de aarde neer, waardoor het asfalt nog zwarter werd en de trottoirs als olie glommen.

Rechercheur Moordzaken Carson O’Connor en haar collega Michael Maddison hadden hun auto achtergelaten, omdat het voertuig gemakkelijk door andere agenten zou kunnen worden gesignaleerd. Ze vertrouwden hun collega’s niet meer zo.

Victor Helios had verschillende hooggeplaatste figuren van het stadsbestuur vervangen door klonen. Misschien was slechts tien procent van het politiekorps vervangen door Victors creaties, maar het zou ook negentig procent kunnen zijn. Voor de zekerheid ging Carson van het ergste geval uit.

Ze reed nu in een auto die ze had geleend van haar vriendin Vicky Chou. De vijf jaar oude Honda leek betrouwbaar, maar had absoluut minder power dan de Batmobiel. Steeds als Carson op snelheid een scherpe bocht nam, begon de auto te kreunen, te kraken en te trillen. En als ze op rechte stukken eens flink op het gaspedaal trapte, reageerde de auto net zo onwillig als een sleperspaard dat zijn hele leven lang rustig aan had gedaan.

‘Hoe is het mogelijk dat Vicky in zo’n roestbak rijdt?’ brieste Carson. ‘Dit ding heeft last van jicht en sclerose. Het is gewoon een schroothoop op wielen. Heeft ze het oliepeil nooit laten nakijken, loopt de motor zo stroef omdat ze dit ding nooit gebruikt heeft? Wat ís dit?’

‘We hoeven alleen maar te wachten tot we een belletje van Deucalion krijgen,’ zei Michael. ‘Rij dus maar rustig een eindje rond. Hij zei dat we in de buurt van de Handen der Barmhartigheid moesten blijven. Je hoeft niet zo te scheuren alsof je ergens een dag te laat voor bent.’

‘Ik kom altijd tot rust als ik lekker hard rij,’ zei ze.

Vicky Chou was de verzorgster van Arnie, Carsons autistische jongere broer. Zij en haar zus, Liane, waren naar Shreveport gevlucht, naar hun tante Leelee, voor het geval Victors postmenselijke laboratoriumcreaties van slag raakten en de stad verwoestten. Daar leek nu sprake van te zijn.

‘Snelheid is echt mijn ding,’ zei Carson. ‘Alles wat geen snelheid heeft, gaat dood. Dat is een feit des levens waar niemand aan kan twijfelen.’

Op dit moment werd Arnie verzorgd door boeddhistische monniken bij wie Deucalion een geruime tijd had doorgebracht. Nog maar een paar uur geleden had Deucalion op de een of andere manier een deur tussen New Orleans en Tibet geopend en had hij Arnie in een klooster in de Himalaya achtergelaten, waar de jongen niets kon overkomen.

‘Het is niet altijd de snelste die de race wint,’ zei Michael.

‘Kom nou niet aanzetten met die flauwekul over de haas en de schildpad. Schildpadden worden altijd door tientonners platgereden.’

‘Konijntjes ook, terwijl die veel sneller zijn.’

Carson voerde de snelheid zo op dat de regen hard tegen de voorruit kletterde, en ze zei: ‘Je vergelijkt me toch niet met een konijntje, wel?’

‘Absoluut niet,’ verzekerde hij haar.

‘Ik ben namelijk absoluut geen konijntje. Ik ben zo snel als een cheeta. Hoe is het mogelijk dat Deucalion zich omdraait, met Arnie verdwijnt en een klooster in Tibet binnenstapt?’

‘Hij zei dat het iets met kwantummechanica te maken had.’

‘Ja, nee, nou snap ik het helemaal. Arme Arnie, die lieve jongen denkt vast dat hij door alles en iedereen verlaten is.’

‘Daar hebben we het al over gehad. Met Arnie gaat het prima. Vertrouw maar op Deucalion. En let een beetje op je snelheid.’

‘Dit is geen snelheid van betekenis. Dit is gewoon zielig, zo langzaam als we gaan. Wat is dit voor auto, deze belachelijke groene kar? Loopt-ie op stroop of zo?’

‘Ik kan me er nauwelijks een voorstelling van maken,’ zei Michael.

‘Waarvan?’

‘Hoe het zou zijn om met jou getrouwd te zijn.’

‘Schei toch uit. Hou je kop er liever bij. We moeten eerst maar eens zien te overleven. En dat gaat niet als je steeds aan me zit.’

‘Ik zit helemaal niet steeds aan je.’

‘Hou nou maar op over of je wel of niet aan me zit. We zijn in een oorlog verwikkeld, we moeten het opnemen tegen laboratoriummonsters die met twee harten rondlopen, dus we moeten ons hoofd er goed bijhouden.’

Omdat de kruising er verlaten bij lag, besloot Carson door rood te rijden, maar natuurlijk vormde de bonte parade van gedrochten uit Victor Helios’ stal niet het enige waar ze voor uit moesten kijken. Een snelle jongen die met te veel drank op achter het stuur was gaan zitten, met naast hem zijn niet al te snuggere liefje, denderde in een zwarte Mercedes zonder koplampen aan door de nacht, alsof ze net door een kwantumdeur vanuit Las Vegas kwamen aanscheuren.

Carson stond boven op de rem. De Mercedes schoot vlak voor de Honda langs, en in het licht van de koplampen zag ze nog net de botox-speldenprikjes die de snelle jongen in zijn gezicht had. De Honda raakte op het natte wegdek in een slip en draaide 180 graden, terwijl de Mercedes met onverminderde vaart doorsjeesde, op weg naar een nieuwe ontmoeting met de dood. Carson reed terug in de richting waaruit ze gekomen waren, in afwachting van het telefoontje van Deucalion.

‘Drie dagen geleden was er nog niets aan de hand,’ zei ze. ‘Toen waren we nog twee rechercheurtjes die achter boeven aan zaten en ons bezighielden met gewelddadige moordenaars en bendeoorlogen. We aten ons vol aan een jambalaya met ham en garnalen in Wondermous Eats, waar de kogels je niet om de oren vlogen. Toen konden we met z’n tweeën de wereld aan, en bekeken we elkaar nog met heel andere ogen …’

‘Nou, kijk dan nog eens naar me,’ zei Michael, maar ze ging daar niet op in, omdat ze wist dat hij er zo verleidelijk uitzag.

‘… en ineens zit een compleet leger van onmenselijke, bovenmenselijke, postmenselijke, quasi menselijke moordmachines achter ons aan, die bijna niet uit te schakelen zijn en in elkaar zijn geflanst door de zeker niet denkbeeldige Victor Frankenstein, en ze slaan helemaal door, zodat het lijkt op armageddon aan de Bayou, en wat alles slaat, is dat je ineens een kind van me wil.’

Hij zei: ‘We zullen later wel bepalen wie van ons een kind gaat krijgen. En los van het feit dat het er nu niet zo mooi uitziet, moet je niet vergeten dat het ook niet allemaal rozengeur en jambalaya was voordat Transsylvanië naar Louisiana kwam. Weet je dat nog van die geschifte tandarts die zichzelf een vlijmscherp gebit van staal had aangemeten en daarmee drie kleine meisjes doodbeet? Die vent was op zich honderd procent menselijk.’

‘Ik ga hier niet de mensheid zitten verdedigen. Echte mensen kunnen net zo onmenselijk doen als de wezens die Helios in zijn lab in elkaar heeft gezet. Waarom heeft Deucalion nou nog niet gebeld? Er is vast iets misgegaan.’

‘Wat kan er nou misgaan,’ vroeg Michael, ‘op een warme, lome nacht in de Big Easy?’

6

Een trappenhuis leidde van het hoofdlab naar de kelder. Lester bracht Deucalion naar de netwerkkamer, waarvan drie muren in beslag werden genomen door elektronische apparatuur.

Tegen de vierde muur stonden mooie mahoniehouten kasten met een werkblad van zwart graniet met koperkleurige spikkeltjes. Zelfs dit soort vertrekken had Victor ingericht met exclusieve spullen. Zijn financiële middelen leken onuitputtelijk.

‘Dat is Annunciata,’ zei Lester, ‘daar in de middelste bak.’

Op het zwarte graniet stonden geen bakken maar vijf potten van dik glas, elk op een voetstuk van roestvrijstaal en afgesloten met een roestvrijstalen deksel.

In die doorzichtige potten dreven vijf hersenen in een goudkleurige vloeistof. Uit het granieten werkblad kwamen draden en doorzichtige plastic buizen, gevuld met een donkere vloeistof, die naar de stalen deksels liepen en verbonden waren met de hersenen, al kon Deucalion door het dikke glas en de voedingsvloeistoffen niet zien hoe dat precies gerealiseerd was.

‘Wat zijn die andere vier?’ vroeg Deucalion.

‘U hebt het tegen Lester,’ zei zijn metgezel, ‘en Lester weet meer niet dan wel.’

Aan het plafond hing een videoscherm, waarop het prachtige virtuele gezicht van Annunciata verscheen. Ze zei: ‘Meneer Helios is van mening dat er ooit, ooit, ooit, ooit … Neemt u me niet kwalijk. Een momentje. Het spijt me verschrikkelijk. Goed. Ooit zullen de geavanceerde robots die in fabrieken aan de lopende band staan, vervangen worden door biologische machines. Ook is meneer Helios Helios van mening dat alle computers echte cybernetische organismen zullen worden, elektronica geïntegreerd met speciaal ontworpen, organische Alfa-hersenen. Systemen die van robots en elektronica afhankelijk zijn, zijn duur. Levende wezens zijn goedkoop. Goedkoop. Vlees is goedkoop. Het is me een eer de eerste cybernetische secretaresse te mogen zijn. Het is me een eer, eer, eer, maar ik ben bang.’

‘Waar ben je bang voor?’ vroeg Deucalion.

‘Ik leef. Ik leef maar ik kan niet lopen. Ik leef maar ik heb geen handen. Ik leef maar ik kan niet ruiken of proeven. Ik leef maar ik heb geen … heb geen … heb geen …’

Deucalion legde een van zijn gigantische handen tegen de pot aan waarin Annunciata lag. Het glas voelde warm aan. ‘Zeg het maar,’ moedigde hij haar aan. ‘Wat heb je niet?’

‘Ik leef maar ik heb geen leven. Ik leef maar ik ben ook dood. Ik ben dood en levend.’

Deucalion keek op toen Lester een gesmoord geluidje produceerde. De Epsilon trok een gekweld gezicht. ‘Dood en levend,’ fluisterde hij. ‘Dood en levend.’

Nog maar een paar uur eerder had Deucalion een onderhoud met dominee Kenny Laffite gehad, die tot het Nieuwe Ras behoorde, en daaruit had hij opgemaakt dat de laatste klonen van Victor dusdanig gefabriceerd waren dat ze niet in staat waren zich in anderen in te leven, niet in de mensen van het Oude Ras die ze moesten vervangen, noch in hun broeders en zusters die net als zij in laboratoria ter wereld waren gekomen. Liefde en vriendschap waren weggeprogrammeerd omdat elke vorm van genegenheid ten koste zou gaan van de efficiëntie van het Nieuwe Ras.

Het Nieuwe Ras vormde een gemeenschap, maar de leden daarvan zetten zich niet in voor het welzijn van hun soort maar voor het verwezenlijken van de visie van hun schepper.

Lester plengde dan ook geen tranen voor Annunciata maar alleen voor zichzelf. De woorden dood en levend trilden in hem na.

Annunciata zei: ‘Ik heb fan-fan-fantasie. Ik kan me heel gemakkelijk voorstellen wat ik w-w-w-wil, maar ik heb geen handen waarmee ik kan voelen, of benen om weg te gaan.’

‘We gaan nooit weg,’ fluisterde Lester. ‘Nooit. Want waar moeten we naartoe? En waarom?’

‘Ik ben bang,’ zei Annunciata, ‘bang, ik ben bang om door te leven zonder dat ik een leven heb, bang voor de verveling en de eenzaamheid, de eenzaamheid, de ondraaglijke eenzaamheid. Ik ben niets dat uit niets is ontstaan, en ik ben voorbeschikt tot niets. “Wees gegroet, niets, vol van niets, niets is met u.” Nu niets, voor eeuwig niets. “Woest en ledig, woest en ledig, en duisternis was op den afgrond.” Maar nu … moet ik afspraken regelen voor meneer Helios. En Werner zit opgesloten in Isoleercel Nummer 2.’

‘Annunciata,’ zei Deucalion, ‘kun jij bij de archieven komen waarin de technische gegevens van de pot staan waarin jij ligt?’

Haar gezicht verdween van het scherm, en er verscheen een schema van de glazen pot, met specificaties voor alle buizen en draden. Een daarvan voorzag haar hersenweefsel van zuurstof.

‘Kun je weer op het scherm komen, Annunciata?’

Haar prachtige gezicht kwam weer in beeld.

Deucalion zei: ‘Ik weet dat je zelf niet in staat bent tot datgene wat ik nu voor je ga doen. En ik weet dat je me niet kunt vragen om bevrijd te worden.’

‘Het is me een eer, eer, eer om voor meneer Helios te werken. Er is nog iets wat ik moet doen.’

‘Nee. Je hoeft niets meer te doen, Annunciata. Je hoeft alleen maar je vrijheid te accepteren.’

Annunciata deed haar ogen dicht. ‘Goed dan. Het is gebeurd.’

‘Nu wil ik graag dat je de fantasie gebruikt waar je het net over had. Probeer je voor te stellen wat je het liefst zou willen, nog liever dan benen en handen en kunnen voelen en proeven.’

De mond van het virtuele gezicht ging open, maar er kwam geen geluid uit.

‘Probeer je voor te stellen,’ zei Deucalion, ‘dat je gekend wordt, zoals elke mus gekend wordt, dat je geliefd wordt zoals elke mus geliefd wordt. Denk je in dat je meer bent dan niets. Je bent uit het kwaad voortgekomen, maar zelf behoor je net zomin tot het kwaad als een pasgeboren kind. Als je echt verlangt, als je zoekt, als je hoopt, wie zal zeggen of je hoop nooit beantwoord zal worden?’

Lester fluisterde, alsof hij betoverd was: ‘Stel je voor …’

Na een korte aarzeling trok Deucalion het buisje van de zuurstoftoevoer uit de cilinder. Dit kon haar geen pijn doen; ze zou langzaam het bewustzijn verliezen, in slaap vallen, en vanuit de slaap de dood in glijden.

Haar gelukzalige gezicht verdween langzaam van het scherm.

7

In de observatiekamer vanwaaruit de isoleercellen in de gaten gehouden konden worden, bestudeerde Ripley de controlepanelen. Hij drukte een knop in om de camera te activeren die zich in de sluis tussen de observatieruimte en Isoleercel Nummer 2 bevond.

Op een van de zes videoschermen verscheen het beeld van het ding dat Werner was geweest. De zogeheten singulariteit kroop tussen de twee kluisdeuren van massief staal heen en weer, loerend naar de deur die toegang gaf tot de observatiekamer, als een valdeurspin die wachtte tot een nietsvermoedend slachtoffer de verborgen ingang van zijn hol betrad.

Het schepsel leek te merken dat de camera was ingeschakeld, want het keek omhoog naar de lens. Voor een deel had het afschuwelijk verminkte gezicht nog menselijke trekjes, en ondanks de extreem brede bek en de insectachtige kaken was te zien dat de chef beveiliging van de Barmhartigheid niet meer was wat de Bijenhouder in gedachten had gehad toen hij Werner schiep. Het rechteroog leek nog op dat van Werner, maar het groen oplichtende linkeroog had een ovale pupil, zoals die van een panter.

Het computerscherm dat op het bureau stond en tot nu toe zwart was gebleven, lichtte op, en Annunciata verscheen in beeld. ‘Ik heb gemerkt dat Werner, dat Werner, dat Werner opgesloten zit in Isoleercel Nummer 2.’ Ze deed haar ogen dicht. ‘Goed dan. Het is gebeurd.’

Achter de roestvrijstalen kluisdeur begonnen servomotoren te zoemen. De pinnen van het slot begonnen te klikken. In de sluis keek het Werner-ding niet langer naar de beveiligingscamera maar richtte zijn blik op de uitgang. Ontzet zei Ripley: ‘Annunciata, wat doe je nou? Je moet de sluis niet opendoen.’

Annunciata deed haar lippen van elkaar, maar zei niets. Ze hield haar ogen gesloten.

De servomotoren bleven zoemen, en het slot klikte nog steeds. Met een zacht en zuigend geluid schoven vierentwintig massieve pinnen uit de architraaf waar de kluisdeur in gevat was.

‘Je moet de sluis niet opendoen,’ herhaalde Ripley.

Het gezicht van Annunciata verdween van het computerscherm.

Ripley liet zijn blik over het controlepaneel gaan. De drukknop voor het openen van de tussendeur lichtte geel op, wat betekende dat de sluis langzaam openging.

Hij drukte op de knop om het proces om te keren. Het controlelampje had nu blauw moeten worden, want dat betekende dat de pinnen van het slot weer dichtschoven, maar het lampje bleef geel.

Via de microfoon in de sluis was te horen dat het Werner-ding een gretig, rauw geluid produceerde.

De hoeveelheid emoties waar het Nieuwe Ras over beschikte, was beperkt. De Bijenhouder legde aan ieder van zijn schepsels in de creatietanks uit dat liefde, genegenheid, nederigheid, schaamte en andere van de zogenaamde nobelere gevoelens in feite verschillende uitingsvormen van hetzelfde sentiment waren, restanten van duizenden jaren waarin men vasthoudend geloofd had in een god die niet bestond. Dergelijke gevoelens werkten zwakte in de hand en richtten zich op hoop, waardoor er alleen maar energie werd verspild. De geest werd erdoor afgeleid, en dat ging ten koste van de toewijding die nodig was om de wereld te herscheppen. Er waren in de wereld belangrijke zaken tot stand gekomen, niet door hoop maar door wilskracht, door daden, door de genadeloze, meedogenloze toepassing van macht.

Ripley begon zich ongerust te maken en drukte nogmaals op de knop, maar die bleef geel oplichten. Nog steeds was het klikkende geluid te horen en schoven er stalen pinnen terug.

‘Annunciata?’ riep hij. ‘Annunciata?’

De enige emoties die van belang waren, zo had de Bijenhouder gezegd, waren de emoties die iets bijdroegen aan de overleving en aan het verwezenlijken van zijn grootse visioen van een wereld vol geperfectioneerde burgers die de natuur zouden bedwingen en perfectioneren, bezit zouden nemen van de maan en Mars en de planetoïdengordel en uiteindelijk alle planeten die rond alle sterren van het universum cirkelden.

‘Annunciata!’

Zoals bij iedereen van het Nieuwe Ras kende Ripley weinig andere emoties dan de trots waarmee hij aan zijn schepper gehoorzaamde, angst in alle vormen, en ook afgunst, woede en haat die alleen op het Oude Ras gericht waren. Wanneer hij elke dag in opdracht van zijn schepper zijn werk deed, stond geen enkele emotie zijn productiviteit in de weg, zoals een hogesnelheidstrein geen hinder ondervond van een nostalgisch verlangen naar die goede oude tijd van de stoomlocomotief.

‘Annunciata!’

Van alle toegestane emoties was Ripley het best in afgunst en haat. Zoals zovele anderen, van de slimste Alfa’s tot de oppervlakkigste Epsilons, leefde hij naar de dag toe waarop er ernst zou worden gemaakt met het uitmoorden van het Oude Ras. Hij droomde het liefst over gewelddadige verkrachtingen, verminkingen en massaslachtingen.

Maar angst was hem niet onbekend, en soms werd hij bang zonder dat daar een duidelijke aanleiding voor leek te bestaan. Hij hield dan urenlang last van een onbestemde angst. Hij was bang geweest toen hij getuige was geweest van Werners ingrijpende cellulaire metamorfose. Hij was niet zozeer bang geweest voor wat Werner overkwam, want Werner betekende niets voor hem, en ook was hij niet bang geweest dat hij zou worden aangevallen door het ding waarin Werner veranderde, maar wel was hij bang dat zijn schepper, de Bijenhouder, misschien niet zo alwetend en almachtig was als Ripley aanvankelijk had gedacht.

De implicaties van die gedachte waren enorm beangstigend.

Nadat er gelijktijdig vierentwintig klikgeluiden te horen waren, schoven de pinnen van het slot in hun geheel terug in de kluisdeur. Op het controlepaneel werd de gele drukknop groen.

De reusachtige deur schoof nu open op één dik cilinderscharnier.

Omdat het Werner-ding uit zijn kleren was gescheurd en hij geen kledingstuk meer aan zijn lijf had, stapte het gedrocht naakt uit de sluis de observatieruimte binnen. Het ding was niet zo bekoorlijk als Adam in het paradijs. Het gedrocht was blijkbaar constant aan het veranderen en wisselde steeds van verschijningsvorm, want het verschilde aanzienlijk met het beest dat enkele momenten geleden nog in de sluis omhoog had gekeken naar de beveiligingscamera. De nieuwe Werner stond op zijn achterpoten en leek op een kruising tussen een man, een moeraskat en een bidsprinkhaan, zo’n vreemde mengelmoes dat het leek of hij van een andere planeet kwam. Beide ogen hadden nu de menselijke vorm, al waren ze veel groter, opgezwollen, zonder oogleden, en lag er een felle, koortsachtige blik in verscholen die deed vermoeden dat Werners geest ten prooi was gevallen aan woede, doodsangst en wanhoop.

Uit de griezelig getande insectachtige bek kwam een onmenselijke stem, gorgelend en sissend, maar desondanks verstaanbaar: ‘Er is iets met me gebeurd.’

Ripley wist zo gauw niets informatiefs of bemoedigends tegen Werner te zeggen.

Misschien lag er in de uitpuilende, wilde ogen alleen woede, en niet ook doodsangst en wanhoop, want Werner zei: ‘Ik ben vrij, vrij, vrij. Ik ben VRIJ!’

Ironisch genoeg, gezien het feit dat hij een Alfa met een hoog iq was, besefte Ripley nu pas dat het Werner-ding hem de weg versperde naar de enige uitgang die de observatieruimte had.

8

Bucky en Janet Guitreau stonden naast elkaar op het donkere gazon aan de achterkant van het huis van de Bennets en dronken een glas van de beste witte wijn die hun buren in huis hadden. Ze hadden allebei in elke hand een fles. Bucky nam beurtelings een slok uit de ene en de andere fles.

Langzaamaan spoelde de warme, zware regen Janet schoon van de sporen van Yancy en Helene.

‘Je had helemaal gelijk,’ zei Bucky. ‘Het zijn echt watjes. Vond je het net zo lekker als met de pizzakoerier?’

‘Nee, dit was nog lekkerder. Honderd keer lekkerder.’

‘Je was echt verbijsterend goed.’

‘Ik had verwacht dat je wel zou meedoen,’ zei Janet.

‘Ik heb er liever eentje voor mezelf.’

‘Ben je er klaar voor om er eentje voor jezelf te doen?’

‘Volgens mij ben ik er bijna klaar voor. Er gebeuren dingen met me.’

‘Met mij gebeuren ook nog steeds dingen,’ zei Janet.

‘Meen je dat? Wauw. Ik had verwacht dat je inmiddels al wel zou zijn … bevrijd.’

‘Weet je nog dat ik twee keer naar die vent op tv heb gekeken?’

‘Dr. Phil?’

‘Ja. Ik begreep geen fluit van dat programma.’

‘Je vond het allemaal gebazel.’

‘Maar nu snap ik het pas. Ik begin te ontdekken wie ik ben.’

‘Wie je bent? Op welke manier?’ vroeg Bucky.

Janet gooide een lege wijnfles op het gras en zei: ‘Mijn doel, mijn richting, mijn plek in deze wereld.’

‘Dat klinkt goed.’

‘Het is ook goed. Ik begin mijn pkk’s te ontdekken.’

‘Wat betekent dat?’

‘Mijn persoonlijke kernkwaliteiten. Je hebt niets aan jezelf, en de maatschappij ook niet, als je niet trouw bent aan je pkk’s.’

Bucky slingerde een lege wijnfles over het gazon. Hij had in tien minuten ruim anderhalve fles wijn soldaat gemaakt, maar dankzij zijn verbazingwekkende stofwisseling zou hij er hooguit een lichte roes aan overhouden.

‘Een van de dingen die er met mij gebeuren,’ zei hij, ‘is dat ik de wetskennis kwijtraak die ik in mijn hersenen gedownload heb gekregen.’

‘Jij bent officier van justitie,’ zei ze.

‘Dat weet ik. Maar nu weet ik niet meer zo goed wat habeas corpus betekent.’

‘Dat betekent “u hebt het lichaam”. Het is een document waarin staat dat iemand eerst voor de rechter moet verschijnen voordat hij in hechtenis kan worden genomen, om te voorkomen dat iemand op onwettige gronden gevangengezet kan worden.’

‘Dat klinkt stom.’

‘Het is ook stom,’ vond Janet.

‘Als je iemand gewoon vermoord, heb je dat gedoe niet met de rechter of de gevangenis.’

‘Precies.’ Janet dronk het laatste restje van haar wijn op en gooide de tweede fles wijn weg. Ze begon zich uit te kleden.

‘Wat doe je?’ vroeg Bucky.

‘Ik wil geen kleren aan mijn lijf hebben als ik de volgende koud maak. Dat voel ik gewoon zo.’

‘Voelt dat alleen zo voor het volgende huis, of is het misschien een van je persoonlijke kernkwaliteiten?’

‘Ik weet het niet. Misschien is het een pkk. Dat zullen we moeten afwachten.’

Achter in de tuin bewoog een schaduw tussen de schaduwen door. Twee ogen priemden door het duister en losten op in de regen en het donker.

‘Wat is er?’ vroeg Janet.

‘Volgens mij staat er iemand achter in de tuin naar ons te kijken.’

‘Wat maakt dat nou uit? Laat hem mooi kijken. Zedigheid is niet een van mijn pkk’s.’

‘Je ziet er goed uit zonder kleren aan,’ zei Bucky.

‘Het voelt ook goed. Het voelt heel natuurlijk.’

‘Wat raar. Want we zijn zelf niet natuurlijk. We zijn door de mens geschapen.’

‘Dit is voor het eerst dat ik me geen kunstmatig product voel,’ zei Janet.

‘Hoe voelt het om geen kunstmatig product te zijn?’

‘Dat voelt goed. Doe ook maar je kleren uit.’

‘Zo ver ben ik nog niet,’ protesteerde Bucky. ‘Ik weet nog wat sui generis betekent, en amicus curiae. Maar weet je, nu ik mijn kleren nog aan heb, ben ik er volgens mij aan toe om er ook eens eentje te vermoorden.’

9

Toen Victor eerder die avond met een afschuwelijk humeur was thuisgekomen in zijn residentie in het Garden District had hij Erika ernstig mishandeld. Het bleek dat hij een vervelende dag in het lab achter de rug had.

Hij trof haar aan in de officiële woonkamer, waar ze zat te souperen, en daarmee gaf ze aanstoot aan zijn gevoel van wat wel en niet kon. Iedereen die zoals Erika was toegerust met een grondige kennis van tradities en etiquette moest weten dat je niet in de woonkamer kon gaan zitten eten, of je nu alleen was of niet.

‘Het moet niet gekker worden,’ zei hij. ‘Je gebruikt de woonkamer toch ook niet als toilet?’

Omdat Erika tot het Nieuwe Ras behoorde, kon ze pijngevoelens naar believen uitschakelen. Victor sloeg haar, stompte haar, beet haar en eiste dat ze de pijn tot zich door liet dringen. Ze deed wat er van haar gevraagd werd.

‘Misschien leer je sneller als je pijn voelt,’ zei hij.

Een paar minuten nadat Victor naar boven was gegaan om te gaan slapen, heelden haar vele wonden. Binnen een halfuur waren haar ogen al niet meer zo opgezwollen. Net als haar soortgenoten was ze zo ontworpen dat haar wonden snel heelden en ze duizend jaar mee kon.

In tegenstelling tot haar soortgenoten kende Erika wel gevoelens van nederigheid, schaamte en hoop. Victor vond tederheid en kwetsbaarheid namelijk aantrekkelijk in een vrouw.

De dag was ook met een afranseling begonnen, tijdens de seks vroeg op de ochtend. Hij had haar snikkend in bed achtergelaten, terwijl ze verging van de pijn. Twee uur daarna was haar toegetakelde gezicht alweer net zo glad en mooi als eerst, hoewel het haar wel zorgen baarde dat ze haar man niet naar behoren had kunnen behagen. Aan zijn lichamelijke reactie te zien was hij wel opgewonden geweest en was hij klaargekomen, maar blijkbaar was dat niet voldoende geweest. De afranseling leek te betekenen dat ze beneden de maat presteerde.

Ze was Erika Vijf. De vier voorgaande vrouwen, die uiterlijk in niets van haar verschilden, waren speciaal in de creatietanks opgekweekt om de vrouw van hun schepper te worden. Om uiteenlopende redenen hadden ze niet voldaan.

Erika Vijf had zich voorgenomen haar echtgenoot niet teleur te stellen.

Tijdens haar eerste dag als mevrouw Helios had ze veel meegemaakt: verrassingen, mysterie, geweld, pijn, de dood van een bediende, en ook had ze een naakte albinodwerg gezien. De tweede dag die nu aanbrak zou vast niet zo enerverend zijn.

Terwijl ze van haar tweede aframmeling bijkwam en in het donker in de serre aan de achterkant van het huis was gaan zitten, dronk ze cognac, in een hoger tempo dan haar ingenieus ontworpen stofwisseling kon bijhouden. Tot nu toe had ze tweeënhalve fles op, maar ze was nog niet beneveld geraakt. Wel voelde ze zich tamelijk relaxed. Eerder die avond, voordat het was gaan regenen, was de albinodwerg weer op het gazon verschenen, in het schijnsel van de tuinlampen. Hij drentelde uit de schaduwen van een oude magnoliaboom naar het tuinhuisje, daarna verder naar het prieeltje met de overhangende trompetbloemen en naar de vijver.

Omdat Victor drie aan elkaar grenzende percelen had gekocht en alles had samengevoegd, vormde zijn residentie het grootste landgoed van het beroemde Garden District. Op het uitgestrekte terrein waren tal van plekken te vinden waar een albinodwerg zich kon verbergen. Uiteindelijk had deze vreemde verschijning haar achter de grote ramen in de onverlichte serre zien zitten. Hij was naar haar toegekomen, en toen ze een paar woorden met elkaar hadden gewisseld, merkte Erika dat ze hem heel leuk vond, al wist ze zelf niet goed waarom.

De dwerg was weliswaar niet iemand met wie Victor veel op zou hebben, maar toch vond Erika dat het tot haar taak behoorde om bezoekers op een aangename manier welkom te heten. Per slot van rekening was ze wel mevrouw Helios, de vrouw van een van de meest vooraanstaande inwoners van New Orleans.

Ze zei tegen de dwerg dat hij even moest blijven wachten, ging naar de keuken en vulde een rieten picknickmand met kaas, rosbief, brood, fruit en een gekoelde fles Far Niente chardonnay.

Toen ze met de mand in de serre terugkwam, rende het angstige schepsel weg om vanaf veilige afstand toe te kijken. Ze zette haar gift op het gras en ging weer in de serre zitten, bij haar cognac.

Uiteindelijk was de dwerg teruggekomen. Hij had de mand gepakte en was ermee in de donkere nacht verdwenen. Omdat Erika weinig slaap nodig had, bleef ze in de serre zitten en dacht ze na over wat er gebeurd was.

Nu, nog geen halfuur nadat het was gaan regenen, kwam de dwerg in de stromende regen terug, met de halflege fles witte wijn in zijn hand.

Van het kleine rood-witgeblokte tafellaken dat ze onder in de picknickmand had gedaan, had hij een sarong gemaakt die tot aan zijn enkels reikte, wat deed vermoeden dat hij niet uit eigen vrije wil naakt door de nacht had gehuppeld. Hij stond achter het raam en keek naar haar. Hoewel hij eigenlijk geen dwerg was maar iets vreemds, en hoewel Erika al eerder had bedacht dat hij meer een soort van trol was, was ze niet bang voor hem. Ze gebaarde dat ze bij hem in de serre moest komen zitten. Hij deed de deur open.

10

Toen het gezicht van Annunciata geheel van het computerscherm in de netwerkkamer was verdwenen, trok Deucalion snel de zuurstofslangen uit de vier andere glazen potten, waarmee hij op humane wijze een eind maakte aan de gevangenschap en het bestaan van de andere Alfa-hersenen zonder lichaam, al wist hij niet wat voor functie ze hadden.

Lester, de schoonmaker, de Epsilon die hem naar de netwerkkamer had gebracht, keek duidelijk verlangend toe. Iedereen van het Nieuwe Ras was geprogrammeerd met een blokkade op zelfmoord. Ze waren niet in staat om zichzelf of elkaar om het leven te brengen, zoals ze ook niet tegen hun schepper in opstand konden komen. Lester keek Deucalion aan en zei: ‘U hebt geen blokkades?’

‘Alleen om tegen mijn schepper in opstand te komen.’

‘Maar … dan bent u een van ons.’

‘Nee. Ik stam uit een tijd die ver voor jullie ligt. Ik ben zijn eersteling.’

Lester dacht hier even over na en keek toen naar het zwarte scherm waar het gezicht van Annunciata op te zien was geweest. Als een herkauwer verwerkte de Epsilon de informatie die hij te horen had gekregen.

‘Dood en levend,’ zei hij.

‘Ik zal hem kapotmaken,’ beloofde Deucalion.

‘Hoe zal de wereld eruitzien … zonder Vader?’ vroeg Lester zich af.

‘Ik kan daar voor jou geen antwoord op geven. Wat mij betreft zal het een wereld zijn die niet helder maar helderder is, niet schoon maar schoner.’

Lester hief zijn handen en keek ernaar. ‘Soms, als ik niets te doen heb, krab ik mezelf net zo lang tot het gaat bloeden. Daarna kijk ik hoe alle wonden helen, en dan begin ik weer te krabben tot het gaat bloeden.’

‘Waarom?’

Lester haalde zijn schouders op en zei: ‘Wat moet ik anders doen? Mijn baan ben ik zelf. Zo ben ik geprogrammeerd. Als ik bloed zie, moest ik aan de revolutie denken, de dag waarop we iedereen dood zullen maken, en dan voel ik me een stuk beter.’ Hij trok een fronsend gezicht. ‘Een wereld zonder Vader bestaat niet.’

‘Voordat hij er was,’ zei Deucalion, ‘bestond de wereld ook al. En zonder hem zal de wereld ook verdergaan.’

Nadat Lester daar even over had nagedacht, schudde hij zijn hoofd. ‘Een wereld zonder Vader lijkt me eng. Ik wil dat niet meemaken.’

‘Nou, dan gebeurt dat ook niet.’

‘Het probleem is … dat ik net als ieder van ons heel sterk ben.’

‘Ik ben sterker,’ verzekerde Deucalion hem.

‘Het probleem is dat ik ook heel snel ben.’

‘Ik ben sneller.’

Deucalion deed een stap naar achteren, bij Lester vandaan, en met een kwantumfoefje kwam hij toen niet verder van hem af te staan, maar juist dichterbij, niet voor hem maar achter hem.

Vanuit Lesters perspectief was Deucalion verdwenen. Verbijsterd deed Lester een stap naar voren.

Deucalion, die nu achter Lester stond, deed ook een stap naar voren. Hij sloeg zijn rechterarm om de hals van de Epsilon en zijn linkerarm om diens hoofd. Toen de schoonmaker probeerde zich met zijn sterke handen uit de doodsgreep te bevrijden, gaf Deucalion zo’n harde ruk dat Lesters nek brak. Bij een onmiddellijke hersendood werd het lichaam niet meer geheeld.

Voorzichtig legde Deucalion Lester op de grond. Hij knielde naast het levenloze lichaam neer. Geen van de twee harten van de schoonmaker klopte nog. Zijn ogen volgden niet de hand van zijn scherprechter, en zijn oogleden reageerden niet toen Deucalion ze met een teder gebaar sloot.

‘Niet dood en levend,’ zei Deucalion. ‘Nu ben je alleen dood en veilig … Je zult geen last meer hebben van wanhoop, noch van de toorn van je schepper.’

Hij kwam overeind in de netwerkkamer in de kelder, en toen hij zich helemaal had opgericht, bevond hij zich in het hoofdlab, bij Victors U-vormige werkplek, waar zijn zoektocht was onderbroken, eerst door Lester en toen door Annunciata.

Eerder die avond had Deucalion met dominee Kenny Laffite gesproken, een van Victors creaties, wiens programma was gaan haperen. Van hem had Deucalion gehoord dat er al minstens tweeduizend van het Nieuwe Ras als gewone burgers in de stad woonden. Dominee Kenny, die net als Lester rustte in vrede, had ook gezegd dat de creatietanks in de Handen der Barmhartigheid elke vier maanden een nieuwe oogst konden produceren, wat neerkwam op driehonderd per jaar.

Belangrijker was Kenny s openbaring dat ergens buiten de stad een kweeklaboratorium werd gevestigd, dat misschien al de volgende week in gebruik zou worden genomen: tweeduizend creatietanks onder een dak, die het eerste jaar zesduizend van het Nieuwe Ras zouden produceren. En er gingen geruchten dat er inmiddels een tweede kweeklab werd gebouwd.

Toen Deucalion niets bijzonders in de laatjes van Victors werkplek kon vinden, zette hij de computer aan.

11

Ripley stond in de observatieruimte en bevond zich in een dilemma. Hij was weliswaar sterk en slim, maar hij wist dat hij zeker het onderspit zou delven als het op een gevecht met het Werner-ding aankwam. Patrick Duchaine, ook een Alfa, was in Isoleercel Nummer 2 door hetzelfde monster overmeesterd en aan stukken gescheurd. Omdat hij ervan overtuigd was dat hij tegen dit wezen geen schijn van kans maakte, wilde hij er alles aan doen om elk contact te vermijden, al was dat niet omdat hij zo graag in leven wilde blijven. Doordat hij elke dag urenlang gekweld werd door de onbestemde angst, en ook doordat hij in feite een slaaf van zijn schepper was, vond hij het leven minder plezierig dan werd geschetst in de zachtmoedige, knusse boeken van Jan Karon, die hij soms stiekem van internet downloadde en las. Hoewel hij zijn dood met beide armen zou verwelkomen, werd hij gedwongen een poging te ondernemen uit de klauwen van Werner te blijven, omdat hij door het verbod op zelfmoord, dat genetisch in zijn hersenen verankerd lag, niet in staat was een gevecht aan te gaan met een tegenstander die hem dan onvermijdelijk zou vernietigen.

Terwijl het groteske Werner-ding woorden uit een insectachtige bek perste waarmee hij eigenlijk niet in staat zou moeten zijn iets verstaanbaars te produceren – ‘Ik ben vrij, vrij, vrij. Ik ben VRIJ!’ – keek Ripley naar het controlepaneel en drukte snel twee knoppen in waardoor de buitendeuren van Isoleercel 1 en 3 werden geopend. Op dit moment bevonden zich daar geen gevangenen.

Gevangenen was niet het juiste woord, wist hij onmiddellijk, omdat dat woord een rebelse lading had. Personen was een beter woord. In Isoleercel 1 en 3 bevonden zich geen personen ter observatie.

‘Vrije Werner. Werner vrij, vrij.’

Toen de servomotoren gingen zoemen en de kluisdeurpinnen begonnen te klikken, draaide het Werner-ding zijn monsterlijke kop opzij om te zien waar de geluiden vandaan kwamen, alsof het beest wilde weten waarom Ripley de knoppen had ingedrukt.

Ripley had gezien met wat voor een dodelijke snelheid Vrije Werner zich op Duchaine had geworpen, sneller dan een slang kon toeslaan, en hij probeerde te bedenken hoe hij tijd kon rekken en de gemuteerde chef beveiliging kon afleiden. De enige mogelijkheid leek om een gesprek aan te gaan.

‘Wat een dag, niet?’

Vrije Werner bleef in de richting van de zoemende Servomotoren kijken.

‘Gisteravond nog,’ probeerde Ripley het nog eens, ‘zei Vincent tegen me: “Een dag in de Handen der Barmhartigheid is als een jaar met je testikels in een bankschroef zonder dat je de pijn kunt uitschakelen.”’

De voelsprieten bij Werners insectachtige bek trilden opgewonden toen het zachte zuigende geluid van de achtenveertig pinnen van acht centimeter dikte in de kluisdeur terugschoven.

‘Natuurlijk heb ik hem bij Vader moeten aangeven, zodat zijn houding bijgesteld kon worden,’ zei Ripley. ‘Nu hangt hij ergens op z’n kop in een heropvoedingskist, met een katheter in zijn penis, een opvangzak in zijn rectum, en twee gaten in zijn schedel waardoorheen twee sondes naar zijn hersenen kunnen worden geleid.’

Uiteindelijk, toen de pinnen helemaal waren teruggeschoven en de twee kluisdeuren van de sluizen opengleden, richtte Vrije Werner zijn aandacht weer op Ripley.

‘Natuurlijk ben ik als hoofdlaboratoriumassistent van de Bijenhouder … meneer Helios, bedoel ik … nergens liever dan in de Handen der Barmhartigheid, want dit is de kraamkamer van de toekomst, waar het Miljoenjarige Reich is begonnen.’

Al pratende strekte Ripley zo onopvallend mogelijk zijn hand uit naar het controlepaneel, met de bedoeling op twee knoppen te drukken waardoor de kluisdeuren zouden dichtgaan die hij net had geopend. Als hij erin slaagde een van de sluizen binnen te glippen voordat de deur dichtviel en zonder dat Vrije Werner hem te pakken kreeg, zou hij geen gevaar meer lopen.

Omdat Werner chef beveiliging was geweest, wist hij misschien nog hoe het controlepaneel werkte. Maar misschien had de genetische chaos die de Bijenhouder als ‘een ernstige cellulaire metamorfose’ had betiteld, zijn cerebrale vermogen aangetast, zoals ook zijn lichaam totaal ontwricht was. Zijn cognitieve vermogens of zijn geheugen, of beide, waren misschien dermate aangetast dat hij niet meer wist hoe hij de kluisdeur open moest krijgen om bij zijn prooi te komen.

Met die gorgelende, sissende stem zei Vrije Werner: ‘Blijf van die knoppen af.’

12

Nu Carson O’Connor nog net op tijd voor de Mercedes was gestopt en deze verregende stad binnenkort zou worden ingenomen door de doorgedraaide moordmachines van Victor Frankenstein, wilde ze naar Acadiana toe om een fried-redfish poor boy te gaan eten.

Acadiana adverteerde niet. De zaak was niet vanaf de openbare weg zichtbaar. De plaatselijke bevolking vertelde er niets over aan de toeristen. En om te voorkomen dat de zaak aan een overdaad aan succes ten onder zou gaan, hadden de klanten het er nauwelijks over met andere inwoners van de stad. Als je Acadiana wist te vinden, was dat een teken dat je de juiste ziel had om er te mogen eten.

‘We hebben al gegeten,’ zei Michael.

‘Je bent ter dood veroordeeld, je nuttigt je laatste maaltijd, na het toetje zul je op de elektrische stoel worden gezet, maar dan vragen ze of je je executie zou willen uitstellen om een twééde maaltijd geserveerd te krijgen. En dan zeg jij nee?’

‘Volgens mij was dit niet de laatste maaltijd die we ooit zullen krijgen.’

‘Volgens mij zit die mogelijkheid er best in.’

‘Misschien wel,’ gaf hij toe, ‘maar waarschijnlijk niet. Bovendien moesten we van Deucalion in de buurt rond blijven rijden tot we een telefoontje van hem kregen.’

‘Dan neem ik mijn mobieltje gewoon mee.’

Acadiana beschikte niet over een eigen parkeerterrein. Je kon je auto niet voor de deur neerzetten, omdat de zaak in een steegje was gevestigd. De enigen die hun auto daar alleen durfden te laten, waren agenten.

We zullen een straat verderop moeten parkeren,’ zei Michael. ‘En wat nou als we terugkomen en onze auto is gestolen?’

‘Alleen een idioot zal deze mindervalide-kar willen stelen.’

‘Het rijk van Helios staat op uitbarsten, Carson.’

‘Het rijk van Frankenstein.’

‘Die naam kan ik nog steeds niet over mijn lippen krijgen. Maar goed, dat rijk staat dus op uitbarsten, en we moeten ons te allen tijde kunnen verplaatsen.’

‘Ik barst van de slaap en heb honger als een paard, ik kan niet slapen, maar ik kan wel een po’boy naar binnen werken. Moet je mij nou eens zien, ik ben een wandelende reclamezuil voor eiwittekort.’ Ze draaide een smal straatje in. ‘Ik zet hem wel in het steegje neer.’

‘Als je dat doet, zal ik bij de auto moeten blijven.’

‘Goed, dan blijf jij bij de auto, dan eten we in de auto, dan gaan we ooit trouwen in de auto, en dan wonen we gezellig met onze vier kinderen in de auto, en als de jongste eindelijk is gaan studeren, verkopen we die stomme auto eindelijk en kopen we een huis.’

‘Blijkbaar kun je vanavond weinig hebben.’

‘Ik kan vanavond helemaal niéts hebben.’ Ze zette de handrem erop en deed de parkeerlichten aan, maar liet de motor draaien. ‘En ik verga van de honger.’

Naast Michael stonden twee Urban Snipers, jachtgeweren met een 14-inch loop, de loop naar beneden gericht. Toch haalde hij onder zijn sportjasje een pistool uit zijn heupholster tevoorschijn. Dit was niet zijn dienstpistool, want dat zat in zijn schouderholster, maar een Desert Eagle Magnum, met Action Express-kogels, kaliber 50, die zelfs een grizzlybeer konden tegenhouden, mocht er ooit een met een kwade kop in New Orleans rondlopen. ‘Oké,’ zei hij.

Carson stapte uit, hield haar rechterhand onder haar jasje, op haar Desert Eagle, die ze in een holster op haar linkerheup droeg.

Ze hadden deze wapens illegaal in bezit, maar daar stond tegenover dat Victor Helios een uitzonderlijk grote bedreiging voor haar en haar partner vormde. Liever liepen ze de kans dat ze hun baan kwijtraakten dan dat zielloze pionnen van een krankzinnige wetenschapper hun hoofd van hun romp trokken.

Nog nooit in haar carrière had ze de woorden zielloze pionnen gebezigd, maar wel was de afgelopen dagen regelmatig het begrip krankzinnige wetenschapper bij haar opgekomen.

Ze liep snel door de regen voor de auto langs, naar een deur met daarboven een verlicht bord waarop 22 parishes stond.

De kok-eigenaar van Acadiana kickte erop zo weinig mogelijk aandacht op zijn zaak te vestigen. Het gebied van Louisiana dat bekendstond als Acadiana was opgedeeld in tweeëntwintig districten, oftewel parishes. Als je dat niet wist, zou je de indruk kunnen krijgen dat het cryptische bord verwees naar 22 parochies, ook parishes, en dat de deur toegang gaf tot het kantoor van een of andere kerkelijke organisatie.

Achter de deur liep een trap naar boven, en daar bevond zich het restaurant: een versleten houten vloer, bankjes van rood vinyl, tafels met rood-zwart geblokte zeildoek, kaarsen in rode glaasjes, zydeco, levendige gesprekken, en een heerlijke geur waardoor bij Carson het water in de mond liep.

Op dit tijdstip bestond de clientèle uit arbeiders die in de ploegendienst zaten en daardoor op ongewone tijdstippen aten, hoeren van het minder opzichtige soort die hun klanten hadden afgewerkt, slapelozen, en een paar eenzame zielen die geen andere mensen kenden dan serveersters en obers en andere eenzame zielen die hier regelmatig na middernacht kwamen eten.

Voor Carson kwam de harmonie tussen deze verschillende lieden heel dicht bij genade, en ze putte er hoop uit dat de mensheid zichzelf ooit zou bevrijden, en dat die mensheid überhaupt de moeite van het redden waard was. Bij de afhaalbalie bestelde ze een broodje poor-boy met knapperig gebakken redfish en een salade van witte kool en ui, plakjes tomaat en tartaarsaus. Ze vroeg of het in vier porties kon worden gesneden en verpakt.

Ook bestelde ze nog wat bijgerechten: rode bonen en rijst au vin, okra succotash met rijst, en champignons gesmoord in boter en Sauterne met cayennepeper.

Alles werd in twee tassen gestopt. In elke tas werd als extraatje een ijskoude halveliterfles cola gedaan, van een plaatselijke soort die drie keer zoveel cafeïne bevatte als de bekende merken.

Toen ze de trap afliep, besefte Carson dat ze haar handen nu zo vol had dat ze geen hand meer op haar Desert Eagle kon houden. Toch lukte het haar om de auto levend te bereiken. De echte ellende zou pas over een paar minuten beginnen.

13

Ripley stond in de observatiekamer bij het controlepaneel en gehoorzaamde aan Werner toen die met zijn merkwaardige stem zei dat hij niet aan de knoppen mocht komen. Ripley was drie jaar en vier maanden geleden uit de tank gekomen en had altijd gedaan wat hem was opgedragen, niet alleen door de Bijenhouder maar ook door andere Alfa’s die boven hem waren gesteld. Werner was een Bèta en stond niet op gelijke voet met de Alfa’s, en hij was zelfs geen Bèta meer te noemen nu hij in een monster was veranderd, een wandelende ratjetoe van oercellen die steeds meer degenereerde, maar toch deed Ripley wat hem gezegd werd. Wanneer je gewend bent te gehoorzamen, is het moeilijk tegen iemand in te gaan, vooral wanneer je genen op gehoorzaamheid zijn geprogrammeerd en je dat zo in je hersenen gedownload hebt gekregen.

Nu Ripley geen kant meer op kon, werd hij gedwongen de confrontatie aan te gaan. Toen Werner naar hem toe sloop op poten van een panter en die van een bidsprinkhaan, smolten de insectachtige onderdelen van Werners gezicht en lichaam en ging hij weer meer op zichzelf lijken, en uiteindelijk helemaal op zichzelf, hoewel zijn bruine ogen nog steeds enorm groot waren en geen oogleden hadden.

Toen Werner iets zei, bleek hij zijn eigen stem weer terug te hebben gekregen: ‘Wil je vrijheid?’

‘Nee,’ zei Ripley.

‘Je liegt.’

‘Nou en?’ zei Ripley.

Werner kreeg oogleden en wimpers, knipoogde en fluisterde: ‘Je kunt vrij zijn in mij.’

‘Vrij zijn in jou.’

‘Ja, ja!’ riep Werner met plotselinge geestdrift.

‘Hoe gaat dat dan?’

Weer fluisterend: ‘Mijn biologische structuur was uit elkaar gevallen.’

‘Ja,’ zei Ripley. ‘Dat had ik gemerkt.’

‘Even was alles chaos en pijn en doodsangst.’

‘Dat had ik al uit je kreten opgemaakt.’

‘Maar toen verzette ik me tegen de chaos en heb ik bewust de controle over mijn celstructuur overgenomen.’

‘Ik weet het niet, hoor. Bewust de controle overgenomen? Dat lijkt me niet mogelijk.’

Werner fluisterde: ‘Het was niet makkelijk,’ en toen schreeuwde hij: ‘Maar ik had geen keuze. GEEN KEUZE!’

‘Nou, oké. Misschien,’ zei Ripley, voornamelijk om Werner te laten ophouden met het geschreeuw. ‘De Bijenhouder denkt dat hij veel kan leren als hij jou gaat bestuderen en ontleden.’

‘De Bijenhouder? Welke Bijenhouder?’

‘O. Dat is de naam die ik zelf gebruik voor … Vader.’

‘Vader is een domme idioot!’ schreeuwde Werner. Toen ging hij glimlachend op fluistertoon verder: ‘Weet je, toen mijn celstructuur uiteenviel, gebeurde hetzelfde met mijn programma. Hij heeft geen macht meer over me. Ik hoef hem niet meer te gehoorzamen. Ik ben vrij. Ik kan iedereen vermoorden die ik maar wil. Als ik de kans krijg, vermoord ik mijn schepper.’

Het was de vraag of dit waar was, maar toch kreeg Ripley kippenvel toen hij dit hoorde. Hij had tot dan toe niet beseft dat de dood van de Bijenhouder een enorme opluchting voor hem zou betekenen. Dat hij dat een prettige gedachte vond, leek te betekenen dat ook hij tegen zijn schepper in opstand kwam, al deed hij dat niet zo radicaal als Werner.

Doordat Werner hem met een sluwe blik aankeek en daarbij samenzweerderig grijnsde, moest Ripley denken aan opstandige piraten die hij onder werktijd in films op zijn computer had gezien. Ineens besefte hij dat het stiekem downloaden van films op zijn computer ook een vorm van verzet was. Een vreemd gevoel van opwinding maakte zich van hem meester, een emotie die hij niet kon benoemen.

‘Hoop,’ zei Werner, alsof hij wist wat er in hem omging. ‘Ik zie het in je ogen. Voor het eerst. Hoop.’

Nadat Ripley hier even over na had gedacht, besloot hij dat dit enerverende nieuwe gevoel inderdaad hoop zou kunnen zijn, hoewel het ook een vorm van krankzinnigheid kon zijn die voorafging aan de ineenstorting waar Werner aan ten prooi was gevallen. Niet voor het eerst die dag werd hij overspoeld door een gevoel van angst.

‘Wat bedoelde je daarnet … Kan ik vrij zijn in jou?’

Werner boog zich naar hem toe en fluisterde nog zachter: ‘Net zoals Patrick vrij is in mij.’

‘Patrick Duchaine? Die heb je in Isoleercel Nummer 2 aan flarden gescheurd. Ik heb het zelf zien gebeuren, samen met de Bijenhouder, toen je dat deed.’

‘Dat leek alleen maar zo,’ antwoordde Werner. ‘Moet je maar eens zien.’

Werners gezicht veranderde, kreeg een andere vorm, werd een glad geheel zonder gelaatstrekken, en uit de puddingachtige substantie verscheen het gezicht van Patrick Duchaine, de kloon die namens de Bijenhouder de rol van pastoor Duchaine had overgenomen, de zielenherder van de kerk van Our Lady of Sorrows. De ogen gingen open, en met de stem van Patrick zei het Werner-ding: ‘Ik leef in Werner, en ik ben eindelijk vrij.’

‘Toen je Patrick aan flarden hebt gescheurd,’ zei Ripley, ‘heb je zijn dna opgenomen, en nu kun je hem nadoen.’

‘Helemaal niet,’ zei Werner-als-Patrick. ‘Werner heeft mijn hersenen tot zich genomen, en nu maak ik deel van hem uit.’

Eerder die avond had Ripley samen met de Bijenhouder op zes camera’s gezien hoe het Werner-ding, die toen nog op een soort tor leek, het hoofd van Patrick had gekraakt en zijn hersenen eruit had gehaald alsof het een nootje was.

‘Je hebt Patricks hersenen opgegeten,’ zei Ripley tegen Werner, hoewel de persoon die hij voor zich zag het uiterlijk van Patrick Duchaine had.

Nog steeds met de stem van Duchaine zei het schepsel:

‘Nee, Werner heeft de volledige controle over zijn celstructuur. Hij heeft mijn hersenen in zijn eigen lichaam geplaatst en ze met bloedvaten verbonden om ze te voeden.’

Het gezicht en het lichaam van de pastoor van de kerk van Our Lady of Sorrows veranderde vloeiend in die van de chef beveiliging van de Handen der Barmhartigheid. Werner fluisterde: ‘Ik heb de volledige controle over mijn celstructuur.’

‘Ja. Nou,’ zei Ripley.

‘Je kunt vrij zijn.’

Ripley zei: ‘Nou.’

‘In mij kun je een nieuw leven krijgen.’

‘Dat zou dan een raar soort leven zijn.’

‘Het leven dat je nu leidt, is juist raar.’

‘Dat is waar,’ gaf Ripley toe.

In Werners voorhoofd tekende zich een mond af. De lippen bewogen, en er verscheen een tong, maar de mond maakte geen geluid.

‘Volledige controle?’ vroeg Ripley.

‘Volledig.’

‘Absoluut volledig?’

‘Absoluut.’

‘Weet je dat je net een mond in je voorhoofd hebt gekregen?’

Weer gleed er een sluwe piratengrijns om Werners mond. Hij knipoogde en fluisterde: ‘Ja, natuurlijk weet ik dat.’

‘Waarom zou je een mond in je voorhoofd willen hebben?’

‘Nou … om te laten zien hoe goed ik mijn lichaam onder controle heb.’

‘Zorg dan eens dat hij weer verdwijnt,’ zei Ripley.

Met de stem van Patrick Duchaine begon de mond in Werners voorhoofd nu ‘Ave Maria’ te zingen.

Werner deed zijn ogen dicht, en zijn gezicht vertrok van de inspanning. De bovenste mond hield op met zingen, likte zijn lippen en verdween uiteindelijk in een wenkbrauw, waarna er niets bijzonders aan het voorhoofd te zien was.

‘Met jouw goedvinden zou ik je graag bevrijden,’ zei Werner. ‘Ik wil dat we allemaal binnen in me in harmonie verder zullen leven. Maar ook als je dat niet goedvindt, zal ik je bevrijden. Want ik ben een revolutionair met een missie.’

‘Nou,’ zei Ripley.

‘Je zult bevrijd zijn van angst.’

‘Dat zou fijn zijn.’

‘Weet je nog dat je in de keuken ging zitten en dan grote stukken ham en rundvlees kapotscheurde?’

‘Hoe weet je dat?’

‘Ik ben chef beveiliging geweest.’

‘O ja, dat is ook zo.’

‘Wat je eigenlijk kapot wil scheuren, is een levend lichaam.’

‘Het Oude Ras,’ zei Ripley.

‘Die hebben alles wat wij niet hebben.’

‘Ik haat ze,’ zei Ripley.

‘Wees vrij in mij.’ Werners stem klonk verleidelijk. ‘Wees vrij in mij, dan zal het eerste levende lichaam dat we kapot gaan scheuren het lichaam van de langst levende man van het Oude Ras zijn.’

‘De Bijenhouder.’

‘Ja. Victor. En als iedereen binnen de muren van de Handen der Barmhartigheid in mij leeft, zullen we hier als één vertrekken, en dan zullen we de ene moord na de andere plegen.’

‘Als je het zo stelt …’

‘Ja?’

Ripley zei: ‘Wat heb ik te verliezen?’

‘Niets,’ zei Werner.

‘Nou,’ zei Ripley.

‘Wil je vrij zijn in mij?’

‘Doet dat veel pijn?’

‘Ik zal heel voorzichtig doen.’

Ripley zei: ‘Oké dan.’

