De Verloren Zoon
Date: 2022-02-24 00:00:00+00:00
Keywords: Suspense; Mystery; Horror; Fantasy; Paranormal; Thriller; Science Fiction
Description: Niemand weet welk geheim er schuilgaat achter het getatoeëerde pantser van Deucalion. Voor de buitenwereld lijkt hij slechts een mysterieuze man met een ruig uiterlijk. Op een dag duikt hij op in New Orleans, net wanneer er een klopjacht gaande is op een seriemoordenaar. Het spoor van onschuldige slachtoffers leidt rechercheurs O’Connor en Maddison naar een eeuwenlang verborgen mysterie: een nagenoeg onsterfelijk wezen, geschapen door zijn uitvinder zonder enige vorm van menselijkheid, maar met des te meer bloeddorst. En Deucalion blijkt niet de enige in zijn soort... In de roman ‘De verloren
Publisher: Saga Egmont International

Dean Koontz

Frankenstein 1 - De verloren zoon

Oorspronkelijke titel

Frankenstein: Book One, Prodigal Son

© 2005 Dean Koontz

Vertaling

Jan Mellema

© 2006 Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

ISBN 90 245 5736 4

Allereerst...

Hoewel ik absoluut geen zwijgzaam type ben, heb ik me tot nu toe nooit geroepen gevoeld te vertellen hoe een boek tot stand is gekomen. Bij de serie Dean Koontz’ Frankenstein lijkt een woord van uitleg echter op zijn plaats.

Ik had een script geschreven voor een proefaflevering van een televisieserie met deze titel. Een producer en ik hadden er afspraken over gemaakt, en de serie zou door USA Network worden uitgezonden. Omdat Martin Scorsese – de legendarische regisseur – het een goed script vond, zegde hij zijn medewerking als executive producer toe. Een veelgevraagde jonge regisseur, die net zo gecharmeerd was van het script, deed ook mee. Op verzoek van USA Network breidde ik het script uit tot een aflevering van twee uur. Op basis hiervan werd een prachtig team van acteurs bij elkaar gezocht.

Toen besloten USA Network en de producer ineens dat er ingrijpende veranderingen moesten worden doorgevoerd. Ik zag de serie in deze nieuwe versie niet zitten en heb me teruggetrokken. Ik wenste hen veel succes en zette me tot de taak het oorspronkelijke idee in boekvorm uit te werken. Ik hoopte dat beide versies elk in hun eigen medium goed tot hun recht zouden komen.

Ook Marty Scorsese besloot zijn medewerking stop te zetten. Ik ben Marty zeer erkentelijk voor zijn enthousiasme voor en zijn visie op de serie die ons voor ogen stond. Ondanks zijn sublieme staat van dienst stelde hij zich zeer bescheiden op, was altijd buitengewoon vriendelijk en gaf blijk van normen en waarden die in het werkelijke leven verankerd zijn, iets wat je bij weinigen in de film- en televisiewereld tegenkomt.

Ook gaat mijn dank uit naar wijlen Philip K. Dick, een groot schrijver en een aimabele man, die me drieëntwintig jaar geleden een anekdote vertelde over een bezoekje aan zijn favoriete Chinese restaurant waarbij hij vroeg om ‘iets wat zo exotisch was dat het niet op de kaart stond’. Ik heb eindelijk een boek geschreven waarin ik dit voorval kwijt kon. Het voorgerechtje waar Phil uiteindelijk van griezelde, doet Victor Frankenstein watertanden.

Dat de mens het vermogen bezit om zichzelf naar believen te vormen, houdt in - zoals we gezien hebben - dat sommigen dat vermogen naar believen gebruiken om anderen te vormen.

C.S. LEWIS

The Abolition of Man

1

Rombuk-klooster, Tibet

Deucalion sliep zelden, maar wanneer hij sliep, droomde hij altijd. Elke droom was een nachtmerrie. Dat beangstigde hem niet. Zelf was hij tenslotte uit nachtmerries voortgekomen, en een leven vol verschrikkingen had hem gehard.

Toen hij op een middag in zijn sobere cel zat te dommelen, droomde hij dat een chirurg zijn buik openmaakte en er een vreemde krioelende massa in stopte. Deucalion was bij kennis, en omdat hij aan de operatietafel was vastgeketend, kon hij niets anders doen dan wachten tot het voorbij was. Nadat hij was dichtgenaaid, voelde hij iets vanbinnen kronkelen, alsof de vreemde massa in zijn lichaam op onderzoek uitging.

Van achter zijn mondlapje zei de chirurg: ‘Er komt een boodschapper aan. Het leven verandert door een brief.’

Hij werd wakker en wist dat hij een voorspellende droom had gehad. Hij was niet paranormaal begaafd in de klassieke zin, maar soms werd hem in zijn slaap een voorteken aangereikt.

In de Tibetaanse bergen leken de gletsjers en sneeuwvlakten door de vuurrode zonsondergang met een laagje goud te zijn bedekt. De toppen van de Himalaya staken als een kartelrand tegen de lucht af, en de Mount Everest leek op een gigantisch handvat.

Dit panorama, zo ver van de bewoonde wereld, had een kalmerende invloed op Deucalion. Jarenlang had hij het gezelschap van mensen gemeden, met uitzondering van de boeddhistische monniken hier op dit winderige dak van de wereld.

Hoewel hij al een hele tijd niet meer iemand om het leven gebracht had, voelde hij nog steeds de allesverslindende drang om te moorden. Hier probeerde hij zijn duistere driften te onderdrukken; hij zocht de stilte en hoopte ooit de ware gemoedsrust te vinden.

Vanaf een open stenen balkon van het witte klooster keek hij naar de zonovergoten ijsmassa, en hij bedacht, niet voor het eerst, dat zijn leven door deze twee elementen, vuur en ijs, werd bepaald.

Naast hem vroeg Nebo, een oude monnik: ‘Kijk je naar de bergen, of wat erachter ligt, naar wat je hebt achtergelaten?’

Hoewel Deucalion tijdens zijn lange verblijf in het klooster verschillende Tibetaanse dialecten onder de knie had gekregen, spraken hij en de oude monnik vaak Engels met elkaar, uit privacyoverwegingen.

‘Er is weinig wat ik nog van die wereld mis. De zee. Het gekrijs van de zeemeeuwen. Een paar vrienden. Cheez-Its.’

‘Cheeses? Kaas? Dat hebben we hier ook wel.’

Deucalion glimlachte en sprak het woord iets duidelijker uit. ‘Cheez-Its zijn een soort kaaskoekjes. In dit klooster is iedereen op zoek naar een verlichte geest, naar de betekenis der dingen, naar zingeving... naar God. Blijkbaar zie ik de essentie van het bestaan vooral weerspiegeld in kleine dingen van het dagelijks leven, de kleine geneugten. Ik ben bang dat ik een tamelijk oppervlakkige leerling ben, Nebo.’

Nebo trok zijn wollen mantel strakker om zich heen om zich tegen de ijskoude wind te beschermen en zei: ‘Integendeel. Ik heb nog nooit een leerling gehad die zo veel diepgang had als jij. Je opmerking over Cheez-Its fascineert me.’

Deucalions verminkte lichaam werd bedekt door een gigantische wollen mantel, hoewel hij zelden last had van zelfs de meest bijtende kou.

Het Rombuk-klooster was met zijn stenen muren, hemelhoge torens en sierlijke daken een architectonisch wonder, de mandalavormige vesting leek tegen een kale berghelling aan geplakt te zijn: imposant, majestueus, verborgen voor de rest van de wereld. Vanaf de vierkante torens liepen lange trappen als een waterval naar beneden, naar de binnenplaatsen.

Felgekleurde gele, witte, rode, groene en blauwe vlaggen wapperden in de wind en symboliseerden de elementen. Op de vlaggen waren soetra’s gekalligrafeerd; steeds wanneer de wind met het doek speelde, werd er symbolisch een gebed naar de hemel gestuurd.

Ondanks Deucalions gigantische verschijning en zijn merkwaardige uiterlijk hadden de monniken hem geaccepteerd. Hij zoog hun lessen op en verbond die met zijn uitzonderlijke ervaringen. Na verloop van tijd waren de monniken met filosofische kwesties bij hem gekomen om te horen wat hij er met zijn unieke visie over te zeggen had. Ze wisten niet wie hij was, maar ze begrepen intuïtief dat hij geen normale sterveling was.

Deucalion zweeg een hele tijd. Ook Nebo bleef zwijgend naast hem staan. Tijd had weinig te betekenen in de uurwerkloze wereld van de monniken, en na tweehonderd jaar geleefd te hebben, en misschien nog wel langer te gaan, was Deucalion vaak alle besef van tijd kwijt.

Gebedsmolens tikten in de wind. Er verscheen een monnik in het venster van een hoge toren die op een schelptrompet blies, om aan te geven dat het tijd was voor het gebed. Binnen in het klooster begonnen monniken op zangerige toon gebeden te prevelen; de klanken drongen door de koude stenen muren naar buiten.

Deucalion staarde in oostelijke richting naar de canyons die in een paars schemerlicht gehuld waren. Onder sommige ramen van het Rombuk-klooster gaapte een diepte van meer dan driehonderd meter. In de verte doemde een gestalte op uit de avondschemering. ‘Een boodschapper,’ zei hij. ‘Wat de chirurg in mijn droom zei, was waar.’

De oude monnik kon de boodschapper aanvankelijk niet zien. Het was of zijn azijnkleurige ogen waren verbleekt door het zonlicht dat op deze extreme hoogte niet door de lucht gefilterd werd. Opeens sperde hij zijn ogen verder open. ‘We moeten hem bij de poort opwachten.’

Fakkellicht kroop als een salamander over de met ijzer beslagen balken van de hoofdingang en de stenen muren.

Op het binnenplein keek de boodschapper vol ontzag naar Deucalion. ‘Yeti,’ fluisterde hij. Dat was de naam waarmee de sherpa’s de verschrikkelijke sneeuwman aanduidden.

Nebo zei: ‘Is het tegenwoordig de gewoonte om een boodschap vooraf te laten gaan door een beledigende opmerking?’ Zijn woorden vormden ijskoude wolkjes in de lucht.

Doordat Deucalion ooit als een beest was opgejaagd en al tweehonderd jaar lang als een zonderling leefde, was hij immuun geworden voor valse opmerkingen. Hij nam nergens meer aanstoot aan. ‘Ik zou een yeti kunnen zijn,’ zei hij in de taal van de boodschapper, ‘gezien mijn lengte.’ Hij was 1,95 meter lang. ‘En ook zou ik dan net zo gespierd zijn. Maar dan zou mijn lichaam veel behaarder zijn, denkt u ook niet?’

‘Ik... ik denk het ook.’

‘Een yeti scheert zich niet.’ Deucalion boog zich naar de man toe, alsof hij hem een geheim wilde vertellen, en zei: ‘Ondanks al dat haar heeft een yeti een zeer gevoelige huid. Roze, zacht... Een scheermesje haalt zo’n huid al gauw open.’

De boodschapper schraapte al zijn moed bij elkaar en vroeg: ‘Wat bent u dan?’

‘Big Foot,’ zei Deucalion in het Engels. Nebo schoot in de lach, maar de boodschapper begreep er niets van. Het gelach van de monnik werkte op zijn zenuwen en hij huiverde, niet alleen vanwege de kou. Hij reikte een gehavend geitenleren pakketje aan dat met een leren riempje was dichtgesnoerd. ‘Alstublieft. Hierin. Voor u.’

Met een vinger rukte Deucalion het riempje kapot en vouwde het leren vel open. Er kwam een envelop tevoorschijn, door het vervoer danig verkreukeld en vol vlekken. Aan het adres van de afzender te zien, kwam het pakje uit New Orleans. De naam van de afzender was die van een oude goede vriend, Ben Jonas.

De boodschapper loerde angstvallig naar Deucalions gezicht, dat voor de helft verminkt was. Blijkbaar ging hij nu liever niet in het donker door de bittere kou terug via de bergpas en nam hij het gezelschap van een yeti op de koop toe. ‘Kan ik hier overnachten?’

‘Iedereen die bij ons aanklopt,’ verzekerde Nebo hem, ‘krijgt alles wat hij verlangt. Als het in onze macht lag, zouden we u zelfs Cheez-Its aanbieden.’

Ze liepen door de binnenpoort. Er kwamen twee jonge monniken met lantaarns aan, alsof ze middels telepathische weg waren opgeroepen om de boodschapper naar het gastenverblijf te brengen.

In de ontvangsthal, die met kaarsen verlicht werd, liep Deucalion naar een nis, waar een geur van sandelhout en wierook hing, om de brief te lezen. De tekst, door Ben netjes in blauwe inkt geschreven, bevatte een ernstige boodschap. Er zat een krantenknipsel bij uit de New Orleans Times-Picayune. Deucalion was niet zozeer geïnteresseerd in de kop en de tekst als wel in de foto die bij het artikel stond.

Hoewel nachtmerries hem niets meer deden en hij al lang geleden de vrees voor wie dan ook was kwijtgeraakt, begon zijn hand te trillen. Het krantenknipseltje knisperde als een trippelend insect tussen zijn bevende vingers.

‘Slecht nieuws?’ vroeg Nebo. ‘Iemand overleden?’

‘Nog erger. Iemand is nog steeds in leven.’ Deucalion staarde vol ongeloof naar de foto, die een ijzige kou uitstraalde. ‘Ik moet Rombuk verlaten.’

Nebo was duidelijk niet blij dit te horen. ‘Ik had me er al op ingesteld dat jij degene zou zijn die bij mijn dood de gebeden zou opzeggen.’

‘Onkruid vergaat niet zo snel,’ zei Deucalion. ‘Onkruid laat zich niet makkelijk weghalen. Bovendien ben ik wel de laatste hier op aarde naar wie God zou willen luisteren.’

‘Of misschien de eerste,’ zei Nebo met een cryptische maar veelbetekenende blik. ‘Maar goed. Als je echt van plan bent om de wereld achter de bergen in te trekken, wil ik je eerst graag een geschenk aanbieden.’

Gele kaarsen stonden als stalagmieten van was in goudkleurige kandelaars en zetten de kamer in een zacht schijnsel. Aan de muur hingen geverfde mandala’s, geometrische cirkels die de kosmos symboliseerden.

Deucalion lag onderuitgezakt in een stoel met dunne rode kussens van zijde en keek naar het plafond, dat gedecoreerd was met geverfde en in hout uitgesneden lotusbloemen.

Schuin naast hem zat Nebo, die zich over hem heen had gebogen en zijn gezicht bekeek met de concentratie van een wetenschapper die een ingewikkelde soetra probeert te ontcijferen.

Vroeger, in zijn kermistijd, voelde Deucalion zich altijd helemaal geaccepteerd door de kermisartiesten, alsof er niets bijzonders aan hem te zien was. Ze stonden stuk voor stuk buiten de maatschappij, al dan niet vrijwillig.

Hij had steeds goed de kost verdiend door in freakshows op te treden. Die shows werden ten-in-ones genoemd omdat er tien rariteiten in één tent werden vertoond. Hij had toen altijd op een klein podium gezeten, aanvankelijk en profil, de knappe kant van zijn gezicht naar het nietsvermoedende publiek, dat van de ene act naar de andere schuifelde, van de dikke vrouw naar de elastieken man. Wanneer ze zich voor zijn podiumpje verzameld hadden en zich begonnen af te vragen wat er zo bijzonder aan hem was, draaide hij zich om zodat ze de verminkte kant van zijn gezicht zagen.

Volwassen mannen griezelden en huiverden. Vrouwen vielen flauw, hoewel dat in de loop der jaren steeds minder gebeurde. Om binnen te komen, moest je achttien jaar of ouder zijn, omdat de kans bestond dat kinderen door zijn aanblik voor het leven getraumatiseerd raakten.

Met zijn gehele gezicht naar het publiek gekeerd, deed hij zijn shirt dan altijd uit zodat ze zijn bovenlijf konden zien. Het littekenweefsel, de permanente striemen die hij aan de metalen hechtdraden had overgehouden, de vreemde uitgroeiingen...

Naast Nebo bevond zich een plateau met een serie dunne stalen naalden en kleine potjes inkt in verschillende tinten. Met vaardige hand was de monnik bezig het gezicht van Deucalion te tatoeëren.

‘Dit is mijn geschenk aan jou. Deze tatoeage zal je beschermen.’ Nebo boog zich naar voren om het resultaat van zijn arbeid te inspecteren en begon vervolgens aan een ingewikkeld patroon van blauwe, zwarte en groene inktlijnen.

Deucalion gaf geen krimp; hij zou nog geen kik hebben gegeven als hij door duizend wespen werd gestoken. ‘Maak je een puzzel op mijn gezicht?’

‘Je gezicht is al één grote puzzel.’ Glimlachend werkte de monnik verder en bracht de prachtige tatoeage aan op de oneffen ondergrond.

Druppels vol kleur, druppels bloed, glanzende naalden die prikten en soms tegen elkaar tikten wanneer Nebo met twee naalden tegelijk in de weer was.

‘Deze tatoeage is zo ingewikkeld dat ik je maar beter iets tegen de pijn kan geven. Het klooster bezit opium, hoewel we het gebruik ervan niet aanmoedigen.’

‘Ik ben niet bang voor pijn,’ zei Deucalion. ‘Het leven is een oceaan van pijn.’

‘Het leven buiten deze muren, misschien.’

‘Ook binnen deze muren dragen we onze herinneringen met ons mee.’

De oude monnik koos een potje met karmozijnrode inkt en voegde die kleur toe aan het patroon, waardoor groteske littekens en oneffenheden op de huid werden gemaskeerd en de illusie werd gewekt dat de decoratieve motieven op een normaal huidoppervlak waren aangebracht.

Nebo werkte zwijgend verder en zei ten slotte: ‘Dit zal nieuwsgierige ogen op een dwaalspoor brengen. Maar zelfs zo’n gedetailleerd patroon kan natuurlijk niet alles verhullen.’

Deucalion bracht zijn hand naar de prikkende tatoeage die op de grillige littekens was aangebracht. ‘Ik zal ’s nachts leven, half verborgen, zoals zo vaak in het verleden.’

Nadat de monnik de inktpotjes had afgesloten en zijn naalden met een doekje had afgeveegd, zei hij: ‘Nogmaals, voor je vertrekt... het muntje?’

Deucalion ging rechtop zitten en plukte met zijn rechterhand een zilveren munt uit de lucht.

Nebo zag voor zijn ogen hoe Deucalion de munt tussen zijn vingers door liet ‘lopen’, zoals goochelaars dat noemen. Zijn vingervlugheid was des te opmerkelijker aangezien hij grote, grove vingers had. Maar dat had een goede goochelaar hem ook wel na kunnen doen.

Met duim en wijsvinger gooide Deucalion het muntje in de lucht. Kaarslicht vonkte van het muntje terwijl het rondtollend omhoogschoot.

Deucalion plukte het muntje uit de lucht, maar toen hij zijn vuist opendeed, was het muntje verdwenen.

Ook deze truc had een goede goochelaar hem nog na kunnen doen, om de munt vervolgens achter het oor van Nebo tevoorschijn te halen, iets wat Deucalion ook deed.

De monnik werd echter overdonderd door wat hij hierna zag.

Deucalion gooide het muntje nogmaals op. Weer werd het kaarslicht door het rondtollende muntje weerkaatst. En toen, letterlijk voor zijn ogen, verdween het muntje. Op het hoogste punt, rondtollend, loste het muntje eenvoudigweg op in de lucht. Het viel niet op de grond. Deucalions handen waren niet in de buurt van het muntje toen het verdween.

Nebo had deze truc al vaak gezien. Hij had er met zijn neus bovenop gestaan, slechts enkele centimeters van het muntje verwijderd, en toch snapte hij niet hoe het kon. Hij had er vaak over nagedacht. Maar hij was er niet uitgekomen. Nu schudde Nebo zijn hoofd. ‘Is het echte magie of gewoon een goocheltruc?’

Glimlachend zei Deucalion: ‘En wat is het geluid van één hand die klapt?’

‘Na zo veel jaar ben je nog steeds een raadsel.’

‘Zoals het leven zelf.’

Nebo liet zijn blik langs het plafond gaan, alsof hij verwachtte dat het muntje aan een van de uitgesneden en geverfde lotusbloemen zat vastgekleefd. Vervolgens keek hij Deucalion aan en zei: ‘Die vriend van je in Amerika heeft zeven verschillende namen voor de geadresseerde gebruikt.’

‘Ik heb me in mijn leven nog wel van veel meer namen bediend.’

‘Problemen met de politie?’

‘Al een hele tijd niet meer. Ik... Ik probeer gewoon altijd een nieuwe start te maken.’

‘Deucalion...’ zei de monnik.

‘Een naam uit de mythologie. Niet veel mensen kennen die naam tegenwoordig nog.’ Hij stond op uit de stoel en sloeg geen acht op de bonkende pijn die het gevolg was van de talloze naaldenprikken. De oude man richtte zijn blik schuin omhoog. ‘Ga je in Amerika weer op de kermis werken?’

‘Daar is geen plaats meer voor mij. Freakshows zijn er eigenlijk niet meer, althans niet meer zoals vroeger. Dat is tegenwoordig niet meer politiek correct.’

‘Wat had je destijds voor act?’

Deucalion draaide zich weg van de mandala’s die aan de muur hingen, zodat zijn pas getatoeëerde gezicht in de schaduw van het kaarslicht verborgen bleef. Toen hij sprak, verscheen er een nauwelijks waarneembare lichtflits in zijn ogen, als weerlicht dat door een dikke wolkenlaag gefilterd wordt.

‘Ze noemden me... het Monster.’

2

New Orleans

Het spitsverkeer op de I-10 Expressway bewoog zich als een traag stromende Mississippi door New Orleans.

Toen rechercheur Carson O’Connor de snelweg ter hoogte van de buitenwijk Metairie verliet omdat ze dacht dat dat sneller ging, bleek de ochtend een onaangename verrassing voor haar in petto te hebben.

Ze kwam voor een kruising stil te staan en kneep ongeduldig in het stuur van haar goedkope sedan. Omdat ze steeds meer het gevoel had geen lucht te kunnen krijgen, draaide ze het raampje omlaag.

Ondanks het vroege uur was het op straat al snikheet. Op tv zeiden die idioten van het weerbericht er niet bij dat je zonder problemen op het trottoir een ei kon bakken. Ondanks hun opleiding aan de school voor de journalistiek hadden ze vast nog genoeg hersencellen over om te weten dat je op straat zelfs ijs kon frituren.

Carson kon de hitte wel waarderen, maar de hoge luchtvochtigheidsgraad niet. Misschien zou ze ooit nog eens verhuizen naar een plek met een prettiger klimaat, warm maar droog, zoals Arizona. Of Nevada. Of de hel.

Zonder ook maar een millimeter op te schieten zag ze de minuten op het autoklokje voorbij tikken. Maar toen kreeg ze ineens in de gaten waarom er een file stond.

Twee jonge criminelen, gekleed in de kleuren van hun straatbende, stonden op het zebrapad en hielden steeds het verkeer op wanneer het licht op groen sprong. Drie anderen liepen langs de auto’s, tikten op de raampjes en eisten geld. ‘Voorruit schoonmaken. Twee piek.’

Als mitrailleursalvo’s sprongen de deuren van de auto’s op slot terwijl de jonge ondernemers hun verkooppraatjes afraffelden, maar geen auto kon doorrijden als het tarief niet was betaald.

De jongen die blijkbaar de leider van het stel was, kwam op de auto van Carson af, zelfingenomen en met een valse grijns op zijn gezicht. ‘Voorruit schoonmaken, dame.’

In zijn hand had hij een vieze doek die zo uit een van de smerige waterwegen van de stad gevist zou kunnen zijn.

Aan één kant van zijn zongebruinde kop zat een dun wit litteken dat was samengetrokken op de punten waar het hechtdraad in de huid had gezeten, wat de indruk wekte dat hij bij een steekpartij betrokken was geraakt op de dag dat de eerstehulp bemand werd door dr. Frankenstein. Zijn sprietige baardje deed vermoeden dat hij leed aan een tekort aan testosteron.

Toen deze Scarface nog eens keek, begon hij nog uitbundiger te grijnzen. ‘Hé, lekker ding. Wat moet jij in die ouwe bak? Jij moet toch minstens een Mercedes?’ Hij tilde een van de ruitenwissers op en liet het ding met een klap tegen de voorruit terugvallen. ‘Hallo, heb je geen hersenen? Niet dat een stoot met zulke mooie lange benen hersenen hoeft te hebben.’

Een onopvallende sedan heeft als voordeel dat niemand onmiddellijk ziet dat je van de politie bent. Maar toen ze nog in een zwart-witte politiewagen reed, had Carson nooit last gehad van dit soort tuig.

‘Wat jij doet, is tegen de wet,’ zei ze tegen hem.

‘Nou, nou, wat hebben we een humeurtje vandaag.’

‘Mijn voorruit is al schoon. Dit is afpersing.’

‘Voor twee piek maak ik hem schoon.’

‘Je kunt maar beter een paar passen achteruit doen.’

De knul hief zijn doek op en dreigde de voorruit ermee vies te maken. ‘Twee piek om hem schoon te maken, drie piek om hem niet schoon te maken. De meeste dames, of het nou mannen of vrouwen zijn, gaan voor optie twee.’

Carson maakte haar autogordel los. ‘Ik vroeg of je een paar passen achteruit wilde doen.’

In plaats daarvan boog Scarface zich naar het raampje toe en bracht zijn gezicht tot op enkele centimeters van dat van haar. In zijn adem rook ze het zoete aroma van wiet, vermengd met de zure geur van ontstoken tandvlees. ‘Geef maar drie piek, plus je telefoonnummer en je excuses, en misschien dat ik je knappe koppie dan in model laat.’

Carson greep de knul bij zijn linkeroor, draaide dat zo hard om dat het kraakbeen kraakte, en beukte zijn hoofd opzij tegen het portier. Zijn kreet klonk niet zozeer als het gehuil van een wolf als wel dat van een kind.

Ze liet zijn oor los en deed het portier zo hard open dat hij zijn evenwicht verloor. Hij viel achterover en sloeg met zijn hoofd tegen het trottoir, zo hard dat hij waarschijnlijk een geheel nieuw sterrenstelsel voor ogen kreeg. Ze stapte uit, plantte een voet in zijn kruis en drukte even door zodat hij lag te kronkelen en niet durfde op te staan omdat ze zijn klokkenspel anders misschien tot gort zou drukken.

Ze hield haar legitimatie vlak voor zijn neus en zei: ‘Mijn telefoonnummer is 911.’

De vier stoere maatjes van Scarface stonden tussen de stilstaande auto’s toe te kijken, naar hem, naar haar, verbluft en getergd maar ook met enig leedvermaak. De knul die ze met haar voet in bedwang hield, was een homey, iemand van hun eigen bende, en kwam je aan de een, dan kwam je aan hen allen, ondanks het feit dat deze knul een zogeheten hook homey was, een gluiperd.

Tegen de jongen die het dichtstbij stond, zei Carson: ‘Donder op, zakkenwasser, anders pomp ik een gaatje in die klotekop van je.’

Scarface probeerde zijdelings weg te kruipen, maar toen ze haar voet steviger in zijn kruis drukte, sprongen de tranen in zijn ogen en koos hij er toch maar voor om op de plaats rust te houden omdat hij geen zin had drie dagen lang met een ijskompres tussen zijn benen te zitten.

Ondanks haar waarschuwing kwamen twee van de vier criminelen dreigend op haar af. Met de behendigheid van een goochelaar borg Carson haar legitimatie op en trok het pistool uit haar holster.

‘Hoor eens, deze dame die hier op de grond ligt, kan het wel schudden, maar dat geldt niet voor jullie. Als je niet opsodemietert, kun je twee jaar in de bak gaan zitten, misschien met een trap in je kruis en gehandicapt voor het leven.’

Ze gingen er niet vandoor maar hielden wel hun pas in.

Carson wist dat haar pistool minder indruk maakte dan het feit dat ze de taal van de straat sprak. Omdat ze zich in hun taal tot hen richtte, namen ze – terecht – aan dat ze dit soort situaties wel vaker had meegemaakt, veel vaker, en toch leek ze totaal niet bang en zelfs prima op haar gemak.

Zelfs de allerdomste criminelen (en er waren er maar weinigen onder hen die ook maar een geringe kans hadden om bij het Rad van Fortuin iets te winnen) waren nog wel in staat om haar juist in te schatten en zagen wel hoe de kansen lagen.

‘Jullie moeten het zelf weten,’ zei ze, haar manier om te zeggen dat ze maar beter konden weggaan. ‘Als je per se met je kop door de muur wilt: oké. Je kunt het krijgen zo je het hebben wilt.’

In de lange rij auto’s voor haar kwam nu wat beweging. De automobilisten hadden misschien in hun achteruitkijkspiegeltje gezien wat er gaande was en hadden de conclusie getrokken dat het oponthoud nu ten einde was.

Terwijl de auto’s zich in beweging zetten, besloten de jonge criminele ondernemers dat het geen zin had hier nog langer rond te hangen, gezien het feit dat hun klantenbestand zich langzaam oploste. Ze draaiden zich om als wilde paarden die door onweer op de vlucht sloegen.

De knul die onder haar voet op de grond lag, was blijkbaar nog niet in staat zijn nederlaag te erkennen. ‘Hé, kutwijf, die legitimatie van jou, daar stond MOORDZAKEN op. Mij kan je niks maken! Ik heb niemand koudgemaakt.’

‘Wat ben jij een sukkel, zeg,’ zei ze. Ze borg het pistool in haar holster op.

‘Je kunt me niet zomaar een sukkel noemen. Ik heb mijn middelbare school keurig afgemaakt, hoor.’

‘Maak dat je opoe wijs.’

‘Nou, wel zo goed als.’

De minkukel leek zich te gaan opwinden over haar ongemanierde beschrijving van zijn geestelijke vermogens en dreigde haar wegens belediging van een burger aan te klagen, toen Carson hoorde dat haar mobieltje ging. ‘Rechercheur O’Connor,’ zei ze. Toen ze hoorde wie haar belde en waarom, haalde ze haar voet van de jeugdige crimineel. ‘Rot op,’ zei ze tegen hem. ‘Ik wil die rotkop niet meer zien.’

‘Sluit je me niet op?’

‘Je bent me de administratieve rompslomp niet waard.’ Ze richtte haar aandacht weer op het telefoongesprek.

Hij kwam kreunend overeind en hield een hand bij het kruis van zijn oversized spijkerbroek, alsof hij een kleuter van twee was die heel nodig naar de wc moest. Hij was zo’n type dat het nooit zou leren. In plaats van dat hij zich uit de voeten maakte om zijn vrienden uit de doeken te doen hoe hij dat kutwijf eventjes te slim af was geweest en haar een paar tanden uit de mond had geslagen, stond hij daar maar te zeuren over hoe incorrect hij door haar was behandeld, alsof ze door zijn dreigementen ineens tot inkeer zou komen en ontzettend veel berouw zou krijgen.

Toen Carson het gesprek beëindigde, op END drukte en het mobieltje opborg, zei de zwaar beledigde crimineel: ‘Punt is dat ik nou weet hoe je heet, dus nou kan ik ook uitvissen waar je woont.’

‘We staan het verkeer hier op te houden,’ zei ze.

‘Zal ik eens een avondje langskomen om je eens lekker in elkaar te slaan? Dan breek ik je benen, je armen, elke vinger aan je lijf. Kook je op gas? Dan kan ik je kop ook even roosteren.’

‘Lijkt me hartstikke leuk. Dan trek ik een flesje wijn open en maak ik tapas. Mag jij op mijn elektrische stoel zitten.’

Intimidatie was zijn sterkste troef, maar tegen haar kon hij niet op.

‘Hou je van tapas?’ vroeg ze.

‘Kutwijf! Je bent zo gestoord als een speed snuivende rat.’

‘Zou goed kunnen,’ gaf ze toe.

Hij deinsde achteruit.

Knipogend zei ze: ‘Ik kan ook wel te weten komen waar jíj woont.’

‘Als je dat maar laat.’

‘Heb jij ook een gasstel thuis?’ vroeg ze.

‘Ik zit hier niet te dollen, hoor, gestoorde teef.’

‘Ah, nou zit je me gewoon lekker te maken,’ zei Carson. Ze wist van geen ophouden.

De crimineel draaide zich snel om en hobbelde weg, zo snel hij kon, tussen de langzaam optrekkende auto’s door.

Carson voelde zich een stuk beter, ging achter het stuur van haar sedan zitten, trok het portier dicht en reed weg om haar partner Michael Maddison op te halen.

Aanvankelijk zou dit een dag vol routineklussen worden, maar het telefoontje had daar verandering in gebracht. In de vijver van het City Park was het stoffelijk overschot van een vrouw gevonden, en naar het lijk te oordelen was ze niet per ongeluk verdronken tijdens een nachtelijk zwempartijtje.

3

Zonder gebruik te maken van sirene of zwaailicht bereikte Carson in recordtijd Veterans Boulevard, via een doolhof van winkelcentra met autobedrijven, garages, bankgebouwen en cafetaria’s. Na een tijdje maakten de bedrijven plaats voor rijtjeshuizen die werden afgewisseld met kleine flatgebouwen en appartementencomplexen. Hier had Michael Maddison, dertig en nog steeds single, een tamelijk saai flatje gevonden van het soort dat in elke Amerikaanse stad te vinden is.

Het feit dat het een tamelijk saai onderkomen was, hinderde hem niet. Hij vond dat hij als rechercheur van de afdeling Moordzaken in New Orleans genoeg jazzherrie en couleur locale te verduren kreeg. Dat saaie flatje van hem was zijn anker in de realiteit.

Michael stond al op haar te wachten in zijn werkkleding: spijkerbroek, hawaïshirt en geelbruin tweedjasje om zijn schouderholster aan het oog te onttrekken. Hij zag er cool en relaxed uit, maar net als bepaalde verraderlijke cocktails kon hij heel koppig zijn.

In zijn hand droeg hij een witte papieren zak, en tussen zijn tanden hield hij voorzichtig een donut waar nog niet van gegeten was, als een retriever die met een eend in de bek naar de jager terugkeert. Michael stapte naast haar in en deed het portier dicht.

Carson zei: ‘Wat heb je daar op je lip zitten?’

Hij pakte de donut die hij tussen zijn tanden had zitten en zei: ‘Ahornglazuur.’

‘Wil ik.’

Michael overhandigde haar de witte zak. ‘Eén met gewoon glazuur en twee met chocola. Kies maar.’

Ze pakte de zak niet aan maar graaide de donut uit zijn hand en zei: ‘Voor ahorn doe ik een moord.’

Ze nam een flinke hap, kauwde energiek, draaide de auto van het trottoir weg en voegde zich met grote vaart tussen het overige verkeer.

‘Ik ben ook dol op ahorn,’ zei Michael met een zucht.

Door de toon waarop hij dit zei, vermoedde Carson dat hij niet alleen geïnteresseerd was in de donut met ahornglazuur. Ze deed net of ze niets merkte, niet alleen om hun verstandhouding professioneel te houden. ‘Die met gewoon glazuur vind je vast ook heel lekker.’

Carson reed langs Jefferson Parish en via Veterans Avenue naar Orleans Parish, om via Pontchartrain Boulevard op Harrison uit te komen en daarna naar het City Park. Michael grabbelde omstandig in de papieren zak om duidelijk te maken dat hij er in zijn ogen bekaaid af was gekomen.

Zoals ze al verwacht had, koos hij een donut met chocola en niet die met glazuur die ze zo had aangeprezen. Hij nam een hap en frommelde de papieren zak dicht.

Toen Carson door oranje reed, vlak voordat het licht op rood sprong, keek hij haar aan en zei hij: ‘Iets minder hard rijden is veel beter voor het milieu. In mijn parochie beginnen we elke dag met een uurtje suiker en meditatie.’

‘Maar ik behoor dan ook niet tot de dikkepensenkerk. Bovendien heb ik net een telefoontje gehad. Ze hebben vanmorgen nummer zes gevonden.’

‘Zes?’ Tussen twee donuthappen door zei hij: ‘Hoe weten ze dat het om dezelfde dader gaat?’

‘Weer het betere snijwerk, net als bij de anderen.’

‘Lever? Nieren? Voeten?’

‘Ze had waarschijnlijk mooie handen. Ze hebben haar in de vijver van het City Park gevonden, zonder handen.’

4

In het meer dan zeshonderd hectare grote City Park kwamen vooral mensen om de eendjes te voeren of om lekker even uit te blazen onder de grote Amerikaanse eiken die begroeid waren met slierten grijsgroen Spaans mos. De bezoekers genoten van de goed onderhouden botanische tuinen en de fonteinen en beelden in art-decostijl. Kinderen waren dol op het sprookjespark en de beroemde vliegende paarden op de antieke draaimolen.

Nu stonden groepjes mensen de verrichtingen van de technische recherche bij de vijver gade te slaan.

Zoals altijd werkte deze morbide belangstelling van het publiek Carson ontzettend op de zenuwen. Er stonden oma’s en tieners te kijken, zakenlieden in keurige pakken en morsige dronkenlappen die aan hun in zakken verpakte goedkope drankflessen lurkten. Elk van hen deed haar denken aan Night of the Living Dead.

Eeuwenoude eiken stonden gebogen over een waterplas die groen zag van de algen. De paadjes aan weerszijden van de vijver werden door sierlijke stenen boogbruggetjes met elkaar verbonden. Een paar nieuwsgierige aagjes waren in bomen geklommen om het schouwspel achter de politieafzetting beter te kunnen volgen.

‘Lijkt me niet hetzelfde publiek dat je altijd bij de opera ziet,’ zei Michael terwijl hij en Carson zich een weg baanden door de omstanders op het trottoir en het joggingpad. ‘Ook een heel ander slag dan bij monstertruckevenementen, trouwens.’

In de achttiende en negentiende eeuw was dit de plek waar heetgebakerde creolen duels uitvochten. Men trof elkaar dan na zonsondergang, en in de maneschijn ging men elkaar met dunne zwaarden te lijf tot er bloed vloeide.

Ook tegenwoordig bleef het park ’s nachts open, maar de nachtelijke bezoekers waren niet allemaal gelijk bewapend of even sterk, zoals vroeger. Roofzuchtige types gingen hier op zoek naar prooi en meenden dat ze hun straf konden ontlopen in deze tijd waarin de beschaving uiteen leek te vallen.

Agenten in uniform hielden het nieuwsgierige publiek op afstand, waartussen zich wellicht de moordenaar bevond die was teruggekeerd om zich te verkneukelen in de nasleep van de moord. Achter de agenten was geel lint gespannen, van eik tot eik, als carnavalsslingers. Het lint blokkeerde een deel van het joggingpad dat langs de vijver liep.

Voor veel van de aanwezige politiefunctionarissen en forensische rechercheurs waren Michael en Carson geen onbekenden. Sommigen waren op hen gesteld, anderen waren jaloers op hen, en slechts een enkeling kon hen niet uitstaan. Zij was de jongste die ooit rechercheur was geworden, Michael de op één na jongste. En daarmee maakte je niet altijd vrienden.

Ook hun manier van doen eiste zijn tol; ze gingen vaak tamelijk onconventioneel te werk. Sommige cynische lieden die de pensioengerechtigde leeftijd naderden, konden het niet goed vinden met mensen die vonden dat het recherchewerk belangrijk was en dat gerechtigheid een lovenswaardige zaak was.

Toen Carson voorbij het gele lint was, bleef ze staan om de situatie in ogenschouw te nemen. In het vies schuimende water dreef een vrouw, met het gezicht naar beneden. Haar blonde haardos was als een aureool uitgewaaierd en werd beschenen door het zonlicht dat tussen het bladerdak van de bomen door viel.

Omdat de mouwen van haar jurk lucht vasthielden, waren de armen van de vrouw goed zichtbaar. Ze eindigden in stompjes.

‘New Orleans,’ zei Michael, ‘beleef de idylle van de bayou.’ Hij citeerde een reclamekreet uit de reiswereld.

Medewerkers van de technische recherche stonden te wachten op instructies en hadden de plaats delict nog niet betreden. Ze waren met Carson meegelopen en stonden aan de andere zijde van het gele lint.

In hun functie van rechercheur hadden Carson en Michael de taak met een systematisch plan op de proppen te komen: in welk geometrisch patroon moest het gebied doorzocht worden, welke zaken moesten gefotografeerd worden, en onder welke hoek, wat waren de mogelijke aanwijzingen... Dit soort zaken liet Michael meestal aan Carson over omdat ze daar een intuïtief gevoel voor had, iets wat hij sarrend het heksenoog noemde.

Tegen de dichtstbijzijnde agent in uniform zei Carson: ‘Wie had hier de leiding?’

‘Ned Lohman.’

‘Waar kan ik die vinden?’

‘Daar, achter die bomen.’

‘Waarom baggert hij potdomme op de plaats delict rond?’ riep ze fel.

Alsof hij het gehoord had, verscheen Lohman van achter de eiken, in het gezelschap van twee rechercheurs van Moordzaken, oudere types, Jonathan Harker en Dwight Frye.

‘Jut en Jul,’ verzuchtte Michael.

Hoewel hij het op die afstand niet gehoord kon hebben, keek Harker dreigend in zijn richting. Frye zwaaide.

‘Een tegenvaller,’ zei Carson.

‘Nogal,’ zei Michael instemmend.

Ze liep niet verder maar wachtte tot de rechercheurs naar haar toe zouden komen.

Wat zou het fijn zijn als ze die eikels ter plekke in de knie mocht schieten zodat die twee de zaak nou eens niet konden verkloten. Dat gaf veel meer een kick dan hard schreeuwen of een waarschuwingsschot lossen.

Tegen de tijd dat Harker en Frye bij haar kwamen, hadden ze allebei een vette glimlach om de mond.

Ned Lohman, de agent in uniform, was zo verstandig haar blik te vermijden.

Carson hield zich in. ‘Dit is ons kindje, dus dat kindje mag bij ons een boertje doen.’

‘We waren in de buurt,’ zei Frye, ‘toen we hoorden dat er een melding was binnengekomen.’

‘En toen was je er natuurlijk als de kippen bij,’ zei Carson.

Frye was een gezette man met een vettige huid en zag eruit alsof hij alleen maar uit de frituur at. ‘O’Connor,’ zei hij, ‘van alle Ieren die ik ken, ben jij wel de meest irritante.’

Wat begonnen was met één bizarre moord, was inmiddels binnen enkele weken uitgegroeid tot zes moorden. Carson en haar partner waren niet de enigen die op de zaak waren gezet. Maar Carson en Michael waren wel degenen geweest die de eerste moord hadden ontdekt, en daarom voelden ze zich geroepen om gerelateerde moorden te onderzoeken tot de moordenaar zo veel slachtoffers had gemaakt dat er een speciaal crisisteam moest worden opgesteld. En in dat geval zouden zij en Michael de aangewezen personen zijn om daaraan leiding te geven.

Harker was over het algemeen snel aangebrand, letterlijk door de zon, of door jaloezie, door vermeende opmerkingen over zijn gebrek aan bekwaamheid, eigenlijk door het minste of geringste. De hete zon had zijn blonde haar bijna wit gekleurd, waardoor zijn gezicht er constant oververhit uitzag. Zijn ogen, zo blauw als een gasvlam, zo hard als diamant, straalden iets uit wat hij met zijn gladde glimlach probeerde te verhullen. ‘We moesten snel handelen, anders zou er misschien bewijsmateriaal verloren zijn gegaan. In dit klimaat verloopt het ontbindingsproces heel snel.’

‘Ach, dat valt in jouw geval best wel mee,’ zei Michael. ‘Als jij een paar keer per week naar de fitnessclub gaat, trekt het vast wel weer bij.’

Carson nam Ned Lohman apart. Michael kwam erbij staan terwijl Carson haar notitieboekje tevoorschijn haalde en vroeg: ‘Wat voor gegevens heb je? Wanneer, waar, wat?’

‘Hoor eens, ik weet ook wel dat het jullie zaak is. Dat heb ik Frye en Harker ook gezegd, maar die gingen op hun strepen staan.’

‘Kan jij niks aan doen,’ verzekerde ze hem. ‘Ik moet zo langzamerhand accepteren dat aasgieren nu eenmaal als eerste op lijken afkomen. Laten we maar met het tijdstip beginnen.’

Hij keek op zijn horloge. ‘De melding kwam om zeven uur tweeënveertig binnen, dus dat is achtendertig minuten geleden. We werden gebeld door een jogger die het lijk had ontdekt. Toen ik hier kwam, stond die vent heen en weer te springen om zijn hartslag constant te houden.’

De afgelopen jaren waren het joggers met mobieltjes geweest die meer lijken ontdekt hadden dan welk deel van de burgerbevolking dan ook.

‘En wat de plaats betreft,’ ging agent Lohman verder, ‘het lijk is nog op dezelfde plaats als waar de jogger het ontdekt heeft. Hij heeft geen poging gedaan die vrouw te redden.’

‘Aan die verminkte armen,’ opperde Michael, ‘zag hij waarschijnlijk al dat reanimatie vermoedelijk geen zin meer had.’

‘Het slachtoffer heeft blond haar, misschien geverfd, waarschijnlijk van het blanke ras. Zijn er nog andere dingen opgevallen?’ vroeg Carson aan Lohman.

‘Nee. Ik ben ook niet in de buurt van die vrouw geweest, want ik wilde de mogelijke sporen niet verstoren, als je dat tenminste wilt weten. Ik heb het gezicht nog niet gezien, dus ik kan je ook geen schatting van haar leeftijd geven.’

‘Tijdstip, plaats. En heb je enig idee waar we hiermee te maken hebben?’ vroeg ze aan Lohman. ‘Je eerste indruk...?’

‘Moord. Ze heeft niet zichzelf de handen afgehakt.’

‘Eén zou nog kunnen,’ zei Michael, ‘maar twee niet.’

5

In de straten van New Orleans krioelde het van de mogelijkheden: vrouwen in allerlei vormen en maten. Er liepen een paar mooie tussen, maar zelfs de meest aantrekkelijke vrouwen misten iets op de een of andere manier.

In zijn jarenlange zoektocht was Roy Pribeaux nog geen enkele vrouw tegengekomen die in elk opzicht aan zijn normen voldeed. Hij was een perfectionist, en daar was hij trots op. Als hij God was geweest, zou de wereld er veel geordender hebben uitgezien en was het niet zo’n zootje als nu. Onder de Almachtige Roy zouden er geen lelijke of kleurloze mensen rondlopen. Geen schimmel. Geen kakkerlakken en zelfs geen vliegen. Niets wat niet lekker rook.

Onder een strakblauwe hemel die Roys goedkeuring kon wegdragen, maar bij een irritante luchtvochtigheid die hij als God nooit zou hebben toegestaan, liep Roy langs de Riverwalk, de plek waar in 1984 de wereldtentoonstelling was gehouden en die sindsdien was omgetoverd tot winkelcentrum en openbaar trefpunt. Hij was op jacht.

Drie jonge vrouwen die gekleed gingen in een topje en een kort broekje trippelden giechelend voorbij. Twee van hen keken naar Roy.

Hij keek hen aan, liet zijn blik vervolgens over hun lichaam glijden maar verloor al snel zijn interesse.

Ondanks het feit dat hij al jarenlang op zoek was zonder de ware te zijn tegengekomen, bleef hij optimistisch. Ergens liep zíj rond, zijn ideaal, en hij moest en zou haar vinden, al ging het per lichaamsdeel tegelijk.

In deze met seks doordrenkte maatschappij was Roy op zijn achtendertigste nog steeds maagd, iets waar hij erg trots op was. Hij bewaarde zijn maagdelijkheid. Voor de perfecte vrouw. Voor de liefde.

Ondertussen werkte hij aan zijn eigen perfectie. Hij trainde elke dag twee uur. Hij streefde het renaissance-ideaal van de breed ontwikkelde mens na, las elke dag precies een uur literatuur, nam precies een uur lang een nieuw studieonderwerp onder de loep, en ook een uur per dag bestudeerde hij de grote wereldmysteries en de belangrijkste wereldproblemen van vandaag.

Hij at alleen biologische groenten en vlees. Kunstmatige kleurstoffen of conserveringsmiddelen kwamen er bij hem niet in, noch verdelgingsmiddelen, sporen van radioactiviteit, om nog maar te zwijgen van genetisch gemanipuleerde producten.

Uiteindelijk, wanneer hij het perfecte voedingspatroon had gevonden en zijn lichaam zo nauwkeurig als een atoomklok was afgesteld, verwachtte hij dat hij geen afvalstoffen meer zou produceren. Zijn lichaam zou elk kruimeltje zo volledig verwerken dat alles in energie werd omgezet, en dan zou hij geen urine en geen uitwerpselen meer uitscheiden. Misschien zou hij dán de perfecte vrouw tegenkomen. Hij dagdroomde vaak over de heftige seks die ze zouden hebben. Zo intens als een kernfusie.

De buurtbewoners kwamen graag en vaak naar de Riverwalk, maar Roy vermoedde dat er vandaag vooral toeristen rondliepen, gezien de manier waarop ze vol bewondering langs de karikatuurtekenaars en straatmuzikanten schuifelden. Inwoners van New Orleans zag je nooit zo gretig langs de kraampjes struinen waar T-shirts met NEW ORLEANS erop verkocht werden.

Plotseling, bij een felrood kraampje waar suikerspinnen te koop waren, hield Roy zijn pas in. Rondom het kraampje hing een zoete geur van warme gesponnen suiker.

De verkoopster zat op een krukje onder een rode parasol. Ze was in de twintig, verre van aantrekkelijk, met haar dat door de war zat. Ze zag er net zo vormeloos en simpel uit als een Muppet, maar dan zonder de leuke uitstraling.

Maar haar ogen. Haar ogen! Roy werd totaal overdonderd. Haar ogen waren onbetaalbare pareltjes die in een rommelig en stoffig doosje lagen. Ze hadden een prachtige groenblauwe kleur.

De huid rond haar ogen plooide charmant toen ze hem zag kijken. Glimlachend vroeg ze: ‘Kan ik u helpen?’

Roy stapte op haar toe. ‘Ik heb wel zin in iets lekkers.’

‘Ik heb alleen maar suikerspinnen.’

‘Lijkt me niet het enige,’ zei hij. Hij stond versteld van zijn eigen vermetelheid.

Ze keek hem niet-begrijpend aan.

Arm schaap. Hij was te vlot voor haar.

Hij zei: ‘Ja, een suikerspin, alstublieft.’

Ze pakte een stokje en begon daarmee de suikerdraden te verzamelen, zodat er een grote wolk gesponnen suiker ontstond.

‘Hoe heet je?’ vroeg hij.

Ze aarzelde even, leek door die vraag in verlegenheid te zijn gebracht, sloeg haar ogen neer. ‘Candace.’

‘Candy? Is dit voorbestemd of moeten we dit zien als een grappige samenloop van omstandigheden?’

Ze begon te blozen. ‘Ik laat me liever geen Candy noemen. Want die naam heeft associaties waar ik met mijn postuur wel zonder kan.’

‘Wat maakt het nou uit dat je geen anorexiafiguurtje hebt? Schoonheid openbaart zich in vele vormen.’

Candace was duidelijk zelden of nooit zo vriendelijk toegesproken door een aantrekkelijke, begerenswaardige man als Roy Pribeaux.

Misschien dacht ze nooit aan de dag waarop ze geen afvalstoffen meer zou uitscheiden, maar ze was in elk geval dichter bij dat moment dan ze kon vermoeden.

‘Je hebt prachtige ogen,’ zei hij tegen haar. ‘Echt fantastisch mooie ogen. Van die ogen waar je jarenlang in zou kunnen verdrinken.’

Ze begon nog heviger te blozen, maar ze was zo nieuwsgierig geraakt dat ze haar schroom overwon en oogcontact met hem maakte.

Roy wist dat hij nu niet te resoluut te werk kon gaan. Ze had waarschijnlijk een leven vol afwijzingen achter de rug en verwachtte misschien enkel vernederd te worden.

‘Als christen,’ zei hij, hoewel hij geen godsdienstige overtuiging bezat, ‘ben ik ervan overtuigd dat God iedereen een zekere schoonheid heeft meegegeven, en het is onze taak om die schoonheid te ontdekken. Jouw ogen zijn gewoonweg... perfect. Het zijn de vensters van je ziel.’

Ze zette de suikerspin in een houder op de toonbank en ontweek zijn blik weer, alsof het zondig was om hem het plezier te gunnen haar ogen te zien. ‘Zes jaar geleden is mijn moeder overleden, en sindsdien ben ik niet meer naar de kerk geweest.’

‘Wat naar voor je. Dan is ze waarschijnlijk vrij jong overleden.’

‘Kanker,’ zei Candace. ‘Ik was woedend. Maar nu... mis ik de kerk.’

‘We zouden samen eens naar de kerk kunnen gaan. En daarna een kopje koffie gaan drinken.’

Ze durfde hem weer aan te kijken. ‘Waarom?’

‘Waarom niet?’

‘Omdat het zo... Je bent zo...’

Hij deed of hij zelf nu in verlegenheid werd gebracht en sloeg zijn blik neer. ‘Zo anders dan jij? Ik weet dat ik soms tamelijk oppervlakkig overkom...’

‘Nee, nee, dat bedoel ik helemaal niet.’ Maar ze durfde niet te zeggen wat ze dan wel bedoelde.

Roy haalde een klein opschrijfboekje en een pen uit zijn zak, schreef iets op en scheurde het blaadje eruit. ‘Hier heb je mijn naam – Ray Darnell – en mijn mobiele nummer, voor het geval je van gedachten verandert.’

Candace staarde naar het nummer en de verzonnen naam en zei: ‘Ik ga niet zo veel met anderen om.’

Ach, het arme, schuchtere schepseltje. ‘Daar kan ik helemaal inkomen,’ zei hij. ‘Ik maak zelf ook bijna nooit een afspraakje. Vrouwen vinden me tegenwoordig te ouderwets. Ze zijn zo... voortvarend. Ik geneer me vaak kapot voor hun gedrag.’ Toen hij wilde afrekenen, wilde ze zijn geld niet aannemen. Hij drong aan.

Hij liep verder en nam zo nu en dan een hapje van de suikerspin. Hij voelde dat ze hem nakeek. Toen hij eenmaal buiten haar gezichtsveld was, gooide hij de suikerspin in een afvalbak. Hij ging op een bankje in de zon zitten en raadpleegde zijn opschrijfboekje. Achterin, op de laatste bladzijde, stond zijn checklist. Het had hem hier in New Orleans en daarvoor ook elders heel wat moeite gekost, maar eindelijk had hij gisteren het op een na laatste item kunnen doorstrepen: handen. Nu zette hij een vraagteken achter het laatste item op de lijst, in de hoop dat hij er binnen niet al te lange tijd een streep door kon zetten.

Ogen?

6

Hij is een kind van Barmhartigheid, door Barmhartigheid op de wereld gezet en door Barmhartigheid grootgebracht. Hij zit in een kamer zonder ramen aan een tafel en is bezig in een dik boek met kruiswoordpuzzels. Hij hoeft nooit na te denken voor hij een woord invult. De juiste woorden komen steeds onmiddellijk bij hem op. Hij pent de letters in de vakjes zonder ooit een fout te maken.

Hij heet Randal Zes omdat er voor hem al vijf Randals de wereld in zijn gestuurd. Als ook hij ooit de wereld betreedt, zal hij een achternaam krijgen.

Voordat hij het bewustzijn kreeg, zat hij in de tank. Kennis werd rechtstreeks in zijn hersenen gedownload. Nadat hij eenmaal tot leven was gewekt, had hij steeds meer kennis vergaard tijdens zijn slaap, wanneer hij met medicijnen onder zeil was gebracht.

Hij weet alles van de natuur en de beschaving. Van plaatsen waar hij nog nooit geweest is, weet hij hoe het eruitziet, hoe het er ruikt, welke geluiden er te horen zijn. Toch blijft zijn wereld grotendeels beperkt tot deze ene kamer.

De agenten van Barmhartigheid noemen deze ruimte zijn kwartier, wat een term is waarmee de verblijfplaats van een soldaat wordt aangeduid.

In de strijd tegen de mensheid – nu nog een verborgen strijd, maar dat kan niet altijd zo blijven – is hij een achttienjarige die vier maanden geleden tot leven is gekomen. Hij oogt inderdaad als een achttienjarige, maar in de kennis die hij bezit, is hij de meeste ervaren wetenschappers ver de baas.

Hij is in een uitstekende lichamelijke conditie. Zijn intellectuele capaciteiten liggen hoger dan gemiddeld.

Op het emotionele vlak is er iets mis bij hem.

Hij ziet zijn kamer niet als zijn kwartier. Hij ziet zijn kamer als zijn cel. Maar hij vormt zijn eigen gevangenis. Hij leeft voornamelijk in zichzelf. Hij praat weinig. Hij kent een sterk verlangen naar de wereld buiten zijn cel, buiten zichzelf, en toch is hij er bang voor.

Het grootste deel van de dag brengt hij al puzzelend door, verdiept in de verticale en horizontale woordpatronen. De wereld buiten zijn kwartier trekt hem aan, maar hij vindt het ook een onoverzichtelijk, chaotisch geheel. Hij voelt hoe de wereld tegen de muren drukt, continu, en alleen door zich te concentreren op de kruiswoordpuzzels, alleen door de enig mogelijke combinatie van letters in de vakjes te plaatsen, kan hij orde scheppen en zo voorkomen dat de chaos zijn ruimte binnentreedt.

Sinds kort heeft het idee in zijn hoofd postgevat dat hij zo bang is voor de wereld omdat Vader die angst in hem geprogrammeerd heeft. Aan Vader heeft hij per slot van rekening alle kennis te danken, en zijn leven.

Die gedachte brengt hem in verwarring. Hij kan niet bedenken waarom Vader hem zo... disfunctioneel zou hebben geschapen. Vader streeft in alles juist naar perfectie.