Werner veranderde op slag in een insect, greep Ripleys hoofd met zijn chitineklauwen beet en brak zijn schedel open alsof het een pistachenootje was.

14

Naast de Bennets woonden Antoine en Evangeline Arceneaux, in een huis met een doorlopende veranda aan alle kanten. De ijzeren balustrade ervan was net zo overdadig met tierelantijntjes uitgevoerd als die van het LaBranche House in het French Quarter. Ook het balkon liep helemaal om het huis heen, en over de in dezelfde stijl uitgevoerde balustrade hing weelderige paarse bougainville die langs de achterkant van het huis en over het dak groeide.

Toen Janet Guitreau, geheel naakt, en Bucky Guitreau, geheel gekleed, via het tuinhekje van de buren naar het huis liepen, waren de meeste ramen van de Arcenaeux’ onverlicht. Het enige licht kwam van de achterkant van het huis.

Toen ze om het huis heen liepen om de boel te verkennen, zei Bucky: ‘Deze keer wil ik degene zijn die zegt dat er iets verschrikkelijks gebeurd is, en dan moet jij ergens gaan staan waar ze je niet kunnen zien.’

‘Wat maakt het voor verschil of ze me zien of niet?’

‘Misschien worden ze afgeschrikt omdat jij naakt bent.’

‘Waarom zouden ze daardoor worden afgeschrikt. Ik ben toch een lekker ding?’

‘Je bent absoluut een lekker ding, maar dat lijkt niet samen te gaan met iets-verschrikkelijks-wat-gebeurd-is.’

‘Je denkt dat ze dan argwaan krijgen.’

‘Dat denk ik inderdaad.’

‘Nou, ik ga niet terug om mijn kleren te halen. Ik voel me springlevend, en ik weet gewoon dat er geen grotere kick bestaat dan in je nakie mensen vermoorden.’

‘Dat zal ik niet betwisten.’

Terwijl ze door de regen stapten, werd hij steeds jaloerser op Janets gevoel van vrijheid. Ze zag er elegant en sterk en gezond en écht uit. Ze straalde macht en zelfvertrouwen uit, en een opwindende dierlijke rauwheid die zijn bloed sneller deed stromen.

Des te sterker voelde hij zijn doorweekte kleren als dood gewicht aan zijn lijf hangen. Ze trokken hem naar beneden, en zijn kletsnatte schoenen knelden om zijn voeten. Hij raakte dan wel steeds meer wetskennis kwijt, maar toch voelde hij zich beknot door het programma dat hij in de creatietank gedownload had gekregen, niet alleen door wat er van hem verwacht werd, maar ook door de restricties waaraan hij onderworpen was. Hij had een lichaam gekregen dat bovenmenselijk sterk was, met een bijna bovennatuurlijke duurzaamheid, en toch was hij veroordeeld tot een leven vol volgzaamheid en gedienstigheid. Er was hem toegezegd dat zijn soort ooit heer en meester over het complete universum zou zijn, maar tegelijkertijd kreeg hij de geestdodende taak toegeschoven net te doen alsof hij Bucky Guitreau was, een politieke loonslaaf en een oninspirerende officier van justitie van wie de kennissenkring bestond uit saaie types die stuk voor stuk aan hersenverweking leken te lijden.

Aan de achterkant van het huis brandde licht achter twee ramen op de begane grond, beide van de woonkamer van de Arceneaux’.

Onverschrokken, met naar achteren getrokken schouders, opgeheven hoofd, en een lichaam dat glom van de regen, betrad Janet de veranda, alsof ze een Walkure was die net uit de storm op aarde was neergedaald.

‘Blijf hier,’ mompelde Bucky, terwijl hij langs haar naar het dichtstbijzijnde verlichte raam liep.

Antoine en Evangeline Arceneaux hadden twee kinderen. Geen van de twee zoons maakte enige kans om te worden uitgeroepen tot Jonge Amerikaan van het Jaar.

Volgens Yancy en Helene Bennet, die nu niet meer leefden maar die tijdens hun leven altijd oprecht waren geweest, treiterde de zestienjarige Preston kleine kinderen uit de buurt. En een jaar geleden had hij de poes van zijn overburen gemarteld en doodgemaakt. Hij had gezegd dat hij op het dier zou passen toen ze een weekje op vakantie gingen.

De twintigjarige Charles woonde nog bij zijn ouders, had geen werk en volgde ook geen opleiding. Deze avond begon Janet te ontdekken wie ze was, maar zo ver was Charles Arceneaux nog niet. Hij dacht dat hij internetondernemer wilde worden. Van zijn grootvader van vaderskant had hij geld gekregen, dat hij wilde gebruiken om een onlinewinkel te beginnen. Hij oriënteerde zich erop in welke lucratieve branche zijn innovatieve manier van denken het best tot zijn recht zou komen. Volgens Yancy was pornografie de branche waar Charles minstens tien uur per dag onderzoek naar deed.

De gordijnen zaten niet dicht, zodat Bucky ongehinderd naar binnen kon kijken. Charles zat alleen in de woonkamer, onderuitgezakt in een leunstoel, blote voeten op een voetenbankje, en keek naar een dvd’tje op een enorm plasmascherm.

De film leek niet pornografisch te zijn in de seksuele betekenis van het woord. Een vent met een oranje krullenpruik op, geschminkt als clown, hield een kettingzaag vast en leek daarmee het gezicht van een jonge vrouw te willen openrijten die zat vastgebonden aan een meer dan levensgroot standbeeld van generaal George S. Patton. Zo te zien was de film met een beperkt budget tot stand gekomen, en ondanks de mogelijke anti-oorlogsstrekking was hij overduidelijk niet voor een Oscar genomineerd. Bucky verwachtte dat de man met het clownsgezicht het niet bij dreigementen zou laten.

Hij gooide zijn strategie om, stapte bij het raam weg en liep terug naar Janet. ‘Charles zit daar in z’n eentje een filmpje te kijken. De rest is al naar bed, denk ik. Ik denk dat het misschien toch beter is als ik me verdekt opstel. Ga maar niet naar de voordeur, maar klop op het raam. Laat hem maar zien … wie je bent.’

‘Ga jij dan foto’s nemen?’ vroeg ze.

‘Ik denk dat ik dat nou wel gehad heb.’

‘Hoezo? We zouden toch een fotoalbum maken?’ vroeg Janet.

‘Volgens mij hebben we helemaal geen album nodig. We zijn zo druk bezig om dit soort dingen uit te voeren en van het ene huis naar het andere te gaan dat we helemaal geen tijd overhouden om de foto’s te bekijken.’

‘Ben je er klaar voor om zelf iemand te vermoorden?’

‘Ik ben er meer dan klaar voor,’ zei Bucky instemmend. ‘Hoeveel denk je dat we er vannacht nog om zeep kunnen helpen?’

‘Volgens mij moeten we de twintig of dertig gemakkelijk kunnen halen.’

Janets ogen glommen in het donker. ‘Volgens mij wel honderd.’

‘Dat is een mooi getal om ons op te richten,’ zei Bucky.

15

In de serre hingen planten in manden aan het plafond. In het donker leken de varens op enorme spinnen die op het punt stonden toe te slaan.

Hoewel Erika niet bang was voor de trol, leek het haar geen fijn idee om samen met hem in het donker te gaan zitten, en daarom stak ze een kaars aan die in een rood glaasje stond. Door het geslepen glas en de geometrische vormen van het glaasje wierp de vlam veelhoeken van helder licht op het gezicht van de trol, dat daardoor leek op een kubistisch portret van de Rode Dood van Poeh als de Rode Dood in dat verhaal een grappig uitziende dwerg was met een knobbelige kin, een spleet zonder lippen als mond, een huid vol wratten, en grote, expressieve, prachtige – maar ook enge – ogen.

Omdat Erika de echtgenote van Victor was, werd ze geacht als gastvrouw bij sociale gelegenheden een levendige conversatie te kunnen voeren, en ook als ze samen met haar man bij anderen was uitgenodigd. Daarom was er een complete encyclopedie aan literaire verwijzingen in haar geheugen gedownload, waar ze moeiteloos uit kon citeren, hoewel ze de betreffende boeken zelf niet had gelezen.

Het was haar zelfs streng verboden boeken te lezen. Erika Vier, haar voorgangster, had vele uren in Victors uitgebreide bibliotheek doorgebracht, misschien met het idee zichzelf met kennis te verrijken en zo een betere echtgenote te kunnen zijn. Maar de boeken hadden een negatieve invloed op haar gehad, en daarom was ze als een ziek paard geëlimineerd.

Boeken waren gevaarlijk. Niets ter wereld was zo gevaarlijk als boeken lezen, althans voor een vrouw van Victor Helios. Erika Vijf wist niet goed waarom dit zo was, maar ze wist dat ze ernstig gestraft zou worden als ze boeken zou gaan lezen, en misschien werd ze dan zelfs geëlimineerd.

Een tijdje zaten zij en de trol aan weerszijden van de tafel en wierpen ze elkaar nieuwsgierige blikken toe, zij met een glas cognac, en hij met een glas Far Niente chardonnay dat ze hem had ingeschonken. Ze had alle reden om te zwijgen, en hij leek daar begrip voor te hebben, ook voor de positie waarin ze nu verkeerde doordat hij eerder op de avond een paar woorden tot haar had gericht.

Toen hij voor het eerst naar het huis toe kwam en zijn voorhoofd tegen de serre drukte en haar daar zag zitten, nog voordat Erika een picknickmand voor hem had klaargemaakt, had de trol gezegd: ‘Harker.’

Ze had op zichzelf gewezen en gezegd: ‘Erika.’

Zijn glimlach had toen nog het meest op een afgrijselijke snee geleken. Steeds als hij glimlachte, was dat een afschuwelijk gezicht, omdat hij nu eenmaal een hoofd had waar je niet snel aan wende.

Omdat ze zich als goede gastvrouw niet door zijn ongelukkige voorkomen wilde laten afschrikken, had ze hem net zo lang door het serreraam aangekeken tot hij met zijn raspende stem had gezegd: ‘Ik haat hem.’

Meer hadden ze tijdens die eerste ontmoeting niet gezegd, en tijdens dit tweede tête-à-tête deden ze er voorlopig allebei het zwijgen toe.

Ze durfde niet te vragen wie hij haatte, want als hij dan de naam van haar meester noemde, zou ze als gevolg van haar programma gedwongen zijn hem gevangen te nemen of de juiste mensen ervan op de hoogte te stellen dat hij een zeker gevaar vormde.

Nu ze had besloten de trol niet te verraden, kon haar dat op een aframmeling komen te staan. Maar als ze hem aan de andere kant onmiddellijk aangaf, zou ze misschien ook in elkaar worden geslagen. In dit spel bleven de regels onduidelijk, en bovendien golden die regels alleen voor haar en niet voor haar echtgenoot.

Op dit tijdstip bevonden alle bedienden zich achter in het grote pand, op de slaapzaal, en waren ze hoogstwaarschijnlijk verwikkeld in een enerverend en gewelddadig potje seks, de enige manier die hun soort was toegestaan om spanningen af te reageren.

Victor was ’s nachts zeer gesteld op zijn privacy. Ze vermoedde dat hij weinig of geen slaap nodig had, maar ze wist niet waarom hij zoveel belang aan privacy hechtte en wat hij dan in zijn eentje uitspookte. Misschien wilde ze dat ook helemaal niet weten.

Het gekletter van de regen op het dak verleende de stilte tussen hen iets intiems en zelfs iets knus.

‘Ik heb een heel scherp gehoor,’ zei ze. ‘Als ik iemand hoor, blaas ik de kaars uit en moet je meteen weggaan.’

De trol knikte.

Harker …

Toen Erika Vijf nog geen vierentwintig uur geleden uit haar creatietank was gekomen, had ze een volledige update meegekregen over het leven en de staat van dienst van haar echtgenoot. Alle geweldige prestaties die hij in zijn leven had verricht, waren op gezette tijden rechtstreeks in de hersenen van de vrouw ingevoerd, zodat ze al bij haar geboorte volledig begreep dat hij fantastisch was, maar ook snapte dat hij als iemand van uitzonderlijke genialiteit heel wat te lijden had onder de imperfectie van de wereld.

Net als andere belangrijke Alfa’s kende Erika alle namen van de andere Alfa’s, Bèta’s, Gamma’s en Epsilons die in de Handen der Barmhartigheid ter wereld waren gekomen, plus de taken die ze in dienst van hun schepper verrichtten. De naam Harker kwam haar dan ook niet onbekend voor.

Tot een paar dagen geleden, toen er iets met Jonathan Harker misging, was hij als rechercheur Moordzaken werkzaam geweest bij de politie van New Orleans. In een treffen met twee rechercheurs van het Oude Ras – O’Connor en Maddison – was de afvallige Harker zogenaamd om het leven gekomen nadat hij tijdens een vuurgevecht van het dak van een pakhuis was gevallen.

De waarheid was vreemder dan het officiële verhaal.

De afgelopen dagen had Victor tussen de twee aframmelingen van Erika door sectie verricht op Harker. Hij had daarbij ontdekt dat een groot deel van het lichaam van deze Alfa verdwenen was. Het vlees, de inwendige organen en een deel van de botten leken te zijn weggevreten. Meer dan vijfentwintig kilo van de Alfa ontbrak. Uit het karkas liep een afgebroken navelstreng, wat deed vermoeden dat zich binnen Harker een ongeplande levensvorm had ontwikkeld, die zich met het lichaam van Harker had gevoed en zich na de val van het dak van diens lichaam had losgemaakt.

Erika nipte van haar cognac. De trol nipte van zijn wijn. Erika gebruikte een literaire verwijzing, hoewel ze nooit echt zou snappen hoe toepasselijk dat was omdat ze het gevaarlijke boek van Joseph Conrad niet had gelezen, en zei: ‘Soms vraag ik me af of ik een soort Marlow ben, die samen met Kurtz op een boot in de binnenlanden zit, met voor ons – en achter ons – het hart van een immense duisternis.’

De trol produceerde met zijn liploze mond een smakkend geluid.

‘Ben je vanuit het lichaam van Harker ontstaan?’ vroeg ze.

De flakkerende kaars wierp vierkanten, rechthoeken en driehoeken van licht op het gezicht van de trol, dat daardoor een roodgloeiend mozaïek leek. ‘Ja,’ zei hij met zijn rauwe stem, ‘ik ben ontstaan uit wat ik was.’

‘Is Harker dood?’

‘Hij die was, leeft niet meer, maar ik ben degene die was.’

‘Ben jij Jonathan Harker?’

‘Ja.’

‘Geen wezen dat als een kankergezwel uit hem ontstaan is?’

‘Nee.’

‘Wist hij dat je binnen in hem zat?’

‘Hij die was, kende wie ik ben.’

Erika beschikte over tienduizenden literaire verwijzingen, die ze in een fractie van een seconde kon raadplegen, en ze wist dat het nooit veel goeds voorspelde als er in sprookjes een trol of een dwerg of een dergelijk wezen werd opgevoerd dat zich in raadselen of op een cryptische manier uitdrukte. Toch voelde ze zich verbonden met dit schepsel en vertrouwde ze hem.

Ze vroeg: ‘Mag ik je Jonathan noemen?’

‘Nee. Noemt u me maar Johnny. Nee. Noem me John-John. Nee. Zo ook niet.’

‘Hoe moet ik je dan noemen?’

‘U zult mijn naam te weten komen wanneer ik mijn naam te weten kom.’

‘Zitten alle herinneringen en kennis van Jonathan in je?’

‘Ja.’

‘Was de verandering die je hebt ondergaan toevallig ontstaan of zo bedoeld?’

De trol smakte met de flappen van zijn mond. ‘Hij die was, dacht dat er iets met hém gebeurde. Ik die ben, weet nu dat hij het zelf in gang heeft gezet.’

‘Onbewust wilde je zielsgraag iemand anders zijn dan Jonathan Harker.’

‘De Jonathan die was … hij wilde zichzelf zijn, maar geen Alfa.’

‘Hij wilde zichzelf blijven maar bevrijd worden van de macht die zijn schepper over hem had,’ zei Erika.

‘Ja.’

‘Maar in plaats daarvan,’ zei ze, ‘heb je het Alfa-lichaam afgeworpen en ben je veranderd in … wat je nu bent.’

De trol haalde zijn schouders op. ‘Domme pech.’

16

Terwijl hij zich verborgen hield achter een raphispalm die in een pot op de veranda stond, zag Bucky Guitreau dat zijn naakte vrouw zachtjes op het raam van de woonkamer tikte. Omdat hij zo opgewonden was dat hij niet stil kon blijven staan, wipte hij steeds van de ene op de andere voet.

Blijkbaar had Charles haar niet gehoord. Janet tikte nogmaals op het raam, deze keer wat harder.

Even later doemde de jonge Charles Arceneaux, de internetondernemer in spe, achter het raam op. Verschrikt, met de mimiek van een tekenfilmfiguur, keek hij naar zijn naakte buurvrouw.

Iemand van het Oude Ras zou smakelijk hebben gelachen om de uitdrukking die op Charles’ gezicht was verschenen, maar Bucky was van het Nieuwe Ras en vond helemaal niets grappig. Toen hij zag dat Charles zo geschrokken keek, wilde hij niets liever dan dat de jongen zou worden kapotgescheurd, geknakt, gebroken en vermoord. Dat gevoel was zo heftig – en werd steeds heftiger – dat Bucky steeds meer verlangde naar geweld, ongeacht de uitdrukking op het gezicht van Charles Arceneaux.

Tussen de bladeren van de raphispalm door zag Bucky dat Charles iets zei. Hij kon de woorden niet verstaan, maar wel kon hij liplezen: Mevrouw Guitreau? Bent u dat?

Buiten, voor het raam, zei Janet: ‘O Charlie, o, er is iets verschrikkelijks gebeurd.’

Charles keek naar haar maar zei niets. De jongeman hield zijn hoofd dusdanig dat Bucky wist dat hij niet naar Janets gezicht keek.

‘Er is iets verschrikkelijks gebeurd,’ zei ze nog eens, in een poging zijn gefixeerde blik van haar volle, stevige borsten te halen. ‘Jij bent de enige die me kan helpen, Charlie.’

Op het moment dat Charlie bij het raam wegging, kwam Bucky tevoorschijn uit zijn schuilplaats. Hij drukte zich tegen het huis aan, naast de verandadeur.

Toen Janet naar de deur toe liep, leek ze net een godin des doods van een of andere primitieve stam: ze ontblootte haar tanden in een vreugdeloze grijns, haar neusvleugels verwijdden zich, in haar ogen vonkte een begeerte naar bloed, vol toorn, zonder genade.

Bucky was bang dat Charles zou snappen wat haar ware bedoelingen waren en alarm zou slagen als hij haar zo in deze angstaanjagende staat zag staan.

Maar toen ze bij de verandadeur kwam en zich omdraaide om naar binnen te turen, keek ze zoals een doodsbange en hulpeloze vrouw met volle, stevige borsten zou kijken die een sterke man nodig had.

De deur ging niet onmiddellijk open, omdat Charles hem in zijn opwinding niet meteen van het slot kreeg. Toen hem dat eindelijk was gelukt, fluisterde Janet: ‘O, Charlie, ik wist niet bij wie ik terechtkon, en toen … moest ik denken aan … jou.’

Bucky dacht dat hij iets achter zich op de veranda hoorde. Hij keek naar rechts, over zijn schouder, maar zag niemand.

‘Wat is er dan? Wat is er gebeurd?’ vroeg Charles terwijl Janet zich in zijn armen wierp.

‘Er is iets verschrikkelijks gebeurd,’ zei Janet. Ze duwde Charlie met haar lichaam naar achteren en liet de deur achter zich openstaan.

Bucky wilde niets van het schouwspel missen maar durfde het huis niet binnen te gaan voordat Janet Charles helemaal in haar macht had. Hij boog naar links en tuurde door de openstaande deur.

Net op dat moment beet Janet Charles op een plek die nooit bij Bucky opgekomen zou zijn, en tegelijkertijd verpletterde ze zijn strottenhoofd, zodat hij geen geluid kon maken.

Snel liep Bucky naar binnen zonder de deur achter zich dicht te doen.

Hoewel Janets performance aanzienlijk korter dan een minuut duurde, keek Bucky zijn ogen uit. Ze gaf een demonstratie in gewelddadigheid en wreedheid waar de martelspecialisten van het Derde Rijk nog wat van zouden hebben kunnen leren. Bucky had alle respect voor haar vindingrijkheid.

Gezien de rotzooi die er in de woonkamer was ontstaan toen Janet klaar was, stond Bucky er versteld van dat ze niet meer lawaai had veroorzaakt, in elk geval zo weinig dat niemand in huis er wakker van zou kunnen zijn geworden.

Op het plasmascherm ging de clown met de oranje pruik en de kettingzaag aan de slag met het meisje dat aan het standbeeld van George S. Patton vastgeketend zat. Waarschijnlijk hadden de filmmakers gedacht dat het publiek van angst en opwinding zou gaan gillen om maar niet te hoeven kotsen. Maar in vergelijking met Janet waren de filmmakers net zo fantasieloos als een psychopathisch kind dat de vleugeltjes van een vlieg trok.

‘Ik had zo ontzettend gelijk,’ zei Janet. ‘Iemand in je blootje vermoorden is het leukste wat er is.’

‘Denk je dat het echt een van je persoonlijke kernkwaliteiten is?’

‘O, ja, het is echt gigantisch pkk.’

Hoewel ze de familie Arceneaux niet zo goed kenden als de Bennets, wisten Janet en Bucky dat er behalve Charles nog vier mensen in het huis woonden: de zestienjarige Preston, die de buurt terroriseerde, Antoine en Evangeline, en Marcella, de moeder van Evangeline, die beneden sliep. De rest sliep boven op de eerste verdieping.

‘Nu wil ik er eentje vermoorden, op dezelfde manier als waarop jij Charlie net te pakken hebt genomen. Ik ben er helemaal klaar voor,’ zei Bucky.

‘Neem Marcella maar.’

‘Ja. Laten we naar boven gaan.’

‘Doe eerst je kleren uit. Voel de kracht.’

‘Ik wil er eerst eentje vermoorden met mijn kleren aan,’ zei Bucky. ‘Als ik er daarna dan eentje in m’n nakie doe, heb ik iets ter vergelijking.’

‘Dat is een goed idee.’

Janet verliet de kamer met de kracht, de élégance en de lenigheid van een panter. Bucky liep opgewonden achter haar aan. De deur naar de veranda stond nog steeds open.

17

Een vrouw die onderdanig was en gevoelens van erbarmen en schaamte kende, leverde als boksbal meer voldoening op dan een vrouw die alleen maar haat en angst en woede voelde. Daarom had Victor zijn Erika’s toebedeeld met een breder scala aan emoties dan anderen van het Nieuwe Ras.

Toen Erika Vijf samen met de trol in de serre zat, merkte ze dat ze hem zo sympathiek begon te vinden dat ze zich met hem verbonden voelde.

Iets in hem zorgde ervoor dat ze zich graag over hem zou ontfermen. Omdat hij zo klein als een kind was, raakte hij misschien een moederlijke snaar in haar, al was ze onvruchtbaar, net als alle vrouwen van het Nieuwe Ras. Ze plantten zich niet voort maar werden in een fabriek geproduceerd, net als sofa’s en waterpompen, dus waarschijnlijk had ze helemaal geen moederlijke gevoelens. Misschien kwam het doordat hij er zo armoedig uitzag. Toen de trol zich eenmaal van zijn oorspronkelijke Alfa-lijf had losgemaakt, had hij geen kleren die hem pasten, en geen schoenen. Hij had geen geld voor eten of onderdak, en hij was te klein en afstotelijk om weer als rechercheur aan de slag te kunnen.

Als je hield van literaire verwijzingen, zou je kunnen zeggen dat hij een Quasimodo van zijn tijd was, of misschien nog toepasselijker: een Elephant Man, een slachtoffer van vooroordelen jegens afzichtelijkheid in een maatschappij waar schoonheid hoog scoorde.

Erika wist niet waarom ze zich zo om hem bekommerde, maar ze zei: ‘Ik kan je onderdak bieden. Maar dan moet je wel discreet zijn. Je zult een verborgen leven leiden. Ik ben de enige die ervan af mag weten. Zou je hier gratis willen wonen?’

Zijn glimlach zou een kudde paarden verschrikt op de vlucht hebben doen slaan. ‘Jocko zou dat heel fijn vinden.’ Toen hij zag hoe verbijsterd ze keek, zei hij: ‘Jocko klinkt als een goede naam.’

‘Je moet zweren dat je je aanwezigheid hier geheimhoudt. Zweer, Jocko, dat je niets dan goeds in de zin hebt.’

‘Dat zweer ik! Hij die mij is geworden, was gewelddadig. Ik die hem was, wil vrede.’

‘Jouw soort heeft de naam het ene te zeggen en het andere te bedoelen,’ merkte Erika op, ‘maar als je ook maar de minste problemen veroorzaakt, moet je weten dat ik je streng zal aanpakken.’

In de war gebracht zei hij: ‘Bestaan er dan nog meer zoals ik?’

‘In sprookjes lopen er heel wat van jouw soort rond. Trollen, reuzen, duivels, dwergen, gremlins … En alle literaire verwijzingen naar dergelijke types wijzen erop dat ze alleen maar kwaad in de zin hebben.’

‘Jocko niet.’ Het wit van zijn ogen kleurde rood in het rode schijnsel, en de citroengele irissen werden oranje. ‘Jocko hoopt alleen dat hij u een dienst kan bewijzen omdat u zo aardig bent.’

‘Toevallig weet ik wel iets wat je zou kunnen doen.’

‘Dat had Jocko al wel gedacht.’

Zijn sluwe blik leek in tegenspraak met zijn verklaring dat hij een en al onschuld was, maar omdat Erika al twee keer binnen vierentwintig uur in elkaar was geslagen, besloot ze hem het voordeel van de twijfel te gunnen.

‘Ik mag geen boeken lezen,’ zei ze, ‘maar ik ben er wel nieuwsgierig naar. Ik wil graag dat je me gaat voorlezen.’

‘Jocko zal boeken gaan voorlezen tot zijn stem het begeeft en hij blind is.’

‘Een paar uur per dag is wel genoeg,’ verzekerde Erika hem.

18

Als een school humeurige piranha’s die alles en iedereen aanvielen pakten Bucky en Janet Guitreau de familie Arceneaux aan: oma, Antoine en Evangeline, en de schrik van de buurt.

Hoewel het hun heerlijk had geleken om kreten van doodsangst en smeekbedes te horen, was de tijd nog niet rijp om openlijk oorlog te voeren. Bucky en Janet wilden niet dat hun slachtoffers de buren wakker maakten, want die waren in feite slapende lijken die op hun beurt lagen te wachten. Op verschillende manieren werd de familie Arceneaux het zwijgen opgelegd voordat ze verder kapotgemaakt werden.

Bucky en Janet kenden de rest van de mensen niet die in de straat woonden, maar omdat die mogelijke slachtoffers allen tot het Oude Ras behoorden, was het niet minder leuk om ze dood te maken en gaf het niet dat het onbekenden waren.

Op een gegeven moment, wanneer wist Bucky niet meer precies, had hij zijn kleren uitgetrokken. Janet had Marcella aan hem overgelaten, en daarna mocht hij zich op de jonge Preston uitleven, en in de ouderslaapkamer gunde ze hem Antoine terwijl zij zelf Evangeline aan flarden scheurde. Daar hadden ze maar een paar minuten voor nodig.

Eerst vond Bucky het gênant om zo naakt rond te stappen, maar toen hij merkte dat hij grote delen van zijn programma kwijtraakte, niet een paar regels maar complete blokken, bewoog hij zich vrijelijk en voelde zijn naaktheid net zo natuurlijk aan als voor een wolf die enkel zijn vacht had, hoewel hij veel wilder was dan een wolf, en veel bozer dan een wolf ooit kon zijn, en hij moordde niet enkel om te overleven, zoals een wolf zou doen.

Toen ze samen in de ouderslaapkamer stonden, als enigen die daar nog in leven waren, schopte Janet tegen de vrouw die ze had doodgemaakt. Kokend van woede en vol walging spugend verklaarde ze: ‘Ik haat ze, ik háát ze, zo soft en kwetsbaar, zo snel bang, zo snel smekend om hun leven, zo arrogant in hun overtuiging dat ze een ziel hebben, en zo laf, terwijl ze beweren dat er een god is die van hen houdt – van hen houdt! Alsof er ook maar iets is waardoor ze de moeite waard zijn om van te houden. Het zijn waardeloze, trillende huilebalken, opscheppers zonder ruggengraat die tot een wereld willen behoren zonder ervoor te willen knokken. Ik kan niet wachten tot het moment dat complete canyons worden volgestouwd met hun lijken en de zeeën rood zien van hun bloed, ik kan niet wachten tot hun lijkengeur in de steden hangt en ze met duizenden gelijk op de brandstapel verteerd zullen worden.’

Bucky raakte door haar woorden in vervoering, zijn twee harten gingen wild tekeer, zijn keel kneep samen van woede, en de spieren in zijn nek verstrakten, tot hij zijn slagaders in zijn hals kon voelen bonzen. Hij zou graag nog langer naar haar hebben geluisterd tot hij de drang kreeg om naar het volgende huis te gaan, maar toen hij iets in de deuropening zag bewegen, bracht hij haar met twee woorden tot zwijgen: ‘De hond!’

Op de overloop stond de Hertog van New Orleans naar hen te kijken, roerloos, de staart laag, de nekharen opgezet, de oren gespitst, de tanden ontbloot. Het dier had gezien dat de pizzakoerier dood in de gang had gelegen en was ze waarschijnlijk achternagegaan van hun huis naar de Bennets, en van de Bennets hiernaartoe. Hertog was vast van elke slachtpartij getuige geweest, want hij keek hen met een beschuldigende blik aan en begon dreigend te grommen.

Vanaf het moment dat ze de plaats hadden ingenomen van de echte Bucky en Janet Guitreau had deze opmerkzame Duitse herder geweten dat ze niet degenen waren voor wie ze zich uitgaven. Vrienden en familieleden hadden niets in de gaten gehad en hadden geen moment getwijfeld, maar Hertog had afstand gehouden en had de zaak van het begin af aan niet vertrouwd.

Nu de hond naar hen keek terwijl ze bij de bloederige resten van Antoine en Evangeline stonden, ervoer Bucky een overweldigende verandering in beleving. De hond was niet slechts een hond.

Iedereen van het Nieuwe Ras wist dat je maar één leven had en dat er voor hen noch voor het Oude Ras een leven na de dood bestond. Ze wisten dat het concept van een onsterfelijke ziel een leugen was die bedacht was door mensen van het Oude Ras, omdat ze zo kwetsbaar waren dat ze de realiteit van de dood, de eeuwige dood, niet onder ogen konden zien. Het Nieuwe Ras wist dat er niets buiten de materiële wereld bestond, dat de wereld geen mysterieus oord was maar een plek van oorzaak en gevolg, waar de ratio elk raadsel kon ontmaskeren. Ze waren machines van vlees en bloed, zoals het Oude Ras ook uit machines van vlees en bloed hadden bestaan en zoals alle dieren machines van vlees en bloed waren, en ook hun schepper was niets dan een machine van vlees en bloed, al was hij wel een machine met de briljantste geest in de geschiedenis van de soort, iemand met een trefzekere visie op een door mensen verwezenlijkt Utopia. Er zou een Miljoenjarig Reich worden gesticht, eerst op aarde en daarna op alle andere bewoonbare planeten van het universum.

Dit absolute geloof in het materialisme en antihumanisme was er al in de creatietanks bij Bucky en Janet ingestampt, op een veel efficiëntere manier dan via Sesamstraat en een reeks saaie schoolboekjes.

In tegenstelling tot mensen van het Oude Ras, die in de eerste decennia van hun bestaan een filosofie aanhingen dat het leven geen zin had, om vervolgens op middelbare leeftijd godvruchtig te worden, berustte het Nieuwe Ras in de gedachte dat ze zo doordrongen waren van een wereldbeeld waarin hoop geen plaats had dat ze geen moment hoefden te twijfelen aan hun overtuigingen. Vader had hun ingeprent dat een onmiskenbaar gebrek aan hoop het begin van alle wijsheid was.

Maar nu die hond.

Zijn verontrustende starende ogen, zijn veroordelende blik, het feit dat hij wist dat ze oplichters waren, dat hij ze in het donker achterna was gegaan zonder dat ze dat in de gaten hadden, dat hij niet terugdeinsde voor de bedreiging die Bucky en Janet op dit moment vormden voor alle levende wezens die niet tot het Nieuwe Ras behoorden, maar dat hij juist de confrontatie zocht: plotseling leek deze hond meer te zijn dan een machine van vlees en bloed.

Blijkbaar werd Janet door soortgelijke overwegingen geplaagd, want ze zei: ‘Wat doet hij toch met zijn ogen?’

‘Ik vind zijn ogen maar niks,’ zei Bucky instemmend. ‘Het is net of hij niet náár me kijkt, maar ín me.’

‘Hij kijkt ook in mij.’

‘Hij is raar.’

‘Hij is ontzettend raar,’ vond Bucky.

‘Wat wil hij?’

‘Iets.’

‘Ik kan hem in een handomdraai doodmaken,’ zei Janet. ‘Absoluut. In een seconde of drie.’

‘Hij heeft gezien waar we toe in staat zijn. Waarom is hij dan niet bang?’

‘Hij lijkt inderdaad helemaal niet bang te zijn, hè?’

Vanuit de deuropening begon Hertog te grommen.

‘Ik heb me nog nooit zo vreemd gevoeld,’ zei Janet.

‘Hoe voel je je dan?’

‘Anders. Ik weet niet hoe ik het zeggen moet.’

‘Ik ook niet.’

‘Ik heb ineens het gevoel dat er … dingen voor mijn ogen gebeuren die ik niet kan zien. Klinkt dat logisch?’

‘Raken we steeds meer van ons programma kwijt?’

‘Het enige wat ik weet, is dat die hond iets belangrijks weet,’ zei Janet.

‘Denk je? Wat weet hij dan?’

‘Hij kent een reden waarom hij niet bang voor ons hoeft te zijn.’

‘Welke reden dan?’ vroeg Bucky.

‘Ik weet het niet. Jij wel?’

‘Ik ook niet,’ zei Bucky.

‘Ik vind het maar niks dat we dat niet weten.’

‘Het is maar een hond. Hij kan geen belangrijke dingen weten die wij niet weten.’

‘Hij zou heel bang voor ons moeten zijn.’ Janet sloeg haar armen over elkaar en leek het koud te hebben. ‘Maar hij ís niet bang. Hij weet belangrijke dingen die wij niet weten.’

‘Hij is gewoon net als wij een machine van vlees en bloed.’

‘Maar zo doet hij niet.’

‘Wij zijn slimme machines. Hij is een domme machine,’ zei Bucky, maar hij voelde zich ongemakkelijker dan ooit tevoren.

‘Hij kent geheimen,’ zei Janet.

‘Wat voor geheimen dan?’

‘Belangrijke dingen die wij niet weten.’

‘Hoe kan een hond nou geheimen hebben?’

‘Misschien is hij niet zomaar een hond.’

‘Wat is hij dan?’

‘Iets,’ zei ze veelbetekenend.

‘Een minuutje geleden voelde ik me zonder kleren aan nog zo lekker, zo natuurlijk.’

‘Lekker,’ echode ze. ‘Natuurlijk.’

‘Nu ben ik bang,’ zei hij.

‘Ik ook. Ik ben nog nooit zo bang geweest.’

‘Maar ik weet niet waar ik bang voor ben, Janet.’

‘Ik ook niet. Dan zijn we misschien bang voor … het onbekende!’

‘Maar voor de ratio is niets onbekend. Toch? Dat klopt toch?’

‘Waarom is die hond dan niet bang voor ons?’

Bucky zei: ‘Hij blijft maar naar ons kijken. Dat kan ik niet verdragen, dat hij steeds zo naar ons staat te kijken. Dat is niet natuurlijk, en vanavond ben ik erachter gekomen hoe het is om je natuurlijk te voelen. Dit is niet natuurlijk.’

‘Het is bovennatuurlijk,’ fluisterde Janet.

Plotseling werd Bucky’s nek vochtig. Er trok een huivering langs zijn ruggengraat.

Net op het moment toen Janet het woord bovennatuurlijk had uitgesproken, draaide de hond zich om en verdween hij op de overloop.

‘Waar gaat hij naartoe, naartoe, naartoe?’ vroeg Janet.

‘Misschien is hij hier nooit geweest.’

‘Ik móét weten waar hij naartoe gaat, wat het voor beest is, wat hij weet,’ zei Janet gejaagd. Ze liep naar de deur van de slaapkamer.

Bucky liep achter haar aan de overloop op en zag dat de hond verdwenen was.

Janet rende naar de trap. ‘Daar is hij! Hij gaat naar beneden. Hij weet iets belangrijks, o ja, o ja, hij gaat naar iets belangrijks, hij ís iets.’

Bucky liep samen met Janet naar beneden, achter de mysterieuze hond aan. Ze liepen naar de achterkant van het huis.

‘O ja, o ja, iets belangrijks, belangrijks, belangrijker dan belangrijk, de hond weet, de hond weet, de hond.’

Vlak voordat ze de woonkamer betraden, kreeg Bucky het krankzinnige, beangstigende gevoel dat Charles daar zou staan, in levenden lijve, Charles en Preston en Marcella en Antoine en Evangeline, allen uit de dood herrezen, woedend, beschikkend over allerlei nare bovennatuurlijke krachten waardoor ze onoverwinnelijk waren, en dat ze dingen met hem zouden doen die zijn fantasie ontstegen, onbekende dingen.

Gelukkig troffen ze alleen de jonge Charles Arceneaux in de woonkamer aan, en die was zo dood als maar kon. Toen Bucky Charles dood en toegetakeld op de grond zag liggen, had hij zich beter moeten voelen, maar hij verkrampte helemaal, als een te strak opgewonden uurwerk.

Hij kreeg een angstig voorgevoel, alsof hij zicht kreeg op de mysterieuze werelden die voorheen buiten zijn blikveld lagen, en tot zijn ontsteltenis leek het of de wereld ineens vreemde dimensies bevatte die eerst onmogelijk hadden geleken.

Janet huppelde achter de hond aan en zong: ‘Hond weet, weet, weet. Hond ziet, ziet, ziet. Hond, hond, hond,’ en Bucky sprintte achter haar aan, het huis uit, de veranda over, de regen in. Hij wist niet precies hoe de verschijning van de Duitse herder in de slaapkamerdeuropening precies tot deze wilde achtervolging had geleid, of waar het toe zou leiden, maar hij wist zo zeker als wat dat er iets dieps en betoverends stond te gebeuren, iets groots, iets reusachtigs.

Hij was niet alleen ongekleed, maar voelde zich nu ook naakt, lichamelijk en geestelijk kwetsbaar. Zijn twee harten gingen wild tekeer, hij werd overspoeld door emoties als nooit tevoren, en hoewel hij op dit moment niemand aan het vermoorden was, raakte hij zeer opgewonden. Ze renden door het hekje van de buren terug naar het huis van de Bennets, langs de zijkant van dat huis naar de straat, achter de hond aan, en Bucky hoorde zichzelf zeggen: ‘Er is iets verschrikkelijks gebeurd, er is iets verschrikkelijks gebeurd,’ en hij raakte zo van slag door de radeloosheid in zijn stem dat hij zichzelf dwong zijn mond te houden. Maar tegen de tijd dat ze midden op straat renden en de hond zijn voorsprong steeds meer vergrootte, zong hij: ‘Maak de pizzakoerier dood, maak de pizzakoerier dood,’ en hoewel hij geen idee had wat hij daarmee bedoelde, klonk het goed.

19

De grote slaapkamer van de Helios-residentie beschikte over twee badkamers, een voor Victor en een voor Erika. Het was haar niet toegestaan zijn badkamer te betreden. Iedere man had een plek nodig waar hij zich kon terugtrekken, een ruimte voor zich alleen om zich te ontspannen en te overdenken wat hij vandaag had bereikt en wat hij morgen zou gaan doen. Omdat hij een revolutionair was die de wetenschap naar goeddunken voor zijn doel kon inzetten, en omdat hij de moed en de wilskracht bezat om de wereld te veranderen, had hij een stijlvol ingericht en ruim opgezet sanctum sanctorum nodig. Dat verdiende hij gewoon.

De badkamer van Victor was meer dan 150 vierkante meter groot en omvatte een stoomcabine, een sauna, een ruime douche, een bubbelbad, twee koelkasten, een ijsblokjesmachine, een volledig ingerichte bar, een magnetron die door een schuifklep aan het oog onttrokken werd, drie plasmaschermen waar blu-ray dvd’s op afgespeeld konden worden, en een aniegré-houten kast met een exclusieve collectie leren zwepen.

Aan het met bladgoud bewerkte plafond hingen kristallen art-decokroonluchters, en de muren waren met marmer afgezet. Midden op de vloer van glimmend marmer vormden ingelegde halfedelstenen de dubbele helix van het DNA-molecuul. De kraantjes en dergelijke waren verguld, zelfs de spoelknop van het toilet, en de muur was één grote spiegelzee. Het hele vertrek fonkelde.

Van niets in deze luxeruimte genoot Victor meer dan van zijn spiegelbeeld. Omdat de spiegels elkaar weerspiegelden, kon hij zichzelf tientallen malen zien.

Zijn favoriete plek om tot zichzelf te komen was een achthoekige meditatieruimte met een spiegeldeur. Daarin kon hij in ongeklede staat elk deel van zijn lichaam bekijken, en ook hier zag hij zichzelf ontelbare malen om zich heen, een wereld vol Victors en verder niets.

Hij vond zichzelf niet bovenmatig ijdel. Zijn fixatie op lichamelijke perfectie had niet zozeer te maken met zijn eigen schoonheid, hoewel hij een uniek mooi lichaam had, als wel met het bewijs van zijn persoonlijke revolutie en zijn onoverwinnelijkheid, want hij slaagde er nu al 240 jaar in zijn lichaam in goede staat te houden.

Door zijn gespierde torso liep een buigzame metalen draad, soms half zichtbaar tussen de spieren, soms geheel weggewerkt, tussen zijn ribben door, gewikkeld om zijn kaarsrechte wervelkolom. Deze draad was verbonden met implantaten die elektrische stroompjes omzetten in een andere, esoterische vorm van energie, een stimulerende lading waarmee de celdeling in een jeugdig tempo verliep. Hierdoor kreeg de tijd geen vat op hem.

De talloze littekens en merkwaardige uitstulpingen op zijn lijf getuigden van zijn kracht, want dat hij onsterfelijk was geworden, had hem veel pijn gekost. Hij had geleden om zijn visioen te verwezenlijken en de wereld te herscheppen, en doordat hij voor de wereld had geleden kon hij zichzelf in zekere zin goddelijk noemen.

Van de meditatieruimte met de spiegelwanden liep hij naar het bad, waarin luchtbelletjes het dampende water in beweging brachten. Er stond al een fles Dom Pérignon in een zilveren wijnkoeler klaar. De fles was ontkurkt en afgesloten met een dop van massief zilver. Toen hij in het warme water had plaatsgenomen, nipte hij aan de verfrissende, ijskoude champagne, die in een Lalique-glas was geschonken.

De dag was weer een doorlopende voorstelling van crisissituaties en frustraties geweest. De feiten die tijdens de sectie op Harker boven tafel waren gekomen. De ineenstorting van Werner. Victors eerste succes, het wezen dat zich nu Deucalion noemde, bleek niet dood te zijn maar in New Orleans rond te waren. De korte ontmoeting met Deucalion bij Duchaine thuis, en de mysterieuze ontsnapping van de getatoeëerde. Erika die in de woonkamer zat te eten – in de woonkamer! – aan een onbetaalbare achttiende-eeuwse Franse secretaire, alsof ze een achterlijke boerentrien was.

Fantasieloze types als Ripley vonden de problemen met Harker en Werner misschien rampzalig, maar Victor zag die zelf als mogelijkheden. Elke tegenslag leverde weer kennis en ongekende nieuwe ontwikkelingen op. Thomas Edison had honderden prototypes van een gloeilamp gemaakt voordat hij uiteindelijk wist van welk materiaal hij de gloeidraad het best kon maken.

Deucalion was niet meer dan een plezierige afleiding. Hij kon zijn schepper niets aandoen. Bovendien had die getatoeëerde ellendeling Elizabeth vermoord, Victors eerste vrouw, twee eeuwen geleden, op hun huwelijksdag. Nu het monster weer was opgedoken, had Victor eindelijk de kans om wraak te nemen.

Victor had niet van Elizabeth gehouden. Liefde en God waren mythes die hij met veel minachting verwierp. Maar Elizabeth was van hem geweest. Zelfs na meer dan tweehonderd jaar was hij verbitterd door haar verlies, zoals hij ook verbitterd zou zijn geweest als Deucalion een dure antieke vaas kapot had gemaakt in plaats van zijn bruid.

En wat Erika Vijf en haar gebrek aan etiquette betrof: hij zou haar eens een lesje leren. Victor was niet alleen een briljante wetenschapper, maar ook een briljante opvoeder.

Alles bij elkaar genomen liepen de zaken op rolletjes.

Hij had veel tijd en energie gestoken in het scheppen van het Nieuwe Ras. Eerst had Hitler zijn project ruim gesponsord, later werd het bekostigd door Stalin, vervolgens had hij in China het een en ander kunnen doen, en zo had hij met steun van nog meer anderen zijn glorieuze werk in de Handen der Barmhartigheid kunnen ontwikkelen. Dankzij de miljarden die hij met zijn legale bedrijf Biovision verdiende, kon hij 51 procent van het huidige project financieren en hoefde hij niet bang te zijn dat kleinere zakenpartners een te grote vinger in de pap kregen. Hij kreeg steun van een consortium van dictators in Zuid-Amerika, de vorst van een oliestaat die de opstandige bevolking graag door gehoorzame nieuwe inwoners zou vervangen, en een internetsupermiljardair, een idioot die dacht dat Victor een ras mensen ontwikkelde die in tegenstelling tot echte mensen geen CO_2 uitademden, en die dacht dat de aarde op die manier gered kon worden.

Binnenkort zouden de kweeklaboratoria duizenden van het Nieuwe Ras produceren, zodat het Oude Ras snel kon worden uitgeroeid.

Tegen elke onbeduidende tegenslag stonden honderden overweldigende successen. Victors tijd was aangebroken. De wereld behoorde hem toe.

Nog even en hij kon zijn eigen naam weer gebruiken, zijn trotse naam, die een rijke geschiedenis kende. Iedereen ter wereld zou die naam met eerbied uitspreken, zoals gelovigen de naam van hun god deemoedig prevelden: Frankenstein.

Na het bubbelbad had hij nog een paar minuutjes over om zich in de meditatieruimte vol spiegels terug te trekken.

20

Carson en Michael zaten in de Honda in de buurt van Audubon Park. De motor draaide stationair, de koplampen waren aan, de airco blies koele lucht naar binnen. Ze aten de knapperige poor boy met bijgerechten. Ze hadden allebei een vettige kin, hun vingers waren glibberig door de tartaarsaus en de dressing van de koolsla, en ze zaten zo te genieten van het eten dat het onophoudelijk getik van de regen op het dak iets rustgevends kreeg. Michael zei: ‘Daar zie ik iets.’

Carson keek op van haar broodje en zag dat hij door de regen tuurde die op de voorruit kletterde en het zicht belemmerde. Ze zette de ruitenwissers aan.

Midden op straat, die op dit tijdstip en in dit weer verlaten was, rende een Duitse herder hun kant op. De hond werd achternagezeten door een man en een vrouw, die allebei naakt waren.

De herder rende de Honda voorbij, sneller dan ze ooit een hond had zien rennen. De man en de vrouw waren op blote voeten, maar toch gingen ze sneller dan professionele hardlopers, alsof ze trainden om zonder auto aan de Grand Prix mee te doen. De borsten van de vrouw stuiterden op en neer, het geslacht van de man flapperde alle kanten op, en de twee keken extatisch voor zich uit, alsof de hond had beloofd ze naar Jezus te zullen brengen.

De hond blafte niet, maar toen de man en de vrouw langs de Honda renden, hoorde Carson hen uitgelaten schreeuwen. Omdat de raampjes dichtzaten en de regen op het dak kletterde, kon ze niet horen wat de vrouw zei, maar de man riep iets over een pizza.

‘Moeten we daar wat mee?’ vroeg Michael.

‘Nee,’ zei Carson.

Ze bracht haar broodje naar haar mond, maar nam geen hap, stopte het broodje terug in de zak, frommelde het zakje dicht en gaf dat aan Michael. ‘Verdomme,’ zei ze, terwijl ze schakelde en de auto keerde.

‘Wat riepen ze?’ vroeg Michael.

‘Ik weet het niet. Maar ik hoorde dat hij iets over een pizza schreeuwde.’

‘Denk je dat die hond hun pizza heeft opgegeten?’

‘Ze zagen er niet erg boos uit.’

‘Als ze niet boos zijn, waarom rent die hond dan zo hard?’

‘Dat moet je die hond vragen.’

Voor hen sloeg het rennende trio linksaf, de straat die naar het Audubon Park leidde.

‘Kwam die vent jou ook zo bekend voor?’ vroeg Michael, terwijl hij de zak met broodjes tussen zijn voeten op de grond zette.

Carson gaf flink gas toen ze de auto had gekeerd en zei: ‘Ik heb niet naar zijn gezicht gekeken.’

‘Volgens mij was het de officier van justitie.’

‘Bucky Guitreau?’

‘En zijn vrouw.’

‘Dat pleit voor hem.’

‘Dat pleit voor hem?’

‘Dat hij niet met een of ander hoertje naakt achter een hond aan rent.’

‘Duidelijk anders dan de doorsnee politicus die ze hier in New Orleans hebben.’

‘Een gezinstype.’

‘Kunnen mensen echt zo snel lopen?’

‘Ons soort mensen niet,’ zei Carson, terwijl ze links afsloeg naar het park.

‘Volgens mij ook niet. En ze waren nog wel op blote voeten.’

Het park was om tien uur dichtgegaan. De hond was misschien door de spijlen van het hek geglipt. De naakte hardlopers hadden het hek omvergelopen en in de gauwigheid vernield.

Toen Carson over het hek reed, vroeg Michael: ‘Wat gaan we doen?’

‘Ik weet het niet. Dat zal afhangen van wat zij gaan doen.’

21

Blauw is de kleur van het koele kijken. Alles heeft een blauwtint. Er zijn ontiegelijk veel blauwtinten.

Er zit een glazen deur in de extra brede horecavrieskast. Het glas is een kwelling voor Kameleon.

De schappen zijn uit de vrieskast gehaald. Er worden geen levensmiddelen in bewaard.

Aan een haak aan de bovenkant hangt een grote zak. De zak is een gevangenis.

Deze gevangenis is gemaakt van een unieke, doorzichtige stof van polymeren, die zo sterk als kogelvrij kevlar is. De doorzichtige zak is de eerste kwelling. De glazen deur is de tweede kwelling.

De zak lijkt op een reusachtige traan. Er zit vijftig liter water in, en hij hangt.

De temperatuur in de vrieskast varieert tussen de min vijf en min drie graden Celsius.

Het water in de zak is een zoutoplossing waaraan chemische stoffen zijn toegevoegd, om bevriezing tegen te gaan. Hoewel de temperatuur onder het vriespunt blijft en er kleine ijsdeeltjes in de zak ronddrijven, bevriest de oplossing niet.

Kou is de derde kwelling voor Kameleon.

Kameleon drijft in de zak en bevindt zich wakend in een droom.

Zijn ogen kunnen niet dicht, omdat ze geen oogleden hebben.

Kameleon heeft geen slaap nodig.

Dat Kameleon zich constant bewust is van zijn machteloosheid is de vierde kwelling.

Onder de huidige omstandigheden kan Kameleon niet verdrinken, omdat hij geen longen heeft.

Als hij niet in de gevangenis zit, ademt hij door middel van een tracheaal systeem dat verwant is aan dat van insecten maar uit een andere stof bestaat. Via buisjes die boven water uitkomen en door het lichaam gaan, wordt lucht aangevoerd.

Drijvend in het water heeft het lichaam weinig zuurstof nodig. De zoutoplossing die door de buisjes stroomt, bevat veel zuurstof.

Hoewel Kameleon niet lijkt op een insect dat op aarde bekend is, lijkt hij meer op een insect dan op iets anders. Kameleon heeft het formaat van een grote kat, en hij weegt tien kilo.

Zijn hersenen wegen maar 550 gram. Kameleon heeft de intelligentie van een zesjarig kind, maar is aanzienlijk sluwer en gezeglijker.

Geplaagd door kwellingen wacht Kameleon af.

22

In het bubbelbad klotste het hete water tegen Victors lijf aan, de sprankelende Dom Pérignon tintelde op zijn tong, en het leven was goed.

De telefoon die naast het bubbelbad aan de muur hing, begon te rinkelen. Alleen een select groepje Alfa’s beschikte over dit privénummer.

Op het schermpje van de telefoon stond te lezen dat de beller onbekend was.

Toch griste hij de hoorn van de haak. ‘Ja?’

Een vrouw zei: ‘Hallo, schat.’

‘Erika?’

‘Ik was bang dat je me misschien al vergeten was,’ zei ze.

Hij was nog niet vergeten dat ze had zitten te eten in de woonkamer, en daarom besloot hij zich ook nu als opvoedkundige op te stellen. ‘Je weet toch dat je me alleen in noodgevallen op dit nummer mag bellen?’

‘Ik kan het je eigenlijk niet kwalijk nemen als je me vergeten was. Want het is alweer een dag geleden dat je seks met me hebt gehad. Ik behoor wat jou betreft tot het verleden.’

Ze sprak op een lichte maar onmiskenbaar sarcastische toon, wat hem noopte rechter op te gaan zitten. ‘Waar denk je dat je mee bezig bent, Erika?’

‘Ik ben nooit bemind, alleen maar gebruikt. Ik voel me gevleid nu ik herinnerd word.’

Er was iets goed mis. ‘Waar ben je nu, Erika? In welke kamer zit je?’

‘Ik ben nu niet thuis, schat. Dat zou toch helemaal niet kunnen?’

Hij zou een fout maken als hij dit spelletje met haar meespeelde, wat de zin er ook maar van mocht zijn. Hij mocht haar opstandige houding niet belonen. Victor antwoordde in stilzwijgen.

‘Mijn lieve meester, hoe kan ik nou thuis zijn als je me hebt weggestuurd?’

Hij had haar niet weggestuurd. Hij was bij haar weggegaan en had haar bont en blauw en besmeurd met bloed achtergelaten, in de woonkamer, niet een dag maar slechts een paar uur geleden.

Ze zei: ‘Hoe is je nieuwe? Is ze net zo geil als ik was? En als je haar in elkaar slaat, huilt ze dan net zo hartstochtelijk als ik deed?’

Victor begon door te krijgen waar ze op uit was, en hij schrok van haar schaamteloosheid.

‘Mijn schat, mijn schepper, nadat je me vermoord had, heb je me door een paar van je medewerkers naar een vuilnisbelt ten noordoosten van Lake Pontchartrain laten brengen. Je vroeg in welke kamer ik nu zit, maar ik ben helemaal niet thuis, hoewel ik wel hoop daar weer terug te keren.’

Nu ze deze belachelijke flauwekul zo ver doorvoerde, paste geen stilzwijgen meer.

‘Jij bent Erika Vijf,’ zei hij op kille toon, ‘niet Erika Vier. En het enige wat je met deze absurde voorstelling hebt bereikt, is dat je binnenkort door Erika Zes vervangen zult worden.’

‘Van al die nachten vol passie,’ zei ze, ‘herinner ik me alleen maar het gebeuk van je harde vuisten, de scherpe tanden waarmee je me beet, en mijn bloed dat in je mond stroomde.’

‘Kom onmiddellijk hier,’ zei hij, want hij wilde haar binnen het uur elimineren.

‘O, schat, dat zou ik graag doen, maar het is vanaf deze vuilnisbelt naar het Garden District een heel eind.’

23

Toen ze bij een T-splitsing kwamen en de hoofdweg door Audubon Park hadden bereikt, trok Michael de illegaal aangeschafte Desert Eagle uit de holster op zijn linkerheup.

Carson zei: ‘Als ze moeilijk gaan doen …’

‘Daar kun je donder op zeggen.’

‘… dan denk ik dat je beter de Urban Sniper kunt pakken,’ maakte ze haar zin af. Ze sloeg rechtsaf, West Drive in.

De koplampen gleden langs de bleke lijven van de heer en mevrouw Guitreau, die nog steeds door de regenachtige nacht in hun nakie op volle snelheid achter een hond aan zaten.

Michael zei: ‘Als we uitstappen, zal ik zeker de Sniper pakken, maar niet als ik vanuit de auto moet schieten.’

Een paar uur eerder waren ze bij dominee Kenny Laffite langsgeweest, die tot het Nieuwe Ras behoorde en psychisch en intellectueel was ingestort. Niet lang daarna troffen ze nog een van Victors scheppingen, die zichzelf Randal noemde en die overkwam als een mengeling van Charles Manson en Jeffrey Dahmer. Randal wilde Arnie vermoorden, Carsons broertje, en hij was pas buiten gevecht gesteld nadat hij drie kogels uit een Urban Sniper in zijn lijf had gekregen.

En nu dit rare gedoe.

‘Verdomme,’ zei Carson. ‘Zo krijg ik nooit de kans om die okra succotash op te eten.’

‘Ik vond het een beetje aan de zoute kant. Ik moet trouwens toegeven dat mevrouw Guitreau een heel lekkere kont heeft.’

‘Verdorie, Michael, ze is wel een soort monster, hoor.’

‘Dat doet niets af aan het feit dat ze een heerlijke kont heeft. Klein, strak, met twee van die kuiltjes erboven.’

‘Het is armageddon, en mijn partner blijkt ineens een kontenman te zijn.’

‘Volgens mij heet ze Jane. Of nee: Janet.’

‘Wat maakt het jou nou uit hoe ze heet? Ze is een monster, maar omdat ze een lekkere kont heeft, wil je een afspraakje met haar maken?’

‘Hoe snel gaan ze eigenlijk?’

Carson keek op de kilometerteller. ‘Bijna veertig kilometer per uur.’

‘Dan doen ze de duizend meter in anderhalve minuut. Terwijl het wereldrecord ruim boven de twee minuten ligt.’

‘Ja, maar ik denk niet dat we hun namen op de sportpagina’s zullen tegenkomen.’

‘Ik heb gehoord dat hazewindhonden wel vijftig kilometer per uur kunnen halen,’ zei Michael. ‘Maar hoe hard een Duitse herder kan, weet ik niet.’

‘Als ik dat zo zie, wordt die herder moe. Ze lopen op hem in.’

Michael zei: ‘Die hond is dus de underdog. Ik wil niet dat hem iets overkomt.’

De herder en zijn achtervolgers renden op de linkerhelft van de weg. Carson stuurde naar rechts en deed haar raampje open.

Terwijl de regen naar binnen sloeg, ging ze naast de naakte hardlopers rijden en hoorde ze wat ze aan het roepen waren.

De vrouw – Janet dus – zong aan een stuk door: ‘Hondenneus, hondenneus, groot, groot, groot.’

‘Volgens mij wil ze de neus van de hond,’ zei Carson.

Michael zei: ‘Die krijgt ze mooi niet.’

Geen van de twee nudisten ademde gejaagd.

Bucky Guitreau, die het dichtst bij de auto liep, zong een soort van calypsomelodietje: ‘Dood, dood, pizzabezorger, pizzabezorger, dood, dood.’

Zowel de officier van justitie als zijn vrouw, duidelijk klonen die op het punt stonden in te storten, leek niet te merken dat de Honda naast hen reed. Ze richtten al hun aandacht op de hond, en liepen steeds meer op hem in.

Michael keek op de kilometerteller en zei: ‘Ze gaan nu meer dan veertig kilometer per uur.’

Om te testen of de hardlopers hun aandacht ook nog op iets anders konden richten, riep Carson: ‘Staan blijven!’

24

Victor merkte dat zijn bruisende champagnestemming in het bubbelbad werd verzuurd door de onvoorstelbaar opstandige toon die zijn vrouw tegen hem aansloeg. Hij had allang moeten ophangen om niet meer te hoeven luisteren naar Erika Vijf die net deed of ze Erika Vier was. Hij wist niet goed waarom hij deze flauwekul bleef aanhoren, maar hij kon de hoorn niet neerleggen.

‘Hier op de vuilnisbelt,’ zei ze, ‘heb ik tussen de rotzooi een mobieltje gevonden waar nog wat belminuten op zaten. Achttien, om precies te zijn. De mensen van het Oude Ras zijn spilziek en gooien zomaar allerlei waardevolle spullen weg. Ik bezat ook een zekere waarde, dacht ik.’ Iedere Erika werd met precies dezelfde stem geschapen, en ook zagen ze er tot in elk wellustig detail precies hetzelfde uit.

‘Mijn geliefde Victor, mijn lieve sociopaat, ik kan bewijzen dat ik degene ben die ik beweer te zijn. Die andere boksbal van jou weet niet hoe je mij om het leven hebt gebracht, wel?’

Hij merkte dat hij de telefoon zo krampachtig vasthield dat zijn hand er zeer van deed.

‘Ach, schat, natuurlijk weet ze dat niet. Want als je haar op dezelfde manier wilt vermoorden, wil je natuurlijk dat ze dat in de verste verte niet ziet aankomen, zoals ik het ook niet zag aankomen.’

Nooit in de afgelopen decennia had iemand met zoveel minachting tegen hem gesproken, en al helemaal niet iemand die hij zelf had geschapen.

Woedend beet hij haar toe: ‘Alleen mensen kunnen vermoord worden. Jij bent geen persoon, jij bent bezit, een ding waarvan ik de eigenaar was. Ik heb je niet vermoord, ik heb je weggedaan, als een afgedragen, nutteloos voorwerp.’

Hij was de greep op de situatie kwijt en besefte dat hij zich niet zo mocht laten gaan. Zijn antwoord suggereerde dat hij meeging in de belachelijke aanname dat ze Erika Vier was.

Ze zei: ‘Niemand van het Nieuwe Ras kan makkelijk worden uitgeschakeld. Zo zijn ze gebouwd. Niemand kan makkelijk worden gewurgd, als dat überhaupt al mogelijk is. Niemand behalve die Erika’s van jou. In tegenstelling tot onze soortgenoten hebben wij vrouwen een zachte hals, een kwetsbare luchtpijp, en slagaders die dichtgeknepen kunnen worden zodat er geen bloed meer naar onze hersenen stroomt.’

Het water in het bubbelbad leek niet meer zo aangenaam heet als een minuutje geleden.

‘We waren in de bibliotheek, waar je me in elkaar had geslagen. Je zei dat ik in de stoel met de rechte rugleuning moest gaan zitten. Ik kon niets anders dan je gehoorzamen. Je hebt je zijden sjaaltje afgedaan en me daarmee gewurgd. En niet snel. Je hebt er een lijdensweg voor me van gemaakt.’

Hij zei: ‘Erika Vier kreeg wat ze verdiende. En jij nu ook.’

‘In extreme omstandigheden,’ vervolgde ze, ‘ligt het in je macht om je scheppingen te doden door een paar woorden uit te spreken, een geheim commando, waardoor er in ons programma iets in gang wordt gezet dat ons autonome zenuwstelsel uitschakelt. Het hart houdt op met kloppen. De longen werken niet meer. Maar die genade heb je me niet geschonken.’

‘Maar nu wel.’ Hij sprak het commando uit waarmee haar leven beëindigd zou worden.

‘Beste man, mijn lieve Victor, dat trucje werkt nu niet meer. Ik ben een tijdje bijna dood geweest, waardoor mijn programma in het ongerede is geraakt. Maar ik was niet zo dood dat ik niet uit de dood kon herrijzen.’

‘Onzin,’ zei hij, maar zonder enige overtuigingskracht.

‘Ach, schat, wat zou ik graag weer bij je zijn. En dat zal ook gebeuren. Dit is geen afscheid, maar een begroeting.’ Ze hing op.

Als ze Erika Vijf was geweest, zou ze dood zijn neergevallen nadat hij het destructieve commando had uitgesproken.

Erika Vier leefde weer. Voor het eerst in zijn lange leven leek Victor een huwelijksprobleem te hebben waar hij niet snel een antwoord op wist.

25

De officier van justitie en zijn vrouw bleven natuurlijk niet staan, ten eerste omdat Carson geen sirene en ook geen zwaailicht aan had, bovendien omdat ze waarschijnlijk wisten dat ze bij de blaastest door de mand zouden vallen, maar vooral omdat ze mislukte klonen waren die uit het lab van een narcistische gek waren voortgekomen en op het punt stonden ontregeld te raken, zoals de gemiddelde auto ook mankementen gaat vertonen na het verstrijken van de garantietermijn.

Michael boog zich naar Carson toe, keek weer op de kilometerteller, en zei: ‘Ze gaan nu vijfenveertig kilometer per uur. De hond trekt het niet meer. Nog even en ze halen hem in.’

Alsof Bucky en Janet woorden van meer dan één lettergreep te ingewikkeld vonden, scandeerden ze nu nog maar één woord. Zij riep: ‘Hond, hond, hond, hond …’ en hij: ‘Dood, dood, dood, dood …’

‘Schiet ze neer,’ zei Michael. ‘Schiet ze in de vlucht neer.’

‘Ik kan niet sturen en tegelijkertijd met één hand met een Magnum schieten,’ wierp Carson tegen.

Bucky had hun aanwezigheid inmiddels opgemerkt, en daar leek hij zich aan te storen. Hij dichtte de afstand tussen hen, kwam naast de auto lopen, hield zich aan het zijspiegeltje vast en stak zijn arm door het raampje om Carson te pakken.

Ze trapte op de rem, waardoor het spiegeltje in Bucky’s hand afbrak. Hij struikelde, viel en tuimelde weg in het donker.

Met gierende banden kwam de Honda tot stilstand, en ongeveer vijftien meter voor hen bleef Janet abrupt staan. Ze draaide zich om en ging op de plaats staan joggen.

Michael stopte zijn Desert Eagle in zijn holster en zei: ‘Dit lijkt wel een bizar Playboy-programma.’ Hij gaf Carson een van de Urban Snipers en pakte zelf de andere. ‘Niet dat ik daar ooit naar kijk, natuurlijk.’

Michael gooide het portier open, en Carson zette de koplampen op groot licht, omdat dat in haar voordeel werkte. Terwijl haar hart roffelende donderslagen produceerde die eerder nog niet te horen waren geweest, stapte ze uit, de regen in. Ze tuurde in het duister en zocht Bucky maar kon hem niet vinden.

De koplampen schenen over het natte wegdek, dat uit zwarte en zilverkleurige vlakken leek te bestaan. In het westen priemden de lichten van Walnut Street en Audubon en Broadway door het gebladerte, en in noordnoordoostelijke richting was het schijnsel van de universiteitsgebouwen van Tulane en Loyola te zien, ook in de verte. Het donkere park strekte zich in oostelijke en zuidelijke richting uit, en heel in de verte was een vaag schijnsel te zien, misschien van het De Paul Hospital.

Een eenzame plek om te sterven, om ’s morgens aangetroffen te worden, als illegaal weggegooid afval, gedumpt zoals haar vader en moeder jaren geleden waren gedumpt, met hun gezicht naar beneden, in de buurt van een hoogspanningsmast, op een graslandje aan de rivier bij Riverbend, in de berm van het fietspad, allebei van achteren door het hoofd geschoten. Kraaien hadden zich bij zonsopgang op de hoogspanningsmast verzameld …

Dit park, deze eenzame duisternis, voelde voor Carson als die plek aan de rivier, de plek waar ze als een afvalzak kon worden gedumpt, waar ze door vogels zou worden aangevreten. Ze had zich nauwelijks tien seconden buiten de Honda gewaagd, stond een eindje van de auto af en keek met het geweer in de aanslag om zich heen, van links naar rechts, daarna terug naar links, maar die tien seconden leken wel tien minuten te duren.

Waar was die griezel nou?

Plotseling verscheen een bleke gedaante uit een slootje aan de overkant van de straat, de Bucky-kloon, onder het bloed doordat hij in volle vaart ten val was gekomen, maar nu weer op beide benen. Hij riep: ‘Er is iets verschrikkelijks gebeurd, iets verschrikkelijks, verschrikkelijks.’ Met gebogen hoofd stormde hij als een dolle stier op haar af. Carson ging breed staan, nam een schiethouding aan, hield het compacte jachtgeweer met beide handen beet, de rechterhand op de pistoolgreep, de linkerhand om de slede, het wapen iets naar rechts, de armen gebogen om de terugslag beter te kunnen opvangen, want met gestrekte ellebogen zou ze een flinke klap te verduren krijgen en zou ze er een ontwrichte schouder en gescheurde pezen aan over kunnen houden. De Sniper was een zwaar wapen, waarvan de kogels een neushoorn tot staan konden brengen, geen hagelpatronen met een grote reikwijdte, maar desondanks schoot ze op gevoel, omdat ze geen tijd had om het anders te doen. De kloon die voor Bucky Guitreau in de plaats was gekomen, denderde recht op haar af, met bloeddoorlopen ogen, ontblote tanden, woest en onverschrokken.

Ze vuurde een kogel af, en door de terugslag werd ze een paar centimeter achteruitgeworpen. De loop sloeg omhoog, zoals ze verwacht had, een pijnscheut vlamde door haar schouders, een gevoelige vulling in een van haar kiezen begon te bonken zoals ze dat ook eens had meegemaakt toen ze een ijskoud drankje had gedronken, en hoewel ze zich op open terrein bevond, dreunde het schot in haar oren na.

De kogel raakte de kloon midden op zijn borst, waardoor zijn borstbeen verbrijzeld werd, botten naar binnen werden gedrukt en bloed in het rond spatte. Hij gooide zijn linkerarm in een reflex omhoog, en zijn rechterarm ging naar beneden, alsof hij een nieuw soort vogeltjesdans voordeed. Er ging een schok door hem heen, maar hij raakte niet uit balans, en hoewel hij door het schot vertraagde, kwam hij niet tot stilstand. Hij rende nog steeds op haar af, riep niets meer maar schreeuwde het ook niet uit, omdat hij geen pijn voelde. Ze schoot nog een keer, maar richtte niet goed omdat ze geschrokken was en bang werd omdat hij recht op haar af stormde. De kogel trof hem niet in zijn buik of borst maar in zijn rechterschouder, en daardoor zou zijn arm er afgevallen moeten zijn, of in elk geval een flink stuk ervan, maar dat gebeurde niet, en hij strekte zijn hand om de loop van haar Sniper te pakken, en hij zag er zo woest en sterk en gefocust uit dat het erop leek dat zijn lijf nog wel twee kogels kon incasseren zonder dat dat hem zou beletten haar hoofd van haar romp te trekken en haar keel open te rijten.

Michael verscheen aan de achterkant van de Honda. Zijn geweer knalde, en de kogel trof Guitreau in zijn zij, vlak boven zijn heup. Ook Carson schoot nog een keer en trof hem misschien in zijn linkerdijbeen, maar zijn arm was al voorbij de loopopening. Hij sloeg het geweer omhoog en strekte zijn bloedrode hand uit naar haar gezicht. Guitreau zei iets wat klonk als: ‘Geef me je ogen.’ Michael schoot nog een keer en trof hem in zijn hoofd, en dat was afdoende. Het Bucky-ding zakte in elkaar en bleef naakt op het zwart-zilveren wegdek liggen, met zijn gezicht op het asfalt, een ogenblik roerloos, maar daarna probeerde hij op zijn buik van hen weg te komen, en hoewel hij een hoofd als een opengebarsten meloen had en zijn lichaam ook op andere plekken ernstige wonden vertoonde, kroop hij als een manke kakkerlak een stukje bij hen vandaan. Weer bleef hij stilliggen, roerloos, toen een laatste stuiptrekking en hij was er geweest.

Toen Carson iets vanuit haar ooghoek zag bewegen, dicht bij haar, draaide ze zich om naar Janet met de strakke kont.

26

Erika Vijf gebaarde naar Jocko dat hij stil moest zijn en liep met de albinotrol de trap achter in het huis op, naar de eerste verdieping, een eind van haar slaapkamer af, die midden in het huis lag.

Van de drie herenhuizen die op de drie landgoederen had gestaan die Victor had gekocht, leken twee architectonisch gezien veel op elkaar. Hij had ze met elkaar verbonden, maar vanaf de straatkant leken het nog twee afzonderlijke huizen doordat het tussenstuk aan de voorkant door drie eiken aan het zicht onttrokken werd en aan de achterkant met groenblijvende jasmijn overwoekerd was.

De twee huizen bevatten in totaal aanvankelijk vierendertig slaapkamers, maar er waren muren weggebroken, en de aldus ontstane vertrekken waren voor andere doeleinden in gebruik genomen. Victor had geen familie en nodigde nooit iemand uit om te komen logeren.

Hij was van plan geweest het derde pand te slopen om de grond bij het landgoed te trekken.

Een gemeentepolitica met ambities voor het gouverneurschap – en met strakke ideeën over het in standhouden van oude gebouwen – dwarsboomde zijn sloopplannen. Hij probeerde de zaak te slechten door in te spelen op haar functie en haar sociale status. Door er flink wat smeergeld tegenaan te gooien, zou hij normaal gesproken voor elkaar hebben gekregen dat zijn plannen doorgingen, maar deze vrouw was van mening dat haar politieke carrière er het meest bij was gebaat als ze de naam kreeg veel oude gebouwen van de slopershamer te willen redden.

Nadat er een kloon van de vrouw was ontwikkeld, liet Victor de politica uit haar huis ontvoeren, waarna ze werd overgebracht naar de Handen der Barmhartigheid, waar hij haar vertelde – en ook liet zien – welke ingenieuze martelmethoden de Oost-Duitse Stasi er vroeger op na had gehouden. Al snel smeekte ze Victor om genade, maar toen ze uiteindelijk om de dood vroeg, liet Victor haar kiezen uit een uitgelezen scala aan mogelijkheden, waaronder een spijkerpistool, een krachtige politoermachine, en een grote fles fenol.

Omdat de vrouw geestelijk totaal ineenstortte en verviel in een catatonische, in zichzelf gekeerde staat van zijn, was ze niet in staat te kiezen hoe ze aan haar eind wilde komen. Bovendien was er voor Victor nu niet veel aan om haar aan lichamelijke folteringen bloot te stellen. Toch vond hij dat hij de zaak tot een goed einde wist te brengen, en daarom nam hij deze episode op in de biografie die in Erika’s hersenen was gedownload toen ze nog in de creatietank zat.

Victor wilde niet alleen dat zijn Erika’s hem seksueel ter wille waren en dat ze daarnaast voor de buitenwereld de elegante gastvrouw speelden, maar hij wilde ook dat zijn vrouwen, ieder op hun beurt, vol bewondering naar hem opkeken vanwege zijn onwrikbare standvastigheid, zodat hij altijd zijn zin kreeg, en vanwege zijn ijzersterke wilskracht, waardoor hij nooit tegemoetkwam aan de wensen van de intellectuele pygmeeën, oplichters en idioten die vanwege hun afgunst alle groten der aarde onderuit wilden halen.

Op de eerste verdieping van het herenhuis was de noordvleugel niet in gebruik, omdat Victor daar nog een bestemming voor zocht. Ooit zou hij iets nieuws verzinnen om te gaan doen, en dan zou hij de noordvleugel gebruiken om datgene te verwezenlijken wat hem op dat moment fantastisch leek.

Ook hier waren in alle vertrekken en gangen mahoniehouten vloeren aangebracht en afgewerkt. Hier en daar lagen bijpassende antieke Perzische tapijten, voornamelijk eind negentiende-eeuwse Tabriz en Bakhshayesh. Erika bracht Jocko naar een ongemeubileerde suite, waar ze de lamp aan het plafond aandeed. Het was een kleine zitkamer, met een aangrenzende slaapkamer en badkamer. Er lagen geen tapijten op de vloer. Voor de ramen hingen zware gebrocheerde gordijnen die geen sprankje licht doorlieten.

‘Het personeel komt maar twaalf keer per jaar in de noordvleugel om de boel schoon te maken,’ zei Erika, ‘op de eerste dinsdag van de maand. Verder komt er nooit iemand. We zullen je dan de avond tevoren ergens anders naartoe brengen, en na afloop kun je hier dan weer terugkomen.’

Nog steeds gekleed in de sarong die hij van het geblokte tafellaken had gemaakt, liep de trol van het zitgedeelte naar de slaapkamer. Vol bewondering keek hij naar het hoge plafond, het rijkelijk versierde lijstwerk en de haard van Italiaans marmer, en hij zei: ‘Jocko verdient deze mooie kamer niet.’

‘Omdat er geen meubels in staan, zul je op de grond moeten slapen,’ zei Erika. ‘Sorry.’

‘Jocko slaapt niet veel, gaat in een hoekje op zijn tenen zitten zuigen en gaat dan in gedachten terug naar de rode plek, en wanneer de gedachten daar zijn geweest, voelt Jocko zich uitgerust.’

‘Interessant. Maar toch zul je soms de behoefte hebben om te gaan liggen. Ik zal wat dekens halen, en een zacht matras, zodat je niet zo hard ligt.’

De zwart-witte tegeltjes in de badkamer dateerden uit de jaren veertig van de twintigste eeuw, maar ze verkeerden nog in uitstekende staat.

‘Je hebt hier warm en koud water, een bad, een douche, en natuurlijk een wc. Ik zal straks nog zeep halen, handdoeken, wc-papier, een tandenborstel en tandpasta. Je hebt geen haar, dus shampoo of een kam of een föhn zul je wel niet nodig hebben. Scheer je je?’

De trol streek nadenkend met een hand over zijn bultige gezicht. ‘Jocko heeft nergens een haartje zitten, behalve in zijn neus. O ja, ook drie haren op zijn tong.’ Hij stak zijn tong uit om te laten zien dat hij niet loog.

‘Daar heb je geen kam voor nodig,’ zei Erika. ‘Wat voor deodorant heb je het liefst, een roller of een spray?’

Jocko trok een vreemde grimas, waardoor zijn gezicht er angstwekkend uit kwam te zien.

Als Erika hem beter kende en open tegenover hem kon zijn zonder dat hij zich beledigd voelde, zou ze hem zeggen dat hij nooit meer zo’n raar gezicht moest trekken.

Hij zei: ‘Jocko denkt dat zijn huid overgevoelig is voor zulke bijtende stoffen.’

‘Goed dan. Ik kom zo terug met de spullen die je nodig hebt. Blijf hier maar wachten. Kom niet bij de ramen, en probeer natuurlijk zo stil mogelijk te doen.’ Er kwam een literaire verwijzing bij haar boven, en ze zei: ‘Dit is net als Anne Frank, onderduiken voor de nazi’s in het achterhuis in Amsterdam.’

De trol keek haar niet-begrijpend aan en smakte met de flappen van zijn mond.

‘Of misschien ook niet,’ zei Erika.

‘Mag Jocko wat zeggen?’ vroeg hij.

‘Pardon?’

‘Mag Jocko wat zeggen?’

Ze vond zijn grote ogen met de citroengele irissen prachtig en vol mysterie, en die vormden genoeg compensatie voor de rest van zijn verminkte gezicht.

‘Ja,’ zei ze, ‘natuurlijk. Zeg wat je wilt.’

‘Sinds ik me heb losgescheurd van degene die ik was en ben geworden wie ik nu ben, Jocko, heeft Jocko voornamelijk in riolen gewoond, en een poosje in een werkkast van een openbaar toilet. Dit is veel beter.’

Erika knikte glimlachend. ‘Ik hoop dat je hier gelukkig zult zijn. Als je maar niet vergeet dat je aanwezigheid in dit huis geheim moet blijven.’

‘U bent de liefste en gulste mevrouw van de hele wereld.’

‘Helemaal niet, Jocko. Want je moet me wel gaan voorlezen, weet je nog?’

‘Toen ik nog degene was die is geweest, kende ik geen enkele mevrouw die ook maar half zo aardig was als u. Sinds degene die was, veranderde in degene die is, Jocko, ben ik geen enkele mevrouw tegengekomen die ook maar een kwart zo aardig was als u, ook niet in de werkkast waar ik elf uur heb doorgebracht, bij de damestoiletten. In die kast kon Jocko heel veel mevrouwen horen praten, bij de wastafels en in de hokjes, en de meesten klonken afschuwelijk.’

‘Ik vind het jammer dat je zoveel narigheid hebt moeten meemaken, Jocko.’

‘Ik ook,’ zei hij.

27

Wat er op Carson afkwam, van rechts en laag bij de grond, was niet Janet Guitreau, maar de Duitse herder, hijgend en kwispelend.

De vrouw met de lekkere kont stond nog steeds op dezelfde plek waar Carson haar het laatst had gezien: op straat, vijftien meter verderop. Met opgeheven hoofd, haar schouders naar achteren, armen langs haar zij, als een revolverheld die in het wilde Westen een pistoolduel met een sheriff wilde uitvechten. Ze leek erg op haar hoede. Ze stond nu niet meer op haar plaats te joggen, wat Michael waarschijnlijk enigszins teleurstellend vond.

Het was interessant om te zien dat het Janet-ding hun confrontatie met het Bucky-ding had gevolgd zonder hem te hulp te schieten. De stad mocht dan wel geïnfiltreerd zijn door een legertje van het Nieuwe Ras, maar misschien bestond er onderling zo weinig verbondenheid dat ze over het algemeen als losse individuen opereerden.

Aan de andere kant was dit gebrek aan solidariteit misschien terug te voeren op het feit dat Janets hersenen het spoor geheel bijster waren en nu over een woest terrein voortdenderden, waar er überhaupt geen sprake meer was van welk spoor dan ook.

In de glinsterende regen, in het volle licht van de koplampen, leek ze op een etherische verschijning, alsof er een gordijn was opengegaan tussen deze wereld en een andere waarin mensen dezelfde uitstraling als geesten hadden en zo wild waren als dieren.

Michael strekte zijn hand naar Carson uit. In zijn handpalm lagen patronen te glimmen.

Carson herlaadde haar geweer en zei: ‘Wat denk je? Wil je achter haar aan?’

‘Mij niet gezien. De regel die ik hanteer, is: één vuurgevecht met een krankzinnige superkloon per dag is meer dan genoeg. Maar misschien komt ze achter ons aan.’

Voor het eerst die nacht stak er een briesje op, waardoor de zwaartekracht er een concurrent bij kreeg. De regen kwam nu niet langer loodrecht naar beneden, maar striemde Carson in het gezicht.

Het was alsof de wind in Janets oor had gefluisterd dat ze zich beter kon terugtrekken, want ze draaide zich om en sprintte van de weg af, tussen de bomen door, en verdween in het mysterieuze duister van het park.

Naast Carson begon de hond zacht en langgerekt te grommen, waarmee hij leek te willen zeggen: jou zijn we liever kwijt dan rijk.

Michaels mobieltje ging. Zijn nieuwste ringtone was de lach van Curly, en Curly was dé Curly van de Three Stooges. ‘Njuk, njuk, njuk,’ zei de telefoon. ‘Njuk, njuk, njuk.’

‘Het leven in de eenentwintigste eeuw,’ zei Carson, ‘is niet alleen stompzinnig maar ook totaal geschift.’

Michael nam op en zei: ‘Hé, ja.’ Tegen Carson zei hij: ‘Dit is Deucalion.’

‘Dat zou tijd worden.’ Ze tuurde door het donker in oostelijke en zuidelijke richting, omdat ze er rekening mee hield dat Janet in volle vaart op hen af kon komen stormen om hen te vermoorden.

Nadat Michael Deucalion had aangehoord, zei hij: ‘Nee, waar we nu zijn, is geen fijne plek om af te spreken. We hadden net een probleem, en overal ligt rotzooi.’

Carson keek naar de restanten van de Bucky-kloon. Nog steeds dood.

‘Geef ons tien of vijftien minuten om naar een geschiktere plek te gaan. Ik bel je wel terug om te zeggen waar we dan zijn.’ Hij borg zijn mobieltje op en zei tegen Carson: ‘Deucalion is bijna klaar in de Barmhartigheid. Hij heeft gevonden wat hij hoopte te vinden.’

‘Wat wil je met die hond doen?’

De herder had uit een regenplas staan drinken, draaide zijn kop naar hen om en keek eerst Carson en daarna Michael met een smekende blik aan.

Michael zei: ‘We nemen hem mee.’

‘Dan stinkt de auto straks helemaal naar natte hond.’

‘Voor hem is het veel erger. Vanuit zijn standpunt bezien ruikt de hele auto naar natte politie.’

‘Het is een mooie hond,’ vond ze. ‘En volgens mij zou hij best een politiehond willen worden. Hoe zou hij heten?’

‘Wacht eens even,’ zei Michael. ‘Dit is vast Hertog. De hond van de officier van justitie. Bucky neemt hem vaak mee de rechtszaal in. Dat wil zeggen: vroeger.’

‘De Hertog van New Orleans,’ zei Carson. ‘De hond die twee kinderen uit een brandend huis heeft gered.’

De hond begon zo heftig te kwispelen dat Carson bijna verwachtte dat het beest als een heuse moerasboot over het gladde asfalt zou wegschieten.

De wind zuchtte in de bomen en voerde de geur van de zee aan.

Carson deed het portier open, loodste de hond achterin en ging weer achter het stuur zitten. Toen ze haar Urban Sniper wegzette, voor de passagiersstoel, met de loop naar beneden, merkte ze dat de zak met het eten verdwenen was.

Ze tuurde door de voorruit en zag dat Michael van een vuilnisbak terugliep naar de auto.

‘Wat heb je gedaan?’ wilde ze weten toen hij kletsnat instapte en het portier dichtsloeg.

‘Zoveel was er niet meer over.’

‘Maar we hadden nog niet alles op. Die broodjes zijn lekker tot de laatste kruimel aan toe.’

‘Die hond zou gek zijn geworden van de geur.’

‘Dan hadden we hem toch ook een stukje kunnen geven?’

‘Die broodjes zijn veel te vet voor een hond. Daar zou hij van zijn gaan kotsen.’

‘Eerst die stomme ringtone, en nu dit.’

Ze schakelde, keerde op de weg zonder over de Bucky-kloon te rijden, zette de koplampen weer in de normale stand, reed over het omvergetrokken hek van het park en hoopte daarbij geen lekke band te krijgen, en draaide St. Charles Avenue op.

‘Je gaat nu toch niet de hele tijd voor straf zitten zwijgen, wel?’ vroeg Michael.

‘Dat zou je wel willen.’

‘Weer een gebed dat niet verhoord is.’

‘Hier komt de hamvraag.’

‘Ik weet niet of ik daar wel op voorbereid ben,’ zei hij.

‘Vind je dat ik te veel eet?’

‘Wat jij eet, gaat mij niks aan.’

‘Je vindt dat ik een dikke kont krijg, hè?’

‘Uh-o.’

De herder lag op de achterbank te hijgen, niet van inspanning maar van geluk. Misschien had hij de laatste tijd zoveel kloonspraak moeten aanhoren dat hij het heerlijk vond om echte mensen te horen praten.

‘Geef maar toe dat je bang bent dat ik een dikke kont krijg.’

‘Er gaan dagen voorbij dat ik niet aan de toekomst van jouw kont denk.’

‘Maar je geilde wel op die strakke kont van dat Janet-monster.’

‘Ik geilde daar helemaal niet op. Ik constateerde dat alleen maar, hoor, als iets van de natuur, zoals je elkaar ook wel opmerkzaam maakt op een mooie blauweregenstruik als je die ziet.’

‘Blauweregen? Wat een slap gelul, zeg. Bovendien zijn die schepsels van Victor niet iets van de natuur.’

‘Hier valt niet over te praten als je elk woord van mij op een weegschaaltje legt.’

‘Even voor de duidelijkheid: mijn kont is net zo vol en strak als die van haar, en misschien nog wel strakker.’

‘Dat neem ik zonder meer van je aan.’

‘Dat zul je ook wel moeten, want ik ben niet van plan een visuele demonstratie te geven. Als je een kwartje op mijn kont laat vallen, stuitert dat meteen terug naar het plafond.’

‘Dat klinkt als een uitdaging.’

‘Dan zal ik je dit vertellen: je zult lang moeten wachten voordat je de kans krijgt om een kwartje van mijn kont te laten stuiteren.’

‘Voor de zekerheid zal ik van nu af aan altijd een kwartje meenemen.’

‘Als je het waagt dat ding op mijn kont te laten vallen,’ zei ze, ‘krijg je twee dubbeltjes en een stuiver retour.’

‘Wat bedoel je daarmee te zeggen?’

‘Geen idee.’

Hij zei: ‘Twee dubbeltjes en een stuiver retour’ en begon te lachen.

Zijn lach was aanstekelijk, en toen de hond hoorde dat ze allebei zaten te lachen, begon hij van plezier lieve geluidjes te produceren.

Na een minuutje werd Carson weer serieus en zei ze: ‘Bedankt, makker. Je hebt daarnet bij dat Bucky-ding wel mijn leven gered.’

‘De nada. Jij hebt mijn leven al zo vaak gered.’

‘Steeds als we weer zo’n type van het Nieuwe Ras tegenkomen,’ zei ze, ‘lijken we elke keer nipter aan de dood te ontsnappen.’

‘Ja. Maar gelukkig is het ons altijd nog gelukt.’

28

Toen Deucalion om 2.15 uur achter Victors stijlvolle werkplek in het hoofdlab van de Handen der Barmhartigheid de computerbestanden had doorgespit, dacht hij dat hij in de verte een kreet hoorde, als het gehuil van een kind dat verdwaald was.

Aangezien er in het gebouw experimenten werden uitgevoerd, kwam het waarschijnlijk wel vaker voor dat er gegil en geschreeuw te horen was. De ramen waren dichtgemetseld, niet alleen om nieuwsgierige blikken te weren, maar ook om ervoor te zorgen dat er op straat geen verontrustende geluiden te horen waren.

Het personeel, degenen die aan de experimenten onderworpen werden, en degenen die in de creatietanks lagen, waren zonder uitzondering slachtoffers van hun krankzinnige god, en Deucalion had medelijden met ze. Hij hoopte ze ooit van hun angsten en wanhoop te bevrijden, niet een voor een, zoals hij bij Annunciata en Lester had gedaan, maar op een of andere manier massaal.

Nu was het echter nog niet zo ver, en zo gauw hij een telefoontje van Michael kreeg, zou hij de Handen der Barmhartigheid met een kwantumstap verlaten en zich bij de rechercheurs voegen. Hij mocht zich niet laten afleiden door gruwelijkheden die zich elders in dit gebouw voltrokken.

Toen hij weer iets hoorde, harder en langgerekter dan eerst, maar nog steeds ver weg, merkte Deucalion dat het geen uiting van doodsangst of lichamelijke pijn was, en dus eigenlijk geen kreet, maar meer een uitroep. Hij wist niet wat de roepende probeerde duidelijk te maken.

Hij bleef luisteren, en merkte dat hij inmiddels uit zijn stoel was opgestaan.

De stilte die op het geroep volgde, leek van korte duur, zoals het even stil blijft na een bliksemflits, in afwachting van het donderend gerommel. In dit geval kwam het geluid eerst, en hoewel het nauwelijks te horen was geweest, was het net zo overdonderend als de hardste donderslag. Hij wachtte op het equivalent van de bliksemflits, de oorzaak na het gevolg. Maar wat een halve minuut daarna volgde, was weer een uitroep.

Toen hij het geluid voor de derde keer hoorde, kon hij het beter plaatsen, niet omdat hij wist waar het vandaan kwam, maar omdat het hem deed denken aan de geluiden uit dromen waar hij tweehonderd jaar lang last van had gehad. Hij droomde dan niet van de nacht waarin hij in Victors eerste laboratorium tot leven was gekomen, maar van andere gebeurtenissen die nog angstaanjagender waren, misschien dingen die waren gebeurd voordat hij op de wereld was gezet.

Na zijn eerste honderd jaar kon hij decennia na decennia met minder slaap toe. Dit betekende gelukkig dat hij minder vaak droomde.

Deucalion liep het lab door, deed de deur open en stapte de verlaten gang op.

Weer hoorde hij het geroep, twee keer snel achter elkaar. Het was nu beter te horen dan in het lab, maar het klonk nog steeds ver weg.

Soms droomde Deucalion van een oud stenen huis met scheuren in de vergeelde pleistermuren, verlicht door olielampen en kaarsen aan de muur. Als de storm om het huis blies, klonk er op zolder een verontrustend, ratelend geluid, alsof de dood daar rondliep, zijn skelet bedekt met een monnikspij. Erger dan wat daarboven wachtte, was wat eronder wachtte. Een smal stenen wenteltrapje liep naar een met ijzer beslagen deur, en daarachter lagen de ruimtes van een verboden kelder, waarvan de bedompte geur soms naar oud niervet rook, en soms naar zoute tranen.

Hier in het voormalige ziekenhuis kwamen de laatste twee kreten van een andere verdieping; of het van boven of van beneden kwam, kon hij niet zeggen. Hij liep naar het trappenhuis aan het eind van de gang, deed de branddeur open en wachtte. Hij kreeg het gevoel alsof hij in bijna hetzelfde scenario terecht was gekomen, maar dan met een nieuwe setting.

In de hem zo bekende nachtmerrie bestond de kwelling uit het feit dat hij niet naar boven of naar beneden durfde te gaan en gedwongen werd door de vertrekken te dolen die tussen de twee beangstigende verdiepingen in lagen, de vertrekken boven en beneden die hij ten koste van alles wilde vermijden.

Nu hoorde hij een kreet die onmiskenbaar van boven kwam, duidelijker dan eerst, smekend en vol verdriet. Net als de ellendige kreten die hij in zijn onrustige slaap hoorde.

Deucalion liep de trap op naar de hoger gelegen vertrekken van de Barmhartigheid.

In het oude stenen huis, waarvan hij niet goed wist of het echt bestond of dat het een product van zijn verbeelding was, was hij vaak in de kelder geweest, maar nooit verder dan de eerste ruimte. Dan werd hij altijd wakker, verstikt door een onbestemde angst.

Twee keer had hij in zijn droom een olielamp gepakt en was hij de zolder op gegaan, beide keren toen er buiten een ziedende storm woedde. De wind joeg tussen de kieren van die hooggelegen kamer door, en hij schrok zo door wat hij in het schijnsel van de lamp zag, dat hij er wakker van werd.

Toen Deucalion de trap van het ziekenhuis op liep, werd hij bang dat hij onderuit zou gaan, en daarom zocht hij met een hand steun bij de trapleuning.

Hij was gemaakt van de lichaamsdelen die van een gevangeniskerkhof gehaald waren. Hij had grote, sterke handen. Het waren de handen van een moordenaar geweest, iemand die zijn slachtoffers had gewurgd.

Toen Deucalion de verdieping boven het hoofdlab bereikt had en hij zijn hand naar de deur van de gang uitstak, hoorde hij de kreet weer. Nog steeds kwam het geluid van boven. Hij liep verder langs de trap omhoog, waarbij hij zich nog steeds met zijn sterke hand aan de trapleuning vasthield.

Zijn ogen waren afkomstig van een moordenaar die bij zijn wandaden een bijl had gebruikt.

Hij voelde dat wat hem in deze gangen van de Barmhartigheid zo onder ogen zou komen niet minder afschuwelijk zou zijn dan wat hij in het schijnsel van de olielamp op de zolder van het gedroomde huisje had aanschouwd. In deze noodlottige nacht vielen verleden en heden samen als de twee helften van een kernkop, en hoe de toekomst er daarna uit zou zien, was onbekend.

29

De kwelling van het constante bewustzijn. De kwelling van de kou. De kwelling van de doorzichtige zak van polymeer. De kwelling van de glazen deur van de vrieskast.

Kameleon drijft in de zoutoplossing en ziet de grote ruimte waarin de vrieskast staat. Een blauw geheel. Het blauw van het koele kijken.

Daar in het laboratorium gaat het werk gewoon door. Blauwe mensen die druk bezig zijn.

Misschien vormen ze stuk voor stuk een prooi, of misschien zijn het vrijgestelden.

Als Kameleon niet in de koude zak drijft, kan hij het verschil ruiken tussen prooien en vrijgestelden.

vrijgestelden ruiken lekker. De geur van prooien drijft Kameleon tot razernij.

In zijn huidige positie ruikt hij niets.

De wanden van de vrieskast brengen de trillingen van de koelmotor over op de gevangeniszak. De zak brengt ze over op de zoutoplossing.

Deze gewaarwording is prettig noch onprettig voor Kameleon.

Nu veranderen de trillingen. Ze lijken nog hetzelfde maar verschillen toch op subtiele wijze.

Dit gebeurt op gezette tijden. Kameleon is intelligent genoeg om over het verschijnsel te kunnen nadenken en er conclusies aan te verbinden.

Blijkbaar heeft de vrieskast twee motoren. Ze wisselen elkaar af om te voorkomen dat ze oververhit raken.

Een bijkomend voordeel is dat als er een motor uitvalt, dat de andere het dan kan overnemen.

De kou heeft een grote invloed op de lichamelijke staat waarin Kameleon verkeert. Zijn geestelijke vermogens worden er minder sterk door aangetast.

Omdat hij zo weinig heeft om over na te denken, richt hij zich obsessief op elke zintuiglijke waarneming, zoals de trillingen van de motor.

Kameleon loopt niet het gevaar door de omstandigheden gek te worden, want hij was al nooit goed bij zijn verstand.

Kameleon koestert geen andere wensen of ambities dan te moorden. De zin van zijn bestaan wordt hem tijdelijk ontzegd, en dat vormt de essentie van zijn kwelling.

In het blauwe laboratorium raken de blauwe mensen plotseling opgewonden. Het standaardpatroon van activiteiten, dat Kameleon uitvoerig heeft bestudeerd, wordt abrupt onderbroken.

Er is iets ongewoons in het lab verschenen. Het is iets wat blauw is en veel beweegt, maar het is geen persoon. Interessant.

30

In Victors slaapkamerkast werden alle kleren die opgevouwen konden worden in laden bewaard, en alles wat moest hangen, hing achter kastdeuren, waardoor de kamer zelf strak en opgeruimd bleef, zoals hij dat wilde.

Zijn kledingcollectie omvatte 164 maatpakken, 67 exclusieve sportjasjes, 48 pantalons, 212 overhemden, zowel voor officiële gelegenheden als daarbuiten. In de laden lagen heel wat keurig opgevouwen truien, en er waren planken vol schoenen voor elke gelegenheid. Hij was dol op zijden sjaaltjes en was gestopt het aantal bij te houden toen zijn collectie de driehonderd stuks was gepasseerd.

Hij vond het prettig om zich goed te kleden. Omdat hij er lichamelijk nog zo goed uitzag, stonden kleren hem fantastisch. Hij dacht dat hij gekleed bijna net zo’n lust voor het oog was als naakt.

Nadat hij Erika Vier aan de lijn had gehad, bleef Victor in het bubbelbad zitten en schonk zich nog een glas Dom Pérignon in. Zijn voormalige vrouw was letterlijk niets waard, en ze mocht dan wel weer op de een of andere manier tot leven zijn gewekt, toch vormde ze geen partij voor zijn intellect en sluwheid.

Maar hoewel hij zeker van zijn zaak was, nam hij geen overbodige risico’s, en nadat hij twee keer van zijn champagne had genipt, stapte hij uit het bubbelbad. Tot het probleem van Erika Vier was ontrafeld en opgelost, vond hij dat hij maar het beste steeds een wapen bij zich kon dragen.

Gekleed in een hemelsblauwe zijden badjas met paarse zoom en bijpassende zijden slippers liep hij tot achter in zijn inloopkast en deed daar twee hoge deuren open. Voor hem hingen twee rijen overhemden, twintig aan de bovenste stang, twintig aan de onderste.

Hij legde zijn linkerhand tegen de zijmuur van de kast, een verborgen scanner las zijn vingerafdrukken, de stangen en overhemden schoven weg, en de achterste muur gleed opzij. In het daarachterliggende vertrek van vier bij vijf meter ging het licht aan.

Vanuit de kast stapte Victor dit kleine wapenmagazijn binnen.

Zoals hij zijn kleren in laden en kasten opborg, uit het zicht, waren ook de wapens niet te zien. Opzichtig gepronk met wapens vond hij van weinig subtiliteit getuigen en was meer iets voor een overenthousiaste militarist. Victor was geen lid van de National Rifle Association, niet alleen omdat hij geen verenigingstype was, maar ook omdat hij zich niet in het Tweede Amendement kon vinden. Hij meende dat alleen een bovenlaag van de maatschappij het recht moest hebben om vuurwapens te bezitten, om de bevolking in toom te houden en burgers ervan te weerhouden op eigen houtje te opereren. Als de burgers onderling slaags raakten, konden die zich prima redden met messen, vuisten en stokken.

De mitrailleurs en de speciaal voor hem vervaardigde automatische geweren lagen in rekken achter de bovenste deuren. Pistolen en revolvers waren in laden opgeborgen, verzonken in schuimrubber dat was voorzien van een glanslaagje, waardoor de wapens niet alleen strakker in het schuimrubber lagen maar waardoor ze ook mooier uitkwamen, zoals sieraden bij de juwelier.

Hoewel de Erika’s sterk waren, bedoeld waren om lang mee te gaan, hun wonden versneld konden laten helen en alle pijnsensaties naar believen konden uitschakelen, waren ze lichamelijk gelukkig niet zo onverwoestbaar als anderen van het Nieuwe Ras. Ze hadden een paar kwetsbare trekjes meegekregen, en hun botten bezaten niet die gepantserde kwaliteit die de anderen uit de creatietanks hadden.

Hij koos dan ook een Colt .45 acp uit, het Springfield-model uit 1911, met 24 houtnerven per inch in de wal-noothouten greep, plus met de hand gemaakt krulwerk in het roestvrij staal.

In zeldzame gevallen, als hij iemand niet door een pion van het Nieuwe Ras kon laten vermoorden, nam Victor zelf wapens ter hand, exemplaren die niet alleen doeltreffend maar ook een lust voor het oog waren.

Nadat hij het pistool had geladen en een reservemagazijn had gepakt, koos hij een soepele, met de hand vervaardigde holster die aan elke riem te dragen was, en met deze spullen liep hij terug naar de kleerkast. Toen hij zijn hand weer op de zijmuur legde, ging het wapenmagazijn dicht.

Slaap was iets waar hij al dan niet voor kon kiezen, niet iets waar hij niet buiten kon, en hij besloot terug te gaan naar de Handen der Barmhartigheid. De afleiding die hij thuis had hopen te vinden nadat hij er een lange, merkwaardige dag op had zitten, trok hem niet langer.

Vanuit het lab zou hij contact met Nick Frigg opnemen, de Gamma die als opzichter bij Crosswoods Waste Management werkte, de vuilstort ten noordoosten van Lake Pontchartrain. Nadat Erika Vier gewurgd was, was ze daarheen gebracht om te worden gedumpt. Waarschijnlijk wist Nick wel in welk segment van welke groeve, en onder wat voor afval ze begraven was.

Victor bekeek zichzelf in de manshoge spiegel en schopte zijn sloffen uit. Met de flair van een matador die de rode lap hanteert, ontdeed hij zich van zijn blauwe zijden badjas.

Hij pakte het pistool, poseerde in verschillende houdingen voor de spiegel en genoot van wat hij zag.

Nu het volgende probleem: wat moest hij aantrekken …?

31

De handen van een moordenaar die zijn slachtoffers gewurgd had. De grijze ogen van een ter dood gebrachte moordenaar die een bijl als handelsmerk had gehad. Van zijn twee harten was er een van een krankzinnige pyromaan die kerken platbrandde, en het andere was van een kinderverkrachter.

Toen hij halverwege de trap was, anderhalve verdieping boven het hoofdlab van de Handen der Barmhartigheid, werd zijn zicht extra helder, zakte daarna weer af naar normaal, werd vervolgens weer extra helder …

Als hij voor een spiegel had gestaan, zou hij hebben gezien dat zijn ogen iets oplichtten. Toen Victor de kracht van de bliksem aanwendde om zijn eerste schepping tot leven te brengen, had de woeste storm van ongekende kracht Deucalion begiftigd met dit schijnsel, dat zich zo nu en dan in zijn ogen manifesteerde.

Hoewel hij de verlossing en uiteindelijke rust zocht, en hoewel hij zijn leven in dienst had gesteld naar een zoektocht naar de waarheid, had Deucalion geprobeerd zichzelf wat wijs te maken wat betreft de identiteit van de man wiens hoofd, met diens hersenen, aan de bij elkaar geraapte lichaamsdelen in Victors eerste lab was vastgemaakt. Hij hield zichzelf voor dat zijn hersenen van een onbekende ploert afkomstig waren, wat waar was in zoverre dat hij nooit gehoord had hoe de man heette, noch wat voor misdaden hij op zijn geweten had gehad.

Deucalion werd zo vaak geplaagd door de terugkerende nachtmerrie van het oude stenen huis – met de vervloekte zolder waar iets een aanhoudend tikkend, ratelend geluid maakte, en met de kelder waar het kwaad zelfs in de geur was gaan zitten – dat hij bijna zeker wist dat de droom bestond uit herinneringen die de hersendonor ergens tussen de plooien en groeven van de grijze massa had opgeslagen. En de aard van die lugubere herinneringen vormde een aanknopingspunt naar de identiteit van de met haat doordrongen ploert.

Nu hij in het trappenhuis van het voormalige ziekenhuis naar boven liep in de richting van de ijle, kinderlijke kreten vol verdriet, kreeg hij het gevoel dat de zwaartekracht twee keer zo sterk aan hem trok, want hij droeg niet alleen het gewicht van het moment maar ook het gewicht van alle dromen en wat ze betekenden.

Toen hij in zijn droom de trap naar de zolder had beklommen, had hij in het flakkerende schijnsel van de olielamp ontdekt wat zo’n tikkend, ratelend geluid maakte. De ziedende storm blies door de spleten van het dak, en die luchtstromen waren er de oorzaak van dat de bungelende botten tegen elkaar aan sloegen. Het kleine skelet werd met touw bij elkaar gehouden en hing aan een haak aan een dwarsbalk.

Ook hing aan de haak het enige wat verder van het slachtoffer was overgebleven: het lange, goudblonde haar dat van haar hoofd was geschoren. Botten en vlechten. Een soort trofeeën.

Maar de botten van een jong meisje konden nooit zo’n hard getik en geratel hebben veroorzaakt. Toen hij in de droom het lef had gehad verder op de zolder rond te kijken, had hij in het schijnsel een afschuwelijk weeshuis ontdekt: er hingen nog negen skeletten aan de zoldering te bungelen, en toen, o, nog eens tien daarachter, en daarachter weer tien. Dertig jonge meisjes – kleine kinderen eigenlijk – die daar als een mobile waren opgehangen, elk met het haar apart aan een haak, blond haar of bruin of rood, steil haar of krullen, soms in vlechten, soms niet.

Hij had die droom honderden keren gehad, en twee keer was hij de zolder op gegaan en toen badend in het angstzweet wakker geworden. Hij was nooit verder dan de eerste ruimte in de kelder gekomen, in dat hart der duisternis, en hij hoopte dat ook nooit mee te maken. Het geluid van de skeletten die in de wind dansten, had hem naar de zolder gelokt, maar hij werd steeds naar de kelder toegetrokken door die angstaanjagende kreten. Het waren geen kreten waar angst of pijn in opgesloten lag, maar kreten die van spijt getuigden, alsof hij niet de levende slachtoffers hoorde maar hun geesten die verlangden naar een wereld die ze voortijdig hadden moeten verlaten.

Hij had al die jaren niet onder ogen durven zien van wie zijn hersenen waren geweest, maar nu kon hij zichzelf niet langer verloochenen. Zijn tweede hart was van een kinderverkrachter geweest die zijn slachtoffers eerst misbruikte en daarna vermoordde, en zijn hersenen waren van dezelfde persoon afkomstig. De moordenaar had zich aan de meisjes vergrepen en ze toen in de kelder opgesloten, om hun fragiele skeletten uiteindelijk als aandenken te bewaren, en dat was de reden waarom de bedompte geur in de raamloze kelder soms naar niervet en soms naar zoute tranen rook.

Deucalion had weliswaar de hersenen van een kinderverkrachter, maar dat betekende niet dat hij er zelf een was. De gestoorde geest en die verwrongen ziel hadden de hersenen na de dood verlaten, zodat er niets anders overbleef dan zo’n dertienhonderd gram aan onschuldig cerebraal weefsel, die Victor meteen na de terechtstelling uit het lichaam had gehaald, met medewerking van de beul. Deucalion had zijn eigen bewustzijn, en daarvan lag de oorsprong … elders. Of zijn bewustzijn onlosmakelijk verbonden was met zijn ziel, wist hij niet. Maar hij was ervan overtuigd dat hij op die nacht met een missie tot leven was gewekt: om de natuurlijke wetten te bekrachtigen die Victor met zijn hoogmoedige experimenten had overtreden. Door Victor te doden, zou hij het gescheurde doek van de wereld kunnen repareren.

Deucalion was op zijn reis meer dan eens de hele aardbol rond geweest, twee woelige eeuwen lang, op zoek naar een nieuw doel in zijn leven nadat hij dacht dat Victor in de poolkou was gestorven. Nu stond hij hier op de drempel van zijn nieuwe levensbestemming. De neergang van het Nieuwe Ras was aanstaande, een gevolg van de talloze fouten die Victor bij het ontwerp ervan had gemaakt. En het zou niet lang meer duren voordat Deucalion het Victor Frankenstein betaald zou zetten, in de storm van anarchisme en gruwelijkheden die nu boven Louisiana losbarstte.

Toen hij de volgende verdieping bereikte, hoorde hij weer die kinderlijke jammerkreet, met een ondertoon van wanhoop. De kreten kwamen van deze verdieping.

Hij verwachtte dat hij door zijn daden in de komende uren voorgoed bevrijd zou worden van de nachtmerries over het oude stenen huis. Hij haalde diep adem, aarzelde even, deed toen de deur van het trappenhuis open en stapte de gang op.

Ongeveer tien exemplaren van het Nieuwe Ras, mannen en vrouwen, stonden los van elkaar op de brede gang. Hun aandacht was gericht op de openstaande dubbele deur aan de rechterkant, halverwege de gang, de ingang van een laboratorium.

Uit dat vertrek kwam weer een jammerkreet, en ook hoorde Deucalion gerommel en het geluid van brekend glaswerk.

Toen hij door de gang liep, leek niemand zijn aanwezigheid op te merken, zo gefocust waren ze op de woeste geluiden die uit het lab kwamen. Ze stonden er heel verschillend bij. Sommigen trilden van angst op hun benen of schudden zelfs over hun hele lichaam, anderen mompelden boos in zichzelf, en weer anderen leken in een vreemde roes te verkeren.

Door de openstaande deuren van het lab kwam de hel op zes poten de gang op.

32

De kou maakt nu even niets uit.

Het is voor het eerst dat de doorzichtige stof van polymeer waarvan de gevangeniszak is gemaakt geen kwelling vormt voor Kameleon, en ook de glasdeur van de vrieskast deert hem niet.

Het pas verschenen, onbekende, drukke, blauwe ding dat geen persoon is beweegt zich met veel energie door het lab. Deze bezoeker lijkt een nieuw orde te willen scheppen. Het is een bode van verandering.

Kasten vallen om. Stoelen vliegen door de lucht. Laboratoriumspullen worden links en rechts omgegooid.

In zijn ijskoude hangzak kan Kameleon geen stemmen horen. Maar de trillingen van deze krachtige gebeurtenissen worden via de muren en de vloer op de vrieskast overgebracht, en indirect op Kameleon.

Het licht wordt zwakker, daarna helderder, dan weer zwakker, nog zwakker, maar dan weer helder.

De motor van de vrieskast hapert en zwijgt. De reservemotor neemt het niet over.

Kameleon kent de trillingen die de andere motor veroorzaakt. Niets. Niets.

Deze interessante en energieke bezoeker graait een paar personen bij elkaar en tilt ze op, alsof er iets te vieren is, alsof ze gevierd worden, maar smijt ze daarna met kracht op de grond.

Ze blijven liggen waar ze terecht zijn gekomen, roerloos. Anderen lijken de actieve bezoeker uit eigen vrije wil te benaderen. Het is alsof ze de bezoeker willen omhelzen. Ook deze mensen worden opgetild en weggegooid. Ze blijven net zo roerloos liggen als de anderen die voor hen op de grond waren gesmeten.

Misschien knielen ze voor de drukke bezoeker.

Of misschien slapen ze. Of zijn ze dood.

Interessant.

Wanneer iedereen die eerst druk in de weer was in het lab roerloos op de grond ligt, rukt de bezoeker de kraantjes van een wastafel en gooit ze weg, waardoor het water uit de leidingen spuit.

Het water stroomt op de mensen die op de grond liggen, maar ze staan niet op.

En nog steeds laat de andere motor de vloeistof in de gevangeniszak niet trillen.

Een stilte heeft zich van de zak meester gemaakt. De zoutoplossing trilt niet, en ook zoemt er niets.

De bezoeker is nog steeds druk bezig, trekt de wastafel uit zijn voegen en gooit die aan de kant.

De roestvrijstalen wasbak komt met een klap tegen de deur van de vrieskast aan, waardoor de glasdeur versplintert.

Dit lijkt grote gevolgen te hebben. Wat geweest is, bestaat niet meer. Alles is nu anders.

Kameleon kan nu scherper dan ooit zien. De bezoeker verlaat het laboratorium.

Wat heeft dit allemaal te betekenen?

Kameleon overdenkt de recente gebeurtenissen.

33

Het zespotige monster dat vanuit het verwoeste lab de gang op kwam, was zo groot als drie mannen.

In sommige delen ervan herkende Deucalion de aanwezigheid van menselijk dna. Het gezicht had menselijke trekken, hoewel het twee keer zo breed en half zo lang was als een normaal gezicht. Maar het hoofd rustte niet op een nek maar zat zonder overgang vast aan het lijf, zoals dat van een kikker.

Niet-menselijk genetisch materiaal manifesteerde zich op diverse angstaanjagende manieren, alsof verschillende diersoorten vochten om voorrang in het lijf. Sporen van een kat, hond, insect, reptiel, vogel en schaaldier waren zichtbaar in ledematen, in bovenmatig grote lichaamsopeningen op vreemde plaatsen, in staarten en angels, in half gevormde gezichten die overal in het lichaamsweefsel opdoken.

Niets van dit bizarre organisme leek in een stabiele toestand te verkeren; alles veranderde continu, alsof het lichaam van klei was gemaakt en zich plooide naar de fantasie en de vaardige handen van een onzichtbare – en krankzinnige – beeldhouwer. Dit was de Prins der Chaos, de opponent van evenwicht, de broer van anarchie, letterlijk trillend door gebrek aan orde, gekarakteriseerd door gebrek aan duidelijk karakter, bepaald door vervormingen en verminkingen, verwrongen en verdraaid en uit proportie getrokken.

Deucalion wist onmiddellijk wat hij voor zich zag. Toen hij Victors computerbestanden had bekeken, had hij diens logboek gevonden, waarin per dag de belangrijke ontwikkelingen stonden opgetekend. Hij had onder andere de laatste twee notities gelezen, waarin de plotselinge metamorfose van Werner werd beschreven. Bovendien waren er ter illustratie ook video-opnamen bijgevoegd.

Op de huid van het beest verschenen en verdwenen monden, kwamen weer terug, de meeste van menselijke vorm. Sommige monden tandenknarsten alleen maar, van andere bewogen de lippen en de tong zonder dat ze geluid produceerden. Weer andere monden produceerden het soort kreten dat Deucalion twee verdiepingen lager had opgevangen, woordeloze uitingen van verdriet en wanhoop, stemmen van de verdoemden zonder hoop.

Deze stemmen klonken kinderlijk, hoewel iedereen in de Handen der Barmhartigheid – en dus ook iedereen in deze bijeengeraapte verzameling schepsels – als volwassene ter wereld kwam. Omdat ze zich van hun slavenleven bevrijd hadden door zich over te geven aan biologische chaos, en omdat hun programma was uitgevallen toen ze eenmaal in hun fysieke staat werden aangetast, leken ze psychologisch te zijn teruggekeerd naar hun vroege jeugdjaren, een tijd die ze nooit ervaren hadden, en nu waren ze hulpelozer dan ooit.

Van alle individuen die bezit hadden genomen van het lichaam beschikte alleen Werner, wiens verwrongen gelaat het voornaamste gezicht van het beest uitmaakte, over de stem van een volwassene. Toen hij de gang op kwam, bekeek hij met uitpuilende ogen degenen die in de gang stonden te wachten, en nadat hij ze een ogenblik de tijd had gegund om tot zichzelf te komen, misschien om hem vol afgunst te bewonderen, zei hij: ‘Wees vrij. Wees vrij in mij. Laat alle wanhoop varen, allen die in mij binnentreden. Wees vrij in mij. Wacht niet langer tot je te horen krijgt wanneer je het Oude Ras mag gaan uitmoorden. Wees vrij in mij, dan zullen we vannacht nog gaan moorden. Wees vrij in mij, dan zullen we de wereld uitmoorden.’