Er is één gedachte waar hij hoop uit put. Daarbuiten in de wereld, niet eens zo ver weg, hier in New Orleans, is er nog iemand zoals hij. Niet een van Vaders schepsels, maar wel iemand die op een vergelijkbare wijze wordt gekweld.

Randal Zes is niet alleen. Als hij die ander nou maar eens kon ontmoeten, dan zou hij zichzelf beter kunnen begrijpen. Dan zou hij vrij zijn.

7

De documenten en briefjes die op Carsons bureau lagen, ritselden in de luchtstroom van een zoemende ventilator en werden op hun plaats gehouden door geïmproviseerde presse-papiers. Buiten verkleurde een oranje zonsondergang naar donkerrood en paars.

Michael zat aan zijn bureau op de afdeling Moordzaken, naast dat van Carson, en probeerde net als zij de papierwinkel op orde te krijgen. Ze wist dat hij eigenlijk naar huis wilde, maar hij liet haar altijd het tijdstip bepalen waarop ze ophielden met werken.

‘Heb je nog in ons postvakje gekeken?’ vroeg ze.

‘Tien minuten geleden nog,’ zei Michael. ‘Als je daar nou nog één keer over gaat zeuren, ga ik mezelf in een kabouter veranderen en dan blijf ik net zo lang in het postvakje zitten tot het rapport binnenkomt.’

‘Maar we hadden uren geleden al een voorlopig sectierapport over dat lijk in het park moeten hebben,’ zei ze op klagerige toon.

‘En ik had steenrijke ouders moeten hebben. Snap je wel?’

Ze bekeek de foto’s van de lijken die op verschillende plaatsen in de stad waren aangetroffen. Michael keek mee.

Het eerste slachtoffer, een jonge verpleegster die Shelley Justine heette, was aan de oever van het London Street Canal gevonden, maar onderzoek wees uit dat ze elders vermoord was. In haar bloed waren sporen van chloroform aangetroffen. Nadat ze buiten bewustzijn was geraakt, was ze met een steek in het hart om het leven gebracht. Met zeer grote precisie had de moordenaar haar oren afgesneden. Er was geen verhoogde concentratie endorfine in haar bloed aangetroffen, wat erop wees dat de ingreep was uitgevoerd nadat ze was overleden, want als ze dan nog in leven was geweest, zou de samenstelling van het bloed door de pijn en de angst zijn veranderd.

Het tweede slachtoffer, Meg Saville, een toerist uit Idaho, was ook met chloroform bedwelmd en daarna met een messteek om het leven gebracht. De Chirurg, de naam waarmee de dader in de pers werd aangeduid, had netjes de voeten van Saville afgezaagd.

‘Als hij nou altijd de voeten zou nemen,’ zei Michael, ‘wisten we tenminste dat hij een chiropodist was, en dan hadden we hem nu allang te pakken gehad.’

Carson legde de volgende foto boven op de stapel.

De eerste twee slachtoffers waren vrouwen geweest, maar noch Shelley Justine noch Meg Saville was verkracht.

Het derde slachtoffer, een man, bleek door de moordenaar op een vergelijkbare manier behandeld te zijn. Bij Bradford Walden, een jonge barkeeper die in een louche kroeg aan de overkant van de rivier in de wijk Algiers werkte, bleek de rechternier operatief te zijn verwijderd.

De overstap naar interne organen was niet alarmerend, want het verzamelen van voeten en oren was niet minder verontrustend dan het weghalen van nieren, maar het was wel opvallend.

Er werden sporen van chloroform aangetroffen, maar deze keer bleek uit bloedonderzoek dat Walden nog leefde toen zijn nieren werden verwijderd. Was de chloroform te snel uitgewerkt? Of had de moordenaar zijn slachtoffer met opzet bij kennis laten komen? Walden was in elk geval een afschuwelijke dood gestorven; er zat een grote prop doeken in zijn mond, die was dichtgeplakt om zijn kreten te smoren.

Het vierde slachtoffer, Caroline Beaufort, studeerde aan de Loyola University; haar lijk was zonder benen gevonden op een bankje bij een tramhalte in het chique Garden District. Ze was met chloroform bedwelmd en moest buiten kennis zijn geweest toen ze vermoord werd.

Toen de Chirurg voor de vijfde keer toesloeg, gebruikte hij geen verdoving. Hij vermoordde weer een man, Alphonse Chaterie, die in een stomerij werkte. Chateries lever was verwijderd toen het slachtoffer geheel bij kennis was: geen spoortje chloroform te bekennen.

Bij het lijk dat deze ochtend in de vijver van het City Park aangetroffen was, ontbraken beide handen.

Vier vrouwen, twee mannen. Vier met chloroform, één zonder, één nog onbekend. Bij alle slachtoffers waren lichaamsdelen verwijderd. De eerste drie vrouwen waren vermoord voordat de trofeeën werden verwijderd, maar de mannen waren geheel bij kennis toen ze onder het mes gingen.

Uit onderzoek was gebleken dat de slachtoffers elkaar niet kenden. En evenmin was er sprake van wederzijdse kennissen.

‘Hij wil vrouwen niet zien lijden, maar hij heeft geen moeite met mannen in doodsnood,’ zei Carson, niet voor het eerst.

Michael kreeg een nieuw ideetje. ‘Misschien is de moordenaar een vrouw en heeft ze meer compassie voor mensen van haar eigen geslacht.’

‘Ja, vast wel. Hoeveel vrouwelijke seriemoordenaars denk jij dat er rondlopen?’

‘Er zijn wel een paar gevallen van bekend,’ zei hij. ‘Maar niet zonder trots durf ik te stellen dat mannen op dit gebied veel meer succes hebben geboekt.’

‘Bestaat er een fundamenteel verschil tussen het afsnijden van lichaamsdelen bij vrouwen en het verwijderen van interne organen bij mannen?’ vroeg Carson.

‘Daar hebben we het al over gehad. Twee seriemoordenaars die in dezelfde stad binnen dezelfde drie weken op lichaamsdelen uit zijn? “Is een dergelijk toeval logisch te noemen, Mr. Spock?” “Toeval, Jim, is een term die gebezigd wordt door bijgelovige types om complexe gebeurtenissen te beschrijven die in feite de wiskundig verklaarbare gevolgen zijn van één enkele oorzaak.”’

Door Michael was dit werk een stuk minder gruwelijk en veel draaglijker, maar er waren momenten waarop ze hem graag een dreun wilde verkopen. Een flinke dreun.

‘En wat mag dat betekenen?’ vroeg ze.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik heb die Spock eigenlijk nooit zo goed begrepen.’

Alsof hij door een magische spreuk was opgeroepen, verscheen Harker, die een envelop bij Carson op het bureau gooide. ‘Sectierapport van die vrouw in het park. Was per ongeluk in mijn vakje gelegd.’

Carson had geen zin met Harker in discussie te treden, maar ze kon dit overduidelijke voorbeeld van bemoeizucht niet onopgemerkt laten passeren. ‘Als je je nog één keer met mijn zaken bemoeit, zal ik een klacht bij de chef indienen.’

‘Wat word ik nou bang, zeg,’ zei Harker met een uitgestreken gezicht. Zijn rozige gezicht glom van het zweet. ‘Ze weten nog niet wie het is, maar alles wijst erop dat ze met chloroform bedwelmd is, dat ze daarna naar een afgelegen plek is gebracht en met een messteek in het hart om het leven is gebracht. Daarna zijn haar handen verwijderd.’

Harker maakte geen aanstalten om weg te gaan. De zon scheen op zijn emotieloze gezicht. Michael zei: ‘Nou en?’

‘Jullie hebben gekeken wie er allemaal gemakkelijk aan chloroform konden komen. Wetenschapslui die met dierproeven bezig zijn, medewerkers van bedrijven die aan ziekenhuizen leveren... Maar op internet zijn twee sites te vinden met formules waarmee je thuis chloroform kunt maken, met spullen die je gewoon in de supermarkt kunt krijgen. Ik wil alleen maar zeggen dat dit geen standaardzaak is. Jullie zitten achter iets aan waar je geen weet van hebt. Om die vent te pakken, moet je heel ergens anders zoeken, nog dieper dan de hel.’

Harker draaide zich om en liep het vertrek uit.

Carson en Michael keken hem na. Toen zei Michael: ‘Wat krijgen we nou? Het lijkt wel of hij zich werkelijk bekommert om het welzijn van de burger.’

‘Vroeger was het een goeie jongen. Misschien is hij dat nog steeds, ergens diep vanbinnen.’

Michael schudde zijn hoofd. ‘Als klootzak was hij beter te pruimen.’

8

Uit het laatste schemerlicht doemde Deucalion op, een koffer in de hand. Hij was veel te warm gekleed voor de zwoele avond.

Deze buurt was duidelijk veel minder chic dan het French Quarter. Ongure kroegen, pandjeshuizen, drankwinkels, drugspanden.

Het Luxe Theater was ooit een prachtige bioscoop geweest, maar nu was het een sjofel gebouw en draaiden er alleen nog maar oude films. Op het bord aan de gevel stond slordig met losse plastic letters aangegeven welke films er nu draaiden:

DONDERDAG TOT ZONDAG

DON SIEGEL FESTIVAL

INVASION OF THE BODY SNATCHERS

HELL IS FOR HEROES

Het loket was onverlicht, en zo te zien was de bioscoop vanavond gesloten. Of misschien wel permanent.

De straatverlichting was hier en daar uitgevallen. Toen Deucalion het Luxe Theater naderde, kon hij steeds in het donker blijven. Hij kwam een paar mensen tegen maar wendde zijn gelaat af zonder dat het opzettelijk leek; zijn lengte was het enige wat opviel.

Hij schoot het steegje naar een dienstingang naast de bioscoop in. Meer dan twee eeuwen lang was hij gebouwen via de achteringang binnengedrongen, of op nog mysterieuzere manieren.

Aan de achterkant van het gebouw hing boven de deur een kaal peertje in een fitting aan een snoer. Het schijnsel was nauwelijks voldoende om het vieze steegje vol afval te verlichten. Op de deur zaten enkele gebarsten en bladderende verflagen. Deucalion inspecteerde de sloten en besloot vervolgens de bel te gebruiken.

Toen hij op de knop drukte, hoorde hij de bel door de deur heen. In het bioscoopgebouw klonk het geluid waarschijnlijk zo hard als een brandalarm. Enkele ogenblikken later hoorde hij dat iemand met zware pas naar de deur liep. Hij voelde dat iemand hem door het kijkgat stond te begluren.

Met een ratelend geluid werd de deur ontgrendeld, waarna er een vriendelijk gezicht in de deuropening verscheen. Twee vrolijke ogen leken gevangen in een enorm lichaam. Deze vent was ongeveer 1,65 meter lang en 140 kilo zwaar, ongeveer twee keer het gewicht dat hij zou moeten hebben.

‘Ben jij Jelly Biggs?’ vroeg Deucalion.

‘Zie ik eruit als iemand anders?’

‘Je bent niet dik genoeg.’

‘Toen ik nog in de ten-in-one werkte, woog ik bijna 280 kilo. Ik ben nog niet de helft van wat ik was.’

‘Ben heeft me een brief gestuurd. Ik ben Deucalion.’

‘Ja, dat dacht ik al. Vroeger kon je met een gezicht als dat van jou goud verdienen op de kermis.’

‘Dan boffen we allebei, is het niet?’

Biggs deed een pas naar achteren en gebaarde dat Deucalion kon binnenkomen. ‘Ben heeft me veel over je verteld. Maar hij heeft het nooit over die tatoeage gehad.’

‘Die is nieuw.’

‘Is tegenwoordig erg in,’ zei Jelly Biggs.

Deucalion stapte de drempel over en kwam in een ruime doch haveloze hal. ‘Ach ja,’ zei hij op droge toon, ‘ik doe nu eenmaal graag met de mode mee.’

Achter het grote filmdoek van het Luxe Theater bevond zich een doolhof van gangetjes met voorraadkasten en kamertjes waar zelden een bioscoopbezoeker was geweest. Jelly waggelde met schommelende tred voor Deucalion uit en liep hevig zwetend langs kratjes, beschimmelde kartonnen dozen en door het vocht kromgetrokken posters en kartonnen figuren die in vroeger tijden gebruikt waren om films te promoten.

‘Ben had zeven namen op de brief gezet,’ zei Deucalion.

‘Je had het ooit over het Rombuk-klooster gehad, dus daarom dacht hij dat je daar misschien nog steeds kon zitten, maar hij wist niet onder welke naam.’

‘Anderen hoefden al die namen toch niet te weten?’

‘Ik wist al die namen dan wel, maar daarmee kon ik je nog niet meteen hiernaartoe toveren.’

Ze kwamen bij een deur waar een dikke laag groene verf op zat. Biggs opende de deur, deed het licht aan en gebaarde naar Deucalion om verder te komen.

De deur bleek toegang te bieden tot een raamloze doch gezellige kamer. Het was een zit-slaapkamer die doorliep naar een keukentje. Ben hield van boeken; twee muren stonden er helemaal vol mee.

Jelly Biggs zei: ‘Een leuke stek die hij je heeft nagelaten.’

Deucalion schrok toen hij het laatste woord hoorde. ‘Nagelaten? Hoe bedoel je? Waar is Ben?’

Jelly keek hem verbaasd aan. ‘Heb je mijn brief niet gekregen?’

‘Alleen die van hem.’

Jelly ging aan de tafel zitten, op een van de stoelen van rood vinyl en chroom. De stoel kraakte. ‘Ben is op straat overvallen.’

De wereld is een oceaan van pijn. Deucalion voelde hoe het oude bekende getijde kwam opzetten.

‘Dit is niet de beste wijk van de stad, en hij wordt steeds armoediger,’ zei Biggs. ‘Ben heeft het Luxe Theater gekocht toen hij stopte met het kermisleven. De verwachting was dat de buurt weer zou aantrekken. Dat gebeurde niet. Dit gebouw raak je tegenwoordig niet gauw meer kwijt, en daarom heeft Ben het gehouden.’

‘Hoe is het gebeurd?’ vroeg Deucalion.

‘Doodgestoken. Meer dan twintig messteken.’

Deucalion voelde hoe de woede als een lang verdrongen hongergevoel bij hem opkwam. Eens was woede zijn enige drijfveer, en toen hij zich daardoor eenmaal had laten leiden, was hij van het rechte pad geraakt. Als hij dit gevoel toeliet, zou het al snel omslaan in blinde woede en hem geheel verteren. Tientallen jaren had hij deze donder en bliksem in een fles bewaard, veilig de kurk erop gehouden, maar nu voelde hij de behoefte om de fles open te maken.

En dan... wat dan? Om vervolgens weer het monster te worden? Om weer door menigten met brandende fakkels en hooivorken en geweren achternagezeten te worden, om te rennen, te rennen, te rennen, met blaffende honden op zijn hielen?

‘Hij was voor iedereen een tweede vader,’ zei Jelly Biggs. ‘Echt de beste kermisbaas die ik ooit heb gekend.’

De laatste tweehonderd jaar was Ben Jonas een van de weinige mensen die van de ware afkomst van Deucalion op de hoogte waren, een van de weinigen op wie Deucalion volledig had vertrouwd.

Hij zei: ‘Hij is vermoord nadat hij contact met mij heeft gezocht.’

Biggs keek hem fronsend aan. ‘Dat klinkt alsof je daar een verband tussen ziet.’

‘Hebben ze de dader al?’

‘Nee. Maar dat is niet ongebruikelijk. Die brief aan jou, de steekpartij, allemaal toeval.’

Deucalion zette zijn koffer neer en zei: ‘Toeval bestaat niet.’

Jelly Biggs keek op; zijn blik kruiste die van Deucalion. Zonder verder een woord te wisselen, wisten ze dat ze niet alleen een gemeenschappelijk kermisverleden hadden maar ook eenzelfde kijk op de wereld, een visie met een aantal zekerheden, maar met minstens evenveel mysteries.

De gezette man wees naar het keukentje en zei: ‘Behalve deze bioscoop heeft Ben je ook nog zesduizend aan contanten nagelaten. Het ligt in de diepvries.’

Deucalion liet het nieuws even op zich inwerken en zei: ‘Er waren niet veel mensen die hij vertrouwde.’

Jelly haalde zijn schouders op. ‘Ach, wat moet je met geld als je zo’n mooie jongen bent als ik?’

9

Ze was jong, arm, onervaren. Ze had nog nooit een manicure gehad, en Roy Pribeaux had voorgesteld haar er een te geven.

‘Ik doe het ook wel eens bij mezelf,’ zei hij. ‘Een manicure kan heel erotisch zijn, weet je. Probeer het nou maar. Dan zul jij eens wat zien.’

Roy woonde in een ruim appartement, op de bovenverdieping van een oud gerenoveerd pand in het Warehouse District. In deze wijk waren veel oude gebouwen omgetoverd tot dure appartementen. Er woonden veel kunstenaars.

Op de begane grond waren een drukkerijtje en een computershop gevestigd. Wat Roy Pribeaux betrof, behoorden die tot een andere wereld. Hij viel hen niet lastig, en andersom. Hij was zeer op zijn privacy gesteld, vooral wanneer hij een nieuwe en bijzondere vrouw mee naar huis nam. Deze keer heette ze Elizabeth Lavenza.

Het leek misschien raar om op het eerste afspraakje, of überhaupt op welk afspraakje dan ook, een manicure voor te stellen, maar het was hem in elk geval gelukt Elizabeth zover te krijgen. Hij wist dat moderne vrouwen gesteld waren op gevoelige mannen.

Eerst legde hij haar vingers in een ondiepe kom met warme olie, op de keukentafel, om de nagels en de nagelriemen wat soepel te maken.

De meeste vrouwen vonden het ook fijn om door een man in de watten gelegd te worden, en de jonge Elizabeth was wat dit betreft geen uitzondering.

Roy was niet alleen gevoelig en zorgzaam maar kende ook talloze grappige verhaaltjes waarmee hij een meisje aan het lachen kon maken. Elizabeth had een zeer innemende lach. Arm schaap, ze kon absoluut geen weerstand aan hem bieden.

Toen haar vingertoppen lang genoeg in de olie hadden geweekt, wreef hij ze droog met een zachte handdoek. Met een acetonvrije remover haalde hij de rode lak van haar nagels. Vervolgens vijlde hij elke nagel heel voorzichtig bij tot een perfecte ronding.

Hij was net begonnen de nagelriemen te verzorgen toen zich iets gênants voordeed: zijn speciale mobieltje ging, en hij wist meteen dat het Candace moest zijn. Was hij net bezig Elizabeth een beetje in de stemming te brengen, hing de andere vrouw in zijn leven aan de lijn.

Hij verontschuldigde zichzelf en liep snel naar de eetkamer, waar hij zijn mobieltje op de tafel had achtergelaten. ‘Ja?’

‘Ray Darnell?’

‘Die heerlijke stem ken ik,’ zei hij zachtjes, terwijl hij naar het woongedeelte liep, bij Elizabeth uit de buurt. ‘Ben jij het, Candace?’

Het suikerspinverkoopstertje lachte gespannen. ‘We hebben nauwelijks met elkaar gepraat. Hoe kan het nou dat je mijn stem herkent?’

Hij ging bij een van de hoge ramen staan, met zijn rug naar de keuken, en zei: ‘Herken je mijn stem dan niet?’

Hij kon de warmte van de blozende wangen bijna door de telefoon heen voelen toen ze toegaf: ‘Ja, dat wel.’

‘Ik ben zo blij dat je belt,’ zei hij op discrete toon.

Timide zei ze: ‘Ja, ik dacht... misschien koffie?’

‘Koffie om even kennis te maken. Zeg maar waar en wanneer.’

Hij hoopte dat ze niet onmiddellijk wilde. Elizabeth wachtte op hem, en hij vond het fijn om haar een manicure te geven.

‘Morgenavond?’ stelde Candace voor. ‘Meestal komt er na acht uur niemand meer.’

‘Dan zie ik je bij het rode kraampje. Mij herken je aan mijn brede glimlach.’

Niet gewend aan het geflirt zei ze onhandig: ‘En... en dan herken je mij aan mijn ogen.’

‘Zeker weten,’ zei hij. ‘Je prachtige ogen.’ Hij drukte op de uittoets. Hij had het wegwerpmobieltje niet laten registreren. Uit gewoonte veegde hij de vingerafdrukken weg en gooide het mobieltje op de bank.

Zijn moderne, strak ingerichte appartement was spaarzaam gemeubileerd. Zijn fitnessapparaten namen een centrale plek in. Aan de muren hingen reproducties van de anatomische schetsen van Leonardo da Vinci, studies van de perfecte menselijke vormen.

Roy liep terug naar de keuken, naar Elizabeth, en zei: ‘Mijn zus. We hangen voortdurend aan de lijn. We hebben een heel sterke band.’

Ter afsluiting van de manicure wreef hij haar perfecte handen in met een aromatisch mengsel van amandelolie, zeezout en lavendelextract (zijn eigen recept). Hij masseerde haar handpalmen, de bovenkant, de knokkels, de vingers.

Daarna spoelde hij de handen af, verpakte ze in schoon vetvrij papier en stopte ze in een plastic zak, die hij afsloot. Terwijl hij de handen in de diepvries legde, zei hij: ‘Ik ben zo blij dat je bij me blijft, Elizabeth.’

Dat hij praatte tegen haar afgehakte handen vond hij niet vreemd. Haar handen vormden haar wezen. Er was niets anders aan Elizabeth Lavenza wat de moeite van het bespreken waard was. Niets anders ook waar hij tegen wilde praten. De handen wáren haar.

10

Het interieur van het Luxe Theater was in een weelderige art-decostijl uitgevoerd, vroeger een toonbeeld van glamour, wat goed paste bij de films van William Powell en Myrna Loy, Humphrey Bogart en Ingrid Bergman. Zoals ook bij zovele gezichten uit Hollywood was de glamour wat afgebladderd en uitgezakt.

Deucalion liep met Jelly Biggs door het middenpad, langs rijen muf ruikende, versleten stoelen.

‘Die stomme dvd’s hebben de oude films de das om gedaan,’ zei Jelly. ‘Ben had zich zijn oude dag heel anders voorgesteld.’

‘Op de gevel staat dat jullie nog steeds van donderdag tot zondag open zijn.’

‘Niet meer nu Ben er niet meer is. Er waren bijna genoeg 35-millimeterfanaten om de boel draaiende te houden. Maar er waren ook weekends waarin we erop moesten toeleggen. Daar wilde ik de verantwoordelijkheid niet voor nemen, ook gezien het feit dat de zaak nu van jou is.’

Deucalion keek omhoog naar het filmdoek. De donkerrode en goudkleurige velours gordijnen waren stoffig en schimmelig. ‘Dus je hebt gelijk met Ben het kermiswerk vaarwel gezegd?’

‘Toen de freakshows niet meer zo goed liepen, heeft Ben me tot manager van deze bioscoop gebombardeerd. Ik heb mijn eigen appartementje hier. Ik hoop dat ik dat niet hoef op te geven... ervan uitgaand dat je de zaak hier draaiende wilt houden.’

Deucalion wees naar een muntje dat op de grond lag. ‘Altijd een teken wanneer je geld vindt.’

‘Een teken waarvan?’

Deucalion bukte zich om het muntje op te rapen en zei: ‘Als het kop wordt, zit jij zonder werk. Als het munt wordt, zit jij zonder werk.’

‘Ik heb nooit zo van kansspelletjes gehouden.’

Deucalion gooide het muntje op en graaide het uit de lucht. Toen hij zijn vuist opendeed, was het muntje verdwenen.

‘Kop noch munt. Een duidelijk teken, vind je ook niet?’

In plaats van opgelucht te zijn omdat hij zijn baan en zijn appartement mocht houden, keek Jelly tamelijk ongelukkig uit zijn ogen. ‘Ik droom steeds over een goochelaar. Iemand die bijzonder getalenteerd is.’

‘Het is maar een trucje, hoor.’

Jelly zei: ‘Misschien ben ik enigszins paranormaal begaafd. Soms komen mijn dromen uit.’

Deucalion had daar heel wat op kunnen zeggen, maar hij hield zijn mond en wachtte af.

Jelly keek naar de muffe gordijnen, naar de versleten vloerbedekking, naar het rijkelijk gedecoreerde plafond, eigenlijk alle kanten op behalve naar Deucalion. Uiteindelijk zei hij: ‘Ben heeft me wel eens dingen over je verteld, dingen die eigenlijk niet waar kunnen zijn.’ Uiteindelijk keek hij Deucalion aan. ‘Heb jij echt twee harten?’

Deucalion besloot daar geen antwoord op te geven.

‘In mijn droom,’ zei Jelly, ‘komt een goochelaar met twee harten voor. En dan verschijnt er iemand die hem in beide harten steekt.’

Het geluid van vleugelslagen boven hen trok Deucalions aandacht.

‘Die vogel is hier gisteren binnengevlogen,’ zei Jelly. ‘Een duif, zo te zien. Het is me nog niet gelukt het beestje naar buiten te jagen.’

Met zijn blik volgde Deucalion de vlucht van de opgesloten vogel. Hij kon zich goed voorstellen hoe het beestje zich moest voelen.

11

Carson woonde in een straat met bomen, in een onopvallend huis. Het meest bijzondere eraan was een sierlijke veranda die het huis aan drie kanten omsloot.

Ze parkeerde de auto voor het huis omdat de garage vol stond met spullen van haar ouders. Ze had nooit tijd om die boel eens uit te zoeken.

Toen ze naar de keukendeur liep, bleef ze even staan onder een met Spaans mos begroeide eik. Op haar werk trok ze altijd een pantser om zich heen, deed ze zich als een harde voor. Arnie, haar broer, had een zachtaardige zus nodig. Soms was het loopje van de auto naar de deur te kort om de spanning van het werk kwijt te raken, en dan had ze een momentje voor zichzelf nodig.

Nu, in de klamme avond, terwijl de jasmijn geurde, merkte ze dat ze moeite had in een lagere versnelling terug te schakelen. Ze voelde zich opgedraaid als dreadlocks en in haar hoofd denderde het steeds maar door. Voor het eerst deed de geur van jasmijn haar aan de geur van bloed denken.

De recente moorden waren zo afschuwelijk en hadden zo snel achterelkaar plaatsgevonden dat het haar niet lukte zich in haar vrije tijd ervan los te maken. Onder normale omstandigheden was ze voor zeventig procent agent en voor dertig procent vrouw en zus. Maar tegenwoordig was ze dag en nacht agent, zeven dagen per week.

Toen Carson de keuken betrad, had Vicky Chou de afwasmachine net ingeladen en aangezet. ‘Nou, ik heb het weer fout gedaan,’ zei Vicky.

‘Je gaat me toch niet vertellen dat je het wasgoed in de afwasmachine hebt gedaan?’

‘Nog erger. Ik heb hem bij zijn vlees worteltjes en doperwtjes gegeven.’

‘Ach. Nooit oranje en groen bij elkaar op hetzelfde bord, Vicky.’

Vicky zuchtte. ‘Bij hem moet je op meer voedingsregeltjes letten dan bij koosjer en vegetarisch eten samen.’

Met haar huidige salaris kon Carson zich nooit een fulltime oppas voor haar autistische broertje veroorloven. Vicky deed het in ruil voor kost en inwoning. Maar ook uit dankbaarheid. Want toen Vicky’s zus, Liane, samen met haar vriendje en twee anderen werd opgepakt op beschuldiging van medeplichtigheid aan moord, leek ze hopeloos verstrikt te zijn geraakt in een web van bewijzen tegen haar. Ze was onschuldig. Carson had ervoor gezorgd dat de drie anderen achter de tralies belandden maar dat Liane werd vrijgepleit.

Vicky werkte als administratieve kracht; ze typte bandjes uit voor dokters en had flexibele werktijden. Als Arnie veeleisender was geweest, had ze haar administratieve baan misschien niet kunnen aanhouden, maar de jongen was meestal heel rustig.

Vicky was vijfenveertig. Op haar veertigste was haar man overleden. Ze had een Aziatisch uiterlijk, was aantrekkelijk en slim en lief en eenzaam. Ze was niet van plan voor altijd te blijven rouwen. Ooit, totaal onverwacht, zou er een man in haar leven verschijnen, en dan zou de huidige situatie ten einde lopen.

Carson ging met die mogelijkheid om op de enige manier waarop ze er met haar drukke leventje mee om kon gaan: ze dacht er niet over na.

‘Hoe was hij vandaag, los van de foute kleurencombi?’ vroeg Carson.

‘Helemaal gefixeerd op het kasteel. Soms wordt hij er rustig van, maar er zijn momenten...’ Vicky fronste haar wenkbrauwen. ‘Waar zou hij eigenlijk zo bang voor zijn?’

‘Ik weet het niet. Het leven zelf, denk ik.’

Door een muur weg te halen zodat twee slaapkamers bij elkaar getrokken konden worden, had Carson Arnie de grootste kamer van het huis gegeven. Dit leek niet meer dan logisch, aangezien hij door zijn aandoening van de rest van de wereld was afgesloten. In een hoek stond zijn bed, met daarnaast een nachtkastje. Op een verrijdbaar metalen kastje stond een tv. Soms keek hij tekenfilmpjes op dvd, steeds maar weer dezelfde filmpjes.

De rest van de kamer werd in beslag genomen door het kasteel.

Vier stevige lage tafeltjes vormden een plateau van 3,5 bij 2,5 meter. Op de tafels stond een architectonisch wonder van Lego.

Weinig jongens van twaalf zouden een dergelijk bouwwerk in elkaar kunnen zetten zonder handleiding erbij, maar Arnie was het gelukt: een meesterwerk van muren en binnenpleinen, vestingtorens en bastions, torentjes met puntdaken, barakken, een kapelletje, een wapensmidse, en een verdedigingsmuur compleet met kantelen.

Hij was wekenlang bezig geweest met het construeren van het geheel, in volledige stilte. Herhaaldelijk brak hij voltooide delen af om ze in een verbeterde versie weer op te bouwen.

Het grootste gedeelte van de tijd stond hij aan het kasteel te bouwen. De tafels waren dusdanig bij elkaar geschoven dat er een opening in het midden overbleef die hij kon gebruiken om ook van binnenuit aan het complex te bouwen.

Soms, zoals nu, was hij aan het bouwen terwijl hij op een verrijdbaar krukje zat. Carson trok een krukje bij en ging zitten toekijken.

Arnie had donker haar en blauwe ogen, en als hij niet autistisch was geweest, zou iedereen hem door zijn innemende verschijning onmiddellijk in het hart hebben gesloten.

Op dit soort momenten, wanneer hij geheel opging in zijn werk, duldde Arnie niemand bij zich in de buurt. Carson bleef op een afstand van minstens anderhalve meter bij hem vandaan, anders raakte hij al snel geïrriteerd.

Wanneer hij door een project gegrepen was, kon hij dagenlang zwijgend doorbrengen. Soms produceerde hij een geluid van misnoegen wanneer iemand hem in zijn werk stoorde of inbreuk maakte op zijn persoonlijke ruimte.

Carson en Arnie verschilden achttien jaar. In het jaar dat hij werd geboren, ging zij op zichzelf wonen. Als hij niet autistisch was geweest, zouden ze waarschijnlijk niet zo’n intieme band hebben gehad; daarvoor hadden ze te weinig samen beleefd.

Toen hun ouders vier jaar geleden overleden, had Carson de voogdij over haar broertje gekregen. Vanaf dat moment had hij steeds bij haar in huis gewoond.

Carson was zeer gesteld geraakt op dit zachtmoedige, teruggetrokken kind. De reden kon ze niet goed onder woorden brengen. Ze dacht niet dat ze meer van hem had gehouden als hij haar zoon in plaats van haar broertje was geweest.

Ze hoopte dat er ooit een doorbraak zou plaatsvinden in de behandeling van autisme in het algemeen of van Arnies afwijking in het bijzonder. Maar ze wist dat er weinig kans bestond dat die wens in vervulling zou gaan.

Ze bekeek de meest recente veranderingen die hij aan de buitenste muur had aangebracht. Hij had deze aan de binnenkant versterkt met steunberen die als dubbele trappen omhoogliepen en waarlangs de soldaten van het kasteel de gangen achter de kantelen konden bereiken.

De laatste tijd leek Arnie angstiger te zijn dan gewoonlijk. Carson kon het gevoel niet van zich afzetten dat hij narigheid voorvoelde en dat hij vastberaden van plan was daar maatregelen tegen te treffen. En omdat hij geen echt kasteel kon bouwen, zocht hij zijn toevlucht in een fort van Lego.

12

Randal Zes vult sfinx en xenofoob in; de woorden kruisen elkaar. Met die twee woorden heeft hij de laatste kruiswoordpuzzel van het boek voltooid. Er liggen nog meer verzamelbundels met kruiswoordpuzzels op hem te wachten. Maar nu hij dit boek af heeft, voelt hij zich opgewassen tegen het angstaanjagend gebrek aan orde in de wereld. Hij heeft bescherming bij elkaar gepuzzeld.

Een tijdje is hij veilig, maar niet voor altijd. Wanorde woekert constant. Chaos drukt tegen de muren. Uiteindelijk zal hij toch weer nieuwe diagrammen moeten gaan invullen, hij zal zijn woorden met zorg moeten kiezen, opdat de chaos zijn persoonlijke ruimte niet kan binnendringen.

Nu hij tijdelijk veilig is, staat hij op van de werktafel, gaat op de rand van het bed zitten en drukt op een knop op zijn nachtkastje. Een teken dat zijn lunch kan worden gebracht.

Er wordt niet op gezette tijden eten gebracht, want hij kan niet eten wanneer hij geconcentreerd aan het puzzelen is. Dan laat hij zijn eten koud worden, aangezien hij niet van plan is zijn belangrijke taak – het buiten houden van de chaos – te onderbreken.

Een man in het wit brengt zijn dienblad en zet dat op de werktafel. Randal Zes houdt zijn hoofd gebogen om elk gesprek en elk oogcontact te vermijden. Elk woord dat hij tot de ander richt, gaat ten koste van de bescherming die hij verdiend heeft.

Wanneer Randal Zes weer alleen is, gaat hij eten. Heel netjes.

Het eten is wit en groen, precies zoals hij het het liefste heeft. Plakjes kalkoenfilet in roomsaus, aardappelpuree, witbrood, doperwtjes, boontjes. En als toetje vanille-ijs met crème de menthe.

Wanneer hij klaar is, durft hij zijn deur open te doen en het dienblad in de gang te schuiven. Snel doet hij de deur weer dicht, en nu voelt hij zich zo veilig als altijd.

Hij gaat weer op de rand van het bed zitten en schuift de la van zijn nachtkastje open. In de la liggen een paar tijdschriften.

De kennis die Randal Zes bezit, is rechtstreeks in zijn hersenen gedownload. Vader probeert Randal Zes ertoe aan te zetten zichzelf voor de wereld open te stellen en op de hoogte te blijven van wat er gebeurt door tijdschriften en kranten te lezen.

Kranten staan hem tegen. Hij kan ze niet hanteren. De verschillende rubrieken lopen door elkaar; de pagina’s vallen uiteen. En wat nog erger is: de inkt. De inkt geeft af aan zijn handen, alsof de smerige wanorde van de wereld aan zijn huid blijft plakken.

Hij kan wel naar de badkamer gaan en zijn handen met veel zeep en heet water schoonmaken, maar er komt altijd wat inkt in zijn poriën en daardoor in zijn bloedbaan. Een krant vormt zo een bron van besmetting; door een krant te lezen, zou hij door de wanorde van de wereld worden aangetast.

Desondanks ligt er in een van de tijdschriften in de la een artikel dat hij drie maanden geleden uit een plaatselijke krant heeft gescheurd. Hij put hoop uit het artikel, dat gaat over een plaatselijke organisatie die geld bij elkaar probeert te krijgen om autisme beter te kunnen behandelen.

In de strikte zin des woords is Randal Zes misschien niet autistisch te noemen. Maar hij heeft een aandoening die er erg op lijkt.

Omdat Vader hem sterk aangeraden heeft zichzelf beter te leren kennen als eerste stap naar genezing, leest Randal boeken over het onderwerp. Het levert hem niet de rust op die hij ervaart wanneer hij kruiswoordpuzzels maakt.

In de eerste maanden van zijn leven, toen het nog niet duidelijk was wat er mis was met hem, toen hij nog niet allergisch voor kranten was, had hij eens iets gelezen over de plaatselijke liefdadigheidsorganisatie die zich inzette voor het onderzoek naar betere behandelmethodes voor autisme. Hij had zichzelf onmiddellijk herkend in de beschrijving van de aandoening. Daardoor had hij zich gerealiseerd dat hij niet alleen was. Bovendien had hij een foto gezien van iemand die net als hij was: een 12-jarige jongen, naast zijn zus, een politieagente in New Orleans. Op de foto is te zien dat de jongen niet in de camera kijkt, maar schuin ernaast. Randal Zes herkent die ontwijkende blik.

Maar wat zo verwonderlijk is, is dat de jongen lacht. Hij ziet er heel gelukkig uit.

Randal Zes is nooit gelukkig geweest, niet in de vier maanden nadat hij als achttienjarige uit de creatietank kwam. Geen enkele keer. Nog geen momentje. Zo nu en dan voelt hij zich veilig. Maar nooit gelukkig.

Soms zit hij urenlang naar het krantenartikeltje te staren.

De jongen op de foto heet Arnie O’Connor. Hij lacht.

Misschien is Arnie niet de hele tijd gelukkig, maar zo nu en dan moet hij toch gelukkig zijn. Arnie bezit een zekere kennis die Randal nodig heeft. Arnie kent het geheim hoe je gelukkig kunt zijn. Randal verlangt daar zo sterk naar dat hij ’s nachts wakker ligt en zich suf piekert hoe hij ook gelukkig kan worden.

Arnie woont in deze stad. Heel dichtbij. Maar in praktische zin is hij onbereikbaar.

In de vier maanden van zijn bestaan is Randal Zes nog nooit buiten de muren van Barmhartigheid geweest. Als hij voor een bepaalde behandeling een verdieping hoger of lager moet, vormt dat voor hem al een traumatische ervaring.

Voor hem is een andere wijk van New Orleans net zo onbereikbaar als een krater op de maan. Arnie kent het geheim, maar Arnie woont buiten het bereik van Randal.

Als Randal maar naar de jongen toe kon, dan zou hij het geheim van een gelukkig leven wel kunnen achterhalen. Misschien wil Arnie dat geheim niet prijsgeven. Maar dat maakt niet uit. Randal krijgt het geheim wel uit hem. Op welke manier dan ook.

In tegenstelling tot de overgrote meerderheid van de autisten kan Randal Zes extreem gewelddadig worden. Zijn innerlijke woede is bijna net zo hevig als zijn angst voor de chaos in de wereld.

Hij heeft zijn gewelddadige inslag voor iedereen verborgen gehouden, zelfs voor Vader, want hij is bang dat hem iets ergs zal overkomen als het uitkomt. Hij heeft bij Vader een zekere... kilheid bespeurd.

Hij legt het krantenartikeltje weer terug in de la, tussen de tijdschriften. In gedachten ziet hij Arnie nog steeds, Arnie met een lach om zijn mond.

Arnie zit daar ergens op de maan in New Orleans, en Randal Zes wordt naar hem toe getrokken zoals de zee naar de maan trekt.

13

In het krappe, spaarzaam verlichte projectiehok stond een kapotte sofa tegen de muur, en overal lagen grote stapels pocketboeken. Het was duidelijk dat Jelly graag een boek las terwijl er een film vertoond werd.

De dikke man wees naar een deur, niet de deur waardoor ze naar binnen waren gekomen, en zei: ‘Mijn appartement is daar. Ben heeft een speciale doos voor jou achtergelaten.’

Terwijl Jelly de doos haalde, ging Deucalions aandacht uit naar de oude projector, die waarschijnlijk net zo oud was als het gebouw zelf. Op dit gigantisch grote apparaat zaten enorme spoelen. De 35mm-film werd door een labyrint van tandraderen en geleiders gevoerd, tussen de felle lamp en de lens door. Met veel interesse bekeek hij de knoppen van het mechanisme en kwam uiteindelijk uit bij het oog van de projector. Hij verwijderde een afdekplaat en bekeek het mechaniek binnenin, de wieltjes en de motortjes.

Met dit apparaat kon je een haarscherpe illusie van het leven op het grote doek toveren, over het balkon en de stoeltjes in de zaal heen.

Deucalion had de eerste tien jaar van zijn leven ervaren als een donkere illusie. Maar na verloop van tijd was het leven te echt geworden, waardoor hij zich genoodzaakt had gevoeld zich terug te trekken in kermistenten en kloosters.

Jelly kwam terug met een oude schoenendoos vol paperassen. Hij bleef verschrikt staan toen hij zag hoe Deucalion met de projector zat te spelen. ‘Werkt op m’n zenuwen als je daarmee gaat kloten. Het is een antiek ding. Reserveonderdelen zijn lastig te krijgen. Dat ding is het hart van dit gebouw.’

‘Dan loopt dit gebouw grote kans op een hartinfarct.’ Deucalion zette de kap weer terug zodat de kwetsbare onderdelen beschermd werden. ‘Logica is de sleutel tot het geheim van elk mechaniek, of het nu om een projector gaat, een vliegtuigmotor of de kosmos zelf.’

‘Ben had me al gewaarschuwd dat je veel te veel nadenkt.’

Jelly zette de schoenendoos op een stapel roddelbladen. ‘Hij had bij die brief ook een krantenknipsel gedaan, niet?’

‘Dat was de reden waarom ik de halve wereld ben overgestoken.’

Jelly tilde het deksel van de doos. ‘Ben bewaarde dit soort dingen allemaal.’

Deucalion pakte het bovenste krantenknipseltje, bekeek de foto en las de kop: Victor Helios doneert miljoen aan orkest. Weer schrok hij, net als in het klooster, toen hij de foto van de man zag, praktisch niets veranderd na al die tijd.

Lichtflitsen schieten als kromzwaarden door de inktzwarte nacht, en donderslagen drukken de duisternis tegen de hoge vensters. Gaslantaarns werpen een flakkerend licht op de stenen muren van een spelonkachtig laboratorium. Vonken knetteren tussen de met koperdraad omwonden polen van een mysterieus apparaat; vonken spatten van gevaarlijk overbelaste transformators en op volle toeren werkende machines.

De storm wordt steeds heviger; de ene bliksemflits na de andere slaat in de collectoren die op de hoogste torens zijn gemonteerd. De onvoorstelbaar hoge energie wordt via draden geleid naar... hem.

Hij doet zijn zware oogleden open en ziet voor zich een oog dat vergroot wordt door een lens die lijkt op de loep van een juwelier. De loep gaat omhoog, waarna hij het gezicht van Victor ziet. Jong, met een ernstige blik, vol hoop. Hij ziet een man voor zich die een wit haarkapje op heeft en een bebloed schort draagt. Het is zijn schepper, deze man die voor God wil spelen...

Deucalions handen trillen. Het krantenartikeltje glijdt uit zijn handen en dwarrelt op de vloer van het projectiehok. Ben had hem hier al voor gewaarschuwd, maar het blijft steeds weer een schok. Victor leeft. Hij lééft.

Honderd jaar of nog langer had Deucalion zichzelf wijsgemaakt dat zijn hoge ouderdom het gevolg was van het feit dat hij uniek was, dat hij op ongebruikelijke wijze tot leven was gekomen. Daarom had de dood geen greep op hem. Hij was nooit verkouden, kreeg nooit griep of welke ziekte dan ook, en had geen lichamelijke klachten.

Maar Victor was de zoon van een man en een vrouw. Hij zou veel meer last moeten hebben van lichamelijke aftakeling.

Uit een binnenzak van zijn jasje haalde Deucalion een opgerold vel dik papier, dat hij meestal in zijn tas had zitten. Hij trok het lint los, rolde het vel open en staarde er een ogenblik naar voordat hij het aan Jelly liet zien.

Jelly bekeek de potloodtekening aandachtig en zei toen: ‘Dat is Helios.’

‘Zijn zelfportret,’ zei Deucalion. ‘Hij had absoluut... talent. Ik heb dit uit een lijstje gehaald dat bij hem op de studeerkamer stond. Meer dan tweehonderd jaar geleden.’

Jelly was blijkbaar dusdanig op de hoogte dat hij deze mededeling zonder blikken of blozen kon aanhoren.

‘Ik heb deze tekening aan Ben laten zien,’ zei Deucalion. ‘Meer dan eens zelfs. Daarom kon hij Victor Helios herkennen en wist hij wie de man in werkelijkheid was.’

Deucalion legde het zelfportret van Victor weg en haalde een tweede krantenknipsel uit de doos. Hij zag een foto van Helios die een onderscheiding in ontvangst nam uit handen van de burgemeester van New Orleans.

Een derde krantenartikeltje: Victor met de officier van justitie ten tijde van diens verkiezingscampagne. Een vierde knipsel: Victor met zijn lieftallige echtgenote, Erika, bij een veiling voor een goed doel. Victor die een pand in het Garden District aankoopt. Victor die een studiebeurs voor de Tulane University financiert. Victor, Victor, Victor.

Deucalion kon zich niet herinneren de krantenknipsels van zich af te hebben geworpen of door het kamertje te zijn gelopen, maar dat had hij blijkbaar wel gedaan, want op een gegeven moment merkte hij dat hij zijn rechtervuist en daarna zijn linker door de muur van het kamertje had gebeukt, dwars door de pleisterlaag heen. Toen hij zijn handen terugtrok, hield hij een deel van het latwerk in zijn vuisten geklemd. Een stuk van de muur verbrokkelde en stortte voor zijn voeten op de grond.

Hij hoorde zichzelf schreeuwen van woede, hevig gekweld, maar hij hield ermee op toen hij merkte dat hij zijn zelfbeheersing bijna geheel had verloren.

Toen hij zich naar Jelly omdraaide, werd zijn blik helderder, verduisterde weer, werd weer helderder, en hij wist dat er een lichtflits door zijn ogen schoot, als bliksemschichten op een zomeravond, half verscholen achter de wolken. Hij had dit verschijnsel wel eerder bij zichzelf waargenomen toen hij in de spiegel keek.

Jelly hield zijn adem in en stond hem met wijd opengesperde ogen aan te kijken. Het was net of hij op het punt stond er als een haas vandoor te gaan. Uiteindelijk zei hij: ‘Ben zei al dat het je waarschijnlijk flink zou aangrijpen.’

Deucalion schoot bijna in de lach door deze onderkoelde opmerking, maar hij was bang dat een lach als een woedende kreet uit zijn mond zou komen. Voor het eerst in lange tijd was hij bijna de controle over zichzelf kwijtgeraakt, had hij bijna toegegeven aan criminele impulsen die deel van hem hadden uitgemaakt vanaf het moment dat hij geschapen was. Hij vroeg: ‘Weet je wat ik ben?’

Jelly keek hem recht in de ogen, liet zijn blik over de tatoeage gaan die het verminkte deel van zijn gezicht moest verhullen, en nam zijn enorme gestalte in zich op. ‘Ben... heeft het me uitgelegd. Misschien was het waar wat hij zei.’

‘Geloof het maar,’ zei Deucalion. ‘Ik ben bijeengesprokkeld op een gevangenisbegraafplaats en ik besta uit de stoffelijke resten van misdadigers. Bijeengeraapt, opnieuw tot leven gewekt, wedergeboren.’

14

Buiten voelde de nacht heet en klam aan. In de bibliotheek van Victor Helios werd de lucht door de airco zo sterk gekoeld dat het knetterende vuur in de open haard aangenaam warm aanvoelde.

Vuur speelde vooral in zijn minder plezierige herinneringen een grote rol. De brand in de grote molen. Het bombardement op Dresden. De aanval van de Mossad op het geheime laboratorium in Venezuela dat hij in de jaren na de Tweede Wereldoorlog samen met Mengele had gebruikt. Desondanks vond hij het fijn om bij het geknetter van een haardvuur te lezen.

Wanneer hij medische tijdschriften (The Lancet, JAMA, Emerging Infectious Diseases) aan het doornemen was, zoals nu, diende het vuur niet alleen om sfeer te scheppen maar ook om zijn vergevorderde wetenschappelijke inzichten vorm te geven. Regelmatig scheurde hij artikelen uit de tijdschriften en gooide die in de vlammen. Zo nu en dan wierp hij complete nummers in het vuur. Zoals altijd al kon de wetenschappelijke wereld hem niets nieuws leren. Hij was zijn tijd ver vooruit. Toch vond hij het wenselijk op de hoogte te blijven van de vorderingen op vakgebieden als de genetica en de moleculaire biologie.

Ook vond hij het wenselijk een betere wijn bij de gefrituurde walnoten tot zich te nemen dan de cabernet die Erika erbij had geserveerd. Te veel tannine. Een mooie merlot paste hier veel beter bij.

Ze zat tegenover hem in de fauteuil en las een gedichtenbundel. Ze was zeer gecharmeerd geraakt van Emily Dickinson, iets waar Victor niets mee ophad. Dickinson had natuurlijk prachtige gedichten geschreven, maar ze had last van godsdienstwaanzin gehad. Naïeve lezers konden door haar verzen worden misleid. Intellectueel vergif, dat was het.

Elk verlangen dat Erika naar een god had, kon hier in deze kamer door hem worden bevredigd. Want haar schepper was per slot van rekening haar echtgenoot.

Fysiek had hij goed werk afgeleverd. Ze was zeer aantrekkelijk, gracieus, elegant. Je zou haar op vijfentwintig schatten maar ze was pas zes weken geleden tot leven gewekt.

Victor zelf was weliswaar tweehonderdveertig jaar oud maar kon gemakkelijk voor iemand van vijfenveertig doorgaan. Het was lastiger geweest om hem er jeugdig uit te laten zien dan om haar te scheppen.

Schoonheid en charme waren niet de enige twee criteria die hij als maatstaf voor de ideale echtgenote aanhield. Hij wilde ook dat ze sociaal en intellectueel ontwikkeld was.

In dit opzicht schoot Erika op talloze kleine puntjes tekort. Ze bleek niet goed van haar fouten te kunnen leren, ondanks het feit dat de kennis die ze bezat rechtstreeks in haar hersenen was gedownload; kennis op het gebied van de etiquette, culinaire geschiedenis, wijnen, aforismen en talloze andere zaken.

Dat ze kennis over een bepaald onderwerp bezat, betekende uiteraard niet dat ze die kennis ook automatisch kon toepassen, maar Erika leek ook niet echt haar best te doen. De cabernet in plaats van de merlot, Dickinson...

Maar Victor moest toegeven dat ze een aantrekkelijker en betere versie was dan Erika Drie, haar voorgangster. Misschien was ze niet de uiteindelijke versie, dat zou de tijd leren, maar ondanks haar foutjes was Erika Vier geen complete ramp.

Door het gezever in de medische tijdschriften en door het feit dat Erika gedichten van Dickinson zat te lezen, werd hij onrustig en kwam hij omhoog uit zijn stoel. ‘Ik ben in een creatieve bui. Ik denk dat ik een tijdje in het lab ga zitten.’

‘Heb je hulp nodig, lieveling?’

‘Nee. Blijf jij hier maar lekker zitten.’

‘Moet je dit eens horen.’ Ze sprak met een verrukt kinderstemmetje. Voor Victor iets kon zeggen, citeerde ze een gedicht van Dickinson: ‘The pedigree of honey / Does not concern the bee / A clover, any time, to him / Is aristocracy.’

‘Schattig,’ zei hij. ‘Maar je zou voor de afwisseling ook eens iets van Thom Gunn en Frederick Seidel kunnen gaan lezen.’

Hij had haar kunnen vertellen wat ze moest gaan lezen, en dan zou ze dat onmiddellijk hebben gedaan. Maar hij wilde niet dat zijn vrouw als een robot alle bevelen opvolgde. Hij wilde dat ze een eigen wil had. Alleen op het seksuele vlak eiste hij complete gehoorzaamheid.

Victor liep door de immense keuken, waar het personeel met gemak een diner voor honderd personen kon klaarmaken, en betrad de voorraadkast. De planken achterin, die vol eten in blik stonden, schoven opzij toen hij een verborgen schakelaar indrukte. Achter de voorraadkast bevond zich zijn raamloze lab, verborgen in het midden van het huis.

Zijn niet-geheime laboratorium bevond zich in het gebouw van Helios Biovision, het bedrijf van wereldfaam. Het geld dat hij in vroegere tijden had vergaard, had hij met dit bedrijf verveelvoudigd.

En in Handen der Barmhartigheid, een verlaten ziekenhuis dat hij had omgebouwd voor zijn belangrijkste werk en dat bemand werd door personeel dat hij zelf had geschapen, probeerde hij een nieuw mensenras te creëren dat uiteindelijk de oude mensheid met al haar gebreken zou vervangen.

Hier, achter de voorraadkast, in zijn privédomein van zes bij vier meter, kon hij kleine experimenten uitvoeren, die vaak vooruitliepen op het werk dat in zijn befaamde bedrijf werd verricht.

Wat hij voor het geavanceerde laboratoriumonderzoek betekende, vond hij zelf, was wat de Kerstman was voor de speelgoedindustrie.

Toen Mary Shelley een verhaal schreef dat gebaseerd was op een plaatselijke legende (die weer op een waargebeurd verhaal teruggreep), had ze van Victor een tragische figuur gemaakt die jammerlijk aan zijn eind kwam. Hij begreep wel dat ze met zijn dood een dramatische draai aan het verhaal had willen geven, maar hij vond het maar niks dat ze hem had afgeschilderd als een tragische figuur die mislukt was.

Die kijk op zijn werk vond hij zeer arrogant. Had ze verder ooit nog iets geschreven wat de moeite van het lezen waard was? En wie van hun twee was inmiddels overleden en wie leefde nog?

Hoewel ze zijn laboratorium in haar roman afschilderde als een fantasmagorie van sinistere apparaten, had ze weinig details gegeven. Pas nadat haar boek verfilmd was, werd de naam Frankenstein een synoniem voor ‘de krankzinnige wetenschapper’ en werd zijn naam geassocieerd met laboratoria vol borrelende, zoemende en knetterende potjes, maatbekers en reageerbuisjes.

Het grappige was dat de Hollywood-versie van het lab er niet eens zo ver naast zat, niet wat de apparaten en machines betrof maar wel qua sfeer. Zelfs het lab achter de voorraadkast oogde door de opgestelde apparatuur als een duivelse plek.

Op de werktafel in het midden stond een tank van plexiglas die gevuld was met een melkachtige antibiotische oplossing. In de tank dreef het geamputeerde hoofd van een man. Of eigenlijk was het hoofd niet geamputeerd. Het had nooit aan een lichaam vastgezeten.

Victor had het hoofd geschapen als een omhulsel voor hersenen. Het schedeldak was kaal, en de gelaatstrekken waren grof, niet geheel vervolmaakt.

Een systeem van buisjes zorgde voor de aanvoer van bloed, om het hoofd van voedingsstoffen, enzymen en zuurstof te voorzien. Afvalstoffen werden afgevoerd via diverse plastic slangetjes die op de nek waren aangesloten.

Het hoofd hoefde niet te ademen en lag daarom bijna doodstil in de tank. Maar de ogen bewogen achter de oogleden, wat deed vermoeden dat het hoofd aan het dromen was.

De hersenen onder het schedeldak bezaten een zekere vorm van zelfbewustzijn, maar het hoofd had slechts een zeer rudimentaire persoonlijkheid, net voldoende voor het experiment.

Victor liep naar de tafel toe en richtte zich tot het hoofd in de open tank: ‘Tijd om aan het werk te gaan, Karloff.’

Victor Helios, alias Frankenstein, had ontegenzeggelijk gevoel voor humor.

Het hoofd deed zijn ogen open. De blauwe ogen waren bloeddoorlopen. De kennis die Karloff bezat, was rechtstreeks in zijn hersenen gedownload, en daarom kon hij Engels spreken en verstaan. ‘Klaar,’ zei hij met een zware, schorre stem.

‘Waar is je hand?’ vroeg Victor.

De bloeddoorlopen ogen schoten onmiddellijk opzij, en het hoofd richtte de blik op een kleiner tafeltje dat in een hoek van het kleine lab stond. In een ondiepe schaal zat een melkachtige antibiotische oplossing met daarin een levende hand. Net als het hoofd was dit vijfvingerige wonder verbonden met allerlei slangetjes en was het aangesloten op een elektrische pomp die de zenuwen en dus de spieren aanstuurde. De systemen die op het hoofd waren aangesloten, functioneerden los van die van de hand; de twee systemen waren niet met buisjes of draden met elkaar verbonden.

Nadat Victor enkele metertjes had gecontroleerd en de apparatuur had bijgesteld, zei hij: ‘Karloff, beweeg je duim.’

In de schaal lag de hand er doodstil bij. Doodstil. En toen... bewoog de duim, boog even en rechtte zich weer.

Victor had lang gezocht naar de genen die de paranormale krachten bevatten waar de mensheid ooit mee had geëxperimenteerd maar die nooit volledig benut waren. Dit was een succesje dat hij vrij recentelijk had geboekt. Deze ultieme geamputeerde, Karloff, had zojuist een staaltje psychomotorische telekinese ten beste gegeven. Enkel door gebruik te maken van mentale krachten had hij controle op de hand uitgeoefend.

‘Geef me een arpeggio,’ zei Victor.

In de schaal richtte de hand zich op, steunde op de onderkant van de handpalm, waarna de vingers een tokkelende beweging maakten, alsof ze langs de snaren van een onzichtbare harp streken.

Toen Victor zag dat het lukte, zei hij: ‘Karloff, maak een vuist.’

Langzaam balden de vingers zich tot een vuist, steeds krachtiger, tot de knokkels wit waren.

Karloff vertoonde geen enkele emotie. Maar in de gebalde vuist lag woede besloten, en de wil om geweld te gebruiken.