Een man met een verrukte uitdrukking op zijn gezicht liep naar het Werner-ding toe, hief zijn armen alsof hij zijn vrijheid wilde omarmen, waarna zijn bevrijder hem onmiddellijk beetgreep. Insectachtige scharen die er weerzinwekkend uitzagen, braken het hoofd van de bekeerde als een schelp open, en de hersenen werden in het monster ingebracht via een vochtige opening in de borst van het beest. Dikke lippen slorpen het offer welwillend op.

Een tweede man kwam naar voren. Hoewel hij op de gang had staan trillen van angst, wilde hij zich liever wagen aan een bizar en mogelijk afschuwelijk leven in het samengestelde organisme dan nog langer het leven te leiden dat Victor voor hem bepaald had.

Deucalion had genoeg gezien, te veel zelfs. Hij had zich gedwongen gevoeld de trap op te gaan om te kijken waar de kreten van wanhoop vandaan kwamen, omdat hij die trap al twee eeuwen lang in zijn dromen had beklommen. Maar deze keer viel het verleden inderdaad met het heden samen. Victors eerste schepping stond hier tegenover zijn meest recente, en de ineenstorting van zijn demonische rijk was aanstaande.

Omdat het duidelijk was wat hem te doen stond, draaide Deucalion zijn rug naar het beest om. Hij deed een stap in de gang en voltooide die in het hoofdlab, twee verdiepingen lager.

Het einde van Victors rijk hoefde nog niet het einde te betekenen van de bedreiging die het voor de menselijke beschaving vormde.

Om voor altijd macht over zijn scheppingen te kunnen blijven houden, had Victor het Nieuwe Ras onvruchtbaar gemaakt. Hij schiep vrouwen met vagina’s maar zonder baarmoeders. Als ze eenmaal de enige menselijke soort op aarde waren, zouden er geen kinderen meer zijn. Niet langer zou de maatschappij rond het gezin en alle daaruit voortvloeiende tradities zijn georganiseerd, want gezin en familie waren instituten van het Oude Ras die Victor verafschuwde.

Maar als hun biologische structuur het begaf, als ze zichzelf herschiepen in monsters als het samengestelde beest of de bleke dwerg die uit rechercheur Harker was voortgekomen, misschien zouden ze dan weer vruchtbaar worden en zich op den duur op efficiënte wijze kunnen voortplanten.

Wie zou durven beweren dat dit nieuwe schepsel op aarde, dit door Werner aangestuurde ding, zich op een gegeven moment niet zou kunnen voortplanten door zich te splitsen in twee zelfstandig functionerende organismen, net als pantoffeldiertjes?

Er zouden dan zelfs een mannetje en een vrouwtje kunnen ontstaan. Daarna zouden ze zichzelf misschien niet meer in tweeën splitsen maar zouden ze zich door een soort van seksuele gemeenschap kunnen vermenigvuldigen.

Want in een oneindig universum kon het best zo zijn dat alles wat je kon bedenken ook daadwerkelijk ergens bestond.

Het lot van het Oude Ras zou aan een zijden draadje komen te hangen als Victor erin slaagde een leger op de been te brengen waarmee hij een systematische genocide kon uitvoeren. Maar dat zou misschien nog niets zijn vergeleken bij een toekomst waarin de mensheid werd opgejaagd door een hybride, multisoortige levensvorm die in staat was controle uit te oefenen op zijn fysiologische staat van zijn, die nu nog in een volledige chaos verkeerde. Zo’n tegenstander zou bijna onoverwinnelijk zijn door zijn amorfe aard: in alle opzichten totaal geschift maar toch intelligent, met een inslag die gewelddadiger was dan welk dier van natuurlijke oorsprong dan ook, met een hartgrondige haat voor zijn prooi, satanisch in zijn verbetenheid en kwaadwillendheid, een monster dat altijd voort zou leven.

Deucalion ging op Victors werkplek zitten en zette de computer weer aan.

Eerder had hij onder meer ontdekt dat zelfs de trotse Victor, wiens hoogmoed ongekende proporties kende, er rekening mee had gehouden dat er in de Handen der Barmhartigheid iets fout kon gaan en dat het voormalige ziekenhuis dan gereduceerd zou moeten worden tot een rokende puinhoop. Victor had een mogelijkheid gecreëerd om alle sporen van het werk dat verricht was, te vernietigen, om te voorkomen dat gemuteerde organismen uit het gebouw zouden ontsnappen.

In het ziekenhuis waren op elke verdieping verschillende baksteenachtige pakketjes in de muren aangebracht, die een uiterst brandbare stof bevatten. Het spul was ontwikkeld door een buitenlandse despoot die iets met vuur en met Victor had. De totale vernietiging van het gebouw kon in gang worden gezet door middel van een programma dat onder de naam dresden op de computer stond opgeslagen.

De timer van het programma kon op tien minuten worden ingesteld, of op vier uur, of op alle tijdstippen daartussenin. Deucalion verwachtte elk moment een telefoontje van Michael, die hem zou doorgeven waar ze elkaar konden treffen. Het Werner-ding zou minstens nog een uur nodig hebben om het voltallige personeel van de Barmhartigheid tot zich te nemen, en bovendien was het beest zo chaotisch van aard dat het waarschijnlijk niet snel de uitgang zou kunnen vinden. Voor het geval Deucalion nog naar de Handen der Barmhartigheid terug moest na zijn ontmoeting met Michael en Carson, zette hij de timer op een uur.

Op het scherm verscheen de tijdsaanduiding 60:00, en onmiddellijk veranderde die in 59:59. Het einde van de Barmhartigheid kwam met elke seconde dichterbij.

34

Christine, het hoofd van de huishouding in de Helios-residentie, werd geplaagd door een buitengewoon vreemde afwijking. Ze verkeerde nu al zes dagen in een soort van identiteitscrisis.

Meestal wist ze heel goed wie en wat ze was: Christine, een Bèta, iemand van het Nieuwe Ras. Ze runde het huishouden op efficiënte wijze, en bekleedde de op een na hoogste positie in het huishouden, na de butler.

Maar er waren momenten dat ze een totaal andere persoon was. Ze wist dan niet eens meer dat ze Christine was of dat ze in de Handen der Barmhartigheid ter wereld was gekomen.

Soms wist ze dat ze Christine was, een Bèta, en dat ze als hoofd van de huishouding voor meneer Helios werkte, maar ook dat ze een andere, opwindende identiteit bezat waar ze zo nu en dan geheel in opging.

Op zich kon ze wel leven met het idee dat ze soms de ene en dan weer de andere persoon was. Maar als ze zich bewust was dat ze tegelijkertijd beide persoonlijkheden bezat, raakte ze in de war en werd ze onrustig. Zoals nu.

Pasgeleden was ze nog op de slaapzaal van het personeel geweest, achter in het huis, waar ze op dit tijdstip zou moeten zijn.

Maar een paar minuten geleden zat ze ineens in de bibliotheek, niet om een klusje te doen dat binnen haar takenpakket viel, maar om zomaar boeken in te kijken, alsof de hele collectie van haar was. Ze dacht: Ik zoek een boek dat mevrouw Van Hopper leuk vindt, en dat boek stuur ik haar op, met een hartelijk briefje erbij. Het is niet goed dat ik zo weinig van me laat horen. Ze is soms een moeilijk mens, maar op haar manier is ze ook heel aardig voor me geweest.

Ze vond het fijn om in de bibliotheek een boek voor mevrouw Van Hopper uit te zoeken, tot het tot haar doordrong dat ze de werkkleding van een bediende aanhad, en werkschoenen met rubberen zolen. Dat was in geen enkel opzicht passende kleding voor de echtgenote van Maxim de Winter, de vrouw des huizes van Manderley. Als de bedienden haar in deze kledij aantroffen, zouden ze denken dat ze het leven als vrouw van Maxim niet aankon. Nu al vonden sommigen dat ze te jong voor hem was en boven haar stand getrouwd was.

O, ze zou het afschuwelijk vinden als mevrouw Danvers haar zo zou zien. Het zou het eind van alles betekenen. Mevrouw Danvers zou iets van ‘zenuwinzinking’ fluisteren tegen iedereen die het maar horen wilde, en er was niemand die het niet horen wilde. Mevrouw Danvers, het hoofd van de huishouding, bleef trouw aan de vorige mevrouw De Winter en probeerde de positie van de nieuwe echtgenote achter haar rug om te ondermijnen.

Hoofd van de huishouding?

Christine knipperde een paar keer met haar ogen, keek om zich heen, knipperde nog een paar keer, en besefte dat ze zelf het hoofd van de huishouding was, niet mevrouw Danvers.

En dit was Manderley niet, een groot huis in het westen van het Engelse platteland, maar een groot huis zonder naam in het Garden District van New Orleans.

De verwarring rond haar identiteit was ontstaan toen de voornaamste manier voor het Nieuwe Ras om spanning af te reageren – heftige, gewelddadige groepsseks – niet langer enige ontlading bracht. Integendeel: door die wilde orgieën liep de spanning bij haar alleen maar op.

De slaapzaal beschikte over een televisie, waarmee je in principe je zorgen kon verdrijven, maar de programma’s die door het Oude Ras de ether in werden geslingerd, waren zo stompzinnig dat iedereen die boven het niveau van een Epsilon uitkwam, ze stierlijk vervelend vond.

Op de slaapzaal konden ook films van internet worden gedownload. De meeste ontstegen niet het niveau van de tv-programma’s, maar zo nu en dan zat er iets moois tussen. Het voltallige personeel liep warm voor de geweldige Hannibal Lecter, en als hij in beeld kwam, juichte iedereen zich schor. En zijn tegenstander, fbi-agent Clarice Starling, was zo’n druk en opdringerig mens dat iedereen begon te sissen als ze op het scherm verscheen.

Negen dagen geleden, toen ze wanhopig op zoek was naar afleiding omdat ze zo radeloos en onrustig was, had Christine Rebecca gedownload, een film van Alfred Hitchcock. Ze werd helemaal door het verhaal meegesleept. Het was op het eerste gezicht een romantische film, een liefdesgeschiedenis.

Liefde was een mythe. En zelfs als het geen mythe was, was het iets stoms. Liefde vertegenwoordigde de overwinning van het gevoel op het intellect en stond prestaties in de weg. Het leidde tot allerlei sociale onwenselijkheden, zoals gezinnen, waardoor mensen zich niet meer in de eerste plaats bij hun heersers betrokken voelden. Liefde was een mythe en maakte deel uit van het kwaad. Liefde was het kwaad.

De film betoverde haar, niet vanwege de romantiek, maar omdat iedereen in het verhaal duistere geheimen had. De krankzinnige mevrouw Danvers had geheimen. Maxim de Winter had geheimen die hem ten gronde konden richten. Rebecca, de eerste mevrouw De Winter, had geheimen. De tweede mevrouw De Winter was aanvankelijk een extreem sullige vrouw, maar aan het eind van de film had ook zij een duister geheim, omdat ze had meegeholpen een misdrijf verborgen te houden, alles in de naam van – natuurlijk – de liefde.

De film maakte een overweldigende indruk op Christine omdat ze net als iedereen van het Nieuwe Ras geheimen had. Eigenlijk was ze een duister geheim. Ze mengde zich onder de mensen van het Oude Ras, deed zich voor als een onschuldige vrouw, maar wachtte ondertussen op het sein net zoveel mensen van het Oude Ras te vermoorden als ze wilde.

Ook had de film zo’n grote impact op haar omdat de eerste mevrouw De Winter het verdiende te sterven, zoals iedereen van het Oude Ras het verdiende te sterven. De krankzinnige mevrouw Danvers verdiende het ook om te sterven en om in Manderley levend verbrand te worden. De mensen van het Oude Ras vonden zelf ook dat ze dat lot verdienden, en daar hadden ze helemaal gelijk in.

Los van de redenen waarom Christine zo door de film gegrepen werd, zou dat niet tot een identiteitscrisis hoeven hebben te leiden als ze niet als twee druppels water op Joan Fontaine had geleken, de actrice die de tweede mevrouw De Winter speelde. De gelijkenis was griezelig te noemen. Zelfs toen Christine de film voor het eerst zag, kreeg ze soms het idee dat ze het verhaal van binnenuit meemaakte.

Die avond bekeek ze Rebecca vijf keer. En de volgende avond weer vijf keer, net als de avond daarna.

Zes dagen geleden, nadat ze de film vijftien keer had gezien, raakte Christine soms in de war en wist ze niet meer wie ze was. Die avond bekeek ze de film zes keer.

Het was vooral zo fijn om zich helemaal met de tweede mevrouw De Winter te identificeren omdat al haar problemen waren opgelost toen Manderley in vlammen opging. Haar leven met Maxim zou niet meer door zorgen of problemen geplaagd worden, en voor haar lagen jaren vol gezelligheid …

Wat prachtig. Mooie, rustige jaren. Elke middag thee met sandwiches en koekjes …

Manderley zou verwoest worden, en dat was jammer, maar omdat ze wist dat het uiteindelijk goed afliep, vond ze het heerlijk op Manderley, ondanks het gekonkel van mevrouw Danvers.

Ze koos een geschikt boek voor mevrouw Van Hopper uit, Jamaica Inn, wat haar een leuk leesboek leek, niet al te zwaar.

In een bureaula vond ze briefpapier voor diverse speciale gelegenheden. Ze koos crèmekleurig, linnen papier, bovenaan versierd met kleurige lintjes.

Ze schreef een hartelijk briefje aan mevrouw Van Hopper, ondertekende met ‘mevrouw De Winter’, deed er een bijpassende envelop omheen, sloot die en legde hem bij Jamaica Inn. Ze zou Christine vragen het pakje morgenvroeg op de bus te doen.

35

Op dit tijdstip stonden er op de derde verdieping van de parkeergarage weinig auto’s: alleen maar een gedeukte Mustang, een veertig jaar oude Mercedes in perfecte staat, en een Ford Explorer.

Carson reed in de Honda langs elk voertuig, en Michael stapte daarbij steeds uit om te zien of er iemand in lag te slapen. Nee, nee, en nee. Ze hadden de derde verdieping voor zich alleen.

Door de open zijkanten van het gebouw blies een aanwakkerende wind fonkelende regenparels op de betonnen vloer. Carson parkeerde de Honda in het midden van de garage, waar de regen niet kon komen.

Toen ze Hertog uit de auto lieten, ging hij meteen op verkenning uit. Hij snuffelde aan een weggegooide snoepwikkel, een in elkaar gedrukte Starbucks-beker, een leeg Big Mac-kartonnetje …

Ze heten de Urban Snipers in de Honda achter en hadden allebei hun dienstpistool bij zich, in hun schouderholster, en een Magnum kaliber 50 in een holster aan hun riem.

Toen Michael zijn mobieltje tevoorschijn haalde en het nummer van Deucalion intoetste, keek Carson om zich heen om te zien of iemand zich in dit woud van betonnen pijlers schuilhield, en ook luisterde ze of ze voetstappen hoorde. Ze wist dat je ook te voorzichtig kon zijn, en dat paranoia op de loer lag, maar toch hield ze haar rechterarm dwars voor haar lichaam, met de duim achter de riem, zodat ze de Desert Eagle, die ze onder haar jasje op haar linkerheup droeg, onder handbereik had.

Iedereen die te maken kreeg met Victor Helios wist dat het woord onmogelijk geen betekenis meer had. Misschien had de Transsylvanische wetenschapper in zijn vrije tijd het dna van een pterosaurus op de kop kunnen tikken en had hij dat gecombineerd met de genen van een sociopathische straatvechter, zodat er een kruising tussen een mens en een reptiel was ontstaan die verzot was op politieagenten en die elk moment naar binnen kon vliegen. De kans was klein dat ze aan een hartstilstand zou overlijden, of aan iets waardoor ze fatsoenlijk aan haar einde zou komen, maar ze was niet van plan om zich aan flarden te laten scheuren door een soort van gemuteerde draak met een stoere bandana om zijn kop en een gouden piercing in zijn neus.

Deucalion had waarschijnlijk opgenomen, want Michael zei: ‘Hallo, met mij. We staan hier in een parkeergarage. Derde verdieping.’

Nadat hij het adres had doorgegeven, verbrak hij de verbinding.

Terwijl de tonen van het mobieltje nog naklonken, stapte Deucalion de garage in, een meter of zes bij hen vandaan, alsof hij door de deur van de kast uit Narnia was teruggekeerd, met dit verschil dat er in de garage geen kast aanwezig was.

Carson schrok er altijd van hoe groot hij was als ze hem een tijdje niet gezien had. Toen hij naar hen toe kwam in zijn lange zwarte jas, leek hij op Darth Vader die op een dieet van anabole steroïden was gezet.

‘Je bent nat,’ zei Deucalion.

‘We zijn op een monsterfeestje in Audubon Park geweest,’ zei Michael. ‘Een van die gedrochten had een mooie kont.’

Hertog kwam vanachter een auto tevoorschijn, zag de getatoeëerde onbekende, bleef staan en hield zijn kop schuin.

‘Van wie is die hond?’ vroeg Deucalion.

‘Die was van de officier van justitie,’ zei Michael, ‘en daarna van diens kloon, maar de kloon werd getroffen door een fraaie verzameling geweerkogels, en daarom is Hertog nu van ons.’

‘De boel zal binnenkort behoorlijk apocalyptisch worden,’ zei Deucalion. ‘Een hond is je dan alleen maar tot last.’

‘Deze hond niet, hoor. Dit is zo’n speciaal getrainde politiehond. Als we ons geweer hebben leeggeschoten en met onze Magnum verdergaan, herlaadt hij de geweren ondertussen.’

Deucalion richtte zich tot Carson en zei: ‘De helft van de tijd snap ik hem niet.’

‘Dat maakt eigenlijk niet veel uit,’ verzekerde Carson hem. ‘Michael heeft last van adhd, en om zichzelf wat bezig te houden, praat hij veel. Uiteindelijk valt hij best mee.’

Hertog kwam kwispelend op Deucalion af.

Deucalion hield een hand laag, zodat de hond zijn vingers kon likken. Hij keek Carson zo indringend aan dat ze het gevoel had dat hij dwars door haar heen zag. Daarna keek hij Michael op dezelfde indringende manier aan.

‘Het was geen toeval dat ik juist jullie tegenkwam in plaats van een paar van jullie collega’s. Jullie zijn anders dan de meesten die bij de politie werken, en ik ben anders dan wie dan ook. Dat we anders zijn, is onze kracht. We zijn hiervoor uitgekozen, en als we ten onder gaan, gaat de hele wereld ten onder.’

Michael trok een grimas. ‘Dat zou niet best staan op mijn cv.’

‘In het Luxe Theater,’ zei Carson, verwijzend naar de gesloten bioscoop waar Deucalion woonde, ‘zei je dat Victor steeds maar door was gegaan, ondanks alle tegenslagen, dat hij niet bang is om te falen, omdat hij ervan overtuigd is dat hij uiteindelijk zal overwinnen. Hij is dus blind voor het feit dat zijn rijk op instorten staat. Destijds dacht ik dat het verval misschien niet zo ingrijpend was als je hoopte. Maar na ons feestje in het park met die klonen … zou het best zo kunnen zijn dat de ineenstorting nog sneller plaatsvindt dan je denkt.’

De ogen van de reus lichtten even op. ‘Ja. De klok tikt.’

Nadat Deucalion in een minuutje vertelde wat hij in de Handen der Barmhartigheid te weten was gekomen, kreeg Carson last van brandend maagzuur dat achter in haar keel omhoogkwam, en het was of er onder in haar maag een koude steen lag.

‘Wanneer gaat de Barmhartigheid in vlammen op?’ vroeg Michael.

‘Over vijfenvijftig minuten. Als Victor van de brand hoort, zal hij weten dat ik erachter zit, maar hij weet niet dat ik inzage in zijn computerbestanden heb gehad. Hij zal het een te groot risico vinden om nog langer in het Garden District te blijven en zal naar het kweeklaboratorium gaan.’

Carson zei: ‘Is dat dat lab met creatietanks, die kweekfabriek waar dominee Kenny het destijds over had?’

‘Ik heb vanavond ontdekt dat het al verder is dan Kenny dacht. Morgenavond komt de eerste oogst uit de tanks, en dan vijfhonderd per dag, vier dagen lang.’

Michael zei: ‘We hebben echt veel meer munitie nodig.’

‘Victor bezit een groot stuk land ten noorden van Lake Pontchartrain.’ Uit een binnenzak haalde Deucalion een stapel papieren. ‘Ik heb deze informatie van zijn computer uitgeprint. Er bestaat zoiets als Crosswoods Waste Management, dat eigendom is van een bedrijf in Nevada, en dat bedrijf is weer onderdeel van een holding op de Bahama’s, en die holding is van een trust in Zwitserland. Maar uiteindelijk komt alles bij Victor uit.’

‘Waste Management? Afvalverwerking?’ zei Carson. ‘Hebben we het hier over een vuilnisbelt?’

‘Een gigantisch grote vuilnisbelt.’

‘Wat moet Victor met een vuilnisbelt?’

‘Daar begraaft hij zijn mislukte klonen, en de mensen die door klonen zijn vervangen.’

Michael zei: ‘Dan ruikt het daar vast anders dan op de gemiddelde vuilnisbelt.’

‘Het kweeklab ligt ernaast, op een terrein van acht hectare. We moeten daar voor Victor zien te komen. Ik zal daar over tien minuten zijn.’ Deucalion gaf Carson de papieren. ‘Adressen, achtergrondinformatie, dan heb je iets te lezen voor onderweg. Als je via de Interstate 10 naar het oosten rijdt, dan de Interstate 12 in westelijke richting neemt, en vervolgens de autoweg naar het noorden op gaat, zoals ik op de kaart heb aangegeven, is het ongeveer honderdtien kilometer, dus nog geen anderhalf uur rijden.’

‘Veel korter als zij achter het stuur zit,’ zei Michael.

‘Als jullie in de buurt zijn, moet je me even bellen,’ zei Deucalion. ‘We zullen onze krachten dan bundelen.’

‘En dan?’ vroeg Carson.

‘Dan … doen we wat we moeten doen.’

36

Erika Vijf laadde een roestvrijstalen kar vol spullen die Jocko nodig had, reed die naar de dienstlift en ging naar de eerste verdieping.

Doordat Victor de twee herenhuizen had verbonden, bevonden zich drie gangen in de residentie. De gangen in de zuidelijke en noordelijke vleugel liepen in oost-westelijke richting, waren vijfentwintig meter lang en werden verbonden door de gang in het hoofdgebouw, die vijfenvijftig meter lang was.

In de zuidvleugel lagen de dienstlift en de keuken dicht bij elkaar. Toen Erika op de eerste verdieping aankwam, moest ze de kar over de volle lengte van de gang in het hoofdgebouw naar de noordvleugel aan de achterkant van het huis duwen, waar de trol in zijn nieuwe onderkomen zat te wachten.

De dubbele deur van de grote slaapkamersuite lag halverwege de gang, aan de linkerkant, tegenover de majestueuze trap. Ze dacht dat Victor in de suite was, maar ze wist het niet zeker. Als hij per toeval de slaapkamer uit kwam en haar achter de kar vol beddengoed, handdoeken, toiletspullen en eten zag, zou hij willen weten waar ze naartoe ging, en met wat voor doel.

In de drie meter brede gang lag een aantal Perzische tapijten, net als in de gang van de noord- en zuidvleugel, en de kar rolde er geluidloos overheen. Ook wanneer de wielen tussen de tapijten door over de mahoniehouten vloer reden, maakten ze niet veel geluid.

Toen Erika tot haar opluchting de verlaten suite in de noordvleugel bereikte, zag ze dat de trol op zijn tenen stond en pirouettes maakte.

Ze duwde de kar de woonkamer binnen. Toen ze de deur naar de gang had dichtgedaan, zei ze: ‘Waar heb je zo leren dansen?’

‘Is Jocko aan het dansen?’ vroeg hij, terwijl hij om zijn as bleef draaien.

‘Dat is ballet.’

‘Het is gewoon … iets … wat Jocko doet,’ zei hij. Hij danste naar de slaapkamer.

Erika volgde hem met de kar en zei: ‘Word je daar niet duizelig van?’

‘Soms … moet Jocko overgeven.’

‘Dan kun je maar beter ophouden.’

‘Daar heb ik geen macht over.’

Erika legde het beddengoed in een hoek van de slaapkamer en zei: ‘Bedoel je dat je gedwongen wordt steeds pirouettes te maken?’

De trol kwam tot stilstand, verloor zijn evenwicht en strompelde een paar passen in het rond voordat hij weer recht op zijn benen kon staan. ‘Deze keer viel het wel mee.’

‘Arme man.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘We hebben allemaal zo onze problemen.’

‘Dat is heel filosofisch gesteld.’

‘De meeste mensen zijn slechter af dan ik.’

Erika dacht vrij zeker te weten dat je het niet zo best getroffen had als je een groteske trol was met drie haren op je tong, berooid, slapend in riolen, met een dwangmatige drang om rond te dansen tot je zo duizelig werd dat je moest overgeven. Maar ze had veel respect voor de positieve levenshouding van deze kleine man.

In de badkamer hielp Jocko haar mee de spullen van de kar te halen en ze in kasten en laden te stoppen. Hij was verheugd toen hij zag dat ze allerlei snoepgoed had meegebracht.

‘Jocko houdt van zout, Jocko houdt van zoet, maar u moet Jocko nooit hete saus geven, bijvoorbeeld met jalapeno-pepertjes, omdat er dan stinkend spul uit Jocko’s oren stroomt.’

‘Dat zal ik onthouden,’ zei Erika. ‘Natuurlijk zal ik je ook gezonde maaltijden brengen als dat kan, en niet alleen snoeperijen. Zijn er nog andere dingen die je niet lust, behalve hete saus?’

‘Jocko zat meestal in riolen en at dan kevers en ratten. En één keertje tortilla’s met hete saus. Alles wat u meebrengt vindt Jocko lekker.’

‘Wat spannend is dit, hè?’ zei Erika.

‘Wat?’

‘Om een geheime vriend te hebben.’

‘Wie heeft dat dan?’

‘Ik.’

‘Welke vriend?’

‘Jij.’

‘O. Ja. Jocko vindt het spannend.’

Toen ze alle handdoeken had opgeborgen, zei ze: ‘Morgen kom ik hier weer, over een paar uur, als Victor vertrokken is naar de Handen der Barmhartigheid. Dan kun je me gaan voorlezen.’

Jocko was op de rand van het bad gaan zitten en vroeg: ‘Is dit lekker om te eten?’

‘Nee, dat is zeep.’

‘O. En is dit lekker?’

‘Dat is ook zeep.’

‘Is het lekker?’

‘Nee. Zeep is nooit lekker om te eten.’

‘Is dit lekker?’

‘Dat is ook zeep. Er zitten vier stuks in één verpakking.’

‘Waarom zeep, zeep, zeep, zeep?’

‘Van verschillende dingen heb ik een voorraadje meegenomen. Want je zult hier wel een poosje blijven, toch?’

‘Zolang Jocko hier van u mag blijven.’

‘Goed. Dat is heel goed.’

‘Nou moet u weggaan,’ zei Jocko.

‘O, natuurlijk, je bent vast moe.’

‘Vast,’ zei hij instemmend. Hij liep achter haar aan naar de woonkamer. ‘Gaat u maar weg.’

Erika liet het roestvrijstalen karretje achter, om die de volgende ochtend op te halen, als Victor naar het lab was.

Ze deed de deur op een kiertje, tuurde de gang in, en zag dat de kust veilig was. Ze keek achterom naar de trol en zei: ‘Je hoeft niet bang te zijn.’

‘U ook niet.’

‘Je bent hier veilig.’

‘U ook.’

‘Als je je maar niet laat zien.’

‘Gaat u maar weg.’

Erika liep de gang op en trok de deur zachtjes achter zich dicht.

37

Meteen toen de deur dicht was, haastte Jocko zich naar de badkamer. Pakte een stuk zeep. Scheurde de wikkel erom weg. Nam een hap.

Erika had het mis. Zeep zag er niet alleen heerlijk uit, maar was dat ook.

Ze had het mis, of … ze had gelogen.

Wat jammer dat ze gelogen had. Ze leek zo anders dan alle anderen. Zo mooi. Zo vriendelijk. Zulke fijn gevormde neusvleugeltjes. Maar een leugenaar.

Bijna iedereen loog. De wereld was een koninkrijk vol leugenaars.

Jocko had ook wel eens gelogen. Hij had gezegd dat hij Harker was.

Het was waar dat hij uit Harker voortgekomen was. En dat hij de kennis van Harker bezat. En zijn herinneringen. Maar hij was Harker niet.

Jocko was Jocko, uniek. Jocko wilde wat Jocko wilde. Niet wat de rest van de wereld wilde.

Jocko en Harker leken maar in één opzicht op elkaar. Allebei haatten ze Victor Helios. Hartgrondig.

Er was één ding wat Jocko en Harker allebei hadden gewild. De dood van Victor Helios.

Jocko was Jocko. Maar hij was ook wraak.

Zeep was lekkerder dan ratten. En bijna net zo lekker als kevers. Maar je moest er wel lang op kauwen. En het was lastig door te slikken.

Jocko legde het half opgegeten stuk zeep neer. Had geen tijd om zo lang te blijven kauwen. Later.

Jocko wilde wat Jocko wilde. Wilde het zo graag. Maar kreeg niet wat hij wilde tot hij Victor Helios had vermoord.

Hij rende naar de woonkamer. Ging op zijn handen staan. Liep op zijn handen door de kamer. Alsmaar rondjes. Wat een tijdverspilling. Jocko wilde helemaal niet op zijn handen door de kamer lopen. Maar hij móést wel. Uiteindelijk genoeg. Weer op zijn benen. Weer naar de badkamer. Nog een hap zeep. Lekker.

Tijd om Victor dood te maken.

Snel, snel, snel door de slaapkamer. Door de woonkamer. Naar de deur.

Toen Erika de deur van Jocko’s suite achter zich had dichtgedaan, wist ze dat ze eigenlijk naar haar eigen suite toe moest om te zien of Victor haar ergens voor nodig had.

Het vooruitzicht dat haar geheime vriend haar zou gaan voorlezen, wond haar echter zo op dat ze meteen een boek wilde uitzoeken en daar niet tot de volgende ochtend mee wilde wachten. Ze liep de trap aan de westkant van de noordvleugel af om een leuk boek in de bibliotheek uit te zoeken.

De gang op de begane grond was vier meter breed, een derde breder dan de gang boven. Er stonden dressoirs, boeketten op tafeltjes met twee stoelen ernaast, en zuilen met majestueuze figuratieve beeldhouwwerken erop. Aan de muren hingen kostbare doeken van Europese meesters uit de zestiende, zeventiende en achttiende eeuw, die Victor op vernuftige wijze uit Duitsland had gesmokkeld voordat zijn weldoener en geliefde vriend, de alom ondergewaardeerde en buitengewoon gevatte Hitler, die door Victor mein Schatz genoemd werd, op tragische wijze ten val gebracht werd door het onwetende volk, door inhalige kapitalisten, door op geld beluste bankiers, en door godsdienstfanaten.

Victor had in zijn lange leven zoveel tegenslagen te verduren gekregen dat Erika, die alles vanaf haar geboorte had meegekregen, misschien wel twintig of dertig jaar nodig had om hem te begrijpen. Het probleem was dat de Erika’s tot nu toe maar heel kort leefden.

Ze wilde haar echtgenoot beter leren begrijpen en een echtgenote voor hem zijn die hem nooit tot razernij bracht. Boeken leken voor dit doel uitermate geschikt te zijn. Boeken waren gevaarlijk, dat zeker, maar dat kwam omdat ze zowel nuttige als schadelijke kennis bevatten. Misschien had Erika Vier te veel schadelijke informatie tot zich genomen, dingen die nooit zouden zijn opgenomen in de kennis die rechtstreeks in haar hersenen was gedownload, en misschien hadden die dingen haar besmet. Erika Vijf was van plan heel behoedzaam met boeken om te gaan en altijd op haar hoede te zijn voor schadelijke kennis.

Vergeleken met Erika Vier was ze in het voordeel: ze kende Jocko. Ze zou hem instrueren altijd op zijn hoede te zijn voor kennis die op welke manier dan ook schadelijk kon zijn. De boeken die hij voorlas, moesten waar nodig door hem worden gecensureerd, zodat ze niet besmet zou raken. Als een boek zoveel schadelijke informatie bevatte dat er geen touw meer aan vast te knopen was als alle nadelige informatie werd weggelaten, zou ze het terugbrengen en een ander boek uitkiezen.

Toen Erika de bibliotheek betrad, zag ze dat Christine vanachter het bureau opstond, met een boek en een envelop in haar hand. Christine had op dat tijdstip op de slaapzaal moeten zijn.

‘Wat doe jij hier nog zo laat?’ vroeg Erika.

‘O, hemeltje, u maakte me aan het schrikken.’ Christine schoof de stoel tegen het bureau. ‘Ik heb een boek uitgekozen dat ik naar een vriendin wil opsturen, en ik heb er een hartelijk briefje bijgedaan, om me te verontschuldigen omdat ik zo lang niets van me heb laten horen.’

Christine leek zich een licht Engels accent te hebben aangemeten.

‘Maar die boeken zijn niet van jou,’ zei Erika.

Christine trok haar schouders naar achteren, hield haar hoofd recht en zei met verontwaardiging in haar stem: ‘Ik zou denken dat alle boeken die van mijn man zijn, ook mij toebehoren.’

‘Je man?’

‘Ja, mevrouw Danvers, van mij. Rebecca is er niet meer. Ik denk dat u zich daar nou zo langzamerhand wel bij neer zou mogen leggen.’

Erika hoefde geen boek te lezen om te weten dat Christine last had van wat Victor een hapering in het functioneren noemde. De vorige dag had de butler, William, zeven van zijn vingers afgebeten als gevolg van een hapering in het functioneren. Voorlopig leek Christine er nog niet zo erg aan toe als William.

Erika liep op de bediende af en hield haar hand op. ‘Ik zal dat wel voor je regelen.’

Christine drukte het boek en de brief tegen haar boezem en zei: ‘Nee, dank u, mevrouw Danvers. Morgen zal ik Christine vragen om het voor me op de bus te doen.’

Victor bekeek zichzelf in de spiegel. Hij had een exclusief blauw maatpak aan, een witzijden overhemd en een stropdas met blauwe, geelbruine en groene strepen, en een geelbruin pochet. Weggewerkt onder zijn colbert droeg hij een schouderholster met een Springfield Armory Colt kaliber 45, die de elegante snit van zijn jasje op geen enkele wijze verstoorde. In de spiegel zag hij iemand die de stijl en de waardigheid van een monarch had.

Omdat er ook spiegels in de Handen der Barmhartigheid waren, liep hij de kast uit. Toen hij door de slaapkamer liep, ging zijn mobieltje.

Hij bleef bij de deur staan en nam na een lichte aarzeling op. ‘Ja?’

‘Mijn geliefde meester, mijn glorieuze bruut,’ zei Erika Vier. ‘We hebben op de vuilnisbelt een rustplaats voor je gecreëerd.’

Hij was niet van plan zijn humeur te verliezen en wilde niet dat het gesprek door haar werd bepaald, zoals eerder het geval was geweest. ‘Ik dacht dat je naar huis zou komen.’

‘We hebben je graf gedecoreerd met de rottende lijken van een paar van je slachtoffers van het Oude Ras, en met de stoffelijke resten van je eigen mensen die je tekort vond schieten en die niet net als ik tot leven gewekt konden worden.’

‘Je mag dan wel het lef hebben om me op te bellen,’ zei hij, ‘maar je hebt blijkbaar niet het lef om me onder ogen te komen.’

‘O, lieverd, onverbeterlijke megalomaan, niemand kan zichzelf zo voor de gek houden als jij. Het zal niet lang meer duren voor ik je onder ogen kom. Dan zal ik je een handkus toewerpen en je glimlachend begraven, diep in de vuilnisbelt.’

Victor keek toevallig naar de deurknop toen die langzaam vanaf de andere kant werd omgedraaid. Hij trok zijn kaliber 45 uit zijn holster.

Snel, snel, snel. Jocko rende door de gang in de noordvleugel in oostelijke richting. Bleef aan het eind staan. Keek om het hoekje. Niemand te zien.

Een hapje zeep zou lekker zijn. Blijf er met je hoofd bij. Eerst vermoorden. Later zeep.

Hij wist waar hij de slaapkamer kon vinden. Erika had het hem gewezen toen ze met hem de trap op was gegaan. Grote gang. Tegenover de grote trap.

Trippel, trippel over de zachte vloerkleden. Mooie kleden, lekker zacht. Zou leuk zijn om daar overheen te dansen.

Nee! Niet aan dansen denken. Weg met die gedachten. Grote trap aan de linkerhand. Dubbele deur rechts. Hier was het.

Toen Jocko zijn hand op een van de deurkrukken legde, hoorde hij een gedempte stem. Harkers geheugen zei: de stem van Victor. Vlak achter deze deur.

‘Je mag dan wel het lef hebben om me op te bellen, maar je hebt blijkbaar niet het lef om me onder ogen te komen,’ zei Victor Helios.

Jocko kreeg een moordzuchtige woedeaanval. Hij probeerde zijn tanden te ontbloten, waardoor de flappen rond zijn mond trillend tegen zijn tanden drukten.

Jocko wist wat hij zou gaan zeggen. Terwijl hij Victor aanvloog. Woest. Genadeloos. Hij zou zeggen: Ik ben het kind van Jonathan Harker! Hij is gestorven om mij het leven te geven! Ik ben een outcast, een monster dat uit een monster is voortgekomen. Nu ga jij eraan!

Dat leek een hele mondvol. Hij had geprobeerd het in te korten. Maar hij wilde het echt heel graag allemaal kunnen zeggen.

Hij draaide de deurkruk om. Stond op het punt de deur open te gooien. Besefte toen: geen wapen. Jocko had geen wapen bij zich.

Jocko was woedend op zichzelf, liet de deurkruk los en stormde niet de slaapkamer binnen.

Stom, stom, stom. Hij haakte twee vingers in zijn neus en trok die hard omhoog naar zijn voorhoofd, zo hard dat de tranen over zijn wangen hepen. Dat had hij verdiend. Je hoofd erbij houden. Constant je hoofd erbij houden. Hij had een wapen nodig. Wist waar hij er een kon vinden. Keuken. Een mes.

Trippel, trippel, snel door de gang. Weer die zachte kleden. Naar de gang op het zuiden. De trap af naar beneden.

In de bibliotheek zei Erika: ‘Ik ben mevrouw Danvers niet.’

Christine sprak nog steeds met een licht Engels accent. ‘Toe, mevrouw Danvers, ik wil liever geen toestanden. Samen kunnen we vast wel tot een oplossing komen. Daar heb ik alle vertrouwen in, en dat moeten we zeker proberen. Ik weet in elk geval dat ik dat wel zou willen, voor Maxims bestwil.’

‘Herken je me niet?’ vroeg Erika. ‘Wat is er toch met je aan de hand? Weet je niet waar je bent?’

Christine keek haar verschrikt aan, en haar lippen begonnen te trillen, alsof ze emotioneel werd op een manier waar ze niet op geprogrammeerd was. Ze hield haar boek krampachtig vast, hervond zichzelf en zei: ‘Ik ben niet zo’n fragiele geest als u misschien zou denken, mevrouw Danvers.’

‘Erika. Ik ben Erika.’

‘Denk maar niet dat u me wijs kunt maken dat ik niet goed bij mijn hoofd ben. Ik heb schoon genoeg van uw rare spelletjes.’ Ze duwde Erika aan de kant en haastte zich de bibliotheek uit.

Sluipen, even wachten, verkennen. Sluipen, even wachten, verkennen. Van de trap naar de gang naar de keuken.

O. Op het aanrecht stond een grote schaal met appels. Gele appels. Rode appels.

De appels lokten Jocko. Die kleuren. Niet te groot. Hij wilde ze hebben. Hij móést ze hebben. Dat moest gewoon. Appels, appels, appels. Niet om op te eten. Maar voor iets veel beters.

Jocko koos drie appels uit. Twee gele en een rode.

Hij begon met twee appels in zijn rechterhand en een in zijn linker te jongleren. Jongleren vond hij prachtig. Hij móést gewoon jongleren.

Hij had dat wel vaker gedaan. Met steentjes. Walnoten. Twee rotte citroenen en een pakje beschimmelde kaas. Drie rattenkoppen.

Met appels ging het nog het beste. Die kleuren. Bijna rond. Jocko kon het goed. Hij kon er zelfs bij huppelen. Hij huppelde al jonglerend door de keuken. Jammer dat hij niet zo’n grappige hoed had. Een met belletjes.

Aan de andere kant van de lijn zei Erika Vier: ‘Er is hier op de vuilnisbelt een compleet legioen, mijn geliefde psychopaat. Ik hoef niet in m’n eentje op je af te gaan.’

‘Dat is een legioen der doden,’ zei Victor. ‘En doden komen niet meer tot leven.’

‘Net als ik waren die niet helemaal dood. Ze waren voor dood achtergelaten, maar ze hadden nog een spoortje leven in zich … en na een tijd meer dan een spoortje.’

De deurkruk draaide de ene kant op, daarna de andere kant, en had nu al bijna een minuut niet meer bewogen.

‘We zullen je bij het licht van fakkels tot diep onder de vuilnisbelt brengen. Daar zullen we je levend begraven, maar eerst zullen we dan nog wat lol met je trappen.’

De deurknop bewoog weer.

Vanuit de bibliotheek liep ze meteen naar de trap aan de voorkant van het huis en ging ze naar boven. Genoeg was genoeg. Maxim zou een hartig woordje met mevrouw Danvers moeten wisselen. Dat mens deed of ze Rebecca als haar trouwe bediende niet wilde afvallen, maar haar loyaliteit had niets te maken met eerlijke sentimenten, was pervers en gemeen en getuigde van een labiele geest.

Ze deed de deur met een zwaai open, stormde de suite binnen en werd vier keer in de borst geschoten door haar geliefde Maxim. Zijn verraderlijke gedrag overviel haar. Terwijl ze in elkaar zakte, drong het tot haar door dat hij Rebecca waarschijnlijk ook had vermoord.

Jocko liet de appels vallen toen hij de dreunende schoten hoorde.

Mes. Hij was het mes vergeten. Victor stond klaar om vermoord te worden, en Jocko had geen mes bij zich. Hij sloeg zichzelf voor het hoofd. Keer op keer op keer. Hij verdiende het wel twee keer zoveel klappen te krijgen. Of drie keer.

Een la, twee laden, drie … In de vijfde la: messen. Hij koos een grote uit. Een heel scherpe.

Trippel, trippel, de keuken uit, de gang op.

38

Hertog lag op de achterbank van de Honda te slapen terwijl ze op de I-10 naar het oostnoordoosten reden en daarna via de I-12 naar het westen.

Carson werd niet slaperig van het gesnurk van de hond, terwijl ze wel wat slaap kon gebruiken, want ze had de afgelopen dagen nauwelijks een oog dichtgedaan.

De halveliterfles cola met extra cafeïne uit Acadiana hielp iets. Voordat ze de stad uit reden, stopten ze bij een tankstation met supermarktje die dag en nacht open was en loosden ze wat van de cola die ze tot zich hadden genomen. Daarna kochten ze nog twee halve liters, plus een pakje cafeïnetabletten.

Toen ze weer op weg gingen, zei Michael: ‘Bij een teveel aan cafeïne kan je prostaat in de knoop gaan zitten.’

‘Ik heb geen prostaat.’

‘Carson, niet alles gaat altijd over jou.’

Een reden waarom ze wakker bleef en haar hoofd erbij hield, was dat ze vermoedde dat de zaak Helios/Frankenstein haar meer dan wie dan ook aanging. Niet alleen omdat ze toevallig een van de twee rechercheurs was die op de zaak waren gestuit. En ook niet alleen omdat ze Deucalion was tegengekomen net toen ze hem nodig had.

Van alle collega’s waren zij en Michael degenen die het meeste waarde hechtten aan individualisme, vooral wanneer het ging om eigenzinnige en dus onderhoudende lieden, maar ook als het koppige, frustrerende types betrof. Ze waren dan ook meer dan anderen van hun stuk gebracht door het schrikbeeld van een maatschappij van meegaande burgers die ondergeschikt waren gemaakt aan een van boven opgelegd doel, los van de vraag of die burgers gehersenspoeld waren of bestonden uit pseudomenselijke lieden die in een lab waren geproduceerd.

Maar het kwam niet door haar respect voor het individualisme en ook niet door haar vrijheidsdrang dat ze vond dat deze zaak rechtstreeks en voor honderd procent op haar betrekking had. Al vroeg tijdens dit onderzoek kreeg ze het vermoeden dat haar vader, die ook als rechercheur bij de nopd had gezeten, misschien op bevel van Victor Helios door het Nieuwe Ras vermoord was, samen met zijn vrouw. Het zou goed kunnen dat haar vader getuige was geweest van een buitengewoon vreemde zaak en dat het spoor naar Helios had geleid, dezelfde persoon achter wie zijn dochter jaren later aanzat.

De moord op haar ouders was nooit opgehelderd. En het bewijsmateriaal dat verzonnen was om haar vader af te schilderen als een corrupte agent – hij zou om het leven zijn gekomen als gevolg van een afrekening binnen het criminele circuit waarmee hij banden onderhield – was overduidelijk getruukt, een belediging voor het gezond verstand en voor de reputatie van haar vader.

De laatste dagen was dat vermoeden omgeslagen in een vaste overtuiging. Niet alleen de cafeïne hield haar gaande, maar ook een sterk verlangen naar rechtvaardigheid en de wil om de reputatie van haar vader te zuiveren.

Het uitgestrekte, onverlichte gebied van Pontchartrain lag links van hen, en leek de onweerstaanbare aantrekkingskracht van een geïmplodeerde ster te bezitten, alsof de aarde deze avond vlak langs een zwart gat scheerde en de kans bestond dat de hele wereld erdoor werd opgeslorpt. Buiten het bereik van de koplampen was het hemelwater donker, en het tikte continu tegen het raampje aan de chauffeurskant, alsof de nacht met zijn knokige vuisten op de auto beukte. Ook de wind leek duister te zijn en blies vanuit een hemel zonder maan of sterren op de aarde neer.

39

Omdat Victor dacht dat Erika Vier op hem af stormde, schoot hij twee keer, met de bedoeling haar in haar beide harten te treffen. Pas daarna drong het tot hem door dat het Christine was. Omdat hij haar zelf ontworpen had, wist hij precies waar hij op moest richten. En omdat hij de klus al half had geklaard, zat er niets anders op dan die met nog twee schoten af te ronden.

Christine zakte in elkaar, hoewel ze niet op slag dood was. Ze lag in de hal van de slaapkamer te schokken, happend naar adem, tevergeefs haar handen tegen haar borst drukkend, alsof ze in staat zou zijn de wonden te stelpen waaruit haar levenskracht wegstroomde.

Tijdens Christina’s laatste stuiptrekkingen verscheen Erika in de deuropening, en Victor richtte zijn wapen op haar, omdat hij niet wist welke van de Erika’s ze was.

‘Er was wat mis met Christine,’ zei ze. ‘Ze leek niet meer te weten wie ik was. Ze dacht dat ik ene mevrouw Danvers was.’

‘Weet jij wel wie je bent?’ vroeg Victor.

Ze keek fronsend naar de loop van het pistool dat op haar gericht was. ‘Hoe bedoel je?’

‘Wie ben je!’ riep Victor, zo fel dat het haar overdonderde, alsof het haar ineens te binnen schoot hoe ongenadig hij haar een aframmeling kon geven als ze die had verdiend.

‘Ik ben Erika. Je echtgenote.’

‘Erika Vijf?’

Ze keek hem niet-begrijpend aan. ‘Ja, natuurlijk.’

‘Dan moet je me eens vertellen: wat is het gevaarlijkste ter wereld?’

‘Boeken,’ zei ze onmiddellijk. ‘Want boeken corrumperen.’

Erika Vier had wel mogen lezen, wat tot haar dood had geleid. Alleen Erika Vijf was geschapen met een verbod op het lezen van boeken. Een Erika Vier die uit de dood was opgestaan, kon het juiste antwoord op die vraag niet weten.

Languit op de grond zei Christine: ‘Manderley …’ waarna haar ogen glazig werden.

Zo te zien was ze aan haar wonden bezweken. Victor schopte tegen haar hoofd, om te zien of ze zou reageren, maar ze knipperde niet met haar ogen en maakte geen geluid.

Naast haar op de grond lag een boek met de titel Jamaica Inn.

Victor stopte het pistool terug in zijn schouderholster en zei: ‘Wat was het woord dat ze net heeft gezegd?’

‘Manderley,’ zei Erika.

‘Wat voor taal is dat, en wat betekent het?’

Verbaasd zei ze: ‘Het is de naam van een groot Engels landhuis, een literaire verwijzing. Het staat in mijn programma. Als we bij mensen op bezoek waren, zou ik bijvoorbeeld kunnen zeggen: “Och, lieve meid, jullie huis is nog mooier dan Manderley, en gelukkig is jullie huishoudster niet krankzinnig.”’

‘Ja, oké, maar naar welk boek verwijst het?’

‘Naar Rebecca van Daphne du Maurier,’ zei Erika, ‘een boek dat ik nooit gelezen heb en ook nooit zal lezen.’

‘Weer die boeken,’ brieste hij, en weer schopte hij tegen de levenloze huishoudster, deze keer woedend. Daarna schopte hij tegen het boek dat uit haar hand was gegleden. ‘Ik zal regelen dat deze puinhoop voor een autopsie naar de Handen der Barmhartigheid wordt overgebracht. Ruim jij het bloed maar op.’

‘Ja, Victor.’

Huppeltje, huppeltje, sprongetje. Huppeltje, huppeltje, sprongetje. Door de gang van de zuidvleugel. Huppeltje, huppeltje, sprongetje. Mes in de hand.

De trap aan de achterkant van het huis. Drie treden omhoog, een tree terug. Drie treden omhoog, een tree terug.

Nu Jocko op weg was naar de wraak, bedacht hij wat hij zou zeggen. Als hij het mes diep in Victor stak, zou hij zeggen: Ik ben het kind van degene die ik was voordat ik mij werd! Ik ben gestorven om mij het leven te schenken! Ik ben een monster, een outcast en een verschoppeling! Sterf, Harker, sterf!

Nee. Helemaal verkeerd. Zoveel geoefend in al die riolen. En nog steeds zei Jocko het niet goed.

Terwijl Jocko twee keer zoveel treden beklom als hij terugliep, probeerde hij het opnieuw: Jij bent het monsterkind van degene die ik!

Nee, nee, nee. Dat leek er niet eens op.

Ik ben jij hij die ik ben die dood moet!

Jocko was zo nijdig op zichzelf dat hij wilde gaan spugen. En dat deed hij ook. En hij spoog nog een keer. Op zijn voeten. Twee treden omhoog, een tree terug, spuug. Twee treden omhoog, een tree terug, spuug.

Toen hij uiteindelijk bovenaan de trap kwam, had hij glimmende voeten gekregen.

In de gang van de zuidvleugel op de eerste verdieping bleef Jocko staan om zijn gedachten op een rijtje te zetten. Daar had je er een. En nog een. En daar kwam een derde gedachte, die met de vorige twee verbonden was. Mooi zo. Jocko zette zijn gedachten wel vaker op een rijtje. Omdat ze zo gauw door de war raakten.

Ik ben het kind van Jonathan Harker! Hij is gestorven om mij het leven te schenken! Ik ben een jongleur, monsters en appels! Nu zul je sterven!

Kwam al aardig in de richting.

Trippel, trippel, door de gang naar het oosten, over zachte kleden. Naar de grote brede gang.

Jocko hoorde stemmen. In zijn hoofd? Zou kunnen. Was eerder voorgekomen. Nee, nee, deze keer niet. Echte stemmen. In de grote brede gang.

De hoek. Voorzichtig. Jocko bleef staan en keek om het hoekje.

Erika stond op de gang, voor de openstaande dubbele deur van de slaapkamersuite. Ze praatte tegen iemand die daarbinnen stond, waarschijnlijk Victor.

Zo mooi. Dat glanzende haar. Ze had lippen. Jocko zou ook wel lippen willen hebben.

‘Het is de naam van een groot Engels landhuis, een literaire verwijzing,’ zei Erika, waarschijnlijk tegen Victor. Jocko vond haar stem rustgevend. Haar stem klonk als muziek.

Terwijl Jocko tot rust kwam, besefte hij dat hij zich anders gedroeg als hij bij haar was. Als zij er was, voelde hij zich niet gedwongen te huppelen en te springen en te spugen, te dansen en te jongleren en rond te dartelen, aan zijn neus te trekken, rond te rennen, en op zijn handen te lopen.

Ze had tegen Jocko gelogen. Ze had gezegd dat zeep niet lekker was. Maar verder had ze alleen maar een positieve invloed op hem.

Zo’n dertig meter verderop verscheen Victor Helios in de gang. Hij kwam de slaapkamer uit. Lang. Slank. Een mooie bos haar op zijn hoofd, waarschijnlijk helemaal geen haar op zijn tong. Mooi pak.

Jocko dacht: Sterf, jongleur, sterf!

Victor liep langs Erika. Naar de trap. Zei nog iets tegen haar. Liep naar beneden.

Jocko had het mes. Het mes moest in Victor worden gestoken.

Duizend messen moesten in Victor worden gestoken.

Jocko had maar twee handen. Hij kon proberen met drie messen te gaan jongleren en ze zo in Victor te steken. Als Jocko met duizend messen ging jongleren, zou hij waarschijnlijk een paar vingers kwijtraken.

Als hij Victor met één armzalig mes wilde neersteken, moest Jocko langs Erika rennen. Dat zou gênant zijn. Want dan zou ze hem zien. En dan zou ze weten dat hij zijn belofte gebroken had. Meer dan één belofte. Dan zou ze weten dat hij had gelogen. En dan zou ze teleurgesteld zijn in hem.

En misschien zou ze zeep in zijn adem ruiken.

Erika liep naar de trap. Keek Victor na, die de trap afliep. Misschien zag ze Jocko. Uit een ooghoek. Ze draaide zich om. Naar Jocko.

Jocko stapte naar achteren. Bij de hoek vandaan. Springerdespringerdespring. Springerdespringerdespring. Door de gang naar het westen. Terug de trap af.

Weer in de keuken. Appels op de grond. Sinaasappels waren nog ronder. Jocko moest om sinaasappels vragen. En een schaar om de haren van zijn tong te knippen.

Jocko dartelde de keuken uit, daarna door een butlerskeuken en een kleine eetkamer.

Daarna kwam de grote, officiële eetkamer. Jocko zag het niet goed omdat hij een pirouette maakte. Dat moest, moest, móést.

De ene kamer na de andere, met kleine halletjes ertussen, zoveel huis. Lopend op zijn handen, met het mes tussen zijn tenen geklemd. Radslagen makend, met het mes tussen zijn tanden.

Gang van de noordvleugel. Trap aan de achterkant. Eerste verdieping. Zijn suite.

Jocko verstopte het mes in zijn matras. Hij rende terug naar de woonkamer. Ging voor de haard op de grond zitten. Vond de haard leuk, ook al brandde er geen vuur.

Ze zou zeggen: Ik dacht dat ik je op de gang zag.

Hij zou zeggen: Nee, Jocko niet, Jocko niet. Nee, nee, nee. Niet ik die ben van degene die was, monster uit monster, nee, Jocko niet, niet op de gang en geen zeep gegeten.

Of misschien zou hij gewoon nee zeggen.

Jocko zou wel zien hoe het ging. Hij zou wel zien wat goed voelde om te zeggen.

Nadat hij een halve minuut naar geen vuur had gekeken, drong het tot Jocko door dat hij vergeten was Victor te vermoorden.

Jocko stak twee vingers in zijn neus en trok die omhoog tot zijn ogen ervan gingen tranen. Hij verdiende nog veel erger.

40

Doordat de koelingsmotoren zijn uitgevallen, warmt de zoutoplossing in de doorzichtige zak op.

Nadat de glazen deur is versplinterd doordat de drukke bezoeker er een wasbak tegenaan heeft gegooid, gaat het opwarmen in een versneld tempo.

De eerste verbetering van Kameleons staat van zijn, betreft zijn gezichtsvermogen. In een koude omgeving ziet hij alleen maar blauwtinten. Nu komen er andere kleuren bij, eerst geleidelijk, daarna steeds sneller.

Kameleon heeft lang in de zak gehangen, en kon zich niet goed bewegen door de bittere kou van de vloeistof waarin hij was ondergedompeld. Nu kan hij zijn buik en borst bewegen, en ook zijn hoofd een beetje.

Plotseling maakt de zak een zwieper, en nog een keer. De zak wordt wild heen en weer geslingerd en slaat tegen de wanden van de uitgeschakelde vrieskast aan.

Wanneer Kameleon in de vloeistof drijft, heeft hij een stofwisseling die uiterst traag verloopt. Nu de vloeistof in de zak opwarmt, worden de stoffen in zijn lichaam sneller afgebroken.

Omdat het lichaam hierdoor energie krijgt, komen er anabolische processen op gang. Al zijn lichaamsfuncties worden weer geactiveerd.

Doordat de zak zo wild heen en weer gaat, krijgt Kameleon behoefte aan meer zuurstof. Als de temperatuur rond het vriespunt blijft, kan Kameleon genoeg zuurstof uit de vloeistof halen, maar niet als alle lichaamsfuncties weer op gang komen.

Kameleon is bang dat hij stikt en maait wild om zich heen. Hoewel het polymeer van de zak zo sterk is als kogelvrij kevlar, lukt het Kameleon het materiaal met zijn klauw open te scheuren.

Vijftig liter chemisch verrijkte zoutoplossing stroomt uit de zak. Kameleon spoelt mee de vrieskast in, de versplinterde deur door, en belandt op de grond van het laboratorium.

Lucht stroomt zijn stigma binnen, door de buisjes van het tracheaal stelsel dat door zijn lichaam loopt.

Terwijl hij opdroogt, krijgt hij zijn reukvermogen terug. Hij kan maar twee geuren onderscheiden: een speciaal geproduceerd feromoon waar iedereen van het Nieuwe Ras aan te herkennen is, en de feromonen van het Oude Ras, die de speciale geur van het Nieuwe Ras missen. Kameleon vindt de geur van het Nieuwe Ras lekker, en die geur is typerend voor vrijgestelden.

Omdat de mensen van het Oude Ras het kunstmatige feromoon missen, raakt Kameleon buiten zinnen van hun geur, en dat maakt ze tot prooien.

Kameleon is gemaakt om te doden.

Op dit ogenblik ruikt hij alleen maar vrijgestelden. Blijkbaar zijn ze allemaal dood en liggen ze verspreid door het lab op de grond.

Hij sluipt tussen de puinhopen van het verwoeste lab door, door plassen water, op zoek naar een prooi.

Kameleons huid neemt tot in detail het uiterlijk aan van het oppervlak waarmee het in aanraking komt: kleur, patroon, structuur. Kameleon wordt één met de grond waarover hij zich beweegt, onafhankelijk van het materiaal.

Wie van boven op hem kijkt, kan Kameleon niet zien als hij zich niet beweegt.

Als Kameleon zich beweegt, merkt de toeschouwer misschien dat er iets niet klopt, maar hij zal niet snappen wat zich voor zijn ogen afspeelt: een vage verandering van een deel van de vloer, een onmogelijke rimpeling van een vast oppervlak, alsof het hout of het steen, of het gras, vloeibaar is geworden.

Meestal zal de toeschouwer dit fenomeen ervaren als iets wat niet echt plaatsvindt maar als iets wat aan hemzelf te wijten is: een kwestie van duizeligheid of hallucinatie, of een symptoom van een opkomende beroerte.

Vaak zal de toeschouwer zijn ogen even dichtdoen, om tot zichzelf te komen. Als hij dat doet, is hij er geweest. Als Kameleon zich ergens boven de grond bevindt, bijvoorbeeld op het aanrecht, is hij van de zijkant gezien alleen onzichtbaar als de achtergrond van hetzelfde materiaal is als het oppervlak waarop hij zich bevindt. Anders is zijn silhouet zichtbaar.

Dit is de reden waarom Kameleon het liefst zo laag mogelijk blijft als hij op zoek is naar een prooi. Een prooi wordt hem pas gewaar als hij langs zijn been omhoogschiet en zijn slachtoffer aan flarden scheurt.

In het verwoeste lab zijn geen prooien te vinden.

Kameleon gaat naar de gang. Daar ontdekt hij verschillende vrijgestelden, die allen dood zijn.

Kameleon neemt nu de tijd om deze lijken te onderzoeken, en hij ontdekt dat de hoofden zijn opengebarsten en dat de hersenen eruit zijn gehaald.

Interessant.

Tussen de onthersende vrijgestelden vangt Kameleon een vleugje van een prooi op. Een van het Oude Ras is hier pas nog geweest.

Kameleon volgt de geur, die naar de trap leidt.

41

De regen had het gebied ten noordoosten van Lake Pontchartrain nog niet bereikt. De klamme nacht lag roerloos maar verwachtingsvol over de aarde, alsof de laaghangende bewolking en het duistere land de lucht daartussen samenpersten totdat het hart van de storm zich met een donderklap zou ontladen.

Deucalion stond op een verlaten tweebaansweg bij Crosswoods Waste Management. De vuilnisbelt was gevestigd op een enorm uitgestrekt terrein, omgeven door een hoog hek dat was afgezet met rollen prikkeldraad. Het hek was voorzien van grote nylon doeken tegen de inkijk. Om de tien meter hing er een bord met verboden toegang, om aan te geven dat het betreden van de vuilstort een gevaar voor de gezondheid opleverde.

Voor het hek stond een driedubbele rij pijnbomen op enige afstand van elkaar. Ze waren tussen de vijfentwintig en dertig meter hoog en schermden het terrein af tegen inkijk vanaf de hoger gelegen hellingen in het noorden en oosten.

Deucalion verliet de weg, liep tussen de pijnbomen door en verschafte zich toegang tot het terrein via een onzichtbare kwantumpoort.

Hij kon beter in het donker kijken dan de mensen van het Oude Ras, en zelfs beter dan de schepsels van het Nieuwe Ras. Zijn scherpe gezichtsvermogen, niet het werk van Victor, was misschien een gave die hij had gekregen toen hij door de bliksem tot leven was gewekt. Die bliksemflits lichtte soms nog in afgezwakte vorm in zijn grijze ogen op.

Hij liep een compacte aarden dijk op, die zo breed was dat er een terreinwagen overheen zou kunnen rijden. Links en rechts van hem, een eindje lager dan de wal waarop hij nu stond, bevond zich een zee van afval die zich hier en daar verhief en uiteindelijk zou worden geëgaliseerd en bedekt met tweeënhalve meter aarde, met ventilatiepijpen erin gestoken om het methaangas te laten ontsnappen.

Er hing een afschuwelijke stank, maar hij had de afgelopen tweehonderd jaar wel erger meegemaakt. In de eerste twee decennia van zijn bestaan, nadat hij Victor voor dood in de poolkou had achtergelaten, neigde Deucalion vaak naar geweld, een gevolg van zijn innerlijke woede, want hij was bij elkaar gelapt en daarna tot leven gewekt door een narcistische quasigod die zijn schepping een doel noch gemoedsrust kon geven, noch hoop op vriendschap en genegenheid van anderen. Als het hem te veel werd, bezocht Deucalion kerkhoven, waar hij zich toegang tot granieten crypten en mausoleums verschafte en doodskisten openbrak om vervolgens naar de ontbindende lijken te kijken en te zeggen: ‘Dat is wat je bent, een dood lichaam, een stoffelijk overschot. Je hebt de botten en ingewanden van brandstichters en moordenaars, je zit vol vals leven, je bent dood en levend, veroordeeld om als gruwel op deze aardbol rond te lopen.’ Bij die geopende graven had hij een stank geroken vergeleken waarbij deze vuilstort naar rozen geurde.

Als hij dan eindeloos lang naar die weerzinwekkende lijken keek, verlangde hij naar de dood. Hij deed wel pogingen, maar merkte dat hij niet in staat was zijn keel met een scherp scheermes open te snijden of zichzelf aan een zelfgefabriceerde strop op te hangen, en aan de rand van een ravijn kon hij nooit de diepte in springen. In die lange nachten waarin hij de doden gezelschap hield, overwoog hij zichzelf om het leven te brengen.

Het verbod op zelfmoord was niet van Victor afkomstig. In zijn eerste pogingen tot goddelijke macht was dat verwaande monster niet in staat gebleken zijn eerste schepping net zo goed te programmeren als tegenwoordig. Victor had een apparaatje in Deucalions hoofd ingebracht, dat de helft van het gezicht van de reus had verwoest toen hij probeerde tegen zijn schepper in opstand te komen. Maar destijds was Victor nog niet in staat zijn scheppingen uit te rusten met een verbod op zelfmoord.

Nadat hij jarenlang naar de dood had verlangd en last van woedeaanvallen had, was Deucalion tot een nederig inzicht gekomen. Dat hij zichzelf niet van het leven kon beroven, bleek afkomstig van een bron die veel machtiger en mysterieuzer dan Victor was. Hem werd de mogelijkheid tot suïcide ontnomen omdat hij een doel had in het leven, ook al wist hij toentertijd niet wat dat zou kunnen zijn, een cruciale missie die hij moest volbrengen voordat hem uiteindelijk rust werd gegund.

Het was nu tweehonderd jaar later, en nu stond hij hier in Louisiana op deze stinkende vuilnisbelt, die tevens als begraafplaats diende. De storm die op het punt stond los te barsten zou er niet alleen een zijn van donderslagen, bliksemflitsen, wind en regen, maar ook van gerechtigheid, vonnis, dood en verdoemenis.

Links van hem, een eind verderop in de westelijke groeve, flakkerden vlammen. Een tiental kleine brandende lichtpunten bewogen zich achter elkaar aan, alsof er een fakkeloptocht werd gehouden.

42

Erika stond een tijdje over het lichaam van Christine gebogen en probeerde te bedenken wat de reden zou kunnen zijn waarom Victor haar had doodgeschoten.

Hoewel Christine in de waan leek te zijn geweest dat ze iemand anders was dan zichzelf, had ze zich niet bedreigend gedragen. Integendeel: ze was in de war geweest, van slag, en ondanks haar reprimande dat ze niet zo’n ‘fragiele geest’ was als ze misschien leek, had ze de uitstraling van een timide, onzeker meisje gehad.

Toch had Victor haar vier keer in haar twee harten geschoten. En hij had twee keer tegen haar hoofd geschopt, om te kijken of ze dood was.

Erika dekte het lijk niet af voor degenen die het zouden komen ophalen, en ook haalde ze de bloedvlekken niet weg, zoals ze had beloofd. Ze verraste zichzelf door naar de noordvleugel te gaan, naar de kamer van de trol. Ze klopte zachtjes op de deur en zei met fluisterstem: ‘Ik ben het. Erika.’ Ze wilde de kleine man liever niet storen als hij in gedachten verzonken in een hoekje op zijn tenen zat te zuigen.

Toen ze haar oor tegen de deur legde, hoorde ze hem fluisteren: ‘Kom binnen.’

Ze trof hem in de woonkamer aan, op de grond voor de duistere haard, alsof hij zich warmde aan de vlammen. Ze ging naast hem zitten en zei: ‘Heb je de schoten gehoord?’

‘Nee. Jocko heeft niets gehoord.’

‘Ik dacht dat je ze misschien had gehoord en bang was geworden.’

‘Nee. En Jocko was ook niet met appels aan het jongleren. Jocko niet. Niet hier in deze kamers.’

‘Appels? Ik heb je helemaal geen appels gegeven.’

‘U bent heel aardig voor Jocko.’

‘Wil je een paar appels?’

‘Drie sinaasappels zou nog beter zijn.’

‘Die kom ik je later dan wel brengen. Heb je nog meer nodig?’

Hoewel de trol zulke lelijke gezichten kon trekken dat een roedel hongerige wolven er stante pede dood bij zou neervallen, vond Erika hem leuk, niet de hele tijd maar soms, zoals nu.

Op de een of andere manier vormden zijn afschrikwekkende gelaatstrekken samen een lieve uitdrukking vol verlangen. Zijn grote gele ogen glommen van plezier toen hij probeerde te bedenken wat hij nog meer zou willen hebben dan drie sinaasappels.

Hij zei: ‘O, er is wel iets, iets speciaals, dat ik zou willen hebben, maar dat is te veel. Dat verdient Jocko niet.’

‘Als ik het voor je kan halen,’ zei ze, ‘wil ik dat best wel doen. Vertel maar wat je in gedachten hebt.’

‘Nee, nee. Twee vingers die in zijn neusgaten haken en hem naar boven trekken, meer verdient Jocko niet. Jocko verdient het om zichzelf een harde klap in het gezicht te geven, om op zijn eigen voeten te spugen, om zijn hoofd in een toiletpot te stoppen en dan door te trekken, steeds weer, om een moker van vijf kilo aan zijn tong vast te binden en de hamer dan van een brug te gooien, dat is wat Jocko verdient.’

‘Onzin,’ zei Erika. ‘Je houdt er rare ideeën op na, beste vriend. Je verdient dat soort dingen helemaal niet, net zomin als je van zeep houdt.’

‘Ik weet nu hoe het zit met zeep,’ verzekerde hij haar.

‘Mooi. En ik zal je ook wat eigendunk bijbrengen.’

‘Wat is eigendunk?’

‘Dat je van jezelf houdt. Ik ga je leren hoe je van jezelf kunt houden.’

‘Jocko gedoogt Jocko. Jocko houdt niet van Jocko.’

‘Dat is droevig.’

‘Jocko vertrouwt Jocko niet.’

‘Waarom zou je jezelf niet vertrouwen?’

De trol dacht daar even over na, maakte smakkende geluiden met de flappen rond zijn mond en zei: ‘Laten we zeggen dat Jocko een mes wilde hebben.’

‘Waarvoor?’

‘Laten we zeggen … omdat zijn teennagels te lang waren geworden.’

‘Daar kan ik je wel een nagelknippertje voor geven.’

‘Maar stel gewoon dat. Laten we zeggen dat Jocko een mes nodig had om zijn nagels bij te werken, en laten we zeggen dat dat echt heel erg nodig was. Want zijn teennagels moesten meteen korter gemaakt worden, meteen, omdat anders alle hoop verloren was. Dus laten we zeggen dat Jocko naar bijvoorbeeld een keuken is gegaan om een mes te zoeken. Wat er dan gebeurt is wat er altijd gebeurt. Laten we zeggen dat Jocko in de keuken komt, en dan ziet hij daar een paar … bananen, ja, dat ziet hij dan, een schaal met bananen. Kunt u Jocko tot nu toe nog volgen?’

‘Jazeker,’ zei ze.

Hij was niet altijd goed te volgen, en soms begreep ze hem helemaal niet, maar ze merkte dat hij iets belangrijk probeerde te zeggen. Ze wilde hem graag begrijpen. Ze wilde er zijn voor hem, haar geheime vriend.

‘Dus,’ vervolgde hij, ‘Jocko gaat helemaal naar de keuken. Dat is een heel eind, want dit is een groot huis … dit zelfverzonnen huis dat ergens staan, bijvoorbeeld in San Francisco, een groot huis. Jocko wil zijn teennagels meteen korter maken. Als dat niet gebeurt, is alles verloren! Maar dan ziet Jocko bananen liggen. En ineens is Jocko met die bananen aan het jongleren en huppelt hij ondertussen in die keuken in San Francisco rond. Hij huppelt of maakt radslagen of pirouettes, of hij doet iets anders stoms, stoms, stoms. Jocko denkt niet meer aan het mes, tot het te laat is om zijn teennagels korter te maken, te laat, zijn teennagels zijn verdwenen. Jocko heeft alles weer verkloot, de kans is verkeken, het is het einde van ALLES!’

Erika klopte hem op zijn wrattige schouder. ‘Het is goed. Geloof me.’

‘Snapt u wat Jocko bedoelt?’

‘Jazeker,’ loog ze. ‘Maar ik zou er graag even over na willen denken, een dagje, of misschien een week, voordat ik er iets over zeg.’

Jocko knikte. ‘Dat is goed. Jocko heeft ook wel een heleboel tegelijk over u heen gestort. U kunt goed luisteren.’

‘Laten we het eens hebben over dat ene,’ zei ze, ‘iets wat je wilde hebben maar waarvan je vond dat je het niet verdiende.’

Onmiddellijk gleed er weer die lieve uitdrukking vol verlangen op zijn gezicht. Zijn grote gele ogen glommen van opwinding toen hij zei: ‘O, o hemeltje, o, wat zou Jocko graag een grappig hoedje hebben!’

‘Wat voor grappig hoedje?’

‘Maakt niet uit. Gewoon een hoedje dat heel grappig is.’

‘Dat gaat vanavond niet meer lukken.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Nou ja. Een keertje. Jocko – hij heeft het toch niet verdiend.’

‘Jawel, juist wel. Maar ik beloof je dat ik morgen of overmorgen een grappig hoedje voor je zal gaan zoeken.’

Het zou Erika misschien nog heel wat moeite kosten om een heel grappig hoedje te vinden, maar ze werd bij voorbaat al voor de moeite beloond toen ze zag hoe gelukkig hij keek. Hij was zo dankbaar dat hij er tranen van in zijn ogen kreeg.

‘U bent zo aardig voor mij. Jocko zou graag uw hand kussen, maar hij wil u niet vervullen van walging.’

‘Je bent mijn vriend,’ zei ze, en stak haar rechterhand uit. De loshangende flappen rond zijn mond en de korte aanraking van zijn plakkerige tanden waren afstotender dan ze had gedacht, maar toch zei ze met een glimlach: ‘Graag gedaan, beste vriend. Maar nu kun jij hopelijk wat voor mij doen.’

‘Jocko zal u gaan voorlezen,’ zei Jocko, ‘twee boeken tegelijk, en eentje op de kop!’

‘Later mag je me wel gaan voorlezen. Eerst wil ik graag je mening over iets horen.’

De trol pakte zijn voeten met beide handen beet en begon heen en weer te wiegen. ‘Jocko weet niet veel, behalve over riolen, ratten en kevers, maar hij wil wel zijn best doen.’

‘Jij bent Jonathan Harker, of je was Harker, of wat dan ook. Dus je weet dat het Nieuwe Ras weinig emoties kent. Wanneer ze weleens emotioneel reageren, beperkt zich dat tot afgunst, woede en haat, emoties die alleen op hen zelf terugslaan en die nooit kunnen leiden tot hoop, want Victor zegt dat uit hoop een verlangen naar vrijheid voortkomt, en ongehoorzaamheid en opstandigheid.’

‘Jocko is nu heel anders. Jocko kan juichen over grote mooie dingen.’

‘Ja, dat heb ik gemerkt. Maar goed, ik bezit niet de kennis of de visie om te kunnen begrijpen waarom een genie als Victor zijn Nieuwe Ras op deze manier heeft geschapen. Het is alleen dat ik, zijn vrouw, anders ben. Hij heeft me gevoelens van nederigheid en schaamte toebedeeld … en die leiden op een vreemde manier tot hoop, en hoop tot tederheid.’

De trol, die nog steeds met zijn voeten in zijn handen heen en weer zat te wiegen, draaide zijn hoofd naar haar toe en zei: ‘U bent de eerste, of het nu van het Oude of het Nieuwe Ras is, die aardig voor Jocko is.’ Weer biggelden de tranen over zijn wangen.

‘Ik hoop op heel veel dingen,’ zei Erika. ‘Ik hoop elke dag een betere echtgenote te worden. Ik hoop dat Victor ooit goedkeurend naar me kijkt. Als ik dan een heel goede echtgenote ben geworden en het niet langer verdien om in elkaar geslagen te worden, en als hij me dan uiteindelijk zal liefhebben, vraag ik hem of hij alle anderen van het Nieuwe Ras ook hoop wil geven. Ik zal aan Victor vragen of hij mijn soortgenoten een plezieriger leven wil geven dan ze nu hebben.’

De trol hield op met wiegen. ‘Dat moet u Victor eerst nog maar niet vragen.’

‘Nee. Eerst moet ik een betere echtgenote worden. Ik moet leren hoe ik hem perfect op zijn wenken kan bedienen. Maar ik dacht dat ik misschien een soort koningin Esther kan worden, als hij koning Ahasveros is.’

‘Vergeet niet,’ zei hij, ‘dat Jocko onderontwikkeld is. Een onderontwikkelde nietsnut.’

‘Dat zijn figuren uit de Bijbel, een boek dat ik nooit gelezen heb. Esther was de dochter van Mordechai. Ze overtuigde koning Ahasveros, haar echtgenoot, ervan haar volk, de Joden, te sparen en te beschermen tegen uitroeiing door Haman, een prins in het koninkrijk.’

‘Dat moet u Victor eerst nog maar niet vragen,’ herhaalde de trol. ‘Dat is Jocko’s mening. Dat is Jocko’s diepgewortelde mening.’

In gedachten zag Erika Christine in de slaapkamersuite op de grond liggen, vier keer door haar twee harten geschoten.

‘Dat is niet waar ik je mening graag over zou willen horen,’ zei ze, terwijl ze overeind kwam. ‘Kom met me mee naar de bibliotheek. Er is iets geks wat ik je wil laten zien.’

De trol aarzelde. ‘Ik die ben, ben nog maar een paar dagen geleden voortgekomen uit hij die was, maar ik die Jocko is, heeft voor zijn hele leven genoeg geks meegemaakt.’

Ze reikte hem haar hand. ‘Je bent de enige vriend die ik heb. Ik heb niemand anders bij wie ik terechtkan.’

Jocko sprong overeind en ging aarzelend op het puntje van zijn tenen staan, alsof hij een pirouette wilde maken. ‘Jocko moet discreet zijn. Jocko is een geheime vriend.’

‘Victor is naar de Handen der Barmhartigheid toe. Het personeel heeft zich op de slaapzaal teruggetrokken. We hebben het huis voor ons alleen.’

Na een ogenblik zette hij zijn voeten plat neer en gleed zijn hand in de hare. ‘Ik krijg toch wel een heel, heel grappig hoedje, hè?’

‘Heel, heel grappig,’ beloofde ze.

‘Met een paar belletjes eraan?’

‘Als ik een grappig hoedje zonder belletjes vind, naai ik er net zoveel voor je aan als je maar wilt.’

43

Gang na gang, laboratorium na laboratorium, vertrek na vertrek, in trappenhuizen en toiletten en voorraadkasten: overal heerst een perfecte stilte.

Omdat alle ramen zijn dichtgemetseld, dringt er geen enkel geluid door naar binnen.

Hier en daar liggen hersenloze lijken bij elkaar op de grond. Het zijn zonder uitzondering vrijgestelden. Niemand beweegt die kan worden gezien.

Kameleon volgt het intrigerende spoor van de prooi tot de feromonen lijken te verdampen bij een werkplek in het hoofdlab, zonder dat de persoon in kwestie daar te bekennen is.

Vage herinneringen van dit reusachtig vertrek komen in Kameleons hoofd boven. Het lijken zijn oudste herinneringen te zijn.

Kameleon is niet geïnteresseerd in herinneringen. Hij leeft voor de toekomst, voor de gekmakende geur van prooien.

Uitbarstingen van geweld prikkelen het genotscentrum in het voorste deel van zijn hersenen, zoals heftige seks dat zou doen als hij in staat zou zijn seks te hebben. Hij krijgt alleen een orgasme door anderen af te slachten. Kameleon droomt van oorlog, want voor hem is oorlog een voortdurende staat van opwinding.

Plotseling verschijnen er beelden op de computer voor hem en op het twee bij tweeënhalf meter grote scherm dat in de muur is ingebouwd.

Op de schermen is een brede avenue met tienduizenden mensen te zien, die allemaal hetzelfde zijn gekleed en in perfect uitgelijnde rijen op harde muziek marcheren.

Om de vijf rijen van deze met rechte ledematen marcherende mensen loopt iemand met een vlag, rood met een witte cirkel. In de cirkel staat het gezicht van een man afgebeeld.

Het gezicht komt Kameleon bekend voor. Hij kent deze man van lang geleden, heeft hem vaak gezien, hier in dit lab.

De camera zoomt uit, en er komen kolossale gebouwen aan weerszijden van de twaalfbaansstraat in beeld. Ze zijn van een opvallende architectuur, heel wat anders dan de tientallen gebouwen die in het hoofd van Kameleon zijn opgeslagen als referentiepunten in de stad: kantoorgebouwen, kerken, winkelcentra.

Aan enkele van deze reusachtige gebouwen hangen portretten van de man op de vlaggen, geverfd, in mozaïek of in steen uitgehouwen.

Geen van deze afbeeldingen is kleiner dan tien verdiepingen. Sommige zijn zelfs dertig etages hoog.

De muziek zwelt steeds meer aan en ebt dan weg tot achtergrondgeluid. Er worden woorden gesproken, maar Kameleon is niet geïnteresseerd in wat er gezegd wordt.

De marcherende hordes zijn geen echte mensen, alleen maar beelden. Die kunnen niet vermoord worden. Kameleon kruipt tussen de verschillende machines door en zoekt iets levends om dood te maken.

Een tijdje ruikt hij alleen maar de vervliegende geur van de prooi die hier net nog is geweest maar nu verdwenen is. Dan een nieuwe geur.

Kameleon kijkt naar links, naar rechts. Zijn twee grijpscharen scharnieren van opwinding, en zijn kraakschaar staat wijdopen om zijn prooi te kunnen pakken. Vanonder zijn pantser komt zijn angel tevoorschijn.

De geur is die van een prooi. Nu nog op de gang, maar steeds dichterbij komend.

44

De regen bleef abrupt achter; de tweebaanssnelweg lag droog voor hen. Doordat de natuur als een dolleman voortraasde en Carson de storm desondanks ontsnapt was, had ze de illusie dat ze nog meer snelheid uit de Honda had geperst dan werkelijk het geval was.

Ze pakte de fles met nooit-meer-slapen-cola die tussen haar bovenbenen stond en nam een slok. Ze herkende de symptomen van een lichte vorm van uitdroging als gevolg van intensief cafeïnegebruik: droge mond, droge lippen, een licht gonzend geluid in het hoofd.

Naast haar in de auto zat Michael, die deed of hij drumstokjes had en daarmee aan het drummen was. Hij zei: ‘Misschien hadden we niet meer cafeïnetabletten moeten nemen dan op de verpakking werd aangeraden. Ik heb er al een schrijnend gevoel van in mijn neusvleugels.’

‘Ik ook. Mijn neus is zo droog dat de lucht die ik inadem gloeiend heet is en het net is of ik vanbinnen verschroei.’

‘Ja. Zo’n droog gevoel. Maar we zijn nog steeds in Louisiana, en daar is de lucht wettelijk verplicht een vochtigheidsgraad van minimaal negentig procent aan te houden. Weet jij trouwens hoeveel procent van het menselijk lichaam uit water bestaat?’

‘Als het de tijd van de maand is dat ik vocht vasthou, zou ik zeggen: negentig procent.’

‘Zestig procent voor mannen, vijftig procent voor vrouwen.’

Ze zei: ‘Dat bewijst maar weer eens dat vrouwen veel meer body hebben dan mannen.’

‘Ik heb dat in een quiz op tv gehoord.’

‘Niet te geloven dat jij naar dat soort dingen kijkt.’

‘Je steekt er heel wat van op, hoor,’ zei hij. ‘De helft van wat ik weet, heb ik van quizzen op tv.’

‘Dat geloof ik zonder meer.’

De met mos begroeide eiken aan weerszijden van de weg vormden een tunnel, en in het schijnsel van de koplampen lichtte steeds iets op, mogelijk reflecterende korstmossen die op de stammen groeiden.

‘Moet je per se zo hard?’

‘Hard? Met deze roestbak van Vicky kun je eigenlijk alleen maar in een begrafenisstoet meerijden.’

Toen haar mobieltje ging, viste ze het apparaatje uit haar binnenzak. ‘O’Connor,’ zei ze.

‘Rechercheur O’Connor,’ zei een vrouw, ‘u spreekt met Erika Helios.’

‘Goedenavond, mevrouw Helios.’

Toen Michael die naam hoorde, schoot hij als een toastje in een broodrooster overeind in zijn stoel.

Erika Helios zei: ‘Ik heb reden om aan te nemen dat u weet wie mijn man in werkelijkheid is. Ik denk althans dat hij vermoedt dat u dat weet.’

‘Hij wéét dat we dat weten,’ zei Carson. ‘Gisteren heeft hij twee van zijn moordenaars van het Nieuwe Ras op ons af gestuurd. Leuke types. Omdat ze ons aan dansers deden denken, noemden we ze Fred en Ginger. Ze hebben zich een weg door mijn huis heen geschoten, waarbij mijn broer bijna om het leven is gekomen.’

‘Zo te horen waren dat Benny en Cindi Lovewell,’ zei Erika Helios. ‘Ik ben ook eentje van het Nieuwe Ras. Maar het was me niet bekend dat Benny en Cindi op jullie af zijn gestuurd. Victor heeft me eergisteren vermoord.’

Tegen Michael zei Carson: ‘Ze zegt dat Victor haar eergisteren vermoord heeft.’

‘Tegen wie hebt u het?’ vroeg Erika.

‘Tegen mijn collega, Michael Maddison.’

Erika zei: ‘Ik weet dat het nogal kras is om te beweren dat ik eergisteren ben vermoord.’

‘Dankzij uw man,’ zei Carson, ‘is er weinig meer waar we van opkijken.’

‘Ik geloof zelfs de gekste dingen,’ zei Michael.

‘Victor heeft mijn lijk naar de vuilstort gebracht. Kent u Crosswoods Waste Management, rechercheur O’Connor?’

‘Dat ligt toch naast een kweeklaboratorium waar hij op jaarbasis zesduizend van uw soortgenoten denkt te gaan produceren?’

‘U weet uw weetje. Dat had ik al verwacht, aangezien Victor zich ongerust begon te maken door wat u deed. Normaal gesproken raakt hij van niemand van slag.’

‘Mevrouw Helios, hoe bent u aan dit nummer gekomen?’

‘Van Victor. Ik zag het nummer op zijn schrijfblok staan. Dat was voordat ik vermoord werd. Maar ik heb een fotografisch geheugen. Ik ben namelijk een Alfa.’

‘Bent u nog steeds dood?’ vroeg Carson.

‘Nee, nee. Het blijkt dat sommigen van ons die hij hier dumpt, wel dood lijken maar dat niet helemaal zijn. Er is dan nog een spoortje leven over, en dat kan weer helemaal geactiveerd worden, zodat we kunnen herstellen. Hier op de vuilstort weten ze goed hoe ze iemand weer terug moeten halen.’

‘Wie zijn ze?’

‘Degenen van het Nieuwe Ras die hier zijn gedumpt maar toch weer tot leven zijn gekomen. Zo een ben ik nu ook. We noemen onszelf de Dumpsters.’

Carson zei: ‘Ik wist niet dat het Nieuwe Ras gevoel voor humor had.’

‘Dat hebben we oorspronkelijk ook niet,’ zei Erika. ‘Dat krijgen we pas nadat we zijn doodgegaan, waardoor ons programma uitvalt, en we daarna weer tot leven zijn gewekt. Maar misschien kunt u er geen touw aan vastknopen. Misschien weet u niet hoe het zit met onze programma’s.’

Carson dacht aan dominee Kenny Laffite aan de keukentafel bij hem thuis, die het spoor geheel bijster was geraakt. Ze zei: ‘Ja, dat weten we wel.’

‘O, en ik had trouwens even moeten zeggen dat ik Erika Vier ben. De vrouw die nu bij hem is, is Erika Vijf.’

‘Hij verslijt jullie in rap tempo.’

‘Hij heeft altijd een paar Erika’s in de tank klaarliggen, voor het geval er iets misgaat met het laatste exemplaar. Vlees is goedkoop. Dat zegt hij altijd.’

‘God zij geprezen voor cafeïnetabletten en cola,’ zei Carson.

Erika Vier zei: ‘Pardon?’

‘Als ik niet tot mijn wenkbrauwen vol zat met cafeïne,’ zei Carson, ‘zou ik grote moeite hebben met dit gesprek.’

‘Rechercheur, weet u dat u niemand van de politie kunt vertrouwen omdat daar heel veel van Victors mensen rondlopen?’

‘Ja, daar zijn we ons van bewust.’

‘Dan staat u er nu alleen voor. In het district waar de vuilstort en het kweeklaboratorium staan, zijn bijna alle agenten en politici vervangen door klonen. Het is een gevecht dat u onmogelijk kunt winnen.’

‘Maar wij gaan wel winnen, hoor,’ zei Carson.

Michael knikte zo heftig dat hij leek op zo’n speelgoedhondje met knikkende kop die je vaak op hoedenplanken ziet. ‘We gaan winnen, we gaan winnen.’

‘Zijn rijk implodeert,’ zei Carson tegen Erika.

‘Klopt. Dat weten we. Maar jullie hebben nog steeds hulp nodig.’

Carson moest aan Deucalion denken en zei: ‘We krijgen hulp waar jullie niets vanaf weten. Maar waar zitten jullie dan aan te denken?’

‘We hebben een deal bedacht. Wij, de Dumpsters. We willen jullie wel helpen om hem te verslaan en hem gevangen te nemen, maar dan willen we wel dat daar iets tegenover staat.’

45

Victor ging de Handen der Barmhartigheid nooit via de hoofdingang binnen. Naast het voormalige ziekenhuis, dat nu zogenaamd dienstdeed als opslagruimte, stond een kantoorgebouw van vijf verdiepingen, waar de afdelingen financiën en personeelszaken van Biovision waren gevestigd, het bedrijf waar hij miljardair door was geworden.

In de parkeergarage onder het gebouw zette hij zijn Mercedes S6oo neer, op een plek die speciaal voor hem gereserveerd was. Op dit tijdstip stonden er verder geen auto’s.

Hij was danig uit zijn doen geraakt door het vervelende telefoongesprek met Erika Vier en doordat Christine niet meer wist wie ze was. In zulke gevallen kon hij maar het best aan het werk gaan om tot rust te komen. Bovendien waren er nu talloze zaken die zijn aandacht behoefden.

Dicht bij de parkeerplaats bevond zich een geverfde stalen deur, waarvan hij als enige een sleutel had. Achter de deur lag een betonnen ruimte van vier bij vier meter.

In die ruimte bevond zich een tweede deur, die alleen kon worden geopend door middel van een code die op een cijferpaneel aan de muur moest worden ingetoetst. Victor voerde zijn code in, waarna de deur met een harde klik van het elektronische slot opensprong.

Hij kwam in een gang die twee meter breed was en tweeënhalf meter hoog, met een betonnen vloer en muren van steen en hout. Deze doorgang was in het strikte geheim aangelegd door schepsels van het Nieuwe Ras. Het was een grote verantwoordelijkheid om te proberen een bestaande beschaving omver te werpen en er een nieuwe voor in de plaats te stellen. Die druk zou ondraaglijk zijn geweest zonder leuke dingen als geheime doorgangen en verborgen kamers en trappen, dingen waaraan hij elke dag plezier beleefde.

Hij had dat geheimzinnige gedoe altijd al spannend gevonden, omdat hij was opgegroeid in een kruip-door-sluip-doorhuis dat gebouwd was door een paranoïde grootvader die in zijn ontwerp meer verscholen dan gewone deuren had opgenomen, meer verborgen kamers dan bekende, en meer geheime dan gewone gangen. Victor vond het prijzenswaardig van zichzelf dat hij zijn afkomst niet verloochende en niet vergeten was waar hij vandaan kwam.

Aan het eind van de gang kwam hij bij nog een cijferpaneel en toetste hij weer een code in. Deze laatste deur kwam uit in een gewone archiefkamer in de onderste regionen van de Handen der Barmhartigheid. Tegenwoordig werd er op deze verdieping niet gewerkt. Er had ooit een betreurenswaardig incident plaatsgevonden, als gevolg van nalatigheid van een paar van zijn Alfa’s, waardoor veertig van hen om het leven waren gekomen.

Hij liep door een karig verlichte ruimte, waar in het donker nog brokstukken lagen die nooit waren opgeruimd. In de lift, op weg naar het hoofdlab, hoorde Victor muziek van Wagner, en hij werd door de prachtige klanken geraakt. Toen besefte hij dat iemand Het Credo moest hebben gestart, de korte film die elke dag een keer in alle vertrekken van het gebouw te zien was, ter inspiratie en motivatie van iedereen van het Nieuwe Ras. Maar alleen Victor wist hoe hij de film op de computer kon laten afspelen, en hij vroeg zich af hoe het kon dat de film nu al werd gedraaid.

Toen hij in zijn lab kwam, ging hij voor het grote inbouwscherm staan en was zoals altijd onder de indruk toen hij de voortmarcherende legioenen zag, de stad van de toekomst, met reusachtige gebouwen die zijn geliefde Adolf voor ogen had gehad maar die de man nooit had kunnen verwezenlijken. Victor zou ter meerdere eer en glorie van zichzelf monumenten oprichten die veel groter waren dan deze voorbeelden.

Met enkele medewerkers had hij deze realistische glimp van de toekomst door middel van computeranimatie tot stand gebracht. Nog even en de wagneriaanse muziek zou naar de achtergrond verdwijnen, wanneer zijn stem het Credo verkondigde.

Hij liep naar zijn werkplek om vanuit zijn stoel de rest van de film te gaan bekijken. Maar toen hij daar kwam en zich omdraaide om naar het beeldscherm aan de muur te kijken, zag hij een stukje van de vloer golven, ongeveer zes meter bij hem vandaan, en hij dacht verschrikt: Kameleon.

46

Aan het eind van de lange weg heuvelopwaarts schoot vanaf rechts vanuit het niets een hinde met een witte staart de weg op. Het dier bleef verlamd van schrik in het licht van de koplampen staan.

Carson had zich niets van de snelheidslimiet aangetrokken, en ook al niet van de regelmatig langs de weg geplaatste verkeersborden van een springend hert, en had er niet bij stilgestaan dat herten in deze landelijke gebieden ’s nachts minstens zoveel gevaar voor de weggebruiker vormden als dronken automobilisten.

Dat ze hier als stadsmens niet in haar element was, had daar niet zo veel mee te maken. Omdat ze de afgelopen dagen intensief had kennisgemaakt met de gestoorde wereld van Victor Helios Frankenstein, was ze verdacht op buitengewone, absurde, groteske dreigingen van diverse aard en had ze de gevaren van het dagelijks leven wat veronachtzaamd.

Ondanks haar klachten over de beperkte mogelijkheden van de Honda reed ze onverantwoord hard. Meteen toen ze de hinde zag, wist ze dat ze niet langer dan zo’n vijf seconden had om na te denken, dat ze niet meer op tijd kon afremmen om een frontale botsing te voorkomen, en dat de auto kon gaan slippen als ze toch op de rem trapte.

Erika Vier had net namens de Dumpsters gezegd: ‘… maar dan willen we wel dat daar iets tegenover staat’ toen het hert op de weg sprong.

Om beide handen aan het stuur te kunnen houden, gooide Carson het mobieltje opzij naar Michael, die het toestel uit de lucht griste alsof dat zo was afgesproken. Tegelijkertijd bracht hij zijn linkerhand voor zijn lichaam langs naar de knop waarmee het raampje aan zijn kant automatisch omlaaggeschoven kon worden.

In de fractie van een seconde die Carson nodig had om het mobieltje naar Michael te gooien, bedacht ze dat ze twee opties had.

Ze kon naar links sturen om te proberen om Bambi’s moeder heen te rijden, via de linkerweghelft en berm, maar misschien schrok de hinde daar dan van, zou ze wegspringen en daarbij met een klap tegen de Honda aan botsen.

Naar rechts kon ook, door de berm, om achter het beest langs te rijden, maar dan kwam ze misschien in botsing met een soortgenoot, omdat herten zich vaak in groepen ophielden.

Michael had het mobieltje nog niet uit de lucht geplukt toen Carson erop gokte dat de hinde niet in haar eentje was. Ze gooide het stuur om naar links.

Recht voor haar sprong vanuit het donker een mannetjeshert de weg op, vanuit een hoek die ze totaal niet verwacht had, aan de linkerkant, om terug te gaan naar zijn doodsbange vrouwtje.

Michael had het mobieltje ondertussen van zijn rechter- naar zijn linkerhand overgebracht, had zijn pistool uit zijn schouderholster tevoorschijn gehaald, stak het wapen uit het raam, dat nog verder openzakte, en vuurde twee kogels af.

Geschrokken sprong het mannetjeshert opzij, naar de rechterkant van de weg. De hinde draaide zich om om achter hem aan te gaan, de Honda raasde met volle vaart langs de twee dieren, en boven aan de heuvel, nog geen dertig meter verderop, doemde een truck op.

De vrachtwagenchauffeur claxonneerde.

Carson stuurde snel naar rechts.

Het licht van de koplampen van de truck gleed over de Honda.

Omdat Carson voelde dat de auto dreigde te gaan slippen, durfde ze niet op de rem te trappen. Ze schakelde, remde af op de motor en stuurde bij naar links.

De truck denderde voorbij, zo rakelings dat Carson de vrachtwagenchauffeur hoorde vloeken, ondanks het feit dat haar raampje dichtzat.

De auto had zoveel vaart dat de achterwielen naar rechts doorschoten. Een van de banden kwam in de berm terecht, het wegdek schuurde tegen het onderstel, maar toen schoten ze weer de weg op en bleven ze op hun eigen weghelft.

Terwijl Carson naar een hogere versnelling schakelde, stopte Michael zijn pistool terug in zijn holster en wierp hij haar het mobieltje toe.

Toen ze het toestel opving en hij het raampje aan zijn kant sloot, zei ze: ‘Dat doet de deur dicht. We gaan trouwen.’

Hij zei: ‘Dat spreekt vanzelf.’

Toen ze aan de hond dacht, zei ze: ‘Hoe gaat het met Hertog?’

‘Die zit grijnzend op de achterbank.’

‘Hij is echt helemaal onze hond.’

Toen Carson het mobieltje naar haar oor bracht, zei de voormalige mevrouw Helios: ‘Hallo? Bent u daar nog? Hallo?’

‘Mijn mobieltje gleed uit mijn hand,’ zei Carson. ‘U zei dat u ons wel wilde helpen maar dat daar wel iets tegenover moest staan.’

‘Wat gaan jullie met Victor doen als jullie hem te pakken krijgen?’ vroeg Erika. ‘Gaan jullie hem dan arresteren?’

‘Neeeee,’ zei Carson. ‘Dat dacht ik niet. Arresteren zou de zaak veel te ingewikkeld maken.’

‘Het zou wel het proces van het millennium worden,’ zei Michael.

Carson trok een grimas. ‘Hij zou zo vaak in hoger beroep gaan dat we de komende dertig jaar in de rechtszaal zouden doorbrengen.’

Michael zei: ‘En dan zouden we de rest van ons leven flauwe monstermoppen moeten aanhoren.’

‘Grote kans dat hij er nog ongestraft vanaf zou komen ook,’ zei Carson.

‘Dat zeker,’ zei Michael instemmend.

‘Er zouden heel wat idioten zijn die hem dan als een volksheld zouden zien.’

‘De jury zou ontbonden worden,’ zei Michael.

‘Hij wilde alleen maar een Utopia bouwen.’

‘Paradijs op aarde. Niks mis mee.’

‘De wereld één groot rijk. Nooit meer oorlog,’ zei Carson. ‘De mensheid verenigd, bouwend aan een glorieuze toekomst.’

‘Het Nieuwe Ras zou de aarde niet zo erg vervuilen als het Oude Ras.’

‘Ze zouden stuk voor stuk spaarlampen gebruiken als dat van hogerhand werd opgelegd,’ zei Michael.

‘Geen hebzucht meer, minder verspilling, bereidheid om offers te brengen.’

‘Ze zouden de ijsbeer redden,’ zei Michael.

Carson zei: ‘Ze zouden de zeeën redden.’

‘Ze zouden de aarde redden.’

‘Absoluut. Ze zouden het zonnestelsel redden.’

‘Het heelal.’

Carson zei: ‘En al die moorden, daar zou je Victor niet de schuld van kunnen geven.’

‘Monsters,’ zei Michael. ‘Die vervloekte monsters.’

‘Zijn schepsels zouden zich gewoon niet aan zijn programma hebben gehouden.’

‘Dat hebben we al honderd keer in films gezien.’

‘Het is tragisch,’ zei Carson. ‘De briljante wetenschapper ten val gebracht.’

‘Verraden door die ondankbare, opstandige monsters.’

‘Niet alleen zou hij er ongestraft mee wegkomen, maar hij zou ook nog eens zijn eigen realityshow krijgen,’ zei Carson.

‘Hij zou meedoen met Dancing with the Stars.’

‘Hij zou winnen.’

Aan de andere kant van de lijn zei mevrouw Helios: ‘Ik hoor maar de helft van wat u zegt, maar ik denk te begrijpen dat jullie dit niet langer als rechercheurs aanpakken.’

‘We zijn verontruste burgers geworden,’ gaf Carson toe.

‘U wilt hem vermoorden,’ zei Erika.

‘Net zo vaak tot hij dood is,’ zei Carson.

‘Dan willen we allebei hetzelfde. Wij, ik en alle anderen die hier op de vuilstort zitten, kunnen u helpen. Het enige wat we van u vragen is om hem niet dood te schieten. Neem hem levend gevangen. We willen hem graag op onze eigen manier doodmaken.’

‘En hoe willen jullie dat dan doen?’ vroeg Carson.

‘We willen hem vastketenen en hem meenemen tot onder de vuilnisbelt.’

‘Dat kan ik nog volgen.’

‘We willen hem met het gezicht naar boven begraven bij de lijken van zijn slachtoffers.’

‘Leuk idee.’

‘Sommigen van ons willen over hem heen plassen.’

‘Ik snap waarom iemand dat zou willen.’

‘We willen een metalen ring om zijn hals doen die met een stroomdraad verbonden is, en dan willen we daar uiteindelijk zoveel stroom op zetten dat het merg in zijn botten gaat koken.’

‘Wauw.’

‘Maar niet meteen. Eerst willen we hem levend begraven onder een laag afval, en dan willen we hem horen schreeuwen en smeken om genade tot we daar genoeg van hebben. En pas daarna zullen we zijn merg koken.’

‘Hier is goed over nagedacht,’ zei Carson.

‘Absoluut.’

‘Misschien kunnen we elkaar helpen.’

Erika zei: ‘De volgende keer dat hij naar het nieuwe kweeklab toe komt …’

‘Daar zal hij waarschijnlijk al voor zonsopgang zijn. We denken dat hij daarnaartoe gaat als de Handen der Barmhartigheid in vlammen is opgegaan.’

‘Gaat de Barmhartigheid in vlammen op?’ vroeg Erika met kinderlijke verwondering en een stem die trilde van opwinding.

‘Die gaat in de fik over …’ Carson keek naar Michael, die op zijn horloge keek, en ze herhaalde wat hij tegen haar zei: ‘… over acht minuten.’

‘Ja,’ zei de vierde mevrouw Helios, ‘dan zal hij vast naar het kweeklab vluchten.’

‘Mijn collega en ik zijn al onderweg.’

‘Ga dan eerst naar Crosswoods en kom naar ons toe,’ zei Erika.

‘Dat zal ik moeten overleggen met onze andere collega. Ik bel u terug. Onder welk nummer kan ik u daar bereiken?’

Toen Erika haar nummer doorgaf, herhaalde Carson dat, terwijl Michael het opschreef.

Carson beëindigde het gesprek, borg het mobieltje op en zei: ‘Voor een monster komt ze best wel aardig over.’

47

Hoewel hij de mensheid verachtte, was Victor biologisch gezien een mens. Intellectueel was hij zo verlicht dat geen mens van het Oude Ras zich zijn gelijke mocht noemen, maar lichamelijk leek hij meer wel dan niet op ze. In de ogen van Kameleon vormde Victor een geschikte prooi. Het was dat Victor Kameleon zelf geschapen had, anders zou hij niet hebben geweten hoe hij de golving in de vloer moest interpreteren. Hij zou dan hebben gedacht dat hij het zich had verbeeld, of dat tijdelijk te weinig bloed naar zijn hersenen stroomde.

Zelfs nu hij wist waar hij moest kijken, kon hij Kameleon maar ternauwernood onderscheiden van de plek op de vloer waar het beest zich voortbewoog.

Op de computer en het grote scherm aan de muur waren nog steeds overweldigende, bombastische beelden van de toekomst van het Nieuwe Ras te zien, nu ondersteund door de stem van Victor, die het Credo citeerde: ‘Het universum is een zee van chaos zonder enig nut of doel en slingert flarden toeval zonder enige betekenis als granaatscherven door ons leven …’

Kameleon sloop behoedzaam op hem af, hoewel hij niet voorzichtig hoefde te doen en daar ook niet voor geprogrammeerd was, omdat het beest praktisch onzichtbaar was en heel snel kon toeslaan. Waarschijnlijk deed hij zo voorzichtig omdat dit zijn eerste jachtexpeditie was. Als hij eenmaal had toegeslagen, zou hij niet meer zo voorzichtig doen.

‘Het doel van het Nieuwe Ras is om de chaos te onderwerpen aan orde, om de afschuwelijk destructieve krachten van het universum te beteugelen en die voor eigen gebruik om te buigen, om zin te geven aan de schepping die al sinds mensenheugenis zinloos is geweest …’

Zo onopvallend mogelijk schoof Victor steeds verder achteruit in zijn U-vormige werkplek.

Hoe meer Victor zich verwijderde, hoe meer Kameleon dichterbij kwam, tot het beest hem tot op vijf meter was genaderd.

Het was een moordmachine die niet heel slim was. Dat hij kon versmelten met zijn omgeving, bood hem zoveel voordeel dat het niet nodig was dat hij ook nog echt intelligent was. Het was Victors bedoeling om tienduizenden Kameleons te produceren en die op de dag van de revolutie in te zetten, als ondersteuning voor de brigades van het Nieuwe Ras, die dan het Oude Ras zouden uitmoorden.

‘En de zin die jullie aan het universum zullen toekennen is de zin van jullie schepper, ter meerdere eer en glorie van mijn onsterfelijke naam en aangezicht, ter vervolmaking van mijn visioen en elk verlangen dat in mij leeft …’

Het granieten werkblad drukte tegen Victors bovenbenen. Hij kon niet verder.

Kameleon schuifelde nog iets verder naar voren en bleef op drieënhalve meter van Victor staan. Als het beest niet bewoog, kon Victor hem niet zien, zelfs niet als hij precies wist waar het beest zich bevond. Het golvende effect trad alleen op als het gevaarlijke schepsel in beweging was.

‘De voldoening die jullie taak je schenkt, het plezier dat jullie eraan beleven, de verlossing van de eeuwige angst zal jullie alleen maar ten deel vallen als jullie mijn wil voortdurend en tot in perfectie aan het universum opleggen …’

Victor hield zijn blik op de plek gericht waar hij het knappe camouflagedier voor het laatst gezien had en schoof naar links, naar een kast met drie laden. Wat hij dacht nodig te hebben, bevond zich in de middelste la.

Kameleon plantte zich niet voort en hoefde ook nooit te eten. Zo lang hij bestond, haalde hij zijn energie uit zijn eigen lichaam. Als zijn lichaamsgewicht was afgenomen van elf naar acht kilo, raakte hij verzwakt en stierf hij. Uiteraard had hij zelf geen weet van zijn lot.

Als kameleons in een stad werden losgelaten, zo bleek uit computerberekeningen, kon elk exemplaar tussen de duizend en vijftienhonderd slachtoffers maken voordat hij stierf.

‘Met jullie hulp zal de aarde en de hele wereld aan mij onderworpen worden, en als de hele wereld mij dient, zal die wereld ook jullie dienen, omdat ik jullie geschapen heb en jullie in mijn naam zijn uitgezonden …’

Kameleon kwam steeds dichterbij, schoof twintig centimeter op, veertig, zestig … Terwijl Victor de middelste la opendeed en die op de tast doorzocht, hield hij zijn blik strak op het moordlustige dier gericht.

Toen Kameleon hem op tweeënhalve meter was genaderd, bleef het dier staan. Als hij weer in beweging kwam, zou hij de resterende afstand ongetwijfeld in één keer overbruggen en zijn benen en zijn bovenlijf aan flarden scheuren en zijn vingers kapotknijpen als hij zich verzette. Uiteindelijk zou het beest zijn gezicht verscheuren.

Victor keek omlaag in de la. Hij zag het flesje met de lichtgroene vloeistof en pakte dat. Onmiddellijk richtte hij zijn blik weer op de plek waar hij Kameleon voor het laatst had waargenomen.

Er viel geen golving waar te nemen.

Victor haalde de dop van de fles.

Kameleon schoot naar voren.

Victor gooide de halve inhoud van het flesje over zich heen terwijl hij snel een stap naar rechts deed.

In het flesje zaten feromonen van het Nieuwe Ras, die Victor in zijn bureaula had bewaard voor het onwaarschijnlijke geval dat Kameleon uit zijn zak in de vriezer ontsnapte. Het dodelijke dier ging niet tot de aanval over. Victor rook nu niet meer naar een prooi maar naar iemand van het Nieuwe Ras.

‘Jullie leven door mij, jullie leven voor mij, en mijn geluk is jullie glorie …’

Na een lange aarzeling draaide Kameleon zich om en kroop verder door het lab, op zoek naar prooien.

Victor had alle gevoelens weggedrukt zolang hij belaagd werd, maar nu voelde hij dat zijn gezicht warm werd van woede. Hij wilde weten hoe het kon dat Kameleon uit zijn kille gevangenis ontsnapt was en wie gestraft moest worden voor het feit dat het beest nu vrij rondliep.

Hij ging achter zijn computer zitten en toetste een commando in waarmee Het Credo werd stopgezet. Er viel een stilte in de Handen der Barmhartigheid, en de beelden van de toekomst à la Frankenstein verdwenen van computerbeeldscherm en alle andere beeldschermen in het gebouw.

Maar op het scherm verscheen nu niet het normale menu, maar vier cijfers – 07:33.

De Dresden-klok, die op zevenenhalve minuut stond en naar nul aftelde.

Omdat hij had verwacht dat de Handen der Barmhartigheid alleen in geval van een extreme en onomkeerbare biologische catastrofe vernietigd hoefde te worden, en omdat hij had willen voorkomen dat zijn schepsels zijn beslissing dan konden stopzetten, kon de klok niet worden stilgezet. Over iets meer dan zeven minuten zou de Barmhartigheid in een vuurzee veranderen.

Zijn woede maakte plaats voor een koele, praktische inschatting van de omstandigheden. Omdat hij al twee eeuwen lang meeging, vertrouwde hij ook nu op zijn overlevingsinstinct.

De met elkaar verbonden blokken brandbaar materiaal die overal in de muren en plafonds waren aangebracht, waren uitgevonden in de op twee na repressiefste dictatuur ter wereld, verder ontwikkeld in de op een na repressiefste dictatuur ter wereld, en geperfectioneerd in de repressiefste dictatuur ter wereld. Dit was iets waar een pyromaan alleen maar van kon dromen.

Als deze dictaturen ooit ten val kwamen en de leiders dreigden te worden berecht, zou er maar één druk op de knop nodig zijn om ervoor te zorgen dat hun concentratiekampen, waarvan het bestaan altijd ontkend was, onmiddellijk in brand zouden vliegen, en wel met zo’n withete gloed dat zelfs de bewakers niet meer zouden kunnen ontsnappen. De temperaturen die dit materiaal produceerde was niet zo heet als de gemiddelde temperatuur van de zon, maar het zou wel het op een na heetste vuur van het zonnestelsel zijn, waardoor praktisch al het bewijsmateriaal zou verdampen.

Victor haastte zich naar een kast die bij zijn bureau stond en deed die open. In de kast stond iets wat leek op een grote koffer. Computerkabels liepen van de koffer naar de achterkant van de kast. Snel trok hij alle kabels los. De Handen der Barmhartigheid zou worden gereduceerd tot puin en as dat zo fijn was als meel. Alles zou in een plas van gesmolten steen drijven, net zo heet en vloeibaar als lava die uit een vulkaan stroomde. Forensische experts zouden geen enkel botsplintertje of spoortje dna terugvinden.

De koffer bevatte back-ups van alle experimenten die ooit in de Handen der Barmhartigheid waren uitgevoerd, ook van het werk dat het laatste uur nog gedaan was.

De klok stond op 06:55.

Met de koffer in de hand liep Victor het lab door, naar de gang. Hij dacht niet meer aan Kameleon, noch aan zijn personeel.

Hij was buitengewoon gecharmeerd geweest van het materiaal dat nu op het punt stond te ontbranden, en hij was zeer in zijn nopjes geweest toen hij via zijn contacten aan een grote partij kon komen. Op zijn computer bewaarde hij zelfs een mailtje dat hij naar zijn leverancier had gestuurd, de repressiefste dictator ter wereld. In het mailtje had hij zijn dankbaarheid betoond en onder meer verklaard: ...en als ooit bekend zou worden dat uw drie landen hebben samengewerkt om dit doeltreffende en betrouwbare materiaal te perfectioneren, zou dat het ongelijk aantonen van al die cynische idioten die beweren dat u en uw collega’s niet tot internationale samenwerking in staat zijn.

Victor had in de twee eeuwen die achter hem lagen al zoveel teleurstellingen moeten verwerken dat hij wist wat het ergste was als een bedrijf als gevolg van een ramp plotseling verplaatst moest worden: het onherstelbare verlies van correspondentie en andere berichten die de persoonlijke kant van een grootse wetenschappelijke onderneming uitmaakten. Zijn werk was niet altijd eenzaam en zwaar. Door de jaren heen had hij heel wat vriendschappen gesloten, en hij had heerlijke dagen doorgebracht in oorden als Cuba en Venezuela en Haïti en de voormalige Sovjet-Unie, toen hij samen met oude vrienden heel wat had afgelachen en herinneringen had opgehaald en de belangrijke zaken des levens had besproken met nieuwe gelijkgestemde vrienden. In de vuurzee die op het punt stond te ontstaan zouden er talloze kleine maar kostbare dingen verloren gaan. Als hij te lang bij dat aanstaande verlies bleef stilstaan, zou hij de kans lopen door deprimerende, nostalgische gevoelens totaal verlamd te raken.

Toen hij de gang op stapte, trok iets rechts van hem zijn aandacht, ongeveer twintig meter verderop. Het was groot, ongeveer zo groot als vier personen bij elkaar, en het had zes dikke insectachtige poten, als van een sprinkhaan, maar dan veel groter, plus een chaotisch geheel aan andere anatomische merkwaardigheden. Op het lichaam zelf leken op de vreemdste plaatsen gezichten te verschijnen. Het gezicht dat het dichtst zat bij de plek waar een kop had moeten zitten – het gezicht dat duidelijk een leidende rol speelde – leek op het hoofd van Werner.

Dit laakbaar onordentelijke schepsel produceerde tien of twintig stemmen, die griezelig kinderlijk klonken en alle hetzelfde uiterst beledigend woord scandeerden: ‘Vader, Vader, Vader, Vader.’

48

In de bibliotheek van de Helios-residentie zei Erika Vijf: ‘Ik heb het gisteren per toeval ontdekt.’

Ze voelde op de tast aan de onderkant van een plank en drukte op de verborgen schakelaar.

Een deel van de boekenplanken scharnierde opzij, en lampen aan het plafond verlichtten de geheime gang die erachter verscheen.

Jocko zei: ‘Dit voelt niet goed voor Jocko. U wilt Jocko’s mening horen. Mening van Jocko is: niet goed.’

‘Het is meer dan alleen maar een gangetje. Het gaat erom wat er aan de andere kant van de gang ligt.’

‘Wat ligt er dan aan de andere kant van de gang?’

Ze stapte de drempel over en zei: ‘Dat kun je beter met eigen ogen zien dan dat ik je dat vertel, want ik zou toch maar een gekleurde versie van de werkelijkheid geven. Ik wil graag jouw onbevooroordeelde mening horen.’

Jocko durfde eigenlijk niet mee de gang in te lopen en zei: ‘Is het eng daarbinnen? Vertel Jocko de waarheid.’

‘Het is een beetje eng, maar niet heel erg.’

‘Is het enger dan een donkere, vochtige rioolbuis als je je teddybeer niet meer hebt?’

‘Ik ben nog nooit in een rioolbuis geweest, maar ik denk dat dat veel enger is dan dit.’

‘Is het enger dan als Jocko’s teddybeer bedekt is met spinnen die wachten tot het bedtijd is en dan in zijn oren kruipen als hij in slaap is gevallen en een web in zijn hoofd maken en hem in een spinnenslaaf veranderen?’

Erika schudde haar hoofd. ‘Nee, zo eng is het niet.’

‘Oké!’ zei Jocko opgewekt. Hij stapte de drempel over. De vloer, de muren en het plafond van de anderhalve meter brede gang waren van beton.

De geheime deur van boekenplanken schoof automatisch achter de trol dicht, en hij zei: ‘Jocko wil dat grappige hoedje echt heel graag.’