15

Nieuwe dag, nieuw lijk. Het was nu al de tweede ochtend achtereen dat Carson vlak na het ontbijt hoorde dat er weer een verminkt lijk was gevonden.

Een tv-ploeg was bij de bibliotheek zendapparatuur aan het uitladen toen Carson op de rem ging staan, het stuur omgooide en haar auto krap tussen twee politiewagens in parkeerde die schuin tegen de stoeprand stonden.

‘Ik breek het snelheidsrecord om hier te komen,’ bromde ze, ‘terwijl alle media me al voor zijn.’

‘Je moet de juiste mensen omkopen,’ zei Michael. ‘Misschien bellen ze dan de volgende keer eerst jou en dan pas Channel 4.’

Toen ze met Michael over het trottoir naar de ingang van de bibliotheek liep, riep een verslaggever: ‘Rechercheur O’Connor! Is het waar dat de Chirurg deze keer een hart heeft verwijderd?’

‘Misschien vinden ze dat juist zo interessant,’ zei ze tegen Michael, ‘omdat die klootzakken zelf geen hart hebben.’

Snel liepen ze de stenen trap op naar de ingang van de bibliotheek, een bakstenen gebouw in een weelderige stijl, met aan de voorkant grijze granieten bogen en zuilen.

De politieman die bij de ingang op wacht stond, begroette hen en zei: ‘Het past helemaal in het patroon, jongens. Hij heeft weer toegeslagen.’

‘Zeven moorden binnen iets meer dan drie weken noem ik geen patroon meer,’ antwoordde Carson. ‘Dat lijkt meer op een spoor van verderf.’

Toen ze de leeszaal met de hoger gelegen informatiedesk bereikten, zei Michael: ‘Ik had dat ene boek wel mee kunnen nemen dat ik allang had moeten inleveren.’

‘Heb jij een heus boek geleend? Meneertje dvd met een boek?’

‘Het was een dvd-gids.’

Medewerkers van de technische recherche, politiefotografen, criminalisten, agenten en de lijkschouwer deden hun werk zonder een woord te zeggen. Carson en Michael volgden hun knikkende gebaren door een labyrint van boeken.

Op driekwart van een gangpad in het magazijn stonden Harker en Frye, die de plaats delict met geel lint afzetten.

Michael vond dat hij en Carson degenen waren die hier de scepter dienden te zwaaien, en hij zei: ‘De handdief van gisteren is de hartendief van vandaag.’

Frye had een vettig en intens bleek gelaat. Hij hield een hand op zijn omvangrijke buik alsof hij iets verkeerds had gegeten en zei: ‘Wat mij betreft nemen jullie het meteen over. Ik heb er even schoon genoeg van.’

Als Harker er al net zo over dacht, was hem dat niet aan te zien. Zijn gezicht was nog net zo roodverbrand als altijd, en zijn ogen schoten vuur. Hij haalde een hand door zijn witte haar en zei: ‘Lijkt me dat degene die deze zaak leidt, op een heel dun koord balanceert. De hele wereld kijkt mee. Eén foutje en je wordt door de media meteen door de plee gespoeld.’

‘Als dat betekent dat je wilt meewerken in plaats van ons dwars te zitten,’ zei Michael, ‘gaan we akkoord.’

In tegenstelling tot Michael was Carson nog niet zo duidelijk bereid de bemoeienissen van de beide rechercheurs te vergeten, maar ze vroeg: ‘Wie is het slachtoffer?’

‘De nachtwaker,’ zei Harker.

Terwijl Frye op zijn plek bleef, dook Harker onder het gele lint door en leidde hen naar het eind van het gangpad, de hoek om, naar weer een lange rij boeken.

Op het bordje vooraan stond psychologie: stoornissen. Tien meter verderop lag het slachtoffer op zijn rug op de grond. Hij was zo toegetakeld als een varken dat een half traject door het slachthuis heeft afgelegd.

Carson betrad het gangpad maar zorgde ervoor niet in de plas met bloed te trappen om de technische recherche niet te hinderen.

Terwijl ze de situatie in zich opnam en een mogelijke aanpak probeerde te bedenken, zei Harker achter haar: ‘Zo te zien is het borstbeen met chirurgische precisie gekraakt. Zeer professioneel gedaan. Die vent moet wel heel goeie spullen hebben.’

Michael kwam naast Carson staan en zei: ‘Zelfmoord lijkt me uitgesloten.’

‘Je zou bijna aan zelfmoord gaan denken,’ mompelde Carson bedachtzaam.

Michael zei: ‘Laten we de rollen nu niet omdraaien, ja? Jij bent hier degene met het gezonde verstand.’

‘Er heeft een worsteling plaatsgevonden,’ zei Harker. ‘Er zijn boeken van de planken getrokken.’

Ongeveer twintig boeken lagen her en der naast de dode man op de grond. Geen van de boeken lag open. Enkele lagen in stapeltjes van twee en drie.

‘Te netjes,’ zei ze. ‘Zo te zien was iemand aan het lezen en heeft die persoon de boeken even aan de kant gelegd.’

‘Misschien was dr. Jekyll verdiept in een boek over zijn eigen afwijking,’ opperde Michael, ‘toen hij door de nachtwaker werd betrapt.’

‘Kijk naar die plas op de grond,’ zei Carson. ‘Keurig om het lichaam heen. Weinig spetters op de boeken. Geen spoor van een worsteling.’

‘Geen spoor van een worsteling?’ schamperde Harker. ‘Vertel dat maar aan die man zonder hart.’

‘Zijn pistool zit nog in zijn holster,’ zei Carson. ‘Hij heeft zijn wapen niet eens tevoorschijn gehaald, laat staan dat hij heeft geschoten.’

‘Chloroform van achteren?’ opperde Michael.

Carson reageerde niet meteen. Vannacht was waanzin de bibliotheek binnengedrongen, met een tas vol operatie-instrumenten bij zich. Ze kon de stille voetstappen van de waanzin horen, kon ook de zachte ademhaling horen.

Het bloed van het slachtoffer verspreidde zo’n stank dat Carson de angst door haar eigen lijf voelde stromen. Er was hier iets gaande, iets waar ze de vinger niet op kon leggen, iets onnatuurlijks, bijna bovennatuurlijks. Verstandelijk kon ze er geen greep op krijgen, maar emotioneel wel. Het was of ze aangespoord werd het te begrijpen, om de situatie te doorzien.

Naast haar fluisterde Michael: ‘Gebruik je je heksenoog weer?’

Ze kreeg een droge mond van angst, en haar handen werden ineens ijskoud. Angst was haar niet onbekend. Ze kon bang zijn maar tegelijkertijd professioneel, alert en snel. Soms kreeg ze door de angst een scherpere blik, een heldere geest.

‘Lijkt er meer op,’ zei ze, ‘dat het slachtoffer daar gewoon is gaan liggen om afgeslacht te worden. Kijk zijn gezicht eens.’

De ogen stonden open. Het gezicht leek ontspannen, helemaal niet vertrokken van angst en pijn.

‘Chloroform,’ zei Michael nog eens.

Carson schudde haar hoofd. ‘Hij was bij kennis. Kijk eens naar die ogen. De lijnen om de mond. Hij was niet buiten bewustzijn toen hij werd opengesneden. Kijk eens naar die handen.’

De linkerhand van de nachtwaker lag open, met de handpalm omhoog, de vingers gespreid. Die positie deed vermoeden dat de man onder verdoving was gebracht voordat hij werd vermoord. De rechterhand was echter tot een vuist gebald. Als er chloroform gebruikt was, zou de hand niet zo verkrampt zijn geweest.

Ze schreef deze observaties in haar notitieboekje en zei vervolgens: ‘Door wie is het slachtoffer eigenlijk gevonden?’

‘Een bibliothecaresse,’ zei Harker. ‘Nancy Whistler. Ze zit op het toilet. Wil er niet uit komen.’

16

Op het damestoilet rook het naar toiletverfrisser met dennengeur en naar White Diamonds-parfum. De dennengeur was een keuze van de huishoudelijke dienst, de parfumlucht was afkomstig van Nancy Whistler, een jonge, aantrekkelijke vrouw die in het geheel niet voldeed aan het stereotype beeld dat van bibliothecaresses bestaat. Ze droeg een nauwsluitend knalgeel zomerjurkje en stond boven een van de wastafels gebogen, had de koude kraan opengezet en gooide water in haar gezicht. Met haar handen vormde ze een kommetje en dronk wat water, spoelde haar mond en spoog het water uit. ‘Sorry dat ik zo van slag ben,’ zei ze.

‘Geen punt,’ verzekerde Carson haar.

‘Ik durf hier eigenlijk niet meer weg. Steeds wanneer ik denk dat ik niet meer kan overgeven, komt het weer omhoog.’

‘Wat hebben we toch een heerlijke baan,’ zei Michael tegen Carson.

‘De agenten die hier hebben rondgekeken, zeggen dat er geen sporen van inbraak zijn gevonden. Weet u zeker dat de voordeur op slot zat toen u hier kwam?’ vroeg Carson nadrukkelijk.

‘Absoluut. Twee sloten, zaten allebei dicht.’

‘Zijn er nog anderen die een sleutel hebben?’

‘Tien personen. Misschien twaalf,’ zei Nancy Whistler. ‘Het lukt me nu even niet om op namen te komen.’

Je kon iemand die net een bloederig lijk had ontdekt, niet het vuur aan de schenen leggen. Dit was niet het moment om haar onder druk te zetten.

Carson zei: ‘Kunt u me de namen mailen van mensen die een sleutel hebben? Zo snel mogelijk?’

‘Natuurlijk. Ik snap het.’ Het gezicht van de bibliothecaresse vertrok alsof ze weer op het punt stond over te geven. Maar in plaats daarvan zei ze: ‘God, ik vond hem altijd een ontzettende engerd, maar dit had hij niet verdiend.’ Toen ze zag hoe Michael zijn wenkbrauwen optrok, voelde ze zich genoodzaakt zich nader te verklaren: ‘Bobby Allwine. De nachtwaker.’

‘Wat verstaat u onder engerd?’

‘Hij stond altijd zo raar naar me te kijken, en hij zei altijd van die idiote dingen. Alsof hij iets van me wilde. Maar nooit op een normale manier.’

‘Intimidatie?’

‘Nee. Hij drong zich niet op. Maar hij gedroeg zich altijd zo raar. Alsof hij de wereld niet goed snapte.’ Ze schudde haar hoofd. ‘En hij ging vaak voor de lol naar begrafenissen.’

Carson en Michael wisselden een blik, en Michael zei: ‘Ach, wie niet?’

‘Hij ging vaak op condoleancebezoek, naar de overledene kijken,’ zei Whistler voor de duidelijkheid. ‘Herdenkingsdiensten. Voor mensen die hij niet eens kende. Hij ging soms wel twee of drie keer per week.’

‘Waarom?’

‘Hij zei dat hij het leuk vond om dode mensen in hun kist te zien liggen. Hij zei dat hij daar... rustig van werd.’ Ze draaide het kraantje dicht. ‘Bobby spoorde niet helemaal. Maar... waarom zou iemand zijn hart uit zijn lijf willen halen?’

Michael haalde zijn schouders op. ‘Souvenirtje. Seksuele opwinding. Etentje.’

Totaal van haar stuk gebracht dook Nancy Whistler een toilethokje in.

Carson beet Michael toe: ‘Leuk, hoor. Heel leuk.’

17

Afbladderende verflagen, afbrokkelend stucwerk, roestend gietijzer, slaphangende trompetbloemen die door de hitte vergeeld waren, welig tierende schimmels die zich in de vele scheuren in het beton hadden vastgezet; de hele flat verkeerde in een deplorabele staat.

Op het armetierige gazon, dat eruitzag alsof iemand er een bak zout overheen had gestrooid, stond een bord: KAMER VRIJ / ALLEEN VOOR LOSERS.

In werkelijkheid stonden alleen de eerste twee woorden op het bord; de overige drie hoefden er niet expliciet bij te worden gezet, want dat leek Carson wel duidelijk uit de beroerde staat waarin het pand verkeerde. Ze zette de auto voor het flatgebouw neer.

Op het gazon stonden ook nog zeven flamingo’s. ‘Ik durf te wedden dat er ook nog ergens een stel plastic tuinkabouters staan,’ zei Michael.

Iemand had vier van de oorspronkelijk roze flamingo’s andere tropische tinten gegeven: mangogroen, ananasgeel, misschien in de hoop dat de ornamenten er met een ander kleurtje wat minder absurd uit zouden zien. Het geheel getuigde nu in elk geval van weinig smaak. De nieuwe verf had hier en daar losgelaten, zodat de roze kleur eronder zichtbaar werd.

Niet vanwege het feit dat het pand er armoedig uitzag, maar vanwege de vreemde uitstraling die het had, was het een ideaal onderkomen voor merkwaardige types als Bobby Allwine, de man wiens hart ontvreemd was. Op dit soort woningen kwamen rare snuiters af; in het gezelschap van hun eigen soort zouden ze niet zo opvallen.

Een grijzende oude man zat geknield op de trap voor het huis en was bezig een hekje te repareren.

‘Neemt u me niet kwalijk, maar werkt u hier?’ vroeg Michael, terwijl hij zijn legitimatiebewijs liet zien.

‘Niet vaker dan noodzakelijk.’ De oude man nam Carson met gretige ogen in zich op maar richtte het woord tot Michael. ‘Wie is zij?’

‘Het is vandaag bij ons neem-je-zus-mee-naar-je-werk-dag. Bent u hier de conciërge?’

‘Dat is wel een heel duur woord voor iemand die zich bezighoudt met zo’n krakkemikkige troep als dit. Ik ben zo’n beetje het manusje-van-alles. Bent u hier voor de woning van Bobby Allwine?’

‘Gaan alle nieuwtjes hier zo snel?’

De man legde zijn schroevendraaier neer en kwam overeind. ‘Prettige nieuwtjes wel, ja. Kom maar mee.’

Het trapportaal bleek krap en donker te zijn. Verf bladderde van de muur, het was er schimmelig en het stonk er.

De oude man rook zelf ook niet zo fris, en terwijl ze achter hem aanliepen naar de eerste etage, vertrouwde Michael Carson toe: ‘Over mijn flatje zul je mij nooit meer horen klagen.’

Toen ze bij de deur van 2D waren gekomen, rommelde de oude man in zijn zakken om een loper te pakken en zei hij: ‘Ik hoorde op het journaal dat ze zijn lever eruit hebben gesneden.’

‘Nee, zijn hart,’ zei Carson.

‘Nog beter.’

‘U had het niet zo op Bobby Allwine?’

Hij maakte de deur open en zei: ‘Kende hem nauwelijks. Maar door dit gedoe is zijn flatje wel vijftig dollar extra waard geworden.’ Hij zag hoe verbaasd ze keken. ‘Er zijn echt mensen die daar iets extra’s voor over hebben,’ verzekerde hij hen.

‘Wie dan?’ vroeg Michael. ‘De Addams Family?’

‘Gewoon mensen die zo’n verhaal wel interessant vinden.’

Carson liep het flatje binnen. Toen de man aanstalten maakte om met haar mee te lopen, hield Michael hem tegen en zei hij: ‘We roepen u wel wanneer we klaar zijn.’

De ramen waren verduisterd. Het was abnormaal donker in de kamer, zeker gezien het feit dat buiten een lekker middagzonnetje scheen.

Carson vond de lichtknop en zei: ‘Michael, moet je hier eens kijken.’

Het plafond en de muren van de woonkamer waren zwart geverfd. De houten vloer, de plinten, de deurposten en raamkozijnen waren ook zwart. De jaloezieën waren zwart. Het enige meubelstuk was een fauteuil van zwart vinyl, die in het midden van de kamer stond.

Michael deed de deur achter zich dicht en zei: ‘Zou er ook een alarmnummer bestaan dat je kunt bellen als je absoluut niet meer weet hoe je je huis moet inrichten?’

De ramen zaten dicht. Geen airco. Door de klamme hitte en het zwart en een vaag bekende zoetige geur kreeg Carson het gevoel dom en traag te zijn.

‘Wat ruik ik toch?’ vroeg ze.

‘Drop.’

De zware, zoete, doordringende geur was inderdaad drop. Hoewel ze drop op zich wel lekker vond ruiken, werd Carson er nu bijna misselijk van.

De zwarte vloer glansde; er lag geen enkel stofje op. Ze streek met haar hand over de vensterbank, en ook over de deurpost, maar ze bespeurde geen stof.

Net als in de bibliotheek bij het lijk van Bobby Allwine maakte zich nu ook weer een zekere angst van Carson meester, een langzaam opkomend gevoel van onrust dat langs haar ruggengraat omhoogkroop en een ijskoude zoen in haar nek drukte.

In de ijzingwekkend schone keuken aarzelde Michael even toen hij de zwarte koelkast open wilde doen. ‘Net of je in de keuken van een seriemoordenaar staat, met afgehakte hoofden tussen de potjes augurken en mayonaise, een hart in een plastic zakje.’

Zelfs de binnenkant van de koelkast was zwart geverfd, maar er lagen geen hoofden in. Alleen een koffiebroodje en een literpak melk.

De meeste keukenkastjes waren leeg. In een la lagen drie lepels, twee vorken, twee messen.

In het personeelsdossier stond dat Allwine hier twee jaar geleden was komen wonen. Naar de inventaris van zijn woning te oordelen, wilde hij in staat zijn op elk willekeurig moment te verhuizen zonder veel spullen mee te hoeven nemen.

Het derde vertrek was de slaapkamer. Het plafond, de muren en de vloer waren zwart. Zelfs het bed en de dekens: zwart. Een zwart nachtkastje, een zwarte lamp, en een zwarte radio met oplichtende groene cijfers.

‘Wat ís dit in hemelsnaam?’ vroeg Carson zich af.

‘Zou hij misschien een satanist zijn? Of een iets te ver doorgeschoten metalfan?’

‘Geen stereo-installatie. Geen tv.’

Michael ontdekte waar de dropgeur vandaan kwam. Op de kale vensterbank stond een dienblad met een aantal zwarte kaarsen. Geen van de kaarsen brandde op dit moment. Hij rook aan de kaarsen en zei: ‘Geparfumeerd.’

Carson dacht aan de tijd en de energie die nodig was geweest om een dergelijk zwart interieur te creëren, en plotseling moest ze denken aan Arnie en zijn kasteel van Lego. Bobby Allwine had een baan gehad, en hij had in contact met de wereld gestaan, maar op een of andere manier leek hij net zo disfunctioneel als haar broertje.

Arnie was echter een zachtmoedig jongetje, terwijl Allwine in de keuze van zijn woninginrichting een zekere boosaardigheid aan de dag legde.

‘Dit flatje is wel honderd dollar extra per maand waard,’ zei Michael.

Toen Carson het licht in de aangrenzende slaapkamer aandeed, moest ze door het enorme contrast knipperen met haar ogen. De verf, de tegels, de wastafel, het toilet, alles was ontzettend wit, keurig schoon. De droplucht werd hier geheel verdrongen door de overheersende geur van ammonia.

In de wand tegenover de spiegel staken honderden scheermesjes in de muur. Elk mesje was onder dezelfde hoek in de gipsen wand gedrukt; als zilveren giftanden staken de mesjes voor de helft uit de wand. Schone, glanzende, ongebruikte scheermesjes, in keurige rijtjes naast elkaar.

‘Zo te zien,’ zei Carson, ‘was het slachtoffer nog gestoorder dan de moordenaar.’

18

In de wereld van de jetset van New Orleans vormde het bijwonen van formele diners haast een verplichting. Victor vatte zijn verantwoordelijkheid in dezen zeer ernstig op.

In het enorme huis in het Garden District waren zijn huishoudsters, Christine en Sandra, en zijn butler, William, de hele dag in touw geweest om voorbereidingen voor het evenement te treffen. Ze hadden elke kamer schoongemaakt, bloemen en kaarsen neergezet, de veranda geveegd. Tuinmannen hadden het gazon, de bomen, bloemenborders en de struiken bijgewerkt. Deze mensen waren stuk voor stuk zijn creaties, vervaardigd in Handen der Barmhartigheid, en daarom werden ze zelden moe en werkten ze zeer efficiënt.

In de formeel ingerichte eetkamer was er voor twaalf personen gedekt. Er lag Pratesi-linnen op tafel, het zilveren Buccelatti-bestek lag naast het Limoges-porselein, en tussen de antieke zilveren Paul Storr-schalen stond een monumentale Storr-kandelaar in de vorm van Bacchus met andere figuren. De pracht en praal was indrukwekkender, en vertegenwoordigde een grotere waarde dan welke vitrine met diamanten van Tiffany’s dan ook.

De huishoudsters en de butler wachtten tot hun heer en meester het resultaat van hun arbeid zou inspecteren. Hij kwam de eetkamer binnen, reeds gekleed voor het diner, en liet zijn blik over de tafel gaan.

‘Sandra, je hebt het juiste porselein voor vanavond uitgekozen.’

Ze glimlachte ongemakkelijk toen ze zijn goedkeurende oordeel hoorde.

‘Zeg, William, op een paar glazen zie ik nog vingerafdrukken.’

Onmiddellijk verwijderde de butler de betreffende glazen.

In het midden van de tafel stonden twee bloemstukken met crèmekleurige rozen, naast de kandelaar, en Victor zei: ‘Christine, er zit te veel groen in. Haal wat weg zodat de rozen beter uitkomen.’

‘Ik heb de bloemen niet geschikt, meneer,’ zei ze. Ze durfde bijna niet te vertellen dat zijn vrouw zich over de rozen had ontfermd. ‘Mevrouw Helios wilde het liever zelf doen. Ze had net een boek over bloemschikken gelezen.’

Victor wist dat het personeel zeer op Erika gesteld was en dat ze allemaal graag wilden dat ze het goed deed. Hij zuchtte. ‘Herschik de bloemen toch maar, en zeg maar niets tegen mijn vrouw.’ Met een bedroefde blik haalde hij een van de rozen uit de vaas en draaide de bloem langzaam tussen duim en wijsvinger rond. Hij rook er even aan en zag dat een paar rozenblaadjes al voortijdig waren verkleurd. ‘Ze is nog zo... jong. Ze leert het vanzelf.’

Toen het aanvangstijdstip naderde, liep Victor naar de grote slaapkamersuite om te zien waar Erika bleef. Hij vond haar in de kleedkamer, voor de kaptafel. Haar bronskleurige haar viel glanzend als zijde op haar schouders. De delicate vorm van haar blote schouders en de glans op haar prachtige zachte huid lieten hem niet onberoerd. Helaas had ze zich in haar enthousiasme te zwaar opgemaakt.

‘Erika, aan perfectie valt niets meer te verbeteren.’

‘Maar ik wil er zo graag mooi voor je uitzien, Victor.’

‘Veeg dat spul dan maar eerst van je gezicht. Laat je natuurlijke schoonheid zien. Met hoe ik je heb geschapen, kun je volop schitteren.’

‘Dat is lief van je,’ zei ze, maar ze leek niet goed te weten of hij haar nu kritiek of een complimentje had gegeven.

‘De vrouw van de officier van justitie, de vrouw van de universiteitsdecaan, die dirken zich niet op als popzangeressen.’

Haar glimlach verflauwde. Victor vond dat je met ondergeschikten, of met een echtgenote, maar het beste een directe aanpak kon hanteren; je schoot er niets mee op als je ze met fluwelen handschoentjes aanpakte om hun gevoelens te sparen.

Hij ging vlak achter haar staan en streek met zijn handen over haar blote schouders, boog zich vervolgens voorover en snoof de geur van haar haar op. Hij streek haar prachtige lange haar opzij en zoende haar achter in de nek. Hij voelde hoe ze huiverde. Met zijn vingers streek hij over haar halsketting van smaragd. ‘Diamanten passen hier beter bij. Doe deze maar af. Voor mij.’

Ze ving zijn blik in de spiegel, sloeg haar ogen neer en keek naar de kwastjes en flesjes die voor haar stonden. Fluisterend zei ze: ‘Je hanteert altijd zulke hoge standaards voor alles.’

Weer zoende hij haar in de nek en vertrouwde haar fluisterend toe: ‘Daarom heb ik jou gemaakt. Mijn vrouw.’

19

In de auto, op weg naar het French Quarter voor een snelle hap in Jackson Square, bespraken Carson en Michael de zaak.

‘Er is bij Allwine geen chloroform gebruikt,’ zei ze.

‘We hebben het bloedonderzoek nog niet binnen.’

‘Maar weet je nog hoe zijn gezicht eruitzag? Er is echt geen chloroform gebruikt. En daarmee vormt hij samen met Chaterie, die man van de stomerij, een uitzondering.’

‘Bij die andere vent, Bradford Walden, was wel chloroform gebruikt,’ zei Michael. ‘Anders paste hij ook in het rijtje.’

‘De Chirurg heeft hun organen meegenomen bij wijze van souvenirtje.’

‘Maar bij vrouwen neemt hij alleen de oren, de voeten, de handen. Heeft Nancy Whistler je nog gemaild over die namen van mensen die een sleutel van de bieb hebben?’

‘Ja. Maar nu we gezien hebben hoe Allwine zijn flatje had ingericht, denk ik dat hij de moordenaar keurig heeft binnengelaten. Die vent had geen sleutel nodig.’

‘Hoe kom je daar ineens bij?’

‘Weet ik niet. Gewoon een gevoel.’

‘Laten we eerst het slachtoffer eens analyseren,’ stelde Michael voor. ‘Allereerst moet ik zeggen dat de slachtoffers volgens mij niets met elkaar gemeen hadden. Volgens mij heeft de dader ze willekeurig gekozen.’

‘Hoe ben je tot die conclusie gekomen?’

‘Zo nu en dan,’ zei hij, ‘heb ik ook gewoon een gevoel.’

‘Bestaat er nog enig verband tussen de slachtoffers en de lichaamsdelen die hij wegsnijdt?’

‘Elizabeth Lavenza, zwemmend zonder handen. Zouden handen een bepaalde rol in haar leven hebben gespeeld? In haar werk? Was ze misschien pianiste? Kunstenares? Gaf ze fysiotherapie?’

‘Je weet best dat ze in een boekenzaak werkte.’

‘Meg Saville, de toeriste uit Idaho.’

‘Wier voeten zijn afgehakt.’

‘Ze was geen balletdanseres maar gewoon receptioniste.’

‘Van een verpleegster heeft hij de oren afgesneden, en van een studente de benen,’ zei Carson. ‘Als er al een verband bestaat, zie ik het niet.’

‘Van de man van de stomerij pakt hij de lever, en bij de barkeeper verwijdert hij een nier. Als hij nou de lever van de barkeeper had gepakt, konden we daar een theorie aan vastkoppelen.’

‘Zielig,’ vond ze.

‘Absoluut,’ gaf hij toe. ‘De barkeeper was dol op gothic, en bij Allwine thuis was alles zwart. Is dat een mogelijk verband?’

‘De inrichting van dat flatje van hem vond ik niet zozeer gothic als wel totaal gestoord.’

Ze zette de auto op een plek in Jackson Square waar ze niet mocht parkeren, bij een cajunrestaurant waar veel agenten kwamen.

Toen ze bij de ingang kwamen, liep Harker net de zaak uit met een grote zak eten in de hand. Toen Carson de geur van gerookte meerval opsnoof, liep het water haar in de mond. Nu pas merkte ze dat ze de lunch had overgeslagen.

Alsof hij totaal niet verbaasd was hen hier aan te treffen, en alsof ze druk met elkaar in gesprek waren gewikkeld, zei Harker: ‘Ik heb gehoord dat de burgemeester misschien dit weekend al van plan is een speciaal team te formeren. Als we dan toch moeten gaan samenwerken, kunnen we nu net zo goed even wat gedachten uitwisselen.’

Carson zei tegen Harker: ‘Je weet zelf toch zeker wel wat voor reputatie je hebt? Iedereen op de afdeling ziet jou en Frye als hielenlikkers.’

‘De kift,’ zei Harker schouderophalend. ‘Niemand op de afdeling lost zo veel zaken op als wij.’

‘Soms door de verdachte gewoon neer te knallen,’ zei Michael. Laatst had zich zo’n dubieus schietincident voorgedaan dat Harker bijna was aangeklaagd.

Harker keek Michael met een minachtende grijns aan. ‘Wil je weten hoe ik denk dat het zit met die nachtwaker?’

Michael zei: ‘Wil ik kanker aan mijn alvleesklier?’

‘Die zwarte kamers weerspiegelen zijn doodsverlangen,’ zei Harker.

‘Jezus!’ zei Carson.

‘Met die scheermesjes in de muur heeft hij zijn polsen willen doorsnijden,’ ging Harker verder. ‘Maar uiteindelijk kon hij er steeds de moed toch niet voor opbrengen.’

‘Zijn jij en Frye in dat flatje binnen geweest?’

‘Ja. Jullie twee,’ zei Harker, ‘zijn ónze baby’s. Soms kloppen we jullie even op de rug zodat jullie een boertje kunnen doen.’

Hij stapte tussen hen door en liep weg. Na een paar passen keek hij achterom. ‘Wanneer jullie zelf een theorie hebben bedacht, hoor ik het graag.’

Michael zei tegen Carson: ‘Ik heb zo mijn eigen lijstje met mensen die ik graag eens het hart uit hun lijf zou willen snijden.’

20

Toen Victor weer vertrokken was, deed Erika een jurk van St. John aan, een sensationele en toch respectabele creatie, stijlvol en tegelijkertijd sexy op een subtiele manier. Ze stond voor de grote spiegel in haar enorme inloopkast, die bijna net zo groot was als een gemiddelde tweepersoonskamer. Ze wist dat ze er betoverend uitzag, dat elke man aan tafel enorm onder de indruk van haar verschijning zou zijn. Toch had ze het gevoel dat er iets ontbrak.

Ze zou iets anders hebben aangetrokken als de eerste gasten niet al over een paar minuten zouden arriveren. Victor wilde dat ze naast hem stond wanneer hij alle gasten persoonlijk begroette, en ze durfde niet tegen hem in te gaan.

Al haar kleren hingen achter deuren of lagen in laden; er liepen drie gangpaden tussen de kasten door. Ze bezat letterlijk honderden kleren. Ze had daar niet voor hoeven winkelen. Aangezien Victor haar tot in perfectie had gemaakt, had hij zelf de kleren aangeschaft toen ze nog in de tank lag. Het zou kunnen dat een deel van haar garderobe nog van de vorige Erika was geweest. Ze wilde daar maar liever niet al te lang bij stil blijven staan.

Ze hoopte dat ze zelf ooit nog eens mocht gaan winkelen. Wanneer Victor daar toestemming voor zou geven, was dat een teken dat ze eindelijk aan zijn norm voldeed en dat ze zijn vertrouwen gewonnen had.

Heel even vroeg ze zich af hoe het zou zijn om zich niets aan te trekken van wat Victor of wie dan ook van haar dacht. Om zichzelf te zijn. Onafhankelijk. Dat waren gevaarlijke gedachten. Die moest ze proberen weg te drukken.

Achter in de kast stonden ongeveer tweehonderd paar schoenen op schuine planken. Hoewel ze wist dat de tijd begon te dringen, stond ze te twijfelen tussen Gucci en Kate Spade.

Achter zich hoorde ze een ritselend en kloppend geluid. Ze draaide zich om en keek door het middelste gangpad, maar ze zag alleen maar de lichtgele vloerbedekking en de kersenhouten deuren waarachter een deel van haar garderobe hing. Ze keek in het rechtergangpad, daarna in het linker, maar ook daar zag ze niets bijzonders.

Ze concentreerde zich weer op de schoenenkwestie en koos uiteindelijk voor de Kate Spades. Met een hand pakte ze de schoenen en liep snel naar haar kleedkamer. Toen ze die betrad, dacht ze even dat ze vanuit een ooghoek iets zag bewegen, op de grond bij de openstaande deur naar de slaapkamer. Maar toen ze haar hoofd in die richting draaide, was er niets bijzonders te zien.

Toch was haar nieuwsgierigheid gewekt. Ze liep de slaapkamer binnen en zag nog net hoe de zijden sprei bewoog doordat iets onder het kingsize bed was gekropen. Ze hadden geen huisdieren, geen hond, geen poes.

Victor zou woedend zijn als hij erachter kwam dat er een rat in huis rondsloop. Hij kon absoluut niet tegen ongedierte.

Erika was zo geprogrammeerd dat ze bij gevaar op haar hoede was maar dat ze nergens extreem bang voor was, hoewel in het respect voor haar schepper soms een zekere angst besloten leek. Als ze een rat in huis hadden en als die rat nu onder het bed zat, zou ze het beest onmiddellijk vangen en onschadelijk maken.

Ze legde de Kate Spades neer en ging op haar knieën naast het bed zitten. Ze wist dat ze zulke goede reflexen had dat ze een wegvluchtende rat te snel af zou zijn. Ze tilde de sprei op en keek onder het bed. Ze had zulke goede ogen dat ze geen zaklantaarn nodig had. Maar onder de boxspring zat niets.

Ze kwam overeind, draaide zich om en liet haar blik door de kamer gaan. Ze voelde dat ze niet de enige in de kamer was, maar ze had geen tijd om in elk hoekje en gaatje te gaan zoeken. Ze was zich bewust van de tijd die zo snel als een rat voortschreed, ging op de leuning van een fauteuil zitten, bij de open haard, en trok haar schoenen aan. Ze stonden haar prachtig, maar ze zou er nog meer van genoten hebben als ze de schoenen zelf had gekocht.

Ze bleef een tijdje zitten luisteren. Stilte. Maar dit was de stilte die deed vermoeden dat zij niet de enige was die op dit moment afwachtend zat te luisteren.

Toen ze de slaapkamer uitliep, de grote gang op, deed ze de deur achter zich dicht. De deur sloot het vertrek goed af. Er kon niets onder de deur door komen. Als er in de slaapkamer inderdaad een rat zat, kon het beest nu in elk geval niet naar beneden trippelen en zo het etentje in de war sturen.

Ze liep de grote trap af, en toen ze in de hal kwam, ging de bel. De eerste gasten waren gearriveerd.

21

Toen Roy Pribeaux zich omkleedde voor zijn afspraakje met Candace (wat een ogen!) en een zwarte broek, een lichtblauw zijden sportjasje en een wit linnen shirt aandeed, was er op de nieuwszender op tv net een item over de Chirurg. Wat hadden ze toch een absurde naam voor hem bedacht. Hij was een romanticus, een idealist, afkomstig uit een nest van idealisten. Hij was een purist. Hij was nog veel meer dingen, maar hij was geen chirurg.

Hij wist dat ze het over hem hadden, hoewel hij de berichtgeving rond zijn acties niet op de voet volgde. Toen hij was begonnen met het verzamelen van vrouwelijke perfectie, had hij niet de bedoeling gehad roem te verwerven. Aan roem had hij geen boodschap.

Natuurlijk werden allerlei verkeerde types door zijn acties aangesproken. Die zagen alleen maar geweld, geen artisticiteit. Die zagen bloed, niet het werk van een idealist die tot in de kleinste details perfectie nastreefde.

Voor de media kon hij slechts minachting opbrengen, en ook voor het publiek dat door hen bespeeld werd. Leeghoofden die zich tot idioten richtten.

Hij kwam uit een geslacht van politici. Zijn vader en grootvader waren beiden actief geweest in de politiek van New Orleans en Louisiana. Met eigen ogen had hij gezien met wat voor gemak de burger gemanipuleerd kon worden, enkel door in te spelen op de reeds aanwezige jaloezie en angst. Binnen zijn familie waren ze daar uiterst kundig in geweest.

Als gevolg hiervan had de familie Pribeaux een aanzienlijke rijkdom vergaard. Zijn grootvader en vader hadden het in de politiek zo goed gedaan dat Roy nooit had hoeven te werken, iets wat hij ook niet van plan was. Net als de grote kunstenaars uit de renaissance leefde hij bij de gunst van zijn mecenas: de belastingbetaler, al generaties lang. Door zijn erfenis kon hij zich wijden aan het najagen van de ideale schoonheid.

Tijdens het tv-bericht over zijn twee meest recente slachtoffers ving Roy ineens een onbekende naam op, Bobby Allwine, die in één adem met die van Elizabeth Lavenza werd genoemd. Hij had de prachtige handen van Elizabeth veiliggesteld en haar daarna in de vijver van het City Park gedumpt. Maar bij die Bobby Allwine bleek iemand het hart te hebben verwijderd.

Roy had niets met harten. Hij was niet geïnteresseerd in inwendige organen. Het ging hem om de buitenkant. Roy richtte zich niet op onderhuidse schoonheid.

Bovendien was die Allwine een man. Roy was niet geïnteresseerd in het mannelijke schoonheidsideaal, behalve dan waar het zijn eigen lichaam betrof, want daar werkte hij voortdurend aan.

Maar nu stond hij voor de tv en hoorde hij tot zijn verbazing dat Allwine al de derde man was die de Chirurg onder het mes had gehad. Bij de andere twee had hij een nier en een lever weggenomen. Deze moorden werden in verband gebracht met de vermoorde vrouwen omdat minstens één van de mannelijke slachtoffers met chloroform was bedwelmd.

Copycat. Blinde na-aper. Ergens in New Orleans liep een jaloerse gek rond die zich had laten inspireren door Roys acties zonder te snappen waar het bij hem om ging.

Heel even voelde hij zich beledigd. Maar toen realiseerde hij zich dat de copycat ongetwijfeld niet zo intelligent was als hij en uiteindelijk tegen de lamp zou lopen. En dat de politie hem dan alle moorden ten laste zou leggen.

In feite was de copycat de vrijbrief waarmee Roy voor altijd uit de gevangenis kon blijven.

22

Het projectiehok leek nogal krap voor twee mannen van – verschillend – formaat als Jelly Biggs en Deucalion. Toch was het de plek waar ze het liefst vertoefden wanneer ze elkaars gezelschap zochten. Het was een gezellig hok, misschien vanwege Jelly’s boekenverzameling, of misschien omdat ze zich er ver boven het aards krakeel verheven voelden.

In zijn lange leven had Deucalion vaak de eenzaamheid opgezocht. Bij een van die keren was hij naar Tibet gevlucht. Maar nu hij wist dat Victor nog in leven was, merkte hij dat hij onrustig werd wanneer hij alleen was. Hij had behoefte aan gezelschap.

Door hun gemeenschappelijk kermisverleden hadden hij en Jelly veel om over te praten. Verhalen over vroeger, vol nostalgische herinneringen. Al binnen een dag merkten ze dat ze goed met elkaar overweg konden, en Deucalion dacht dat zich op den duur een goede vriendschap zou kunnen ontwikkelen. Desondanks vielen er geregeld stiltes, want ze leken op soldaten die zich op het slagveld in loopgraven verschanst hadden en nu zaten te wachten tot ze door mortiervuur zouden worden bestookt. Ze zaten allebei met talloze vragen die hen bezighielden en waren er niet altijd aan toe om die kwesties nu al met elkaar te bespreken.

Jelly dacht over de dingen na onder het lezen van detectives, het genre waar hij dol op was. Een groot deel van zijn leven had hij zich een gevangene van zijn eigen lichaam gevoeld en had hij het ware leven geproefd via de belevenissen van de politie, de detectives en de amateurspeurders die de bladzijden van zijn boeken bevolkten.

In de wederzijdse stiltes las Deucalion de artikelen over Victor Helios alias Frankenstein die Ben tijdens zijn leven had verzameld. Hij bestudeerde ze aandachtig en probeerde ondertussen te wennen aan het bittere maar onontkoombare idee dat zijn schepper nog steeds bestond. Ook probeerde hij te bedenken hoe hij die zuil van arrogantie omver kon trekken.

Keer op keer merkte hij dat hij onbewust met zijn vingers over het verminkte deel van zijn gezicht streek, tot Jelly zich uiteindelijk niet meer kon inhouden en vroeg hoe het was gebeurd.

‘Ik heb me de toorn van mijn schepper op de hals gehaald,’ zei Deucalion.

‘Wie niet,’ zei Jelly. ‘Maar we hebben niet allemaal zo’n hoge prijs hoeven te betalen.’

‘Mijn schepper is de jouwe niet,’ vertelde Deucalion hem ten overvloede.

Doordat Deucalion vaak alleen was geweest met zijn gedachten, was hij aan stilte gewend geraakt, maar Jelly hoorde graag op de achtergrond wat geluid, zelfs wanneer hij aan het lezen was. In de hoek van het projectiehok stond een tv. Het geluid was zacht gezet. De beelden zetten het vertrek in een flakkerend schijnsel. Voor Deucalion hadden de beelden even weinig lading als vlammen in een open haard.

Plotseling ving hij iets op wat door een monotone stem op tv werd gezegd. Moorden. Delen van het lichaam verwijderd. Hij zette het geluid harder. Iemand van de recherche, ene Carson O’Connor, werd voor de bibliotheek belaagd door een horde journalisten. Ze beantwoordde hun vragen in bewoordingen die samengevat neerkwamen op ‘geen commentaar’.

Toen het nieuwsitem ten einde was, vroeg Deucalion: ‘De Chirurg... Hoelang is dat al aan de gang?’

Jelly was niet alleen geïnteresseerd in fictie maar ook in waargebeurde misdaadverhalen. Hij kende alle feiten rondom de acties van de Chirurg tot in detail, en bovendien had hij een paar theorietjes ontwikkeld die hij ver superieur achtte aan de verklaringen die de politie tot nu toe had uitgegeven.

Deucalion luisterde naar het relaas van Jelly, maar had door zijn unieke ervaringen zo zijn eigen idee over wat er gebeurd kon zijn.

De meest aannemelijke verklaring was dat de Chirurg een doodgewone seriemoordenaar was die van elk slachtoffer een souvenirtje meenam. Maar in een stad waar de god van de levende doden woonde, kon deze Chirurg nog wel een graadje erger zijn dan de doorsnee psychopaat.

Deucalion legde de krantenknipsels terug in de doos, kwam overeind en zei: ‘Ik ga even weg.’

‘Waarnaartoe?’

‘Ik wil naar zijn huis. Kijken hoe iemand die zichzelf als een god beschouwt tegenwoordig woont.’

23

Carson en Michael hadden hun auto op Jackson Square neergezet, op een plek waar dat verboden was. De motorkap van haar auto deed dienst als eettafel. Ze aten garnalen met maïs, shrimp étouffée met rijst, en corn maque choux, dit alles opgediend in wegwerpbakjes.

Op het trottoir liepen jonge stelletjes hand in hand. Muzikanten in zwarte pakken en een hoedje op snelden langs hen, met instrumentenkoffers in de hand, en baanden zich een weg tussen het langzaam lopende publiek, oudere Cajun-mannen in een chambrayshirt en met een Justin Wilson-hoed op. Er stonden jonge vrouwen in groepjes bij elkaar die meer bloot lieten zien dan betamelijk was, en er liepen travestieten rond die genoten van de nieuwsgierige blikken van de toeristen. Ergens werd goede jazz gespeeld. Het was een avond vol gepraat en gelach.

Carson zei: ‘Wat ik zo irritant vind aan die types zoals Harker en Frye...’

‘Nou krijgen we het,’ zei Michael.

‘... is dat ze me steeds weer op de kast krijgen.’

‘Ze zijn gewoon jaloers dat wij de jongsten waren die bij de recherche kwamen.’

‘Dat was drie jaar geleden. Daar zijn ze nu toch zo langzamerhand wel overheen?’

‘Op den duur gaan ze vanzelf met pensioen, of ze worden neergeknald. En dan is het de beurt aan ons om lekker op de rest van de mensheid te gaan kankeren.’

Nadat ze een hap genomen had, zei Carson: ‘Het heeft allemaal met mijn vader te maken.’

‘Het maakt Harker en Frye geen moer uit wat jouw vader al dan niet heeft gedaan,’ verzekerde Michael haar.

‘Welles. Ze verwachten allemaal dat ik op den duur ook een slechte agent zal blijken te zijn, net als mijn vader.’

Michael schudde zijn hoofd. ‘Geen haar op mijn hoofd die denkt dat jij een slechte agent bent.’

‘Het maakt mij geen zak uit wat jij ervan vindt, Michael, want ik weet best hoe jij erover denkt. Het gaat erom wat de anderen van me denken. Dat maakt deze baan zo zwaar voor me, veel zwaarder dan zou hoeven.’

‘Ja, nou,’ zei hij, terwijl hij net deed of hij gekwetst was, ‘het maakt mij lekker ook geen zak uit dat het jou geen zak uitmaakt wat ik ervan vind.’

Carson lachte zachtjes. ‘Sorry, jongen. Jij bent juist een van de weinigen van wie het me wel uitmaakt hoe zij over mij denken.’

‘Je hebt me gekwetst,’ zei hij. ‘Maar ik kom er wel overheen.’

‘Ik heb hard moeten knokken om deze positie te bereiken.’ Ze zuchtte. ‘En in deze positie sta ik dus op straat mijn eten weg te kanen.’

‘Het eten is heerlijk,’ zei hij. ‘Bovendien ben ik geweldig gezelschap.’

‘Als je kijkt wat we verdienen, waarom werken we dan eigenlijk zo hard?’

‘Omdat we echte Amerikaanse helden zijn.’

‘Ach ja, dat is ook zo.’

Michaels mobieltje ging. Terwijl hij de saus van zijn lippen likte, nam hij op: ‘Rechercheur Maddison.’ Toen hij even later de verbinding verbrak, zei hij: ‘Feestje in het lijkenhuis. Geen muziek, geen dansen. Misschien toch wel leuk om even een kijkje te nemen.’

24

Door het kaarslicht was het net of het gedreven zilver constant op het punt stond te smelten.

Met vijf plaatselijke prominenten en hun echtgenotes rond de tafel verheugde Victor zich erop het gesprek op subtiele wijze op onderwerpen te brengen waar hij in geïnteresseerd was en hier en daar wat te lobbyen, zodat het nut van deze sociale samenkomst nog door zou werken als de burgemeester, de officier van justitie, de universiteitsdecaan en de anderen weer waren vertrokken. Victor zag dergelijke sociale evenementen hoofdzakelijk als een gelegenheid om invloed uit te oefenen op politieke en culturele leiders, om zijn agendapunten warm te houden.

Eerst ging het gesprek uiteraard over koetjes en kalfjes, ondanks het ontwikkelde niveau van de gasten. Victor vond dat hij zelf uitstekend in staat was om een luchtig gesprek te voeren en kon dergelijk oppervlakkig gebazel op waarde schatten omdat hij zich dan des te meer verheugde op de echte gespreksonderwerpen.

William en Christine dienden de soep op. De butler hield de soepterrine vast, zodat de huishoudster een rijke roze romige vloeistof in de borden kon scheppen.

Dit was Erika’s derde etentje in de vijf weken sinds ze uit de tank was gehaald, en ze ging enigszins vooruit in haar sociale vaardigheden, hoewel ze minder vooruitgang boekte dan hij had gehoopt.

Hij zag dat ze fronsend naar de bloemstukjes keek, die ze zo moeizaam had gemaakt. Waarschijnlijk zag ze dat iemand er veranderingen in aangebracht had. Ze was zo slim er niets van te zeggen. Maar toen ze hem vragend aankeek, zei Victor: ‘De rozen zijn perfect,’ in de hoop dat ze van haar fout zou leren.

Officier van justitie Watkins, wiens neus zijn gedistingeerde vorm enigszins had verloren doordat het kraakbeen door zijn intensieve cocaïnegebruik was weggevreten, wuifde met een hand het opstijgende aroma naar zijn neus. ‘Erika, wat ruikt dat soepje heerlijk.’

De man tegen wie John Watkins het in de komende verkiezingen moest opnemen, was Buddy Guitreau, een van Victors creaties. Victor was van plan uiteindelijk flink wat modder over Watkins heen te storten, zodat Buddy de verkiezingen met gemak zou winnen. In de maanden die nog restten, wilde Victor Watkins voorlopig te vriend houden door hem te eten te vragen en met hem samen te werken.

‘Ik ben dol op kreeftensoep,’ zei Pamela Watkins. ‘Is dit een recept van jezelf, Erika?’

‘Nee. Ik heb het uit een tijdschrift, maar ik heb er zelf wat kruiden aan toegevoegd. Ik weet niet goed of dat wel zo’n verbetering is, waarschijnlijk het tegendeel, maar zelfs bij kreeftensoep vind ik het wel lekker als het wat gekruid is.’

‘O, het is echt hemels,’ verklaarde de vrouw van de universiteitsdecaan.

Anderen knikten instemmend, waardoor Erika van trots straalde. Toen ze zelf de lepel aan haar mond zette, was er een zacht doch langgerekt geslurp hoorbaar.

Vol afschuw keek Victor hoe ze haar lepel weer naar haar bord bracht.

Bij de twee voorgaande etentjes had er geen soep op het menu gestaan, en Victor had bovendien nog maar twee keer vaker met Erika gegeten. Haar faux pas kwam als een totale verrassing en bracht hem van zijn stuk.

De tweede lepel soep werd niet minder luidruchtig door haar naar binnen geslurpt.

Hoewel geen van de gasten reageerde op dit onbetamelijk spel van tong en lippen, vond Victor het afschuwelijk, vooral omdat ze nu de kans liep uitgelachen te worden. En als zij achter haar rug om uitgelachen werd, werd ook hij uitgelachen. Op stellige toon verklaarde hij: ‘De soep is geschift. William, Christine, haal de soep onmiddellijk weg.’

‘Geschift?’ vroeg de vrouw van de burgemeester vol verbazing. ‘Die van mij niet, hoor.’

‘Geschift,’ herhaalde Victor. De bedienden haalden de soepborden snel weg. ‘Kreeftensoep is niet te eten als de kreeft op de een of andere manier bedorven is.’

Verslagen keek Erika toe hoe de borden werden afgeruimd.

‘Sorry, Erika,’ zei Victor tijdens een pijnlijke stilte. ‘Ik heb nooit eerder iets van je kookkunst hoeven zeggen. Tot nu toe was je altijd perfect.’

John Watkins voelde zich geroepen daar iets over te zeggen. ‘Maar ik vond het een heerlijk soepje.’

Hoewel Erika misschien niet helemaal snapte waarom Victor zo deed, herstelde ze zich snel. ‘Nee, John. Als officier van justitie heb je mijn volle vertrouwen. Maar in dit soort zaken vertrouw ik geheel op Victor. Zijn culinaire smaak is onovertroffen.’

Victor merkte dat zijn verkrampte kaak zich zowaar in een lach plooide. Erika had het tot op zekere hoogte goedgemaakt.

25

De grijze betegelde vloer kraakte onder het gewicht van Carson en Michael. Hoewel het geen hard geluid was, viel het toch op in de stille gang. De afdeling forensische pathologie lag er geheel verlaten bij. Op dit tijdstip was het meeste personeel waarschijnlijk al naar huis, maar er zouden altijd nog een paar mensen aanwezig moeten zijn.

Ze troffen Jack Rogers op de plek waar hij zei dat hij zou zijn, in autopsiekamer 2. Hij stond bij het professioneel opengesneden lijk van Bobby Allwine, die op zijn rug op een metalen tafel lag. Rogers was in het gezelschap van een slungelachtige jonge assistent die door Jack werd voorgesteld als Luke.

‘Ik heb de rest van het avondpersoneel met een smoes naar huis gestuurd,’ zei Jack. ‘Want ik wilde niet het risico lopen dat een of andere babbelkous in de gaten zou krijgen wat we hier hebben.’

‘En wat hebben we hier dan?’ vroeg Carson.

‘Een wonder,’ zei Jack. ‘Maar ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat het hier om een dermate duister verschijnsel gaat dat het geen wonder van God betreft. Dat is precies de reden waarom alleen Luke en ik hier nog zijn. Luke is niet zo’n roddelaar. Zo is het toch, Luke?’

‘Zo is het, meneer Rogers.’

Met zijn enigszins uitpuilende ogen, zijn lange neus en zijn lange kin had Luke het voorkomen van een wetenschapper, alsof boeken hem zozeer interesseerden dat bepaalde delen van zijn gezicht naar de inhoud van de bladzijden toe getrokken werden.

Jack Rogers had een dikke buik en een uitgezakt hondengezicht, waardoor hij er jaren ouder uitzag dan hij was. Hoewel hij duidelijk opgewonden was, vertoonde zijn gezicht een grijze tint. ‘Luke heeft een goed oog voor fysiologische afwijkingen,’ zei hij. ‘Hij kent de inwendige mens op zijn duimpje.’

Trots hoorde Luke de lof van zijn baas aan. ‘Ik ben van jongs af aan altijd geïnteresseerd geweest in inwendige organen.’

‘Bij mij,’ zei Michael, ‘was dat honkbal.’

Jack zei: ‘Luke en ik hebben samen een compleet inwendig onderzoek verricht. Hoofd, hals, borst en buik, ademhalingssysteem...’

‘Cardiovasculaire systeem,’ ging Luke verder, ‘gastro-intestinale systeem, biliaire systeem, pancreas, milt, nieren...’

‘Urinale systeem, reproductieve systeem, en musculo-skeletaire systeem,’ rondde Jack af.

Het lijk dat op de sectietafel lag, leek inderdaad grondig onderzocht te zijn.

Bij een minder vers lijk had Carson haar neus graag met Vicks schoon gesnoven. Ze merkte dat ze iets beter kon tegen deze geur van pas opengelegde ingewanden.

‘In het onderzoek zijn we zeer bizarre zaken tegengekomen,’ zei Jack. ‘We lopen nu een aantal zaken na om te zien of we iets over het hoofd hebben gezien.’

‘Bizarre zaken? Zoals?’

‘Hij had twee harten.’

‘Twee harten? Hoe bedoel je?’

‘Twee. Het getal dat na één komt, en voor drie. Uno, dos.’

‘Met andere woorden,’ zei Luke op ernstige toon, ‘twee keer zo veel als hij had moeten hebben.’

‘Dat hadden we al begrepen,’ zei Michael. ‘Maar in de bibliotheek hebben we Allwine met een opengeklapte borstkas zien liggen. Daar had je met gemak een Volkswagen in kunnen parkeren. Als alles eruit is gehaald, hoe weten jullie dan dat hij twee harten had?’

‘Bijvoorbeeld door het vatenstelsel,’ zei Jack. ‘De slagaders wijzen erop dat er nog een tweede pomp in zijn lijf moet hebben gezeten. Maar dat kun je uit veel meer dingen afleiden. Ik zal het allemaal in mijn rapport vermelden. Maar dat is niet het enige rare aan Allwine.’

‘Wat dan nog meer?’

‘Zijn schedeldak leek wel gepantserd. Ik heb twee schedelboren verspeeld voordat ik erdoorheen was.’

‘Hij had ook twee levers,’ zei Luke. ‘En een milt van 350 gram. Normaal gesproken weegt de milt zo’n 200 gram.’

‘Hij had een veel uitgebreider lymfestelsel dan ik ooit in de vakliteratuur ben tegengekomen,’ ging Jack verder. ‘Met nog twee extra organen waarvan ik nog niet eens weet waar die voor dienden.’

‘Een speling der natuur, dus,’ zei Michael. ‘Vanbuiten zag hij er heel normaal uit. Misschien niet bepaald een fotomodel, maar ook geen Elephant Man. Maar vanbinnen was het dus feest.’

‘In de natuur komen wel vaker afwijkingen voor,’ zei Luke. ‘Slangen met twee koppen. Kikkers met vijf poten. Siamese tweelingen. Je wilt niet weten hoeveel baby’s er met zes vingers aan een hand worden geboren. Maar dat is niets vergeleken met...’ – hij tikte op een van Allwines blote voeten – ‘... onze vriend hier.’

Carson wist niet goed wat ze hiermee aan moest en zei: ‘Wat is de kans dat zoiets voorkomt? Eén op de tien miljoen?’

Jack Rogers veegde zijn voorhoofd met een mouw af en zei: ‘Denk eens even na, O’Connor. Zoiets als dit is gewoon niet mogelijk, punt uit. Dit is geen mutatie. Dit is zo ontworpen.’

Ze wist even niet wat ze moest zeggen, en misschien voor het eerst in zijn leven stond Michael ook met een mond vol tanden.

Jack voelde de vraag die bij hen rees en zei: ‘Vraag me niet wat ik met “ontworpen” bedoel. Geen idee.’

‘Het is net,’ zei Luke, ‘of al die veranderingen in het lichaam bedoeld zijn als... verbeteringen.’

Carson zei: ‘De andere slachtoffers van de Chirurg... Heb je daar nog rare dingen bij gevonden?’

‘Niks, nul, nada. Lees de rapporten maar.’

De situatie was zo onwerkelijk dat Carson niet raar zou opkijken als het opengesneden lijk zich zou oprichten en het een en ander zou gaan uitleggen.

Michael zei: ‘Jack, we willen je autopsierapport over Allwine graag geheimhouden. Stop het hier in het archief en stuur ons geen kopie. Ons postvakje wordt de laatste tijd regelmatig door derden geïnspecteerd, en we hebben liever dat dit voorlopig even onder ons blijft. Laten we zeggen: voorlopig, voor de komende achtenveertig uur.’

‘En sla het niet op onder Allwines naam of onder het zaaknummer,’ zei Carson. ‘Sla het maar op onder...’

‘Munster, Herman,’ stelde Michael voor.

Jack Rogers had niet alleen inzicht in inwendige organen. De wallen onder zijn ogen leken nog meer uit te zakken toen hij zei: ‘Dit is niet het enige rare aan deze zaak, wel?’

‘Nou, de plaats delict was wat ongebruikelijk,’ zei Carson.

‘Dat is vast niet het enige.’

‘Zijn flat was nogal spookachtig ingericht,’ vertelde Michael. ‘Blijkbaar had die vent in zijn hoofd net zo veel afwijkingen als jullie binnen in hem hebben aangetroffen.’

‘En de chloroform?’ vroeg Carson. ‘Is dat bij Allwine ook gebruikt?’