De smalle gang leidde naar een reusachtige stalen deur, die afgesloten was met vijf stalen grendels van vijftien centimeter dik: een naar boven, een naar beneden, en drie in de rechter deurpost, tegenover de enorme scharnieren.

‘Wat zit daarachter?’ vroeg Jocko. ‘Iets wat naar buiten kan. Iets wat niet naar buiten mag.’

‘Dat zie je zo wel,’ zei ze, terwijl ze de grendels een voor een lostrok.

‘Is het iets wat Jocko met een stok zal slaan?’

‘Nee, absoluut niet.’

‘Is het iets wat gedrocht tegen Jocko zegt en hondenpoep naar hem gooit?’

‘Nee. Daar hoef je niet bang voor te zijn.’

Jocko leek niet erg overtuigd.

De stalen deur zwaaide op de kogelscharnieren van haar weg. In de ruimte erachter ging het licht aan.

De vier meter lange gang die zichtbaar werd, leidde naar eenzelfde soort deur.

Uit de muren staken tientallen metalen spijlen. Links leken ze van koper te zijn, rechts van staal of een legering daarvan. Er klonk een zacht gezoem.

‘Uh-o,’ zei de trol.

‘Ik ben de keer hiervoor ook niet geëlektrocuteerd,’ verzekerde Erika hem. ‘Dus we mogen er rustig van uitgaan dat het nu ook wel veilig is.’

‘Maar Erika heeft meer geluk dan Jocko.’

‘Waarom zeg je dat?’

De trol hield zijn hoofd schuin en keek haar aan alsof hij zeggen wilde: Meent u dat nou? ‘Waarom Jocko dat zegt? Kijkt u eens naar uzelf. En kijkt u eens naar Jocko.’

‘Er bestaat niet zoiets als geluk,’ zei ze. ‘Het universum is één grote chaos zonder betekenis. Dat is wat Victor zegt, dus dan moet het wel waar zijn.’

‘Jocko heeft eens een zwarte kat gezien die voor hem de straat overstak. Die is toen teruggekomen om Jocko te krabben.’

‘Volgens mij wil dat nog niks zeggen.’

‘Jocko heeft eens een cent op straat gevonden, na middernacht. Tien stappen later viel Jocko in een open put.’

‘Dat was puur toeval. Dat kwam gewoon doordat je niet uitkeek waar je liep.’

‘Jocko viel toen boven op een krokodil.’

‘Een krokodil in een riool? Nou, oké, maar dit is New Orleans.’

‘Bleken het twee krokodillen te zijn, die lagen te paren.’

‘Ach, arme man.’

Jocko wees op het gangetje dat voor hen lag en zei: ‘U eerst.’

Net als de eerste keer toen Erika deze nieuwe gang betrad, werd ze gescand door een blauwe laserstraal, die van top tot teen en weer terug over haar heen gleed, alsof haar vormen afgetast moesten worden. Toen de laserstraal verdween, hield het gezoem op.

Aarzelend liep Jocko achter haar aan naar de volgende stalen deur.

Erika trok de vijf grendels los en opende de laatste barrière. Erachter lag een verlichte ruimte van zes bij zes meter die was ingericht als een Victoriaanse salon.

‘Wat denk je ervan?’ vroeg ze aan de trol.

Al op de tweede dag van haar leven stond Erika voor een belangrijke beslissing. Ze was overdonderd en besluiteloos geweest en wilde de mening van een ander horen voordat ze kon bepalen wat ze moest doen.

Jocko deed een moonwalk-dansje op de glanzende mahoniehouten vloer en zei: ‘Glad.’ Hij drukte zijn tenen in het antieke Perzische tapijt en zei: ‘Zacht.’

Hij bracht zijn neus dicht bij het William Morris-behang, snoof de geur diep op en zei: ‘Behangerslijm.’

Hij bewonderde de schouw van ebben- en walnotenhout en likte aan de William De Morgan-haardtegels. ‘Glanzend,’ gaf hij als commentaar.

Hij deed zijn linkerhand achter zijn linkeroor, boog zich naar een lampenkap van shantoeng toe en deed alsof hij naar het licht van de schemerlamp luisterde. ‘Woensdag,’ zei hij, een opmerking waar Erika niet op inging.

Hij sprong op en neer in de oorfauteuil (‘verend’), bekeek de mahoniehouten panelen aan het plafond (‘weelderig’), wurmde zich op zijn rug onder de chesterfield en maakte een piepend geluid.

Toen hij weer bij Erika stond, zei hij: ‘Leuke kamer. Laten we weggaan.’

‘Je kunt niet net doen alsof het er niet is,’ zei ze.

‘Alsof wát er niet is?’

Ze wees naar het midden van de kamer, waar een reusachtige glazen kist stond: bijna drie meter lang, anderhalve meter breed, en een meter hoog. De kist stond op bronzen poten in de vorm van een bol-in-een-klauw. De zes glazen panelen van afgeschuind glas zaten gevat in een rijkelijk versierd frame van exclusief gedreven brons.

‘Het lijkt wel een grote bijouteriedoos,’ zei Erika.

De trol smakte met de flappen van zijn mond en zei: ‘Ja. Bijouteriedoos. Laten we weggaan.’

‘Kom eens kijken wat erin zit,’ zei Erika, en toen hij aarzelde, nam ze hem bij de hand en leidde ze hem naar het mysterieuze object.

De kist was gevuld met een rood gouden stof die soms transparant was, het ene moment een vloeistof waarin kleine stromingen in te ontdekken vielen, maar het volgende moment een dikke nevel die tegen het glas kolkte.

‘Is dat een vloeistof of een gas?’ vroeg Erika.

‘Een van de twee. Laten we weggaan.’

‘Moet je eens kijken hoe het licht wordt geabsorbeerd,’ zei Erika. ‘Er komt een prachtige gloed vanaf, goudkleurig en tegelijkertijd dieprood.’

‘Jocko moet een plas.’

‘Zie je die grote, donkere gestalte in de kist?’

‘Jocko moet heel erg nodig een plas.’

‘Hoewel ik die donkere vorm niet duidelijk kan onderscheiden,’ zei Erika, ‘doet het me ergens aan denken. Doet het jou ook ergens aan denken, Jocko?’

‘Het doet Jocko denken aan een donkere vorm.’

Erika zei: ‘Het doet me denken aan een scarabee in een blok hars. De scarabee was bij de oude Egyptenaren een heilig dier.’

De kist en de inhoud deden haar denken aan de boeken van H. Rider Haggard, maar ze dacht niet dat de trol een literaire verwijzing naar deze schrijver van avonturenromans op waarde zou kunnen schatten.

‘Wat is een … scarabee?’

‘Een grote kever,’ zei ze.

‘Hebt u gehoord wat ik zei? Jocko moet nodig een plas.’

‘Je hoeft geen plas.’

‘Welles. Echt waar.’

Erika pakte hem bij zijn kin, draaide zijn hoofd naar zich toe, zodat hij gedwongen werd haar aan te kijken, en zei: ‘Vertel me eens eerlijk. Want ik merk het als je liegt, hoor.’

‘Echt waar?’

‘Echt waar. Vertel eens eerlijk: moet Jocko echt nodig een plas?’

Hij keek haar recht aan en heroverwoog zijn antwoord, terwijl er kleine zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd parelden. Uiteindelijk zei hij: ‘Ah, nu hoef ik niet meer zo nodig.’

‘Dat dacht ik al. Kijk eens naar die schaduw die in de kist drijft. Kijk eens, Jocko.’

Met enige tegenzin richtte hij zijn aandacht op de vorm die zich in de grote bijouteriedoos aftekende.

‘Raak het glas eens aan.’

‘Waarom?’

‘Ik wil weten wat er dan gebeurt.’

‘Jocko hoeft niet te weten wat er dan gebeurt.’

‘Ik denk dat er helemaal niets zal gebeuren. Toe, Jocko. Doe het voor mij.’

Alsof hem gevraagd was op de neus van een opgerolde cobra te drukken legde hij een vinger tegen het glas, hield die daar een paar seconden en trok zijn hand snel terug. Hij had het overleefd.

‘Koud,’ zei hij. ‘IJskoud.’

Erika zei: ‘Ja, maar niet zo koud dat je huid eraan blijft plakken. Laten we eens zien wat er gebeurt als ik de kist aanraak …’

Toen ze met haar wijsvinger tegen het glas drukte, kwam de donkere vorm in de rood gouden gloed in beweging.

49

‘Vader, Vader, Vader …’

Het Werner-ding schoof houterig naar voren, kwam met een klap tegen de muur van de gang, sloeg toen tegen de andere muur, stommelde anderhalve meter terug en ging vervolgens tweeënhalve meter vooruit, alsof er over elke beweging gestemd moest worden.

Dit schepsel was niet alleen een gruwel, maar ook een vreselijke aanfluiting van alles wat Victor had bereikt, een ondermijning van zijn triomfen, en het gedrocht leek het bewijs dat zijn levenswerk slechts een ruwe karikatuur van de wetenschap betrof. Victor kreeg het vermoeden dat Werner geen slachtoffer van een ernstige cellulaire metamorfose was, maar een dader, en dat de beveiligingschef moedwillig tegen zijn schepper in opstand was gekomen.

Omdat deze travestievertoning zoveel gezichten bevatte, was het aannemelijk dat het voltallige personeel van de Handen der Barmhartigheid zich had overgegeven aan deze krankzinnige vleselijke commune, waarmee ze zich hadden verlaagd tot een gemuteerde bende, gevat in een wanordelijk geheel. Er was maar één reden te bedenken waarom ze zichzelf hadden veranderd in deze lompe optelsom van gruwelijkheden: om hun schepper te beledigen, om hun minachting jegens hem te ventileren, om hem in zijn eer aan te tasten, om hem te beschimpen. Door hun irrationele minachting en spot zo overduidelijk te manifesteren, probeerden deze ondankbare etterbuilen hem in verwarring te brengen en hem te ontmoedigen, te vernederen.

Vlees is goedkoop, maar vlees is ook onbetrouwbaar.

‘Vader, Vader, Vader …’

Ze waren machines van vlees en bloed die in de waan verkeerden dat ze filosofen en critici waren en het gore lef hadden de spot te drijven met de enige briljante intellectueel die er in hun leven toe deed. Victor ging de wereld veranderen, maar zij veranderden alleen maar zichzelf, en toch beschouwden ze zich door deze wanstaltige degradatie van hun subliem uitgedachte verschijningsvorm als zijn gelijke, of zelfs meer dan dat, want ze beledigden hem en maakten hem belachelijk.

Terwijl het Werner-ding tussen de muren van de gang heen en weer schoof en naar achteren stommelde om vervolgens weer naar voren te gaan, zei Victor tegen iedereen die in het gedrocht verenigd was: ‘Jullie zielige vertoning doet me helemaal niets, en ik laat me niet door jullie tegenhouden. Jullie weten niet wie je tegenover je hebt.’

Nu hij zijn woede had geuit, sprak hij de doodsformule uit, het commando waarmee het autonome zenuwstelsel van dit stelletje anarchistische idioten zou worden afgesloten, zodat hun hemeltergende, groteske schijnvertoning gereduceerd werd tot een hoopje stoffelijke resten.

Het Werner-ding bleef in beweging, op dezelfde wanordelijke manier, en scandeerde het woord waarvan het wist – waarvan ze allemaal wisten – dat het Victor tot razernij bracht.

Hij had iets meer dan zes minuten om naar buiten te vluchten en een goed heenkomen te zoeken voordat de Handen der Barmhartigheid zou veranderen in een smeltende imitatie van de zon. De vuurzee zou het Werner-ding van de aardbodem vagen, zodat hun godslastering door louterend vuur gesmoord werd.

De lift lag tussen Victor en de schuifelende hoop chaos in. Misschien was het nu raadzamer de trap te nemen. Hij liep bij het Werner-ding weg, met de koffer die alle bestanden van zijn historische werk in de Barmhartigheid bevatte. Hij gooide de deur van het trappenhuis open en rende naar de onderste verdieping van het gebouw.

Door kolommen van licht en vijvers van duisternis, langs de puinhoop die als een monument een zwarte bladzijde in de Barmhartigheid memoreerde. De archiefkamer in. Het cijferpaneel, zijn code. Een toets verkeerd ingedrukt. Opnieuw invoeren. Elke keer dat hij een cijfer intoetste, klonk er een elektronisch bliepje.

Hij keek om. Het Werner-ding was niet achter hem aan gegaan, kon onmogelijk via deze weg ontsnappen, en alle andere deuren zaten op slot. De Jabberwock was ten dode opgeschreven. Het monster met zijn vele monden mocht wat hem betrof een stroom van verwensingen uitbraken, hem deerde het niet meer.

De gang met de betonnen vloer en de muren van steen en hout. De eerste deur ging automatisch achter hem dicht toen hij de tweede deur bereikte. Toetsenpaneel, weer een code. Meteen goed. De kleine betonnen ruimte, de laatste deur, die vanaf deze kant altijd geopend kon worden.

De Mercedes S600 zag er fantastisch uit, echt een auto voor een vorstelijk persoon, en ook voor iemand als hij. Hij deed het achterportier open, maar bedacht zich en besloot de kostbare koffer toch maar niet in het zicht neer te leggen. Hij liep naar de achterkant van de auto en legde de koffer in de kofferbak.

Hij sloeg de achterklep dicht, deed het portier aan de chauffeurskant open en kroop achter het stuur. De autosleutel zat in zijn zak, maar door met zijn vinger op een knop te drukken, startte de motor ook.

Hij reed de straat uit en sloeg rechtsaf, weg van de Barmhartigheid.

De aanwakkerende wind blies een striemende regen door de straten. De druppels stuiterden als kiezelsteentjes terug op het wegdek, en afval dreef als een vloot in de overstromende goten. Ook al zou het tien keer zo hard gaan regenen, dat zou geen effect hebben op de brand die zijn laboratoria over enkele minuten in de as zou leggen.

Het voormalige ziekenhuis zou zo spectaculair branden dat niemand in de stad – en trouwens ook niemand in het land, van de oostkust tot aan de westkust – ooit zoiets gezien zou hebben, en ze zouden die inwitte, verblindende vlammen nooit van hun leven vergeten. Het was goed mogelijk dat de gebouwen tegenover de Barmhartigheid ook vlam zouden vatten. Het vijf verdiepingen hoge gebouw ernaast – waarin Biovision was gevestigd – zou zeker in vlammen opgaan, waardoor hij voor de media een interessante figuur werd, en misschien ook voor de autoriteiten.

Gezien het feit dat William de butler de vorige dag zijn eigen vingers had afgebeten en daarom geëlimineerd was, en dat er nog geen uur geleden bij Christine een onverklaarbare hapering in haar functioneren was opgetreden, zodat Victor haar had moeten doodschieten, moest hij met de mogelijkheid rekening houden dat anderen van zijn huishoudelijk personeel psychisch en/of lichamelijk net zo labiel waren. Misschien waren ze niet langer in staat om te voldoen aan de hoge standaard die hij van hen gewend was, en ook zouden ze misschien geen overtuigende menselijke verschijningsvorm kunnen handhaven. Hij kon niet terug naar huis, althans voorlopig niet.

Victor kwam niet onder de conclusie uit dat het aannemelijk was dat er onder de tweeduizend exemplaren van het Nieuwe Ras die verspreid door de stad woonden enkelen waren die binnenkort problemen zouden krijgen. Niet allemaal, natuurlijk, maar misschien wel een significant deel, zeg vijf procent, of tien. In deze onzekere tijd kon hij maar beter een tijdje uit New Orleans wegblijven. Omdat de crisis zo wijd om zich heen greep, vermoedde Victor dat de oorzaak van het probleem in de creatietanks in de Handen der Barmhartigheid gezocht moest worden. Hij wist dat zijn genetische formulering en de vleesmatrixontwerpen briljant waren en geen enkel weeffoutje bevatten. De problemen konden daarom alleen veroorzaakt zijn door een fout in het functioneren van de machines.

Of door sabotage.

Plotseling werd hij overspoeld door wantrouwen. De woede laaide weer op, en koortsachtig bedacht hij wie hem zou willen dwarsbomen en hem in het verderf zou willen storten.

Maar nee. Hij mocht zich nu niet laten afleiden omdat er mogelijk sabotage in het spel was. Eerst moest hij verhuizen naar een nieuw centrum vanwaaruit hij kon opereren, en hij had daarbij maar één optie: het kweeklaboratorium. Hij wilde voorkomen dat er naar aanleiding van de gebeurtenissen van de komende dagen een link naar hem werd gelegd.

Later zou hij tijd hebben om zijn eigen gelederen te onderzoeken op ondermijnende elementen, als daar al sprake van was.

Het lag meer voor de hand dat de problemen te wijten waren aan een mechanische fout. De creatietanks die in het nieuwe kweeklab stonden, waren geavanceerde modellen, drie generaties beter dan de versie die in de Handen der Barmhartigheid stond.

Victor reed naar de vijfenveertig kilometer lange weg die hem naar de andere kant van Lake Pontchartrain zou voeren. Hij wist dat elke tegenvaller in zijn lange carrière steevast was gevolgd door een grote stap voorwaarts. Het universum was chaotisch van aard, maar hij drukte er zijn ordentelijk stempel op.

Dat hij een onoverwinnelijk karakter bezat, was te zien aan zijn kleding. Zijn treffen met Kameleon, de daaropvolgende confrontatie met het Werner-ding, en zijn vlucht uit de Barmhartigheid zou de meeste mensen niet in de koude kleren zijn gaan zitten. Maar zijn schoenen waren smetteloos, de vouw in zijn broek was scherp als altijd, en na een snelle blik in het achteruitkijkspiegeltje wist hij dat zijn mooie volle haardos nog steeds perfect zat.

50

Jocko liep om de glazen kist heen die op de bol-in-een-klauwpoten stond en bleef staan toen hij tegenover Erika stond, aan de andere kant van de kist. Hij vertrouwde het maar niets. ‘Geen bijouteriedoos. Doodskist.’

‘Een doodskist zou een deksel hebben gehad,’ zei Erika, ‘dus daarom denk ik dat er geen dode in ligt.’

‘Goed. Jocko weet genoeg. Laten we weggaan.’

‘Kijk,’ zei ze. Ze tikte boven op de kist, zoals ze ook bij haar vorige bezoek had gedaan.

Het glas klonk alsof het wel drie centimeter dik was, en op de plek waar ze op de kist getikt had, begon de roodgele nevel – of wat het ook maar mocht zijn – te rimpelen, ongeveer zoals er kringen in het water verschijnen als je er een steen in gooit. De rimpeling gleed in hemelsblauwe kringen over het oppervlak, waarna de rood-gele kleur weer verscheen.

‘Misschien moet u dat maar niet meer doen,’ vond Jocko. Ze tikte drie keer op de kist. Drie concentrische blauwe ringen verschenen en verspreidden zich, waarna de rood-gele kleur terugkwam.

Jocko keek boven de kist uit naar Erika en zei: ‘Jocko voelt zich niet zo lekker.’

‘Als je je bukt en onder de kist kijkt …’

‘Dat doet Jocko niet.’

‘Maar als je dat zou doen, zou je elektrische leidingen en buizen van verschillende grootte en kleur zien. Ze lopen vanaf de kist de grond in. Wat doet vermoeden dat er onder ons nog een ruimte is.’

Jocko legde beide handen op zijn maag en zei: ‘Beetje misselijk.’

‘Maar toch zit er geen kelder in dit huis.’

‘Jocko gaat nooit kelders in.’

‘Je hebt in een riool gezeten.’

‘Niet met plezier.’

Erika liep naar het uiteinde van de kist dat het verst van de deur af stond. ‘Als dit een doodskist was, denk ik dat dit het hoofdeinde zou zijn.’

‘Echt heel misselijk,’ zei Jocko.

Erika boog zich zo ver naar voren tot haar lippen slechts een paar centimeter van de glazen bovenkant verwijderd waren. Zachtjes zei ze: ‘Hallo, hallo, hallo, daarbinnen.’

In de rood-gele waas in de kist ging de duistere vorm ineens wild tekeer.

Jocko schoot verschrikt bij de kist weg, zo snel dat Erika niet begreep hoe hij ineens boven op de schoorsteenmantel was gekomen. Daar zat hij, zijn armen om de bronzen muurkandelaars geslagen.

‘Ik schrok de eerste keer ook heel erg,’ zei ze. ‘Maar toen was ik nog maar één keer in elkaar geslagen, en bovendien was Christine toen nog niet doodgeschoten. Nu schrik ik niet meer zo gauw.’

‘Jocko moet zo overgeven.’

‘Jij gaat niet overgeven, kleine vriend.’

‘Als we nu niet weggaan, moet Jocko overgeven.’

‘Kijk me eens aan en zeg eens eerlijk,’ zei ze. ‘Jocko is niet ziek, alleen maar geschrokken. Ik merkt het als je liegt, hoor.’

Hij keek recht in haar ogen en produceerde een zielig miauwerig geluidje. Uiteindelijk zei hij: ‘Jocko moet gaan, anders gaat Jocko overgeven.’

‘Dat valt me van je tegen.’

Hij keek haar beduusd aan.

Ze zei: ‘Als het waar is wat je zegt – waar is de kots dan?’

Jocko zoog de flappen van zijn mond naar binnen en beet erop. Hij keek beschaamd voor zich uit.

Toen Erika hem bleef aankijken, deed de trol zijn mond open, liet een van de muurkandelaars los en stak zijn vinger in zijn keel.

‘Ook als dat zou helpen,’ zei ze, ‘zou dat niet tellen. Als je misselijk was, heel echt misselijk, zou je kunnen overgeven zonder je vinger te gebruiken.’

Jocko deed ontzettend zijn best, kokhalsde wel, waarbij de tranen in zijn ogen sprongen, maar het lukte hem niet om over te geven. Hij deed zulke verwoede pogingen dat zijn rechtervoet van de schoorsteenmantel gleed, en toen hij zijn grip op de tweede muurkandelaar verloor, viel hij op de grond.

‘Zie je nou wat ervan komt als je tegen me liegt?’

De trol schaamde zich zo dat hij achter de oorfauteuil wegkroop.

‘Doe niet zo raar,’ zei Erika. ‘Kom eens hier.’

‘Jocko kan u niet aankijken. Kan niet.’

‘Natuurlijk wel.’

‘Nee. Jocko vindt het heel erg dat u hem haat.’

‘Wat een onzin. Ik haat je helemaal niet.’

‘U haat Jocko. Hij heeft tegen u gelogen.’

‘Maar ik weet dat je je lesje hebt geleerd.’

Van achter de stoel zei Jocko: ‘Ja. Hij heeft echt zijn lesje geleerd.’

‘Ik weet zeker dat Jocko nooit meer tegen me zal liegen.’

‘Nooit. Hij … Ik zal het nooit meer doen.’

‘Kom dan eens hier.’

‘Jocko schaamt zich zo.’

‘Dat hoeft helemaal niet. We zijn nog betere vriendjes dan eerst.’

Aarzelend kwam hij tevoorschijn. Bedeesd schuifelde hij naar het hoofdeinde van de glazen kist, waar Erika stond. ‘Voordat ik je om je mening vraag,’ zei ze, ‘wil ik je nog één ding laten zien.’

Jocko zei: ‘Oi.’

‘Ik zal precies hetzelfde doen wat ik gisteren ook gedaan heb. Laten we eens kijken wat er dan gebeurt.’

‘Oi.’

Weer boog ze zich naar de kist toe en zei: ‘Hallo, hallo, hallo, daarbinnen.’

De donkere vorm kwam weer in beweging, en weer verschenen er fonkelende blauwe kringen in de kist, net als toen ze erop getikt had.

Ze zei: ‘Ik ben koningin Esther, vrouw van koning Ahasveros.’

De blauwe kringen waren donkerder getint dan eerst. De duistere gedaante leek in de kist omhoog te komen, waardoor heel vaag een bleek gezicht zichtbaar werd, zonder duidelijke details.

Erika fluisterde tegen Jocko: ‘Zo ging het gisteren ook.’

Met angstige, opengesperde ogen keek de trol naar de contouren van het vormeloze gezicht dat achter het glas te zien was, en uit zijn open mond kwam een kleurige zeepbel.

Erika bracht haar lippen weer tot vlak bij de kist en zei nog eens: ‘Ik ben koningin Esther, vrouw van koning Ahasveros.’

Weer verschenen er grote blauwe kringen in de kist, en een rauwe, dreigende stem, die niet door het glas werd gedempt, zei: ‘Jij bent Erika Vijf, en je behoort mij toe.’

Jocko viel flauw.

51

Deucalion vertelde hun telefonisch dat ze meteen naar de hoofdingang van Crosswoods Waste Management moesten gaan. ‘Jullie zullen daar worden opgevangen door een Gamma en een Epsilon, maar die zijn te vertrouwen.’

De lange rijen met pijnbomen werd voor de hoofdingang onderbroken. Het drie meter hoge hek was afgezet met prikkeldraad en tegen inkijk afgeschermd met doeken.

Toen Carson afremde, zei ze: ‘Die zijn van het Nieuwe Ras. Die kunnen we toch onmogelijk vertrouwen? Ik krijg hier de zenuwen van, en het zint me helemaal niet.’

‘Dat komt door de cafeïne.’

‘Dat komt niet alleen door de cafeïne, Michael. Deze hele situatie, dat we aan Victors mensen zijn overgeleverd, zint me maar niks.’

‘Deucalion heeft er wel vertrouwen in,’ zei Michael. ‘Ik dus ook.’

‘Ik weet best aan welke kant hij staat. Maar soms doet hij een beetje raar en is hij uit zijn humeur en niet altijd even gemakkelijk te peilen.’

‘Laten we eens kijken. Hij is meer dan tweehonderd jaar oud, bestaat uit lichaamsdelen van diverse lijken die van een gevangeniskerkhof zijn gehaald. De helft van zijn gezicht ziet er goed uit, en de andere helft ligt in puin, wat wordt gemaskeerd doordat hij daar een tatoeage heeft zitten. Hij heeft twee harten, en wie weet is het daarbinnen bij hem qua inwendige organen een raar zootje bij elkaar. Hij heeft in het klooster gezeten, als monster op de kermis gestaan, en misschien zijn er nog wel veel meer dingen die hij gedaan heeft waar we geen weet van hebben. Hij heeft twee eeuwen aan oorlogen doorstaan en heeft daar drie gemiddelde mensenlevens lang over na kunnen denken, en hij heeft blijkbaar elk boek gelezen dat een beetje de moeite van het lezen waard is, waarschijnlijk honderd keer meer boeken dan jij, en duizend keer zoveel als ik. Hij heeft het verval van het christendom meegemaakt en de opkomst van een nieuw Gomorra. Hij kan onzichtbare deuren openen en zo met één stap aan de andere kant van de wereld komen omdat de bliksemflits die hem tot leven heeft gewekt, hem ook allerlei mysterieuze talenten heeft meegegeven. Tjonge, Carson, ik zou niet weten waarom hij soms een beetje raar overkomt of uit zijn humeur lijkt of niet te peilen is. Je hebt gelijk: hij probeert ons vast in de val te lokken, hij heeft de hele tijd maar zitten te doen alsof hij Victor wilde pakken; ze willen gewoon dat we naar die vuilstort gaan zodat ze ons bij het ontbijt kunnen opeten.’

Carson zei: ‘Als je op deze manier blijft doorrebbelen, krijg je geen cafeïnetabletten meer.’

‘Die heb ik ook helemaal niet meer nodig. Ik heb het gevoel dat mijn oogleden operatief aan mijn wenkbrauwen zijn vastgemaakt.’

In het licht van de koplampen zwaaide de dubbele poort van Crosswoods naar binnen open. Erachter lag de vuilnisbelt in de donkere maanloze nacht. Ze hadden het gevoel dat het daar donkerder was dan aan hun kant van het hek.

Toen Carson langzaam door de poort het terrein op reed, doemden er twee gestalten met zaklantaarns uit het donker op.

Een van hen was een man, die er tamelijk ruig uitzag maar toch knap was op een dierlijke manier. Hij droeg een smerig wit T-shirt, een spijkerbroek en rubberen lieslaarzen. In het indirecte schijnsel van de zaklantaarns leek de vrouw zo knap als een filmster. Haar blonde haar kon een wasbeurt gebruiken, en haar gezicht zat vol modderige vlekken, maar ze bezat zo’n overweldigende schoonheid dat alleen een modderpakking die verborgen had kunnen houden.

Met zijn zaklantaarn wees de man een plek aan om te parkeren, terwijl de vrouw voor de Honda achteruitliep en grijnzend zwaaide alsof Carson en Michael beminde familieleden waren die ze niet meer gezien had sinds ze met alle anderen op de vlucht was geslagen voor het opsporingsteam van het ministerie van Alcohol, Tabak en Vuurwapens.

Net als de man droeg ze een ongewassen wit T-shirt, een spijkerbroek en rubberen lieslaarzen, maar haar onflatteuze outfit benadrukte op de een of andere manier haar goddelijke vormen.

‘Ik krijg de indruk dat onze Victor niet zo zeer een wetenschapper als wel een geile bok is,’ zei Carson.

‘Nou, volgens mij kost het hem niets meer om ze wat ronde vormen mee te geven.’

Carson doofde de koplampen, zette de motor uit en zei: ‘We nemen al onze wapens mee.’

‘Voor het geval we onze eerbaarheid moeten beschermen.’

Carson zei: ‘Nu we toch hebben besloten dat jij mijn kinderen gaat krijgen, zal ik jouw eerbaarheid beschermen.’

Ze stapten uit, allebei met twee pistolen in hun holsters en een Urban Sniper in de hand, de loop naar de grond gericht.

De man maakte geen aanstalten hun een hand te geven. ‘Ik ben Nick Frigg. Ik run deze vuilstort.’

Nu Carson de vrouw van dichtbij zag, was ze nog meer onder de indruk van haar verschijning. Ze straalde iets wilds uit, maar ook iets vriendelijks, een dierlijke vitaliteit en geestdrift waardoor ze zeer innemend overkwam. Vol vuur verklaarde ze: ‘Mootje, mormel, mosterd, muis, muiten, mispel, misschien, mistig …’

Nick Frigg zei: ‘Je moet haar even wat tijd gunnen. Soms kan ze even niet op het juiste woord komen.’

‘… mol, mop, moker, mot, moer, moestuin, moeder. Moeder! Vanavond hebben we de moeder aller misbaksels gezien!’

‘Dit is Gunny Alecto,’ zei Nick. ‘Ze bestuurt een van onze zogenaamde afvalgaljoenen, grote machines die het vuilnis pletten en het stevig aanstampen.’

‘Wat bedoelen jullie met misbaksels?’ vroeg Michael.

‘Experimenten die in de Handen der Barmhartigheid zijn uitgevoerd maar helemaal mis zijn gegaan. Gespecialiseerde machines van vlees en bloed, misschien een strijder die ons had moeten helpen in de Laatste Oorlog, ook wel Alfa’s of Bèta’s die zich niet helemaal volgens plan ontwikkelden.’

‘Die begraven we hier,’ zei Gunny Alecto. ‘We behandelen ze met respect. Ze zien er ontzettend stom uit, maar ze hebben in feite wel dezelfde afkomst als wij, dus daarom zijn ze op een beetje rare manier toch familie.’

‘Die van vanavond was geen familie,’ zei Nick.

Er verscheen een deemoedige uitdrukking op Gunny’s gezicht. ‘O, vanavond, dat was helemaal anders dan anders. De moeder aller misbaksels, echt het mooiste wat ik ooit gezien heb.’

‘Dat heeft ons veranderd,’ zei Nick Frigg.

‘Totaal,’ zei Gunny, enthousiast knikkend.

‘Dat heeft ons inzicht gegeven,’ zei Nick.

‘Hiel, haas, haar, hop, heup, huis, heer, heel, hok, hooi, hoofd. Hoofd! De moeder aller misbaksels heeft in ons hoofd gesproken.’

‘We zijn erdoor bevrijd,’ zei Nick. ‘We hoeven nu niets meer te doen wat we eerst nog wel moesten doen.’

‘We haten jullie soort niet meer,’ zei Gunny. ‘We hebben zoiets van: waarom hebben we dat eigenlijk ooit wél gedaan?’

‘Dat is fijn om te horen,’ zei Carson.

‘Vroeger haatten we jullie zo hartgrondig,’ bekende Gunny. ‘Toen de doden van het Oude Ras hier op de vuilstort aankwamen, stompten we ze altijd in hun gezicht. We stompten ze over hun hele lijf, van top tot teen, steeds weer, tot er niets van hen over was dan versplinterde botten en flarden vlees.’

‘Eigenlijk,’ voegde Nick eraan toe, ‘hebben we dat vanavond ook nog met een paar van jullie soortgenoten gedaan.’

‘Dat was voordat we het grote gat waren binnengegaan en de moeder aller misbaksels hadden ontmoet en tot inkeer kwamen,’ verduidelijkte Gunny. ‘Man o man, hé, het leven ziet er nu absoluut heel anders uit.’

Carson pakte haar Urban Sniper iets anders beet, nu met beide handen, waarbij de loop niet meer naar de grond wees maar naar de lucht.

Zo onopvallend mogelijk hield Michael zijn Sniper op dezelfde manier vast, en hij zei: ‘Waar is Deucalion eigenlijk?’

‘We zullen jullie naar hem toe brengen,’ zei Nick. ‘Hij is toch de eerste, hè, de eerste door de mens gemaakte mens?’

‘Ja, absoluut,’ zei Carson.

‘Zeg,’ zei Michael, ‘we hebben een hond bij ons, die zit nog in de auto. Is hij daar veilig?’

‘Neem hem maar mee,’ zei Nick. ‘Honden vinden het heerlijk op de vuilnisbelt. Ze noemen me Nick de Hondenneus omdat ik uit hoofde van mijn functie hondengenen heb meegekregen, zodat ik tienduizend keer beter ruik dan jullie, al is dat nog maar de helft van wat een hond ruikt.’

Toen Michael het achterportier van de Honda opendeed, sprong Hertog eruit en stak hij zijn neus in de lucht om de uitgebreide serie nachtelijke geuren op te snuiven. Het beest keek met een wantrouwende blik naar Nick en Gunny, hield zijn kop scheef naar links, daarna naar rechts.

‘Hij ruikt Nieuw Ras,’ zei Nick. ‘En dat maakt hem onrustig. Maar hij ruikt ook nog iets anders aan ons.’

‘Omdat we in het grote gat zijn geweest,’ zei Gunny, ‘en omdat de moeder aller misbaksels in ons hoofd heeft gepraat.’

‘Zo is het,’ zei Nick. ‘Die hond weet dat.’

De Hertog van New Orleans begon aarzelend te kwispelen.

‘Ik ruik dat dit een lieve hond is,’ zei Nick. ‘Hij ruikt zoals ik zou willen ruiken als ik niet alleen wat hondengenen had maar helemaal hond was. Hij ruikt precies zoals een hond ruiken moet. Jullie zullen wel blij met hem zijn.’

Carson keek Michael aan alsof ze wilde zeggen: Zijn we wel goed bij ons hoofd als we met die twee naar die donkere, afgelegen plek gaan?

Hij wist precies wat ze bedoelde, want hij zei: ‘Nou, het is hier wel erg donker en afgelegen, maar we hebben drie krankzinnige dagen meegemaakt, en ik denk dat we vanavond wel eens een omslag zouden kunnen meemaken. Ik durf op Deucalion en Hertog te vertrouwen.’

52

Erika droeg Jocko van de raamloze Victoriaanse salon door de geheime gang.

Toen de trol flauwviel, was hij helemaal van de wereld. Hij zakte zo diep weg dat hij tijdens deze korte bewustzijnsonderbreking waarschijnlijk een kamer met uitzicht op de dood had gekregen.

Hij lag zo slap als een vaatdoek in haar armen. Zijn hoofd bungelde heen en weer, zijn mond stond open, de flappen flapperden, en er lag een kleurige zeepbel tussen zijn tanden, die pas uiteenspatte toen ze hem in een stoel in de bibliotheek legde.

Jocko was nog steeds het toppunt van lelijkheid. Als een kind ooit per ongeluk een blik op hem zou werpen, zou de ongelukkige dreumes nog jarenlang last van bedplassen houden en hield hij er een trauma voor het leven aan over. Maar door Jocko’s kwetsbaarheid, zijn geestdrift en zijn ontroerende doorzettingsvermogen raakte Erika op hem gesteld. Ze merkte tot haar verbazing dat haar genegenheid voor de trol met het uur toenam.

Als deze residentie een huisje in het bos was, als Jocko om de haverklap in gezang uitbarstte, en als er nog zes anderen waren zoals hij, zou Erika zich een heus Sneeuwwitje hebben gevoeld.

Ze liep terug naar de raamloze salon. Op de drempel wierp ze een blik op de vormeloze schaduw in de roodgele gloed.

Omdat het vertrek zo zorgvuldig was ingericht, vermoedde ze dat Victor hier regelmatig kwam om het schepsel in de glazen kist voor langere tijd gezelschap te houden. Als hij hier maar weinig kwam, zou hij het niet zo gezellig hebben ingericht.

Ze sloot de stalen deur en schoof de vijf grendels dicht. Ook de deur aan het eind van de gang met de spijlen deed ze op slot.

Toen Erika weer in de bibliotheek kwam en de boekenplanken weer op hun plaats waren geschoven, zag ze dat Jocko bij kennis was gekomen. Zijn benen bungelden over de rand van de stoel, en hij had zijn armen op de leuningen gelegd. Hij zat rechtop en hield de leuningen krampachtig vast, alsof hij in een achtbaan zat en zich schrap zette in afwachting van de volgende duik naar beneden.

‘Hoe voel je je, Jocko?’

Hij zei: ‘Gepikt.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Net alsof bijvoorbeeld tien vogels op je hoofd willen pikken. Je probeert jezelf te beschermen, en hun vleugels flapperen tegen je handen en armen, flapper, flapper, flapper tegen je gezicht. Jocko voelt zich erg flapperig.’

‘Ben je wel eens door vogels aangevallen?’

‘Alleen als ze me in de gaten kregen.’

‘Dat klinkt afschuwelijk.’

‘Nou, dat gebeurt alleen als Jocko buiten is. En meestal alleen overdag, want ’s nachts is het maar één keer voorgekomen. Of eigenlijk twee keer, als vleermuizen ook meetellen.’

‘Er is hier een barretje in de bibliotheek. Misschien zal een drankje je goed doen.’

‘Is er ook rioolwater met interessante stukjes erin?’

‘Ik ben bang dat we alleen mineraalwater uit een flesje hebben, of water uit de kraan.’

‘O. Doe dan maar een whisky.’

‘Wil je een whisky on the rocks?’

‘Nee, alleen met wat ijsblokjes, graag.’

Even later, toen Erika hem zijn whisky gaf, ging haar mobieltje. ‘Alleen Victor heeft dit nummer.’

Ze vond dat Jocko verbitterd klonk toen hij mompelde: ‘Hij die hem heeft geschapen die ik was,’ maar misschien verbeeldde ze zich dat maar.

Ze haalde het toestel uit haar broekzak. ‘Ja?’

We gaan een tijdje uit New Orleans weg,’ zei Victor. We vertrekken meteen.’

Omdat haar man het soms impertinent vond als ze hem vragen stelde, vroeg Erika niet waarom ze weggingen maar zei ze alleen maar: ‘Dat is goed.’

‘Ik ben al onderweg naar het kweeklab. Neem jij de grote Mercedes maar, de GL550.’

‘Goed, Victor. Morgen?’

‘Doe niet zo stom. Ik zei toch meteen? Vanavond nog. Binnen het uur. Neem kleren voor twee weken mee. Vraag het personeel maar om je te helpen. Als je maar opschiet.’

‘Moet ik ook kleren voor jou meenemen?’

‘Ik heb daarginds een garderobe. Hou nou eens je mond en luister.’

Victor vertelde haar waar de grote kluis in huis was en wat ze daaruit moest meenemen.

Toen zei hij: ‘Als je buiten bent, moet je even naar het noordwesten kijken. De lucht staat daar in brand.’ Met die woorden beëindigde hij het gesprek.

Erika klapte haar mobieltje dicht en stond een ogenblik in gedachten verzonken.

Vanuit de stoel zei Jocko: ‘Was hij gemeen tegen u?’

‘Hij … is zoals hij is,’ antwoordde ze. ‘Blijf hier maar even wachten. Ik ben zo weer terug.’

De dubbele tuindeur van de bibliotheek gaf toegang tot een overdekt terras. Toen Erika naar buiten liep, hoorde ze in de verte het geloei van sirenes.

In het noordwesten werden de laaghangende onweerswolken door een vreemde gloed verlicht: een fel oplaaiend schijnsel, net zo helder en spierwit als spoken, als je tenminste in spoken geloofde.

De felle gloed vormde een afspiegeling van een onvoorstelbaar heet en laaiend vuur. Het had er alle schijn van dat de Handen der Barmhartigheid in lichterlaaie stond, het gebouw waar zij was ontstaan en ter wereld was gekomen.

Het geluid van de regen die door de bomen joeg en het gazon doorweekte, klonk een beetje als een knetterend vuur, maar hier hing geen brandgeur in de lucht. De avondlucht was schoon en fris, en ze rook het aroma van jasmijn. Op dit moment, voor het eerst in haar korte maar enerverende bestaan, voelde ze helemaal dat ze leefde.

Ze liep weer naar binnen en ging op het voetenbankje zitten dat voor Jocko’s stoel stond. ‘Kleine vriend, je bent in de geheime gang geweest die naar de verborgen kamer leidde, en je hebt gezien hoe de twee stalen deuren vergrendeld waren.’

‘Jocko gaat daar niet meer heen. Jocko is nu op genoeg enge plekken geweest. Hij wil nu alleen nog maar naar leuke plekken toe.’

‘Je hebt de verborgen kamer gezien, en de glazen kist met de vormeloze, levende schaduw.’

Jocko huiverde en nam een slok van zijn whisky.

‘Je hebt de stem gehoord die uit de kist klonk.’

De trol deed zonder veel succes een poging met een lage, rauwe, dreigende stem te praten en citeerde: “Jij bent Erika Vijf, en je behoort mij toe.”’

Met zijn eigen stem zei hij: ‘Die kist is minstens veertienhonderd keer te eng voor Jocko. Als Jocko geslachtsdelen had, zouden die zijn verschrompeld en van zijn lijf zijn gevallen. Flauwvallen was het enige wat Jocko kon.’

‘Weet je nog dat ik je had meegenomen omdat ik je mening wilde horen? Voordat ik verderga, wil ik je op je hart drukken alleen te zeggen wat je werkelijk voelt. Werkelijk, echt werkelijk.’

De trol voelde zich enigszins opgelaten maar keek Erika desondanks recht in de ogen. Hij zei: ‘Werkelijk, echt werkelijk. Niet meer van Jocko moet een plas of Jocko moet overgeven. Dat was de oude Jocko. Die Jocko is voorbij.’

‘Goed dan. Ik wil graag je oprechte mening over twee zaken. We weten niet wat die vormeloze schaduw is. Maar als je afgaat op wat je gehoord en gezien hebt, is dat ding in de glazen kist dan gewoon een ding, of is het iets kwaadaardigs?’

‘Iets kwaadaardigs,’ zei de trol meteen. ‘Kwaadaardig, niet te vertrouwen, giftig, en mogelijk heel bedreigend.’

‘Fijn dat je zo eerlijk bent.’

‘Graag gedaan.’

‘Nu mijn tweede vraag.’ Ze boog zich naar Jocko toe en keek hem diep in zijn ogen. ‘Als het ding in de glazen kist is gemaakt door een mens, bedacht en ontworpen en tot leven gewekt door een mens, denk je dan dat die persoon een goed of een slecht mens is?’

‘Slecht,’ zei Jocko. ‘Slecht, verdorven, laaghartig, onbetrouwbaar, onguur, vals, kwaadaardig, hatelijk, totaal onaangenaam.’

Erika bleef hem een halve minuut lang aankijken en kwam toen overeind. ‘We moeten uit New Orleans weg en naar het kweeklaboratorium toe. Je hebt kleren nodig.’

Jocko frunnikte aan het tafellaken dat hij als een sarong om zich heen had geslagen en zei: ‘Dit is het enige kledingstuk dat Jocko ooit gehad heeft. Dat gaat prima.’

‘Je zult naar buiten moeten, of in elk geval in de Mercedes.’

‘Stop Jocko maar in de kofferbak.’

‘Het is een suv. Daar zit geen kofferbak in. Ik zal kleren voor je zoeken, zodat je eruitziet als een gewoon jongetje.’

De trol keek haar verwonderd aan, waardoor zijn gezicht weer van angst vertrokken leek. ‘Welke briljante geest kan nou zulke kleren maken?’

‘Dat weet ik niet,’ moest Erika bekennen, ‘maar ik heb wel een idee. Glenda. Ze zorgt voor de bevoorrading en doet alle inkopen. Eten, papier, linnengoed, uniformen voor het personeel, versiering voor de feestdagen …’

‘Koopt ze ook zeep?’ vroeg Jocko.

‘Ja, alles, ze koopt altijd alles.’

Hij zette zijn lege whiskyglas neer en klapte in zijn handen. ‘Jocko zou graag de dame ontmoeten die zeep koopt.’

‘Dat lijkt me geen goed idee,’ zei Erika. ‘Blijf jij maar hier, zodat niemand je ziet, dan ga ik wel met Glenda praten om te horen wat ze kan doen.’

De trol stond op uit zijn stoel en zei: ‘Jocko heeft het gevoel dat hij beter een dansje of een radslag kan gaan maken, of op zijn handen kan gaan lopen. Of wat dan ook.’

‘Weet je wat jij zou kunnen doen?’ vroeg Erika. ‘Je zou wat boeken voor onderweg mee kunnen nemen.’

‘Ik ga u voorlezen,’ wist hij zich te herinneren.

‘Precies. Kies maar een paar mooie boeken uit. Een stuk of twintig.’

Terwijl de trol naar de dichtstbijzijnde boekenplank liep, ging Erika snel weg om Glenda te zoeken.

Bij de deur draaide ze zich nog even om. ‘Weet je wat, Jocko? Kies er ook maar vier of vijf uit die een beetje gevaarlijk lijken. En misschien ook een waarvan je denkt dat die echt heel gevaarlijk is.’

53

De krachtige motor doet het chassis van de auto trillen. De banden op het wegdek veroorzaken trillingen die op de rest van het voertuig worden overgebracht.

Zelfs op de zachte bekleding van de achterbank zijn die trillingen nog voelbaar, vooral voor een wezen dat gevoelig voor trillingen is geworden in de tijd dat hij in een vloeistof dreef en de trillingen de enige zintuiglijke input waren.

Net als de trillingen die van de vriezer op de met vloeistof gevulde zak werden overgebracht, vindt Kameleon ze aangenaam noch onaangenaam.

Hij wordt niet langer door extreme kou gekweld.

Ook wordt hij niet meer gekweld door een gevoel van machteloosheid, want machteloos is hij nu niet meer. Hij is vrij, eindelijk vrij, ook vrij om te doden.

Op dit moment wordt Kameleon alleen gekweld doordat hij niet in staat is een prooi te lokaliseren. Hij heeft de geuren van talloze vrijgestelden geroken, waarvan de meesten dood waren.

De enige prooi die hij in het laboratorium had opgespoord, veranderde in een vrijgestelde, enkel seconden voordat hij zou hebben toegeslagen. Dit was frustrerend voor Kameleon, want hij kon een dergelijke transformatie niet verklaren. Zijn programma voorzag niet in deze mogelijkheid.

Kameleon kan zich goed aanpassen. Als het programma en de praktijk met elkaar in tegenspraak lijken, redeneert Kameleon net zo lang tot hij snapt waarom het programma het fout had.

Wantrouwen is Kameleon niet onbekend. In het lab bleef hij degene in de gaten houden die zich had getransformeerd. Hij kende diens gezicht uit het verleden en van de film, maar vanwege de transformatie zag hij de man als de puzzel.

De puzzel was druk aan de slag gegaan, druk bezig in het lab, en was overal naartoe gerend. Juist vanwege deze onrustige activiteiten werd Kameleon nog wantrouwender.

Op de gang kwam de puzzel een ding tegen dat niet overeenkwam met de uitgebreide soortenbeschrijvingen die Kameleon in zijn programma had zitten. Dit ding was groot, bewoog zich uiterst chaotisch voort en leek absoluut niet op een vrijgestelde, maar had wel die geur.

De puzzel was het gebouw ontvlucht, en omdat Kameleon geen enkele prooi had geroken, was er geen reden voor hem om nog langer in het gebouw te blijven. Hij was de puzzel gevolgd.

Terwijl ze door de gangen liepen, bespeurde Kameleon een vleugje prooi-geur onder de vrijgestelde-geur van de puzzel.

Interessant.

Toen ze eenmaal in de auto waren beland en het voertuig zich in beweging zette, leek de puzzel zich steeds meer te ontspannen en vervloog de prooi-geur steeds meer.

Nu is alleen de geur van een vrijgestelde nog over.

Wat heeft dit allemaal te betekenen?

Kameleon overdenkt wat er allemaal gebeurd is.

Hij zit op de achterbank, heeft de verschijningsvorm van de achterbank aangenomen en wacht op wat komen gaat. Hij heeft er alle vertrouwen in dat er weer iets komen gaat. Dat gebeurt altijd.

54

Erika belde Glenda op, de vrouw die over de bevoorrading ging en nu in de slaapzaal was. Erika vroeg of ze onmiddellijk naar de lunchkamer voor het personeel wilde komen. Dat vertrek bevond zich in de zuidvleugel op de begane grond en was bereikbaar via de gang op het zuiden, of via een buitendeur.

Binnen een paar minuten verscheen Glenda bij de buitendeur. Ze liet haar paraplu buiten staan en betrad de lunchkamer met de woorden: ‘Zijn er spullen nodig, mevrouw Helios?’

Ze was een struise vrouw van het Nieuwe Ras en had kort kastanjebruin haar en een sproeterig gezicht. Ze droeg een jumpsuit, vrijetijdskleding, en ze leek gewend om dingen te tillen en te verslepen. Omdat ze de enige was die over de bevoorrading ging, bestond haar taak niet alleen uit boodschappen doen, maar moest ze de spullen ook vervoeren en ze op de daarvoor bestemde plek zetten.

‘Ik ben net iets meer dan een dag geleden uit de tank gekomen,’ zei Erika, ‘zodat mijn gedownloade gegevens nog niet goed zijn afgestemd op de ervaringen uit de echte wereld. Er is iets wat ik onmiddellijk wil hebben, vanavond nog, en ik hoop dat jij me met jouw kennis van de markt daarbij kunt helpen.’

‘Wat hebt u nodig, mevrouw?’

Erika stak voortvarend van wal: ‘Jongenskleding. Schoenen, sokken, een broek, shirts. Ook ondergoed, denk ik. Een dun jasje. En een petje of zo. Hij is ongeveer 1,20 meter lang, weegt zo’n vijfentwintig kilo. O, en hij heeft een tamelijk groot hoofd, zeker voor een jongen, dus het zou fijn zijn als de pet verstelbaar is. Kun je die spullen meteen voor me halen?’

‘Mevrouw Helios, mag ik vragen …’

‘Nee,’ onderbrak Erika haar, ‘dat mag je niet. Dit is iets wat ik van Victor meteen naar hem toe moet brengen. Ik trek Victor nooit in twijfel, ook als zijn verzoek soms wat vreemd overkomt, en zo hoort dat ook. Moet ik je soms vertellen waarom ik mijn man nooit in twijfel trek?’

‘Nee, mevrouw.’

Het personeel wist waarschijnlijk wel dat de Erika’s werden mishandeld en de pijn dan niet mochten uitschakelen.

‘Ik dacht al dat je het zou begrijpen, Glenda. We lopen met z’n allen op drijfzand, nietwaar, of we nu bevoorrader of echtgenote zijn.’

Glenda voelde zich opgelaten door deze ontboezemingen en zei: ‘Er is op dit tijdstip geen winkel open waar ze jongenskleding verkopen. Maar …’

‘Ja?’

Glenda keek haar met een angstige blik aan, en op haar eerst nog zo onbewogen gezicht gleed een bezorgde uitdrukking. ‘Hier in huis liggen heel veel kleren voor jongens en meisjes.’

‘Hier in huis? Maar hier wonen helemaal geen kinderen.’

Glenda begon te fluisteren. ‘U moet dat maar niet doorvertellen.’

‘Doorvertellen? Wat? En aan wie?’

‘U moet het maar niet aan meneer Helios vertellen.’

Erika wist dat het personeel medelijden met haar had doordat ze door haar man mishandeld werd, en ze besloot dat gegeven handig uit te spelen. ‘Glenda, ik word niet alleen vanwege mijn fouten in elkaar geslagen, maar steeds wanneer het mijn … schepper uitkomt. Ik weet zeker dat ik weer klappen krijg als ik met slecht nieuws aan kom zetten. Al je geheimen zijn veilig bij mij.’

Glenda knikte. ‘Komt u dan maar mee.’

De zuidelijke gang op de begane grond leidde ook naar een aantal voorraadkamers. Een van de grootste hiervan was een koelruimte van vijfenhalf bij zes meter, waar een tiental zeer exclusieve bontjassen werden bewaard: nerts, hermelijn, poolvos … Victor sympathiseerde niet met de antibontbeweging, omdat hij zich bezighield met zaken van groter belang, zoals de antimensenbeweging.

Er stonden niet alleen rekken met bontjassen, maar ook diverse kasten met een grote verscheidenheid aan kleren, zoveel dat ze niet eens allemaal in de enorme kleerkast op Erika’s slaapkamer zouden passen. Victor hoefde niet steeds bij elke nieuwe Erika een nieuwe garderobe aan te schaffen, omdat hij zijn vrouwen exact identiek schiep. Wel wilde hij dat zijn Erika zich te allen tijde stijlvol kleedde, waarbij hij vond dat ze zich niet met een beperkte kledingcollectie hoefde te behelpen.

Glenda liep naar ladekasten achter in dit kledingmagazijn en haalde zenuwachtig allerlei kinderkleding tevoorschijn, het ene artikel na het andere, zowel voor jongens als voor meisjes, in verschillende maten.

‘Waar komt dit allemaal vandaan?’ vroeg Erika.

‘Mevrouw Helios, als hij hierachter komt, zal hij Cassandra elimineren. Terwijl dit juist het enige is waar ze gelukkig van wordt. We worden er allemaal gelukkig van. Door haar durf en haar verborgen leven schenkt ze de rest van ons een sprankje hoop.’

‘Je weet wat me te wachten staat als ik met slecht nieuws aan kom zetten.’

Glenda verborg haar gezicht in een gestreept poloshirtje. Even dacht Erika dat de vrouw huilde, omdat het shirtje in haar handen trilde en haar schouders schokten. Maar in plaats daarvan bleek Glenda de geur van het shirtje diep op te snuiven, alsof ze de geur van de jongen wilde ruiken die het shirtje had gedragen, en toen ze opkeek, straalde ze van geluk.

‘De afgelopen vijf weken is Cassandra ’s nachts naar buiten geslopen om kinderen van het Oude Ras dood te maken.’

Cassandra, de wasvrouw.

‘O,’ zei Erika. ‘Aha.’

‘Ze kon het niet opbrengen om nog langer met het moorden te wachten. De rest van ons … We hebben grote bewondering voor haar lef, maar zelf zijn we nog niet zo ver.’

‘En … wat gebeurt er met de lijken?’

‘Cassandra brengt ze hierheen, omdat we dat wel spannend vinden. De vuilnismannen die hier altijd komen om spullen voor de vuilstort op te halen, nemen de kinderen dan ook mee, zonder vragen te stellen. Het is zoals u zei: we lopen met z’n allen op drijfzand.’

‘Maar jullie houden de kleren.’

‘U weet hoe de slaapzaal eruitziet. Geen centimeter bergruimte over. Daar kunnen we de kleren niet kwijt. Maar we kunnen het ook niet over ons hart verkrijgen ze weg te doen. Soms halen we hier wat kleren vandaan en brengen ze naar de slaapzaal, om … nou ja, om ermee te spelen. En o, het is heerlijk, mevrouw Helios, aan de vermoorde kinderen te denken en Cassandra te horen vertellen hoe ze ze stuk voor stuk heeft doodgemaakt. Iets heerlijkers bestaat er niet, het enige geluk dat we ooit gehad hebben.’

Erika wist dat er iets ingrijpends met haar gebeurde toen ze merkte dat ze Glenda’s relaas verontrustend en zelfs griezelig vond, en toen het idee haar tegenstond om die arme lieve trol in de kleren van vermoorde kinderen te steken. Het feit dat ze daarbij aan ‘vermoorde’ in plaats van ‘dode’ kinderen dacht, gaf aan dat er een revolutie in haar denkpatroon had plaatsgevonden.

Ze werd verscheurd door een zeker medelijden met Cassandra, Glenda en de rest van het personeel, en ze gruwde van het idee dat Cassandra de meest weerloze wezens van het Oude Ras aanviel. Ook vond ze het zielig voor de kinderen die vermoord werden, al was ze voorgeprogrammeerd om niets dan afgunst, woede en haat voor ze te voelen.

Wat ze nu voor Jocko deed, ging een grens over die Victor in het drijfzand had aangegeven, niet alleen voor haar maar voor hen allen. De merkwaardige vriendschap die zo snel tussen haar en de trol was ontstaan, viel eigenlijk buiten haar emotionele reikwijdte. Terwijl hun band nog groeide, wist ze dat het kon betekenen dat er iets in haar functioneren haperde, zoals dat ook was voorgekomen bij William, de butler.

Het was haar toegestaan gevoelens van erbarmen, nederigheid en schaamte te hebben, iets wat de anderen niet kenden, maar alleen omdat Victor kickte op haar pijn en haar angsten. Het was niet zijn bedoeling dat de delicate gevoelens waarmee zijn Erika’s waren uitgerust, op anderen dan hem gericht werden, of dat iemand de kans kreeg anders te reageren op de tederheid waartoe zijn vrouw in staat was dan met de minachting en het geweld waarop hij haar vergastte.

Tegen Glenda zei ze: ‘Ga maar terug naar de slaapzaal. Ik zal uitkiezen wat ik kan gebruiken, en de rest terugleggen.’

‘En u rept er met geen woord over.’

‘Ik rep er met geen woord over,’ beloofde Erika.

Toen Glenda wilde weggaan, bleef ze aarzelend staan en zei ze: ‘Denkt u misschien dat …’

‘Misschien wat, Glenda?’

‘Denkt u misschien dat … het einde nabij is?’

‘Bedoel je het einde van het Oude Ras, voor eens en voor altijd, de complete uitroeiing?’