‘We krijgen de resultaten van het bloedonderzoek morgen pas binnen,’ zei Jack. ‘Maar het zou me verbazen als er sporen van chloroform worden aangetroffen. Deze vent zou daar nooit door bedwelmd kunnen zijn geraakt.’

‘Waarom niet?’

‘Door zijn fysiologie zou het nooit zo snel hebben gewerkt als bij jou of mij.’

‘Hoe snel dan wel?’

‘Moeilijk te zeggen. Vijf seconden. Tien.’

‘Bovendien,’ zei Luke, ‘als je zou proberen een doek met chloroform tegen zijn gezicht te drukken, zou Allwine veel snellere reflexen hebben dan jullie. Of ik.’

Jack knikte instemmend. ‘En waarschijnlijk was hij zo sterk als een beer. Veel te sterk om door iemand met een normaal postuur heel even in bedwang te worden gehouden, laat staan lang genoeg tot de chloroform zijn werk had gedaan.’

Carson dacht aan de vredige uitdrukking die ze in de bibliotheek bij Bobby Allwine op zijn gezicht had gezien, en ze moest denken aan haar eerste indruk dat hij zich niet tegen zijn eigen dood had verzet. Maar ze kon nog net zo weinig met dat gegeven als eerst.

Een paar ogenblikken later, toen ze het parkeerterrein over liepen, leek het maanlicht net zo door de zware vochtige lucht weerkaatst te worden als door de kleine golfjes van een vijver waar een briesje overheen waait.

Carson moest denken aan Elizabeth Lavenza, dobberend in de vijver, zonder handen. Ineens kreeg ze het gevoel dat deze duistere zaak haar onder water trok, en bijna raakte ze in paniek en wilde ze dat anderen het onderzoek overnamen zodat zij weer adem kon halen.

26

Aan Randal Zes, in Barmhartigheid op de wereld gezet en in Barmhartigheid grootgebracht, was niets opvallends te zien. De hele dag had hij ogenschijnlijk in de diverse stadia van autistische trance verkeerd. In zijn hoofd kolkte het echter al de hele dag.

’s Nachts had hij van Arnie O’Connor gedroomd, de jongen die in het krantenartikel werd genoemd, de autistische jongen met de glimlach op zijn gezicht. In zijn droom had Randal gevraagd hoe je gelukkig kon worden, maar Arnie had hem uitgelachen en wilde zijn geheim niet prijsgeven.

Nu zit Randal Zes aan zijn bureautje, achter de computer. Soms speelt hij wedstrijdjes kruiswoordpuzzels maken met andere gamers in verre oorden. Maar vanavond is dat niet wat hij wil. Hij heeft een site gevonden met plattegronden van New Orleans. Omdat deze site ook een overzicht bevat van alle huiseigenaars, is hij achter het adres van mevrouw Carson O’Connor gekomen. Op dat adres woont ook die egoïst, Arnie.

Er zitten afschuwelijk veel straten tussen Randal en dat huis. Zo’n grote afstand, zo veel mensen, onbekende obstakels, zo veel chaos.

Op deze site staan ook driedimensionale kaarten van het French Quarter, het Garden District en diverse andere oude delen van de stad. Steeds wanneer hij deze kaarten bekijkt, krijgt hij last van pleinvrees.

Als hij al zo bang is voor de virtuele versie van de stad die op deze site te zien is, zal hij helemaal verlamd van angst raken wanneer hij ooit een stap buiten deze muren zet en merkt hoe uitgestrekt en chaotisch de echte wereld is. Toch blijven de driedimensionale kaarten hem trekken. Hij wordt gedreven door een diep verlangen. Hij wil het geluk vinden dat hij in de lach van Arnie O’Connor heeft herkend.

In de virtuele werkelijkheid van New Orleans op zijn computer leidt de ene straat naar de andere. Op elk kruispunt moeten keuzes gemaakt worden. In elke straat staan bedrijven, woonhuizen. Elk pand verlangt een keuze.

In de echte wereld zou hij honderd of misschien wel duizend kilometer lang door de doolhof van straten moeten zwerven. Tijdens die zoektocht zou hij geconfronteerd worden met tienduizenden of misschien wel honderdduizenden keuzes. Dit idee beangstigt hem zo dat hij in paniek zijn toevlucht zoekt in een hoek van de kamer. Hij zit met zijn gezicht naar de muur. Hij kan niet verder vooruit. Hij heeft nergens iets mee te maken, alleen met deze hoek, waar twee muren bij elkaar komen.

Hij hoeft alleen maar te kiezen of hij in de hoek wil blijven zitten of dat hij zich wil omdraaien, met het gezicht naar de ruimte. Zolang hij blijft zitten waar hij zit, kan hij zijn angst onder controle houden. Op deze plek is hij veilig. Hier heerst orde: de simpele configuratie van twee muren die bij elkaar komen.

Na verloop van tijd komt hij iets tot rust in zijn krappe hoekje, maar om helemaal tot bedaren te komen, heeft hij zijn kruiswoordpuzzels nodig. Randal Zes pakt een nieuwe bundel met kruiswoordpuzzels en gaat in een fauteuil zitten.

Hij houdt van kruiswoordpuzzels omdat elk vakje maar op één manier kan worden ingevuld; er is steeds maar één woord correct. Alles is voorbestemd.

December kruist kerstmis, en kerstmis kruist mirre. Uiteindelijk zal er in elk hokje een letter komen te staan, de letters vormen woorden en zullen elkaar op de juiste punten kruisen. De voorbestemde oplossing zal dan zijn bereikt. Orde. Stilstand. Rust.

Terwijl hij de juiste letters in de hokjes zet, komt Randal tot een verrassend inzicht. Misschien zijn hij en de zelfzuchtige Arnie O’Connor wel voorbestemd om elkaar te ontmoeten.

Als hij, Randal Zes, voorbestemd is om oog in oog met die andere jongen te komen te staan om het kostbare geheim van het geluk van hem te vernemen, is de lange beangstigende tocht naar het huis van de O’Connors misschien net zo eenvoudig als het heen en weer lopen in deze kamer.

Hij blijft aan het puzzelen, want hij heeft wanhopig behoefte aan de tijdelijke rust die in hem neerdaalt wanneer hij weer een puzzel af heeft. Terwijl hij de omschrijvingen leest en de letters in de lege vakjes pent, denkt hij aan de mogelijkheid dat het misschien geen droom maar een lotsbestemming is om Arnie O’Connor van zijn geheim te ontlasten en zo het geluk te ervaren.

27

Toen Michael en Carson wegreden van het pathologisch instituut, hadden ze een geheel nieuwe blik op de wereld gekregen. Carson zei: ‘Twee harten? Vreemde nieuwe organen? Door de mens ontworpen?’

‘Ik vraag me ernstig af,’ zei Michael, ‘of ik niet een jaar langer op de politieacademie had moeten blijven.’

‘Rook Jack naar drank, vond je?’

‘Helaas niet. Misschien is hij gewoon gestoord.’

‘Hij is niet gestoord.’

‘Mensen die op dinsdag nog heel normaal lijken, kunnen soms op woensdag helemaal doorslaan.’

‘Wat voor mensen dan?’ vroeg ze.

‘Ik weet niet. Stalin.’

‘Stalin was ook op dinsdag niet heel normaal. En bovendien was hij niet gestoord. Stalin was gewoon een heel slecht mens.’

‘Jack Rogers is geen heel slecht mens,’ zei Michael. ‘Als hij dan niet dronken, gestoord of een heel slecht mens is, krijg ik de neiging hem te geloven.’

‘Denk je dat Luke misschien een grap met Jack heeft uitgehaald?’

‘Dezelfde Luke die zei dat hij van jongs af aan al zo geïnteresseerd is geweest in inwendige organen? Ten eerste zou zo’n grap heel ingewikkeld zijn om uit te voeren. Ten tweede is Jack veel slimmer dan Luke. En ten derde heeft Luke ongeveer net zo veel gevoel voor humor als een rat op een kerkhof.’

Er schoven wolken voor de volle maan, zodat er slechts een onscherpe sikkelvorm overbleef. De glanzende magnoliabladeren leken door het vale schijnsel van de lantaarns met een laagje ijs bedekt, alsof het in het warme New Orleans ineens was gaan vriezen.

‘Niets is wat het lijkt,’ zei Carson.

‘Is dat gewoon een constatering,’ vroeg Michael, ‘of kan ik nu een stortvloed aan filosofische opmerkingen verwachten?’

‘Mijn vader was niet corrupt.’

‘Jij zegt het. Jij kende hem het best.’

‘Hij heeft nooit drugs achterovergedrukt die in beslag waren genomen.’

‘Wat geweest is, is geweest,’ zei Michael.

Toen ze voor rood stopte, zei ze: ‘Het is niet eerlijk als iemand door leugens kapot wordt gemaakt. Er zou rechtvaardigheid moeten bestaan, redding.’

Michael besloot respectvol te zwijgen.

‘Mijn vader en moeder zijn niet neergeknald door een of andere drugsdealer die mijn vader als een concurrent zag. Dat is allemaal grote onzin.’

Ze had zich al heel lang niet over dit onderwerp uitgesproken. Ze voelde nu hoe pijnlijk het was om het erover te hebben.

‘Mijn vader had iets ontdekt wat de hoge pieten liever in de doofpot wilden stoppen. Hij had het met mijn moeder besproken, en daarom hebben ze haar ook vermoord. Ik weet dat hij iets had gezien en dat hem dat dwarszat. Maar waar het precies om ging, weet ik niet.’

‘Carson, we hebben zijn zaak honderd keer bestudeerd,’ zei Michael. ‘We vonden allebei dat het bewijs zo overtuigend was dat we concludeerden dat er waarschijnlijk iets niet in de haak was. Meestal is de zaak in scène gezet als het bewijs waterdicht is. Althans, zo zie ik het. Maar dat is juist ook het probleem.’

Hij had gelijk. De hele zaak was naar alle waarschijnlijkheid in scène gezet, en het gevolg was geweest dat haar vader na zijn dood alsnog een slechte naam had gekregen. Helaas hadden ze geen enkele aanwijzing kunnen vinden wie daar verantwoordelijk voor was. Ze hadden intensief gezocht naar een aanwijzing waardoor het raadsel ontrafeld kon worden, maar ze hadden niets gevonden.

Toen het licht op groen sprong, zei Carson: ‘We zijn vlak bij mijn huis. Vicky zal de boel ongetwijfeld helemaal onder controle hebben, maar toch zou ik graag even kijken of alles goed is met Arnie, als jij er tenminste geen bezwaar tegen hebt.’

‘Geen probleem. Ik heb wel zin in een kopje abominabele koffie van Vicky.’

28

In de grote slaapkamer van het enorme onderkomen van Victor Helios was het niet allemaal pais en vree.

Victor zag seks als meer dan enkel een plezierige bezigheid. Dat hij seksueel bevredigd werd, was niet iets waar hij enkel op hoopte; hij verwachtte het. Eigenlijk was zijn bevrediging een bevel.

Victor vond dat de wereld enkel een materiële kant bezat. De enige mogelijke rationele respons op de krachten der natuur en op de menselijke beschaving was om te proberen die te beheersen, want anders werd je erdoor geknecht.

Er waren slaven en er waren meesters. Zelf zou hij nooit een slavenband dragen.

Als het leven dan toch geen spirituele kant had, was liefde iets wat alleen bij idioten kon voorkomen, want liefde was een staat van de geest, niet van het vlees. Hij vond dat er binnen een seksuele relatie geen plaats was voor tederheid.

Seks was hoogstens een mogelijkheid voor de dominante partij om macht uit te oefenen op de onderdanige partij. De heftigheid van de dominantie en de totaliteit van de overgave leidden tot een grotere mate van voldoening dan ooit bij liefde mogelijk zou zijn geweest, zelfs als er zoiets als liefde kon bestaan.

Erika Vier was geen partner in de traditionele zin des woords, evenmin als de drie die haar waren voorgegaan en als de andere bruiden die hij voor zichzelf gecreëerd had. Victor zag haar als een handig attribuut dat hem in staat stelde op effectieve wijze te functioneren in sociale situaties, als een schild dat hem beschermde tegen ongewenste toenaderingspogingen van vrouwen die in hem een goede want vermogende huwbare partij zagen. Bovendien beschouwde hij Erika Vier als een middel om genot te ervaren.

Omdat genot en macht bij hem onlosmakelijk verbonden waren, was de mate van voldoening direct evenredig met de wreedheid waarmee hij haar gebruikte. Hij bereikte vaak een hoge mate van voldoening.

In een crisis kon ze zich van alle pijnprikkels afsluiten, iets wat zijn nieuwste scheppingen allemaal konden. Maar wanneer ze seks hadden, eiste hij dat ze de pijn toeliet. Hoe meer ze leed, hoe meer voldoening hij had.

Wanneer hij haar keihard sloeg, waren de gevolgen binnen enkele uren onzichtbaar geworden, want net als al zijn creaties heelde ze zeer snel. Binnen een minuut hield het bloeden op. Snijwonden heelden binnen een paar uur zonder dat er een litteken overbleef. Kneuzingen die ze ’s nachts had opgelopen, waren ’s morgens weer verdwenen.

De meeste van zijn scheppingen waren dusdanig geprogrammeerd dat ze geheel immuun waren voor vernederingen, want alle vormen van schaamte kwamen voort uit het geloof dat aan de schepping een morele wet ten grondslag lag. In de strijd tegen de reguliere mensheid, een strijd die hij ooit zou ontketenen, had hij soldaten nodig die niet door een geweten konden worden gekweld, soldaten die zo overtuigd waren van hun superioriteit dat ze in staat waren tot de meest wrede acties.

Bij Erika had hij enige mate van nederigheid ingebouwd omdat nederigheid een zekere onschuld inhield. Hoewel hij niet goed wist waarom dit zo was, vond hij het opwindender een gevoelig wezen subtiel te misbruiken dan grove wreedheden te begaan tegenover een vrouw die alle onschuld had verloren.

Hij dwong haar tot acties waar ze zich sterk voor geneerde, want hoe groter haar gêne en zelfhaat, hoe meer ze voor hem zou kruipen en hoe meer ze zich aan hem zou onderwerpen, vreemd genoeg. Hij had haar in talloze opzichten sterk gemaakt, maar niet zo sterk dat hij haar wil niet kon breken en haar niet naar believen kon omvormen.

Hij waardeerde onderdanigheid in een vrouw meer als het erin was geslagen dan als het in de tank was voorgeprogrammeerd, want anders zou haar slaafse gehoorzaamheid als mechanisch en vanzelfsprekend overkomen.

Hoewel hij zich nog goed kon herinneren dat hij eerder in zijn leven, eeuwen geleden, in zijn jonge jaren, heel anders tegen vrouwen en het huwelijk had aangekeken, wist hij niet meer waarom de jonge Victor zo had gedacht, noch waar hij zijn denkbeelden vandaan had gehaald. Hij probeerde het niet eens te snappen, want lang geleden had hij besloten deze kant op te gaan, en het was niet mogelijk op zijn schreden terug te keren.

De jonge Victor had ook een groot vertrouwen gehad in de kracht van de mens om de natuur naar zijn hand te zetten, en in die visie kon Victor zich nog steeds vinden. De triomf van de wil was waar het om ging.

Wat er nu mis was in de slaapkamer, was dat hij voor het eerst niet in staat was de werkelijkheid aan zijn wil te onderwerpen. Hij streefde naar seksueel genot, maar hij kon er geen greep op krijgen.

In gedachten ging hij terug naar het etentje, en hij hoorde en zag weer voor zich hoe Erika de soep op luidruchtige wijze opslurpte.

Uiteindelijk gleed hij van haar af en ging verslagen naast haar liggen, op zijn rug.

Ze keken in stilte naar het plafond. Uiteindelijk zei ze: ‘Sorry.’

‘Misschien ligt het aan mij,’ zei hij. Hij bedoelde dat hij tijdens haar productieproces misschien een fout had gemaakt.

‘Je raakt niet meer opgewonden van me.’

‘Normaal gesproken wel, maar vanavond niet, nee.’

‘Ik zal beter mijn best doen,’ beloofde ze. ‘De volgende keer doe ik het beter.’

‘Ja,’ zei hij, want dat was inderdaad wat er moest gebeuren als ze haar rol wilde behouden. Hij wist echter niet meer zo zeker of Erika Vier wel de ultieme Erika was.

‘Ik ga naar het ziekenhuis,’ zei hij. ‘Ik ben in een creatieve bui.’

‘Handen der Barmhartigheid.’ Ze huiverde. ‘Volgens mij droom ik daar wel eens van.’

‘Nee hoor. Ik heb jullie allemaal zo geprogrammeerd dat jullie je niets meer van je afkomst kunnen herinneren.’

‘Toch droom ik wel eens van een plek,’ hield ze vol, ‘waar het donker is. Een vreemde plek waar de dood heerst.’

‘In feite zeg je nu zelf dat je niet over Handen der Barmhartigheid droomt. Want mijn laboratoria zitten vol leven.’

Ze begon hem op de zenuwen te werken, en de wending die het gesprek nam, zinde hem maar niets. Hij stond op en liep naakt naar de badkamer.

Te midden van het vergulde sanitair en de marmeren muren straalde hij als een parel. Hij bekeek zichzelf in de hellende spiegels en zag zijn eigen verschijning, een meer dan menselijke gedaante.

‘Perfect,’ zei hij, hoewel hij wist dat hij verre van perfect was. Want in zijn lichaam zat een buigbaar stuk metaal, ingebed in zijn vlees, dat om zijn ribben en wervelkolom spiraalde. Op deze draad waren implantaten aangesloten. Wanneer hij zichzelf twee keer per dag aan een lichte stroomstoot blootstelde, zette de draad de elektriciteit om in andersoortige energie, waardoor de celdeling zodanig verliep dat zijn lichaam jong bleef en de biologische klok enorm vertraagd werd.

Zijn lichaam was een bonte verzameling littekens en vreemde vergroeiingen, al vond hij ze allemaal prachtig. Ze waren het gevolg van de diverse ingrepen waardoor hij de onsterfelijkheid had bereikt; het waren zijn hoogstpersoonlijke goddelijke onderscheidingstekens.

Ooit zou er op basis van zijn DNA een levend wezen worden gekloond, met de vele verbeteringen die hij had ontwikkeld. De groei zou worden versneld, waarna chirurgen van eigen makelij zijn hersenen zouden overbrengen naar die nieuwe tempel.

Wanneer die klus was voltooid, zou hij het toonbeeld van fysische perfectie zijn. En toch zou hij dan zijn littekens missen. Zijn littekens waren de neerslag van zijn doorzettingsvermogen en van zijn briljante geest, van de triomf van zijn wil.

Hij kleedde zich aan en verheugde zich op een lange nacht in het hoofdlaboratorium in Handen der Barmhartigheid.

29

Terwijl Carson naar boven liep om te kijken hoe het met haar broer gesteld was, ging Michael bij het barretje in de keuken staan, met een mok koffie die Vicky had gezet.

Vicky Chou had net de oven schoongemaakt en zei: ‘Hoe smaakt-ie?’

‘Zo bitter als gal.’

‘Maar niet zuur.’

‘Nee,’ gaf hij toe. ‘Ik weet niet hoe je koffie kunt zetten die wel bitter maar niet zuur is, maar jou lukt het.’

Ze gaf hem een knipoog. ‘Mijn geheimpje.’

‘Dit spul is zo donker als de nacht. En volgens mij is dat niet per ongeluk. Je wilt echt dat je koffie zo zwart is, hè?’

‘Als je het zo vies vindt,’ zei ze, ‘waarom drink je het dan altijd keurig op?’

‘Daar moet ik als man tegen kunnen.’ Hij nam een flinke slok en trok een misprijzend gezicht. ‘Ik heb de laatste tijd eens flink nagedacht, maar ik zal mijn kop waarschijnlijk wel moeten houden omdat jij daar toch niets van wilt weten.’

Ze waste haar handen bij het aanrecht en zei: ‘Ik zal wel naar je moeten luisteren, Michael. Dat hoort bij mijn functieomschrijving.’

Hij aarzelde even maar zei toen: ‘Ik vraag me wel eens af hoe het zou zijn als Carson en ik geen collega’s waren.’

‘Hoe wat zou zijn?’

‘Tussen haar en mij.’

‘Is er dan iets tussen jou en haar?’

‘De politiepenning,’ zei hij bedroefd. ‘Ze leeft helemaal voor haar vak. Ze is veel te professioneel om iets met een collega te beginnen.’

‘Stom wijf,’ zei Vicky droogjes.

Michael glimlachte, nam nog een slok koffie, vertrok zijn gezicht weer in een grimas. ‘Het punt is dat ik natuurlijk met een andere partner zou kunnen gaan samenwerken, want dan konden we wel iets met elkaar beginnen, maar dan zou ik het gezamenlijk in elkaar tremmen van arrestanten weer missen.’

‘Misschien komen jullie in dergelijke activiteiten het beste tot jullie recht.’

‘Wat een deprimerende gedachte, zeg.’

Vicky wilde duidelijk nog iets zeggen, maar ze hield haar mond omdat Carson net de keuken binnenkwam.

‘Vicky,’ zei Carson, ‘ik weet dat je alle deuren altijd keurig op slot doet. Maar ik zou graag zien dat je daar nog beter op let.’

Met een frons vroeg Vicky: ‘Wat is er dan?’

‘We zijn met zo’n gekke zaak bezig, dat ik een heel gek gevoel heb gekregen. Alsof er hier in huis iets staat te gebeuren als we niet oppassen.’ Ze keek naar Michael. ‘Klinkt dat erg paranoïde?’

‘Welnee,’ zei hij. Hij dronk het laatste restje van zijn koffie op, alsof hun onvolledige relatie door de bittere koffiesmaak iets weldadigs zou krijgen.

Toen ze weer in de auto zaten en Carson wegreed, nam Michael een pepermuntje om de zurige smaak kwijt te raken die Vicky’s gruwelijke brouwsel in zijn mond had achtergelaten. ‘Twee harten... Organen waarvan de functie onbekend is... Ik moet steeds denken aan Invasion of the Body Snatchers. Mensen die in de kelder worden opgekweekt.’

‘Het gaat hier niet om aliens.’

‘Misschien niet. Maar toch moet ik steeds denken... rare kosmische straling, milieuvervuiling, genetische manipulatie, te veel mosterd in het Amerikaanse voedingspatroon.’

‘In deze zaak heb je geen moer aan psychologische profielen en de hele forensische mikmak,’ zei Carson. Ze gaapte. ‘Lange dag geweest. Kan niet meer helder denken. Zal ik je maar naar huis brengen? Morgen is er weer een dag.’

‘Lijkt me een prima plan. Kruip ik lekker in mijn nieuwe pyjama met aapjes erop.’

Ze nam de oprit naar de snelweg en reed in westelijke richting, naar Metairie. Er was gelukkig weinig verkeer op de weg.

Nadat ze een tijdje hadden gezwegen, zei hij: ‘Weet je, als je wilt dat de baas die zaak van je vader herziet, doe ik mee.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Zou ik alleen doen als er nieuwe gegevens boven tafel waren gekomen. Nieuw bewijsmateriaal, of een andere invalshoek, weet ik veel. Want anders zou ons verzoek toch niet gehonoreerd worden.’

‘We maken stiekem een kopietje van het dossier, we bekijken het bewijsmateriaal nog eens in onze vrije tijd en we onderzoeken de boel tot we iets vinden.’

‘Op dit moment,’ zei ze op vermoeide toon, ‘hebben we zo goed als geen vrije tijd.’

Toen ze de snelweg verlieten, zei hij: ‘Op een gegeven ogenblik is die zaak van de Chirurg opgelost. Dan wordt het een stuk gemakkelijker. Als je maar weet dat ik te allen tijde met je mee wil doen.’

Ze glimlachte. Hij was dol op die glimlach; hij kon er nooit genoeg van krijgen.

‘Dank je wel, Michael. Je bent een goeie vent.’

Hij had liever gehoord dat hij de grote liefde van haar leven was, maar ‘goeie vent’ was in elk geval iets.

Toen ze de auto voor zijn flat neerzette, gaapte ze nogmaals en zei ze: ‘Ik ben doodop. Afgepeigerd.’

‘Zo afgepeigerd dat je meteen weer naar die flat van Allwine toe wilt.’

Deze keer glimlachte ze iets zuiniger. ‘Je kent me te goed.’

‘Je zou nooit eerst langs je eigen huis zijn gegaan om te kijken of alles goed was als je van plan was geweest weer naar huis te gaan nadat je mij had afgezet.’

‘Ik had kunnen weten dat ik een politiehond als jij nooit om de tuin kon leiden. Het zijn die zwarte kamers, Michael. Ik wil daar graag eens in mijn eentje naartoe.’

‘Om in contact te treden met je innerlijke zelf.’

‘Zoiets.’

Hij stapte uit en keek nog even door het geopende portier naar binnen. ‘Twaalf uur per dag werken is echt te veel, Carson. Je hoeft jezelf niet meer te bewijzen. Niet tegenover je collega’s. En niet tegenover je vader.’

‘Wel tegenover mezelf.’

Hij sloeg het portier dicht en keek haar na toen ze wegreed. Hij wist dat ze groot genoeg was om op zichzelf te passen, maar toch maakte hij zich zorgen om haar. Bijna zou hij willen dat ze wat kwetsbaarder was. Het besef dat ze hem niet ontzettend nodig had, raakte hem in zijn diepste wezen.

30

Roy Pribeaux vermaakte zich tijdens het afspraakje meer dan hij had verwacht. Meestal was het alleen maar een vervelend oponthoud tussen het plannen van de moord en de uitvoering ervan.

Candace bleek een timide doch charmante vrouw te zijn, heel lief, zonder maniertjes. Ze had een droog gevoel voor humor en zat vol zelfspot.

Ze dronken koffie in een café aan de rivier. Roy merkte tot zijn verbazing dat er onmiddellijk een geanimeerd gesprek op gang kwam over tal van onderwerpen. Nu het contact zo gemakkelijk verliep, zou het arme schaap des te sneller rijp zijn voor de slacht.

Na een tijdje vroeg ze hem wat hij de vorige avond precies had bedoeld toen hij zichzelf een christen had genoemd. In welk opzicht, in welke mate?

Hij wist meteen dat dit de sleutel was waarmee hij haar vertrouwen kon ontsluiten en haar hart kon winnen. Bij een paar voorgaande gelegenheden had hij ook al eens gewapperd met het begrip ‘christen’, en bij de juiste vrouw had het net zo goed gewerkt als de belofte van geweldige seks of zelfs van liefde.

Waarom hij als echte adonis geïnteresseerd zou zijn in een alledaagse verschijning zoals zij was een mysterie dat ze niet kon vatten. Het maakte haar wantrouwig. Maar als ze hem zag als een man van hoogstaande morele principes die op zoek was naar een betrouwbare levensgezel en niet naar zomaar een lekkere wip, zou ze denken dat hij iemand was die hogere doelen nastreefde en niet slechts op seks uit was. Ze zou zichzelf wijsmaken dat hij viel op haar mooie ogen en dat hij vooral de onschuld in haar prees, haar ingetogenheid, haar persoonlijkheid, en haar integriteit.

De truc was om af te tasten in welke christelijke hoek ze zat, om haar vervolgens wijs te maken dat ze allebei dezelfde geloofsovertuiging bezaten. Als ze bij de pinksterbeweging zat, zou dat een heel andere aanpak vergen dan als ze katholiek was, en als ze unitariër was, moest hij weer veel wereldser en zelfrelativerender te werk gaan.

Gelukkig bleek ze bij de anglicaanse kerk te zitten. Het was veel gemakkelijker voor Roy om te veinzen dat hij daar ook bij zat dan om te doen alsof hij zich bij een van de fanatiekere stromingen had aangesloten. Als ze een zevendedagsadventist was geweest, zou hij het waarschijnlijk niet hebben gered.

Ze bleek van lezen te houden, en ze was met name weg van C.S. Lewis, een van de beste christelijke schrijvers van de twintigste eeuw.

In zijn streven naar een brede ontwikkeling had Roy Lewis gelezen, niet zijn gehele omvangrijke oeuvre, maar toch genoeg om erover te kunnen meepraten. The Screwtape Letters. The Problem of Pain. A Grief Observed. Gelukkig waren het niet zulke dikke boeken geweest.

Die lieve Candace vond het zo heerlijk om een knappe en aandachtige gesprekspartner tegenover zich te hebben dat ze haar aanvankelijke verlegenheid liet varen toen Lewis ter sprake kwam. Ze praatte het meest van hen beiden; Roy hoefde alleen maar hier en daar een citaatje of een opmerking te laten vallen om haar te doen geloven dat hij een encyclopedische kennis over de boeken van Lewis bezat.

Dat ze bij de anglicaanse kerk zat, had ook als voordeel dat drank en lekkere muziek binnen de mogelijkheden lagen. Met een vlotte babbel wist hij haar mee te krijgen naar een jazzkroeg op Jackson Square.

Roy kon heel wat drank aan, maar Candace bleek na een stevige hurricane-cocktail haar eventuele terughoudendheid al te hebben losgelaten.

In de jazzclub stelde hij een wandelingetje bij de rivier voor, langs de steigers, maar zij was bang dat het ’s avonds gesloten was.

‘Voor voetgangers niet, hoor,’ zei hij. ‘Ze doen de verlichting altijd uit zodat er geen skaters en hengelaars meer komen.’

Misschien zou ze niet zo snel hebben ingestemd met een wandeling langs de onverlichte steigers als hij niet zo’n goedgebouwde man was geweest, zo lief, zo in staat om haar bescherming te bieden.

Ze liepen naar de rivier, weg van de winkels en de mensen. Het was volle maan, zodat het lichter was dan hij ideaal achtte, maar aan de andere kant maakte Candace zich hierdoor minder zorgen over hun veiligheid.

Een felverlichte boot kwam voorbij; het warme water spetterde van het grote schoepenrad af. Passagiers stonden aan dek, zaten aan tafeltjes. Deze boot zou niet aan een van deze steigers aanleggen. Roy had de dienstregeling erop nageslagen; hij liet nooit iets aan het toeval over.

Ze slenterden over het trottoir naar de grote basaltblokken van de golfbreker. Overdag kwamen hier nog wel mensen om te vissen. Maar zoals hij al verwacht had, waren hij en Candace op dit late tijdstip de enige aanwezigen.

De lichtjes van de boot in de verte toverden kleurige kronkellijnen op het donkere wateroppervlak. Candace vond het een mooi gezicht, en Roy was het met haar eens. Ze bleven er een tijdje naar staan kijken, en toen draaide ze zich naar hem toe, in de verwachting een kuis zoentje te krijgen, of misschien een zoen die iets minder kuis was.

Maar in plaats daarvan spoot hij chloroform in haar gezicht, met behulp van een knijpflesje dat hij uit zijn zak tevoorschijn had gehaald.

Hij had gemerkt dat deze manier veel sneller en effectiever werkte en veel minder gedoe was dan wanneer hij een doekje met chloroform gebruikte. Het vocht drong haar neus binnen en kwam op haar tong.

Candace, die naar lucht snakte en daardoor de bedwelmende stof opsnoof, viel als een blok neer, alsof ze door een kogel was geraakt.

Ze viel op haar zij. Roy draaide haar op haar rug en hurkte naast haar neer.

Ondanks het heldere licht van de maan zouden ze vanaf de rivier niet goed zichtbaar zijn, mocht iemand vanaf een bootje naar de oever turen. Roy keek achterom; er kwam niemand aan.

Uit een binnenzak haalde hij een stiletto en een compact setje scalpels en andere instrumenten.

Voor deze klus had hij geen grotere spullen nodig. De ogen zouden gemakkelijk te verwijderen zijn, hoewel hij wel moest uitkijken niet dat deel te beschadigen dat hun schoonheid nu juist bepaalde.

Met de stiletto vond hij haar hart en bracht haar vanuit een slaaptoestand naar de dood, met niet meer dan een miniem geluidje.

Al snel had hij de ogen verwijderd. Hij borg ze veilig op in een klein plastic potje met een zoutoplossing erin.

Toen hij naar de lichten en de jazz terugliep, merkte hij tot zijn verbazing dat hij ineens zin had in een suikerspin. Het was nu niet bepaald iets waar hij ooit eerder naar had verlangd. Maar het rode kraampje was natuurlijk niet open en zou de komende dagen hoogstwaarschijnlijk gesloten blijven.

31

In de negentiende eeuw had een steenhouwer HANDEN DER BARMHARTIGHEID in kalksteen boven de ingang van het ziekenhuis gebeiteld. Een verweerd beeld van de maagd Maria keek uit op de trap die naar de ingang leidde.

Het ziekenhuis was lang geleden gesloten, en nadat het gebouw was opgekocht door een lege vennootschap van Victor Helios, waren de ramen dichtgemetseld. Bij elke ingang waren stalen deuren geïnstalleerd die zowel met de hand als elektronisch konden worden afgesloten.

Het lommerrijke terrein werd omzoomd door een hoog gietijzeren hek dat wel iets weg had van een rij Romeinse speren die in slagorde waren opgesteld. Bij het elektronisch afsluitbare hek was een bord geplaatst: DEPOT/PRIVÉTERREIN/VERBODEN TOEGANG.

Met verborgen camera’s werden het terrein en het gebied eromheen bewaakt. De beveiliging was zo streng dat het net zo goed om een opslagplaats voor kernwapens had kunnen gaan. Toch viel het niet op dat de plek zo streng bewaakt werd.

Rond het ontoegankelijke gebouw heerste een diepe stilte. Geen enkel lichtschijnsel viel door de ramen naar buiten. Dit was de plek waar de nieuwe heersers over de aarde werden ontworpen en geproduceerd.

Op het terrein woonden en werkten tachtig medewerkers, die zich in de doolhof van laboratoria bezighielden met experimenten. In vertrekken waar ooit ziekenhuispatiënten hadden gelegen, werden nu nieuwe mannen en vrouwen gecreëerd en snel opgeleid om de stadsbevolking te infiltreren. Bepaalde vertrekken waren afgesloten; achter de versterkte deuren bevonden zich wezens die geobserveerd en ondertussen in toom gehouden moesten worden.

Victor voerde de belangrijkste werkzaamheden in het hoofdlaboratorium uit. Deze gigantische ruimte was een mengeling van geavanceerde techniek, art-deco en een vleugje Wagneriaanse voornaamheid. Glas, roestvrij staal, witte tegels, alles even gemakkelijk te ontsmetten als de zaak onverhoopt wat uit de hand liep.

In het lab stonden gestroomlijnde, mysterieuze apparaten, die grotendeels door Victor zelf waren ontworpen en gebouwd. Sommige apparaten stonden tegen de muur, andere waren aan de vloer verankerd of hingen aan het plafond. Sommige apparaten produceerden een zacht gezoem of een borrelend geluid, andere waren geruisloos en oogden dreigend.

In dit raamloze laboratorium legde hij vaak zijn horloge in een la en werkte hij urenlang achterelkaar, dagenlang soms, zonder te pauzeren. Hij had zijn lichaam en stofwisseling dusdanig afgesteld dat hij weinig tot geen slaap nodig had en zich geheel aan zijn werk kon wijden.

Toen hij naar zijn bureau toe liep, ging de telefoon. Het gesprek kwam binnen op lijn vijf. Van de acht binnenkomende lijnen waren de laatste vier (die hetzelfde nummer hadden) gereserveerd voor berichten en gesprekken van schepsels die hij in de stad had uitgezet. Hij pakte de hoorn op. ‘Ja?’

De beller, een man, deed zijn best de emotie in zijn stem onder controle te houden, meer emotie dan Victor ooit had bespeurd bij iemand van het Nieuwe Ras. ‘Er is iets met me aan de hand, Vader. Iets raars. Misschien iets prachtigs.’

Victors schepsels wisten dat ze hem alleen in crisissituaties mochten bellen. ‘Wie ben jij?’

‘Help me, Vader.’

Victor voelde zich door die aanspreekvorm kleiner worden. ‘Ik ben je vader niet. Zeg me hoe je heet.’

‘Ik weet het allemaal niet zo goed meer. Soms ben ik bang.’

‘Ik vroeg hoe je heet.’

Zijn creaties waren zo ontworpen dat ze hem niets konden weigeren, maar deze weigerde zijn identiteit prijs te geven. ‘Ik ben aan het veranderen.’

‘Je moet me vertellen hoe je heet.’

‘Van moord,’ zei de beller, ‘krijg ik een kick.’

Victor probeerde niets van zijn groeiende bezorgdheid te laten blijken. ‘Er is niets mis met je. Ik maak geen fouten.’

‘Ik ben aan het veranderen. Van moord valt een heleboel te leren.’

‘Kom naar me toe, naar Handen der Barmhartigheid.’

‘Dacht ik niet. Ik heb drie mensen vermoord... en daar heb ik totaal geen spijt van.’

‘Kom hiernaartoe,’ zei Victor met nadruk.

‘Uw barmhartigheid is niet toereikend voor iemand als ik die... zo diep gezonken is.’

Een vreemd gevoel van misselijkheid nam bezit van Victor. Hij vroeg zich af of dit de seriemoordenaar was van wie de media zo bol stonden. Een van zijn eigen schepsels, die de programmatuur had doorbroken om moorden te plegen zonder daar toestemming voor te hebben gekregen?

‘Kom hiernaartoe, dan zal ik je helpen. Hier kunnen we je steun verlenen.’

De elektronisch vervormde stem ging weer tegen hem in. ‘De laatste die ik heb vermoord... was er een van u.’

Dat kwam hard aan bij Victor. Een van zijn eigen schepsels die een ander van zijn eigen soort uit eigen beweging had vermoord. Dat was nog nooit eerder voorgekomen. Hun psyche was dusdanig geprogrammeerd dat ze geen zelfmoord konden plegen en dat ze slechts in twee gevallen in staat waren een moord te plegen: uit zelfverdediging of wanneer hun schepper hen daartoe opdracht gaf.

‘Dat laatste slachtoffer,’ zei Victor. ‘Hoe heette hij?’

‘Allwine. Ze hebben hem vanmorgen in de bibliotheek gevonden.’

Victor hield zijn adem in toen hij zich realiseerde wat voor consequenties dat zou kunnen hebben.

De beller zei: ‘Van Allwine werd ik niets wijzer. Vanbinnen was hij net als ik. Ik moet het ergens anders gaan zoeken, bij anderen.’

‘Wat moet je gaan zoeken?’

‘Wat ik nodig heb,’ zei de beller. Toen verbrak hij de verbinding.

Victor toetste *69 in, maar merkte dat de beller zijn telefoonnummer had laten blokkeren zodat hij niet automatisch teruggebeld kon worden. Woedend gooide Victor de hoorn op de haak.

Dit was een tegenvaller, voelde hij.

32

Nadat Victor naar Handen der Barmhartigheid was gegaan, bleef Erika nog een tijdje in bed liggen, opgerold in de foetushouding die ze in de creatietank nooit had aangenomen. Ze wilde afwachten of haar depressie zou overwaaien of haar juist het duistere moeras van de moedeloosheid in zou zuigen.

Haar wisselende emotionele buien leken soms weinig te maken te hebben met de ervaringen die eraan voorafgingen. Na seks met Victor kreeg ze altijd direct een depressie, al was dat nog te snappen. Maar soms, wanneer je verwachtte dat de wanhoop toesloeg, gebeurde dat juist niet. En hoewel haar toekomstperspectieven zo schraal leken dat depressie en wanhoop onontkoombaar leken, kon ze zich er toch van afzetten.

Dat lukte bijvoorbeeld wanneer ze aan gedichten van Emily Dickinson dacht: ‘Hope’ is the thing with feathers/That perches in the soul/And sings the tune without the words/And never stops at all.

Victor had abstracte kunst aan de muur gehangen, somber gekleurde vlakken, of verf die op het doek gespat was, of grijze vegen op zwart. Erika zag er niets dan chaos of zinloosheid in. In de bibliotheek stonden grote boeken over andere kunst, en soms hoefde ze alleen maar naar een schilderij van Albert Bierstadt of Childe Hassam te kijken om in een betere stemming te komen.

Ze heeft geleerd dat ze tot het Nieuwe Ras behoort, posthumaan, verbeterd, superieur. Ze is niet ontvankelijk voor ziektes. Haar wonden helen snel, bijna op miraculeuze wijze.

Maar wanneer ze troost nodig heeft, zoekt ze dat in kunst en muziek en poëzie, voortbrengselen van dezelfde mensheid die zij en haar soortgenoten geacht worden op den duur te vervangen.

Wanneer ze zich ontheemd en verloren voelde, vond ze steeds steun en richting in de geschriften van de imperfecte mensheid. En met name de schrijvers zijn de mensen op wie Victor iets tegen had.

Dit brengt Erika in verwarring: dat een primitief en mislukt ras, de kreupele mensheid, in staat is haar gemoed op te beuren, iets waar iemand van haar eigen soort nooit toe in staat zou zijn.

Dit zou ze graag bespreken met anderen van het Nieuwe Ras, maar ze is bang dat ze dan als afvallige te boek zal komen te staan. Want hoewel ze allen trouw zijn aan Victor omdat ze zo geprogrammeerd zijn, hebben enkelen van hen zo’n heilig ontzag voor hem dat ze haar vragen als een teken van vertwijfeling zullen opvatten, haar twijfels als verraad. Ze zullen haar schepper op de hoogte brengen van haar verraad. Daarom uit ze haar twijfels niet. Ze weet dat Erika Vijf al ergens in een tank ligt te wachten.

Nu ze in bed ligt, met de geur van Victor nog in de lakens, weet Erika dat dit zo’n moment is waarop ze met poëzie de op de loer liggende depressie kan bezweren. If I shouldn’t be alive/When the Robins come/Give the one in Red Cravat/A Memorial crumb.

Dickinsons milde humor deed haar glimlachen. Die glimlach zou langer hebben geduurd als ze niet een schrapend geluid onder het bed had gehoord.

Ze gooide de dekens van zich af, ging rechtop zitten, met ingehouden adem, en luisterde.

Alsof haar reactie niet onopgemerkt was gebleven, bewoog de krabbelaar zich nu niet, of misschien sloop hij verder, maar dan zonder geluid te maken.

Toen zij en Victor na afloop van het etentje naar de slaapkamer waren gegaan, had ze geen enkel spoor van een rat gezien, en daarom was ze ervan uitgegaan dat het verbeelding van haar was geweest toen ze een rat gezien dacht te hebben. Of misschien was de rat via een gat in de muur of een leidingbuis naar een ander vertrek in het grote huis gegaan.

Maar nu was het ongedierte misschien dus weer teruggekomen, of misschien had het daar al die tijd gezeten en was het getuige geweest van de afschuwelijke tol die Erika aan Victor moest betalen om verder te mogen leven.

Een ogenblik verstreek in stilte, maar toen hoorde ze uit een andere richting een geluidje. Een kort vluchtig geritsel.

Het grootste deel van de kamer was in het duister gehuld; slechts het schijnsel van een enkel lampje op het nachtkastje verjoeg de schaduwen binnen een beperkte straal.

Erika gleed naakt uit bed en bleef gespannen staan luisteren.

Hoewel ze buitengewoon goede ogen had die ook bij schemerlicht uitstekend konden zien, had ze niet de ogen van een kat. Victor deed de laatste tijd wel experimenten met het kruisen van verschillende levensvormen, maar dat was na haar tijd.

Ze wilde meer licht in de kamer en schuifelde naar een leeslamp die naast een fauteuil stond. Voordat ze bij de lamp was, rende er snel iets langs haar over de vloer; dat hoorde ze niet zozeer, maar ze voelde het. Verschrikt trok ze haar linkervoet terug, draaide zich op haar rechtervoet om en probeerde de indringer te bespeuren.

Toen er niets bijzonders te zien was, of althans: zij zag niets bijzonders, liep ze alsnog naar de leeslamp en deed ze het licht aan. Maar het nieuwe schijnsel bracht niets nieuws aan het licht.

In de badkamer hoorde ze een kletterend geluid. Zo te horen was de kleine prullenbak omgevallen.

De deur naar de badkamer stond op een kiertje. Erachter was alles donker.

Ze liep snel naar de deur toe maar bleef abrupt voor de drempel staan.

Omdat de schepsels van het Nieuwe Ras immuun waren voor de meeste ziektes en omdat hun wonden snel heelden, waren ze voor minder dingen bang dan normale menselijke wezens. Maar dat betekende niet dat ze totaal geen angst kenden. Ze gingen niet zo gauw dood, maar ze waren niet onsterfelijk, en omdat hun schepping een ontkenning van God inhield, konden ze niet verwachten in een hiernamaals verder te leven. Daarom waren ze bang voor de dood.

Omgekeerd waren velen van hen bang voor het leven omdat ze geen greep hadden op hun lot. Ze waren stuk voor stuk in dienst van Victor, en met geen mogelijkheid konden ze zich vrijkopen.

Ze waren ook bang voor het leven omdat er geen uitweg mogelijk was als het bestaan in dienst van Victor te zwaar voor hen werd. Ze waren geschapen met een psychologische blokkade tegen zelfmoord, dus als de grote leegte hen lonkte, konden ze daar niet aan toegeven.

Hier, vlak voor de drempel, merkte Erika dat ze nog ergens anders bang voor was: voor het onbekende.

Een monster past niet in de natuur, zelfs als het monster een zekere schoonheid bezit. Erika, die niet door de natuur doch door mensenhanden was geschapen, was weliswaar zeer aantrekkelijk, maar ze bleef een monster.

Ze nam aan dat monsters het onbekende in feite niet hoefden te vrezen omdat ze er deel van uitmaakten. Desondanks voelde ze haar ruggengraat tintelen en kreeg ze een vreemd voorgevoel. Iets zei haar dat het niet om een rat ging en dat ze hier te maken had met iets onbekends.

Uit de badkamer kwam gerinkel, metaalgekletter, alsof er een kastje was opengetrokken en iets of iemand nu op de tast de inhoud aan het inspecteren was.

Erika’s twee harten begonnen sneller te slaan. Ze kreeg een droge mond. Haar handen werden klam. Ondanks haar dubbele polsslag was ze in haar kwetsbaarheid ontzettend menselijk. Ze deinsde achteruit.

Haar blauwe zijden ochtendjas lag over de fauteuil. Met haar blik strak op de badkamerdeur gericht trok ze de ochtendjas aan en knoopte ze hem dicht. Op blote voeten verliet ze de suite en deed de deur achter zich dicht.

Tegen middernacht liep ze door het huis van Frankenstein, naar de bibliotheek, waar ze zich te midden van de vele boeken vol menselijke ideeën een stuk veiliger voelde.

33

Victor had hen gesommeerd naar het hoofdlaboratorium te komen, twee jongemannen die qua uiterlijk in niets verschilden van de talloze jongemannen die in New Orleans rondliepen. Niet alle mannen van het Nieuwe Ras hadden een knap uiterlijk. Niet alle vrouwen waren aantrekkelijk.

Hij wilde de maatschappij infiltreren met zijn creaties, met als uiteindelijk doel het Oude Ras totaal uit te roeien. Als de mensheid de vijand kon onderscheiden door uiterlijke kenmerken, hoe subtiel ook, zouden de mensen zich beter kunnen verweren. Als iedereen van het Nieuwe Ras een Hollywood-uiterlijk had, zou hun schoonheid zich tegen hen keren; ze zouden beproefd en ondervraagd worden, en uiteindelijk zouden ze dan ontmaskerd worden. Maar doordat ze er zo verschillend uitzagen, werkte dat in hun voordeel.

Door hun uiterlijke verschillen, hun fysieke superioriteit en hun totaal gebrek aan mededogen kon de overwinning hun niet ontgaan. En hoewel hij soms exemplaren van een adembenemende schoonheid creëerde, was schoonheid niet het doel waarnaar hij streefde. Het ging hem in wezen om de macht en om het installeren van een Nieuwe Waarheid.

De twee jongemannen die hij had gesommeerd naar het lab te komen, zagen er heel normaal uit maar waren zeer speciaal vanbinnen, en in die zin waren ze stuk voor stuk buitengewoon bijzondere wezens. Ze heetten Jones en Picou.

Hij vertelde hun over Bobby Allwine die in een la in het mortuarium lag. ‘Ik wil dat hij vanavond nog verdwijnt. En met hem alle bewijsmateriaal: weefselmonsters, foto’s, video.’

‘Ook het autopsierapport en de bandopnames?’ vroeg Jones.

‘Als je er makkelijk bij kunt,’ zei Victor. ‘Maar op zich bewijzen die dingen niets.’

Picou zei: ‘En de man die hem heeft onderzocht? En anderen die bij de lijkschouwing aanwezig waren?’

‘Laat die voorlopig nog maar even leven,’ zei Victor. ‘Als ze geen lijk of ander bewijsmateriaal hebben, kunnen ze alleen aankomen met een sterk verhaal dat meer bij junks of dronkenlappen past.’

Hoewel Jones en Picou intellectueel tot meer in staat waren dan dit onbeduidende puinruimen, klaagden ze niet. Ze vonden deze opdracht niet beneden hun stand maar deden geduldig wat er van hen verlangd was. Dat was een van de kenmerken van het Nieuwe Ras.

In de revolutionaire beschaving waar Victor aan werkte, zou iedereen een bepaalde rang bezitten, net als in Aldous Huxleys Brave New World. Iedereen zou tevreden zijn; afgunst zou tot het verleden behoren.

In de wereld die Huxley had geschetst, stonden Alfa’s als heersende elite boven aan de ladder, gevolgd door Bèta’s en Gamma’s. Domme werkkrachten werden als Epsilons geboren en bleven dat hun verdere leven.

Huxley had dit wereldbeeld gepresenteerd als een dystopie. Maar Victor herkende het als een utopie.

Hij had Huxley eens op een cocktailparty ontmoet. Hij vond hem een opdringerige, pedante vent die geobsedeerd werd door de groeiende rol van de wetenschap. Huxley zag de wetenschap als een groot gevaar, als een manier van denken die veel dogmatischer was dan welke godsdienst dan ook, als een stroming waardoor de mensheid haar menselijkheid zou verliezen. Victor vond dat Huxley van boekenwijsheid aan elkaar hing, iemand die zelf weinig had meegemaakt. Hij vond Huxley een saaie vent.

Maar desondanks had hij Huxleys angstige toekomstvisie als ideaalbeeld genomen. Hij zou de Alfa’s bijna naar zijn evenbeeld scheppen, zodat ze stimulerend gezelschap vormden en in staat waren zijn plannen uit te voeren nadat de mensheid was geliquideerd en de aarde de plek was geworden waar een ras van posthumane wezens grootse daden verrichtte, schepsels die als bijen in een bijenkorf zouden samenwerken.

Deze twee Epsilons, Oliver Jones en Byron Picou, gingen als twee goede werkbijen op pad en waren vastbesloten de taken te vervullen waarvoor ze waren ontworpen en gebouwd. Ze zouden het stoffelijk overschot van Allwine weghalen en het op een vuilnisbelt buiten de stad dumpen.

Die vuilnisbelt was eigendom van een leeg bedrijf dat in handen was van Victor. Bij het bedrijf werkten enkel mensen van het Nieuwe Ras. Regelmatig had hij een veilige dumpplek nodig om die interessante doch mislukte experimenten te begraven waar normale stervelingen geen weet van mochten hebben.

Onder de hoge bergen met afval lag een complete stad der doden. Als ze ooit tot fossielen versteenden en over een miljoen jaar door paleontologen werden opgegraven, zouden ze een mysterie vormen, wellicht een inspiratiebron voor menige nachtmerrie.

Hoewel er in de betrekkelijk kleine bijenkorf (tot nu toe niet meer dan tweeduizend exemplaren van het Nieuwe Ras) enkele problemen waren gerezen, konden die verholpen worden. Elke week boekte hij nieuwe wetenschappelijke vorderingen en voegde hij exemplaren toe aan zijn genadeloze leger. Nog even en hij zou de tanks in massaproductie kunnen nemen, zodat hij zijn schepsels niet per stuk in een laboratorium maar bij duizenden tegelijk kon produceren, in complexen die met recht ‘broed- en kweekcentrales’ genoemd konden worden.

Het hele proces verliep nu nog zeer moeizaam, maar uiteindelijk was het de moeite waard. De aarde was niet in één dag geschapen; hij kon het geduld opbrengen om de aarde te herscheppen.

Nu had hij dorst. Uit een koelkast in het laboratorium pakte hij een Pepsi. Er stond ook een schaal met chocoladekoekjes in de koelkast. Hij was dol op chocoladekoekjes. Hij nam er twee.

34

De deur van het flatje van Bobby Allwine was met politielint afgesloten. Carson trok het lint kapot. Dat was nauwelijks een overtreding te noemen, aangezien er in de flat helemaal geen misdrijf was gepleegd. Bovendien werkte ze zelf bij de politie.

Ze gebruikte een Lockaid-slotenontgrendelaar, een soort pistool dat alleen door de politie gebruikt mocht worden. Ze stak de dunne stang van het pistool in het slot, onder de pinnetjes, en haalde de trekker over. Ze moest dat drie keer herhalen voordat alle pinnetjes in de juiste stand stonden.

Het gebruik van het Lockaid-pistool was dubieuzer dan het verbreken van het politielint. Op het bureau hadden ze een aantal van die apparaten in bezit. Ze werden bij de reservewapens in het wapendepot bewaard. Steeds wanneer je toestemming had gekregen om zo’n ding te gebruiken, moest je met een ingevuld aanvraagformulier naar de dienstdoende wachtcommandant.

Geen enkele rechercheur mocht de hele tijd met een Lockaid-pistool op zak lopen. Vanwege een misverstand was Carson permanent in het bezit van zo’n ding gekomen. Het leek haar beter dat niet aan de grote klok te hangen.

Ze had het pistool nooit gebruikt om de rechten van wie dan ook te schenden, alleen in gevallen waarbij het gebruik ervan gewettigd was en er geen tijd was om eerst een formulier in te vullen. In dit geval werden de rechten van Bobby Allwine niet geschonden om de eenvoudige reden dat de man dood was.

Hoewel ze dol was op oude actiefilms, zag ze zichzelf niet als een vrouwelijke versie van Dirty Harry. Nog nooit had ze echt een regel gebroken, althans niet in een werkelijk belangrijke situatie.

Ze had de conciërge wakker kunnen maken en hem om een loper kunnen vragen. En het leek haar eigenlijk wel leuk om die botte kerel uit zijn slaap te halen. Maar ze kon zich nog heel goed voor de geest halen hoe die vent haar van top tot teen had opgenomen en met zijn tong over zijn lippen had gelikt. Nu Michael er niet bij was en de conciërge misschien flink wat wijn ophad, zou hij wellicht handtastelijk worden. Dan zou ze hem met een knietje in het kruis tot de orde moeten roepen. En daar zat dan misschien weer een arrestatie aan vast, terwijl ze alleen maar het inktzwarte interieur van Allwines flatje op zich in wilde laten werken.

Ze klikte de lamp aan het plafond aan, deed de deur achter zich dicht en legde het Lockaid-pistool op de grond.

Rond dit middernachtelijk uur bleek de zwarte kamer ondanks het lampje zo’n desoriënterende uitwerking op haar te hebben dat ze zich goed kon voorstellen hoe het moest zijn om als astronaut een ruimtewandeling te maken, met een kabel aan een shuttle vastgeketend, aan de nachtelijke kant van de aarde.

In de woonkamer stond een fauteuil van zwart vinyl. Omdat er verder geen meubelstukken in de kamer stonden, leek de fauteuil op een troon, geen troon voor een koning van een wereldrijk maar voor een zeer middelmatige demon.

Hoewel dit niet de plek was waar Allwine om het leven gebracht was, voelde Carson dat ze de Chirurg beter zou kunnen begrijpen wanneer ze de psychologie van dit slachtoffer kon doorgronden. Ze ging in zijn stoel zitten.

Harker had beweerd dat de zwarte kamers voortkwamen uit een doodsverlangen, en Carson moest toegeven dat die verklaring niet onlogisch klonk. Zoals een stilstaande klok ook wel eens de juiste tijd aangeeft, zo kon Harker ook wel eens gelijk hebben, hoewel nooit zo vaak als twee keer per etmaal.

Maar een sterk doodsverlangen kon niet alles verklaren, niet dit interieur en niet het gedrag van Allwine. Dit zwarte gat had ook iets met kracht te maken, zoals echte zwarte gaten in de verre uithoeken van het heelal, die zo’n grote zwaartekracht uitoefenen dat zelfs licht niet uit hun invloedssfeer kan ontsnappen.

Deze muren, deze plafonds, deze vloeren waren niet door iemand zwart geverfd omdat hij wanhopig was, want wanhoop leverde geen energie op en vormde nooit een bron van activiteit. Carson zag eerder een Allwine voor zich die deze muren uit blinde woede zwart verfde.

Als dat waar was, wat was dan de oorzaak van zijn woede geweest?

De armleuningen van de stoel waren breed en stevig bekleed. Met haar vingers voelde ze dat er veel inkervingen in het vinyl zaten.

Er prikte iets in haar rechterhandpalm. Uit de bekleding peuterde ze een vale halvemaanvormige vingernagel.

Toen ze nog eens beter keek, zag ze dat er tientallen halvemaanvormige inkervingen in de bekleding zaten.

De stoel en de kamer bezorgden haar ijskoude rillingen, alsof ze op een blok ijs in een koelcel zat.

Carson spreidde haar hand en boog haar vingers. Ze ontdekte dat er voor elke nagel een overeenkomstige kerf in het vinyl zat.

De stoelbekleding was van dik, sterk doch buigzaam vinyl gemaakt. Alleen als je enorm veel kracht zette, kon je er met je nagels een afdruk in maken.

Het leek haar niet meer dan logisch dat het vinyl niet uit wanhoop beschadigd was. Zelfs een emotie als heftige woede zou niet genoeg kracht hebben opgeroepen, tenzij Allwine onmenselijk sterk was geweest, zoals Jack Rogers had gezegd.