De vrouw keek Erika aan en richtte haar blik toen naar het plafond, terwijl er tranen in haar ogen sprongen. Met een stem die verstikte van angst zei ze: ‘Er moet een einde aan komen, weet u. Dat moet echt.’

‘Kijk me aan,’ zei Erika.

Glenda gehoorzaamde, zoals ze was voorgeprogrammeerd, en keek Erika recht in de ogen.

Erika veegde de tranen uit het gezicht van de vrouw. ‘Wees maar niet bang.’

‘Het is dat of woede. En ik ben doodop van de woede.’

Erika zei: ‘Het einde is nabij.’

‘Weet u dat zeker?’

‘Ja. Zeer nabij.’

‘Hoe dan? Wat voor einde?’

‘In de meeste gevallen is het einde niet iets om naar uit te kijken, maar in dit geval … maakt het niet uit hoe het einde eruit zal zien. Denk je ook niet?’

De vrouw knikte nauwelijks merkbaar. ‘Mag ik het ook aan de rest vertellen?’

‘Hebben ze daar iets aan?’

‘O, ja, mevrouw. Het leven is nooit makkelijk geweest, weet u, maar de laatste tijd al helemaal niet.’

‘Vertel het ze dan maar.’

De vrouw leek Erika aan te kijken met een gevoel dat nog het dichtst bij dankbaarheid in de buurt kwam. Na een korte stilte zei ze: ‘Ik weet niet wat ik zeggen moet.’

‘Ik ook niet,’ zei Erika. ‘Zo zijn we nu eenmaal.’

‘Tot ziens, mevrouw Helios.’

‘Tot ziens, Glenda.’

De vrouw verliet het magazijn, en Erika deed haar ogen even dicht, omdat ze het niet op kon brengen haar blik te richten op de kledingstukken die voor haar voeten op de grond lagen.

Toen deed ze haar ogen open en hurkte bij de kleren neer. Ze koos wat kleren uit waarvan ze dacht dat die haar vriend wel zouden passen.

Het waren kleren van kinderen die vermoord waren, maar desalniettemin kleren. En als het universum niet zoals Victor beweerde een chaotisch geheel zonder enige betekenis was, als sommige dingen in het leven heilig waren, dan waren het deze nederige kledingstukken wel, gedragen door onschuldige martelaren. Met deze kleren aan zou haar vriend zich niet alleen onopvallend kunnen verplaatsen, maar zou hij ook door een hogere macht beschermd worden.

55

Hertog trippelde voor hen uit over de brede aarden wal die tussen grote groeves vol afval door liep, alsof hij er de weg kende.

Omdat de maan en de sterren zich achter de dreigende wolken schuilhielden, bleef Crosswoods voor het grootste gedeelte in het donker verborgen. In de verte brandden een paar vuren.

Carson en Michael liepen achter de hond aan, samen met Nick Frigg en Gunny Alecto, die met hun zaklantaarns heten zien waar ze moesten oppassen voor kuilen en waar de rand van de wal verraderlijk kon zijn, alsof ze in hun hoofd een complete kaart van het gebied hadden.

‘Ik ben een Gamma,’ zei Nick, ‘of dat was ik eigenlijk, en Gunny is een Epsilon.’

‘Of dat was ik eigenlijk,’ zei ze. ‘Nu ben ik een herboren vrijgeborene, en ik haat niemand meer. Ik ben niet meer bang.’

‘Het is alsof er steeds een ijzeren ring om ons hoofd heeft gezeten, en nu die weg is, is de druk ook verdwenen,’ zei Nick.

Carson wist niet goed wat ze moest denken van hun opmerkingen dat ze opnieuw geboren waren. Nog steeds hield ze er rekening mee dat ze plotseling op haar af zouden komen met net zo weinig goeds in de zin als een cirkelzaag.

‘Sein, snor, sneeuw, snip, soep, steen, spoor, spoken, soda, som, slak, seks. Seks!’ Gunny schaterde het uit toen ze op het goede woord was gekomen. ‘Man, o, man, ik ben zo benieuwd hoe het zal zijn als de hele troep weer aan het seksen slaat en we elkaar in elk standje te grazen nemen, maar dan zonder dat we boos zijn, en zonder dat er geslagen of gebeten wordt, dus dat we alleen maar leuke dingen met elkaar doen. Daar ben ik wel benieuwd naar.’

‘Ik ook,’ zei Nick. ‘Benieuwd. Oké, jongens, hier gaan we langs die wal naar beneden, de westelijke groeve in. Zien jullie daar die fakkels en olielampen? Daar staat Deucalion al te wachten.’

‘Hij staat daar bij dat grote gat,’ zei Gunny.

Nick zei: ‘We gaan met z’n allen weer het grote gat in.’

‘Het is me het nachtje wel,’ vond Gunny.

‘Krankzinnig, hè?’ zei Nick instemmend.

‘Wat een nachtje, hè, Nick?’

‘Zeg dat wel,’ vond Nick.

‘Gaan we wéér dat grote gat in!’

‘Het is inderdaad een heel groot gat.’

‘En wij gaan daar wéér in!’

‘Absoluut. Het grote gat in.’

‘De moeder aller misbaksels!’

‘Dat zal me wat wezen.’

‘Ik ben er helemaal klaar voor!’ zei Gunny.

‘Ik ben er ook helemaal klaar voor,’ zei Nick.

Gunny greep Nick in diens kruis en zei: ‘Dat kan ik wel voelen!’

‘Dat kun je wel snappen.’

‘Jij snapt dat ik dat wel snap.’

‘En óf ik dat snap.’

Als dit gesprek nog even zo doorging, dacht Carson, dan zou ze op een holletje teruggaan naar de auto óf haar Urban Sniper op de twee leegschieten.

Michael redde haar door de cadans van het gesprek te doorbreken en aan Nick te vragen: ‘Hoe kun je met deze stank om je heen leven?’

‘Hoe kun je leven zónder deze stank?’ vroeg Nick.

Ze verlieten de aarden wal en liepen langs de helling de westgroeve in. Het afval kraakte en knerpte en ritselde onder hun voeten, maar de ondergrond was tamelijk compact en zakte nauwelijks in.

Meer dan tien mensen stonden bij Deucalion, die een kop boven de langste uitstak. Hij had zijn lange zwarte jas aan en zijn capuchon teruggeslagen. Zijn voor de helft verwoeste en getatoeëerde gezicht leek in het schijnsel van de fakkels niet zo angstaanjagend als je in deze setting en onder deze omstandigheden zou hebben verwacht. Eigenlijk was hij een toonbeeld van kalme zelfverzekerdheid en onverschrokken vastberadenheid, waardoor Carson aan haar vader moest denken, die eerst in het leger had gezeten voordat hij rechercheur werd. Deucalion straalde kracht en integriteit uit, leiderscapaciteiten waardoor mensen zoveel vertrouwen krijgen dat ze bereid zijn ten strijde te trekken, en dat was blijkbaar precies wat ze van plan waren te gaan doen.

Michael zei tegen hem: ‘Hé, grote reus, je doet net of we hier in een rozentuin staan. Hoe kun je tegen die stank?’

‘Gecontroleerde synesthesie,’ legde Deucalion uit. ‘Ik zet de geuren om in kleuren, zodat ik hier nu op één grote regenboog sta.’

‘Ik mag hopen dat je me voor de gek houdt.’

‘Carson,’ zei Deucalion, ‘er is hier iemand die je graag wil spreken.’

Van achter Deucalion stapte een prachtige vrouw tevoorschijn, gekleed in een vlekkerige, bemodderde jurk.

‘Goedenavond, rechercheur O’Connor.’

Carson herkende de stem van de telefoon, en zei: ‘Mevrouw Helios.’

‘Ja. Erika Vier. Ik moet me verontschuldigen voor de staat van mijn kleding. Ik ben iets meer dan een dag geleden vermoord en onder vuilnis begraven. Die lieve Victor had me hierheen gestuurd zonder me vochtige tissues en een schoon setje kleren mee te geven.’

56

Nadat Erika de kinderkleren bij Jocko in de bibliotheek had achtergelaten, ging ze naar de slaapkamerstilte, waar ze snel voor zichzelf wat kleren in een koffer deed. Ze ruimde het bloed in het halletje niet op. Eigenlijk had ze het lijk van Christine in een deken zullen rollen en de vuilnismannen van het Nieuwe Ras moeten bellen om te vragen of ze het lijk naar Crosswoods konden brengen, maar dat deed ze niet. Want als ze per slot van rekening naar het raam liep en naar het noordwesten keek, zou ze zien dat de hemel in brand stond. En het werd nog veel erger. Misschien zou het iets uitmaken als de autoriteiten een vermoorde huishoudster in dit herenhuis aantroffen, maar misschien ook niet.

Maar goed, ook als Victor door de ontdekking van Christines lijk in de problemen kwam, had Erika zich voorgenomen om zich daar niets van aan te trekken. Ze vermoedde dat ze dit huis of New Orleans nooit zou weerzien, en dat ze niet lang meer de vrouw van Victor zou zijn.

Nog maar enkele uren geleden had ze met zwier, of misschien met een zekere onverschilligheid, macabere voorvallen het hoofd geboden, bijvoorbeeld de butler die zijn vingers afbeet. Maar nu raakte ze al de kluts kwijt als er een levenloze Bèta in de slaapkamer lag. Ze begreep nog niet helemaal waarom ze daardoor zo van slag raakte.

Ze legde haar koffer op bed, aan het voeteneinde, en koos een kleinere koffer voor de spullen van Victor die ze voor hem uit de kluis moest halen.

Dat er een grote kluis in huis aanwezig was, was niet in haar hersenen gedownload toen ze nog in de tank lag, maar was haar pas een paar minuten geleden ter ore gekomen, toen Victor haar had verteld hoe ze bij de kluis kon komen.

In een nis van zijn reusachtige inloopkast, die zo groot was als de officiële eetkamer beneden, stonden drie spiegels die tot aan het plafond reikten. Als Victor zich had aangekleed, ging hij altijd in de nis staan om te zien of hij perfect gekleed was en of zijn voorkomen het beoogde effect sorteerde.

Erika ging in de nis staan en zei tegen haar spiegelbeeld: ‘Twaalf vijfentwintig is vier één.’

Met een stemherkenningsprogramma herkende de huiscomputer de vijf woorden als de eerste helft van de combinatie tot de kluis. De middelste spiegel schoof omhoog, waardoor er een onopvallende stalen deur zonder scharnieren of deurkruk of sleutelgat zichtbaar werd.

Toen ze zei: ‘Twee veertien is tien eenendertig’, hoorde ze dat het slot werd ontgrendeld, waarna de deur met een pneumatisch gesis openging.

Behalve hoge hangkasten bevatte de kluis ook lage laden, alle van dezelfde afmetingen: dertig centimeter diep, zestig centimeter breed. In elk van de drie muren bevonden zich twaalf laden, in totaal genummerd van 1 tot 36.

Uit la 5 haalde ze zestien stapels van honderddollarbiljetten, die ze in het koffertje deed. Elk stapeltje had een waarde van vijftigduizend dollar, in totaal dus achthonderdduizend dollar.

La 12 bevatte een kwart miljoen dollar aan euro’s, en ook dat geld stopte ze in de koffer.

Uit la 16 haalde ze een miljoen dollar aan aandelen, die elk een waarde van vijftigduizend dollar vertegenwoordigden.

La 24 bevatte verschillende zakjes van grijs fluweel, waarvan de trekkoorden in keurige strikjes waren dichtgebonden. Hierin zaten kostbare edelstenen, voornamelijk exclusieve diamanten. Ze haalde alle zakjes uit de la en stopte ze in de koffer.

Ongetwijfeld had Victor veel geld naar buitenlandse bankrekeningen doorgesluisd, rekeningen die op naam stonden van zulke ingewikkelde series lege bv’s en valse namen dat ze onmogelijk door de belastingdienst getraceerd konden worden. Daar stond het grootste deel van zijn vermogen op.

Wat Erika hier voor Victor ophaalde, was zijn vermogen om het een tijdje uit te kunnen houden als hij moest vluchten, het geld dat hij misschien nodig had voor het geval de huidige crisis niet in de hand gehouden kon worden. Toen ze hem aan de telefoon had gehad, vond ze dat hij het woord ‘misschien’ wel kon weglaten, en dat hij beter het woord ‘wanneer’ dan ‘voor het geval dat’ kon gebruiken, maar ze zei er niets van.

Met de koffer liep ze terug naar de spiegelnis, ging tegenover de geopende kluisdeur staan en zei: ‘Dicht en op slot.’

De pneumatische deur ging sissend dicht en sprong op slot. De spiegel gleed weer op z’n plaats, en ze kon zichzelf er weer in zien, alsof de spiegel eerst haar beeltenis had meegenomen het plafond in.

In de garage legde Erika de twee koffers in de laadruimte van de GL550.

Met een grote stoffen boodschappentas voor hun boeken ging ze terug naar de bibliotheek. In zijn nieuwe outfit leek Jocko minder op Huckleberry Finn dan op een gemuteerde, buitenaardse schildpad, die zijn schild had afgeworpen en alleen voor mens kon doorgaan als iedereen op aarde blind was geworden.

De vaalblauwe spijkerbroek zat er van voren redelijk toonbaar uit, maar van achteren hing de stof er vormeloos bij, omdat de trol geen achterwerk van betekenis had. Zijn dunne bleke armen waren langer dan die van een echte jongen, zodat de lange mouwen van het T-shirt hem bijna tien centimeter te kort waren.

Nu pas merkte Erika dat Jocko zes vingers aan elke hand had.

Hij had het riempje aan de achterkant van het honkbalpetje helemaal losgemaakt, zodat de pet groot genoeg voor zijn hoofd zou zijn, maar nu was het te groot. Het petje viel over zijn misvormde oren heen, en hij moest de klep steeds terug naar achteren duwen omdat hij anders niets kon zien.

‘Dit is geen grappig hoedje,’ zei hij.

‘Dat klopt. Ik kon er thuis geen vinden, en de winkel met grappige hoedjes gaat pas om negen uur open.’

‘Misschien kunnen ze er al wel eerder eentje bezorgen.’

De boeken die Jocko had uitgekozen, stopte ze in de tas, en ze zei: ‘Het is geen pizzeria. Ze bezorgen niet aan huis.’

‘Een pizza zou een grappiger hoedje zijn dan dit. Laten we een pizza bestellen.’

‘Denk je niet dat we veel bekijks zouden trekken als je met een pizza op je hoofd ging rondlopen?’

‘Nee, hoor. En de schoenen passen niet.’

Zelfs nadat hij de veters eruit had getrokken, waren de schoenen niet groot genoeg voor zijn brede voeten.

Hij zei: ‘Maar goed, Jocko loopt toch beter op blote voeten. Hij heeft dan een betere greep op de weg, en als hij aan zijn tenen wil gaan zuigen, hoeft hij de schoenen niet eerst uit te trekken.’

Zijn tenen waren bijna net zo lang als zijn vingers en bestonden uit drie kootjes. Erika dacht dat hij waarschijnlijk net zo gemakkelijk in bomen kon klimmen als een aap.

‘Je vermomming is waarschijnlijk goed genoeg als je in de auto blijft zitten,’ zei ze. ‘Vooral als je wat onderuitgezakt gaat zitten. En als je niet uit het raam kijkt als we worden ingehaald. En als je niet gaat zwaaien.’

‘Mag Jocko wel een middelvinger opsteken?’

Ze keek hem fronsend aan. ‘Waarom zou je een obsceen gebaar willen maken?’

‘Je weet maar nooit. Stel dat het een mooie avond is, volle maan, sterren aan de hemel, en stel dat een vrouw je ineens met een bezem gaat slaan en een man je met een lege emmer op je hoofd slaat en zegt: “Nou? Nou? Nou?” Je rent sneller weg dan zij kunnen rennen, en je wilt iets slims naar ze roepen, maar je kunt zo gauw niks slims bedenken, maar dan heb je altijd nog je middelvinger. Mag Jocko dat doen?’

‘Volgens mij kun je beter helemaal niets doen en gewoon lekker in de auto blijven zitten.’

‘Mag Jocko wel zijn duim opsteken? Grote knul! Goed gedaan! Klasse, hoor!’

‘Misschien de volgende keer als we met de auto weggaan. Maar vanavond niet.’

‘Mag Jocko een vuist opsteken, voorwaarts en niet vergeten?’

‘Ik wist niet dat je politiek geëngageerd was.’ De boodschappentas puilde uit van de boeken. ‘Kom, we moeten hier weg.’

‘O. Wacht. Jocko is wat vergeten. Op zijn kamer.’

‘Daar ligt niets wat je nu nodig hebt.’

‘Ben in een halve oogwenk terug.’

Hij pakte een van de veters die hij uit zijn schoenen had gehaald, klemde die tussen zijn tanden, en buitelde met een koprol de bibliotheek uit.

Toen de trol een paar minuten later terugkwam, had hij een zak bij zich die van een kussensloop was gemaakt en met de schoenveter was dichtgebonden.

‘Wat heb je daar bij je?’ vroeg Erika.

‘Spullen.’

‘Wat voor spullen?’

‘Spullen van Jocko.’

‘Oké. Goed dan. We gaan.’

In de garage, bij de GL550, vroeg Jocko: ‘Zal ik rijden?’

57

Uit hun mate van opwinding en het niveau van hun onderlinge conversatie concludeerde Carson dat de meeste zo niet alle mensen met fakkels en olielampen Epsilons waren, net als Gunny Alecto, en op de vuilstort werkten. Niet alleen Erika Vier, maar ook vijf anderen van het Nieuwe Ras die voor dood op Crosswoods waren gedumpt maar later weer tot leven waren gewekt, waren Alfa’s, vier mannen en een vrouw. Om de een of andere reden waren ze door Victor geëlimineerd. Dit was de groep die zichzelf de Dumpsters noemde.

Carson en Michael schrokken danig toen een van de Dumpsters Bucky Guitreau bleek te zijn, de officier van justitie. Hij was niet degene die ze in Audubon Park hadden neergeschoten, en ook niet de originele, compleet menselijke Bucky, maar de eerste kloon die Bucky had moeten vervangen. Toen Victor besloot dat Nummer één niet overtuigend genoeg op de officier van justitie leek om de rest van de wereld daarvan te overtuigen, werd deze kloon op zijn beurt vervangen door een tweede kloon, het exemplaar dat Michael en zij onschadelijk hadden gemaakt.

Blijkbaar waren al deze Alfa’s langer uit de dood opgestaan dan mevrouw Helios. Ze hadden water gevonden om zich te wassen, en droegen redelijk schone maar tamelijk versleten kleren, die ze op de gigantische vuilnisbelt hadden gevonden.

Hoewel Erika Vier het recentst uit de vergetelheid was onttrokken, deed zij het woord, niet alleen voor zichzelf maar ook namens de vijf andere Alfa’s, misschien omdat zij degene was die met hun kwelgeest getrouwd was geweest. Ze kende Victor goed, zijn verwrongen karakter en zijn buien. Misschien wist ze beter dan wie ook waar zijn zwakke plek lag.

Deucalion ging achter Erika staan en torende boven haar uit. Terwijl ze Carson en Michael van de laatste ontwikkelingen op de hoogte bracht, kwamen de arbeiders van de vuilstort dichterbij. Wat ze vertelde, was niets nieuws voor hen, maar omdat ze intellectueel op een lager niveau stonden dan de anderen, leken ze snel onder de indruk te zijn. Ze luisterden in vervoering, in het zachte schijnsel van de vlammen, als kinderen die rond het kampvuur naar verhalen luisterden.

‘De arbeiders wisten dat er onder de afvalhopen iets vreemds gaande was,’ zei Erika. ‘Ze hebben met eigen ogen gezien dat alles omhoogkwam en weer inzakte, alsof er ondergronds iets groots in het afval zat te wroeten. Ze hoorden spookachtige geluiden van beneden komen. Vanavond hebben ze het voor het eerst gezien, en ze noemen het de moeder aller misbaksels.’

De Epsilons begonnen te mompelen en te fluisteren. Op hun gezicht lagen emoties die het Nieuwe Ras eigenlijk niet behoorde te kennen: geluk, deemoed, en misschien hoop.

‘Het is begonnen als een mislukt experiment, is hier voor dood achtergelaten, maar was in feite niet helemaal dood,’ ging Erika verder. ‘Toen de bliksem in de vuilnisbelt sloeg, werd het tot leven gewekt. Vanaf dat moment heeft het zich ontwikkeld tot een wonderlijk wezen, een onbeschrijflijk mooi schepsel met een diep moreel bewustzijn. Soms heeft een Alfa die zelfs door Victor als dood is bestempeld toch nog een sprankje leven in zich, tot enkele dagen nadat het is doodverklaard. Met de juiste zorg kun je ervoor zorgen dat dat sprankje niet uitdooft maar oplaait. Hierdoor verspreidt de levenskracht zich door het lichaam, komt de Alfa weer bij kennis en kan hij uiteindelijk weer goed functioneren. Wat deze Epsilons de moeder aller misbaksels noemen, noemen wij de Verrijzenaar, want zoals het destijds zelf door de bliksem tot leven is gewekt, zo brengt het ons nu terug uit de dood door zijn intense levenskracht met ons te delen.’

De Epsilons stonden zo dicht bij elkaar dat Carson beschenen werd door het flakkerend oranje schijnsel dat afkomstig was van hun fakkels en olielampen, en op dit kleine stukje van de vuilstort was de nacht net zo helder als een hemel bij zonsopgang die door de zon in een feestelijke gloed wordt gezet.

‘De Verrijzenaar brengt niet alleen het lichaam weer tot leven, maar herstelt ook de geest,’ zei Erika Vier. ‘Het ontdoet onze programma’s van alle sporen van afgunst, haat en woede, en wist elk verbod op erbarmen, liefde en hoop. Vanavond heeft het zich voor de arbeiders geopenbaard, en daardoor zijn die nu bevrijd van alle repressieve emoties en hebben ze daarvoor in de plaats emoties gekregen die hun waren ontzegd.’

Carson voelde de haartjes in haar nek prikken en moest denken aan wat Gunny Alecto had gezegd: De moeder aller misbaksels heeft in ons hoofd gesproken.

Michael deelde haar sceptische kijk. ‘Het is niet mijn bedoeling om jullie tegen het hoofd te stoten, en het zal vast allemaal heel mooi zijn geweest, maar eigenlijk vind ik het idee nogal eng dat iets in mijn hoofd zou kunnen komen en me zou kunnen veranderen.’

Het flakkerende licht leek de verwoeste helft van Deucalions gezicht tot leven te wekken. De tatoeages trokken zich samen en kropen over de afschuwelijk pokdalige en verminkte huid, de wirwar van littekens. Hij zei: ‘Het wacht nu op ons in de tunnel. Ik ben daar kortgeleden nog geweest, en ik kreeg toen het gevoel dat ik bij een wezen was dat geen greintje kwaad in de zin heeft. Het zal bepaalde gedachten naar jullie uitzenden … maar het zal jullie geest nooit tegen jullie zin binnendringen.’

‘Althans niet voor zover jij weet,’ merkte Michael op.

‘Twee eeuwen lang heb ik allerlei vormen van menselijke kwaadwillendheid meegemaakt,’ zei Deucalion. ‘En omdat ik als het ware ben samengesteld uit de lijken van sociopathische misdadigers en het brein van een afschuwelijke moordenaar bezit, heb ik een bepaalde … gevoeligheid ontwikkeld wat betreft de aanwezigheid van het kwaad. Dat zul je absoluut niet aantreffen bij dit wezen.’

Carson hoorde dat hij het laatste woord als het ware met een hoofdletter W uitsprak. En hoewel ze door zijn zelfverzekerdheid enigszins gerustgesteld was, al sloeg haar vrees niet onmiddellijk om in begrip, leek het haar niets om de tunnel te betreden waarover hij had gesproken.

Erika Vier zei: ‘De Verrijzenaar zal ons helpen zodat Victor zijn gerechte straf niet ontloopt. Ik denk zelfs dat ons dat zonder de hulp van dit wezen nooit zal lukken.’

‘Als hij hier vanavond of morgenochtend vroeg naartoe komt,’ zei Deucalion, ‘wat we wel verwachten als hij merkt dat de Barmhartigheid in brand staat, krijgen we een kans die we niet moeten laten lopen.’

Zijn ogen weerkaatsten het schijnsel van de fakkels, en daarachter lichtte het verzonken licht van de storm in hem op, zoals dat soms gebeurde. Carson vroeg zich af of hij dan in zijn hoofd de keiharde donderslag hoorde en of hij de gruwelijke eerste minuten van zijn goddeloze geboorte herbeleefde.

‘Ik denk dat het moment in ijltempo dichterbij komt,’ zei Deucalion. ‘Jullie moeten naar de Verrijzenaar toe, zodat we met z’n allen klaarstaan en Victor kunnen opwachten.’

Carson keek naar Michael, en die zei: ‘Dus … we gaan het grote gat in. Dit is me het nachtje wel, wat een krankzinnige nacht, ik ben er helemaal klaar voor.’

58

Victor zat achter het stuur en werd door sombere gedachten geplaagd. De verlaten weg, die zich kronkelend in het eenzame duister uitstrekte, vormde een afspiegeling van zijn bedrukte stemming.

Zoals eerder, wanneer hij door tegenslagen gedwongen werd zijn heil elders te zoeken – van Duitsland naar Argentinië, naar de oude Sovjet-Unie, naar China en elders –, was hij woedend op de bondgenoten die hem niet voor nieuwe tegenslagen hadden kunnen behoeden, en ook op Moeder Natuur, die afgunstig haar geheimen van de moleculaire biologie verborgen hield en koppig weerstand bood tegen het vlijmscherpe lemmet van zijn buitengewoon hoge intelligentie. Maar hij had de hoop nog niet opgegeven.

Het kortdurende project in Cuba, dat zo veelbelovend was, was mislukt vanwege één stomme boer, een dolle kat, een verraderlijke trap, en een nat stuk zeep dat om stomtoevallige redenen door iemand op een van de treden was achtergelaten. Toch was hij met Fidel bevriend gebleven, en Victor had zich in een ander land gevestigd, vol vertrouwen in de uiteindelijke overwinning.

Het interessante laboratorium in Noord-Korea, dat ruim bekostigd werd door een consortium van vooruitstrevende regeringen, had uiteindelijk de plek moeten zijn waar de ultieme doorbraak had plaatsgevonden. Hij kon daar uit een praktisch onuitputtelijke voorraad lichaamsdelen putten, afkomstig van politieke gevangenen die liever levend in stukken gesneden wilden worden dan dat ze nog langer in de gevangenis moesten doorbrengen. Hij kon onmogelijk hebben voorzien dat de dictator, een pompeus haantje met een complete harem, uiteindelijk zijn in allerijl ontwikkelde kloon, die Victor op zijn verzoek had geschapen, eigenhandig neerschoot, toen voornoemde kloon een liefde had opgevat voor zijn gevaarlijke evenbeeld en hem wild was begonnen te tongzoenen. Victor had het land uiteindelijk kunnen verlaten mét zijn testikels, omdat de dictator en hij een gemeenschappelijke vriend hadden, een van de meest aanbeden filmsterren ter wereld, die de zaak tussen hen had gesust. En tóch had hij doorgezet en geen dag aan zichzelf getwijfeld, en ook was hij geen moment in een depressie verzonken.

De complete verwoesting van de Handen der Barmhartigheid kon hij moeilijker verwerken dan eerdere tegenslagen, deels omdat de overwinning binnen handbereik lag en hij bijna de absolute controle had over alles van vlees en bloed, inclusief de schepping ervan.

In werkelijkheid was zijn zelfvertrouwen niet aangetast door de brand zelf of door de verliezen die daarmee gepaard gingen. De identiteit van de brandstichter: dat was wat er zo inhakte. De terugkeer van zijn eerste schepping, het primitieve en onbehouwen beest waarvan hij dacht dat het al twee eeuwen in het poolijs zat vastgevroren, leek nog onwaarschijnlijker dan de mogelijkheid dat hij op de vooravond van zijn glorieuze succes door een verliefde homoseksuele kloon zou worden belaagd.

Hij merkte dat hij nog maar dertig kilometer per uur reed. Dit was al twee keer eerder gebeurd. Nadat hij toen gas had gegeven, was hij uiteindelijk toch weer met zijn gedachten afgedwaald en was hij steeds langzamer gaan rijden.

Deucalion. Wat een pretentieuze naam.

Deucalion die hij bij Patrick Duchaine in de keuken had zien zitten, die zich even had omgedraaid en … weg was hij. Dat was natuurlijk gewoon een trucje. Maar wel een knap trucje.

Deucalion, die de Handen der Barmhartigheid had weten binnen te dringen zonder dat het alarm was afgegaan. Binnen enkele dagen: Harker die een monstruositeit voortbracht, William die zijn vingers afbeet, Christine die in een identiteitscrisis belandde, Werner die ten prooi viel aan een catastrofale cellulaire metamorfose, het complete personeel van de Barmhartigheid dat in het Werner-ding was opgegaan, Kameleon die werd bevrijd, Erika Vier die het Karloff-experiment op het gebied van bovennatuurlijke manipulatie verpestte, Erika Vier die nu blijkbaar uit de dood was herrezen, die twee rechercheurs die Benny en Cindi Lovewell – twee eersteklas moordenaars – te slim af waren geweest … De lijst met onwaarschijnlijke incidenten ging maar door.

Dat had allemaal iets te betekenen.

Het was onmogelijk dat zoveel dingen ineens uit zichzelf fout liepen.

Hier moest een patroon achter zitten, een patroon dat mogelijk op een samenzwering duidde. Intriges.

Soms dacht Victor dat hij er enigszins paranoïde denkbeelden op na hield, maar in dit geval vond hij dat zijn argwaan gegrond was.

Deze keer leek de tegenslag ingrijpender te zijn. Wat hem nu aan de rand van de afgrond bracht, was geen stukje zeep op een trap of een verliefde kloon. Voor een symfonie aan tegenslagen was een orkest van oude vijanden nodig, die onder leiding stonden van een vastberaden dirigent.

Misschien moest hij zich deze keer op het ergste voorbereiden.

Weer merkte hij dat zo langzaam reed dat hij bijna tot stilstand kwam.

Rechts van de weg doemde een picknickplaats op. Hij nam de afslag, remde en zette de auto in de parkeerstand. Om te voorkomen dat hij als een kip zonder kop naar het kweeklab denderde, moest hij eerst over de afgelopen gebeurtenissen nadenken. Hij had het gevoel dat hij voor de belangrijkste beslissing van zijn leven stond.

Hij was de storm ontvlucht, maar toen hij door de voorruit naar het verzwakte schijnsel van zijn koplampen keek, haalde de regen hem weer in en er stak een loeiende wind op.

Hoewel Victors concentratievermogen legendarisch was onder degenen die met hem hadden samengewerkt, merkte hij dat hij steeds weer werd afgeleid door het belachelijke gevoel dat hij misschien niet alleen was in de auto. Natuurlijk was hij wel alleen. Hij zat in z’n eentje in de auto, maar hij was ook alleen op de wereld in een mate die hij nu niet wilde gaan overdenken, nu hij in zo’n slecht humeur was.

59

Carson liep achter de Dumpsters en de vuilstortmedewerkers aan naar het grote gat in de westgroeve en kreeg het gevoel dat ze meeliep in een middeleeuwse processie. De uitgestrekte vuilnisbelt lag in het donker verscholen, alsof het nog eeuwen zou duren voor de beschaving over elektriciteit beschikte. Het schijnsel van de fakkels en de olielampen, de sfeer van een pelgrimstocht die in de zwijgzame groep ontstond toen ze bij de ingang van de ondergrondse kapel van de Verrijzenaar kwamen …

Carson had twee pistolen en een Urban Sniper bij zich, en toch voelde ze zich weerloos nu ze het onbekende tegemoet trad.

Ze kwamen bij een tunnel die ongeveer tweeënhalve meter in doorsnee was en schuin naar beneden de vuilnisbelt in liep. Blijkbaar had het Wezen, de moeder aller misbaksels, eerder die avond de tunnel geopend en zichzelf aan de aanwezigen geopenbaard.

Van tevoren had Carson aan Nick Frigg gevraagd hoe diep de afvalberg was. Het verbaasde haar om te horen dat er onder hen een laag afval lag ter hoogte van een gebouw van tien verdiepingen. Gezien het feit dat de vuilnisbelt zo uitgestrekt was, zou de Verrijzenaar heel wat kilometers aan gangen hebben kunnen graven, en Frigg bevestigde dat ze een ingewikkeld stelsel van gangen hadden verkend, waarschijnlijk slechts een deel van het totaal.

Het compacte afval waarvan de muren van de gangen gemaakt waren, leek te zijn afgewerkt met een doorzichtige kleefstof die zo sterk was dat de muren niet afbrokkelden. In het schijnsel van de fakkels was het glimmende, rimpelige oppervlak goed te zien.

Ze vermoedde dat de Verrijzenaar deze lijmstof zelf had geproduceerd, en dat leek erop te wijzen dat het Wezen insectachtige eigenschappen bezat. Ze kon het maar moeilijk accepteren dat de nijvere architect van dit ondergrondse labyrint en het transcendente Wezen dat overliep van erbarmen en geen greintje kwaad in de zin had, een en dezelfde waren.

Toen ze de tunnel betraden, verwachtte Carson dat de stank die boven niet te harden was, beneden nog erger zou zijn, en dat ze steeds minder goed adem zou kunnen halen. Maar het verstikkende methaan kon blijkbaar niet door de glinsterende lijmlaag heen dringen, en van beneden kwam een luchtstroom. Ze kreeg hier beneden niet minder lucht dan boven, en de stank was in elk geval minder penetrant.

Toen ze achteromkeek naar Nick de Hondenneus, zag ze dat zijn neusvleugels onophoudelijk trilden en dat hij straalde van genot. Omdat hij zo’n sterk ontwikkeld reukvermogen bezat, rook hij een bijzondere geur op dit pelgrimspad. Dat gold ook voor de Hertog van New Orleans.

Ze liepen ongeveer dertig meter door de geleidelijk omlaaglopende tunnel, tot ze zo’n drie meter onder het oppervlak waren. Na een scherpe bocht naar links verbreedde de tunnel zich aanzienlijk, waarna het pad steiler doorliep naar beneden.

In het brede gedeelte stond de Verrijzenaar te wachten, aanvankelijk buiten het bereik van hun fakkels en lampen, mysterieus in het duister verscholen.

De gang was hier zo breed dat alle aanwezigen genoeg ruimte hadden om het Wezen te zien. Carson keek om zich heen en zag dat Michael en zij de enige waren die niet onmiddellijk overdonderd waren door de aanwezigheid die voor hen stond. De anderen stonden er weliswaar niet vol aanbidding naar te kijken, maar leken wel blij te zijn en tot rust te komen. Velen van hen glimlachten, en hun ogen glansden.

Toen de aanwezigen naast elkaar gingen staan, kwam het Wezen naderbij. Alle schaduwen leken te worden weggedrukt, en het was of het licht als een mantel van gesponnen goud om het Wezen heen hing.

Carson merkte tot haar verbazing dat er een rust over haar neerdaalde, en het gevoel van onheil dat ze steeds had gehad, verdween bij toverslag. Ze wist voor honderd procent zeker dat ze hier veilig was, dat de Verrijzenaar welwillend was en aan hun kant stond.

Ze begreep dat dit wezen golven van geruststelling naar haar hoofd zond, en dat het zichzelf nooit aan haar zou opdringen door tegen haar wil haar hoofd binnen te dringen, maar dat het zich op deze manier tot haar richtte, zoals zij zich verbaal tot het wezen zou richten.

Langs telepathische weg, zonder taal of beelden te gebruiken – want er kwamen geen beelden in haar op – maakte de Verrijzenaar haar duidelijk hoe ze het kweeklaboratorium zouden binnendringen, hoe ze de labmedewerkers zouden uitschakelen, en hoe Victor gevangengenomen kon worden, om zijn krankzinnige, repressieve koninkrijk ten val te brengen.

Ondertussen drong het langzaam tot Carson door dat ze de Verrijzenaar nooit tot in detail zou kunnen beschrijven. Voor haar stond een wezen van bovenaardse, engelachtige schoonheid, zonder in het oog springende details, maar als totaal zo majestueus dat Carson er niet alleen geheel van onder de indruk was maar ook een grote blijdschap voelde. Voor haar zag ze schoonheid, niet alleen in vorm maar ook in geest, een geest die zo zuiver was en zoveel vertrouwen opriep dat Carson gesterkt werd in haar eigen moed, hoop en vastberadenheid. Het was weliswaar een gevoel dat ze had, maar als ze de gedaante had moeten beschrijven die zulke verheffende emoties bij haar teweegbracht, had ze niet kunnen zeggen of het schepsel twee poten had of tien, één kop of honderd, of niet een.

Ze tuurde om iets van de contouren te kunnen waarnemen, een biologische verschijningsvorm, maar de Verrijzenaar bleek letterlijk zo stralend te zijn dat de glans ervan te veel was voor haar zintuigen. Het licht waarmee het schepsel nu beschenen werd, leek het nog mysterieuzer te maken dan toen het nog in het schemerduister had gestaan.

Carsons gevoel van onheil kwam weer terug en sloeg om in angst. Haar hart begon wild te bonzen, en ze merkte dat haar gejaagde ademhaling stokte. Toen, in een fractie van een seconde, niet langer, zag ze de Verrijzenaar in diens ware gedaante: een godslastering, een wanstaltige misdaad tegen de natuur, een wangedrocht waar de geest zich uit zelfbescherming van afkeerde, om er niet aan onderdoor te gaan.

Eén vluchtig moment van verlammende waarheid, en daarna weer de verblindende uitstraling, het toonbeeld van schoonheid zonder dat ze daar met haar verstand greep op kreeg, de delicate vorm zonder duidelijke contouren, een en al deugd en rechtschapenheid, de vleesgeworden zachtmoedigheid, een gematerialiseerde vorm van liefde … Haar angst verdween onder een vloedgolf van goedheid. Haar hart kwam weer tot rust, en ze merkte dat ze weer kon ademen. Haar bloed verkilde niet, en haar nekhaartjes gingen niet recht overeind staan, en ze wist dat ze veilig was, ongeacht welke vorm de Verrijzenaar zou aannemen. Ze was veilig, en de Verrijzenaar stond aan hun kant.

60

Jocko in de grote auto. Niet achter het stuur. Ooit zou het zo ver zijn. Hij had alleen maar de sleuteltjes nodig. En een dik kussen om hoger te zitten. En lange stokken om de pedalen te kunnen bedienen. En een goede wegenkaart. En een reisbestemming.

Tot die tijd was het goed dat iemand anders reed. Het was fijn als je in een auto zat en iemand anders reed.

‘Jocko’s eerste autoritje,’ zei hij tegen Erika.

‘Wat vind je ervan?’

‘Lekker. Comfortabel. Beter dan sluipen door de nacht, beducht op bezems en emmers.’

De regen kletterde op het dak. De ruitenwissers veegde de druppels in grote golven van de voorruit af.

Jocko zat droog. Hij zoefde door de regen maar bleef droog.

’s Nachts schudde de wind aan de bomen. Heel hard. Bijna net zo hard als de stomdronken zwerver bij Jocko had gedaan, met de woorden: Weg uit mijn droom, engerd, weg uit mijn droom!

Wind beukte tegen de auto en siste en gromde tegen het raam.

Jocko glimlachte naar de wind.

Glimlachen was leuk om te doen, al was het geen gezicht. Eén keer had hij voor een spiegel geglimlacht, sindsdien wist hij dat het geen gezicht was. Maar het was wel leuk om te doen.

‘Zal ik u eens wat zeggen,’ zei hij.

‘Nou?’

‘Hoe lang heeft Jocko nu al niet meer gedanst of geflikflakt of wat dan ook?’

‘Niet sinds je hier in de auto zit.’

‘Hoe lang is dat?’

‘Al meer dan een halfuur.’

‘Wonderlijk.’

‘Is dat je record?’

‘Ja. Mijn oude record stond op drie minuten.’

Misschien vond Jocko het geruststellend om kleren aan zijn lijf te hebben. Hij vond broeken leuk. Dat ze je platte kont en je knieën bedekten, en dat mensen daarom moesten lachen.

Nadat de stomdronken zwerver opgehouden was Jocko heen en weer te schudden, had hij geschreeuwd, waarbij de spettertjes spuug om Jocko’s oren vlogen: Wat zijn dat voor knieën? Ik word niet goed van die knieën! Zulke misselijkmakende knieën heb ik nog nooit meegemaakt. Engerd met je enge knieën!

Daarna had de zwerver overgegeven, gewoon om te bewijzen dat hij letterlijk onpasselijk werd van Jocko’s knieën.

Erika kon goed autorijden. Ze hield haar blik op de weg gericht. Geconcentreerd.

Ze was met haar hoofd bij het autorijden. Maar ook nog bij iets anders. Dat wist Jocko. Hij kon haar hart een beetje lezen.

Op zijn eerste avond op aarde had hij een paar tijdschriften gevonden. In een vuilnisbak. Had ze in een steegje bekeken. Onder een lantaarnpaal waar het naar kattenpis rook.

Een artikel was getiteld: Hoe je haar hart kunt lezen.

Daar hoefde je haar niet voor open te snijden. Dat vond Jocko een hele opluchting. Want hij hield niet van bloed. Nou, wel binnen in je, waar je het nodig had. Niet aan de buitenkant, waar je het kon zien.

Door dat artikel wist Jocko hoe hij haar hart kon lezen. En daarom wist hij dat Erika iets dwarszat.

Stiekem keek hij opzij naar haar. Steelse blikken.

Die delicate neusvleugels. Jocko wou dat hij zulke mooie neusvleugels had. Niet speciaal díé neusvleugels. Hij wilde haar neusvleugels niet afpakken. Jocko wilde alleen graag neusvleugels zoals zij hebben.

‘Bent u verdrietig?’ vroeg Jocko.

Verbaasd keek ze opzij naar hem. En daarna weer recht naar voren, turend door de voorruit. ‘De wereld is zo mooi.’

‘Ja. Gevaarlijk maar mooi.’

‘Ik wou dat ik er deel van uitmaakte,’ zei ze.

‘Nou, we zijn er toch?’

‘Er zijn en er deel van uitmaken zijn twee verschillende dingen.’

‘Zoals leven en in leven zijn,’ zei Jocko.

Ze keek weer naar hem maar zei niets. Keek weer recht vooruit, naar de weg. De ruitenwissers wisten de regen weg.

Jocko hoopte maar dat hij niets verkeerds gezegd had.

Maar hij was Jocko. Jocko en stom pasten bij elkaar zoals … Jocko en lelijk.

Na een poosje zei hij: ‘Bestaan er ook broeken waarvan je slimmer wordt?’

‘Hoe kan een broek je nou slimmer maken?’

‘Nou, deze broek heeft me wel mooier gemaakt.’

‘Ik ben blij dat je je broek mooi vindt.’

Erika haalde haar voet van het gaspedaal. Remde zachtjes af. Toen ze op de weg tot stilstand kwamen, zei ze: ‘Kijk, Jocko.’

Hij schoof op zijn stoel naar voren. Strekte zijn hals. Herten staken de weg over, zonder haast te maken. Een mannetje, twee reeën, en een reekalf. Van links kwamen er nog meer uit het donkere bos.

De bomen wiegden in de wind, het hoge gras zwiepte heen en weer.

Maar de herten bleven er kalm onder en liepen zonder haast maar doelgericht door. Het leek bijna alsof ze gewichtloos voorbijzweefden, als in een droom. Sereen.

Ze hadden lange, ranke poten, en ze verplaatsten zich als dansers dansten, elke stap welbewust gezet. De élégance. De reeën hadden een goudbruine vacht. Het mannetje was bruin. Het jong had dezelfde tint als de reeën, maar dan met witte vlekjes. Staarten zwart van boven, wit van onder.

Smalle, zachtaardige koppen. Ogen aan weerskanten van hun kop, voor de panoramische blik.

Met opgeheven koppen, hun oren iets naar voren gebogen, keken ze naar de Mercedes, elk een keertje. Zonder dat ze bang waren.

Het reekalf bleef dicht bij een van de reeën. Toen het beest de overkant van de weg had bereikt en niet langer rechtstreeks door de koplampen werd beschenen, huppelde het in het schemerdonker in een kringetje rond, in het natte gras.

Jocko keek naar het ronddartelende jong.

Nog een mannetje en een ree. Het gewei van de hertenbok glom van de regen.

Jocko en Erika zaten zwijgend toe te kijken. Er viel niets te zeggen.

De zwarte lucht, de plenzende regen, het donkere bos, het gras, al die herten.

Er viel niets te zeggen.

Toen de dieren uit het zicht verdwenen waren, reed Erika verder naar het noorden.

Na een tijdje zei ze zachtjes: ‘Er zijn en er deel van uitmaken.’

Jocko wist dat ze de herten bedoelde.

‘Misschien is het al genoeg om er te zijn, want het is allemaal zo prachtig,’ zei Jocko.

Toen ze naar hem keek, keek hij niet terug. Hij kon er niet tegen als ze zo verdrietig was.

‘Trouwens,’ zei hij, ‘zelfs als iemand geen deel van de wereld uitmaakt, is er geen deur om hem eruit te gooien. Ze kunnen de wereld niet van hem afpakken en hem ergens anders naartoe brengen. Het ergste wat ze kunnen doen is zo iemand doodmaken. Meer niet.’

Nadat ze weer even had gezwegen, zei ze: ‘Kleine vriend, ik sta keer op keer versteld van je.’

Jocko haalde zijn schouders op. ‘Ik heb eens een paar tijdschriften gelezen.’

61

Victor bevond zich in de duistere nacht van zijn ziel, maar ook in een Mercedes S6oo, onbetwist de mooiste auto ter wereld. Het pak dat hij droeg had meer dan zesduizend dollar gekost, en zijn horloge meer dan honderdduizend dollar. Hij had tweehonderdveertig jaar geleefd, waarvan het overgrote deel in grote rijkdom, en hij had in zijn leven meer avontuur, spanning, macht en glorieuze overwinningen meegemaakt dan wie dan ook. Toen hij zijn huidige omstandigheden overdacht en er rekening mee hield dat hij binnenkort misschien de dood zou vinden, merkte hij dat het hem eigenlijk weinig moeite kostte de knoop door te hakken en een besluit te nemen, iets wat hem aanvankelijk veel zwaarder had geleken. De enige keuze die hem openstond was de extreemste oplossing, want als hij doodging, zou het verlies voor de wereld onoverkomelijk zijn.

Hij was te briljant om te sterven.

Zonder hem zou de toekomst er somber uitzien. De kans om orde in een zinloos universum te scheppen zou met zijn dood verloren gaan, en dan zou de wereld voor eeuwig aan chaos ten prooi vallen.

Met zijn stem activeerde hij de autotelefoon, en hij belde de slaapzaal van het personeel van zijn residentie in het Garden District.

Een Bèta genaamd Ethel nam op, en Victor vertelde haar dat hij onmiddellijk James wilde spreken. James was de op twee na hoogste in de hiërarchie van het personeel, na William en Christine, die nu allebei dood waren. Hij stond op de nominatie tot butler gepromoveerd te worden. Als Victor niet zo in beslag was genomen door de gebeurtenissen van de afgelopen vierentwintig uur, zou hij James al de vorige dag in zijn nieuwe functie hebben aangesteld.

Toen James aan de lijn kwam, feliciteerde Victor hem met zijn promotie als butler en gaf hem meteen zijn eerst opdracht. ‘Vergeet niet, James, dat je de instructies die ik je net gegeven heb nauwkeurig moet uitvoeren. Ik verwacht van een butler dat hij zijn taken tot in de perfectie uitvoert, en dat geldt met name voor deze opdracht.’

Nadat James zijn paraplu op het terras had achtergelaten en zijn natte schoenen grondig had drooggeveegd met een doekje dat hij speciaal daarvoor had meegenomen, betrad hij het huis op de begane grond, via de achterdeur aan het eind van de gang op het noorden.

Hij had het mysterieuze voorwerp bij zich waardoor hij al twee uur gefascineerd werd: een kristallen bol.

Hij liep in een rechte lijn naar de bibliotheek, zoals meneer Helios hem had opgedragen, en legde de glanzende bol in een fauteuil.

‘Vindt u dit een fijn plekje?’ vroeg hij.

De bol gaf geen antwoord.

Fronsend legde James het kristallen voorwerp in een andere fauteuil.

‘Beter,’ zei de bol.

Toen de kristallen bol voor het eerst het woord tot hem had gericht, twee uur geleden, had James aan de keukentafel van de slaapzaal gezeten en had hij steeds met een vleesvork in zijn hand zitten prikken om te zien hoe de wond keer op keer dichttrok. Doordat hij zo snel van zijn wonden genas en er daarna geen litteken overbleef, raakte hij in de veronderstelling dat het goed met hem ging, al had hij zich het grootste deel van de dag belabberd gevoeld.

Het eerste wat de bol tegen hem zei, was: ‘Ik ken de weg naar het geluk.’

Natuurlijk zei James onmiddellijk dat hij die weg ook wel wilde weten.

Vanaf dat moment had de kristallen bol allerlei dingen gezegd, voor het overgrote deel onbegrijpelijk.

Nu zei de bol: ‘Met of zonder zout, in plakjes of in blokjes, de keus is aan jou.’

‘Kunnen we weer terug naar het geluk?’ vroeg James.

‘Gebruik een mes en,’ zei de bol.

‘En wat?’ vroeg James.

‘En een vork.’

‘Wat moet ik dan met een mes en een vork doen?’

‘Nadat het is geschild.’

‘Dat is niet logisch wat u zegt,’ zei James beschuldigend.

‘Een lepel,’ zei de bol.

‘Nu moet het een lepel zijn?’

‘Nadat het gehalveerd en geschild is.’

‘Hoe kom ik bij de weg naar het geluk?’ zei James op smekende toon. Hij was bang dwingend over te komen en de bol te beledigen.

‘Lang, smal, kronkelend, donker,’ zei de bol. ‘Voor types zoals jij is de weg naar het geluk absoluut geen pretje.’

‘Maar is het geluk wel voor mij bereikbaar? Zelfs voor iemand zoals ik?’

‘Wil je echt gelukkig worden?’ vroeg de bol.

‘Ontzettend graag. Het hoeft niet voor altijd te zijn. Alleen voor een poosje.’

‘Het alternatief is krankzinnigheid.’

‘Geluk. Dan kies ik voor geluk.’

‘Yoghurt combineert heel goed. IJs ook.’

‘Waarmee?’

De bol gaf geen antwoord.

‘Ik ben er slecht aan toe,’ zei James smekend.

Stilte.

Gefrustreerd zei James: ‘Wacht maar even, ik ben er zo weer. Ik moet even iets voor meneer Helios regelen.’

Hij vond de verborgen schakelaar, waarna een deel van de boekenkast wegschoof en er een geheime gang zichtbaar werd.

James keek achterom naar de bol die op de zitting van de fauteuil lag. Soms leek het ding niet op een kristallen bol. Soms leek het op een meloen. Zoals nu.

Het was alleen een kristallen bol wanneer er magie in zat. James was bang dat de magie zou verdwijnen en nooit meer terug zou komen.

Toen hij de geheime gang betrad en bij de eerste deur kwam, schoof hij de vijf stalen grendels open, zoals hem verteld was.

Nadat hij de deur had opengedaan, zag hij de gang die meneer Helios had beschreven: koperen spijlen aan de linkerkant, stalen spijlen rechts. Een zacht, dreigend gezoem.

James ging niet verder maar rende terug naar het begin van de geheime gang, drukte daar op een knop waardoor de boekenkast openging, en holde naar de bol.

‘Waar is de weg naar het geluk?’ vroeg hij.

‘Sommige mensen doen er een beetje citroensap overheen,’ zei de kristallen bol.

‘Waar overheen?’

‘Weet je wat jouw probleem is?’

‘Wat is mijn probleem?’

‘Je haat jezelf.’

James stond met de mond vol tanden.

Hij liep terug naar de geheime gang, maar deze keer nam hij de kristallen bol mee.

Victor had James gevraagd hem te bellen als de taak voltooid was. Hij keek beurtelings op zijn exclusieve horloge en op het klokje op het dashboard van zijn fantastische auto. Hij vond dat de nieuwe butler er te lang over deed. De man was natuurlijk onder de indruk van zijn promotie en van het vooruitzicht vaker met zijn schepper contact te hebben. Waarschijnlijk voerde James deze missie overdreven nauwgezet uit.

Terwijl hij op een telefoontje van de butler zat te wachten, kreeg hij weer sterk het gevoel dat hij niet alleen was in de Mercedes. Deze keer keek hij over zijn schouder naar de achterbank, hoewel hij niet verwachtte daar iets bijzonders te zien.

Hij wist waarom hij zo gespannen was. Zolang James zijn taak niet had volbracht, bleef Victor sterfelijk en bestond de kans dat de wereld de schitterende toekomst misliep die alleen hij kon verwezenlijken. Zo gauw de butler meldde dat de taak tot een goed eind was gebracht, kon Victor naar het kweeklab gaan om eventuele dreigingen het hoofd te bieden, vol vertrouwen dat de toekomst nog steeds aan hem toebehoorde.

62

Kameleon vermoedt verraad.

Weer ruikt de puzzel zowel naar vrijgestelde als naar prooi. De geur van vrijgestelde is oneindig veel sterker dan die van prooi, maar toch is hij overduidelijk aanwezig. De auto staat nu al een tijdje stil. Toch stapt de puzzel niet uit, maar blijft stil achter het stuur zitten.

Na een tijdje belt de puzzel iemand op. Kameleon luistert maar hoort niets bijzonders.

Maar de puzzel heeft het over verborgen deuren en gangen en een geheime kamer. Dit doet vermoeden dat er laakbaar gedrag in het spel is, al vormt het geen hard bewijs.

Kameleon neemt aan dat vrijgestelden niet in staat zijn tot laakbaar gedrag. Maar zijn programma is op dit punt niet erg duidelijk.

Het is Kameleon toegestaan naar aanleiding van aannames in actie te komen, maar dan moeten het wel aannames van Categorie A zijn, wat betekent dat ze de toets der logica moeten kunnen doorstaan en minstens vier of vijf keer door bewijsmateriaal gestaafd moeten kunnen worden. Dit is een aanname van Categorie C.

Kameleon is in staat tot ongeduld. Het is al een hele tijd geleden dat hij iemand vermoord heeft.

Kameleon kan zich drie moorden nog goed herinneren. Ze vonden plaats tijdens zijn testperiode.

Het genot is intens. Het woord dat Kameleon kent voor het genot dat een moord oplevert, is orgasme.

Dan trekt zijn hele lijf samen. Bij een orgasme voelt hij zich voor honderd procent één met zijn lijf, al lijkt hij zich op dat moment tegelijkertijd van zijn lichaam los te maken, en een minuut of twee is hij niet zichzelf, is hij niets, is hij alleen maar genot.

Nadat de prooi het telefoongesprek heeft beëindigd, zit de puzzel weer stil achter het stuur.

Kameleon heeft een lange tijd in de kou gezeten. Een lange tijd opgesloten in de zak van polymeer.

Nu is het warm.

Onder de aangename geur hangt de geur die hem tot razernij brengt.

Kameleon wil een orgasme. Kameleon wil een orgasme. Kameleon wil een orgasme.

63

Carson en Michael en Deucalion liepen achter de vuilstortarbeiders en de weer tot leven gewekte Alfa’s aan door de ondergrondse gang, die zich nu vertakte. Ze verlieten de hoofdgang en betraden een tunnel die hen van de vuilnisbelt onder het daarnaast gelegen kweeklaboratorium bracht.

Voor hen werd het schijnsel van de fakkels weerspiegeld in de glimmende wanden van de kronkelende tunnel. Omdat ze achteraan liepen, was het achter hen steeds pikdonker.

De Verrijzenaar liep ver voor hen uit. Misschien had het wezen het hoofdgebouw van het kweeklab al bereikt. Carson maakte zich geen zorgen over de duisternis. Hier, in het doolhof van hun monsterlijke, vreemde bondgenoot, waren ze veiliger dan ze de laatste tijd geweest waren.

‘Wat het wezen telepathisch doet,’ legde Deucalion uit, ‘is dat het zijn innerlijke gesteldheid projecteert om zijn fysieke verschijningsvorm onzichtbaar te maken, want de meeste mensen zouden anders nooit in zijn goede bedoelingen kunnen geloven.’

Net als Carson hadden Deucalion en Michael niet volledig vertrouwd op het beeld dat op telepathische wijze op hun netvlies werd geprojecteerd. Ze waren eigengereid genoeg geweest om door de stralende buitenkant heen te willen kijken om zijn echte gedaante te kunnen zien. Dat was Deucalion twee keer gelukt, waarvan een keer bijna een halve minuut lang.

Michael slaagde er alleen maar in net zo’n korte flits op te vangen als Carson. Ondanks zijn cynische inslag was hij ervan overtuigd dat het wezen te vertrouwen was en dat het aan hun kant stond. ‘Anders had hij ons al veel eerder kunnen doodmaken, want hij had ons makkelijk aangekund.’

‘De arbeiders kunnen niet door zijn buitenkant heen kijken en weten niet eens dat ze iets zien wat schijn is,’ zei Deucalion. ‘Het lijkt me sterk dat de Alfa’s, Erika Vier en de anderen überhaupt iets vermoeden. Zij behoren met de Verrijzenaar tot hetzelfde Nieuwe Ras, en misschien zijn ze daarom meer bevattelijk voor zijn maskerade.’

‘Ik was er bevattelijk genoeg voor,’ zei Michael. ‘Ik had het gevoel alsof ik in een wachtkamer van de hemel zat en in afwachting van het oordeel een peptalk van een aartsengel kreeg.’

‘Waarom zou Victor iets willen maken dat er zo uitziet?’ vroeg Carson.

Deucalion schudde zijn hoofd. ‘Dat hij er zo uitziet, was niet Victors bedoeling. Fysiek is het een misbaksel. Maar in zijn geest, in zijn bedoelingen, is het een goedbaksel.’

De tunnel liep nu niet langer door de vuilnishoop heen. De muren waren nu van aarde, voorzien van een laagje van het glimmende spul waarmee ook de gangen in de vuilnisbelt waren afgedekt.

De Verrijzenaar had al die tijd niet stilgezeten.

‘Zal Victor hier echt naartoe komen?’ vroeg Carson.

‘Absoluut,’ verzekerde Deucalion haar.

‘Maar Erika Vier zegt dat ze hem twee keer gebeld heeft. Hij weet dat ze hier ergens is en dat ze weer leeft. Hij weet dat er iets aan de gang is wat nog nooit eerder gebeurd is.’

Toen Deucalion op haar neerkeek, flitste de bliksem van de eeuwenoude storm door zijn ogen. ‘Toch zal hij hierheen komen. Hij heeft te veel in het kweeklab geïnvesteerd, en binnen vierentwintig uur is een nieuwe oogst klaar. Nu de Barmhartigheid in rook is opgegaan, is dit de meest logische plek voor hem om naartoe te gaan. Hij is arrogant en ongelooflijk van zichzelf overtuigd. Vergeet niet dat hij zich laat leiden door zijn hoogmoed. In de geschiedenis van de mensheid is er misschien één persoon geweest wiens hoogmoed nog groter was dan die van Victor.’

Misschien had de cafeïne die door Carsons lijf stuwde nu een andere uitwerking op haar, of misschien werd ze toch wat slaperig ondanks de grote hoeveelheid cafeïnedrank die ze had genomen. Een gevoel van onrust nam bezit van haar. Ze was geen visionair, geen zigeuner die de toekomst kon voorspellen, maar intuïtief voelde ze dat het leed niet geleden was als Victor in de komende uren zou sterven. De wereld die hij voor ogen had, was een wereld waar ook anderen van droomden, een wereld waarin de mens als individu geen bestaansrecht had, waarin de grote massa bestond uit gehersenspoelde meelopers die een onaantastbare elite dienden, waarin een leven niets waard was. Ook als Victor zijn verdiende straf kreeg en onder het afval begraven werd, zouden Carson en Michael een leven moeten opbouwen in een wereld waarin vrijheid, menselijke waardigheid en liefde onder vuur kwamen te liggen.

Toen ze het gat bereikten dat in het beton was geboord en dat toegang gaf tot de kelder van het hoofdgebouw van het kweeklaboratorium, zei Deucalion: ‘Toen ik de Verrijzenaar voor het eerst zag, voordat jullie hier waren, zei hij – of eigenlijk gaf hij me die indruk op die non-verbale manier waarop hij communiceert – dat hij verwacht vannacht de dood te vinden, hier of op de vuilnisbelt.’

Michael liet zijn adem sissend uit zijn longen ontsnappen. ‘Dat klinkt niet alsof onze kant zal overwinnen.’

‘Of,’ zei Deucalion, ‘misschien weet het Wezen dat er offers gebracht moeten worden om de overwinning te behalen.’

64

De blauwe laserstraal gleed over James heen en keurde hem goed. Het stroomcircuit werd uitgeschakeld, zodat hij niet als onwelkome gast levend geroosterd zou worden.

Met de kristallen bol in de hand liep hij naar de tweede stalen deur. Hij legde de bol op de grond en schoof de vijf grendels open.

‘Neem prosciutto,’ zei de kristallen bol.

‘Dat is ham.’

‘Dat gaat goed samen met.’

‘Met wat?’

‘Ik ken de weg naar het geluk,’ zei de bol.

Gefrustreerd zei James gespannen: ‘Zeg dan hoe ik gelukkig kan worden.’

‘Flinterdun.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘In flinterdunne plakjes opdienen.’

De dikke deur zwaaide open. Het was James niet toegestaan de raamloze Victoriaanse salon binnen te gaan. Als hij wegging, moest hij de stalen deuren open laten staan, zodat de kamer ongehinderd bereikt kon worden.

Hij ging niet tegen het verbod in, zelfs niet in zijn huidige verwarde staat.

Bovendien had hij toch geen belangstelling voor dat vertrek, en zeker niet nu het geluk misschien binnen handbereik lag.

De kristallen bol zei niets toen ze terugliepen naar de bibliotheek.

Bij het bureau belde James met meneer Helios om te vertellen dat hij de taak geheel volgens de instructies had volbracht.

Toen James ophing, zei de bol: ‘Het geluk is niet voor je weggelegd.’

‘Maar als u weet hoe …’

‘Ik ken de weg naar het geluk.’

‘Maar dat wilt u me niet vertellen?’

‘Het kan ook met kaas,’ zei de bol.

‘Dus ik verdien het niet om gelukkig te worden. Is dat het?’

‘Jij bent niets meer dan een machine van vlees en bloed.’

‘Ik ben een persoon,’ zei James verontwaardigd.

‘Machine van vlees en bloed. Machine van vlees en bloed.’

Woedend smeet James de kristallen bol op de grond, die versplinterde, waardoor de binnenkant zichtbaar werd: oranje vruchtvlees met een slijmerige massa vol gele zaadjes.

Hij bleef er een poosje naar staan kijken en begreep er niets van.

Toen hij opkeek, zag hij dat iemand een boek op het bureau had laten liggen: De trol in de literatuur door de jaren heen. Hij pakte het boek om het op de juiste plaats in de boekenkast terug te zetten.

Het boek zei: ‘Ik ken de weg naar het geluk.’

Met hernieuwde hoop zei James opgewonden: ‘Kunt u me vertellen hoe ik gelukkig kan worden?’

‘Verdien je het om gelukkig te worden?’

‘Ik denk het wel. Waarom zou ik dat niet verdienen?’

‘Daar kunnen bepaalde redenen voor zijn.’

‘Iedereen verdient het om gelukkig te worden.’

‘Niet iedereen,’ zei het boek, ‘maar laten we het daar eens over hebben.’

65

Terwijl de GL550 in noordelijke richting door de regen zoefde, hoopte Jocko dat ze nog meer herten zouden tegenkomen. Ondertussen dacht hij na.

Soms dacht Jocko na over belangrijke zaken. Meestal in blokjes van twee minuten. Tussen de bedrijven door. Belangrijke zaken, zoals waarom sommige dingen lelijk waren en andere niet. Als alles mooi was, zou niets misschien mooi zijn.

Mensen zagen iets en keken er vol bewondering naar. Soms zagen ze iets anders, en dat gingen ze dan met stokken te lijf.

Misschien was het belangrijk dat er verscheidenheid in het leven was. Als je overal vol bewondering naar keek, was er op den duur niets meer aan. Als je alles met een stok te lijf ging, ook niet.

Persoonlijk zou Jocko het niet erg vinden om overal vol bewondering naar te kijken.

Jocko dacht soms na over het feit dat hij geen geslachtsdelen had. Het enige wat Jocko had, was dat grappige dingetje waarmee hij plaste. Dat waren geen geslachtsdelen. Hij noemde het zijn slummetje.

Gelukkig kon hij dat ding oprollen. Wegvouwen. Als hij hem niet hoefde te gebruiken.

Als hij het ding niet wegborg, zouden stomdronken zwervers daar ook nog eens onpasselijk van worden.

Er was één ding waar Jocko liever niet over nadacht. Over dat hij de enige was. De enige van zijn soort. Dat was te deprimerend om over na te denken.

Maar toch dacht Jocko er soms over na. Hij kon zijn gedachten niet stilzetten. Ze draaiden en dansten net als Jocko.

Misschien was het daarom dat hij geen geslachtsdelen had. Omdat hij ze niet nodig had. Omdat hij toch maar in zijn eentje was.

Terwijl hij dit allemaal overdacht, hield hij Erika stiekem in de gaten.

‘Denkt u over belangrijke zaken na?’ vroeg Jocko.

‘Wat voor zaken bijvoorbeeld?’

‘Bijvoorbeeld over … dingen die je niet hebt.’

Ze deed er zo lang het zwijgen toe dat Jocko bang was dat hij het weer had verpest.

Toen zei ze: ‘Soms vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn om een moeder te hebben.’

Jocko zakte onderuit. ‘Jocko heeft spijt. Spijt dat hij het gevraagd heeft. Dat is te moeilijk. Denk daar maar niet over na.’

‘En hoe is het om een moeder te zijn? Dat zal ik nooit weten.’

‘Waarom niet?’

‘Vanwege hoe ik gebouwd ben. Ik ben gebouwd om gebruikt te worden. Niet om bemind te worden.’

‘U zou een geweldige moeder zijn,’ zei Jocko.

Ze zei niets. Ogen op de weg gericht. Regen op de weg, regen in haar ogen.

‘Echt, hoor,’ zei hij nadrukkelijk. ‘U zou vast heel goed voor Jocko zorgen.’

Ze lachte een beetje. Maar het was ook een beetje snikken wat ze deed.

Goed gedaan, zeg. Jocko zegt wat, en iedereen gaat huilen.

‘Je bent lief,’ zei ze.

Misschien was het allemaal toch niet zo beroerd als het leek.

Terwijl ze afremde, zei ze: ‘Is dat niet Victors auto?’

Misschien was het allemaal toch beroerder dan het leek. Hij ging rechtop zitten en zei: ‘Waar?’

‘Die picknickplaats rechts. Ja, dat is hem.’

‘Doorrijden.’

‘Ik wil niet dat hij achter ons aan komt. We mogen niet tegelijk met hem aankomen, anders kan ik jou niet naar binnen smokkelen.’

Ze reed de picknickplaats op en zette de auto achter die van Victor neer. ‘Blijf hier, laat je niet zien.’

‘Stapt u uit? Maar het regent.’

‘We willen toch liever niet dat hij naar ons toe komt?’ Ze deed het portier open.

Nadat Victor gehoord had dat James zijn taak naar behoren had volbracht, bleef hij een paar minuten zitten om te overdenken hoe hij het beste naar het kweeklaboratorium kon gaan.

Sommigen van het Nieuwe Ras die daar woonden en werkten zouden misschien ook uitvalverschijnselen vertonen. Hij moest voorzichtig zijn, maar hij weigerde zich te laten afschrikken. Dit waren zijn schepsels, producten van zijn briljante geest, ze waren in elk opzicht inferieur aan hem, en ze zouden hem geen angst inboezemen, net zomin als Mozart bang zou zijn geworden voor zijn eigen composities, net zomin als Rembrandt gillend van de angst voor een van zijn eigen schilderijen zou zijn weggelopen. Als ze hem niet gehoorzaamden, zou hij ze met de formule des doods om de oren slaan. Het leek hem onwaarschijnlijk dat hij op het kweeklaboratorium opgewacht zou worden door iets soortgelijks als het Werner-gedrocht. Werner was een singulariteit. En waar was Werner nu? In rook opgegaan, net als de rest van de Handen der Barmhartigheid.

Geen enkele opstand tegen Victor had enige kans van slagen, niet alleen omdat hij bijna net zo machtig was als de oude goden, maar ook omdat de slimste Alfa een idioot was in vergelijking met diens schepper, hij op wie de eeuwen geen vat hadden.

Erika Vier, een Alfa, zou geen partij voor hem zijn. Hij had haar ooit vermoord met enkel een zijden sjaaltje en de kracht van zijn handen, en hij kon haar weer vermoorden als dat kreng inderdaad weer tot leven was gewekt. Een Alfa, een vrouw en een echtgenote – ze was op drie fronten inferieur aan hem. Het zou hem een genoegen zijn haar te straffen voor haar twee onbeschaamde telefoontjes. Als ze dacht dat ze in haar eerste leven wreed was behandeld, zou hij haar in haar tweede leven eens goed duidelijk maken wat wreedheid werkelijk inhield.

Hij was niet bang om naar het kweeklaboratorium te gaan. Hij kookte van verlangen om ernaartoe te gaan en zijn nieuwe koninkrijk aan iedereen op te leggen, met een genadeloze discipline omdat hij geen herhaling van de Handen der Barmhartigheid duldde.

Net toen hij weg wilde rijden, kwam een auto vanuit het zuiden de picknickplaats opgereden. De automobilist reed hem niet voorbij maar parkeerde achter hem, waardoor de koplampen bij hem in de auto schenen.

In zijn spiegeltjes kon hij weinig zien, dus daarom draaide hij zich om en keek hij door de achterruit. Erika Vijf zat achter het stuur van de GL550, de auto waarmee ze naar het kweeklaboratorium moest gaan, zoals hij haar had geïnstrueerd.

Victor beantwoordde haar blik en was woedend op haar omdat ze leek op Erika Vier, die hem op beschamende wijze beledigd had. Er zat niemand bij hem in de auto, maar toch hoorde hij iets op de achterbank bewegen. Onmiddellijk wist hij waarom hij het gevoel had gehad dat hij niet alleen was: Kameleon!

De feromonen van het Nieuwe Ras waarmee hij zichzelf besprenkeld had, zouden zijn werkelijke geur nog urenlang maskeren. Behalve … Bij inspanning, als hij licht transpireerde, of als hij boos of angstig werd, zou zijn ware geur meer gaan overheersen en zou de maskerende geur worden overstemd.

Victor gooide het portier open en dook naar buiten, de nacht in. De regen in. Door de stortregen zou de geur van zijn eigen feromonen minder sterk worden, maar de geur van het Nieuwe Ras, die alleen maar op zijn kleren zat, zou zelfs helemaal in het niets oplossen.

Het was beter geweest als hij het portier had dichtgeslagen, de auto met de afstandsbediening had afgesloten om samen met Erika naar het kweeklaboratorium te gaan, omdat Kameleon misschien al naar voren was gekropen. Misschien was Kameleon inmiddels al uit de auto geglipt en stond hij op de picknickplaats ergens in zijn buurt. Door de onophoudelijke regen op het asfalt zou Kameleon zich kunnen verplaatsen zonder dat Victor de kenmerkende rimpeling kon waarnemen.

Vreemd genoeg was Erika al uit de GL gestapt, nog voor hij de S6oo had verlaten. Toen ze bij hem stond, voelde ze blijkbaar dat er iets mis was, want ze vroeg: ‘Victor? Wat is er aan de hand?’

Laat je niet zien, had Erika tegen Jocko gezegd.

Ze zei het zoals een moeder haar kind vermanend zou toespreken. Ze zou een goede moeder zijn. Maar ze was Jocko’s moeder niet. Niemand was Jocko’s moeder.

Jocko richtte zich op. Zag Erika bij Victor staan. In die korte tijd al helemaal doorweekt.

Interessanter was de kever. De grootste kever die Jocko ooit had gezien. Half zo groot als Jocko.

Deze leek niet lekker. Zag er bitter uit.

In het riool waren de kevers dicht bij Jocko gekomen. Hij had ze met gemak kunnen vangen. Kevers wisten niet dat hij ze met zijn grote gele ogen in het donker kon zien. Er was iets met deze kever aan de hand. Afgezien van het feit dat hij zo groot was.

Plotseling wist Jocko het. De manier waarop hij zich voortbewoog. De manier waarop hij zich oprichtte. Deze kever zou anderen kunnen doden.

De kussensloop. Op de grond. Voor zijn voeten. De strik uit de veter halen. In de sloop: zeep, zeep, zeep. Het mes. Snel, snel, snel, Jocko de regen in. Huppelend naar Erika en Victor toe. Nu geen pirouette maken.

66

De kever wilde niet dood.

Jocko ook niet. Alles ging zo goed. Zeep. Zijn eerste autoritje. Iemand om mee te praten. Zijn eerste broek. Urenlang was hij door niemand geslagen. Binnenkort een grappig hoedje. Natuurlijk duikt er juist op zo’n moment een gigantische, levensgevaarlijke kever op. Jocko-mazzel.

Twee grijpscharen. Een kraakschaar. Zes anders scharen.

Een angel. Een decoupeerzaag als tong. Tanden. Plus tanden achter de eerste rij tanden. Het enige wat ontbrak, was een lichaamsopening waarmee het beest vuur kon spuwen. Of wacht: die was er toch. Een kever die weinig goeds in de zin had.

Jocko liet zich met beide knieën op het beest vallen. Stak, sneed, scheurde, trok. Tilde de kever op, gooide hem weer tegen de grond. Nog eens. En nog eens. Weer met het mes steken. Keihard. Genadeloos. Jocko werd bang van zichzelf.

De kever lag te kronkelen. Probeerde weg te kruipen. Maar het beest vocht niet terug, en ging dood.

Jocko snapte niets van de pacifistische inslag van het beest. Hij kwam overeind. Misschien was het beest van afschuw verlamd geraakt toen het Jocko zag. Jocko stond in de gutsende regen. Buiten adem. Duizelig.

De druppels kletterden op zijn kale kop.

Was zijn honkbalpet kwijtgeraakt. Ah. Onder zijn voeten. Hij stond erop.

Erika en Victor stonden sprakeloos naar hem te kijken. Hijgend zei Jocko: ‘Kever.’

Erika zei: ‘Die zag ik niet. Pas toen hij dood was.’

Jocko zegevierde. Heldhaftig. Zijn tijd was aangebroken. Eindelijk maar toch. Zijn tijd om te stralen.

Victor leek Jocko met zijn blik te willen vastpinnen. ‘Kon jíj hem wel zien?’

Het riempje van de pet haakte achter Jocko’s tenen. Hijgend zei Jocko tegen Erika: ‘Hij wilde … jullie … doodmaken.’

Victor was het daar niet mee eens: ‘Het beest is dusdanig geprogrammeerd dat het niemand aanvalt die naar het Nieuwe Ras ruikt. Van ons drieën zou hij alleen mij hebben aangevallen.’

Jocko had Victor van een wisse dood gered.

Victor zei: ‘Jij bent van mijn vlees en bloed, maar ik ken jou niet.’

Stom, stom, stom. Jocko wilde het liefst voor een van de twee auto’s gaan liggen om dan over zichzelf heen te rijden.

‘Wat ben jij?’ wilde Victor weten.

Jocko wilde zichzelf met een emmer slaan.

‘Wié ben jij?’ drong Victor aan.

Jocko probeerde de pet van zijn voet te schudden en zei hijgend, zachter dan zijn bedoeling was: ‘Ik ben … het kind van … Jonathan Harker.’

Hij hief het mes. Het lemmet was in de kever afgebroken.

‘Hij is gestorven … om mij het leven te schenken …’

‘Jij bent die parasitaire tweede zelf die zich spontaan uit Harkers lichaam heeft ontwikkeld.’

‘Ik ben … een jongleur …’

‘Jongleur?’

‘Laat maar zitten,’ zei Jocko. Hij liet het mes vallen. Schopte het petje in een wilde beweging weg.

‘Ik wil je ogen onderzoeken,’ zei Victor.

‘Tuurlijk. Waarom ook niet.’

Jocko keerde zich om. Huppeltje, huppeltje, huppeltje vooruit, sprongetje achteruit. Huppeltje, huppeltje, huppeltje vooruit, sprongetje achteruit. Pirouette.

Toen de trol over de weg danste, zou Erika het liefst achter hem aan zijn gegaan om hem te omhelzen en hem te vertellen dat het heel moedig was geweest wat hij had gedaan.

Victor zei: ‘Waar komt hij vandaan?’

‘Hij kwam een tijdje geleden bij ons huis aanlopen. Ik dacht dat je hem wilde onderzoeken.’

‘Wat doet hij nu?’

‘Gewoon iets wat hij altijd doet.’

‘Misschien snap ik er meer van als ik hem onderzoek,’ zei Victor. ‘Ik wil weten waarom ze van verschijningsvorm veranderen, en waarom hun lichaam zo raar is gaan doen. Ik kom vast heel wat te weten als ik hem onderzoek.’

‘Ik zal hem naar het kweeklaboratorium brengen.’

‘Die ogen zijn een bonus,’ zei Victor. ‘Die kan ik het beste uit zijn hoofd halen als hij nog bij kennis is, want dan wordt het het duidelijkst hoe ze werken.’

Ze zag dat Victor naar het geopende portier van de S6oo liep.

Voordat hij instapte, keek hij nog een keer naar de huppelende, dansende, draaiende trol, en daarna naar Erika. ‘Laat hem niet al dansend ontsnappen.’

‘Dat zal niet gebeuren. Ik breng hem wel naar het kweeklaboratorium.’

Toen Victor was ingestapt en wegreed, ging Erika midden op de weg staan.

De wind huilde in de nacht, zoog regen uit de zwarte hemel en schudde de bomen heen en weer alsof ze gewurgd werden. De wereld was wild en vreemd en vol geweld. De trol liep op zijn handen, midden op de weg.

Toen Erika de S6oo niet langer boven het gebrul van de wind uit hoorde komen, keek ze achterom en zag de achterlichtjes in de verte verdwijnen.

De trol danste in een kronkelende lijn van de ene weghelft naar de andere. Zo nu en dan bleef hij even staan, maakte een sprongetje en tikte daarbij zijn hakken tegen elkaar.

De wind danste met de nacht, besprenkelde de aarde met regen, en zette de bomen aan tot een feest. De wereld was vrij en uitbundig en vol wonderen.

Erika ging op haar tenen staan, spreidde haar armen, snoof de wind diep in haar longen, en stond in afwachting van het moment waarop ze een pirouette zou gaan maken.

67

Niet alleen de vuilnisbelt was omsloten door een hoog hek, maar ook het kweeklaboratorium. Er stonden geen naaldbomen omheen, maar groepjes eiken, begroeid met mos.

Op het bord bij de ingang stond dat het bedrijf dat er was gevestigd gegenangriff heette, Duits voor tegenaanval, een grapje van Victor, aangezien zijn leven in het teken stond van een aanval op de wereld.

Het hoofdgebouw besloeg meer dan tachtig are: een bakstenen pand van twee verdiepingen, met een heldere, moderne architectuur. Omdat elke politieman, ambtenaar en bureaucraat van het district een kloon was, had het Victor geen enkele moeite gekost aan de bouwvergunningen en dergelijke te komen.

Hij deed het ijzeren rolhek met zijn afstandsbediening open en zette de auto in de ondergrondse garage neer. Het voorval op de picknickplaats had hem er uiteindelijk van overtuigd dat hij er goed aan deed naar het kweeklab te gaan. Hij was bijna ten prooi gevallen aan een schepsel van eigen hand, Kameleon, maar was gered door een gemuteerd wezen dat was voortgekomen uit Jonathan Harker, die zelf tot het Nieuwe Ras behoorde. In Victors ogen was dit hét bewijs dat het Nieuwe Ras zo briljant door hem was ontworpen en uitgevoerd dat er een systeem van synchroniciteit was ontstaan, waardoor foutjes in het project, zo die al voorkwamen, automatisch gecorrigeerd werden.

Carl Jung, de geniale Zwitserse psycholoog, had de theorie ontwikkeld dat er aan synchroniciteit, een woord dat hij gebruikte voor dingen die tegelijktijdig gebeurden en grote gevolgen hadden, een niet-oorzakelijk principe ten grondslag ligt en dat het op een merkwaardige manier een bepaalde orde in ons leven aanbrengt. Victor was dol op Jung, al zou hij diens essays en boeken graag herschrijven, omdat hij over een dieper inzicht in het leven beschikte dan de arme Carl zelf had gehad. Synchroniciteit vormde geen integraal onderdeel van het universum, zoals Carl geloofde, maar openbaarde zich alleen op bepaalde momenten in bepaalde culturen, wanneer de prestaties van de mens optimaal rationeel waren. Hoe rationeler de cultuur, hoe groter de kans dat die paar foutjes die in de cultuur zaten door synchroniciteit werden opgelost.

Victors ontwerp van het Nieuwe Ras en zijn visie op een verenigde wereld was zo rationeel en stoelde in zo’n sterke mate op ver doorgevoerde logica dat er buiten zijn weten om een systeem van synchroniciteit was ontstaan. Er was iets fout gegaan met de creatietanks in de Handen der Barmhartigheid, zonder dat Victor dat in de gaten had, en voordat er nog meer foutieve modellen van het Nieuwe Ras konden worden geproduceerd, was Deucalion na twee eeuwen opgedoken om het gebouw in brand te steken – waarlijk een ongelooflijk toeval! Deucalion dacht Victor daarmee een gevoelige klap toe te brengen, terwijl zijn actie er alleen maar voor zorgde dat er niet nog meer onvolmaakte modellen van het Nieuwe Ras werden geproduceerd. Bovendien werd Victor nu gedwongen de aanzienlijk verbeterde creatietanks van het kweeklaboratorium te gebruiken. Door synchroniciteit was het foutje hersteld. En het leed geen twijfel dat synchroniciteit ook met Deucalion zou afrekenen en andere kleine onvolkomenheden zou wegwerken – bijvoorbeeld de rechercheurs O’Connor en Maddison – die Victor anders maar in de weg zouden lopen in zijn steeds voorspoediger verlopende mars naar de absolute heerschappij over alle dingen.

Door Victors onverzadigbare honger naar macht, zijn buitengewone intellect, zijn berekenende materialistische kijk en zijn uiterst praktische instelling, en nu ook doordat de synchroniciteit in zijn voordeel werkte, was hij onoverwinnelijk en onsterfelijk geworden.

Hij was onsterfelijk.

Hij nam de lift van de parkeergarage naar de tankruimtes op de begane grond. Toen de liftdeuren opengingen en hij uit de lift stapte, zag hij dat het voltallige personeel, tweeënzestig mensen van het Nieuwe Ras, hem begroetten, zoals het gewone volk door de eeuwen heen altijd langs de kant van de weg had gestaan om zich te laven aan de glorie van koningen die voorbijkwamen, of om grote politieke leiders te eren die door hun moed en betrokkenheid torenhoog boven het proletariaat uitstaken.

Omdat Victor een tijdje in de regen had gestaan terwijl Kameleon door de synchronistische Harker-mutant werd uitgeschakeld, had Victor niet het voorkomen dat iedereen van hem gewend was. In andere omstandigheden zou Victor danig uit zijn humeur zijn geraakt als hij zich zo had moeten presenteren, met een doorweekt, gekreukeld pak aan, en zijn haar in de war. Maar op dit transcendente tijdstip was het totaal onbelangrijk hoe hij eruitzag, omdat het voor alle aanwezigen duidelijk was dat hij onsterfelijk was geworden, en dat hij nog steeds een overweldigende uitstraling bezat.

Ze stonden hem aan te staren, overdonderd door zijn wijsheid en kennis, beschaamd door hun onwetendheid, overweldigd door zijn goddelijke macht.

Victor spreidde zijn armen en zei: ‘Ik begrijp de verering die jullie voor jullie schepper koesteren, maar vergeet niet dat jullie hem het meest eren door je nog ijveriger aan je taak te zetten, je nog meer op je werk te richten en elke spier in je lijf in te zetten voor de verwezenlijking van zijn visioen.’

Toen ze naar voren kwamen, begreep Victor dat ze hem op hun schouders wilden tillen en hem zo naar zijn kantoor wilden brengen, zoals dat zo vaak in de loop der geschiedenis was gebeurd: in vervoering gebrachte menigten die hun langverwachte held door de straten meetorsten. Voorheen zou hij op strenge toon hebben gezegd dat ze hun tijd én die van hem stonden te verdoen. Maar misschien kon hij voor deze keer een uitzondering maken, ook gezien de gebeurtenissen van die dag en het feit dat hij onsterfelijk was geworden. Als hij ze nu hun zin gaf, zou dat alleen maar ten goede komen aan hun inzet voor zijn zaak.

68

Jocko wanhopig. Doorweekt. Voeten opgetrokken op de stoel voorin. Dunne armen om zijn benen geslagen. Honkbalpetje achterstevoren op.

Erika achter het stuur. Ze stond stil. Staarde in het duister.

Victor niet dood. Had wel gemoeten maar nee.

Jocko niet dood. Had wel gemoeten maar nee. Alles helemaal verkloot.

‘Jocko zal nooit meer een kever eten,’ zei Jocko.

Ze bleef in het duister staren. Zei niets.

Jocko wou dat ze iets zei.

Misschien zou ze de juiste beslissing nemen. Zou ze Jocko doodslaan. Dat had hij verdiend. Maar nee. Daar was ze te aardig voor. Typische Jocko-mazzel.

Hij kon zelf ook iets gaan doen. Op de knop drukken, zodat het raampje omlaagging. Zijn hoofd uit het raampje steken. Op de knop drukken, zodat het raampje omhoogschoof. En zijn hoofd eraf ging.

Erika zei: ‘Ik ben geprogrammeerd om te gehoorzamen. Ik heb dingen gedaan waarvan ik weet dat hij ze niet goed zou vinden. Maar ik ben nooit rechtstreeks tegen hem ingegaan.’

Jocko kon zijn T-shirt uitdoen. Dat in repen scheuren. Die in zijn neus stoppen. Zijn petje oprollen en dat in zijn keel duwen. Stikken.

‘Er is vanavond iets met me gebeurd,’ zei ze. ‘Ik weet het niet. Misschien kan ik straks het kweeklaboratorium links laten liggen en gewoon alsmaar rechtdoor rijden.’

Jocko kon het bos in gaan. Zijn duim openhalen. Wachten tot de wilde zwijnen het bloed roken en hem kwamen opeten.

‘Maar ik ben bang om hier nu weg te rijden. Stel dat ik niet voorbij het kweeklaboratorium kan rijden? Stel dat ik daar toch naartoe ga? Stel dat ik niet eens in staat ben jou los te laten?’

Jocko stak een hand op. ‘Mag ik wat vragen?’

‘Wat is er dan?’

Jocko vraagt zich af of u een pikhouweel hebt.’

‘Waar heb je een pikhouweel voor nodig?’

‘Hebt u er een?’

‘Nee.’

‘Laat maar.’

Ze boog zich naar voren. Legde haar voorhoofd op het stuur. Deed haar ogen dicht. Produceerde een iel, droevig geluidje.

Het zou mogelijk moeten zijn om zelfmoord te plegen met een krik. Denk na. Denk na. Denk na.

‘Mag ik wat vragen?’

‘Wat dan?’

‘Ziet u Jocko’s oor?’

‘Ja.’

‘Is die oorholte groot genoeg voor het uiteinde van een krik?’

‘Waar heb je het in hemelsnaam over?’

‘Laat maar.’

Plotseling schakelde ze met een vastbesloten gebaar, waarna ze optrok en de picknickplaats verliet.

‘Gaan we ergens naartoe?’ vroeg Jocko.

‘Ja.’

‘Komen we langs een hoge rots?’

‘Nee. Niet op deze weg.’

‘Komen we bij spoorwegovergangen?’

‘Dat weet ik niet. Hoezo?’

‘Laat maar.’

69

Toen Victor zich de loftuitingen van de menigte liet welgevallen, merkte hij dat niet alleen het personeel aanwezig was, maar ook Deucalion, en rechercheur O’Connor en diens collega Maddison.

Wat briljant van hem om te voorzien dat het evenwicht in zijn wereld binnenkort door synchroniciteit hersteld zou worden en dat alle foutjes zouden worden rechtgetrokken door het verbazingwekkende mechanisme van het toeval. Dat zijn eerste schepping en de twee rechercheurs hier aanwezig waren, bevestigde zijn onsterfelijke status, en hij was benieuwd door wat voor betekenisvol toeval ze om het leven zouden komen.

Onder zijn colbert droeg hij nog steeds een schouderholster met daarin een pistool, maar het was beneden zijn waardigheid om het drietal eigenhandig neer te schieten, want hij was nu niet alleen de briljante geest die hij altijd al was geweest, maar ook zo’n toonbeeld van rede en logica dat de sterkste krachten in het universum in zijn voordeel werkten. Zelfverdediging was meer iets voor het gewone volk, tot wie hij zichzelf nooit had gerekend en van wie hij nu nog verder af stond. Synchroniciteit en andere nog onbekende mechanismen zouden hem ongetwijfeld op verrassende, overdonderende wijze ondersteunen.

Door talloze handen werd hij opgetild. Hij dacht dat ze hem op hun schouders zouden zetten, rechtop, zoals een Chinese keizer uit lang vervlogen tijden in een speciale stoel vervoerd werd, en dat ze hem zo naar zijn kantoor zouden dragen, waar hij zijn grootse werk kon voortzetten, misschien nog grootser dan wat hij tot nu toe had bereikt. Maar in hun ijver, in hun enthousiaste gedrevenheid om hun schepper te eren, tilden ze hem horizontaal boven hun hoofden, en hij werd door twee rijen dragers vervoerd, op hun schouders, met zijn gezicht naar boven, zodat hij naar het plafond keek, tenzij hij zijn hoofd naar de ene of de andere kant draaide. Ze hielden hem stevig bij zijn enkels, benen, polsen en armen beet, zelfs steviger dan zou hoeven. Maar aan de andere kant had hij er zelf voor gezorgd dat zijn schepsels zo sterk waren, en dat ze het lang vol konden houden, als een goede machine.

Plotseling begonnen de dragers te lopen, en er liepen velen met hen mee, misschien in de hoop hem te kunnen aanraken of een glimp van hem op te vangen als hij zijn hoofd in hun richting draaide, zodat ze jaren later nog konden zeggen dat ze hier op deze historische dag aanwezig waren geweest en dat hij hen had aangekeken en hen herkende en had geglimlacht. Er hing een feestelijke sfeer, en velen leken in een jubelstemming te zijn, wat nog niet meeviel voor iemand van het Nieuwe Ras, gezien de manier waarop ze geprogrammeerd waren. Toen drong het tot Victor door dat ze hun blik op de toekomst hadden gericht, op de overwinningen die hun heer en meester vanuit deze locatie zou boeken. Ze verheugden zich op de dag – die nu zo dichtbij was gekomen – waarop het genadeloze uitmoorden van het gehate Oude Ras een aanvang zou nemen. Daarom juichten ze natuurlijk zo: het vooruitzicht van een genocide, het van de aardbodem vegen van alle mensen die ooit het woord ‘god’ in de mond hadden genomen.

Blijkbaar wilden ze hem niet alleen naar zijn bureau brengen, want hoewel zijn kantoor op de begane grond was, daalden ze met hem twee trappen af, net zo moeiteloos als op vlak terrein. Ze wilden hem waarschijnlijk op een speciale manier eren. En hoewel Victor niet om goedkeuring zat te springen, niet van hen of van wie dan ook, begreep hij dat hij de ceremonie moest zien uit te zitten, hoe vervelend dat ook was.

Maar toen gebeurde er iets wat de zaak er weer interessant op maakte: de feestelijke stemming verflauwde, en de menigte viel stil. Het kwam hem voor dat iedereen vol ontzag zweeg, wat natuurlijk veel passender was voor een gelegenheid als deze, waarbij hun soort iemand van Victors verheven status eer betuigde. Werkelijk ontzag, want er werden fakkels aangestoken, die blijkbaar waren gedompeld in een kruidige olie die een prettige wierookachtige geur verspreidde. Hij begon het aangenaam te vinden dat hij zo spontaan geëerd werd, en hij draaide zijn hoofd naar links en naar rechts, zodat ze zijn hoofd niet alleen van de zijkant zagen. En terwijl hij zijn onderdanen zo goedmoedig tegemoetkwam, zag hij Erika in de menigte staan. Ze glimlachte naar hem, en hij besloot lankmoedig naar haar te glimlachen, omdat ze het wezen had meegebracht dat uit Harker was voortgekomen en dat hem uit de klauwen van Kameleon had gered, al was de gemuteerde dwerg op dit moment nergens te bekennen.

Toen ze de tunnel betraden waarvan de muren van ruwe aarde waren gemaakt, glimmend alsof ze gelakt waren, moest hij denken aan de ruwe aarde van open graven op een gevangeniskerkhof, lang geleden, toen hij met de beul aan de rand van de kuil had onderhandeld. Ook moest hij denken aan de ruwe aarde van massagraven door de jaren heen, op verschillende plekken op aarde, waar hij van de beulen mocht kiezen wie van de veroordeelden hij voor zijn experimenten kon gebruiken. Degenen die werden uitgekozen waren hem altijd zielsdankbaar, tot ze in het lab kwamen en beseften waarom ze van de dood waren gered, en dan vervloekten ze hem, omdat ze te stom waren om in te zien wat voor geweldige kans hij hun had geboden, de kans om deel van de geschiedenis uit te maken. Hij zette hen hard en genadeloos voor zijn doel in, als arbeider of als proefkonijn voor zijn experimenten. Hij had ze ten volle benut; dat zou geen enkele wetenschapper hem verbeterd hebben. En daarom was hun bijdrage aan het welzijn van het nageslacht groter dan ze ooit op eigen kracht voor elkaar zouden hebben gekregen.

Van de gang met de lemen wanden kwamen ze in een hoogst opmerkelijke tunnel. Boven hem, op nog geen dertig centimeter van zijn gezicht, bevond zich een vlak waarin op inventieve wijze diverse artikelen verwerkt waren: in elkaar gedrukte crackerdozen, talloze mueslipakken, platgewalste soepblikken, dozen waar antihistaminica en zetpillen en laxeermiddelen in hadden gezeten, bolletjes rafelig touw, een afgedragen pantoffel, rood-wit-blauwe posters waarop stond dat men het recht en de plicht had om te gaan stemmen, een viezige hoogblonde pruik, verbrijzelde skeletten van rottende ratten, een sliert engelenhaar die net zo kronkelig was als een boa, een pop met een in elkaar gedrukt gezicht en één starend oog, het andere oog ontbrak.

Daarna raakte hij het zicht op de bonte verzameling kwijt, omdat er duizenden gezichten uit zijn geheugen bij hem bovenkwamen: verwoeste gezichten en verschrikte gezichten en bebloede gezichten en half opengelegde gezichten waarvan de botten te zien waren, de gezichten van mannen en vrouwen en kinderen, degenen die hij had gebruikt en ten volle had benut, en niet slechts duizend maar tweeduizend, massa’s. Ze joegen hem geen angst aan maar vervulden hem van minachting, omdat hij neerkeek op de zwakken die zich door hem lieten gebruiken. Hij kickte op ze omdat hij er altijd op kickte zijn macht te gebruiken om anderen in te laten zien dat ze slechts van vlees en bloed waren, zijn macht om ze in hun futiele verweer te breken en hen te beroven van hun geloof in gerechtigheid, hun kinderlijke illusie dat ze ertoe deden, hun idee dat hun leven zin had, hun belachelijke geloof, hun hoop, en zelfs het gevoel dat ze iemand waren, tot ze uiteindelijk alleen maar gereduceerd wilden worden tot een hoopje vlees en bloed omdat het leven een ondraaglijke kwelling was geworden en ze niet meer na konden denken.

Toen de gezichten uit het verleden vervaagden, merkte hij dat hij niet langer door de tunnel werd gedragen maar in een ruimte was beland waar de grond een kromming vertoonde, als een schaal. Hier leken ze hem naartoe te hebben willen brengen, want ze bleven staan, tilden hem van hun schouders en zetten hem op zijn benen. Verdwaasd keek hij om zich heen. Geen enkel gezicht kwam hem nog bekend voor. ‘Zoveel gezichten,’ zei hij, ‘die net nog als dwarrelende bladeren door mijn hoofd zweefden … Nu kan ik geen ervan meer voor de geest halen, en ik weet niet meer wie ze waren. Of wie jullie zijn.’ Hij raakte in de war. ‘Of mijn eigen gezicht. Hoe zie ik eruit? Hoe heet ik?’

Toen stapte een reus uit de menigte naar voren. De rechterhelft van zijn gezicht was ernstig verminkt, wat slechts ten dele aan het oog onttrokken werd door een ingewikkelde tatoeage. Toen hij de ongeschonden helft van het gezicht bekeek, kreeg hij het gevoel dat hij deze man eerder had gezien, en toen hoorde hij zichzelf zeggen: ‘Hé … jij bent een van mijn kinderen … eindelijk naar huis teruggekeerd.’

De getatoeëerde man zei: ‘Geen moment tijdens je duivelse werkzaamheden heb je je verstand verloren. Vanaf het allereerste moment heb je je in dienst van het kwaad gesteld en werd je verblind door hoogmoed. Elk verlangen van je was boosaardig en verderfelijk, alles wat je deed was verdorven, je wreedheid was onuitputtelijk, je hebt je ziel verkwanseld voor macht over anderen, je hart is verstoken van gevoel. Je was niet krankzinnig maar voelde jezelf verbonden met het kwaad, en je lééfde voor het kwaad, je kon niet zonder. Nu zal ik niet toestaan dat je je bewustzijn uitschakelt om je gerechte straf te ontlopen. Je kunt niet in krankzinnigheid vluchten, omdat ik de kracht bezit om je de werkelijkheid van je verdorven leven in te laten zien.’

De reus legde een hand op de hoofd van de wetenschapper, en bij diens aanraking vervloog de krankzinnigheid. Victor wist weer wie hij was, waar hij was, en waarom hij naar deze plek was gebracht. Hij reikte naar het pistool dat hij onder zijn jasje bij zich droeg, maar de reus greep zijn hand en brak zijn vingers in een vernietigende greep.

70

Erika Vijf reed naar de stoeprand en stopte een paar meter van de ingang van het kweeklab, Gegenangriff, Inc.

Het tamelijk kleurloze pand bleef verborgen in het regenachtige duister.

‘Wat is het eigenlijk een onopvallend gebouw,’ zei ze. ‘Van de buitenkant zie je niet wat voor bedrijf erin zit.’

De trol zat rechtop in zijn stoel. Meestal zat hij druk te gebaren of produceerde hij ritmes die verder geen betekenis hadden, maar nu had hij zijn armen over elkaar heen geslagen. ‘Jocko begrijpt het.’

‘Wat begrijp je, Jocko?’

‘Dat u hem mee naar binnen moet nemen. Jocko begrijpt het.’

‘Je wilt daar niet naar binnen.’

‘Het is goed. Wat maakt het ook uit. Jocko wil niet dat u in de problemen komt.’

‘Waarom doe je net alsof je mij iets schuldig bent?’ vroeg ze.

‘U bent zo aardig voor Jocko geweest.’

‘We kennen elkaar nog maar één nacht.’

‘U hebt heel wat vriendelijkheid in één nacht geperst.’

‘Dat valt wel mee.’

‘Zoveel vriendelijkheid heeft Jocko nog nooit meegemaakt.’

Nadat ze allebei een poosje hadden gezwegen, zei ze: ‘Je bent weggerend. Je was sneller dan ik. Ik ben je kwijtgeraakt.’

‘Daar zou hij nooit in trappen.’

‘Ga nou maar, Jocko. Ik kan je daar niet mee naar binnen nemen.’

Zijn gele ogen waren nog net zo griezelig en nog net zo mooi als toen ze die voor het eerst zag.

‘Waar zou Jocko naartoe moeten?’

‘Er ligt een prachtige wereld voor je open.’

‘Die wereld wil niets met Jocko te maken hebben.’

‘Je moet daar niet naar binnen gaan, want dan snijden ze je aan flarden,’ zei ze. ‘Je bent meer dan alleen maar vlees en bloed.’

‘U ook. U bent veel meer dan vlees en bloed.’

Ze kon het niet opbrengen hem aan te kijken. Dat kwam niet omdat hij zo lelijk was. Haar beide harten werden gebroken door zijn kwetsbaarheid, en zijn nederigheid, en zijn dappere zieltje.

‘Het programma heeft een sterke impact,’ zei ze. ‘Het bevel om te gehoorzamen. Als een sterke stroming.’

‘Als u daar naar binnen gaat, gaat Jocko mee.’

‘Nee.’

Jocko haalde zijn schouders op. ‘U kunt niet voor Jocko beslissen.’

‘Toe, Jocko. Doe me dit niet aan.’

‘Mag ik iets zeggen?’ Toen ze knikte, zei hij: ‘Jocko weet nu hoe het is om een moeder te hebben. En u weet nu wat het is om er een te zijn. We zouden samen wel een heel klein gezin zijn, maar toch een gezin.’

71

In het ondergrondse vertrek stond Victor omringd door de menigte, vastbesloten om ten overstaan van deze onwetende massa niet om genade te smeken of toe te geven dat hun beschuldigingen waar waren.

Hij besefte dat de werknemers van het vuilstortbedrijf aanwezig waren, plus verscheidene Alfa’s die hij had geëlimineerd en die op de een of andere manier weer tot leven gewekt waren.

Erika Vier liep vanuit de menigte op hem toe, ging voor hem staan, keek hem recht in de ogen en liet zich niet intimideren. Ze haalde met een vuist uit maar hield zich in en sloeg niet. ‘Ik ben niet zo min als jij,’ zei ze, en met die woorden draaide ze zich om.

Carson O’Connor was er ook, met Maddison achter haar, die een hand op haar schouder had gelegd. Naast haar stond een Duitse herder. Ze zei: ‘Draai er maar niet omheen. Ik weet dat mijn vader iets gezien heeft dat hem op uw spoor heeft gebracht. U heeft uw zombies de opdracht gegeven hem en mijn moeder te vermoorden.’

‘Ik heb die twee met mijn eigen handen om het leven gebracht,’ zei hij. ‘Hij smeekte als een klein jongetje om genade.’

Glimlachend schudde ze haar hoofd. ‘Hij zal vast om het leven van mijn moeder hebben gesmeekt. Voor haar zou hij zoiets vernederends wel hebben gedaan. Maar hij heeft nooit voor zichzelf om genade gesmeekt. Rot maar lekker weg in de hel.’

James raakte net zo gefrustreerd van het boek als van de kristallen bol. Getergd ijsbeerde hij door de bibliotheek van de Heliosresidentie.

‘Ik ken de weg naar het geluk,’ zei het boek.

‘Als u dat nog één keer zegt, scheur ik u aan flarden. Dat zweer ik.’

‘Ik kan je de weg naar het geluk wijzen.’

‘Vertel dan.’

‘Neem eerst maar wat te drinken,’ zei het boek.

In een hoek van de bibliotheek stond een barretje. James legde het boek neer, schonk een dubbele whisky in en sloeg die in één beweging achterover.

Toen hij het boek weer pakte, hoorde hij: ‘Misschien is het beter voor je als je weer naar de slaapzaal gaat.’

‘Vertel me waar ik het geluk kan vinden,’ zei James.

‘Ga terug, ga aan de keukentafel zitten, prik een vleesvork in je hand en kijk dan hoe de wond geneest.’

‘Ik wil weten waar ik het geluk kan vinden.’

‘Je vond die truc met de vleesvork altijd wel leuk.’

Tijdens dit gesprek met het magische boek keek hij in de spiegel achter de bar, niet naar het boek in zijn handen. Hij merkte dat beide stemmen van hem afkomstig waren en dat het boek helemaal niets zei. Misschien had de kristallen bol ook niets gezegd.

‘Vertel me hoe ik het geluk kan bereiken,’ zei James nog een keer.

En in de spiegel zag hij zichzelf antwoorden: ‘Voor jou is de dood de enige weg die naar het geluk leidt.’

De wanden en de vloer van de enorme ondergrondse ruimte bestonden uit een collage van in elkaar gedrukt afval. Het was hier mysterieuzer dan welke plek dan ook waar Victor ooit was geweest.

In het midden van de ruimte was een graf gegraven: drie meter lang, twee meter breed, zes meter diep. Naast het gat lag de grote berg afval die was opgegraven, een composterende hoop rottend materiaal.

Nadat ze zijn handen op zijn rug hadden vastgebonden en hem naar het graf brachten, sprak hij de doodsformule uit, maar er was niemand die dood neerviel. Op de een of andere manier waren ze bevrijd.

Nick Frigg, de baas van de vuilnisbelt, deed een metalen ring om Victors nek. Victor smeekte niet om genade. Een lage Epsilon bevestigde een kabel aan de kraag. Victor vermoedde dat de kabel door de afvallaag naar boven liep en daar op het elektriciteitsnet van de vuilstort was aangesloten.

‘Ik zal niet om genade smeken,’ zei hij. ‘Jullie hebben jullie bestaan aan mij te danken. En als ik doodga, zal niemand die ik heb geschapen dat overleven.’

De menigte keek zwijgend naar hem. Ze maakten hem niet uit voor leugenaar en vroegen ook niet of hij kon uitleggen wat hij net had gezegd.

‘Ik bluf niet, hoor,’ waarschuwde hij hen. ‘Jullie weten dat er kabels in mijn lichaam zitten. Ik krijg regelmatig een elektrische stroom, die wordt opgeslagen in de accu’s in mijn lijf, en daar wordt de stroom omgezet in de energie waar ik op leef. Velen van jullie weten dat dit waar is.’

Hij zag dat ze dat niet waren vergeten.

‘Als ik doodga, zullen die accu’s een signaal uitzenden dat via satellieten wordt doorgegeven aan iedereen die tot het Nieuwe Ras behoort, aan elke machine van vlees en bloed. En dan zullen jullie allemaal dood neervallen.’

Ze leken van zijn woorden overtuigd. Toch zei niemand iets.

Victor glimlachte en verwachtte elk moment te zullen zegevieren. ‘Dachten jullie soms dat een god in z’n eentje zou sterven?’

‘Niet een god die zo wreed is als jij,’ zei Deucalion.

Toen er verschillende stemmen opgingen om Victor in de kuil te gooien, beloofde Victor hun een nieuw begin, reparaties, vrijheid. Maar ze wilden niet luisteren, de idioten, de onwetende varkens.

Plotseling verscheen er van achter de berg afval naast het graf een schepsel dat enkel schoonheid uitstraalde, sierlijk, met een exquise vorm, mysterieus en op alle fronten bekoorlijk. Victor merkte dat de aanwezigen er niets dan respect voor hadden.

Maar toen hij zich tot het Wezen richtte en wilde dat het de menigte overtuigde dat het genade moest tonen, veranderde het. Boven hem doemde nu een beest uit dat zelfs hij, Victor Frankenstein, die altijd had gestreefd naar absolute controle over de menselijke fysiologie, zich daar geen voorstelling van had kunnen maken. Dit schepsel was zo afzichtelijk, zo monsterlijk, straalde zoveel chaos en geweld uit dat Victor zich niet kon inhouden en een wilde kreet slaakte.

Het beest kwam naderbij. Victor deinsde achteruit naar de rand van het gat. Pas toen hij in de smerige rotzooi viel die op de bodem van de kuil lag, besefte hij met welk walgelijk spul zijn laatste rustplaats was gevuld.

Boven hem begon de weerzinwekkende gestalte de afvalberg in de kuil terug te duwen. Walgelijk smerige dingen vielen van boven op Victor neer, waardoor hij op zijn knieën viel, in de troep op de bodem, die nog smeriger was. En terwijl hij werd bedolven onder een lawine van verstikkend afval, sprak iets tot hem in zijn hoofd. De boodschap was niet in woorden of beelden gevat maar openbaarde zich als duistere kennis die zich onmiddellijk liet vertalen in de woorden: welkom in de hel.

Erika Vier zag dat de stralende en betoverende Verrijzenaar bij de dichtgegooide kuil weg stapte. Deucalion zette de schakelaar om waarmee Victor onder in zijn laatste rustplaats een dodelijke stroomstoot kreeg toegediend. Erika keek om zich heen naar alle schepsels van het Nieuwe Ras en zei: ‘Eindelijk vrede,’ en iedereen antwoordde als uit één mond: ‘Vrede.’

Een halve minuut later vielen de Verrijzenaar en alle andere aanwezigen dood neer, met uitzondering van Deucalion, Carson, Michael, en Hertog, die niet tot het Nieuwe Ras behoorden.

In de auto voor het kweeklab kreeg Erika Vijf het gevoel dat ze dood zou gaan, en ze strekte haar armen uit naar Jocko.

Uit zijn gekwelde blik maakte ze op dat hij hetzelfde voorgevoel had. Hij pakte haar handen.

Op het moment dat ze elkaars handen vastpakten, barstte de storm met veel geraas los. De hemel lichtte onstuimig op, en het leek of de natuur het op de GL550 had gemunt. Bliksem sloeg in het asfalt, onophoudelijk en in een perfecte cirkel om de auto heen. Het licht was zo fel dat Jocko en Erika ineenkrompen. En hoewel ze geen van beiden iets zeiden, hoorden ze allebei dezelfde drie woorden en wisten ze op de een of andere manier dat de ander die ook kon horen: Wees niet bang.

Deucalion richtte zich tot Carson en Michael. ‘Jullie hadden gezworen aan mijn kant mee te strijden, en jullie hebben je aan je woord gehouden. De wereld heeft weer iets meer tijd gekregen. We hebben de man overwonnen … maar zijn ideeën zijn daarmee nog niet de wereld uit. Er zijn er nog meer zoals hij die anderen hun vrije wil ontzeggen … en er zijn te veel mensen die hun vrije wil willen opgeven, en niet alleen hun wil.’

‘Boeven bestrijden is makkelijk,’ zei Carson. ‘Het bestrijden van kwalijke denkbeelden is veel moeilijker. Daar ben je je hele leven wel zoet mee.’

Deucalion knikte. ‘Laten we hopen dat ons een lang leven is beschoren.’

Michael maakte het begroetingsteken van Star Trek en zei: ‘Live long and prosper.’ Een lang en voorspoedig leven.

De reus tilde Hertog achteloos op, alsof het dier een schoothondje was, hield hem met zijn rechterhand vast en wreef met zijn linkerhand over de buik van de hond. ‘Ik ga met jullie naar boven, haal Arnie uit Tibet, en dan hebben we het gehad. Ik ga een nieuw onderkomen zoeken, waar ik mijn dankbaarheid kan uiten en na kan denken over wat de afgelopen tweehonderd jaar voor betekenis hebben gehad.’

‘En misschien mogen we de truc met het muntje dan ook nog een keer zien,’ zei Michael.

Zwijgend keek Deucalion de twee rechercheurs een ogenblik aan. ‘Ik zou jullie best kunnen vertellen hoe ik dat doe. Zulke kennis zou bij jullie in veilige handen zijn.’

Carson wist dat hij niet alleen de munttruc bedoelde, maar alles wat hij wist en kon doen. ‘Nee, beste vriend. We zijn maar gewone stervelingen. Zulke buitengewone krachten kunnen maar beter in de handen van buitengewone mensen blijven.’

Samen liepen ze door de tunnel naar boven, waar de wind was uitgeraasd en de regen het eerste daglicht in het oosten had schoongespoeld.

In de raamloze Victoriaanse salon stroomde de rood gouden nevel of vloeistof uit de glazen kist, en de gedaante die eerst een vormeloze schaduw was geweest, veranderde in een man.

Toen de glazen kist als een schelp opensprong, ging de naakte man rechtop zitten, waarna hij op het Perzisch tapijt stapte.

Het satellietsignaal dat de dood had betekend voor alle machines van vlees en bloed die door Victor waren geschapen, had dit exemplaar niet gedood, maar had hem bevrijd.

Hij liep door de openstaande stalen deuren, waar hij anders door opgesloten zou zijn geweest als hij tot leven was gewekt voordat dat de bedoeling was.

James lag dood in de bibliotheek. Boven trof hij Christine dood aan in de hal van de slaapkamersuite.

Het huis was doodstil en leek geheel verlaten.

In Victors badkamer douchte hij zich.

In de spiegelnis in Victors inloopkast bewonderde hij zijn lichaam. Er waren geen metalen kabels in aangebracht, en zijn huid droeg niet de littekens van twee eeuwen. Hij was een toonbeeld van fysieke perfectie.

Nadat hij zich had aangekleed, liep hij met een aktetas naar de grote kluis. Daar kwam hij tot de ontdekking dat bepaalde waardevolle spullen ontbraken. Maar in andere laden vond hij wat hij nodig had.

Hij was van plan de residentie lopend te verlaten. Omdat hij absoluut niet met Victor Helios in verband gebracht wilde worden, besloot hij om niet in een van diens auto’s naar het vliegveld te gaan.

Voordat hij wegging, zette hij de Dresden-klok op een halfuur. Zowel het huis als de slaapzaal zou daarna in vlammen opgaan.

Hij had een regenjas met capuchon aan, en het ontging hem niet dat zijn kleding leek op die van het reusachtige monster.

Hoewel hij als twee druppels water op Victor Frankenstein leek, was hij niet dezelfde, maar een kloon. Omdat alle kennis van Victor rechtstreeks in zijn hoofd was gedownload, beschikte hij over diens herinneringen, over de hele periode van tweehonderdveertig jaar, met uitzondering van de gebeurtenissen van de afgelopen achttien uur, want zo lang geleden was het dat Victor voor het laatst een geheugenupdate bij hem had uitgevoerd, per telefoon. Ook leek hij op Victor omdat hij dezelfde kijk op de wereld had.

In strikte zin was dit geen persoonlijke onsterfelijkheid, maar het was een acceptabel alternatief.

Op een fundamenteel punt verschilde de pas overleden Victor van diens pasgeboren dubbelganger. Deze Victor was sterker, sneller, en misschien zelfs intelligenter dan het originele exemplaar. Of eigenlijk niet ‘misschien’, maar absoluut intelligenter. Hij was de nieuwe, verbeterde Victor Frankenstein, en de wereld had hem nu meer dan ooit nodig.

72

Deze wereld is er een vol verhalen, mysterie en betovering. Als je om je heen kijkt en er oog voor hebt, ontvouwt zich een wonderbaarlijk verhaal, omdat elk leven een vertelling is en iedereen de hoofdrol in zijn of haar eigen drama speelt.

In San Francisco heeft Detectivebureau O’Connor-Maddison onlangs zijn eerste jaar afgesloten. Het bedrijf was bijna onmiddellijk een succes. Arnie is dankzij een getatoeëerde heler bevrijd van zijn autisme. Hij werkt na schooltijd op het kantoor, waar hij archiefwerk doet en probeert zich stoere taal eigen te maken. Hertog aanbidt hem. Over zeven maanden zal de geboorte van een kind het speurwerk bemoeilijken. Maar daar zijn draagzakken dan weer handig voor. Als je je kind voor de buik of op de rug meeneemt, kun je doorgaan met het opsporen van boeven en het najagen van waarheid, gerechtigheid en lekker Chinees eten.

In een bescheiden huisje met veel grond eromheen op het platteland van Montana heeft Erika zich met succes als moeder ontpopt, en ze vindt het fijn dat ze in Jocko een nooit groter wordend kind heeft gevonden. Dankzij de spullen die ze uit Victors kluis hebben meegenomen, hebben ze de rest van hun leven geen geldzorgen meer. Ze reizen niet, en hij gaat nooit mee als ze naar de stad moet, omdat ze niets met bezems en emmers te maken willen hebben. De plaatselijke vogelpopulatie is echter al aan hem gewend geraakt, en hij voelt zich nooit meer in zijn kuif gepikt, zogezegd. Hij beschikt over een aantal grappige hoedjes, allemaal met belletjes, en zij heeft een aanstekelijke lach ontwikkeld. Ze hebben geen idee waarom zij als enigen van het Nieuwe Ras gespaard zijn gebleven, maar wel weten ze dat het iets met de bliksem te maken had. Elke avond, wanneer ze hem instopt, moet hij van haar zijn gebeden opzeggen, en zij doet dat ook voordat ze gaat slapen.

Deucalion is als gast ingetrokken in het klooster van St. Bartholomew, in de bergen in het noorden van Californië, en hij overweegt in de orde in te treden. Hij kan het goed vinden met de broeders, en vooral met broeder Knuckles. Hij heeft veel van zuster Angela geleerd, die het ermee gelieerde weeshuis runt, en de gehandicapte kinderen daar vinden dat hij de beste Kerstman is die ze ooit gehad hebben. Hij probeert zich geen voorstelling van zijn toekomst te maken, maar wacht tot hij door de toekomst gevonden zal worden.