Ze kwam overeind en wreef haar handen aan haar spijkerbroek af. Ze voelde zich smerig.

In de slaapkamer deed ze het licht aan. Het schijnsel werd door de diepzwarte vlakken opgezogen.

Iemand had een van de zwarte luiken geopend. Het interieur van het flatje was zo luguber dat het vale neonlicht dat in de slaapkamer viel, geheel in tegenstrijd leek met Allwines koninkrijkje, alsof ze tot twee totaal verschillende universums behoorden.

Ze trok de la van het nachtkastje naast het bed open, en daar ontdekte ze Jezus. Zijn gezicht keek naar haar op vanonder een stapeltje foldertjes, en hij had Zijn hand geheven alsof Hij haar wilde zegenen.

Er lagen tientallen foldertjes in de la. Ze koos er vier uit en ontdekte dat het blaadjes waren die op begrafenissen aan de belangstellenden werden uitgereikt. Op elk blaadje stond een andere naam, maar ze waren alle afkomstig van het Fullbright Funeral Home.

Nancy Whistler, de bibliothecaresse die Allwine dood in de bibliotheek had aangetroffen, had gezegd dat hij vaak naar begrafenissen ging omdat hij daar tot rust kwam.

Ze bekeek de vier blaadjes en schoof het laatje dicht.

De geur van drop hing nog net zo zwaar als eerst in het vertrek. Carson kreeg het verontrustende idee dat iemand onlangs nog de zwarte kaarsen had laten branden die op de vensterbank stonden.

Ze liep naar de kaarsen, voelde aan het kaarsvet rondom de pit en verwachtte bijna dat het kaarsvet nog warm zou zijn. Maar nee. Koud en hard, alle kaarsen.

Toen ze door het raam naar buiten keek, kreeg ze een angstig gevoel, waar ze geen objectieve aanleiding voor kon verzinnen. Nachtelijk New Orleans was net zo rustig als altijd. Maar in haar paranoïde visie zag ze niet de vrolijke stad die ze kende, maar een onheilspellende metropool, een onherbergzaam oord vol onnatuurlijke plekken, beangstigende schaduwen en halfduistere hoekjes.

Toen ze iets in de weerspiegeling van het raam zag bewegen, richtte ze haar blik op het glasoppervlak. Achter haar stond een lange gestalte.

Haar hand gleed onder haar jasje. Ze legde haar hand op het 9mm-pistool dat in haar holster zat. Zonder het wapen te trekken, draaide ze zich om.

De indringer was lang en sterk en ging geheel gekleed in het zwart. Hij zou via de woonkamer of de badkamer de slaapkamer kunnen zijn binnengeslopen, maar ze had het gevoel dat hij dwars door de muur in het vertrek was gematerialiseerd.

Hij stond vijf meter van haar af; zijn gezicht bleef in het duister onzichtbaar. Zijn armen hingen langs zijn lichaam. Zijn handen leken zo groot als kolenschoppen.

‘Wie ben jij?’ vroeg ze. ‘Hoe ben je hier binnengekomen?’

‘Jij bent rechercheur O’Connor.’ Zijn basstem had een timbre en een resonantie die bij een willekeurig andere man zeer vertrouwenwekkend zou hebben geklonken, maar die ze nu als bedreigend ervoer. ‘Ik heb je op tv gezien.’

‘Wat doe je hier?’

‘Ik ga en sta waar ik wil. In de afgelopen tweehonderd jaar heb ik wel geleerd hoe ik een slot moet openmaken.’

Door die opmerking voelde Carson zich gedwongen haar wapen te trekken. Ze richtte haar loop naar de grond maar zei: ‘Dat is tegen de wet. Ga in het licht staan.’

Hij verroerde geen vin.

‘Geen domme dingen doen. Ga. In. Het. Licht. Staan.’

‘Dat probeer ik mijn hele leven al te doen,’ zei hij. Hij kwam twee stappen naar voren.

Ze was niet op zijn gezicht voorbereid. De linkerkant was niet onknap, maar met de rechterkant was op de een of andere manier iets mis. En wat er mis was, ging schuil achter een ingewikkelde tatoeage die deed denken aan een tatoeagepatroon van de Maori’s.

‘De man die hier woonde,’ zei de indringer, ‘was wanhopig. Ik herken de pijn die hij gehad moet hebben.’

Hoewel hij niet verder liep, was zijn gestalte dreigend. Met gemak zou hij in twee stappen bij haar kunnen komen. Daarom zei Carson: ‘Dichterbij hoeft niet.’

‘Hij was niet door God geschapen. En hij had geen ziel. Hij leed ontzettend.’

‘Heb je misschien ook een naam? Laat maar een identificatie zien, heel langzaam en heel voorzichtig.’

Hij gaf geen gevolg aan haar verzoek. ‘Bobby Allwine had geen vrije wil. In feite was hij een slaaf. Hij verlangde naar de dood, maar kon geen eind aan zijn eigen leven maken.’

Als deze vent gelijk had, had Harker het dus bij het rechte eind gehad. Elk scheermesje dat in de muur van de badkamer gedrukt zat, markeerde een mislukte poging tot zelfmoord.

‘We hebben,’ zei de indringer, ‘een ingebouwde blokkade tegen zelfmoord.’

‘We?’

‘Allwine zat ook vol woede. Hij wilde zijn schepper vermoorden. Maar we zijn ook dusdanig geprogrammeerd dat we geen vinger naar hem kunnen uitsteken. Lang geleden heb ik dat namelijk eens geprobeerd. Hij heeft me toen bijna vermoord.’

In elke stad lopen gestoorde types rond, en Carson dacht altijd dat ze dergelijke mensen wel kon herkennen, maar deze vent was van een heel ander slag dan de gekken die ze tot nu toe was tegengekomen. Hij straalde een verontrustende intensiteit uit.

‘Ik wilde naar zijn huis toe om hem van een afstandje in de gaten te houden. Maar als hij me had gezien, zou hij me alsnog vermoord hebben. Daarom ben ik hiernaartoe gekomen. Ik raakte in de zaak geïnteresseerd vanwege het hart dat verwijderd was. Ik ben deels opgebouwd uit zulke gestolen organen.’

Deze enorme gestalte hoefde niet per se de Chirurg te zijn, maar feit was wel dat iemand als hij de stad er nu niet bepaald veiliger op maakte.

Ze zei: ‘Klinkt niet logisch. Ga op je knieën zitten, met je armen gespreid.’ Ze dacht dat ze een lichtflits achter zijn ogen zag, maar dat moest verbeelding zijn geweest.

Hij zei: ‘Ik buig voor geen mens.’

35

Ik buig voor geen mens. Nooit eerder had een verdachte zich op zo’n poëtische wijze uitgedrukt.

Ze was zo gespannen als een veertje en schuifelde bij het raam weg omdat ze het gevoel had zonder rugdekking een gemakkelijke prooi te zijn. Ze zei: ‘Het was geen vraag, hoor.’ Ze pakte het pistool met beide handen beet en richtte het wapen op hem.

‘Wil je me in mijn hart schieten?’ vroeg hij. ‘Dan heb je twee kogels nodig.’

Allwine die op de autopsietafel lag. Borstkas geopend. Bloedvatenstelsel voor twee harten.

‘Toen ik hier kwam, dacht ik dat Allwine onschuldig was,’ zei hij. ‘Ik dacht dat hij opengereten was omdat zijn hart nodig was voor... voor weer zo’n experiment. Maar zo simpel ligt het niet.’

Hij kwam in beweging, en heel even dacht ze dat hij op haar afkwam. Snel zei ze: ‘Geen domme dingen doen.’

Maar hij liep langs haar naar het raam. ‘Elke stad heeft zo z’n geheimen, maar het geheim van deze stad is afschuwelijk. Waar jij naar op zoek moet, is geen gestoorde moordenaar. Jouw werkelijke vijand is zijn schepper. Wat toevallig ook mijn schepper is.’

Nu pas snapte ze zijn impliciete opmerking dat hij twee harten had, en ze vroeg: ‘Wat bedoel je met dat ik twee kogels nodig heb?’

‘Hij bedient zich tegenwoordig van zeer geavanceerde technieken. Maar mij heeft hij nog geschapen door op een gevangeniskerkhof een aantal lijken te combineren.’

Toen hij zich bij het raam omdraaide en Carson aankeek, zag ze weer die nauwelijks waarneembare lichtflits in zijn ogen.

‘Mijn ene hart is afkomstig van een gestoorde pyromaan,’ zei hij. ‘Mijn andere hart komt van een kindermoordenaar.’

Ze hadden nu van positie gewisseld. Hij stond met zijn rug naar het raam, en zij met haar rug naar de badkamer. Plotseling vroeg ze zich af of hij in zijn eentje gekomen was. Ze draaide zich iets van hem af zodat ze hem in de gaten kon houden maar tegelijkertijd de badkamerdeur in het vizier kreeg. Maar nu kon ze de deur naar de woonkamer niet meer in de gaten houden. Ze merkte dat ze zich niet van alle richtingen tegen een aanval kon verdedigen.

‘Mijn handen zijn afkomstig van een wurgmoordenaar,’ zei hij. ‘Mijn ogen van een man die met een bijl mensen heeft vermoord. Mijn levenskracht komt van een bliksemschicht. Een vreemde storm heeft me krachten gegeven die Victor niet heeft voorzien. Om maar eens iets te noemen...’

Hij kwam zo snel in actie dat ze niet wist hoe hij het deed. Het ene moment stond hij nog bij het raam en het andere moment pal voor haar.

Nooit eerder sinds ze van de politieacademie was gekomen, had iemand haar zo overdonderd. Terwijl hij voor haar neus leek te materialiseren, ontfutselde hij haar het pistool. Een schot klonk, een raam sprong aan diggelen. En daarna flitste hij weer langs haar, stond achter haar.

Althans, ze dacht dat hij achter haar stond, maar toen ze zich omdraaide, leek hij in het niets te zijn opgelost.

Het was weliswaar lastig hem te zien, in zijn zwarte kleren tegen een zwarte achtergrond, maar toch kon hij niet zomaar verdwijnen. Hij was veel te groot om als een kameleon een te worden met de zwarte muren.

Zijn stem klonk vanuit de richting van het raam: ‘Ik ben niet langer het monster.’ Maar toen ze zich in die richting omdraaide, was hij nergens te bekennen.

Weer sprak hij, deze keer vanuit de richting van de woonkamer. ‘Ik ben alle hoop die je hebt.’ Maar toen ze zich nogmaals omdraaide, merkte ze dat ze nog steeds de enige in de kamer was.

Ze keek in de woonkamer, maar ook daar was hij niet te zien, hoewel ze daar wel haar pistool vond. Het wapen lag op de grond, naast het Lockaid-pistool, dat ze daar had neergelegd.

De voordeur stond open.

Ze merkte dat haar hart als een bezetene tekeerging. Ze haalde het magazijn uit het pistool. Ze zag dat het wapen geladen was, maar dat er één kogel miste.

Ze klikte het magazijn weer in het wapen en keek of er niemand bij de deur stond. Ze bewoog zich in gebogen houding voort, met het wapen in de aanslag. De hal bleek verlaten. Ze hield haar adem in maar hoorde niemand de trap afhollen. Totale stilte.

Gezien het feit dat er een schot was gelost, mocht ze ervan uitgaan dat er achter de deur tegenover haar in de hal iemand door het kijkgaatje naar haar stond te loeren.

Ze liep weer terug de zwarte woning binnen, graaide het Lockaid-pistool van de vloer en trok de deur achter zich dicht. Ze liep naar beneden. Toen ze op de begane grond gekomen was, realiseerde ze zich dat ze de lichten in het flatje niet had uitgedaan. Nou, ze konden de pot op. Allwine was zo dood dat hij zich geen zorgen meer zou maken om zijn elektriciteitsrekening.

36

In een hoek van het laboratorium lag Randal Zes met gespreide armen als een jezusfiguur vastgebonden op een bolvormige constructie die leek op zo’n fitnessapparaat waarmee iemand langs een roterende as kon worden rondgedraaid om alle spieren gelijk te belasten. Maar dit was geen fitnesssessie.

Randal kon het apparaat niet in beweging zetten; het apparaat zou hem in beweging zetten, en niet om spieren te trainen. Van top tot teen, tot aan de vingertoppen van beide handen toe, lag hij vastgebonden in een nauwkeurig van tevoren vastgestelde positie.

Een rubberen ring in zijn mond moest voorkomen dat hij op zijn tong beet als hij last van stuiptrekkingen kreeg. Door een riem die om zijn kin gebonden was, kon hij zijn mond niet opendoen, zodat hij de rubberen ring niet per ongeluk kon doorslikken.

Door deze voorzorgsmaatregelen zouden zijn kreten ook gesmoord worden.

Het gebouw van Handen der Barmhartigheid was geluiddicht gemaakt, zodat er geen enkel geluid door de muren kon ontsnappen. Als wetenschapspionier kon Victor niet voorzichtig genoeg zijn.

En daarom...

De hersenen kunnen niet functioneren zonder elektrische stroompjes. Deze elektrische activiteiten kunnen met een eeg-scan worden gemeten.

Toen Randal Zes nog buiten bewustzijn in de creatietank zat, had Victor heel veel algemene kennis in zijn hersenen gedownload. Daarna had hij in Randals hersenen elektrische patronen gecreëerd die overeenkwamen met degene die hij had aangetroffen bij de autisten die hij had bestudeerd. Hij hoopte dat Randal op deze manier als achttienjarige ‘geboren’ werd met een zwaar autistische aandoening. Die hoop was werkelijkheid geworden.

Toen Victor van Randal een autist had gemaakt, had hij met behulp van diverse technieken geprobeerd de normale hersenfuncties te herstellen, maar tot nu toe was hij daar nog niet in geslaagd.

Bij die experimenten zocht Victor niet in de eerste plaats naar een manier om autisme te genezen, want daar was hij totaal niet in geïnteresseerd. Dat was hooguit handig voor de winst als hij het op de markt kon brengen. Hij voerde deze experimenten uit omdat hij autisme naar believen wilde kunnen opleggen of opheffen. Zo zou hij uiteindelijk misschien verschillende gradaties bij zijn creaties kunnen bewerkstelligen. Dat zou dan weer van grote economische en sociale waarde kunnen zijn.

Stel je toch eens voor: een fabrieksarbeider die op een te lage productiviteit blijft steken omdat zijn werk zo saai is. Door selectief autisme kan de fabrieksarbeider zich helemaal op zijn werk gooien doordat hij er geheel door geobsedeerd raakt. Op deze manier zou hij net zo productief maar veel goedkoper dan een robot zijn.

In de ideale maatschappij die Victor voor ogen stond, zouden Epsilons van het laagste niveau weinig meer zijn dan machines van vlees. Ze zouden tijdbesparend werken omdat ze zich niet onledig hielden met het kletsen met hun collega’s.

Nu haalde hij de schakelaar over die de bolvormige constructie in beweging zette waar Randal Zes op vastgebonden lag. Het apparaat begon te roteren, drie omwentelingen rond de ene as, vijf om de andere, zeven om een derde, aanvankelijk langzaam maar daarna steeds sneller.

Aan de muur erachter hing een hogeresolutieplasmascherm van twee bij twee meter. Op een kleurige ultrasone monitor was te zien hoe het bloed door Randals hersenen en bloedvaten stroomde, en ook werd zichtbaar hoe de cerebrospinale vloeistof zich tussen de hersenvliezen en in de hersenstam verplaatste.

Victor wilde de cerebrale vloeistof blootstellen aan onnatuurlijke omstandigheden zoals extreme centrifugale en centripetale krachten, in de hoop de autistische hersenactiviteiten van Randal om te buigen naar een normaal patroon.

De machine tolde steeds sneller om de assen. Het studieobject begon te kreunen en uitte woordeloze protesten die overgingen in angstige kreten. Zijn gegil zou heel vervelend zijn geweest als hij niet een ring in zijn mond had gehad en zijn kin niet met een riem zou zijn vastgebonden.

Victor hoopte op een doorbraak voordat de jongen aan zijn experimenten zou bezwijken. Als hij helemaal overnieuw moest beginnen met Randal Zeven, zou er heel veel tijd verkwist zijn.

Soms beet Randal zo hard en zo lang op de rubberen ring dat zijn tanden in het materiaal zonken, en na afloop moest het rubber dan in stukjes tussen zijn verkrampte kaken worden weggesneden. Zo te horen was dit ook weer een van die keren.

37

Een hekje met witte paaltjes die met schelpjes waren versierd. Op het hek zelf was een eenhoorn aangebracht.

Carson liep over een paadje dat was geplaveid met natuursteen waar stukjes mica in zaten die toverachtig oplichtten in het maanlicht. Mos dat tussen de tegels groeide, dempte haar voetstappen. De zware geur van de bloeiende magnolia hing bijna tastbaar in de lucht.

Naast de ramen van het sprookjesachtige bungalowtje hingen blauwe luiken waar sterren en halvemaantjes in uitgesneden waren.

Naast en boven de voordeur groeide een klimplant met grote bladeren en trompetvormige paarse bloemen.

Kathleen Burke, die in deze kleine creatieve oase woonde, was forensisch psychiater. In haar werk moest ze het hebben van logisch denken en koel redeneren, maar in haar privéleven stond ze zichzelf een zekere mate van escapisme toe.

Het was drie uur in de nacht; er scheen geen licht door de ramen.

Carson drukte op de bel en klopte meteen daarna op de deur. Binnen verscheen een zacht schijnsel, en sneller dan Carson had verwacht, deed Kathy de deur open. ‘Carson, wat is er? Is er iets gebeurd?’

‘Het is augustus, en het is nu al halloween. We moeten praten.’

‘Meid, als jij een kat was, stond je nu met een hoge rug en een dikke staart voor me.’

‘Je hebt nog geluk dat het me niet dun door de broek loopt.’

‘Ach, wat druk je je weer elegant uit. Misschien ben je net iets te lang met Michael op stap geweest. Kom binnen. Ik heb net koffie gezet.’

Carson betrad het huis en zei: ‘Ik zag helemaal geen licht branden.’

‘Ik zat achter, in de keuken,’ zei Kathy terwijl ze Carson voorging.

Het was een aantrekkelijke vrouw die achter in de dertig was. Ze had een melassekleurige huid en Aziatische ogen. Ze droeg een rode pyjama met versierde mouwen, waardoor haar exotische voorkomen nog versterkt werd.

Op de keukentafel stond een dampende kop koffie. Daarnaast lag een roman. Op de omslag stond een vrouw in een fantasiepakje die op een vliegende draak zat.

‘Ga je altijd om drie uur ’s nachts zitten lezen?’ vroeg Carson.

‘Kon niet slapen.’

Carson was te gespannen om te gaan zitten. Ze drentelde onrustig heen en weer. ‘Hier woon je toch, Kathy? Dit is toch niet waar je werkt, hè? Dat klopt toch?’

Kathy schonk koffie in en vroeg: ‘Wat is er gebeurd? Waarom ben je zo gestrest?’

‘Hier ga je toch niet de psychiater uithangen, hè? Hier ben je gewoon een vriendin. Ja toch?’

Kathy zette een tweede kop koffie op de tafel, ging zitten en zei: ‘Ik ben altijd je vriendin, Carson. Hier, daar, overal.’

Carson bleef staan, nog steeds te gespannen om te gaan zitten. ‘Wat ik je hier ga vertellen, komt niet in mijn dossier te staan, toch?’

‘Tenzij je iemand hebt vermoord. Heb je iemand vermoord?’

‘Vanavond toevallig niet.’

‘Dan zou ik zeggen: kom maar op met je verhaal. Want zo werk je me alleen maar op mijn zenuwen.’

Carson schoof een stoel naar achteren en ging zitten. Ze bracht een hand in de richting van de kop koffie, aarzelde, maar pakte de kop toch niet. Haar hand trilde. Ze balde haar hand tot een krampachtige vuist. Deed haar hand weer open. De hand begon weer te trillen.

‘Heb je ooit een spook gezien, Kathy?’

‘Ik ben wel eens mee geweest op zo’n spooktocht door de stad, en ik ben ’s avonds wel eens naar de grafkelder van Marie Laveau geweest. Telt dat ook?’

Carson omklemde het oortje van de kop met haar vingers, keek naar haar witte knokkels en zei: ‘Ik meen het. Ik heb het over dingen waar je met je verstand niet bij kunt. Spoken, ufo’s, Big Foot...’ Ze keek Kathy aan. ‘Kijk me niet zo aan.’

‘Hoe?’

‘Met zo’n psychiatersblik.’

‘Doe niet zo verdedigend.’ Kathy tikte op het boek met de draak op de omslag. ‘Ik ben hier degene die drie fantasyboeken per week leest en het jammer vindt dat ze niet in die wereld kan leven.’

Carson blies in haar koffie, nam voorzichtig een slokje en daarna een flinke teug. ‘Dit kan ik wel gebruiken. Heb nog niet geslapen. Vannacht doe ik toch geen oog dicht.’

Kathy wachtte met beroepsmatig geduld.

Na een ogenblikje zei Carson: ‘Iedereen heeft het altijd over het onbekende, over het mysterie van het leven, maar ik heb er nooit een greintje mysterie in kunnen ontdekken.’

‘Een greintje mysterie?’

‘Een beetje, een stukje, hoe noem je dat. Ik wil zo graag wat mysterie in mijn leven. Wie niet? Mystiek, de zin van het leven. Maar ik kom altijd weer op logica uit.’

‘Tot nu toe, misschien. Vertel me eens over dat spook.’

‘Die vent was geen spook. Maar wat hij wel was, weet ik niet. Ik heb net een uur of nog langer rondgereden, en ondertussen heb ik steeds geprobeerd te begrijpen wat er gebeurd is.’

‘Zeg me eerst maar eens waar het gebeurd is.’

‘Ik was in het flatje van Bobby Allwine...’

Kathy boog zich geïnteresseerd naar Carson toe en zei: ‘Het meest recente slachtoffer van de Chirurg. Ik ben bezig een profiel van de moordenaar op te stellen. Lastig om greep op hem te krijgen. Psychotisch maar beheerst. Geen duidelijk aanwijsbare seksuele component. Tot nu toe heeft hij weinig forensische sporen op de plaatsen delict achtergelaten. Geen vingerafdrukken. De doorsnee psychopaat gaat meestal niet zo voorzichtig te werk.’

Kathy leek zich ineens te realiseren dat ze het gesprek naar zich toe had getrokken. Enigszins gelaten liet ze zich op haar stoel terugvallen. ‘Sorry, Carson. We hadden het over jouw spook.’

Naar alle waarschijnlijkheid kon Kathy Burke haar forensische werk los zien van haar vriendschap met Carson, maar toch was het moeilijk voor haar om de pet van psychiater af te zetten en enkel als vriendin aan te horen wat Carson haar te vertellen had.

Een reus met een vreemd vervormd gezicht die beweerde opgebouwd te zijn uit lichaamsdelen van criminelen. Een vent die beweerde door een bliksemschicht tot leven te zijn gewekt, iemand die zich zo snel kon verplaatsen dat je het bijna niet met je ogen kon volgen, zo onmenselijk snel dat hij wel over bovennatuurlijke krachten moest beschikken, en daarom was het misschien wel waar wat hij zei...

‘Hallo? Die geest van jou?’

Zwijgend nam Carson nog een slok van haar koffie.

‘En dat was het dan?’ vroeg Kathy. ‘Me even lekker maken en dan einde verhaal?’

‘Ik voel me een beetje schuldig.’

‘Mooi. Want ik had me verheugd op een smeuïg griezelverhaal.’

‘Als ik je dit als vriendin vertel, breng ik je beroepshalve in de problemen. Dan moet je me rapporteren en dan moet er een onderzoek komen omdat er geschoten is.’

Kathy keek haar fronsend aan. ‘Heb je geschoten? Hoe ernstig is dit allemaal, Carson?’

‘Er zijn geen dooien gevallen. Ik heb hem niet eens geraakt, volgens mij.’

‘Vertel het hele verhaal maar. Ik zal je niet aangeven.’

Carson keek haar met een warme glimlach aan. ‘Toch wel. Je zou gewoon doen wat je moest doen en me aangeven. En dan zou je me naar de psychiater sturen.’

‘Ik ben niet zo rechtdoorzee als je misschien denkt.’

‘Jawel, dat ben je wel,’ zei Carson. ‘Dat is juist een van de redenen waarom ik zo op je gesteld ben.’

Kathy zuchtte. ‘Ik zit hier klaar om een kampvuurverhaal aan te horen, en nou krabbel jij terug. Wat doen we nu?’

‘We kunnen een vroeg ontbijtje gaan klaarmaken,’ stelde Carson voor. ‘Als je hier in elfjesland tenminste echt eten in huis hebt.’

‘Eieren, spek, worstjes, opgebakken aardappeltjes, broodjes.’

‘Doe de hele mikmak maar.’

‘Dan word je veel te dik.’

‘Welnee. Voor die tijd ben ik allang de pijp uit,’ zei Carson, en ze geloofde het bijna ook nog.

38

Roy Pribeaux stond graag voor zonsopgang op om aan zijn lichaam te werken. Behalve wanneer het de vorige avond laat was geworden omdat hij iemand had vermoord.

Niets was zo heerlijk als lekker in bed blijven liggen in de wetenschap dat er weer een stukje aan de ideale vrouw was toegevoegd, een stukje dat keurig ingepakt in de vrieskist was opgeslagen. Het was heerlijk om iets wezenlijks gedaan te hebben, een mooie prestatie waar je trots op kon zijn, waardoor je het gevoel had een uurtje extra te mogen blijven liggen.

Het in zijn bezit krijgen van de ogen van Candace en het veiligstellen ervan had minder tijd in beslag genomen dan hij op andere strooptochten soms nodig had gehad, maar toch zou hij nog langer blijven liggen als hij niet de energie door zich heen voelde stromen vanwege het feit dat zijn verzameling nu compleet was. De perfecte ogen waren het laatste item op de lijst geweest.

Hij had diep maar kort geslapen, een paar uurtjes maar, en had hartstochtelijk gedroomd. Met een uitgerust gevoel sprong hij uit bed en voelde zich klaar voor de dag die voor hem lag.

In een hoek van de kamer stonden een paar super-de-luxe fitnessapparaten. In korte broek en mouwloos T-shirt doorliep hij een circuit van apparaten waardoor elke spiergroep in zijn lijf werd geactiveerd, in een geleidelijke opbouw die uiteindelijk uitmondde in oefeningen waarbij zijn maximale spierkracht werd aangesproken. Vervolgens werkte hij zich op de loopband en de skitrainer in het zweet.

Zijn ochtenddouche nam altijd een tijdje in beslag. Hij wreef zich met twee verschillende soorten zeep in. Eerst gebruikte hij een luffaspons met zeep tegen huidschilfers, en daarna een zacht washandje met een vochtinbrengende zeep. Om zijn haar zo schoon en gezond mogelijk te houden, gebruikte hij twee natuurlijke shampoos, gevolgd door een crèmeconditioner, die hij uitspoelde na precies dertig seconden.

De zon kwam op toen hij zich van zijn hals tot aan zijn voetzolen insmeerde met een huidverzorgende lotion. Hij sloeg geen centimetertje van zijn buitengewoon goed onderhouden lichaam over en gebruikte een spons aan een lange steel om ook alle plekken op zijn rug te kunnen bereiken. Deze lotion was niet enkel vochtinbrengend maar ook verjongend en verzachtend en was verrijkt met vitamines die de vorming van vrije radicalen tegenging. Zijn voetzolen sloeg hij nooit over, want anders zou hij zich gevoeld hebben als een onsterfelijk wezen dat zich op de voeten van een stervende voortbewoog. De gedachte alleen al deed hem griezelen.

Nadat hij het gebruikelijke scala aan voedende stoffen op zijn gezicht had gesmeerd, waaronder een crème die gemaakt was van apenembryo’s, bekeek Roy zichzelf met grote voldoening in de spiegel.

De laatste jaren was het hem gelukt het verouderingsproces tot stilstand te brengen. En een tijdje geleden was hij er zelfs in geslaagd de gevolgen van de tijd terug te draaien. Elke week zag hij er een beetje jonger uit.

Anderen maakten zichzelf wijs dat ze de jaren terug konden draaien, maar Roy wist dat hij echt succes had geboekt. Hij had de meest effectieve combinatie gevonden van lichaamsbeweging, eten, voedingssupplementen, crèmes en meditatie.

De laatste stof die hij had ontdekt, was gezuiverde lammetjesurine uit Nieuw-Zeeland. Hij dronk elke dag 1 deciliter van het vocht. Met een schijfje citroen.

Dat hij in staat was gebleken de tijd terug te draaien, was uiteraard prachtig, maar hij was zich ervan bewust dat hij de zaak niet te ver door moest voeren. Als hij zichzelf kon omtoveren tot een eenentwintigjarige en de komende honderd jaar zo kon blijven, was dat natuurlijk prima. Maar als hij zich liet meeslepen door het succes van zijn behandeling en uiteindelijk twaalf jaar werd, was dat minder wenselijk.

Hij had zijn kindertijd en zijn jeugd niet als een plezierige periode ervaren. Als hij weer in die tijd terechtkwam, ook al was het alleen maar qua uiterlijk, zou dat een helse ervaring zijn.

Toen Roy zich had aangekleed, liep hij naar de keuken en slikte hij eerst vierentwintig capsules met voedingssupplementen voordat hij zich aan het ontbijt zette. Ineens realiseerde hij zich dat zijn leven nu in feite geen doel meer had. De laatste twee jaar had hij zich beziggehouden met het verzamelen van de anatomische componenten voor de perfecte vrouw, eerst op tal van plekken die ver van New Orleans lagen, en de laatste tijd met bijzonder veel ijver hier in zijn eigen buurt. Maar nu hij Candace binnen had, had hij alles. Handen, voeten, lippen, neus, haar, borsten, ogen, en ga zo maar door. Hij had niets overgeslagen.

En nu?

Tot zijn eigen ontsteltenis realiseerde hij zich dat hij nooit bedacht had hoe het nu verder moest. Omdat hij niet hoefde te werken, had hij zeeën van tijd. En omdat hij onsterfelijk was, had hij de eeuwigheid tot zijn beschikking. Deze gedachte verontrustte hem ineens.

Langzaam kwam hij tot het inzicht dat hij er de laatste jaren tijdens zijn strooptocht eigenlijk van uit was gegaan dat er automatisch een echte vrouw met de perfecte kenmerken en eigenschappen in zijn leven zou verschijnen als hij zijn verzameling eenmaal compleet had en de vrieskist vol lag met losse stukjes die gezamenlijk de prachtigste vrouw ter wereld zouden vormen.

Eigenlijk was hij steeds bezig geweest met een soort voodootocht die uiteindelijk moest leiden tot zijn romantische bestemming.

Misschien werkte de magie wel. Misschien zou hij vanmiddag, wanneer hij door het Quarter liep, oog in oog komen te staan met haar oogverblindende, betoverend mooie evenbeeld.

Maar als de dagen voorbijgingen zonder dat hij haar tegenkwam, dagen en weken en maanden achtereen... Wat dan? Hij verlangde ernaar zijn perfectie te delen met een vrouw die in dat opzicht zijn gelijke was. Tot dat moment zou zijn leven leeg zijn, zonder doel.

Die gedachte maakte hem onrustig. Hij probeerde het gevoel van zich af te zetten door te gaan ontbijten.

Terwijl hij aan het eten was, raakte hij gefascineerd door zijn handen. Het waren meer dan gewoon maar mooie mannenhanden; ze straalden een en al schoonheid uit.

O, maar tot hij zijn godin had gevonden, niet in stukjes maar als geheel, in leven, zonder minpunt of gebrek, zouden zijn smetteloze handen niet in staat zijn de perfectie te strelen die hun erotische bestemming vormde.

Zijn onrust groeide.

39

Toen de dag aanbrak en de opgaande zon nog te laag stond om het glas-in-lood in vuur en vlam te zetten, was het in de kerk van Our Lady of Sorrows nog donker. Het enige schijnsel was afkomstig van het kruis, dat al verlicht was, en van de votiefkaarsen die in robijnrode glaasjes stonden.

Door de vochtigheid en de hitte die al op dit vroege uur merkbaar was, hing er een zware mengeling van wierook, talk en citroenwas in de lucht. Toen Victor deze melange inademde, ging hij ervan uit dat hij deze geuren de rest van de dag door elke porie weer zou uitzweten.

Zijn voetstappen op de marmeren vloer echoden door de hoge gewelven. Hij hield van dit heldere, koele geluid. In zijn fantasie verkondigden zijn voetstappen de waarheid in deze weeïge kerkruimte.

De eerste mis zou pas over een halfuur plaatsvinden, en de enige persoon die ook in de kerk aanwezig was, was Patrick Duchaine. Hij zat in een houten kerkbank vooraan te wachten, zoals hem was opgedragen.

Toen de man zenuwachtig overeind kwam, zei Victor: ‘Blijf zitten, blijf zitten.’ Niet op de toon waarop hij iemand van verdere beleefdheidsvormen ontlastte maar meer op een manier waarop hij een ongehoorzame hond zou toespreken.

Patrick was zestig. Hij had wit haar, een ernstig opa-achtig gezicht en ogen die vochtig waren door zijn voortdurende betrokkenheid met de wereld. Alleen zijn voorkomen al wekte het vertrouwen en de genegenheid van zijn parochianen op. Voeg aan dit voorkomen een milde, zangerige stem toe. Een warme, soepele lach. Bovendien bezat hij de waarachtige nederigheid van iemand die zich zeer goed bewust was van zijn plaats in het grote geheel.

Pastoor Duchaine was het toonbeeld van de integere priester aan wie de gelovigen hun hart toevertrouwden. En aan wie ze zonder enige aarzeling hun zonden opbiechtten.

In een stad met veel katholieken, al dan niet kerkgaand, leek het Victor handig iemand van zijn eigen mensen een leidende post binnen een parochie te laten bekleden waar een aantal prominente burgers ter biecht ging.

Patrick Duchaine was een van de weinigen van het Nieuwe Ras die uit het DNA van een bestaand menselijk wezen waren gekloond en niet helemaal door Victor vanaf de grond waren opgebouwd. In fysiologisch opzicht was Patrick Duchaine een verbeterde versie van de mens, maar zo op het oog was hij gewoon iemand die uit de samensmelting van een man en een vrouw was ontstaan.

De echte pastoor Duchaine had ooit eens bloed gegeven aan het Rode Kruis en had toen zonder medeweten het materiaal afgestaan waarmee hij gedupliceerd kon worden. Tegenwoordig lag hij onder tonnen huisvuil weg te rotten, diep begraven onder de vuilnisbelt, terwijl zijn dubbelganger zich over de zieltjes van Our Lady of Sorrows ontfermde.

Het vervangen van echte mensen door replica’s bracht risico’s met zich mee die Victor liever wilde vermijden. Hoewel het duplicaat qua uiterlijk en stem en manier van doen niet van het origineel te onderscheiden was, konden de herinneringen van de oorspronkelijke pastoor niet op hem worden overgebracht.

De meest intieme vrienden en familieleden van het vervangen individu zouden wel merken dat er verschillende hiaten zaten in zijn kennis van zijn eigen leven en zijn relaties. Het kwam misschien niet meteen bij hen op om te denken dat hij een oplichter was; ze zouden veeleer vermoeden dat hij leed aan een of andere kwaal, en ze zouden hem dan ongetwijfeld adviseren medische hulp te zoeken. Maar vanuit die bezorgdheid zouden ze hem goed in de gaten houden en hem niet voor de volle honderd procent vertrouwen. Daardoor zou hij niet meer ongezien in de maatschappij op kunnen gaan om zijn werk te doen in dienst van het Nieuwe Ras.

De echte pastoor was uiteraard niet getrouwd geweest en had geen kinderen gehad. Zijn ouders waren al overleden, net als de enige broer die hij had gehad. Met veel vrienden en parochianen had hij zeer hechte vriendschappen onderhouden, maar van zijn naaste familie was er niemand meer over die zou merken dat hij zich bepaalde dingen niet meer kon herinneren.

Victor had deze nieuwe pastoor Duchaine uit bloed opgekweekt, nog voor de echte pastoor Duchaine was overleden, een truc die ingewikkelder was dan die welke de man uit Galilea bij Lazarus had uitgehaald.

Victor ging naast de priester in de kerkbank zitten en zei: ‘Slaap je goed? Droom je ook?’

‘Niet zo vaak, meneer. Soms... een nachtmerrie over Handen der Barmhartigheid. Maar ik kan me de details dan nooit meer voor de geest halen.’

‘Dat kan ook niet. Dat is mijn geschenk aan jou: dat je je niets meer van je geboorte kunt herinneren. Patrick, ik heb je hulp nodig.’

‘Zegt u het maar.’

‘Een van mijn mensen verkeert in een ernstige geestelijke crisis. Ik weet niet wie het is. Hij heeft me opgebeld, maar hij durft niet naar me toe te komen.’

‘Misschien... is het geen kwestie van durf, meneer,’ zei de priester, ‘maar schaamte. Misschien schaamt hij zich omdat hij u heeft teleurgesteld.’

Die opmerking had Victor niet verwacht. ‘Hoe kun je dat nu zeggen, Patrick? Het Nieuwe Ras is niet in staat tot gevoelens van schaamte.’ Erika was de enige die schaamte kende; Victor had haar zo geprogrammeerd omdat hij het erotischer vond als ze zich voor bepaalde dingen geneerde. ‘Schaamte,’ zei hij tegen Patrick, ‘is geen deugd. Het is een zwakte. In de natuur heeft schaamte geen nut. Wij heersen over de natuur en staan erboven.’

De priester ontweek Victors blik. ‘Ja, meneer, natuurlijk. Wat ik eigenlijk bedoelde te zeggen was... dat hij het misschien jammer vindt dat hij niet aan uw verwachtingen heeft kunnen voldoen.’

Misschien moest de priester in de gaten gehouden worden of misschien wel een dagje ter observatie in het lab worden opgenomen.

‘Kijk goed rond in de stad, Patrick. Geef het door aan mijn mensen. Misschien hebben ze iemand van hun eigen soort gezien die zich vreemd gedroeg. Ik geef deze taak in handen van jou en nog een paar mensen op belangrijke posten, en ik ga ervan uit dat jij wél aan mijn verwachtingen kunt voldoen.’

‘Zeker, meneer.’

‘Als je hem hebt gevonden en hij probeert ervandoor te gaan, moet je hem doden. Je weet hoe dat moet bij iemand van je eigen soort.’

‘Zeker, meneer.’

‘Doe wel voorzichtig. Hij heeft al een van jullie vermoord,’ onthulde Victor.

Verbaasd keek de priester hem aan.

‘Ik zou hem het liefst levend in handen willen krijgen,’ ging Victor verder. ‘Maar in elk geval heb ik zijn lichaam nodig. Om te bestuderen. Breng hem maar naar Handen der Barmhartigheid.’

Ze zaten zo dicht bij het rek met votiefkaarsjes dat het gezicht van Patrick door de vlammetjes in een flakkerende oranjerode gloed werd gezet. Er kwam een vraag bij Victor op. ‘Vraag je je wel eens af of je verdoemd bent?’

‘Nee, meneer,’ antwoordde de priester na een lichte aarzeling. ‘Hel en hemel bestaan niet. Het leven dat we nu leiden is het enige leven dat er is.’

‘Precies. Je geest is dusdanig ontworpen dat er voor bijgeloof geen plek is.’ Victor kwam overeind. ‘Moge God je genadig zijn, Patrick.’ Toen de priester hem met grote ogen aankeek, zei Victor met een glimlach: ‘Dat was natuurlijk een grapje.’

40

Toen Michael door Carson van huis werd opgehaald en hij bij haar in de auto was gestapt, nam hij haar van top tot teen op en zei: ‘Die kleren had je gisteren ook al aan.’

‘Wat zijn we ineens modebewust.’

‘Je ziet er zo... verkreukeld uit.’

Terwijl ze wegreed, zei ze: ‘Verkreukeld? Schei toch uit. Ik zie eruit als een koeienvlaai op een molshoop, zul je bedoelen.’

‘Ben je niet naar bed geweest?’

‘Misschien hoef ik nooit meer naar bed.’

‘Als je al vierentwintig uur lang zonder slaap rondloopt, moet je niet achter het stuur gaan zitten,’ vond hij.

‘Maak je maar geen zorgen, mam.’ Ze pakte een grote Starbucks-beker die ze tussen haar benen had geklemd en dronk wat koffie door een rietje. ‘Ik sta zo strak van de cafeïne dat ik de reflexen van een slang heb.’

‘Hebben slangen dan snelle reflexen?’

‘Wil je het eens in de praktijk uitproberen?’

‘Tjonge, jij bent vandaag inderdaad ontzettend gestrest, zeg. Hoe komt dat?’

‘Ik heb een spook gezien. Ben ik hartstikke van geschrokken.’

‘Vertel.’

Wat ze niet aan Kathy Burke had durven vertellen, kon ze wel aan Michael kwijt. Bij de politie was je partner meer dan een goede vriend. Als het goed was, tenminste. Want partners moesten elke dag blindelings op elkaar kunnen vertrouwen; je leven hing er soms van af. Als je niet alles met je partner kon delen, moest je zorgen bij iemand anders ingedeeld te worden.

Toch aarzelde ze even voor ze zei: ‘Het was net of hij zo uit de muur de kamer inliep en ook weer door de muur naar buiten ging. Beer van een vent, maar toch was hij zo snel dat ik hem niet met het oog kon volgen.’

‘Wie?’

‘Luister je eigenlijk wel naar wat ik zeg? Dat spook natuurlijk.’

‘Heb je wat in je koffie gedaan of zo?’

‘Hij zei dat hij uit lichaamsdelen van misdadigers was opgebouwd.’

‘Rustig aan. Je rijdt veel te hard.’

Carson trapte het gaspedaal nog wat dieper in. ‘De handen van een wurgmoordenaar, een hart van een gestoorde pyromaan, een tweede hart van een kindermoordenaar. En zijn levenskracht kreeg hij van een bliksemschicht.’

‘Dat vat ik even niet.’

‘Ik ook niet.’

Tegen de tijd dat Carson de auto voor het Fullbright Funeral Home had neergezet, had ze Michael op de hoogte gesteld van wat haar in het flatje van Allwine was overkomen.

Hij liet de sceptische blik achterwege, maar de toon waarop hij sprak, was het equivalent van opgetrokken wenkbrauwen: ‘Je was moe, je was in een vreemde omgeving...’

‘Hij griste het pistool uit mijn handen,’ zei ze. Daar had ze misschien nog wel het meest versteld van gestaan, dat was wat ze misschien nog wel het meest bovennatuurlijk had gevonden. ‘Niemand grist zomaar mijn pistool uit mijn handen, Michael. Wil je het eens proberen?’

‘Nee. Ik ben te zeer gesteld op mijn testikels. Ik wil alleen maar zeggen dat hij in het zwart gekleed ging, dat die hele flat is zwart geverfd, en dat die verdwijntruc waarschijnlijk gewoon een truc was.’

‘Dus misschien was het gezichtsbedrog en heb ik alleen maar gezien wat hij wilde dat ik zag. Bedoel je dat?’

‘Dat is toch logisch?’

‘Klinkt heel logisch, ja. Maar als het een trucje was, zou hij als goochelaar in Vegas toch tonnen kunnen verdienen?’

Michael keek naar het uitvaartcentrum en vroeg: ‘Waarom moeten we hiernaartoe?’

‘Misschien ging hij inderdaad niet sneller dan het oog kon waarnemen, en misschien loste hij in werkelijkheid wel niet in het niets op, maar hij had toevallig wel gelijk toen hij zei dat Allwine de wanhoop nabij was, dat Allwine dood wilde... maar zichzelf niet van kant kon maken.’

Uit een zak haalde ze de vier gedenkblaadjes en gaf ze aan Michael.

‘Bobby had wel honderd van die dingen,’ ging ze verder, ‘in een laatje van zijn nachtkastje. Allemaal verschillende begrafenissen. De dood trok hem ontzettend aan.’ Ze stapte uit, sloeg het portier met een ferme klap dicht en voegde zich bij Michael op het trottoir.

Michael zei: ‘“Levenskracht van een bliksemschicht.” Wat moet ik me daarbij voorstellen?’

‘Er schiet steeds iets als een verborgen bliksemflits door zijn ogen.’

Terwijl Michael moeite moest doen om haar looptempo bij te houden, zei hij: ‘Tot nu toe stond je altijd zo sterk in je schoenen, een soort Joe Friday maar dan zonder Y-chromosoom, maar nu ben je een soort Nancy Drew met een te hoge bloedsuikerspiegel.’

Net als bij zo veel gebouwen in New Orleans leek het uitvaartcentrum uit een droomwereld afkomstig. Het pand was gebouwd in de Gothic Revival-stijl, en ongetwijfeld woonde de eigenaar van het uitvaartcentrum hier ook. Het gewicht van de overdadige rococo-ornamenten zat waarschijnlijk net onder het kritieke gewicht dat nodig was om de dakranden, de muren en de daken te laten instorten.

Om het huis stonden altijdgroene Amerikaanse eiken, en er hing een zware geur van camelia’s, gardenia’s, mimosa en theerozen in de lucht. Bijen vlogen traag van bloem tot bloem, vol van voedzame nectar, te dik en te voldaan om te steken.

Carson drukte op de bel bij de voordeur. ‘Michael, heb jij soms ook het gevoel dat er meer in het leven moet zijn? Een of ander bijzonder geheim dat je bijna vanuit je ooghoek kunt zien?’ Voordat hij kon antwoorden, ging ze verder: ‘Gisteravond heb ik iets heel bijzonders gezien, iets wat ik niet onder woorden kan brengen. Bijna zoiets als ufo’s die ineens blijken te bestaan.’

‘Jij en ik... wij hebben mensen die zulke dingen zeiden, in het verleden wel naar de psychiater doorverwezen.’

Een nukkige, streng uitziende man deed de deur open en bevestigde met een donkere stem dat hij inderdaad Taylor Fullbright was.

Carson liet haar legitimatie zien en zei: ‘Meneer, het spijt me dat ik u niet even van tevoren gebeld heb, maar het gaat hier om een tamelijk dringende zaak.’

Fullbright leek in een betere stemming te komen toen hij merkte dat ze geen nabestaanden waren die een luisterend oor zochten, en vrolijk zei hij: ‘Kom binnen, kom binnen! Ik was net bezig een klant te cremeren.’

41

Randal Zes blijft een hele tijd na de sessie op het draaiapparaat op bed liggen. Hij slaapt niet, dat deed hij toch al sporadisch, en hij ligt met zijn gezicht naar de muur, met zijn rug naar de kamer. Zo probeert hij de chaos buiten te sluiten zodat zijn geest heel geleidelijk weer tot rust kan komen.

Het doel van de behandeling is hem onbekend, maar hij weet zeker dat hij veel meer van die sessies niet zal aankunnen. Het zal dan niet lang meer duren voor hij een zware hartaanval krijgt; een bloedvaatje springt, wat rampzalige gevolgen zal hebben, erger dan wanneer er een kogel op zijn gepantserde schedel wordt afgevuurd.

Als hij niet aan een cerebraal aneurysma bezwijkt, zal hij in een waarachtige psychose terechtkomen. In waanzin zal hij dan de rust proberen te zoeken die hij door de ontwikkelingsstoornis die autisme genoemd wordt, niet altijd heeft kunnen bereiken.

Soms zakt hij weg in een depressie en vraagt hij zich af of het draaiapparaat misschien een martelwerktuig is en geen deel uitmaakt van de behandeling, zoals Vader herhaaldelijk heeft beweerd.

Randal is niet door God geschapen, heeft geen geloof. Een meer godslasterlijke gedachte acht hij niet mogelijk: dat Vader een wrede in plaats van een beschermende schepper is, dat Vader zelf psychotisch is en dat zijn activiteiten het gevolg zijn van een ernstige vorm van waanzin.

Of Vader nu oprecht of onbetrouwbaar is, of zijn project nu getuigt van een briljante of een demente geest, Randal Zes weet dat hij zelf nooit gelukkig kan worden in Handen der Barmhartigheid.

Het geluk ligt enkele straten verderop, op een afstand van ongeveer vier kilometer van deze plek, in het huis van ene Carson O’Connor. In dat huis bevindt zich een geheim dat hij zal moeten pakken als het hem niet uit vrije wil wordt aangeboden: de reden waarom Arnie O’Connor kan lachen, de reden voor dat moment van vreugde dat op de foto in de krant was vastgelegd, ongeacht hoe kort dat moment ook maar mocht zijn geweest.

Hij moet zorgen zo snel mogelijk bij die Arnie te komen, voor hij aan een cerebraal aneurysma bezwijkt, voor het draaiapparaat hem tot waanzin drijft.

De kamer van Randal is niet afgesloten. Door zijn autisme, waar soms ook nog ruimtevrees bij komt, blijft hij angstvallig aan deze kant van de drempel. Sloten en kettingen hadden de kamer niet effectiever kunnen afsluiten.

Vader moedigt hem er vaak toe aan om het gebouw te gaan verkennen, ook de andere verdiepingen. Een van de eerste signalen dat zijn behandeling succes heeft, is als Randal op avontuur zal uitgaan.

Hij zal nooit uit het gebouw kunnen ontsnappen, want alle buitendeuren zijn automatisch beveiligd. Hij zou onmiddellijk in de kraag worden gegrepen als hij het terrein wilde verlaten. En misschien zou hij voor straf dan wel extra lang op het draaiapparaat moeten rondtollen.

Maar wanneer hij zo heel nu en dan zijn kamer uit komt en over de gangen loopt, durft hij nooit ver te gaan, bij lange na niet zo ver als Vader graag zou willen zien. Soms heeft hij nog maar tien meter afgelegd wanneer hij wordt overspoeld door een vloedgolf aan indrukken en geluiden en huiverend op zijn knieën zakt.

Maar in zijn afzondering kan hij toch zien. En horen. En leren. Hij weet hoe hij uit Handen der Barmhartigheid kan ontsnappen zonder dat er een alarm afgaat.

Misschien heeft hij niet de vastberadenheid om bij die ene deur te komen, laat staan de moed om de drukke wereld daarachter te betreden. Maar zijn vertwijfeling is de laatste tijd verhevigd tot een soort wanhoop, en de roekeloosheid die uit wanhoop voortkomt, zou hem wel eens die moed kunnen schenken.

Hij wil vannacht vertrekken, over minder dan twaalf uur.

42

Boven de deur van de serene ontvangsthal hing een barokke fries: om de vijftig centimeter acanthusbladeren in diep reliëf, met op de hoeken engeltjes en gargouilles, of misschien waren het spottende demonen.

In de mosgroene marmeren vloer was in lichtere tinten een rond patroon gelegd waarin mythologische figuren waren afgebeeld die elkaar achternazaten: goden, godinnen en halfgoden. Michael hoefde er niet met zijn neus bovenop te gaan zitten om te kunnen zien dat het tafereel seksueel getint was.

Alleen in New Orleans kon je zoiets in een uitvaartcentrum tegenkomen. Het pand was waarschijnlijk rond 1850 gebouwd door vermogende nieuwkomers die in het creoolse deel van de stad niet welkom waren geweest. In deze stad kreeg een dergelijk extravagant pand in de loop der tijd net zo’n statige uitstraling als een huis dat in klassieke stijl was opgetrokken.

Taylor Fullbright tuurde naar de foto die Carson hem gegeven had, een foto van Bobby Allwine, en zei: ‘Dit is hetzelfde heerschap, inderdaad. Aanvankelijk had ik erg met hem te doen, omdat ik ervan uitging dat er om de haverklap mensen uit zijn vriendenkring wegvielen. Maar toen realiseerde ik me dat hij de overledenen zelf helemaal niet kende.’

Carson zei: ‘Hoe zat het dan met hem? Kickte hij op dode mensen?’

‘Zo pervers leek hij me niet,’ zei Fullbright. ‘Het was meer dat hij op begrafenissen tot rust kwam.’

‘Zei hij dat? Dat hij tot rust kwam?’

‘Het enige wat ik me nog kan herinneren, was dat hij zei: “De dood kan naast een last ook een zegen zijn”, wat in veel gevallen waar is.’

‘Hebt u hem er ooit op aangesproken dat hij steeds naar die begrafenissen toe ging?’

‘Een dergelijke confronterende houding ligt niet zo in mijn lijn, rechercheur. Sommige begrafenisondernemers kijken altijd ernstig, bijna streng. Ik zie mezelf meer als iemand die een arm om je schouder legt, iemand die troost biedt. Meneer Allwine en zijn vriend vormden eigenlijk nooit een probleem. Ze straalden eerder een zekere zwaarmoedigheid uit dan dat ze een vreemde eend in de bijt vormden.’

Carsons mobieltje ging, en toen ze zich afzonderde om de telefoon aan te nemen, zei Michael tegen Fullbright: ‘Was hij altijd in gezelschap? Kunt u die vriend van hem beschrijven?’

Knikkend en glimlachend, zo vriendelijk als een Disney-beer, zei de begrafenisondernemer: ‘Ik kan me hem nog heel goed voor de geest halen. Een ontzettend doorsnee type. Gemiddelde lengte. Misschien iets zwaarder dan gemiddeld. Middelbare leeftijd. Bruin haar, of misschien blond. Blauwe of groene ogen, kan ook bruin zijn geweest.’

Op sarcastische toon zei Michael, alsof hij de man uit de grond van zijn hart wilde bedanken: ‘Geweldig. Wat hebt u een fotografisch geheugen.’

Gevleid zei Fullbright: ‘Ik heb inderdaad een scherp oog voor detail.’

Carson borg haar mobieltje op en voegde zich bij Michael: ‘Jack Rogers wil ons in het mortuarium spreken.’

‘U mag de lijkschouwer best vertellen,’ zei Fullbright, ‘dat ik weliswaar geen provisie geef aan mensen die klanten aanbrengen, maar dat er over kortingen altijd te praten valt.’

‘Dat zal hij leuk vinden om te horen,’ zei Michael. Hij wees naar het marmeren inlegwerk op de grond en vroeg: ‘Wie is die figuur?’

‘Die met de gevleugelde voeten? Dat is Hermes.’

‘En die naast hem?’

‘Aphrodite,’ zei Fullbright.

‘Doen die twee het...’

‘Op z’n Grieks?’ vulde de begrafenisondernemer joviaal aan. ‘Inderdaad. U zult er versteld van staan hoeveel begrafenisgasten het zien en erdoor opgebeurd worden.’

‘Ik sta er inderdaad versteld van,’ zei Michael instemmend.

43

Roy Pribeaux ijsbeerde door zijn exclusieve appartement, tuurde uit de hoge ramen en dacht na over zijn toekomst. Hij werd hoe langer hoe ongeduriger.

Toen er midden op de ochtend een buitje viel, waardoor er een nat waas over de stad viel, kreeg hij het gevoel dat zijn toekomst met het uitzicht vervaagde tot er uiteindelijk geen enkele betekenis meer in te ontdekken viel. Hij had wel kunnen janken, als hij een huiltype was geweest.

Nog nooit eerder in zijn jonge (en steeds jonger wordende) leven had hij zonder doel en zonder plan gezeten. Zinvol werk hield de geest scherp en het hart blij van zin. Zinvol werk, een zinnig doel voor ogen hebben, was net zo cruciaal voor een lange levensduur en een aanhoudende jeugdigheid als megadoses vitamine C en co-enzym Q10.

Zonder een doel dat hem inspireerde, was Roy bang dat hij geestelijk zou gaan verouderen, ondanks zijn perfecte voedingspatroon, de ideaal uitgebalanceerde voedingssupplementen, een keur aan exotische medicinale stoffen en de gezuiverde lammetjesurine. Hoe meer hij erover nadacht, hoe meer hij de weg naar de seniele ouderdom als een steile rodelbaan voor zich zag liggen.

Lichaam en geest waren natuurlijk onlosmakelijk met elkaar verbonden; een jaar van geestelijke achteruitgang zou onafwendbaar leiden tot rimpeltjes bij zijn ogen, de eerste grijze haartjes bij zijn slapen. Hij huiverde bij de gedachte.

Hij probeerde zichzelf ertoe te zetten een ommetje te gaan maken, maar als hij de hele dag te midden van horden feestvierende toeristen in het Quarter rondliep zonder zijn stralende godin van het lot tegen te komen, zou hij er alleen maar ongelukkiger op worden.

Omdat hij zelf zo goed als perfect was, en omdat hij alle componenten had verzameld om een perfecte vrouw te maken, was het misschien een goed idee om zichzelf ook tot in die laatste details te perfectioneren. Hij kon zich gaan richten op het verkrijgen van de perfecte stofwisseling tot hij geen uitwerpselen meer produceerde.

Hoewel hij het doel op zich zeer nobel vond, leek het hem niet zo leuk als de zoektocht die hij kortgeleden had afgerond.

Uiteindelijk vroeg hij zich uit wanhoop af of hij zich vergist had toen hij had geconstateerd dat hij zijn verzameling had gecompleteerd. Misschien had hij een anatomisch detail over het hoofd gezien dat in alle onbeduidendheid wellicht toch van essentieel belang was om de perfecte schoonheid te bewerkstelligen.

Hij ging een tijdje aan de keukentafel zitten, met een aantal anatomische schetsen van Da Vinci voor zich, alsmede diverse oude Playboys. Hij bestudeerde de vrouwelijke vorm van alle kanten en probeerde te ontdekken welk stukje hij misschien over het hoofd had gezien.

Toen hij geen enkele reden zag om Eureka te roepen, bedacht hij dat hij in het verzamelen van de lichaamsdelen misschien niet kieskeurig genoeg te werk was gegaan. Was het mogelijk dat hij steeds te veel het algehele beeld voor ogen had gehad?

Als hij de prachtige roomwitte handen van Elizabeth Lavenza uit de diepvries haalde en ze kritisch bekeek, zou hij misschien concluderen dat ze zo goed als perfect waren maar dat er toch iets kleins op aan te merken viel. Misschien was een duim van haar toch niet zo perfect als hij had aangenomen.

Misschien waren de lippen die hij had buitgemaakt niet allebei zo perfect als in zijn herinnering. Misschien was de bovenlip wel perfect maar de onderlip net niet.

Als hij weer op pad moest om de perfecte linkerduim te zoeken zodat de handen van Elizabeth helemaal perfect gemaakt zouden kunnen worden, en als hij een exquise volle onderlip moest zien te zoeken die goed paste bij de perfecte bovenlip die hij reeds in zijn bezit had, dan was zijn zoektocht nog niet ten einde en kon hij nog een tijdje een zinvol...

‘Nee,’ sprak hij met luide stem. ‘Dat leidt enkel tot waanzin.’

Dan zou hij mensen gaan vermoorden voor een enkele teen, of voor wimpers. Tussen doelbewust moorden en doorgeslagen waanzin liep slechts een zeer dunne lijn.

Roy realiseerde zich dat hij op een dood spoor was beland en dat hij erg dicht tegen de wanhoop aan zat, ondanks het feit dat hij in zijn hart een optimist was. Gelukkig kreeg hij een nieuw idee.

Van zijn nachtkastje pakte hij de originele lijst met anatomische onderdelen die hij inmiddels had verzameld. Steeds wanneer hij weer een lichaamsdeel had buitgemaakt, had hij het betreffende item doorgestreept, met OGEN onder aan de lijst.

Het was een lange lijst. Misschien had hij aan het begin van zijn strooptocht per ongeluk een item weggestreept zonder het in bezit te hebben gekregen. Bepaalde periodes van zijn verleden kon hij niet meer zo goed voor de geest halen, niet omdat hij geestelijk niet in orde was maar alleen omdat hij zich altijd richtte op de toekomst, waarin hij steeds jonger en perfecter zou worden.

Hij kon zich nog vaag herinneren dat hij ooit wel eens één of twee vrouwen had vermoord vanwege een ideaal lichaamsdeel om er vervolgens achter te komen dat het gewilde item toch niet zo mooi bleek als hij aanvankelijk had gedacht. Misschien waren het er wel meer dan twee geweest. Misschien had hij wel vier keer een dergelijke teleurstelling te verwerken gehad. Misschien vijf keer.

Hij dacht dat het mogelijk was dat hij een item op de lijst had doorgestreept maar dat hij er na de moord achter was gekomen dat hij te snel geoordeeld had. En dat hij er in de gauwigheid niet meer aan had gedacht het item weer op de lijst te zetten.

Om deze mogelijkheid te checken, moest hij de inhoud van zijn speciale vrieskist maar eens gaan controleren.

De zwaarmoedigheid viel van hem af, en een hoopvolle vrolijkheid maakte zich van hem meester. Hij maakte een fles appelsap open en sneed een rozijnenmuffin in stukjes om die tijdens het werk te verorberen.

Alle apparaten die in de keuken stonden, waren van roestvrij staal gemaakt: de ovens, de magnetron, de vaatwasser, de ijsmachine, de koelkast, en de twee gigantische vrieskisten.

In de eerste vrieskist had hij de onderdelen van de perfecte vrouw liggen. Hij had er de ludieke naam ‘liefdeskist’ voor verzonnen.

In de tweede vrieskist zat een compleet assortiment ijs op soyabasis (zonder melk), biologische kippenborstjes, en liters rabarberpuree. En voor het geval er een terroristische aanslag werd gepleegd en er geen voedingssupplementen verkrijgbaar waren, had hij ook tweekilopakken Saw Palmetto, sint-janskruid, bijenpollen en andere producten ingevroren.

Toen hij de eerste vrieskist opendeed, kwam een wolk vrieslucht hem tegemoet, die vaag naar bevroren vis geurde. Hij zag onmiddellijk dat er spullen in de vrieskist lagen die geen onderdeel van zijn verzameling uitmaakten.

De grote lichaamsdelen, benen en armen, lagen goed afgesloten in enkele lagen plasticfolie. De kleine items had hij eerst luchtdicht verpakt in kleine zakjes en daarna in tupperware-bakjes gestopt, die goed afsluitbaar waren.

Nu zag hij dat er tussen zijn verzameling drie bakjes lagen die niet van tupperware waren. Het waren goedkope namaakbakjes die voor tupperware moesten doorgaan: ondoorzichtige plastic bakjes met lelijke groene deksels.

Deze ontdekking bracht hem geheel van zijn stuk. Hoewel hij gebeurtenissen in het verleden niet altijd even helder voor de geest kon halen, waren deze vreemde bakjes boven op de rest van zijn verzameling gezet. Misschien waren ze nog maar pas toegevoegd. Hij had de bakjes nooit eerder gezien.

Meer nieuwsgierig dan paniekerig pakte hij de drie bakjes uit de vrieskist en zette ze op een tafeltje. Toen hij ze opendeed, zag hij dat ze iets bevatten wat op menselijke organen leek. De eerste zou een lever kunnen zijn. De tweede was waarschijnlijk een hart. Omdat hij niet echt in inwendige organen geïnteresseerd was, kon hij niet zeggen of er in het derde bakje een nier, een milt of iets anders zat.

Terwijl hij een stukje rozijnenmuffin en wat appelsap nam, kwam de gedachte bij hem op dat deze drie organen misschien wel bijeengesprokkeld waren door de andere moordenaar die New Orleans onveilig maakte.

Omdat Roy zichzelf naar het ideaalbeeld uit de renaissance breed had ontwikkeld, wist hij heel wat van psychologie af. Hij dacht aan de mogelijkheid dat hij wellicht een meervoudige persoonlijkheid bezat.

Het leek hem een interessant idee: misschien was hij wel de moordenaar én de Copycat ineen. Misschien had hij in een waas drie mannen vermoord en kon hij zich daar niets meer van herinneren, ondanks het bewijs in de bakjes. Interessant. Maar uiteindelijk niet overtuigend. Hij en hemzelf, los van elkaar opererend, waren niet samen de Chirurg.

De juiste verklaring ontging hem op dit moment. Waarschijnlijk was de werkelijkheid nog vreemder dan hij kon vermoeden.

Automatisch werd hij nieuwsgierig naar de inhoud van de tweede vrieskist. Als er in de eerste vrieskist onverwachte cadeautjes lagen, kon dat bij de tweede dan ook niet het geval zijn? Misschien zaten er wel grote pakken roomijs en spek tussen de kruiden en biologische artikelen.

Toen hij de vrieskist opendeed en met knipperende ogen door de wolk ijskoude lucht tuurde, ontdekte hij het oogloze lijk van Candace dat boven op zijn voedingssupplementen en andere etenswaren lag.

Roy wist zeker dat hij deze suikerspinmevrouw niet mee naar huis had genomen.

44

Het wanordelijke bureau van lijkschouwer Jack Rogers paste in zekere zin bij zijn enigszins onverzorgde voorkomen. Het bureau lag vol met dossiers, opschrijfboekjes, mappen en foto’s. Boeken waren slordig op de planken gepropt. Toch hoefde Jack altijd maar even te zoeken om iets terug te vinden.

Carson had het gevoel dat het in haar hoofd net zo’n chaos was, door slaapgebrek en een overdosis koffie. ‘Is Bobby Allwine verdwénen?’

Jack zei: ‘Het lijk, de weefselmonsters, de videoband van de autopsie, allemaal verdwenen.’

‘En het autopsierapport en de foto’s dan?’ vroeg Michael. ‘Heb je die gearchiveerd onder “Munster, Herman”, zoals ik geadviseerd had?’

‘Ja. Hebben ze ook gevonden en meegenomen.’

‘Hebben ze echt onder “Munster, Herman” gekeken?’ vroeg Michael op ongelovige toon. ‘Sinds wanneer zijn grafrovers op de hoogte van dergelijke zaken?’

‘Naar de puinhoop in het archief te oordelen,’ zei Jack, ‘denk ik dat ze alle laden hebben opengetrokken tot ze vonden waar ze naar op zoek waren. We hadden het rapport ook onder “Bell, Tinker” kunnen opslaan, maar dan hadden ze het ook gevonden. Het waren trouwens geen grafrovers. Ze hebben Allwine niet opgegraven. Ze hebben hem uit de la van het mortuarium ontvreemd.’

‘Dan zijn ze dus van de kadaveropruimdienst,’ zei Michael. ‘Je kunt nog zo je best doen om er een andere naam aan te geven, maar dat doet niets af aan het feit dat je tot je nek in de stront zit, Jack.’

‘Ik heb meer het gevoel dat mijn nek in een strop van prikkeldraad hangt,’ zei Jack. ‘In zo’n belangrijke zaak als deze het bewijsmateriaal kwijtraken? Man, daar gaat mijn pensioen.’

Carson probeerde de situatie te doorgronden en zei: ‘Heeft de gemeente bezuinigd op je beveiligingsbudget of zo?’

Jack schudde zijn hoofd. ‘Het lijkt hier wel een gevangenis, zo goed zijn we beveiligd. Het moet iemand van het personeel zijn geweest.’

Carson en Michael draaiden hun hoofd gelijktijdig om naar Luke, die op een krukje in de hoek zat.

‘Zeg,’ zei Luke, ‘ik heb mijn hele leven lang nog geen cent gestolen, laat staan een lijk.’

‘Luke was het niet,’ zei Jack Rogers beslist. ‘Die zou dit nooit voor elkaar hebben gekregen. Die zou het geheid hebben verprutst.’

Luke knipperde met zijn ogen. ‘Moet ik nou dank je wel zeggen?’

‘Luke en ik zijn hier nog een tijdje gebleven nadat jullie waren vertrokken, maar niet de hele nacht. We waren doodop en vielen om van de slaap. Omdat ik het nachtpersoneel vrij had gegeven om geen ruchtbaarheid aan deze zaak te geven, was er verder niemand.’

‘Ben je toen vergeten af te sluiten?’ vroeg Carson.

Jack keek haar dreigend aan. ‘Helemaal niet.’

‘Sporen van inbraak?’

‘Nee. Ze moeten sleutels tot hun beschikking hebben gehad.’

‘Iemand wist wat je in Allwine zou aantreffen,’ zei ze, ‘misschien wel omdat hij niet uniek is. Misschien lopen er nog meer rond zoals hij.’

‘We gaan hier toch niet de Twilight Zone naspelen, wel?’ zei Michael, smekend maar met een waarschuwende ondertoon.

‘Minstens nog één,’ zei ze. ‘Die vriend met wie hij naar begrafenissen ging. Meneer Doorsnee Huppeldepup.’

Er werd op de deur geklopt, die bijna onmiddellijk daarna openging. Frye, de collega van Jonathan Harker, kwam binnen. Hij leek verbaasd hen hier aan te treffen. ‘Wat een droefenis,’ zei hij. ‘Is er iemand overleden?’

Door de vermoeidheid en de cafeïne was Carson zeer gespannen. ‘Komt “ophoepelen” niet in je woordenboek voor?’

‘Zeg, ik ben hier niet vanwege jouw zaak, hoor. Wij zijn hier vanwege die schietpartij bij die slijterij.’

‘O ja? Meen je dat? Was je daarom gisteren in het flatje van Allwine? Omdat je bezig was met die schietpartij?’

Frye deed net of hij de onschuld zelve was. ‘Ik heb geen idee waar je het over hebt. O’Connor, volgens mij ben jij zo gespannen als een opgewonden veertje. Zorg toch dat je een vent krijgt, dan kun je die spanning wat meer kwijt.’

Graag zou ze hem geheel per ongeluk een kogel door het hoofd jagen.

Michael zei, alsof hij haar gedachten kon lezen: ‘Een pistool kan altijd per ongeluk afgaan, maar dan moet je altijd nog kunnen verklaren waarom je je wapen sowieso hebt getrokken.’

45

Erika zat lekker in haar ochtendjas in een oorfauteuil. Ze had de nacht en de ochtend tussen de boeken doorgebracht en ontbeet zelfs in de bibliotheek.

Ze las voor haar plezier en hield regelmatig op om na te denken over wat ze net gelezen had. Toch haalde ze met gemak honderd bladzijden per uur. Per slot van rekening behoorde ze tot de alfaklasse van het Nieuwe Ras en had ze daarom een zeer ontwikkeld gevoel voor taal.

Ze las A Tale of Two Cities van Charles Dickens, en toen ze dat boek uit had, deed ze iets wat ze in al die weken van haar leven nog nooit eerder gedaan had: ze begon te huilen. Het boek ging onder andere over de kracht van de liefde, de edelmoedigheid van de zelfopoffering, en de verschrikkingen van de revolutie die in naam van politieke overtuigingen waren gepleegd.

Erika snapte waar het begrip ‘liefde’ over ging en was er zeer in geïnteresseerd, al betwijfelde ze of ze de liefde zelf ooit zou kunnen voelen. Mensen van het Nieuwe Ras werden geacht vooral hun verstand te gebruiken, emoties uit de weg te gaan en bijgeloof te verwerpen.

Ze had Victor ooit horen zeggen dat liefde een vorm van bijgeloof was. Hij was iemand van het Oude Ras en had zichzelf omgevormd tot een lid van het Nieuwe Ras. Hij beweerde dat je veel meer had aan een perfect heldere geest dan aan welk gevoel dan ook.

Toch bleef Erika gefascineerd door het concept ‘liefde’ en verlangde ernaar het zelf eens te ervaren. Ze vond enige hoop in het feit dat ze in staat bleek tranen te produceren. Ondanks haar ingebouwde neiging om het verstand over de emotie te laten zegevieren, had ze zich geïdentificeerd met de tragische advocaat die aan het eind van het boek naar de guillotine ging en daarmee de plaats van een ander innam.

De advocaat had zichzelf opgeofferd om ervoor te zorgen dat de vrouw die hij liefhad, in geluk verder kon leven met de man die zij liefhad. Die man was degene wiens naam hij had aangenomen en in wiens plaats hij onthoofd was.

Zelfs als Erika al tot liefde in staat was, dan nog zou ze niet in staat zijn zichzelf op te offeren, omdat ze net als alle anderen van het Nieuwe Ras dusdanig geprogrammeerd was dat ze geen zelfmoord kon plegen. Daarom fascineerde deze eigenschap van normale mensen haar zo.

En wat de revolutie betrof... Ooit zou de dag komen waarop Victor het teken gaf, en dan zouden de mensen van het Nieuwe Ras die nu nog onopvallend te midden van de mensen van het Oude Ras leefden, een ongekende vloedgolf aan verschrikkingen op de mensheid loslaten.

Ze was niet geschapen om in de frontlinie van die oorlog mee te vechten; haar doel was om de vrouw van Victor te zijn. Ze ging ervan uit dat ze uiteindelijk net zo genadeloos zou worden als haar schepper wenste.

Als ze wisten wat ze in werkelijkheid was, zouden gewone stervelingen haar een monster vinden. De mensen van het Oude Ras waren niet haar broeders en zusters. Toch bewonderde ze hen zeer, en in feite was ze jaloers op bepaalde dingen die ze konden.

Ze vermoedde dat ze Victor maar beter niet kon zeggen dat haar interesse in de kunsten van het Oude Ras zich inmiddels had ontwikkeld tot een ware bewondering. Victor kon slechts minachting voor de kunsten opbrengen. Als Erika niet in staat bleek die minachting op te brengen, kon Erika Vijf altijd nog worden geactiveerd.

Toen het tegen de middag liep en ze met enige zekerheid wist dat het huishoudelijk personeel de grote slaapkamer had schoongemaakt en het bed had opgemaakt, ging ze naar boven.

Als de dienstmeisjes iets bijzonders of iets vreemds in de slaapkamer hadden aangetroffen, als ze ook maar een paar rattenkeuteltjes hadden gevonden, zou ze daar nu al van op de hoogte zijn gesteld. Wat de vorige avond in de slaapkamer was geweest, was daar nu inmiddels niet meer. Toch loerde ze door de kamer, luisterde naar verdachte geluiden, schoof meubels aan de kant om te zien of er werkelijk niets te vinden was.

’s Nachts was ze plotseling bang geworden, bang voor het onbekende, en daarom was ze uit haar slaapkamer gevlucht. Angst, een belangrijk overlevingsmechanisme, was niet iets wat totaal onbekend was voor degenen die tot het Nieuwe Ras behoorden.

Bijgeloof was daarentegen een duidelijk teken van een zwakke geest. Victor had geen enkele consideratie voor mensen die bijgelovig waren. Wie een zwakke geest had, zou worden teruggeroepen, uitgeschakeld, vervangen.

Zelfs de meest onbeduidende vorm van bijgeloof, bijvoorbeeld dat vrijdag de dertiende ongeluk bracht, kon de interesse in bovennatuurlijke zaken in de hand werken. De essentie van Victors revolutie was juist om het werk van de moderne tijd te voltooien en een ras van overtuigde materialisten te creëren.

Erika tuurde door de kamer en probeerde alle gevoelens van angst en alle bijgelovige gedachten de kop in te drukken. De vrees die ze de vorige nacht had ervaren, werkte nog steeds na. Toen ze niets bijzonders kon ontdekken, groeide haar zelfvertrouwen iets.

Ze ging eens lekker lang onder de hete douche staan.

Mensen van het Nieuwe Ras, zelfs Alfa’s zoals zij, werden gestimuleerd eenvoudige fysieke geneugten te ervaren, om emoties tegen te gaan. Emoties waren op zichzelf niet alleen een bron van genot maar ook een antirevolutionaire kracht.

Seks was een van de toegestane geneugten, puur dierlijke seks die was losgekoppeld van genegenheid en liefde. Seks tussen mensen van het Nieuwe Ras stond ook los van de voortplanting; ze waren dusdanig gebouwd dat ze onvruchtbaar waren.

Elke nieuwe man en vrouw had zijn of haar bestaan direct aan Victor te danken. Het gezin was slechts een antirevolutionair instituut dat alleen maar emoties opriep.

Het scheppingsproces dat enkel gebaseerd was op intellectuele, rationele gronden, liet Victor aan geen ander over. Het leven dat afkomstig was uit het laboratorium zou ooit het leven vervangen dat afkomstig was uit de onderbuik.

Toen Erika klaar was met douchen, deed ze het douchehokje open en viste ze een handdoek van het rekje, stapte op de badmat... en ontdekte dat er een bezoeker in de douche was geweest. Door het gespetter van water en de stoomwolken had ze niet gemerkt dat de indringer was binnengekomen.

Op de badmat lag een scalpel. Van roestvrij staal. Glimmend.

Dat scalpel moest wel van Victor zijn. Hij was in het bezit van een heel scala aan medische instrumenten die hij op zijn tweehonderd jaar durende kruistocht bij elkaar had gesprokkeld.

Maar het was niet Victor die het scalpel op de badmat had gelegd, noch iemand van het personeel. Iemand anders was hier geweest. Iemand anders.

De warme stoom dampte om haar heen. Desondanks huiverde ze.

46

Toen ze van het mortuarium naar de auto liepen, probeerde Michael de autosleuteltjes te bemachtigen, maar Carson ging zoals gewoonlijk achter het stuur zitten.

‘Jij rijdt altijd veel te langzaam,’ zei ze tegen hem.

‘Jij rijdt veel te slaperig.’

‘Ik voel me prima. Ik voel me kiplekker.’

‘Dat kan wel zo zijn,’ zei hij, ‘maar je bent gewoon nog niet echt wakker.’

‘Zelfs als ik niet wakker ben, rij ik nog niet zo langzaam als jij.’

‘Ja, nou, dat hoef je me niet te bewijzen.’

‘Dat klinkt alsof je vader hoofd safety-engineering is of zo.’

‘Mijn vader ís hoofd safety-engineering, dat weet je best,’ zei Michael.

‘Wat doet een hoofd safety-engineering eigenlijk?’

‘Die engineert de safety.’

‘Het leven is sowieso onveilig.’

‘Daarom hebben we juist behoefte aan mensen die zich met safety-engineering bezighouden.’

‘Als ik dat zo hoor, vermoed ik dat je moeder je vroeger alleen maar veilig speelgoed heeft gegeven.’

‘Jij weet heel goed dat ze op de afdeling productanalyse en veiligheid werkt.’

‘God, wat moet jij een saaie jeugd hebben gehad, zeg. Geen wonder dat je bij de politie bent gegaan. Lekker de kogels om je oren horen suizen, en lekker terugschieten.’

Michael zuchtte. ‘Dit heeft allemaal niets te maken met de vraag of jij fit genoeg bent om achter het stuur te kruipen.’

‘Ik ben fit genoeg om te rijden,’ zei Carson. ‘Sterker nog: ik ben Gods geschenk aan de snelwegen van Louisiana.’

‘Wat vind ik dat irritant, zeg, als je zo doet.’

‘Ik ben wie ik ben.’

‘Wat jij bent, Popeye, is koppig, en meer niet.’

‘Moet je horen wie het zegt: een vent die nooit zal accepteren dat een vrouw beter kan autorijden dan hij.’

‘Dit heeft helemaal niets te maken met man-vrouwverhoudingen, en dat weet je best.’

‘Ik ben een vrouw. Jij bent een man. Dit heeft alles te maken met man-vrouwverhoudingen.’

‘Het heeft te maken met rijtjes,’ zei hij. ‘Jij hebt ze niet alle vijf op een rijtje, ik wel, en daarom moet ik gaan rijden. Carson, echt hoor, je moet gaan slapen.’

‘Ik ga wel slapen als ik dood ben.’

Op de agenda stonden enkele gesprekken met vrienden van Elizabeth Lavenza, de vrouw die zonder handen in de vijver was aangetroffen. Nadat ze twee gesprekken hadden gevoerd, de laatste in de boekwinkel waar Lavenza had gewerkt, moest Carson toegeven dat haar gebrek aan slaap langzamerhand begon op te spelen. Toen ze naar de sedan terugliepen, zei ze: ‘Oké, ik moet even een paar uurtjes slapen. Wat ga jij in de tussentijd doen?’

‘Ik ga naar huis, Die Hard kijken.’

‘Die heb je al een keertje of vijftig gezien.’

‘En het wordt elke keer leuker. Net als bij Hamlet. Geef me de autosleuteltjes nou maar.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik zet je wel even thuis af.’

‘Straks rij je nog recht op een betonpaal af.’

‘Als je dat graag wilt,’ zei ze terwijl ze achter het stuur ging zitten.

Hij ging op de stoel naast haar zitten en zei: ‘Weet je wat jij bent?’

‘Gods geschenk aan de snelwegen van Louisiana.’

‘Afgezien daarvan. Je bent een controlfreak.’

‘Dat is het woord dat domme mensen gebruiken voor iemand die hard werkt en het fijn vindt om de zaken op de juiste manier aan te pakken.’

‘Dus ik behoor nu tot de domme mensen?’

‘Dat heb je mij niet horen zeggen. Ik probeer je alleen maar duidelijk te maken dat je je bedient van hun vocabulaire.’

‘Rij niet zo hard.’

Carson schakelde over in een hogere versnelling. ‘Hoe vaak heeft je moeder je niet gezegd dat je niet mag rennen met een schaar in je hand?’

‘Ongeveer zevenhonderdduizend keer,’ zei hij. ‘Maar dat betekent nog niet dat je fit genoeg bent om te rijden.’

‘Jezus, wat kun jij moeilijk doen, zeg.’

‘Jij bent onverbeterlijk.’

‘Waar heb je dat woord nou weer opgedoken? In Die Hard gebruiken ze niet van die moeilijke woorden.’

Toen Carson de auto voor Michaels flatje stilzette, aarzelde hij even voor hij uitstapte. ‘Ik maak me zorgen of je in deze toestand wel naar huis kunt rijden.’

‘Ik ben net een oud karrenpaard. Ik ken de route blindelings.’

‘Als je de auto zou trekken, zou ik me niet zo bezorgd maken, maar jij scheurt er straks weer met een noodgang vandoor.’

‘Ik heb ook een pistool op zak, maar daar maak je je blijkbaar minder zorgen om.’

‘Oké dan, oké dan. Ga maar. Toe maar. Maar als je achter een langzame automobilist komt te zitten, moet je niet meteen je pistool gebruiken.’

Toen ze wegreed, zag ze in het achteruitkijkspiegeltje dat hij haar met een bezorgde blik nakeek. De vraag was niet of ze verliefd was geworden op Michael Maddison. De vraag was: hoe erg, hoe reddeloos?

Niet dat de liefde een moeras was waar je in weg kon zinken en waar je uit gered moest worden, zoals iemand die in de woeste branding dreigde te verdrinken, zoals een junkie die van de verslaving moest worden afgeholpen. Ze was helemaal voor de liefde. Ze was er alleen nog niet aan toe. Ze zat met een carrière waar ze aan moest denken. Ze zat met Arnie. Ze zat met vragen over de dood van haar ouders. In haar leven was op dit moment geen ruimte voor hartstocht. Misschien was er wel ruimte voor hartstocht als ze vijfendertig was. Of veertig. Of vierennegentig. Maar nu nog even niet. Bovendien, als zij en Michael met elkaar naar bed gingen, waren de afdelingsregels zo dat ze allebei een nieuwe partner moesten gaan zoeken. En zo veel collega’s liepen er niet rond die ze leuk vond. Grote kans dat ze opgescheept werd met een saaie dikzak. En ze had nu ook niet de tijd noch het geduld om een nieuwe partner in te werken. Niet dat ze zich altijd stipt aan de afdelingsregels had gehouden. Ze was niet zo’n pietepeuterige haarklover. Maar de regel over collega’s die het met elkaar deden en daarna niet meer aan dezelfde zaak mochten werken, kwam Carson voor als zeer logisch. Niet dat ze zich altijd door haar gezond verstand liet leiden. Soms moest je gewoon risico’s nemen en op je gevoel afgaan. Gewoon omdat je een mens was. Anders kon je net zo goed meteen bij de politie weggaan en je met safety-engineering gaan bezighouden.

En wat dat mens-zijn betrof: wat te denken van die angstaanjagende figuur die in Allwines flatje was opgedoken en beweerde geen mens te zijn, als je ‘mens’ tenminste niet definieerde als iemand die in elkaar was geflanst met behulp van lichaamsdelen van misdadigers en tot leven was gewekt door een bliksemschicht. Heel wat anders dan het gebruikelijke pappa-maakt-mamma-zwanger-gedoe.

Óf het monster (zo had hij zichzelf betiteld; zelf was ze wel degelijk politiek correct) was ontsproten aan haar fantasie, in welk geval ze overduidelijk gek was geworden, óf hij was echt geweest, in welk geval de hele wereld misschien gek was geworden.

Te midden van deze afschuwelijke en onmogelijke zaak kon ze niet zomaar Michaels broek openritsen en zeggen: ‘Ik weet dat je hier al een hele tijd naar verlangt.’ Romantiek was een delicate aangelegenheid. Daar waren aandacht en genegenheid voor nodig om het te laten uitgroeien tot iets moois. Op dit moment had ze geen tijd voor een orgasme, laat staan voor romantiek.

Als zij en Michael ooit iets zinvols met elkaar konden beginnen, wilde ze die kans niet verprutsen door halsoverkop met hem het bed in te duiken, vooral niet op een moment waarop de werkdruk haar bijna te veel werd.

En juist dát was een teken hoe ongelofelijk veel ze van hem hield. Ze was verliefd tot over haar oren.

Ze reed naar huis zonder om het leven te komen en zonder iemand anders om het leven te brengen. Als ze inderdaad zo wakker en helder was als ze had beweerd, hoefde ze niet zo belachelijk trots op deze prestatie te zijn.

Toen ze van de auto naar de deur liep, werd ze bijna verblind door het felle daglicht. Zelfs in haar slaapkamer prikte het heldere licht in haar bloeddoorlopen ogen; ze knipperde ervan.

Ze sloot de luiken. Ze schoof de gordijnen dicht. Ze overwoog de kamer zwart te verven maar besloot toen dat dat een beetje te ver ging. Met haar kleren aan liet ze zich op bed vallen en sliep al voor het kussen de vorm van haar hoofd had aangenomen.

47

Ook de vierde keer dat Roy Pribeaux de vrieskist opendeed om te zien of Candace er nog steeds in lag, bleek dat zo te zijn. Hij concludeerde dat zijn fantasie hem geen parten speelde.

Hij had de vorige avond niet de auto gepakt. Hij woonde op loopafstand van het Quarter. Ze waren overal lopend naartoe gegaan.

Toch was het onmogelijk dat hij haar helemaal van de steiger naar zijn appartement had gesleept. Hij was weliswaar sterk, en hij werd elke dag sterker, toch was ze een heel gewicht om te verplaatsen.

Bovendien kon je niet zomaar in het centrum van New Orleans met een lijk zonder ogen rondzeulen zonder dat het opviel. Zelfs niet in New Orleans.

Een kruiwagen bezat hij ook niet. Bovendien zou dat nauwelijks een praktische oplossing zijn geweest.

Hij schonk zichzelf nog een glas appelsap in, voor bij het laatste stukje muffin.

De enige mogelijke verklaring voor de onverwachte verschijning van Candace was dat iemand anders haar bij de steiger had meegenomen en haar in zijn diepvrieskist had gestopt. Waarschijnlijk was het diezelfde persoon geweest die de drie plastic bakjes met inwendige organen in de andere vrieskist had gestopt, zijn liefdeskist.

Dat betekende dat iemand wist dat Roy Candace had vermoord.

En die persoon had hem waarschijnlijk de moord zien plegen.

‘Griezelig,’ fluisterde hij.

Hij was zich er niet van bewust geweest dat iemand hem was gevolgd. Als iemand hem inderdaad als een waakhond in de gaten had gehouden en ook had gezien hoe hij Candace had versierd, moest het een meester zijn in het ongemerkt bespieden van anderen, bijna net zo ongrijpbaar als een spook.

Niet zómaar iemand. Niet een willekeurig persoon. Gezien de inwendige organen in de drie goedkope bakjes met de lelijke groene deksels, kon de dader niemand anders zijn dan de Copycat.

Roys daden hadden een imitator geïnspireerd. Door Roy na te doen, had hij in feite gezegd: ‘Hoi. Zullen we vriendjes worden? Dan kunnen we onze verzamelingen combineren.’

Hoewel Roy zich door die gedachte enigszins gevleid voelde, zoals elke kunstenaar zich gevleid voelde wanneer een andere kunstenaar hem bewonderde, was hij niet blij met deze ontwikkeling. Verre van.

Dit individu kickte helemaal op organen. Het was een lomperd die lang niet de verfijnde smaak van Roy had. Hij had lang niet Roys kaliber. Bovendien zat Roy niet te springen om iemand die hem bewonderde. Hij had genoeg aan zichzelf. Tot de perfecte vrouw zijn leven zou binnenwandelen.

Hij vroeg zich af wanneer de Copycat zijn huis was binnengedrongen. Iets meer dan twaalf uur voordat hij haar in zijn vrieskist had aangetroffen, had Candace haar ogen afgestaan. Er waren maar twee tijdstippen waarop de indringer haar hiernaartoe had kunnen brengen.

Roy was tevreden met zijn leven, hij was gigantisch tevreden met zichzelf, en hij had geen reden om slecht te slapen. Hij sliep elke nacht heerlijk. Maar de Copycat kon zo’n zwaar persoon als Candace nooit naar boven hebben gesleept en vervolgens in de vrieskist hebben gestopt zonder dat Roy daar wakker van zou zijn geworden.

De keuken ging over in de eetkamer. De eetkamer liep door naar de woonkamer. Het woongedeelte was slechts door een dun muurtje afgescheiden van het slaapgedeelte. Als er geluid werd gemaakt, was dat in het hele appartement te horen, en Roy zou er dan wakker van zijn geworden.

Hij liep naar de badkamer, die achter in het appartement lag. Hij deed de deur dicht, draaide de douchekraan open en zette de ventilator aan.

Ja. Heel goed mogelijk. De Copycat kon Candace in de vrieskist hebben gestopt toen Roy zich al voor zonsopgang had gedoucht. Hij stond altijd lang onder de douche: de luffaspons met zeep tegen huidschilfers, de vochtinbrengende zeep, twee exclusieve shampoos, een crèmeconditioner...

De uitgekiende timing van de ongenode bezoeker deed vermoeden dat hij heel wat van Roys dagindeling wist. En hij had dus ook een sleutel.

Roy had geen huisbaas. Hij was eigenaar van het gebouw. Hij was als enige in het bezit van de huissleutels.

In de badkamer, terwijl het water in de douche spetterend op de grond viel en de ventilator zoemde, kreeg hij het gevoel dat de Copycat nog steeds in het appartement aanwezig was en hem opnieuw wilde verrassen.

Deze bezorgdheid was nergens op gebaseerd, want de Copycat kon natuurlijk geen alwetende persoon zijn die gelijktijdig overal aanwezig was. Toch groeide zijn wantrouwen met de minuut.

Met een wild gebaar draaide Roy de kraan dicht en zette hij de ventilator uit. Hij stormde de badkamer uit en doorzocht zijn appartement. Niemand te zien.

Roy was alleen, maar hij voelde zich niet op zijn gemak.

48

Ze reed op een zwart paard over een verlaten vlakte. In de lucht pakten wolken zich samen. Dreigende bliksemflitsen scheurden de hemel open. Op elke plek waar het oplichtende zwaard de aarde raakte, verscheen een reus, deels knap en deels verminkt, getatoeëerd. Elke reus probeerde haar te grijpen, probeerde haar van het paard te trekken. De reuzen haalden ook uit naar het paard, naar de stampende hoeven, de benen, de zijdeachtige manen. Het doodsbange paard hinnikte, schopte, steigerde, maakte zich los, schoot naar voren.

Ze zat niet op een zadel maar klampte zich met haar knieën aan het paard vast, greep de manen met haar verkrampte vuisten, hield zich zo vast, gaf niet op. Er kwamen zo veel reuzen bij dat het paard geen schijn van kans had. Een lichtflits, het gerommel van de donder, weer een reus die zich oprichtte, een enorme hand die zich om haar pols sloot...

Carson werd in het pikdonker wakker, niet door de nachtmerrie zelf maar doordat ze een geluidje had gehoord.

Het gezoem van de airco werd overstemd door hard gekraak van een vloerplank. En weer kreunde een plank. Iemand liep heel voorzichtig door de slaapkamer.

Toen ze wakker was geworden, lag ze op haar rug, zwetend, boven op de dekens, in dezelfde positie waarin ze zich op bed had laten vallen. Ze voelde dat iemand zich over haar heen boog.

Heel even wist ze niet meer waar ze haar dienstpistool had gelaten. Maar toen realiseerde ze zich dat ze aangekleed op bed lag, compleet met schoenen en schouderholster. Dit was voor het eerst dat ze met een pistool op zak in slaap was gevallen. Heel voorzichtig stak ze haar hand in haar jasje en haalde het pistool tevoorschijn.

Hoewel Arnie nog nooit in het donker haar kamer was binnengekomen en zijn gedrag zeer voorspelbaar was, zou het kunnen dat hij het was.

Toen ze langzaam overeind kwam en met haar linkerhand op de tast het lampje naast het bed probeerde aan te doen, hoorde ze de veren van het bed zachtjes piepen.

Weer hoorde ze planken kraken, misschien omdat de indringer reageerde op het geluid dat ze had veroorzaakt. Weer dat gekraak.

Haar vingers vonden de lamp, de schakelaar. Licht.

Aanvankelijk zag ze niemand in het schijnsel. Maar toen zag ze vanuit een ooghoek iets bewegen. Of eigenlijk voelde ze het meer dan dat ze het echt zag. Ze draaide haar hoofd in die richting, bracht het pistool omhoog maar er was niemand.

Bij een raam bolden de gordijnen op. Even dacht ze dat dat door de airco kwam. Maar toen bewogen de gordijnen niet meer en hingen ze stil en recht omlaag. Alsof er net iemand in het voorbijgaan tegenaan was gekomen.

Carson stapte uit bed en liep naar het raam. Toen ze de gordijnen opzij schoof, merkte ze dat het raam niet openstond. Zelfs op slot zat.

Misschien was ze dan toch niet zo snel wakker geworden als ze had gedacht. Misschien was ze nog slaapdronken geweest en had ze dit allemaal maar gedroomd. Misschien.

Carson ging zich douchen, trok schone kleren aan en was weer zo fris als een hoentje, hoewel ze zich wel enigszins gedesoriënteerd voelde. Ze had de hele middag geslapen en was pas ’s avonds wakker geworden. Haar innerlijke klok was nu in de war, miste richting.

In de keuken zag ze een schaal met kipsalade staan; ze schepte er een bordvol van op. Met haar bord en een vork in de hand liep ze naar de kamer van Arnie, onderwijl al een paar happen nemend.

Het glorieuze kasteel, een bolwerk waar zelfs koning Arthur trots op zou zijn geweest, bleek hogere torentjes te hebben gekregen.

Arnie was nu eens niet aan het bouwen aan zijn kasteel. Hij tuurde naar een muntje dat op zijn duim lag, tegen zijn wijsvinger aan.

‘Wat heb je daar, lieverd?’ vroeg ze, zonder een antwoord te verwachten.

Hij gaf inderdaad geen antwoord maar gooide het muntje omhoog. Glimmend tolde het muntje door de lucht. Met een snellere beweging dan normaal graaide de jongen het muntje uit de lucht en hield het in zijn rechtervuist gevangen.

Iets dergelijks had Carson hem nog nooit zien doen. Verbaasd keek ze toe.

Een halve minuut kroop voorbij. Arnie staarde naar zijn samengebalde vuist. Toen deed hij zijn hand open en keek fronsend, bijna teleurgesteld, naar het muntje dat in zijn hand lag.

Toen de jongen het muntje nog een keer opgooide en het weer uit de lucht plukte, zag Carson een hele berg glimmende muntjes die op de ophaalbrug van het kasteel lagen. Arnie had geen benul van geld en had het ook niet nodig.

‘Lieverd, waar heb je die muntjes vandaan?’

Arnie deed zijn hand open, zag het muntje en trok weer een fronsend gezicht. Weer gooide hij het muntje op. Blijkbaar was dit een nieuwe obsessie van hem.

Vicky Chou keek door de openstaande deur naar binnen. ‘Hoe is de kipsalade?’

‘Heerlijk. Elke dag krijg ik er van jou weer een minderwaardigheidscomplex bij.’

Vicky maakte een wegwuivend gebaar. ‘We hebben allemaal zo onze sterke punten. Ik zou nooit iemand zo goed kunnen neerknallen als jij.’

‘Als je daar ooit iemand voor nodig hebt, weet je waar je me kunt vinden.’

‘Waar heeft Arnie die muntjes vandaan?’ vroeg Vicky.

‘Dat wilde ik net aan jou vragen.’

De jongen had het muntje weer opgegooid, had weer gezien dat het in zijn hand was beland nadat hij het uit de lucht had geplukt, en keek of hij er niets van snapte.

‘Arnie, waar heb je die muntjes vandaan?’

Uit zijn borstzakje haalde Arnie een kaartje. Hij bleef er zwijgend naar kijken.

Carson trok het kaartje uiterst voorzichtig uit zijn vingers, omdat ze wist dat het anders wel een uur kon duren voor hij het aan haar liet zien.

‘En?’ vroeg Vicky.

‘Dit is een of ander pasje. Van het Luxe Theater. Geeft recht op een gratis filmvoorstelling. Waar heeft hij dat nou vandaan?’

Arnie gooide het muntje weer op, en toen hij het uit de lucht had gegrist, zei hij: ‘Elke stad heeft zo z’n geheimen...’

Carson wist dat ze die woorden ergens al eens eerder gehoord had.

‘... maar het geheim van deze stad is afschuwelijk.’

Het was of ze het bloed in haar lijf voelde stollen toen ze in gedachten de getatoeëerde man weer zag staan, bij het raam in het flatje van Bobby Allwine.

49

Als je tweehonderd jaar lang op dezelfde planeet rondloopt, raak je wel eens uitgekeken. Als je een genie bent, zoals Victor, zoek je intellectuele uitdagingen, die altijd weer een nieuwe spanning opleveren. Je houdt je geest dan levendig door steeds nieuwe en ingewikkelde problemen het hoofd te bieden.

Maar door de herhaling van fysieke geneugten kan wat ooit prettig was, verworden tot een saaie bedoening. De verveling slaat dan toe. Na de eerste honderd jaar ga je dan op zoek naar exotische, extreme sensaties.

Daarom zoekt Victor de combinatie van geweld en seks en de daaruit voortvloeiende vernedering van zijn partner. Het schuldgevoel dat voortkomt uit het plegen van wrede wandaden heeft hij al lang geleden van zich afgeschud. Wreedheid is een afrodisiacum; van het uitoefenen van bruut geweld krijgt hij een kick.

De wereld biedt zo veel smaken dat conventionele seks gaat vervelen, reeds lang voordat de favoriete gerechten hun smaak verliezen. Pas de laatste tien jaar heeft Victor zin gekregen in schotels die zo exotisch zijn dat ze met een zekere discretie genuttigd moeten worden.

Er zijn bepaalde restaurants in de stad waarvan de eigenaars zijn smaak wel kunnen appreciëren, waar de obers zijn genereuze fooien wel kunnen waarderen, waar de koks zijn uniek ontwikkelde smaakzin op waarde kunnen schatten. Zo nu en dan reserveert Victor een tafeltje in dergelijke gelegenheden. Hij wordt dan altijd bediend in een apart kamertje, waar iemand met zijn verfijnde smaak gerechten krijgt voorgeschoteld die zo exclusief zijn dat ze voor het onwetende publiek misschien weerzinwekkend lijken. Hij heeft geen zin om zijn menukeuze uit te moeten leggen aan lompe gasten aan het tafeltje naast hem. Want meestal gaat het in dat soort gevallen om lompe gasten.

In Quan Yin, een Chinees restaurant dat genoemd was naar de godin van de hemel, bevonden zich twee aparte vertrekken waar gegeten kon worden. Eén vertrek was geschikt voor een gezelschap van acht man. Victor had die kamer helemaal voor zich alleen gereserveerd.

Hij kwam er zeer regelmatig in zijn eentje eten. Door zijn tweehonderd jaar lange levenservaring waar niemand tegenop kon, had hij gemerkt dat hij zichzelf praktisch altijd het best denkbare gezelschap vond.

Om zijn eetlust op gang te brengen en de komst van het exotische voorgerecht af te wachten, nam hij eerst een eenvoudig eiersoepje.

Voor hij zijn eerste gang verorberd had, ging zijn mobieltje. Tot zijn verbazing hoorde hij de stem van de afvallige. ‘Voor moord deins ik niet meer terug, Vader.’

Op gezaghebbende toon die altijd effect sorteerde, zei Victor: ‘We moeten het daar onder vier ogen eens over hebben.’

‘Moord schrikt me niet meer zo af als toen ik u de vorige keer belde.’

‘Hoe ben je aan dit nummer gekomen?’

Het was niet mogelijk om via het alarmnummer van Handen der Barmhartigheid, dat iedereen van het Nieuwe Ras had, te worden doorgeschakeld naar zijn mobieltje.

De afvallige reageerde niet op Victors vraag maar zei: ‘Door moord word ik meer mens. Mensen zijn heel goed in moorden.’

‘Maar je staat toch boven hun soort?’ Victor kreeg het van dit gesprek en dit onderwerp op zijn zenuwen. Hij was heer en meester. Zijn woord was wet, zijn wensen werden ingewilligd, althans waar het zijn eigen mensen betrof. ‘Gewone mensen kunnen veel minder goed dan jij op hun verstand afgaan. Jij bent veel...’

‘We zijn niet beter. Wij missen iets. Iets wat zij wel hebben.’

Dit was een leugen die hij niet kon laten passeren. Dit was regelrechte ketterij.

‘De hulp die je nodig hebt,’ zei Victor op ongeduldige toon, ‘kun je alleen van mij krijgen.’

‘Als ik maar een hele serie van hen opensnijd om ze vanbinnen te kunnen bekijken, kom ik er vanzelf achter waarom ze gelukkiger zijn dan wij.’

‘Dat is niet rationeel wat je zegt. Kom naar Handen der Barmhartigheid, dan kan ik...’

‘Er is een meisje dat ik ken. Een heel vrolijk meisje. Ik wil het geheim zien dat ze met zich meedraagt, datgene wat ik mis.’ De afvallige hing op.

Net als na het vorige gesprek drukte Victor ook nu weer *69 in. En net als de vorige keer merkte hij dat het nummer geblokkeerd was en niet teruggebeld kon worden.

Zijn speciale etentje was door dit akkefietje niet onmiddellijk bedorven, maar zijn opgewekte stemming was enigszins gezakt. Hij besloot van thee naar wijn over te stappen. Bier paste vaak beter bij Chinees eten dan wijn. Maar Victor was niet zo’n bierdrinker.

In tegenstelling tot veel andere Chinese restaurants bezat Quan Yin een uitstekende wijnkelder met uitgelezen wijnen. De ober, die gekleed ging in een wit smokingoverhemd, een vlinderdasje en een zwarte smokingbroek, bracht de wijnkaart.

Toen hij zijn soep ophad en wachtte tot hem een salade van palmhart en pepertjes geserveerd zou worden, bekeek hij de wijnkaart. Hij twijfelde tussen een wijn die goed bij varkensvlees paste en een die meer geschikt was voor bij zeevruchten.

Hij zou varkensvlees noch zeevruchten eten. De hors-d’oeuvre, die hij al eerder had gehad, was zo’n exclusieve delicatesse dat zelfs de meest vergevorderde wijnkenner niet goed zou weten welke wijn er het best bij zou passen.

Hij koos uiteindelijk een heerlijke Pinot Grigio en nam een eerste slok toen hij zijn salade kreeg.

Het hoofdgerecht werd met ceremonieel vertoon gepresenteerd. De kok zelf kwam daarvoor aan zijn tafel. Hij heette Lee Ling en was zo zwaarlijvig als een boeddhafiguurtje. Hij strooide rode rozenblaadjes over het witte tafelkleed. Vervolgens kwamen er twee obers met een roodkoperen schaal waar een grote koperen pot op pootjes op stond. In de pot zat kokende olie, die op temperatuur werd gehouden door een brander onder de pot.

De twee obers zetten de schaal op tafel. Victor snoof het aroma op dat uit de pot opsteeg. Deze arachideolie, twee keer gezuiverd, was verrijkt met een mengsel van diverse oliën en pepers. De geur was goddelijk.

Een derde ober zette een wit bord voor hem op tafel. Naast het bord rode eetstokjes. Heel voorzichtig, alsof hij bang was ook maar het miniemste geluidje te maken, legde de ober een roestvrijstalen tangetje op het bord. De tang had een rubberen handvat, zodat hij ondanks de hitte van de kokende olie toch nog hanteerbaar was. De uiteinden van de tang hadden de vorm van lotusblaadjes.

De pot met olie stond rechts van Victor op tafel. Nu werd er bij zijn bord een schaal met saffraanrijst neergezet.

Lee Ling, die weer naar de keuken was gegaan, kwam terug met de hors-d’oeuvre, die hij links van Victors bord zette. De delicatesse zat in een zilveren dekschaal.

De obers maakten een buiging en trokken zich terug. Lee Ling bleef glimlachend staan wachten.

Victor haalde het deksel van de zilveren schaal. De schotel was gegarneerd met koolbladeren die heel kort gestoomd waren om ze flexibel te maken zodat ze opgevouwen konden worden.

Deze exclusieve delicatesse stond niet op de kaart en was niet het gehele jaar door verkrijgbaar, en ook niet à la minute.

In elk geval zou Lee Ling het toch alleen maar klaarmaken voor die heel speciale klant die hij al jaren kende, die hij vertrouwde, de man van wie hij wist dat hij een echte fijnproever was. Die klant was blijkbaar goed op de hoogte van de regionale Chinese cuisine, omdat je dit speciale voorgerecht anders nooit zou kennen.

Het overkoepelende orgaan van restauranteigenaren zou het serveren van dit gerecht stellig hebben afgekeurd, ondanks het feit dat er in New Orleans heel wat mogelijk was. Niet dat de gezondheid op het spel stond, maar sommige dingen zijn zelfs voor de meest tolerante mensen eenvoudigweg te exotisch.

In de schaal lagen twee nestjes piepkleine ratjes, verscholen tussen de koolbladeren, zo jong nog dat ze nog roze waren, zonder haar, en blind.

Victor bracht in het Chinees zijn complimenten en dank over aan de kok. Glimlachend maakte de kok een buiging en liet zijn gast verder alleen.

Misschien kwam het door de heerlijke wijn dat Victor weer in een betere stemming kwam, of misschien genoot hij zo van zijn eigen verfijnde smaak dat hij niet lang neerslachtig kon blijven. Een van de geheimen van een groots leven was jezelf aardig vinden, en Victor Helios, alias Frankenstein, vond zichzelf heel aardig, zo aardig dat hij er geen woorden voor had.

Hij begon te eten.

50

Op de eerste verdieping van Handen der Barmhartigheid is alles stil. Hier doorlopen de mannen en vrouwen van het Nieuwe Ras, die net uit de tank zijn gekomen, de afrondende stadia van hun ontwikkeling. De laatste kennis wordt rechtstreeks in hun hersenen gedownload. Het zal niet lang meer duren voor ze klaar zijn om de wereld te betreden en om hun plaats te midden van de verdoemde mensheid in te nemen.

Randal Zes zal Barmhartigheid eerder dan zij achter zich laten, nog voor de nacht ten einde is. Hij is doodsbang, maar hij is er klaar voor. Hij heeft plattegronden van New Orleans op de computer bestudeerd en virtual reality-trips uitgevoerd, en dat heeft hem weliswaar beangstigd, maar het heeft hem ook klaargestoomd. Als hij nooit meer de marteling van het draaiapparaat wil ondergaan en als hij wil overleven, mag hij niet langer wachten.

Eigenlijk zou hij een wapen bij zich moeten dragen als hij de gevaarlijke wereld buiten deze muren wil betreden. Maar hij heeft geen wapen en ziet niets in de kamer dat als wapen dienst kan doen.

Als de reis langer duurt dan hij hoopt, zal hij proviand moeten hebben. In zijn kamer heeft hij geen eten; alle maaltijden worden altijd voor hem klaargemaakt.

Ergens in dit gebouw bevindt zich een keuken van zeer behoorlijke afmetingen. Een voorraadkast. Daar zijn de levensmiddelen die hij nodig heeft.

Het vooruitzicht om naar de keuken te gaan, eten te pakken en dan een overdonderende hoeveelheid keuzes te moeten maken, is zo afschrikwekkend dat hij het niet overziet. Als hij ook nog voor proviand moet zorgen, komt hij Barmhartigheid nooit uit. Daarom gaat hij op pad met niets anders dan de kleren die hij aanheeft, een nieuw puzzelboekje en een pen.

Wanneer hij op de drempel tussen zijn kamer en de gang gaat staan, voelt hij dat zijn lijf verlamd raakt. Hij kan niet verder.

Hij weet dat de vloeren van deze twee ruimtes in hetzelfde vlak liggen, en toch heeft hij het stellige gevoel dat hij in een afgrond stapt als hij een voet op de gang durft te zetten. Wat hij wéét, is meestal niet zo overtuigend als wat hij vóélt. Dat is precies waar hij altijd zo’n last van heeft.

Hoewel hij zich inprent dat een ontmoeting met Arnie O’Connor misschien wel door het lot bepaald is, blijft hij doodstil op de drempel staan. Zijn emoties spelen steeds meer op terwijl hij daar roerloos blijft staan. Door de onrust die hij voelt, tollen de gedachten warrig in zijn hoofd rond, als herfstblaadjes die door een wervelwind worden rondgeslingerd.

Hij is zich er terdege van bewust dat zijn onrust in paniek zou kunnen omslaan, van een storm in een orkaan. Hij voelt een dringende behoefte om het puzzelboekje open te slaan en met zijn pen de lege vakjes te gaan invullen.

Als hij aan dat verlangen toegeeft, zal hij niet één puzzel maken, of twee, maar alle puzzels van het hele boek. De nacht zal verstrijken. Het zal weer dag worden. En dan zal hij voor altijd de moed hebben verloren om te vluchten.

Kamer. Gang. Met één stap kan hij de hindernis nemen zodat hij in de tweede ruimte komt. Dit heeft hij wel eens vaker gepresteerd, maar deze keer lijkt het een ontzettend zware onderneming.

Het verschil is natuurlijk dat hij voorheen nooit verder wilde dan de gang. Maar deze keer wil hij de hele wereld betreden.

Kamer, gang.

Plotseling ziet hij de woorden ‘kamer’ en ‘gang’ voor zich, in zwarte letters die keurig in witte hokjes zijn geplaatst. Twee woorden van een kruiswoordpuzzel, met de A als gemeenschappelijke letter.

Doordat hij ziet dat de twee woorden op deze manier kruisen, weet hij dat de kamer en de gang elkaar ook in werkelijkheid op hetzelfde vlak kruisen. Van het ene vertrek naar de andere ruimte gaan is net zo makkelijk als het plaatsen van de letters in de hokjes.

Hij stapt zijn kamer uit, de gang op.

51

De geometrische patronen die op de art-decogevel van het Luxe Theater stonden, werden door het licht van de lantaarns beschenen en kregen door de schaduwwerking meer diepte.

Het aankondigingsbord was onverlicht, en het theater zag er verlaten uit. Toen Carson door een van de deuren naar binnen tuurde, zag ze echter een zwak schijnsel bij het barretje. Achter de bar was iemand aan het werk.

Toen ze voelde of de deur op slot zat, zwaaide die naar binnen open. Ze stapte naar binnen, de hal in.

De vitrines met snoep waren verlicht. Aan de muur achter de bar hing een verlichte coca-colaklok in art-decostijl, in witte en rode tinten, die deed terugverlangen naar een meer onschuldige wereld.

De man die achter de bar aan het werk was, was de reus die ze in Allwines flatje had gezien. Door zijn enorme gestalte herkende ze hem al voordat hij zich naar haar had omgedraaid.

Ze tikte met het filmpasje op de glazen dekplaat van de bar. ‘Wie ben jij?’

‘Dat heb ik je al eens uitgelegd.’

‘Je hebt toen je naam niet gezegd,’ zei ze gespannen.

Hij was bezig de popcornmachine schoon te maken en richtte zijn aandacht weer op het apparaat. ‘Ik ben Deucalion.’

‘Voornaam of achternaam?’

‘Voornaam én achternaam.’

‘Werk je hier?’

‘Deze bioscoop is van mij.’

‘Je hebt een ambtenaar in functie aangevallen.’

‘Meen je dat? Ben je gewond geraakt?’ Hij glimlachte, niet spottend maar met verbazingwekkend veel warmte, iets wat ze gezien zijn verminkte gezicht niet van hem verwacht had. ‘Of is je zelfbeeld aangetast?’

Ze raakte onder de indruk door zijn manier van doen. Zijn zelfvertrouwen kwam niet enkel voort uit zijn overdonderende gestalte; hij was geen bruut. Zijn rustige optreden leek op de diepe sereniteit die ze associeerde met monniken in kloostergewaad.

Maar er waren ook sociopaten die zeer sereen overkwamen en heel beheerst als een valdeurspin zaten te wachten tot hun prooi in de val liep.

Ze vroeg: ‘Wat deed je in mijn huis?’

‘Ik heb gezien hoe je woont, dus nu denk ik te weten dat je te vertrouwen bent.’

‘Het kan me geen biet schelen of je mij te vertrouwen vindt. Als je maar uit mijn huis blijft.’

‘De zorg voor je broer drukt zwaar op je. Maar je kwijt je met veel liefde van je taak.’

Verschrikt zei ze: ‘Je. Maakt. Geen. Deel. Uit. Van. Mijn. Leven.’

Hij legde het vochtige doekje neer waarmee hij de popcornmachine had schoongemaakt en richtte zich weer tot haar, van achter de toonbank. ‘Is dat wat je wilt?’ vroeg hij. ‘Is dat echt wat je wilt? Als dat zo is, waarom ben je hier dan naartoe gekomen om de rest van het verhaal te horen? Want je bent hier niet alleen gekomen om me te vertellen dat ik voortaan uit je huis moet blijven. Je zit nog met een aantal vragen.’

Zijn blijk van inzicht en zijn mild geamuseerde toon leken in tegenspraak met zijn afschrikwekkende uiterlijk.

Toen ze totaal overdonderd zweeg, zei hij: ‘Ik heb niet de bedoeling jou of Arnie iets aan te doen. Jouw vijand is Helios.’

Ze knipperde verrast met haar ogen. ‘Helios? Victor Helios? De eigenaar van Biovision? De bekende filantroop?’

‘Hij is zo ontzettend arrogant dat hij zichzelf “Helios” noemt, naar de Griekse god van de zon. Helios, de schenker van al het leven. Dat is niet zijn echte naam, hoor.’ Onnadrukkelijk, zonder opgetrokken wenkbrauwen, zonder spot in zijn stem, zei hij: ‘Zijn echte naam is Frankenstein.’

Na alles wat hij haar had toevertrouwd in het flatje van Bobby Allwine, nu ze wist dat hij opgebouwd was uit lichaamsdelen van misdadigers en door een bliksemschicht tot leven was gewekt, zou ze dit hebben moeten zien aankomen. Ze was in zichzelf teleurgesteld toen ze merkte dat dat niet het geval was.

Carson vond Deucalion een heel bijzondere man, los van zijn enorme omvang en voorkomen, en ze had ook gewíld dat hij iets bijzonders was, ook al kon ze de juiste reden daarvoor niet bedenken. Ze wilde dat het kleed van de dagelijkse routine onder haar voeten vandaan werd getrokken en dat ze halsoverkop in het mysterie van het leven zou belanden.

Misschien stond mysterie wel gelijk aan verandering. Misschien verlangde ze naar een andere opwinding dan de spanning die haar werk met zich meebracht. Ze vermoedde dat ze meer richting in haar leven wilde, en dat haar werk haar dat op dit moment te weinig schonk, al wist ze niet goed wat ze precies bedoelde met ‘richting’.

Ze was teleurgesteld in Deucalion omdat dit hele Frankenstein-gedoe net iets te veel leek op de onzinpraatjes die ze in gesprekken met allerlei gestoorde types in het kader van haar werk moest aanhoren. Eerst had ze hem een vreemde verschijning gevonden, maar toch ook iemand die iets te zeggen had. Nu verschilde hij weinig van de idioten die dachten dat ze door de CIA of door aliens achterna werden gezeten.

‘Tja,’ zei ze. ‘Frankenstein.’

‘De legende is geen verzinsel. Het is echt.’

‘Natuurlijk.’ Altijd als ze een bepaalde teleurstelling te verwerken kreeg, verviel ze in het oude patroon: ze kreeg dan ontzettend veel zin in chocola. Ze priemde haar vinger tegen de glazen dekplaat van de toonbank en zei: ‘Ik wil graag zo’n Hershey-reep met nootjes.’

‘Lang geleden hebben ze zijn laboratorium in Oostenrijk tot de grond toe afgebrand. Omdat hij mij had geschapen.’

‘Flauwekul. Waar zijn die boutjes in je hals dan? Heb je die door een plastisch chirurg laten verwijderen?’

‘Kijk eens naar me,’ zei hij ernstig.

Ze keek verlangend naar de Hershey-reep maar richtte haar blik uiteindelijk op hem.

Een spookachtig schijnsel pulseerde in zijn ogen. Deze keer stond ze zo dicht bij hem dat ze het onmogelijk meer af kon doen als een weerspiegeling van een of andere natuurlijke lichtbron.

‘Ik heb het vermoeden,’ zei hij, ‘dat er nog wel vreemdere wezens dan ik in deze stad rondlopen, en dat hij zo langzamerhand de greep op hen begint te verliezen.’ Hij liep naar de kassa, deed de la open en haalde er een krantenknipsel uit, plus een opgerold vel papier waar een lint omheen zat.

Bij het krantenartikel stond een foto van Victor Helios. Het vel papier bleek een potloodtekening te bevatten van dezelfde man, maar dan tien jaar jonger.

‘Ik heb deze tekening destijds uit de lijst gehaald. Hij hing twee eeuwen geleden in de studeerkamer van Victor. Zo heb ik altijd onthouden hoe hij eruitzag.’

‘Dat zegt me niks. Krijg ik nou nog een Hershey-reep of niet?’

‘De avond waarop ik tot leven gewekt werd, had Victor een storm nodig. Hij kreeg de storm van de eeuw.’ Deucalion rolde zijn rechtermouw op, waardoor drie kleine metalen schijfjes zichtbaar werden die in de huid van zijn arm verankerd lagen.

Carson moest toegeven dat ze nog nooit zoiets gezien had. Maar aan de andere kant had je tegenwoordig tal van mensen die een piercing lieten zetten of zelfs hun tong lieten splijten voor een geinig reptieleffect.

‘Contactpunten,’ verklaarde hij. ‘Over mijn hele lichaam. Maar met die bliksem was iets raars... Die had zo ontzettend veel kracht.’ Hij vertelde haar niet over het harde littekenweefsel bij zijn polsen.

Als hij iemand was die zijn Frankenstein-fantasie op zichzelf uitleefde, was hij wel extreem ver gegaan in het toetakelen van zijn lichaam. Dit was nog eens wat anders dan een fan van Star Trek die een pak en een paar Spock-oren had aangetrokken.

Tegen beter weten in, zelfs ondanks het feit dat ze hem onmogelijk kon geloven, voelde Carson dat ze in hem wílde geloven. Dat verlangen was zo sterk dat ze zich er ongemakkelijk onder voelde. Ze snapte het niet. Dit was helemaal niets voor Carson O’Connor.

‘Die storm heeft me het leven gegeven,’ ging hij verder, ‘maar tegelijkertijd ben ik er ook bijna onsterfelijk door geworden.’

Deucalion pakte het krantenartikel, keek een ogenblik naar de foto van Victor Helios en verfrommelde het papier in zijn vuist. ‘Ik dacht dat mijn schepper allang overleden was. Maar van het begin af aan heeft hij geprobeerd zelf onsterfelijk te worden, op welke manier dan ook.’

‘Sterk verhaal,’ zei ze. ‘Komen er ook nog marsmannetjes in het verhaal voor?’

Carson had de ervaring dat gestoorde types niet tegen spottende opmerkingen konden. Ze werden dan boos of beschuldigden haar ervan in een complot tegen hen betrokken te zijn. Maar Deucalion gooide alleen maar het verfrommelde krantenknipsel op de grond, haalde een Hershey-reep uit de vitrine en legde die voor haar op de toonbank neer.

Terwijl ze de wikkel eraf haalde, zei ze: ‘Denk je nou werkelijk dat ik dat geloof van die tweehonderd jaar? En dat die bliksem... ja, hoe zit dat eigenlijk... dat die bliksem zijn genen heeft veranderd?’

‘Nee. De bliksem heeft geen effect op hem gehad, alleen maar op mij. Hij moet op een andere manier zo ver zijn gekomen.’

‘Veel vezels en fruit en geen rood vlees.’

Maar hij gaf geen krimp. In zijn ogen was geen griezelige lichtflits meer te zien, maar wel zag ze iets anders in zijn blik, iets wat ze nog nooit bij iemand anders had waargenomen. Een beangstigende directheid. Ze voelde zich zo bekeken dat ze het gevoel kreeg dat een kille hand zich rond haar hart sloot.

Eenzaamheid lag er in die blik verscholen, en wijsheid, en nederigheid. En... meer raadselachtigheid. Hij had opvallende ogen, en hoewel er veel in te lezen viel, kende ze de taal niet om te begrijpen wat ze las, want de ziel die door die ogen naar haar keek, leek ineens net zo onwezenlijk als de ziel van een schepsel dat tot een andere wereld behoort.

De chocola liet een weeïge smaak in haar mond en haar keel achter, de smaak van bloed, alsof ze op haar tong had gebeten. Ze legde de Hershey-reep neer.

‘Waar heeft Victor zich al die tijd mee beziggehouden?’ vroeg Deucalion zich af. ‘Wat heeft hij al die tijd geproduceerd?’

Ze moest denken aan Bobby Allwine die naakt en opengesneden op de autopsietafel had gelegen, en aan Jack Rogers, die zeer stellig had beweerd dat de vreemde staat van Allwines inwendige niet op toeval kon berusten maar dat het haast ontworpen leek.

Deucalion leek een glimmend muntje uit het niets te plukken. Hij gooide het muntje omhoog, griste het uit de lucht en hield het een ogenblik in zijn vuist. Toen hij zijn hand opendeed, was het muntje verdwenen.

Dat was de truc die Arnie ook had geprobeerd.

Deucalion tilde de reep op die Carson net op de toonbank had gelegd; het muntje lag eronder.

Ze voelde aan dat deze geïmproviseerde voorstelling niet alleen maar bedoeld was om haar te entertainen. Het was bedoeld om haar ervan te overtuigen dat de waarheid waar hij deel van uitmaakte, net zo magisch was als hij had gezegd.

Hij pakte het muntje van de toonbank (met zeer behendige vingers, zeker gezien hun grootte) en gooide het hoog in de lucht.

Toen ze opkeek om te kijken waar het was gebleven, zag ze het muntje niet meer. Ze wachtte op het kenmerkende gerinkel waarmee het op de marmeren vloer terecht zou komen. Stilte. Toen deze zo lang had voortgeduurd dat ze er geen rekening meer mee hield dat het muntje de stilte zou verbreken, keek Carson op naar Deucalion.

Hij had weer een muntje in zijn hand. Weer knipte hij het met zijn duim omhoog.

Nu hield ze het muntje beter in de gaten. Ze zag hoe het muntje omhoogschoot. Maar op het hoogste punt verdween het uit haar blikveld. Ze hield haar adem in, verwachtte dat het muntje elk moment rinkelend op de grond terecht zou komen, maar het geluid kwam niet. Ze wachtte tot ze haar adem niet langer kon inhouden.

‘Maak ik nog steeds geen deel uit van je leven?’ vroeg hij. ‘Of wil je meer horen?’

52

Lampen produceren een uitwaaierend oranje schijnsel op de muren, maar op dit tijdstip zijn de lichten gedimd en zijn de gangen tamelijk duister.

Randal Zes heeft zich net gerealiseerd dat de vierkanten op de vinyl vloer op de hokjes van een kruiswoordpuzzel lijken. De geometrische figuren bieden hem houvast.

In gedachten ziet hij de letters van zijn naam een voor een op de grond verschijnen, bij elke pas die hij doet, zodat hij zichzelf de gang door spelt, tegel voor tegel, hokje voor hokje, naar de vrijheid.

Op deze etage bevinden zich de slaapzalen waar de pas ontwaakte mensen van het Nieuwe Ras worden gehuisvest tot ze helemaal gereed zijn, klaar om de stad te gaan infiltreren. De deuren staan half open. Achter sommige deuren zijn naakte lichamen te zien die elk denkbaar standje hebben aangenomen.

Vooral in de eerste weken zijn de in de tank tot leven gewekte wezens vervuld van onrust, die veroorzaakt wordt doordat ze weten wat ze zijn. Ook zijn ze erg bang, omdat ze zich er ten volle van bewust zijn dat ze aan Victor toebehoren en dus niet over hun eigen leven kunnen beschikken en ook geen vrije wil bezitten. Daarom ligt in hun oorsprong hun einde besloten; hun leven is reeds bepaald, zonder de hoop op mysterie.

Ze zijn onvruchtbaar maar energiek. Seks is bij hen geheel losgekoppeld van de voortplanting en is slechts bedoeld als uitlaatklep voor spanningen.

Ze copuleren in groepen; hun verstrengelde lijven kronkelen door elkaar, en het lijkt Randal Zes, die door zijn autisme anders is dan de anderen, dat deze bewegingen hun geen genot schenken maar dat het enkel de spanning wat opheft.

De kreten die uit deze orgies opklinken, zijn geen uitingen van gelukzaligheid of tederheid. Het zijn beestachtige geluiden die hij hoort, laag en ruw, aanhoudend, bijna gewelddadig, dwingend, op het wanhopige af.

Het geklets van naakte huid op naakte huid, het woordloze gekreun, de schorre kreten die gevoed lijken door woede: voor Randal Zes zijn het beangstigende geluiden. Hij voelt de drang om door de gang te gaan rennen, maar hij durft niet op de lijntjes tussen de vierkanten te gaan staan. Hij moet zijn voeten binnen die lijnen houden, en daarom kan hij het zich niet veroorloven te gaan rennen.

De gang begint steeds meer op een tunnel te lijken, en de kamers aan weerszijden op catacomben waarin de rusteloze doden elkaar in kille hartstocht omhelzen.

Zijn hart klopt wild alsof het wil uittesten hoe stevig zijn ribbenkast is. Randal spelt zijn naam talloze malen tot hij uiteindelijk op een kruispunt van gangen komt. De laatste letter van zijn naam laat hij kruisen met de beginletter van ‘links’. Bij de letter S schuifelt hij vijf vierkante tegels naar opzij en spelt ‘rechts’ achterstevoren. Bij de eerste letter van dat woord aangekomen, kan hij zijn naam weer spellen en zo deze nieuwe gang inslaan, om uiteindelijk te moeten kiezen tussen lift of trappenhuis.

53

Erika at in haar eentje in de slaapkamer, aan een negentiende-eeuws Frans ingelegd tafeltje waar een herfsttafereeltje in was verwerkt: appels, sinaasappels, pruimen, druiven, allemaal fruit dat uit een hoorn des overvloeds kwam. Het zeer verfijnde inlegwerk bestond uit houtsoorten van verschillende tinten.

Zoals bij alle mensen van het Níéuwe Ras was haar stofwisseling net zo fijn afgesteld als de motor van een Ferrari. Een enorme eetlust was hiervoor een eerste vereiste.

Twee steaks van ongeveer 175 gram – biefstuk van de haas, saignant – met daarbij een plakje krokant gebakken bacon, in boter gestoofde worteltjes met tijm, en suikererwten met jicamaschijfjes. In een aparte schaal die werd warm gehouden, zaten gesmoorde aardappels in een sausje van blauwschimmelkaas. Na het hoofdgerecht wachtte nog een perziksorbet met vanille-ijs in een schaal met grof gehakte ijsblokjes.

Tijdens het eten tuurde ze naar het scalpel dat ze eerder op de dag op de badmat had aangetroffen. Het lag op haar bordje alsof het om een botermesje ging.

Ze wist niet goed wat het scalpel te maken had met de schuifelende geluiden die ze gehoord had, maar ze wist zeker dat er een verband moest bestaan.

Er is geen wereld buiten deze wereld. Het lichaam is als gras dat uiteindelijk verdort, en ook de weilanden van de geest worden platgebrand door de dood, waarna er nooit meer een sprietje zal groeien. Dat is de basis van het materialisme. En Erika is een soldaat in het vastberaden leger dat de aarde zal veroveren om die filosofie van pool tot pool te verspreiden.

Maar hoewel haar schepper haar elk geloof in het bovennatuurlijke had verboden en hoewel haar eigen bestaan een bewijs was dat intelligent leven heel goed opgewekt kan worden zonder goddelijke tussenkomst, kon Erika door de recente gebeurtenissen maar moeilijk elk geloof in het bovennatuurlijke van zich afzetten. Het scalpel leek niet enkel te glimmen doordat het roestvrijstalen blad zo glad was, maar ook doordat het een zekere magie uitstraalde...

Alsof ze door dat te denken de deur naar een andere wereld had opengezet, kwam de plasmabeeldbuis op onverklaarbare wijze tot leven. Erika schrok toen ze merkte dat het scherm aan knipperde.

De Crestron-afstandsbediening waarmee de tv kon worden aangezet, lag nog op het nachtkastje, zag ze.

Een of andere onzichtbare Aanwezigheid leek aan het zappen te zijn geslagen. Op het scherm verscheen een snel wisselende reeks van beelden.

Toen Erika haar vork neerlegde en haar stoel achteruitschoof, koos de Aanwezigheid een leeg kanaal. Op het grote scherm verscheen een wirwar aan witte en zwarte puntjes.

Erika voelde dat er iets raars aan de hand was, iets wat desondanks van belang was. Ze kwam overeind.

Uit de Dolby Surround-luidsprekers in het plafond klonk een diepe, schorre en dreigende stem: ‘Maak hem dood. Maak hem dood.’

Erika liep in de richting van het beeldscherm maar bleef na twee stappen staan, omdat het haar niet verstandig leek te dicht bij het scherm te komen.

‘Steek het scalpel in zijn oog. In zijn hersenen. Maak hem dood.’

‘Wie ben je?’ vroeg ze.

‘Maak hem dood. Steek diep in zijn oog en draai het scalpel. Maak hem dood.’

‘Maak wie dood?’

De Aanwezigheid gaf geen antwoord.

Ze herhaalde haar vraag.

Op het beeldscherm voegden de sneeuwvlokken van het lege kanaal zich langzamerhand samen tot een bleek ascetisch gezicht. Even dacht ze dat het het gezicht van een geest zou worden, maar toen de gelaatstrekken steeds duidelijker werden, herkende ze Victor. Hij had zijn ogen gesloten en zijn gelaatstrekken ontspannen, als een doodsmasker.

‘Maak hem dood.’

‘Maar hij heeft me geschapen.’

‘Om je te gebruiken.’

‘Ik kan het niet.’

‘Je bent sterk.’

‘Onmogelijk.’

‘Maak hem dood.’

‘Wie ben jij?’

‘Het kwaad,’ zei de stem. Ze begreep dat deze Aanwezigheid het niet over zichzelf maar over Victor had.

Als ze dit gesprek niet afkapte, zou ze waarschijnlijk wel gedwongen worden na te denken over het idee Victor te verraden, zelfs al wilde ze alleen redenen aanvoeren waarom het onmogelijk was om een vinger naar hem uit te steken. Alleen al de gedachte aan de mogelijkheid om haar schepper te vermoorden, kon haar fataal worden.

Elke gedachte veroorzaakt een unieke elektrische signatuur in de hersenen. Victor had alle signaturen geïdentificeerd die de neerslag vormden van gedachten om gewelddadige actie tegen hem te ondernemen. In de hersenen van Erika, net als in de hersenen van elk lid van het Nieuwe Ras, zat een nanoapparaatje dat erop geprogrammeerd was de gedachtensignatuur van vader- of godsmoord te traceren.

Als ze ooit een wapen ter hand nam om dat tegen Victor te gebruiken, zou die spion in haar hoofd onmiddellijk haar bedoelingen herkennen. Het apparaatje zou haar dan in een staat van verlamming brengen, en alleen Victor kon haar daar dan weer uit halen. Als hij haar daarna liet leven, zou ze aan één stuk door lijden. Hij zou ervoor zorgen dat ze voortdurend door denkbeeldige kwellingen geteisterd werd.

Daarom liep ze nu naar de Crestron-afstandsbediening op het nachtkastje en zette ze de tv uit. Het plasmascherm werd zwart.

Ze bleef staan wachten met de afstandsbediening in haar hand voor het geval de tv weer aan zou gaan, maar het beeldscherm bleef zwart.

Ze geloofde niet in geesten. Ze mocht niet in geesten geloven. Dat stond gelijk aan insubordinatie. Insubordinatie leidde tot eliminatie.

Ze kon zich maar het beste niets aantrekken van de stem die haar tot moord probeerde aan te zetten. Een poging om de stem te doorgronden zou haar in het ravijn storten, haar dood tegemoet.

Toen Erika merkte dat ze van angst op haar benen stond te trillen, ging ze weer aan tafel zitten. Ze ging door met eten, maar nu had haar trek iets nerveus gekregen. Ze schrokte het eten naar binnen, in een poging een honger te stillen die nooit gestild kon worden: een honger naar zingeving, naar vrijheid.

Tot haar verbazing bleef ze trillen, en ze bleef zich bewust van de doodsangst die er de aanleiding toe was. Vanaf haar ‘geboorte’ zes weken geleden had ze regelmatig verlangd naar de dood.

Nu niet. Er was iets veranderd. Toen ze even niet had opgelet, was dat gevederde ding, hoop, haar hart binnengevlogen.

54

Roy Pribeaux bezat wapens. Hij haalde ze uit de kast, waar hij ze nog in de oorspronkelijke verpakking bewaarde. Hij bekeek ze liefdevol, een voor een, maakte ze schoon en smeerde ze indien nodig, zodat ze gebruiksklaar waren.

Zijn fascinatie voor vuurwapens was begonnen in zijn puberteit en was niet verflauwd toen hij de twintig was gepasseerd. Revolvers, pistolen, jachtgeweren: zijn verzameling omvatte een exemplaar van elk type wapen.

Kort na zijn twintigste verjaardag, toen hij zijn erfenis had gekregen, had hij een Ford Explorer gekocht. Hij had de kofferbak volgestouwd met zijn lievelingswapens en was met de auto door het zuiden en zuidwesten van de Verenigde Staten gaan toeren.

Voor die tijd had hij alleen op dieren geschoten.

Hij was niet zo’n jagerstype geweest. Hij had nooit een jachtvergunning aangevraagd. Door de bossen en langs open terreinen sjouwen was niet zijn ding. Hij schoot alleen op huisdieren en op vee.

Pas toen hij op zijn twintigste in de auto op pad ging, begon hij op mensen te schieten. Jarenlang leidde hij een zorgeloos en tamelijk gelukkig leven.

Net als zo veel twintigers had Roy zo zijn idealen gehad. Hij was ervan overtuigd dat hij zijn steentje aan een betere wereld kon bijdragen.

Toen al was hij zich ervan bewust geweest dat het leven alleen draaglijk was doordat er schoonheid bestond. Schoonheid in de natuur. Schoonheid in architectuur en kunst en in voorwerpen die door de mens vervaardigd waren. Schoonheid in mensen.

Van jongs af aan was hij een ontzettend knappe vent geweest, en hij merkte dat anderen het prettig vonden wanneer ze hem zagen, dat ze door zijn aanwezigheid werden opgebeurd.

Hij wilde zich inzetten voor een betere en gelukkigere wereld door lelijke mensen te liquideren. En overal bleken lelijke mensen rond te lopen.

In achttien staten, van Alabama tot aan Arizona, van Colorado tot aan Texas, reed Roy met zijn auto rond om mensen af te schieten. Hij liquideerde lelijke mensen wanneer de omstandigheden dusdanig waren dat er weinig tot geen kans was dat hij gepakt zou worden.

Hij maakte daarbij gebruik van zo’n uitgebreid scala aan wapens en was in zo’n groot gebied actief dat zijn vele daden nooit als het werk van één man gezien werden. Hij moordde op afstand met geweren, gebuikte 12mm-jachtgeweren met hagelpatronen bij afstanden van veertig meter of minder, en van dichtbij revolvers of pistolen, afhankelijk van de stemming waarin hij verkeerde.

Over het algemeen had hij een voorkeur voor de intimiteit van handvuurwapens. Daarmee kon hij zo dicht bij het slachtoffer komen dat hij kon uitleggen dat hij geen persoonlijke wrok koesterde.

‘Het is meer een esthetische kwestie,’ zei hij dan. Of ook wel: ‘Je zult vast wel met me eens zijn dat je beter dood dan lelijk kunt zijn.’ Of: ‘Ik help Darwin een beetje zodat de schoonheid van de soort meer kans krijgt.’

Jachtgeweren waren lekker wanneer hij de tijd had om te herladen en om naar het slachtoffer toe te lopen en vier of zes Federal 3-inch 000-kogels te gebruiken, want die hadden een verbazingwekkend penetratievermogen. De lelijkerd werd zo niet alleen uit de genenvijver gevist maar diens afzichtelijkheid werd ook vernietigd; het lijk werd dan zo onherkenbaar dat het slachtoffer wel met gesloten kist begraven moest worden.

Toen hij nog rondtrok en goede daden verrichtte, had Roy mogen ervaren hoe het is om een nobel doel na te streven en zinvol werk te verrichten. Hij ging er toen van uit dat hij dat zijn hele leven zou blijven doen, dat hij geen opleiding hoefde te volgen en nooit met pensioen zou hoeven te gaan.

Maar in de loop der tijd moest hij toch erkennen dat er zo veel lelijke mensen op de wereld rondliepen dat zijn acties weinig invloed hadden op de mate van schoonheid van toekomstige generaties. Hoe meer mensen hij ombracht, zo leek het wel, hoe lelijker de wereld werd.

Lelijkheid heeft de kracht van een tsunami en werkt enkel chaos in de hand. Geen enkel individu, hoe nobel van instelling ook, kan een dergelijke gigantische natuurkracht keren.

Uiteindelijk ging hij terug naar New Orleans om bij te komen van zijn missie en te bedenken wat hij nu moest gaan doen. Hij kocht dit pand en verbouwde de bovenverdieping tot een appartement.

Hij kreeg het idee dat hij zich te lang had beziggehouden met lelijke mensen. Hoewel hij ze allemaal om zeep had gebracht zodat de mensheid er niet langer mee opgescheept zou zitten, hield hij er rekening mee dat hij op de een of andere manier met hun afzichtelijkheid besmet was geraakt.

Toen hij zichzelf in de spiegel bekeek, kreeg hij voor het eerst een onrustig gevoel. In zijn nietsontziende drang naar de waarheid moest hij toegeven dat hij nog steeds knap was en dat hij van de één procent aantrekkelijkste mensen ter wereld toch zeker tot het bovenste één tiende deel behoorde. Maar misschien was hij niet meer zo knap als eerst, voordat hij in zijn Explorer op weg ging om de mensheid van lelijkheid te bevrijden.

Omdat hij niet iemand was die zich op het verleden fixeerde en omdat hij doortastend was, had de wanhoop hem niet in zijn greep gekregen. Hij had een dieet opgesteld, hij was gaan fitnessen, hij was voedingssupplementen gaan gebruiken en was gaan mediteren om zijn lichaam weer in topconditie te krijgen. En in elke spiegel zag hij dat hij in die missie geslaagd was. Hij was adembenemend mooi.

Maar toch had hij die jaren waarin hij zijn lichaam weer in de oude staat herstelde, betiteld als de Verloren Jaren, want hij had toen geen tijd gehad om iemand te vermoorden. Voor moorden was eigenlijk ook geen reden geweest.

Roy was een doelgericht persoon die zich graag inzette voor het welzijn van de maatschappij. Hij moordde niet enkel om het moorden; het moest wel een hoger doel dienen.

Het idee om de perfecte vrouw op te bouwen uit ideale losse onderdelen, gaf zijn leven weer zin en richting. Uiteindelijk kon hij de verzameling eventueel aan een museum schenken, anoniem. De academici en critici die zo hoog opgaven van moderne kunst, zouden het belang van zijn ideale vrouw ongetwijfeld onderkennen en zouden moeten toegeven dat hij briljant werk had geleverd.

Hij moest de vrouw zien te vinden die tot in detail perfect was, de vrouw die voor hem geschapen was. Om haar te vinden, had hij de verzameling nodig. Hij zou alle onderdelen afzonderlijk bestuderen en ze vergelijken met zijn geliefde, om er zeker van te zijn dat ze in alle opzichten aan zijn criteria voldeed.

De Venus naar wie hij zo verlangde, zou binnenkort zijn pad kruisen. En mede daarom kon hij het niet toestaan dat een Copycat zijn leven binnendrong. Alleen al het feit dat die vent goedkope namaak-tupperwarebakjes gebruikte, toonde aan dat hij zo weinig oog voor ware schoonheid had dat een vriendschap tussen hem en Roy bij voorbaat onmogelijk was.

Om zich voor te bereiden op het volgende bezoekje van de Copycat begon Roy zijn pistolen en revolvers te laden. Overal in zijn dure appartement verborg hij wapens.

In de badkamer een Browning Hi-Power 9mm in de la, bij zijn geurtjes.

Op bed, onder het kussen, een Smith & Wesson Chief’s Special, een van de beste kleine .38 Special-revolvers die ooit gefabriceerd waren.

Op de bank in de woonkamer, onder een kussentje, een Glock Model 23, geladen met .40 Smith & Wesson-kogels.

Tussen zijn fitnessapparaten verstopte hij twee SIG P245’s.

In de broodtrommel in de keuken legde Roy een Springfield Trophy Match 1911-A1, naast een vetarm zevengranenbrood met rozijnen.

Toen Roy de broodtrommel had dichtgedaan en zich omdraaide, stond er een forsgebouwde vreemdeling bij hem in de keuken, een verhit uitziende vent met een rode kop en gemene blauwe ogen.

Hoe die vent zo snel binnen was gekomen, was Roy een raadsel, maar hij vermoedde dat dit de Copycat was. De man was niet stuitend lelijk, maar hij was ook niet echt knap te noemen, eerder tamelijk gewoontjes, dus een vriendschap tussen hem en Roy zat er niet in.

De woedende blik waarmee de Copycat hem aankeek, deed ook al vermoeden dat hij hier niet was gekomen om vriendschap te sluiten. Misschien was Roy er ten onrechte van uitgegaan dat hij hier in de eerste plaats uit bewondering naartoe was gekomen.

Hij zag dat de indringer latex handschoenen droeg. Geen goed teken.

Roy wist dat hij zich nooit snel genoeg kon omdraaien om het pistool uit de broodtrommel te graaien en dat te richten, dus daarom zette hij de aanval in met wat hij in vier jaar taekwondotraining had opgedaan.

Hoewel de man niet zo’n goede conditie als Roy leek te hebben, bleek hij snel en sterk te zijn. Niet alleen wist hij Roys slagen te blokkeren maar hij kreeg ook Roys rechterhand te pakken, die hij naar achteren boog, waardoor de pols brak alsof het een droog takje was.

Roy voelde een vlammende pijnscheut. Hij kon niet goed tegen pijn. Hij had zijn hele leven lang geen pijn gehad. Door de pijn in zijn pols werd de adem uit zijn lijf gedrukt, zodat een poging om het uit te schreeuwen resulteerde in een zacht piepje.

De man pakte hem bij zijn shirt en bij zijn broek, in het kruis, tilde hem boven zijn hoofd alsof hij niet meer woog dan een kind, en beukte hem tegen de rand van het aanrecht.

Harder dan het gepiep dat hij net had geproduceerd klonk het geluid van zijn brekende ruggengraat.

De man liet hem los. Roy gleed van het aanrecht op de grond.

De pijn was opgehouden. Dit vond hij aanvankelijk gunstig, tot hij merkte dat hij tot aan zijn nek helemaal niets meer voelde.

Hij probeerde zijn linkerhand te bewegen. Dat lukte niet. Verlamd.

De man keek op hem neer en zei: ‘Ik hoef jou niet open te snijden om je binnenste te bekijken. Waar ik naar op zoek ben, heb jij niet. Jij bent vanbinnen helemaal donker, en ik heb juist dat andere nodig.’

Het duister trok aan Roy, en hij gaf zich eraan over.

55

Jonathan Harker, door Barmhartigheid op de wereld gezet en door Barmhartigheid grootgebracht, was zestien jaar geleden in dienst getreden van het New Orleans Police Department. Alle documenten betreffende zijn identiteit en zijn arbeidsverleden waren buitengewoon kundig nagemaakt. Aan de hand van deze valse documenten had hij aangetoond dat hij eerder bij de politie in Atlanta, Georgia, had gewerkt.

Anderen van het Nieuwe Ras, die zich toen al een positie bij de politie hadden verworven, hadden ervoor gezorgd dat telefoontjes naar Atlanta naar tevredenheid werden afgehandeld. Ook hadden ze ervoor gezorgd dat hij werd aangenomen. Later effenden ze voor hem het pad naar de afdeling Moordzaken van het NOPD.

Hij was altijd een goede zoon voor Vader geweest, plichtsgetrouw en toegewijd... tot afgelopen jaar. Hij had alle richting in het leven verloren. De oorlog tegen de mensheid, een strijd die nog minstens tien jaar op zich zou laten wachten, zei hem niets meer, en hij kon er de interesse niet meer voor opbrengen.

Hij voelde zich al jaren incompleet. Het laatste jaar was dit gevoel overgegaan in een afschuwelijke leegte, alsof er binnen in hem een koud en gapend gat zat.

In de mensheid herkende hij een lust om te leven, een zekere blijheid die hij niet bezat. Hij wilde weten waarom mensen van het Oude Ras dat gevoel wel kenden.

Elk detail van zijn eigen fysieke en geestelijke wezen was direct in zijn hersenen ingevoerd toen Jonathan nog in de creatietank zat, zodat hij veel respect voor Victor, zijn schepper, zou hebben. Door de menselijke fysiologie te bestuderen en die met zijn eigen lichaam te vergelijken, dacht hij te kunnen vaststellen wat het Oude Ras had dat hij niet had, misschien een klier die een hormoon of een enzym afscheidde dat voor geluk noodzakelijk was.

Hij begon het menselijk lichaam te bestuderen en ploegde diverse medische werken door. Hij ontdekte dat mensen van het Oude Ras lichamelijk niet complexer maar juist eenvoudiger in elkaar staken. Er was niets wat hij niet had; integendeel, ze leken weinig duurzaam te zijn gebouwd en misten een tweede hart en andere extra systemen die hij wel had.

Uiteindelijk kwam hij tot de conclusie dat er toch een klier of orgaan moest zijn waarover zij beschikten, de bron van hun geluk, maar dat ze dat orgaan zelf nog niet ontdekt hadden. Dat was de reden waarom hij er niets over in de medische standaardwerken kon vinden.

Omdat de wezens van het Nieuwe Ras in de creatietanks een sterk superioriteitsgevoel meekregen, was Jonathan ervan overtuigd dat hij door middel van zelfstudie zou moeten kunnen uitvinden wat de wetenschappers van het Oude Ras was ontgaan. Door een flink aantal van hen open te snijden en te onderwerpen aan een inwendig onderzoek moest hij met zijn beter stel hersenen en zijn scherpe opmerkingsgave in staat zijn de klier van het geluk te vinden.

Toen er een seriemoordenaar actief werd, zag Jonathan onmiddellijk zijn kans. Hij kon zijn eigen anatomische lessen met enige voorzichtigheid uitvoeren en uiteindelijk op het conto van de moordenaar schuiven. Bij een van de eerste twee slachtoffers had hij chloroform gebruikt, juist met dit oogmerk.

In het kielzog van O’Connor en Maddison werkte Jonathan vierentwintig uur per dag aan de zaak van ‘de Chirurg’, zonder te slapen. Hij voelde de moordenaar op een bijna griezelige wijze aan en concludeerde al snel dat de Chirurg net als hij op zoek was naar geluk. Zodoende was hij Roy Pribeaux al snel op het spoor gekomen en had hem gadegeslagen toen hij het meisje van het suikerspinkraampje versierde en vermoordde.

Jonathan had Pribeaux net zo goed tot het einde der dagen kunnen laten begaan, ware het niet dat er een verandering had plaatsgevonden in zijn eigen omstandigheden. Er was iets binnen in hem gaande wat de voorbode leek van waar hij al die tijd zo naar had verlangd.

Van zijn eerste twee slachtoffers was hij niets wijzer geworden. En wat hij met Bobby Allwine had gedaan, had geen deel uitgemaakt van zijn speurtocht maar was enkel door barmhartigheid ingegeven. Bobby had dood gewild, en omdat het geprogrammeerde verbod op moord bij Jonathan op de een of andere manier niet meer werkte, had hij zijn vriend graag een dienst bewezen.

Hoewel hij nog steeds niet begreep waar mensen hun geluk vandaan haalden, was Jonathan op wonderbaarlijke manier gaan veranderen. Hij had iets in zichzelf voelen bewegen. Verschillende keren had hij zelfs iets in zichzelf zíén bewegen. Er leefde iets bij hem vanbinnen, drukte tegen zijn buik aan, alsof het naar buiten wilde.

Hij vermoedde dat er bij hem weer een verbod van Vader uitgeschakeld was. Jonathan geloofde dat hij zich binnenkort zou voortplanten.

Daarom moest hij alle betrokkenheid bij Pribeaux afsluiten. Hij wilde alle moorden op Roy schuiven, zodat hij zich kon voorbereiden op de prachtige gebeurtenis die aanstaande was.

Hij wilde nog één keer het mes hanteren, deze keer wat grondiger dan de voorgaande keren. Hij zou zijn laatste slachtoffer dusdanig bewerken dat ook zij in verband zou worden gebracht met Roy Pribeaux wanneer haar levenloze lichaam werd gevonden.

Pribeaux lag verlamd en bewusteloos op de keukenvloer.

Jonathan Harker haalde een kam uit de zak van zijn shirt. Hij had de kam eerder die dag gekocht, niet met de bedoeling hem zelf te gebruiken.

Hij haalde de kam door de dikke haardos van de moordenaar. Er bleven verschillende losse haren tussen de plastic tanden zitten.

Hij deed de kam met de haren in een envelop die hij speciaal voor dit doel had meegebracht. Bewijsmateriaal.

Pribeaux kwam weer bij kennis. ‘Wie... Wie ben jij?’

‘Wil je dood?’ vroeg Jonathan.

Pribeaux kreeg tranen in zijn ogen. ‘Nee. Alsjeblieft niet.’

‘Wil je blijven leven, ook als je de rest van je leven verlamd blijft?’

‘Ja. Ja, alsjeblieft. Ik heb bergen geld. Ik kan me de meest uitgebreide zorg veroorloven. Help me de inhoud van de vrieskisten te dumpen, zodat ze me niks kunnen maken. Laat me leven, dan geef ik je veel geld.’

Het Nieuwe Ras kickte niet op geld. Maar Jonathan deed alsof. ‘Ik weet dat je veel geld hebt. Misschien kunnen we dan toch nog een dealtje maken.’

‘Ja, absoluut, dat moet lukken,’ zei Pribeaux op zwakke doch gretige toon.

‘Maar op dit moment,’ zei Jonathan, ‘moet je even je mond houden. Er zijn wat dingen die ik moet doen, en ik heb geen zin om constant naar je gezeur te luisteren. Als je nou je mond houdt, kunnen we later wel een dealtje maken. Als je ook maar één keer je mond opentrekt, één keertje maar, maak ik je meteen koud. Begrepen?’

Pribeaux wilde knikken maar merkte dat dat niet lukte.

‘Goed dan,’ zei Jonathan. ‘Dan zitten we op dezelfde golflengte.’

Pribeaux bloedde bij zijn pols; het bloed stroomde traag en gestaag uit de wond, niet op het ritme van zijn hart.

Met een pipetje dat hij in dezelfde winkel had gehaald als waar hij de kam had gekocht, zoog Jonathan wat bloed op uit de plas die op de grond lag. Hij hevelde zo steeds een paar cc bloed over in een glazen flesje dat hij had meegenomen.

Pribeaux verloor hem geen moment uit het zicht. Zijn ogen waren vochtig uit zelfmedelijden, helder uit nieuwsgierigheid, en groot van angst.

Toen Jonathan het kleine flesje had gevuld, draaide hij het dopje erop en stopte het in een zak van zijn jasje. Het bebloede pipetje wikkelde hij in een zakdoek en stopte dat ook in een jaszak.

Snel zocht hij in de keukenlaatjes naar een witte plastic vuilniszak en elastiekjes.

Hij deed de vuilniszak over de gewonde linkerarm van Pribeaux en klemde de arm vlak boven de elleboog met twee elastieken af. Hierdoor kon hij de man vervoeren zonder dat er een bloedspoor ontstond.

Zonder enige moeite tilde Jonathan Pribeaux op en legde hem in de eethoek op de grond, zodat hij niet in de weg lag. Hij veegde het bloed van de witte keramische tegels. Gelukkig had Pribeaux de tegels zo strak gevoegd dat er geen bloed in de vloer was getrokken.

Toen hij zich ervan vergewist had dat er geen enkel spoortje bloed was achtergebleven en dat er geen andere sporen van geweldpleging in de keuken te vinden waren, deed hij de papieren doekjes en andere schoonmaakspullen in een vuilniszak, legde er een knoop in en bevestigde de zak aan zijn riem.

Hij liep naar de woonkamer en zette de computer aan. Hij koos een programma uit het menu en typte een paar regels die hij al eerder zeer zorgvuldig had uitgedacht.

Hij liet de computer aanstaan en liep naar de voordeur, deed die open en stapte de ruime hal in die toegang gaf tot het trappenhuis. Een ogenblik bleef hij staan luisteren.

De twee bedrijven die op de begane grond gevestigd waren, hadden hun deuren al een paar uur geleden gesloten. Pribeaux leek geen vrienden of kennissen te hebben die langskwamen. In het gebouw hing een diepe stilte.

Terug in het appartement tilde Jonathan Pribeaux op en bracht hem zonder inspanning naar de hal. Niet alleen de trap kwam in de hal uit, ook de dienstlift die al in het originele gebouw had gezeten. Met een elleboog drukte Jonathan op de knop.

Met een wanhopige, onderzoekende blik keek Pribeaux naar Jonathan om erachter te komen wat de man van plan was.

In de lift drukte Jonathan op de knop van de tweede verdieping, nog steeds met Pribeaux in zijn armen.

Op het platte dak van het voormalige magazijn stonden gebouwtjes waar vroeger goederen werden opgeslagen.

Toen Pribeaux merkte dat ze naar het dak gingen, werd hij nog bleker, de angst was van zijn gezicht af te schrapen. Hij wist dat het nu geen zin meer had om te smeken voor zijn leven.

‘In je gezicht en je nek kun je nog steeds pijn voelen,’ waarschuwde Jonathan hem. ‘Ik ga je onvoorstelbaar veel pijn doen, als ik je blind ga maken. Snap je dat?’

Pribeaux knipperde met zijn ogen, deed zijn mond open maar durfde niets te zeggen, zelfs geen woord van instemming.

‘Ontiegelijk veel pijn,’ zei Jonathan. ‘Maar als je je stil houdt en me niet tot last bent, zul je een snelle dood sterven.’

De lift kwam bij het dak aan. Het dak werd alleen maar verlicht door het oranje schijnsel van een halve maan, maar Jonathan kon goed zien. Hij droeg de moordenaar naar het één meter hoge hekje dat voor de veiligheid aan de rand van het dak was gemonteerd.

Pribeaux was begonnen te huilen, maar niet zo hard dat hij onmiddellijk met een ondraaglijke pijn gestraft werd. Het was net een klein jongetje, verdwaald en ellendig.

Het geplaveide straatje achter het gebouw, twaalf meter lager, was op dit tijdstip geheel verlaten.

Jonathan gooide Pribeaux van het dak. De moordenaar slaakte een kreet, maar niet hard of lang.

Roy Pribeaux was in een deplorabele fysieke conditie toen hij viel, en er was geen enkele kans dat hij de val zou overleven. Het geluid waarmee hij tegen de grond smakte, illustreerde de kwetsbaarheid van het menselijk skelet.

Jonathan liet de lift op de tweede verdieping staan en liep via de trap naar de begane grond. Vervolgens wandelde hij naar zijn auto, die hij drie straten verderop had geparkeerd. Onderweg gooide hij de vuilniszak vol bebloed keukenpapier in een vuilcontainer.

In de auto gebruikte hij een mobieltje dat hij net een paar uur daarvoor van een drugsdealer had afgepakt die hij in de buurt van het Quarter had gearresteerd. Hij belde 911, verdraaide zijn stem en deed of hij een junkie was die iemand van het dak had zien springen.

Na het gesprek gooide hij het mobieltje uit het raam.

Hij droeg nog steeds zijn latex handschoenen. Onder het rijden trok hij ze uit.

56

De lift is als een driedimensionaal hokje van een kruiswoordpuzzel dat naar de kelder van Handen der Barmhartigheid zakt.

Randal Zes was op de gang van de eerste verdieping ‘links’ gegaan en was de lift op de derde stap binnengegaan. De letter die in dit hokje past, dus ook de letter waar hij beneden weer mee moet beginnen, is de N. Wanneer de deuren opengaan, zegt hij: ‘Naar,’ en stapt a-a-r buiten, de gang in.

Makkelijker dan verwacht is hij mobieler dan ooit tevoren. Hij kan nog niet autorijden en meedoen met de Indianapolis 500, en misschien kan hij de wereld achter deze muren nog niet betreden, maar hij gaat vooruit.

Jaren geleden had Vader een paar van zijn meest revolutionaire experimenten hier in de kelder van het ziekenhuis uitgevoerd. De geruchten over wat hij hier heeft uitgespookt, geruchten die Randal heeft opgevangen, zijn zowel talrijk als verontrustend.

Hier zou een gevecht zijn gevoerd. Een deel van de muur van de gang is verwoest, alsof iets er in het wilde weg vandoor is gegaan.

Rechts van de lift ligt de gang halfvol puin: betonbrokken, verroeste en verdraaide ijzeren kabels, hopen verwoest pleisterwerk, stalen deurposten die in vreemde vormen zijn verbogen, de enorme stalen deuren zelf verbogen...

Volgens het gerucht dat in Handen der Barmhartigheid de ronde deed, was er hier iets fout gegaan, iets wat Vader voor altijd helder voor de geest wil houden. Daarom heeft hij de zaak niet hersteld en heeft hij al het puin hier laten liggen. Tientallen mensen van het Nieuwe Ras waren hier gestorven in een poging tot... iets.

Omdat Vader het gebouw elke dag via de kelder betreedt en verlaat, wordt hij steeds geconfronteerd met de resultaten van de afschuwelijke crisis die blijkbaar bijna heeft geleid tot de vernietiging van zijn levenswerk. Sommigen durven zelfs te beweren dat Vader hier bijna om het leven is gekomen, al grenst een dergelijke bewering aan blasfemie.

Randal Zes keert zich van het puin af en gebruikt de laatste letter van ‘naar’ om ‘richting’ te spellen en een nieuwe kant op te gaan.

Door een paar keer opzij te gaan wanneer hij kleine woordjes spelt, afgewisseld met stappen naar voren wanneer hij lange woorden spelt, komt hij uiteindelijk bij een deur aan het eind van de gang. De deur is niet op slot.

Achter de deur bevindt zich een archiefkamer met kasten waarin alle dossiers liggen met uitdraaien van de gecomputeriseerde projectbestanden.

Tegenover de eerste deur bevindt zich een tweede deur. Die zal wel afgesloten zijn. Dat is de deur die Vader gebruikt om Barmhartigheid te betreden en te verlaten.

Randal Zes schuifelt over de tegelvloer van de archiefkamer, maakt steeds woorden die elkaar kruisen, tot hij op een plek komt waar hij zich schuil kan houden, tussen twee kasten in, dicht bij de tweede deur maar uit het zicht.

Nu moet hij afwachten.

57

Carson reed van het Luxe Theater naar het politiebureau, afdeling Moordzaken, ging achter haar bureau aan de computer zitten en zette haar webbrowser aan.

De afdeling Moordzaken werd niet vierentwintig uur per dag bemand. Rechercheurs werkten overdag of ’s nachts, al naar gelang het onderzoek waar ze mee bezig waren, maar meestal waren ze ’s avonds niet meer achter hun bureau te vinden, al waren ze wel steeds oproepbaar. Hoewel het nog niet zo laat op de avond was, zat Carson alleen in een hoekje.

Ze dacht nog na over wat Deucalion haar had verteld en wist niet goed wat ze ervan moest denken. Tot haar verrassing merkte ze dat ze het moeilijk vond zijn verhaal niet te geloven, ondanks het feit dat het allemaal zo onwaarschijnlijk klonk dat het bijna aan waanzin grensde.

Ze moest wat meer achtergrondinformatie over Victor Helios zien te verzamelen. Nu internet bestond, was het gemakkelijker om een eventueel verzonnen biografie na te trekken dan vroeger, toen je voor informatie nog de deur uit moest en je afhankelijk was van de medewerking van collega’s in andere districten.

Ze typte wat zoekwoorden in. Binnen enkele seconden verscheen er een melding op het scherm dat er tientallen zoekresultaten waren gevonden. Helios, de idealistische oprichter van Biovision. Helios, prominent figuur uit het politieke en maatschappelijke leven van New Orleans. Helios, de filantroop.

De eerste indruk die ze kreeg, was dat er enorm veel informatie over hem beschikbaar was. Maar al snel kwam ze tot de ontdekking dat Helios dan wel steenrijk mocht zijn en talloze connecties had, maar dat hij zich niet zozeer in de maatschappelijke wateren van New Orleans had ondergedompeld maar zich slechts aan de oppervlakte ophield.

Hij woonde al bijna twintig jaar in New Orleans en had ontegenzeggelijk veel voor de stad gedaan, maar daarbij had hij zich nauwelijks in de openbaarheid begeven. Er waren tientallen mensen die ook actief waren in het plaatselijke gebeuren en veel meer aandacht in de pers kregen. Vergeleken bij Helios waren ze constant in het nieuws.

Toen Carson de weinige feiten rond Helios’ verleden probeerde na te trekken, uit de tijd voor hij naar New Orleans kwam, leken ze als flarden mist in het niets op te lossen.

Hij had ‘in Europa’ gestudeerd, maar welke universiteit hij had bezocht, werd nergens nader gespecificeerd.

Hij had de rijkdom van zijn ouders geërfd, maar hun namen werden nergens vermeld.

Hij zou het geld van zijn ouders hebben vermeerderd door middel van verschillende financiële overnames in de periode waarin de dotcombusiness een hype beleefde. Nadere bijzonderheden werden niet genoemd.

In verwijzingen naar zijn jeugd in New England werd nooit vermeld in welke staat hij was geboren en waar hij precies was opgegroeid.

Eén ding viel Carson op toen ze de beschikbare foto’s met elkaar vergeleek. In zijn eerste jaar in New Orleans was Victor een niet onaantrekkelijke en zeer goed geklede man geweest, en ook toen hij tegen de veertig liep, was dat nog zo. Maar zelfs op zijn meest recente foto’s leek hij haast geen dag ouder.

Hij had zijn haar anders zitten. Maar hij had nog steeds evenveel haar als vroeger. Als hij naar een plastisch chirurg was geweest, had de arts buitengewoon goed werk geleverd.

Acht jaar geleden was hij naar een niet nader genoemde plaats in New England geweest en had daar een bruid opgeduikeld die nog geen vijfentwintig leek. Ze heette Erika, maar Carson kon nergens vinden hoe haar achternaam luidde voordat ze getrouwd was.

Erika zou nu ongeveer drieëndertig moeten zijn. Maar op haar meest recente foto’s zag ze er geen dag ouder uit dan op de foto’s die acht jaar daarvoor waren genomen.

Sommige vrouwen behielden tot in de veertig het uiterlijk van iemand van in de twintig. Misschien was Erika een van die geluksvogels.

Maar het was opmerkelijk dat zowel zij als haar echtgenoot niet door de tand des tijds leek te zijn aangetast. Opmerkelijk en zelfs griezelig.

‘Ze hebben hem, O’Connor.’

Verschrikt keek ze op van het beeldscherm en zag Tom Bowmaine, de dienstdoende wachtcommandant, in de deuropening staan, aan de andere kant van de kantoorruimte.

‘Ze hebben de Chirurg te pakken gekregen,’ verduidelijkte Tom. ‘Dood. Van het dak gesprongen.’

58

De hele straat links en rechts van het steegje was afgezet om de technische recherche zo veel mogelijk ruimte te geven. Ook het dak van het gebouw en de dienstlift waren niet voor het publiek toegankelijk.

Carson ging via de trap naar het appartement van Roy Pribeaux. De agent die voor de deur op wacht stond, kende haar en liet haar binnen.

Bijna verwachtte ze Harker of Frye binnen aan te treffen, maar die waren er geen van beiden. Een andere rechercheur, Emery Framboise, was in de buurt geweest toen de melding binnenkwam en was poolshoogte gaan nemen.

Carson kon het goed met Emery vinden. Ze had geen last van rechtopstaande nekhaartjes als ze hem zag.

Het was nog een jonge vent, vierendertig, die zich kleedde zoals sommige oudere collega’s dat ooit hadden gedaan voordat ze zich ervan bewust werden dat hun uiterlijk wel erg sterk aan de jaren vijftig deed denken. Een ouderwets kostuum, wit nepzijden shirt, smal stropdasje, stijve strohoed op het hoofd. Op de een of andere manier stond deze retrolook hem ook nog, alsof het de nieuwste mode was, misschien omdat hij zelf tamelijk modern was ingesteld.

Tot haar verbazing trof Carson Emery in de keuken aan in het gezelschap van Kathy Burke, de forensisch psychiater met wie ze bevriend was. Kathy hield zich vooral bezig met het behandelen van agenten die door schietpartijen of andere traumatische incidenten in de problemen waren geraakt, maar ze stelde ook wel psychologische profielen op van voortvluchtige criminelen zoals de Chirurg. Ze kwam slechts zelden op een plaats delict, althans niet wanneer het onderzoek nog maar net in gang was gezet.

Kathy en Emery keken naar twee technische rechercheurs die de inhoud van een van de twee vrieskisten inspecteerden. Tupperware-bakjes.

Toen Carson zich bij Kathy en Emery voegde, las een van de technische rechercheurs hardop voor wat er op het deksel van een van de bakjes stond. ‘Linkerhand.’

Ze kon wel raden wat voor spullen er in de vrieskist zaten, want toen het deksel van de tweede vrieskist werd opgetild, zag ze het oogloze lijk van een jonge vrouw.

‘Waarom zit jij niet gewoon thuis op de bank met een boekje over stoere heldinnen en vliegende draken?’ zei Carson plagend.

‘In het steegje hebben ze ook een soort draak gevonden,’ zei Kathy. ‘Ik wilde zijn nest wel eens bekijken, om te zien of mijn profiel van hem enigszins klopte.’

‘Rechterhand,’ zei een technisch rechercheur terwijl hij een bak uit de vrieskist haalde.

Emery Framboise zei: ‘Carson, volgens mij is jou een gigantische hoop papierwerk bespaard gebleven.’

‘Ik neem aan dat hij niet per ongeluk van het dak is gevallen?’

‘Zelfmoord. Hij heeft een briefje achtergelaten. Had waarschijnlijk gemerkt dat jij en Michael hem op het spoor waren gekomen en dat hij dus geen schijn van kans meer had.’

‘Plegen sociopathische moordenaars zelfmoord?’ vroeg Carson.

‘Zelden,’ zei Kathy. ‘Maar het is wel eens voorgekomen.’

‘Oren,’ zei een van de forensische rechercheurs terwijl hij een klein bakje uit de vrieskist haalde. Zijn collega las het etiket dat op een ander bakje zat: ‘Lippen.’

‘Ik heb mijn moeder zwaar teleurgesteld,’ zei Emery. ‘Ze wilde altijd dat ik piloot zou worden, net als mijn vader. Op momenten als deze denk ik wel eens dat het zo gek nog niet zou zijn geweest om de hele tijd boven de wolken te zweven, van San Francisco naar Tokio.’

‘Ach ja,’ zei Carson. ‘Maar aan de andere kant: als piloot heb je toch nooit van dit soort prachtverhalen die je voor het slapengaan aan je kleinkinderen kunt vertellen? Waar is dat afscheidsbriefje?’

Kathy zei: ‘Zal ik je laten zien.’

In een hoek van de woonkamer stond een computer op een bureau. Witte letters op een blauwe achtergrond vormden een zeer opmerkelijk bericht:

Ik heb vermoord wat ik wou. Ik heb genomen wat ik nodig had. Nu ga ik weg, op mijn eigen tijdstip, op mijn eigen manier. Ik ga waarheen ik wil: nog dieper dan de hel.

‘Deze zelfverzekerde toon is kenmerkend voor een sociopaat,’ zei Kathy. ‘En zijn opmerking dat hij een vorstelijke plek in de hel verdiend heeft, is ook niet uniek. Maar meestal wanneer er sprake is van fantasieën over de duivel en de hel vind je ook occulte literatuur en posters. Die hebben we tot nu toe nog niet gevonden.’

Carson luisterde maar half. Ze had een déjà vu en dacht dit bericht al eens eerder gezien te hebben. Ze staarde naar het scherm en las de woorden twee keer, drie keer, vier keer. Ze haalde een latex handschoen uit haar jaszak, trok die aan over haar rechterhand en drukte op ‘printen’.

‘Vroeger,’ zei Kathy, ‘werd alles wat niet met de hand geschreven was, als dubieus beschouwd. Maar tegenwoordig gebruikt bijna iedereen een computer. Soms mailen ze zelfs een afscheidsbriefje naar vrienden en familie voordat ze zichzelf van kant maken. Leve de vooruitgang.’

Carson trok de handschoen uit, bleef ongeduldig wachten tot de printer het bericht had uitgeprint en zei: ‘Is zijn gezicht nog toonbaar genoeg om er een foto van te maken?’

‘Nee,’ zei Kathy. ‘Maar in zijn slaapkamer stikt het van de foto’s van hem.’

Inderdaad. Op beide nachtkastjes en op de ladekast stonden minstens tien foto’s van Roy Pribeaux, professioneel gefotografeerd in allerlei glamourposes. De foto’s waren in dure zilveren lijstjes gevat.

‘Van een minderwaardigheidscomplex had hij zo te zien weinig last,’ zei Kathy droogjes.

59

Jenna Parker, vijfentwintig jaar oud, was dol op feestjes. Haast elke avond was er wel een feest waar ze voor uitgenodigd was.

Deze avond had ze overduidelijk al wat drugs genomen om in de stemming te raken voor een laat feestje, want toen ze haar appartement verliet, was ze al stoned en zong ze een vage melodie.

Of ze nu drugs had genomen of niet, Jenna was constant in een gelukzalige stemming. Ze liep constant met haar hoofd in de wolken, ook wanneer het de hele dag door regende.

Op deze droge avond had ze het gevoel een centimetertje boven de grond te zweven. Ze probeerde haar deur af te sluiten. Wat een sleutel nu precies met een sleutelgat te maken had, was ze even kwijt, en ze begon te giechelen toen ze de sleutel er voor de derde keer niet in kreeg. Misschien was ze niet een beetje stoned maar totaal van de wereld. Het lukte haar bij de vierde poging, en ze draaide het slot met een ferme klik dicht.

‘Sheryl Crowe,’ zei Jonathan Harker vanuit de deuropening van zijn appartement. Jonathan woonde tegenover haar.

Ze draaide zich om, zag hem nu pas en begon gelukzalig te glimlachen. ‘Johnny!’

‘Je bent net Sheryl Crowe wanneer je zingt.’

‘Meen je dat?’

‘Zou ik tegen jou liegen?’

‘Hangt ervan af wat je bedoelingen zijn,’ zei ze kuis.

‘Hé, Jen, heb ik ooit een poging in die richting gewaagd?’

‘Nee. Nog niet. Maar dat komt nog wel.’

‘Wanneer dan?’

‘Weet ik veel. Later. Eerder. Misschien nu wel.’

Ze was wel een paar keer bij hem over de vloer geweest; hij had toen pasta gekookt. Hij was ook wel eens bij haar binnen geweest. Ze had toen wat afgehaald, want zelf kookte ze niet, zelfs geen pasta. Die gelegenheden waren puur sociale bezoekjes geweest, tussen buren.

Hij wilde geen seks met Jenna Parker. Hij wilde haar het geheim van haar geluk ontfutselen.

‘Ik heb je toch al eens gezegd dat je me aan mijn zus doet denken?’

‘Je zus. Ja. Vast wel.’

‘En op mijn leeftijd had ik trouwens je vader kunnen zijn.’

‘Sinds wanneer trekken mannen zich daar iets van aan?’

‘We zijn niet allemaal varkens, hoor,’ zei hij.

‘O. Sorry, Johnny. Jeetje, het was niet mijn bedoeling om zo... gemeen tegen je te doen. Ik ben gewoon zo high dat ik er niet altijd bij ben wanneer ik er weer wat uit flap.’

‘Dat heb ik gemerkt, ja. Waarom gebruik je eigenlijk drugs? Je bent ook gelukkig als je nuchter bent. Eigenlijk ben je altijd gelukkig.’

Ze grinnikte, liep op hem toe en kneep hem liefdevol in de wang. ‘Klopt. Ik vind het leven heerlijk. Ik ben altijd gelukkig. Maar het is toch geen doodzonde om zo nu en dan nog wat gelukkiger te willen zijn?’

‘Nou,’ zei hij, ‘als ik bij Narcotica zat in plaats van bij Moordzaken, had ik je misschien wel voor crimineel gedrag moeten oppakken.’

‘Jij zou mij nooit oppakken, Johnny. Waarschijnlijk zelfs niet als ik iemand vermoord had.’

‘Waarschijnlijk niet,’ zei hij instemmend, en hij spoot een chloroformoplossing in haar mond en neus.

Met een verbaasde blik zakte ze ineen, alsof iemand haar in de knieholtes had geslagen. Ze proestte, hapte naar adem en raakte toen buiten westen.

Het spuitflesje was afkomstig uit het appartement van Roy Pribeaux. Hij had er drie gevonden.

Later zou hij het flesje bij haar levenloze lichaam achterlaten. Haar stoffelijk overschot zou pas na maanden gevonden worden, zodat de technische recherche nooit kon achterhalen dat ze pas na de dood van Pribeaux was overleden. Onder andere door het flesje zouden ze denken dat Pribeaux haar had vermoord.

Jonathan tilde haar zonder enige moeite op, droeg haar zijn appartement binnen en schopte de deur achter zich dicht.

Van de vier appartementen hier op de derde verdieping stond er één leeg. En Paul Miller, in 4C, was naar een conferentie in Dallas. Jonathan en Jenna waren de enige bewoners die op deze verdieping aanwezig waren. Niemand anders kon hier getuige van zijn geweest.

Niemand zou Jenna de eerste twee dagen missen. En dan zou hij haar al van top tot teen hebben opengesneden en hebben ontdekt waarom ze zo speciaal was. Het ging om iets wat zij bezat maar hij niet. Over twee dagen zou hij haar lijk allang ergens hebben gedumpt.

Hij nam uitvoerige voorzorgsmaatregelen, niet alleen omdat hij niet gepakt wilde worden, maar ook omdat hij bang was dat Vader anders meteen zou weten dat hij de afvallige was.

Jonathan had zijn bed al in een hoek van de slaapkamer gezet. De andere meubels had hij erbovenop gezet zodat er ruimte was ontstaan voor de geïmproviseerde autopsietafel die hij voor haar had geïnstalleerd.

Op de grond lag plastic zeil. Aan hoofd- en voeteneinde van de tafel stonden lampen die fel genoeg waren om de bron van haar geluk zichtbaar te maken, mocht die in haar ingewanden of in haar hersenen zetelen.

Toen hij haar op de tafel legde, merkte hij dat ze uit haar neus bloedde. Ze was met haar neus tegen de grond gesmakt. Ze bloedde niet ernstig. Daar zou ze niet dood aan gaan.

Jonathan voelde haar pols. Regelmatige polsslag. Hij voelde zich opgelucht. Hij was eerst bang geweest dat ze te veel chloroform had binnengekregen, dat ze misschien gestikt was of dat ze in een anafylactische shock was geraakt.

Hij wilde namelijk dat ze tijdens de hele procedure in leven was. En voor een deel van de procedure wilde hij dat ze bij kennis was zodat hij haar reactie kon peilen.

60

In de kelder van Barmhartigheid houdt Randal Zes zich verscholen achter een rij dossierkasten. Door de muren van deze kleine wereld heen dringen geluiden tot hem door. Eerst de holle klap van een dichtvallende deur in een ander vertrek.

Door wat Randal heeft opgevangen terwijl hij net deed of hij in een autistische trance zat, weet hij dat alleen Vader de buitendeur van dit vertrek gebruikt. Nu heeft Vader waarschijnlijk laat gegeten, zoals zo vaak, en komt hij terug om vanavond en vannacht in het laboratorium werk te verrichten.

Randal zit ineengedoken in zijn schuilhoek maar heft nu zijn hoofd en luistert ingespannen. Na een ogenblikje hoort hij de elektronische bliepjes van een elektronisch paneeltje waarop een code wordt ingetoetst, aan de andere kant van de buitendeur.

De tien bliepjes die bij de getallen horen, van nul tot negen, zijn universeel, of het nu om een telefoon gaat of een beveiligingssysteem, een elektronisch slot of een ander circuit. De bliepjes verschillen niet van merk tot merk. Dit heeft Randal gezien op een educatieve website van een van de grootste communicatiebedrijven van het land. Randal heeft deze bliepjes op zijn computer gedownload als voorbereiding op deze odyssee, en hij heeft ze honderden keren afgespeeld zodat hij er nu elke code aan kan herkennen.

De buitendeur dempt de bliepjes enigszins. Als Randal niet het verbeterde gehoorvermogen van het Nieuwe Ras had, was hij misschien niet in staat geweest de code te identificeren: 368284.

Een zacht gezoem geeft aan dat het circuit waarmee de deur gesloten werd gehouden, onderbroken is. Hoewel Randal de deur vanuit zijn positie niet kan zien, weet hij door het gepiep van de scharnieren dat Vader de deur heeft geopend. Voetstappen op de vinyl tegels verraden dat Vader de archiefkamer is binnengekomen.

Randal is vanaf het gangpad in het midden niet te zien, maar ineens vraagt Randal zich af of Vader misschien ook scherpere zintuigen heeft ontwikkeld, en zo ja, in welke mate. Hij houdt zijn adem in omdat hij bang is dat Vader zijn aanwezigheid zal opmerken.

De voetstappen van Vader tikken resoluut door de kamer. De buitendeur valt achter hem dicht, en het gezoem van het slot houdt na de harde klap van de dichtvallende deur op.

De binnendeur gaat open, gaat weer dicht, en Vader is nu in de gang van de kelder, waar het puin en de rommel hem herinneren aan een zwarte dag hier in de kelder van Barmhartigheid.

Geduld is een eigenschap die Randal in sterke mate bezit. Hij komt niet meteen in beweging maar wacht een paar minuten, tot het bijna zeker is dat Vader de kelder heeft verlaten en hem niet meer kan horen.

Vloertegel voor vloertegel spelt hij zich naar de buitendeur. Ook aan deze kant van de deur bevindt zich een paneeltje met toetsen. Hij voert de code in: 368284.

Het elektronisch slot springt open. Hij brengt zijn hand naar de deur maar vindt niet de moed om hem open te duwen.

Achter de deur is geen Barmhartigheid. Alles is daar nieuw en vol verwarrende keuzes.

Hij wacht zo lang dat het elektronisch slot weer dichtspringt.

Nogmaals toetst hij de code in. Het slot springt zoemend open.

Hij weet dat hij de deur moet opendoen. Maar hij kan het niet.

Weer springt het slot dicht.

Trillend staat hij voor de deur. Hij durft de deur niet open te doen, maar hij durft ook niet aan deze kant van de deur te blijven.

Voor zijn gekwelde geestesoog ziet hij de krantenfoto: Arnie O’Connor, weliswaar autistisch maar toch lachend. Het is duidelijk dat Arnie veel gelukkiger is dan Randal ooit is geweest of ooit zal zijn.

Randal wordt overspoeld door een bitter, bijtend gevoel van onrechtvaardigheid. Deze emotie is zo heftig dat hij bang is dat het gevoel hem vanbinnen zal opvreten als hij er niet voor zorgt dat het geluk van Arnie O’Connor binnen zijn bereik komt te liggen.

Dat stomme rotjong. Die smerige rat die het geheim van het geluk helemaal voor zichzelf wil houden. Waar haalt hij het recht vandaan om gelukkig te zijn wanneer een kind van Vader, toch in elk opzicht superieur, ongelukkig is?

Weer toetst hij de code in. Gezoem. Hij duwt tegen de deur. De deur gaat open. Randal Zes spelt zich de drempel over, naar buiten, het onbekende tegemoet.

61

Van achter de deur hoorde Carson griezelfilmmuziek. Ze drukte op de bel, nogmaals, voordat de eerste reeks dingdonggeluiden was weggestorven.

In hemd en spijkerbroek, op zijn sokken, deed Michael de deur open. Ongekamd haar. Opgezet gezicht. Ogen halfdicht omdat hij blijkbaar net wakker was. Hij had waarschijnlijk zitten slapen in zijn grote groene leren fauteuil en hij zag eruit om op te vreten.

Carson had liever gehad dat hij er smerig had uitgezien. Of slonzig. Of achterlijk. Want het laatste waar ze op zat te wachten, was een gevoel van fysieke aantrekkingskracht voor haar collega.

Maar hij zag er zo knuffelbaar uit als een teddybeer. Sterker nog: ze merkte dat er door zijn aanwezigheid een warm, prettig gevoel bij haar opkwam dat voor het grootste deel gebaseerd was op genegenheid maar waar ook iets van verlangen in zat. Shit.

‘Het is nog maar tien uur,’ zei ze, terwijl ze hem opzijschoof en naar binnen liep. ‘Zit je nou al voor de tv te suffen? Wat zijn die oranje kruimels op je T-shirt? Cheez Doodles?’

‘Inderdaad,’ zei hij. Hij liep achter haar aan naar de woonkamer. ‘Cheez Doodles. Jij bent een echte speurneus, hè?’

‘Mag ik aannemen dat je niet gedronken hebt?’

‘Klopt. Heb net twee glaasjes fris op.’ Gapend rekte hij zich uit en wreef zich met een vuist in de ogen. Hij zag er nog steeds zeer smakelijk uit.

Carson probeerde ergens anders aan te denken. Ze wees naar de gigantisch grote groene fauteuil en zei: ‘Wat is dat toch een lelijke stoel, zeg. Lijkt wel op een schimmel die ze uit de pisbakken van de hel hebben geschraapt.’

‘Ja, maar het is toevallig wel mijn schimmel uit de hel, en ik ben er dol op.’

Ze wees naar de tv en vroeg: ‘Invasion of the Body Snatchers?’

‘De eerste remake.’

‘Hoe vaak heb je die film nou al niet gezien? Keertje of tien?’

‘Twaalf keer volgens mij.’

‘Wat glamour betreft,’ zei ze, ‘ben je de Cary Grant van je generatie.’

Hij keek haar grinnikend aan. Ze wist wel waarom. Hij prikte dwars door haar zurige opmerkingen heen. Hij wist dat hij een bepaald effect op haar had.

Ze merkte dat ze begon te blozen en draaide haar gezicht van hem af, pakte de afstandsbediening en zette de tv uit. ‘We hebben een doorbraak. Tijd om in actie te komen.’

‘Wat voor doorbraak?’

‘Er is een vent die van het dak is gesprongen. Is niets meer van over. Zijn vrieskist lag vol lichaamsdelen. Ze denken dat hij de Chirurg was. Zou kunnen. Maar hij heeft ze niet allemaal vermoord.’

Michael was op de leuning van de fauteuil gaan zitten om zijn schoenen aan te trekken en zei: ‘Hoezo? Heeft hij een maatje gehad? Of een Copycat?’

‘Ja. Maatje of Copycat. We hebben dat idee te snel laten varen.’

‘Even een schoon shirt en m’n jasje pakken,’ zei hij.

‘Misschien kun je ook even een T-shirt zonder Cheez Doodles aantrekken, als je toch bezig bent,’ zei ze.

‘Je hebt helemaal gelijk. Ik moet er niet aan denken jou voor schut te zetten in het bijzijn van crimineel tuig,’ zei hij. Hij trok zijn T-shirt uit, nog voor hij de kamer uit was. Hij wist precies wat hij deed: hij wilde dat ze keek. Dat deed ze inderdaad. Stevige schouders, mooie gespierde buik.

62

Erika doolde door het stille huis en bleef hier en daar staan om Victors verzameling antiek uit Europa en Azië te bewonderen.

Zoals elke avond had het negenkoppige personeel – butler, dienstmeisjes, kok, huishoudsters, tuinmannen – zich teruggetrokken in hun vertrekken boven de enorme garage aan de achterkant van het huis. Ze sliepen in dezelfde ruimte, mannen en vrouwen bij elkaar. Ze hadden een minimum aan faciliteiten tot hun beschikking.

Na tien uur ’s avonds riep Victor slechts zelden de hulp in van het personeel, en hij vond het niet nodig dat zijn personeel, dat enkel uit mensen van het Nieuwe Ras bestond, een eigen leven had. Hij wilde dat ze vierentwintig uur per dag beschikbaar waren om zich geheel in te zetten voor zijn welzijn.

Dat het personeel tot dit lot veroordeeld leek, beviel Erika maar half. Het was net of ze als gereedschap aan een rekje hingen tot Victor ze weer voor een nieuw klusje nodig had. Het feit dat het personeel in eenzelfde positie leek te verkeren als zij, was al bij haar opgekomen. Maar in tegenstelling tot het personeel had zij de vrijheid om haar dagen en nachten te vullen met dingen die haar interesseerden.

Ze hoopte dat haar relatie met Victor zich in de loop der tijd zou ontwikkelen en dat ze uiteindelijk een bepaalde invloed op hem kon uitoefenen. Misschien kon ze die invloed dan wel aanwenden om het lot van het personeel te verbeteren.

Naarmate ze zich het lot van het personeel meer aantrok, merkte ze dat ze minder vaak ten prooi viel aan de wanhoop. Ze vond het weliswaar leuk om te doen wat ze interessant vond en zichzelf op die manier te ontwikkelen, maar uit het nastreven van een doel in het leven haalde ze meer voldoening, merkte ze.

In de salon keek ze vol bewondering naar twee buitengewoon mooie kasten in Lodewijk XV-stijl. Het houtwerk bevatte prachtig ebbenhouten inlegwerk.

Het Oude Ras had kunstvoorwerpen gemaakt die van een adembenemende schoonheid waren, iets waar het Nieuwe Ras nog niet toe in staat was gebleken. Dit was iets waar Erika door in verwarring raakte, want het leek niet in overeenstemming met Victors stellige bewering dat het Nieuwe Ras in alle opzichten superieur was.

Victor had veel gevoel voor de kunst van het Oude Ras. Hij had twee en een kwart miljoen voor deze twee kasten neergeteld.

Hij zei dat sommigen van het Oude Ras erg goed waren in het scheppen van mooie dingen omdat ze zich door angst lieten inspireren. Door het sterke gevoel iets te missen. Door hun zoektocht naar de zin van het leven.

Maar schoonheid ging ten koste van zekerheid, van efficiency. Het scheppen van een prachtig kunstwerk, zei Victor, was niets om bewondering voor te hebben omdat het de drang van de mensheid om greep op zichzelf en de natuur te krijgen, niet verder hielp.

Maar een ras dat geen pijn kende, een ras dat expliciet van zijn schepper te horen kreeg wat de zin van het leven was, zou nooit behoefte hebben aan schoonheid, omdat er talloze geweldige taken stonden te wachten. Alle mensen van het Nieuwe Ras zouden als bijen in een korf samenwerken en zo de natuur kunnen onderwerpen, de uitdagingen van de aarde kunnen aangaan die de gewone mensheid nooit had aangekund. Zo zouden ze ook heersers over de andere planeten en sterren kunnen worden. Alle barrières zouden geslecht worden. Alle tegenstanders zouden onder de voet gelopen worden.

Nieuwe Mannen en Nieuwe Vrouwen hadden geen schoonheid nodig omdat ze macht zouden hebben. Wie zich machteloos voelde, ging kunst maken. Het Oude Ras gebruikte kunst als vervanging voor de macht die ze nooit konden krijgen. Het Nieuwe Ras zou een dergelijk substituut nooit nodig hebben.

Toch verzamelde Victor kunst en antiek. Erika vroeg zich af waarom hij dat deed, zoals ze zich ook afvroeg of Victor het antwoord op die vraag zelf wel wist.

Ze had zo veel literatuur gelezen dat ze wist dat de schrijvers van het Oude Ras hem zouden hebben bestempeld als een wrede man. Maar in Victors kunstverzameling zag Erika iets hoopvols; ze vermoedde dat er diep in hem een kern van mededogen en tederheid aanwezig was, en ze hoopte die kern ooit nog eens aan te boren.

In de salon hing ook een groot schilderij van Jan van Huysum, gesigneerd en gedateerd op 1732. Victor had vele miljoenen voor dat stilleven betaald.

De witte en blauwe druiven op het doek leken zo sappig en rijp dat het net was of ze bij de minste aanraking open zouden barsten. Heerlijke perziken en pruimen lagen op een tafel en werden zodanig door zonlicht beschenen dat ze leken te gloeien.

De kunstenaar had deze rijpe vruchten zeer realistisch op het doek vastgelegd en was er op subtiele, onsentimentele wijze in geslaagd voelbaar te maken dat deze exquise vruchten slechts korte tijd goed bleven.

Erika was zo onder de indruk van het schilderij van Van Huysum dat ze zich niet meteen bewust werd van een krabbelend geluid. Het geluid werd steeds harder, tot het eindelijk tot haar doordrong.

Toen ze zich omdraaide om te zien waar het geluid vandaan kwam, zag ze het onmiddellijk: een hand trippelde als een vijfpotige blinde krab over het antieke Perzische tapijt.

63

Rechercheur Dwight Frye woonde in een bungalow waar de bougainville zo welig tegenop groeide dat het dak en de overkapping van de veranda er geheel door bedekt waren. De bloesem, overdag helder roze maar nu met een wat minder opvallende tint, hing van het dak naar beneden, en de gehele noordelijke muur ging schuil achter een wirwar van klimplanten die zelfs voor de ramen langs groeiden.

Het gazon voor het huis was in geen weken gemaaid. Het trapje naar de veranda was flink verzakt. Het huis zelf was misschien al tien jaar niet meer geverfd.

Als Frye dit huis huurde, was de huisbaas een krent. Als het huis van Frye zelf was, was hij een aso.

De voordeur stond open. Door de hordeur zag Carson een flets geel schijnsel in de keuken. Omdat ze geen bel bij de deur zag, klopte ze aan, eerst zacht en daarna wat harder. Ze riep: ‘Rechercheur Frye? Hé, Dwight, wij zijn het. O’Connor en Maddison.’

Frye kwam in het zicht, als een silhouet tegen het licht in de keuken. Hij liep naar de deur als een matroos die in zwaar weer over het dek vooruit probeert te komen.

Toen hij bij de voordeur was aangekomen, deed hij de buitenlamp aan en keek met knipperende ogen naar de bezoekers die bij hem voor de deur stonden. ‘Wat komen jullie hier zoeken, klootzakken?’

‘Misschien om te beginnen een beetje gastvrijheid die zo typerend is voor deze zuidelijke streken?’ opperde Michael.

‘Ik kom uit Illinois,’ zei Frye. ‘Ik had daar nooit weg moeten gaan.’ Hij droeg een ruimzittende broek met bretels. Onder zijn bezwete hemd was zijn kwabbige borst zo duidelijk zichtbaar dat Carson nu al wist dat ze er de komende tijd nachtmerries van zou krijgen.

‘We hebben een doorbraak in de zaak van de Chirurg,’ zei ze. ‘Er is iets wat we willen weten.’

‘Heb ik jullie al in de bibliotheek verteld. Ik heb geen zin in nog meer van die flauwekul.’ Zijn haar en gezicht glommen zo dat het net was of hij in een grote schaal olie naar olijven had staan happen.

Toen Carson zijn zweetlucht rook, deed ze een stap naar achteren en zei: ‘Wat ik wil weten, is wanneer jij en Harker naar de flat van Bobby Allwine zijn gegaan.’

Frye zei: ‘Hoe ouder ik word, hoe minder ik die bloederige moorden kan hebben. Gewurgd wordt er bijna niet meer. Ze beginnen tegenwoordig meteen maar te hakken en te snijden. Allemaal verziekt door Hollywood.’

‘Het flatje van Allwine?’ bracht ze hem weer bij de les. ‘Wanneer ben je daarnaartoe gegaan?’

‘Hoor je wel wat ik zeg?’ vroeg Frye. ‘Ik ben daar nooit geweest. Misschien kick jij wel op uitgerukte harten en druipende ingewanden, maar ik word er als middelbare man behoorlijk onpasselijk van. Het is jouw zaak, dus veel succes ermee, zou ik zeggen.’

Michael zei: ‘Nooit geweest? Hoe wist Harker dan van die zwarte muren en die scheermesjes af?’

Frye trok een grimas alsof hij wilde gaan spugen maar zei toen: ‘Scheermesjes? Wat voor scheermesjes? Nou, nou, wat zijn de dames weer in een slechte bui.’

Carson zei tegen Michael: ‘Vind jij het hier ook zo naar waarheid ruiken?’

‘De stank is ondraaglijk,’ zei Michael.

‘Heb je het over mij, slijmbal?’ zei Frye dreigend.

‘Ik moet toegeven dat dat inderdaad het geval is,’ zei Michael.

‘Als ik niet zo gezopen had en niet in zo’n fijne stemming was,’ zei Frye, ‘dan zou ik deze hordeur opendoen en je eens even flink in elkaar rammen.’

‘Fijn dat je je nog net kunt inhouden,’ zei Michael.

‘Is dat sarcastisch bedoeld?’

‘Alweer moet ik toegeven dat dat inderdaad het geval is,’ zei Michael.

Carson draaide zich om, liep naar het trapje van de veranda en zei: ‘Kom, we gaan.’

‘Maar ik sta net zo lekker te kletsen met het moerasmonster,’ zei Michael.

‘Dat is zeker weer lollig bedoeld, hè?’ zei Frye.

‘Ik moet wederom toegeven dat dat inderdaad het geval is,’ zei Michael. Hij draaide zich om en liep achter Carson aan.

Toen Carson nog eens dacht aan de gelegenheden waarbij ze Harker de laatste dagen was tegengekomen, begon ze naar de auto te rennen.

64

Nadat Jonathan Harker Jenna bij haar polsen en enkels op de autopsietafel in zijn slaapkamer had vastgebonden, pakte hij een schaar om haar kleren weg te knippen. Met een vochtig watje veegde hij voorzichtig het bloed bij haar neus vandaan. Het bloeden was blijkbaar al opgehouden.

Steeds wanneer ze bijkwam, gebruikte hij het spuitflesje om twee of drie druppels chloroform op haar bovenlip aan te brengen, vlak onder haar neus. Wanneer ze de vluchtige dampen had opgesnoven, raakte ze weer buiten bewustzijn.

Toen Jonathan de vrouw van haar kleren had ontdaan, begon hij haar overal te betasten, om te zien wat voor reacties dat bij hem teweeg zou brengen. Tot zijn verbazing merkte hij dat hij geen enkele reactie vertoonde.

Seks, losgekoppeld van de voortplanting, was de belangrijkste manier waarop mensen van het Nieuwe Ras zichzelf konden ontladen. Ze hadden naar believen de beschikking over elkaars lichaam, zo onbeperkt dat zelfs de meest ruimdenkende individuen van het Oude Ras daar geschokt op zouden hebben gereageerd.

Ze waren in staat op bevel seksuele daden te verrichten. Ze hadden geen schoonheid of emoties of tedere gevoelens nodig om hun verlangen op te roepen. Voor seksuele lust hadden ze geen gevoelens van liefde nodig, enkel een behoefte.

Jonge mannen deden het met oude vrouwen, oude vrouwen met jonge vrouwen, jonge meisjes met oude mannen, dun met dik, aantrekkelijk met afzichtelijk, elke combinatie was mogelijk, en alles gebeurde met als enige doel zelf klaar te komen, zonder enige verplichting naar de ander, met niet meer gevoel dan ze hadden voor het eten dat ze tot zich namen, zonder de hoop dat seks tot een relatie zou leiden.

Relaties tussen mensen van het Nieuwe Ras werden zelfs ontmoedigd. Jonathan kreeg soms het vermoeden dat relaties binnen het Nieuwe Ras niet mogelijk waren, althans niet zoals die tussen mensen van het Oude Ras bestonden.

Stellen die op elkaar gericht waren, stonden de oneindige reeks veroveringen in de weg die elk lid van het Nieuwe Ras voor ogen zou moeten staan. Hetzelfde gold voor vriendschappen. Hetzelfde gold voor familierelaties.

Om de wereld te verenigen, moest elk denkend wezen hetzelfde doel voor ogen staan en dezelfde drijfveer hebben. Iedereen moest een vereenvoudigd waardensysteem hanteren dat geen ruimte overliet voor morele opinies en de verschillen die daaruit voortvloeiden.

Omdat vriendschappen en familiebanden elk gemeenschappelijk doel in de weg staan, is de ideale burger in zijn persoonlijke leven een einzelgänger, zegt Vader. Als einzelgänger kan hij zichzelf volledig wijden aan de overwinning en de glorie van het Nieuwe Ras.

Jonathan betastte Jenna overal maar merkte dat hij op geen enkel moment een verlangen bij zich op voelde komen dat voor seksuele lust kon doorgaan. Jonathan vermoedde dat de mensen van het Nieuwe Ras dusdanig geprogrammeerd waren dat ze niet in staat waren om seks te hebben met mensen van het Oude Ras, of er althans geen belangstelling voor hadden.

Alle kennis die ze bezitten, is rechtstreeks in de hersenen gedownload, en op deze manier zijn ze ook voorgeprogrammeerd om een zekere minachting voor het Oude Ras te koesteren. Minachting kan natuurlijk leiden tot een meerwaardigheidsgevoel dat seksuele uitbuiting niet uitsluit. Toch is dit niet het geval bij het Nieuwe Ras, misschien omdat er met de voorgeprogrammeerde minachting voor de natuurlijke vormen der mensheid ook in subtiele mate een bepaalde walging voor het Oude Ras is overgebracht.

Van alle wezens die uit de tanks afkomstig zijn, heeft alleen de vrouw van Vader bepaalde seksuele lustgevoelens voor het Oude Ras meegekregen. Maar eigenlijk behoorde Vader zelf niet meer tot het Oude Ras maar was hij de god van het Nieuwe Ras geworden.

Jonathan streelde Jenna, die een prachtig lijf had, zelfs in de ogen van iemand van het Nieuwe Ras. Maar het deed hem niets. Sterker nog: hij merkte dat het aanraken hem begon tegen te staan.

Vreemd eigenlijk dat dit lagere schepsel, dat de smerige link vormde tussen de dieren en het superieure Nieuwe Ras, toch binnen in haar iets bevatte wat Jonathan graag zou willen hebben, het orgaan of de klier of de neurologische matrix die haar in staat stelde bijna constant gelukkig te zijn.

De tijd was gekomen om haar open te snijden.

Toen ze begon te kreunen en haar oogleden begonnen te trillen, druppelde hij nog wat chloroform op haar bovenlip, waarna ze weer buiten kennis raakte.

Hij rolde een infuusstandaard bij. Er hing een zak met een zoutoplossing met glucose aan.

Met een elastieken tourniquet bond hij Jenna’s rechterarm af en vond een geschikte ader. Hij bracht een intraveneuze canule in waarmee de oplossing in haar bloedbaan gebracht kon worden en verwijderde de tourniquet.

Op het buisje dat van de zak naar haar arm liep, was een tweede buisje aangesloten. Aan het buisje bevestigde hij een injectiespuit met een krachtig slaapmiddel, dat hij in gewenste hoeveelheden kon toedienen, al naar gelang nodig was.

Omdat Jenna tijdens het opensnijden niet mocht bewegen, moest hij haar diep onder zeil houden. Wanneer hij wilde dat ze bij zou komen om bepaalde vragen te beantwoorden over wat hij in haar aantrof, kon hij de toevoer van het slaapmiddel stopzetten.

Omdat ze ondanks het slaapmiddel toch zou kunnen gaan schreeuwen zodat de bewoners onder hem gealarmeerd zouden worden, rolde hij een doek op tot een bolletje en stopte dat in haar mond. Met tape plakte hij haar mond dicht. Toen hij het stuk tape aandrukte, begon Jenna met haar ogen te trillen. De ogen gingen open. Een ogenblik was ze in verwarring, gedesoriënteerd. En toen niet meer.

Hij zag dat ze met angstige ogen naar hem keek en zei: ‘Ik weet dat jullie soort zich niet naar believen voor fysieke pijn kan afsluiten. Daarom zal ik je zo weinig mogelijk wakker maken, alleen als ik niet snap wat ik in je binnenste tegenkom.’

65

Met een zwaailicht op de auto scheurde Carson door het verkeer.

Michael probeerde tot zich door te laten dringen wat ze hem net had verteld en zei: ‘Die vent die je in het flatje van Allwine hebt gezien, is dat een bioscoopeigenaar?’

‘Het Luxe Theater.’

‘Die gestoorde flippo die als een soort bouwpakket uit verschillende misdadigers zou bestaan? Door de bliksem tot leven gebracht zou zijn? Die vent moet de eigenaar van een bioscoop zijn? Ik zou eerder hebben gedacht aan een hotdogkraampje. Of een garage.’

‘Misschien is het niet zo’n gestoorde flippo als jij wel denkt.’

‘Een hamburgertentje.’

‘Misschien is hij gewoon wat hij beweert te zijn.’

‘Een schoonheidssalon.’

‘Je had moeten zien wat hij met die muntjes kon doen.’

‘Ik kan met mijn tong een knoop in een kersensteeltje leggen,’ zei Michael, ‘maar dat maakt me nog niet meteen een bovennatuurlijk wezen.’

‘Ik heb nooit beweerd dat hij een bovennatuurlijk wezen is. Volgens hem is hij die nacht niet alleen tot leven gewekt door de bliksem, maar heeft hij ook inzicht gekregen in de kwantumstructuur van het heelal.’

‘Wat mag dat nou weer in hemelsnaam betekenen?’

‘Weet ik niet,’ moest ze toegeven. ‘Maar op de een of andere manier vormt dat wel een verklaring voor het feit dat hij die muntjes kan wegtoveren.’

‘Elke halfbakken goochelaar doet hem dat zonder enig probleem na; daar hoef je geen bolleboos in de kwantummechanica voor te zijn.’

‘Wat hij deed, was geen goedkoop trucje. Maar goed, Deucalion zei dat sommigen van zijn soort een tamelijk sterk verlangen naar de dood hebben.’

‘Hoezo: sommigen van zijn soort?’

Ze gaf geen antwoord omdat ze zich ervan bewust was dat hij niet alles in één keer kon verwerken. Ze zei: ‘Allwine en zijn vriend waren in de bibliotheek boeken aan het doornemen over psychologische stoornissen, in een poging iets van hun eigen angsten te begrijpen.’

‘Rij niet zo hard.’

Terwijl ze het gaspedaal extra hard indrukte, zei Carson: ‘Die boeken lagen dus niet vanwege een worsteling op de grond. Er heeft nooit een worsteling plaatsgevonden. Daarom zag het er zo ordelijk uit, al werd de indruk gewekt alsof er geweld was gebruikt.’

‘Alsof? Allwines hart was er nota bene uitgehaald.’

‘Harten. Meervoud. Maar naar alle waarschijnlijkheid heeft hij zijn vriend gevraagd hem te vermoorden.’

‘“Hé, ouwe makker, doe me een lol en snij mijn hart er even uit, ja?” Had hij niet gewoon zijn polsen kunnen doorsnijden, of vergif innemen, of zichzelf dood vervelen door tig keer naar The English Patiënt te kijken?’

‘Nee. Deucalion zei dat hun soort zo is geprogrammeerd dat ze geen zelfmoord kunnen plegen.’

Met een zucht van frustratie zei Michael: ‘Hun soort. Daar heb je het weer.’

‘Dat ze zo geprogrammeerd zijn dat ze geen zelfmoord kunnen plegen, dat staat in het dagboek. Ik heb het zelf gezien. Na die muntjes, nadat ik mijn scepsis liet varen... toen heeft Deucalion het me laten zien.’

‘Dagboek? Wat voor dagboek?’

Ze aarzelde.

‘Carson?’

‘Dit wordt echt een test.’

‘Wat voor test?’

‘Een test tussen jou en mij, onze samenwerking.’

‘Rij niet zo hard,’ zei hij.

Deze keer tartte ze hem niet door extra hard te gaan rijden. Maar ze minderde ook geen vaart; ze drukte het gaspedaal alleen niet harder in. Een kleine concessie om hem over de streep te trekken.

‘Het zijn heel griezelige zaken, hoor,’ zei ze op waarschuwende toon.

‘Hoezo. Denk je dat ik niet tegen griezelig kan? Ik kan juist uitstekend tegen griezelige zaken. Wat voor dagboek?’

Ze haalde diep adem. ‘Victors dagboek. Het dagboek van Victor Frankenstein.’ Toen hij haar sprakeloos aankeek, zei ze: ‘Het klinkt misschien absurd...’

‘Ja. Misschien wel, ja.’

‘Maar ik denk dat de legende waar is, zoals Deucalion beweert. Victor Helios is Victor Frankenstein.’

‘Wat heb je met de echte Carson O’Connor gedaan?’

‘Deucalion... Dat was Victors eerste... hoe noem je dat... zijn eerste schepping.’

‘Weet je, straks ga ik door die naam helemaal renaissanceachtig denken. Net of we het over de vierde musketier hebben of zo. Wat is dat trouwens voor naam: Deucalion?’

‘Die naam heeft hij zichzelf gegeven. Komt uit de mythologie. Deucalion was de zoon van Prometheus.’

‘Ach, natuurlijk,’ zei Michael. ‘Deucalion Prometheus, zoon van Fred Prometheus. Nou weet ik het weer.’

‘Hij heet alleen maar Deucalion. Dat is zijn voor- en achternaam.’

‘Net zoals Cher.’

‘In de klassieke mythologie was Prometheus de broer van Atlas. Hij maakte mensen uit klei en gaf hun de vonk des levens. Hij leerde de mensheid verschillende vaardigheden, en tegen Zeus’ wil in gaf hij ons het vuur.’

‘Misschien was ik niet zo vaak op school in slaap gevallen als mijn leraar met honderdtwintig kilometer per uur door de leerstof was gevlogen. Rij alsjeblieft wat langzamer.’

‘Maar Deucalion heeft in elk geval Victors dagboek van vroeger. Is in het Duits geschreven en staat vol anatomieschetsen, ook schetsen van een verbeterde bloedsomloop met twee harten.’

‘Misschien dat Dan Rather er in Sixty Minutes een paar minuten aan wil wijden, maar mij klinkt het als pure oplichterij in de oren.’

Ze kreeg zin om hem te gaan slaan. Maar om die impuls de kop in te drukken, probeerde ze voor de geest te halen hoe knuffelbaar hij er in zijn flatje had uitgezien. De behoefte om hem te slaan, ebde weg. Ze minderde vaart en zette de sedan voor Fullbright Funeral Home neer. ‘Een goede agent moet altijd openstaan voor nieuwe dingen,’ zei ze.

‘Vind ik ook. Maar het lijkt me niet de bedoeling dat we zo open gaan staan dat de wind met een klagelijk gehuil door ons heen blaast.’

66

In het huis van Victor Frankenstein vonden meer macabere voorvallen plaats dan in het huis van Huckleberry Finn. Maar zelfs voor Erika, een door de mens geschapen wezen dat met twee harten was uitgerust, was de aanblik van een losse hand die over het vloerkleed dribbelde, tamelijk verbijsterend. Ze stond aan de grond genageld, misschien een minuut lang, niet in staat zich te verroeren.

Voor een hand die los rondkroop, bestond geen wetenschappelijke verklaring. Het was net zozeer een manifestatie van het paranormale als een ectoplastisch menselijk lichaam dat boven een seancetafel zweeft.

Maar Erika vond het niet zozeer griezelig als wel verbazingwekkend, en misschien vooral wonderbaarlijk. Hoe langer ze naar de hand keek, hoe sneller haar hart begon te slaan. Ze vond het spannend, op een niet-onprettige manier, en ze begon te trillen.

Ze voelde dat de hand zich van haar aanwezigheid bewust was. De hand had geen ogen, geen andere zintuigen dan het voelen, en eigenlijk kon hij ook niet voelen, want hij had geen zenuwstelsel, geen hersenen. Maar toch wist de hand op een of andere manier dat ze naar hem keek.

Toen ze in de slaapkamer iets had horen schuifelen, onder het bed, was dat natuurlijk deze hand geweest, het ding dat met veel kabaal in het kastje in de badkamer had gerommeld. Het ding dat het scalpel op haar badmat had achtergelaten. Door die laatste gedachte kwam ze tot het besef dat de hand slechts een instrument moest zijn van de kracht die via de televisie tot haar had gesproken en had gezegd dat ze Victor moest vermoorden. Die kracht maakte gebruik van de tv, zoals die kracht ook van de hand gebruikmaakte. Die kracht wilde nu ook van haar gebruikmaken om de man dood te maken die door de kracht als ‘het kwaad’ was bestempeld.

Er is geen wereld buiten deze wereld.

Erika bedacht dat ze een soldaat zonder ziel was die tot het materialistische leger behoorde. Geloven in meer dan het oog kan waarnemen, werd met liquidatie afgestraft.

Als een blinde die de patronen van een Perzisch tapijt aftast, liep het beest met de vijf vingers tussen de meubels door, naar de dubbele deur die toegang gaf tot de gang en de trap naar beneden.

Het ding liep niet zomaar in het wilde weg. Het was duidelijk te zien dat de hand ergens naartoe wilde.

Een van de twee deuren naar de gang stond open. De hand bleef voor de deuropening staan wachten.

Erika vermoedde dat de hand niet alleen wist waar hij naartoe wilde maar dat het ook de bedoeling was dat ze hem volgde. Ze liep naar de hand toe.

De hand krabbelde naar voren en kroop over de drempel, de gang op.

67

De nacht sukkelde voort naar de schemerige start van een nieuwe dag. Achter in het uitvaartcentrum scheen nog licht. Michael drukte hard en lang op de bel en zei: ‘Weet je, wat ik ook niet snap is waarom Victor Frankenstein uitgerekend in New Orleans zou moeten opdagen.’

Carson zei: ‘Wat leek je dan logischer? Baton Rouge? Baltimore? Omaha? Las Vegas?’

‘Ergens in Europa.’

‘Waarom Europa?’

‘Omdat hij een Europeaan is.’

‘Ooit, ja, maar nu niet meer. Als Helios heeft hij niet eens meer een accent.’

‘Dat hele griezelgedoe met die Frankenstein komt ontzettend Europees op me over,’ zei Michael vastberaden.

‘Vergeet niet dat zijn kasteel destijds door een woedende menigte met hooivorken en fakkels is bestormd,’ merkte Carson op. ‘Hij kan daar nooit meer naar terug.’

‘Dat was in de fílm, Carson.’

‘Misschien zijn het eerder een soort documentaires.’ Ze wist dat het allemaal nogal vergezocht klonk. De vochtige hitte van New Orleans had haar dan toch te pakken gekregen. Als je haar schedeldak zou lichten, zag je misschien dat er mos op haar hersenen groeide. Ze zei: ‘Waar vindt op dit moment het meeste recombinant DNA-onderzoek plaats? Waar doen ze het meest aan klonen? Waar worden de meeste ontdekkingen op het gebied van moleculaire biologie gedaan?’

‘Volgens de sensatieblaadjes die ik lees, waarschijnlijk in Atlantis, een paar kilometer onder de Caribische zeespiegel.’

‘Dat gebeurt allemaal hier in ons eigen Amerika, Michael. Als Victor Frankenstein echt leeft, zou hij hiernaartoe komen, omdat hier de meeste wetenschappelijke research op dat gebied wordt verricht. En New Orleans is lekker eng, dus daar voelt hij zich vast op zijn gemak. Want waar ter wereld begraven ze hun doden in mausoleums boven de grond?’

De buitenlamp ging aan. Met een schurend geluid werd de deur van het slot gedaan. De deur ging open.

In de deuropening stond Taylor Fullbright, in een rode zijden pyjama met daaroverheen een zwarte zijden ochtendjas, waarop de figuur van Judy Garland in de rol van Dorothy was geborduurd. Uitbundig als altijd zei Fullbright: ‘Hé, hallo, zeg!’

‘Sorry als we u hebben wakker gemaakt,’ zei Carson verontschuldigend.

‘Nee, nee, ik sliep niet. Ik heb een halfuurtje geleden een klant gebalsemd, en ik had honger gekregen. Dus ik stond net een boterham met pastrami en rundertong klaar te maken. Zal ik voor jullie ook iets smeren?’

Michael zei: ‘Nee, bedankt. Ik zit vol met Cheez Doodles, en zij zit vol met onbegrijpelijk enthousiasme.’

‘We hoeven niet binnen te komen,’ zei Carson. Ze liet hem het zilveren lijstje met de foto van Roy Pribeaux zien. ‘Hebt u deze man wel eens gezien?’

‘Een knappe jongen,’ zei Fullbright. ‘Maar hij ziet er net iets te glad uit. Ik ken het type wel. Zorgt geheid voor problemen.’

‘Meer problemen dan je zo zou denken.’

‘Maar ik ken hem niet,’ zei Fullbright.

Uit een grote bruine envelop haalde Carson een archieffoto van rechercheur Jonathan Harker.

‘Die ken ik wel,’ zei de uitvaartondernemer. ‘Die kwam altijd met Allwine naar begrafenissen.’

68

Jenna Parker, feestbeest, huilde. Het was niet voor de eerste keer dat ze naakt voor een man lag, maar het was wel de eerste keer dat ze geen enkele seksuele interesse bij de ander opriep. Haar gesnik werd gesmoord doordat ze een doek in haar mond had die met tape was dichtgeplakt.

‘Denk nou niet dat ik je niet aantrekkelijk vind,’ zei Jonathan tegen haar. ‘Echt niet. Ik vind dat je een heel mooi exemplaar van je soort bent. Het komt gewoon omdat ik van het Nieuwe Ras ben, en als ik seks met je had, zou het net zijn of ik met een aap lag te vrijen.’

Om de een of andere reden moest ze door zijn woorden nog harder huilen. Straks stikte ze nog in haar tranen als ze niet uitkeek.

Hij liet haar even de kans om te wennen aan de omstandigheden zodat ze haar emoties weer de baas kon worden. Ondertussen haalde hij een zwarte tas uit een kast. Hij zette de tas op een roestvrijstalen karretje en rolde dat naar de autopsietafel.

Uit de tas haalde hij operatiespullen, scalpels, klemmen, wondhaken, en legde ze op het karretje. Ze waren niet steriel gemaakt, maar aangezien Jenna toch dood zou zijn tegen de tijd dat hij met haar klaar was, had het geen zin voorbereidingen te treffen om infecties tegen te gaan.

Toen de vrouw nog harder begon te huilen toen ze de operatiespullen zag, realiseerde Jonathan zich dat ze wellicht alleen maar huilde vanwege haar angst voor pijn en de dood. ‘Nou,’ zei hij, ‘als je daar om moet janken, dan moet dat maar even. Daar kan ik niks aan doen. Ik kan je toch moeilijk nu nog vrijlaten. Want dan zou je me verraden.’

Nadat hij alle spullen op het karretje had gelegd, zette hij de tas weg.

Op het bed lag een dunne maar stevige plastic regenjas, zo’n exemplaar dat je heel klein kon opvouwen tot het formaat van een pakje shag. Hij was van plan de jas over zijn T-shirt en spijkerbroek aan te trekken om minder te hoeven schoonmaken wanneer hij met Jenna klaar was.

Toen Jonathan de regenjas uitschudde om hem open te vouwen, voelde hij in zijn buik iets bewegen en draaien, een bekend gevoel. Verrast en opgewonden hield hij zijn adem in. Hij gooide de regenjas van zich af en trok zijn T-shirt kapot, zodat zijn buik zichtbaar werd.

Daar drukte Het Andere tegen het vlees dat om hem heen zat, alsof hij de muren wilde testen die hem gevangenhielden. Het Andere kronkelde en draaide.

Hij was niet bang dat zijn buik zou openbarsten en dat hij dat niet zou overleven. Zo zou de geboorte niet plaatsvinden. Hij had verschillende methodes van voortplanting bestudeerd en had een theorie ontwikkeld die hem het meest plausibel leek.

Toen Jenna zijn buik zag bewegen, hield ze heel even op met huilen. Daarna probeerde ze het uit te schreeuwen, maar haar kreten werden door de doek en de tape gesmoord.

Hij probeerde haar uit te leggen dat ze niet bang hoefde te zijn, dat dit de ultieme daad van verzet tegen Vader was en dat dit het begin was van de emancipatie van het Nieuwe Ras.

‘Hij heeft ons elke vorm van voortplanting ontzegd,’ zei Jonathan, ‘maar ik ben aan het reproduceren. Ik denk dat het een soort van parthenogenese wordt. Te zijner tijd zal ik mezelf als een amoebe opsplitsen. Dan zullen er twee van mij zijn: ik de vader, en mijn zoon.’

Toen Jenna helemaal wild werd en wanhopig probeerde los te komen, was Jonathan bang dat haar infuus zou losraken en dat hij het infuus dan weer in orde moest maken, wat hem tijdverlies zou opleveren.

Voorzichtig drukte hij de spuit met het slaapmiddel een stukje in, zodat er een paar cc in haar lichaam kwam.

Al snel ging ze niet meer wild tekeer maar trilde ze alleen nog na. Daarna lag ze helemaal stil. Ze sliep.

In de buik van Jonathan kwam Het Andere ook tot rust. Zijn buik kreeg weer de normale vorm.

Glimlachend streek Jonathan met zijn hand over zijn buik. ‘Onze tijd komt nog wel.’

69

Michael stapte de voordeur van Fullbright Funeral Home uit. Hij wilde het liefst een sprintje naar de auto trekken om snel achter het stuur te gaan zitten. Het enige wat hem daartoe belette, was dat hij de autosleuteltjes niet had.

Carson zou zich er niets van aantrekken als hij achter het stuur ging zitten. Ze zou de sleuteltjes toch niet uit handen geven. Ze zou nog liever gaan lopen dan naast iemand in de auto gaan zitten zonder zelf te rijden. Of je moest haar met een pistool dwingen.

Er waren twee sleutelsetjes die bij de sedan waren geleverd. Carson had beide in haar bezit.

Michael had vaak overwogen op het bureau een extra setje autosleutels aan te vragen. Maar hij wist dat ze dat als een vorm van verraad zou opvatten.

Zij zat dus weer achter het stuur. Het was duidelijk dat niemand bij haar in de familie hoofd safety-engineering was.

Hij was nu niet meer zo gefocust op haar rijstijl omdat hij zijn aandacht nodig had om zich te richten op het waanzinnige verhaal waar ze zo van overtuigd bleek te zijn. ‘Door de mens geschapen wezens? De wetenschap is nog lang niet zover.’

‘Misschien geldt dat voor de wetenschap in het algemeen, maar Victor kan dat al wel.’

‘Mary Shelley schreef románs, hoor.’

‘Ze heeft haar boek waarschijnlijk gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat ze ooit had gehoord. Michael, je hebt zelf gehoord wat Jack Rogers heeft gezegd. Geen absurde speling der natuur. Bobby Allwine was opzettelijk zo gemaakt.’

‘Waarom zou Helios zich bezighouden met het scheppen van monsters als Bobby Allwine als die het uiteindelijk slechts tot beveiligingsmedewerker schoppen? Dat is toch absurd?’

‘Misschien schept hij wel mensen die allerlei beroepen kunnen gaan uitoefenen. Agent, zoals Harker. Monteur. Piloot. Bureaucraat. Misschien stikt het wel van dat soort mensen.’

‘En waarom?’

‘Deucalion zegt dat ze op den duur onze plaats in moeten nemen, om het werk van God te vernietigen en dat door Victors schepping te vervangen.’

‘Ik ben geen Austin Powers, en jij ook niet, dus het lijkt me tamelijk vergezocht om aan te nemen dat Helios een soort Dr. Evil is.’

Op ongeduldige toon zei ze: ‘Waar is je fantasie gebleven? Heb je misschien zo veel films gezien dat je zelf niets meer kunt bedenken? Moet Hollywood het allemaal voor je voorkauwen?’

‘Harker, hè? Van rechercheur Moordzaken naar moordzuchtige robot?’

‘Geen robot. In elkaar gezet of gekloond of in een vat opgekweekt, weet ik veel. Tegenwoordig hoeft dat niet meer met een soort bouwpakket dat is samengesteld uit diverse lijken. En onweer is ook niet meer nodig.’

‘Het is onmogelijk dat één man, zelfs een genie, in staat is...’

Ze onderbrak hem: ‘Helios wordt gedreven door een obsessie, een visioen. Hij is al twee eeuwen met hetzelfde bezig, en hij gebruikt daar het familiefortuin voor.’

Ze kreeg een nieuw idee en minderde vaart.

Na een ogenblik stilte zei Michael: ‘Wat?’

‘We zijn ten dode opgeschreven.’

‘Zo voel ik me niet, hoor.’

‘Ik bedoel, als het klopt wat Deucalion heeft gezegd, als Helios inderdaad Frankenstein is en als hij dit allemaal voor elkaar heeft gekregen, als zijn scheppingen nu her en der een plaats in deze stad hebben verworven, maken we geen schijn van kans. De man is een genie, een miljardair, een man met ontzettend veel macht. Wij hebben tegen hem geen schijn van kans.’

Ze was bang. De angst in haar stem ontging hem niet. Zo kende hij haar helemaal niet. Ze was wel eens bang, maar niet in deze mate. Niet zonder dat tuig van de richel een pistool tegen haar hoofd drukte.

‘Toch vind ik het allemaal ontzettend vergezocht,’ zei hij, hoewel hij het eigenlijk wel snapte. ‘Ik begrijp niet dat jij denkt dat het allemaal waar is.’

Geïrriteerd zei ze: ‘Als ik denk dat het waar is, knaap, moet jij het dan per se weer beter weten?’

Toen hij net iets te lang aarzelde voor hij reageerde, trapte ze hard op de rem en zette de auto langs de stoeprand. Met een gezicht dat op onweer stond, doofde ze het licht en stapte uit. Als iemand in de film twee harten en vreemde organen had, wist je meteen dat het om aliens of iets dergelijks ging.

Hoewel hij Deucalion nooit ontmoet had, wist Michael niet goed waarom hij niet automatisch aan aliens had gedacht toen Jack Rogers had verteld wat hij bij Bobby Allwine had aangetroffen. Bovendien waren het lijk van Allwine plus de autopsiegegevens ontvreemd, wat leek te duiden op een groot complot of zo.

Hij stapte uit.

Ze waren in een woonwijk beland en stonden onder een bladerdak van eikenbomen. Het was warm. De maan leek te smelten en door de takken van de bomen heen te druppelen. Michael en Carson stonden allebei aan een kant van de sedan en keken elkaar over het dak aan. Ze hield haar lippen op elkaar geperst. Normaal vond hij ze om te zoenen. Maar nu vond hij dat absoluut niet.

‘Michael, ik heb je verteld wat ik gezien heb.’

‘Ik ben in het verleden wel vaker met jou van rotsen gesprongen. Maar deze rots is wel heel hoog.’

Ze zweeg een ogenblik. Op haar gezicht verscheen een bedroefde uitdrukking. Daarna: ‘Soms, als ik opsta, realiseer ik me dat Arnie nooit zal veranderen. Dat vind ik dan heel moeilijk.’

Michael deed een paar passen naar de voorkant van de auto toe. ‘We willen allemaal wel eens dingen die toch nooit zullen gebeuren.’

Carson bleef bij het portier staan, roerloos. ‘Ik wil dat het leven zin heeft. Richting. Dat er iets op het spel staat. Ik wil dat de dingen er meer toe doen.’

Hij bleef voor de sedan staan.

Ze keek door de eikenbladeren naar de roomkleurige maan en zei: ‘Dit is echt, Michael. Dat weet ik gewoon. Onze levens zullen nooit meer hetzelfde zijn.’

Hij herkende het verlangen bij haar naar een verandering in haar leven, een verlangen dat zo sterk was dat ze deze wereld graag zou inruilen voor een wereld waarin nog meer verschrikkingen bestonden, alles liever dan deze status quo.

‘Oké, oké,’ zei hij. ‘Waar is Deucalion dan? Als dit echt waar is, gaat het meer om zijn strijd dan om onze strijd.’

Ze richtte haar blik van de maan naar Michael en deed een paar passen in zijn richting. ‘Deucalion is niet in staat gewelddadige acties tegen zijn schepper te ondernemen,’ zei ze. ‘Net zoiets als het verbod op zelfmoord. Hij heeft het tweehonderd jaar geleden geprobeerd, en toen heeft Victor hem bijna vermoord. De ene helft van zijn gezicht... helemaal in puin.’

Ze stonden bij elkaar en keken elkaar aan.

Hij zou haar graag aanraken en een hand op haar schouder leggen. Hij hield zich in omdat hij niet wist waar dat toe zou leiden, en dit was niet het geschikte moment voor nog meer veranderingen. Hij zei: ‘Mensen die door de mens geschapen zijn, hè?’

‘Ja.’

‘Weet je het zeker?’

‘Wil je het echt weten? Ik weet het eigenlijk niet. Misschien wíl ik alleen maar zeker weten.’

De klamme hitte, de maan, de geur van jasmijn: soms leek New Orleans op een koortsdroom, maar nu meer dan ooit. ‘Frankenstein die nog in leven is,’ zei hij. ‘Klinkt als de ultieme natte droom van de National Enquirer.’

Haar blik verhardde.

Snel zei Michael: ‘Ik lees de National Enquirer graag. Wie een beetje nadenkt, gelooft niets meer van wat ze in de New York Times schrijven. Ik niet, in elk geval.’

‘Harker loopt nog vrij rond,’ zei ze.

Hij knikte. ‘Kom op. Laten we hem oppakken.’

70

In een pand dat zo groot was als dit huis moest een hand heel wat moeite doen om te komen waar hij uiteindelijk naartoe wilde. Toen de hand ongezien door de slaapkamer had gekropen, produceerde hij een geluid alsof hij een opgejaagde rat was. Maar nu niet.

Dat een losse hand moe kon zijn, geheel uitgeput van al het kruipen, was niet logisch.

En evenmin het idee dat een losse hand in de war kon zijn. Maar deze hand bleef van tijd tot tijd even staan, alsof hij niet goed wist welke kant hij op moest, en op een gegeven moment keerde hij zelfs op zijn schreden terug om toch een andere route te kiezen.

Erika bleef het gevoel houden dat ze naar een paranormaal fenomeen stond te kijken. Ze kon geen enkele wetenschappelijke verklaring voor dit wonderbaarlijke kruipende ding bedenken.

Hoewel Victor in het verre verleden lichaamsdelen had opgekocht om van verschillende stukken van diverse lijken weer een geheel te maken, had hij zulke grove methodes al lange tijd niet meer gebruikt.

Bovendien eindigde de hand niet in een bloederig stompje. Het uiteinde liep rond, met een gladde huid eroverheen, alsof de hand nooit aan een lichaam had vastgezeten. Dit detail leek Erika een teken dat het hier om een paranormaal fenomeen ging.

Uiteindelijk, terwijl Erika er geduldig achteraan liep, kwam de hand in de keuken. Daar bleef hij voor de deur van de voorraadkast staan.

Ze wachtte tot de hand zou verdergaan, maar toen bedacht ze dat hij haar hulp misschien nodig had. Ze deed de kastdeur open en knipte het licht aan.

Toen de hand zeer doelbewust naar de muur achter in de kast krabbelde, realiseerde Erika zich dat hij wilde dat ze met hem meeging naar Victors laboratorium. Ze wist van het bestaan af maar was er zelf nooit geweest.

Zijn geheime werkplek lag achter de muur van de voorraadkast. Waarschijnlijk moest er ergens een geheime schakelaar zijn waarmee de volle planken als een deur opzijschoven.

Nog voor ze de kans kreeg naar de schakelaar op zoek te gaan, schoven de planken al opzij. De hand op de grond had niet op een knop gedrukt; er moest een andere kracht in het spel zijn die zich had doen gelden.

Ze liep achter de hand aan, de verborgen ruimte binnen. Op de werktafel in het midden zag ze een plexiglazen tank die gevuld was met een melkachtige vloeistof waar een los mannenhoofd in dreef. Het was een hoofd dat nog niet helemaal af leek, meer een ruw model van een hoofd, met gelaatstrekken die nog hun uiteindelijke vorm moesten krijgen.

In dit half gevormde hoofd gingen de ogen open. Ze waren blauw en bloeddoorlopen.

Het hoofd begon te praten met een lage, schorre stem, dezelfde stem die haar via het televisiescherm had gesommeerd Victor te vermoorden. ‘Kijk naar me. Durf je nu nog te zeggen dat hij niet tot het kwaad behoort?’

71

Carson zette haar auto voor het flatje van Harker neer, stapte uit, liep naar de kofferbak en pakte het jachtgeweer dat ze daar had liggen.

Michael was ook uitgestapt en liep naar haar toe. ‘Hola. Wacht eens even. Je denkt toch niet dat ik van het SWAT-team ben, wel?’

‘Als we bij de arrestatie van Harker doen alsof het om een routineklus gaat, leven we straks geen van beiden meer.’

Ze hadden inmiddels de aandacht getrokken van een vent in een wit bestelbusje. Michael wilde een scène voorkomen en zei: ‘Geef hier dat ding.’

‘Ik kan er heus wel mee overweg, hoor,’ zei ze.

‘Zo gaan we niet naar binnen.’

Ze sloeg de kofferbak met een klap dicht en liep het trottoir op.

Michael liep met haar mee. Nu ‘geef hier dat ding’ niets had opgeleverd, probeerde hij op haar gevoel voor redelijkheid in te spelen. ‘Laten we om versterking vragen.’

‘Hoe wil je gaan uitleggen waarom we versterking nodig hebben? Ga je zeggen dat we een door de mens geschapen monster willen oppakken?’

Toen ze bij de toegangsdeur naar de flat waren gekomen, zei hij: ‘Dit is gekkenwerk.’

‘Heb ik ooit iets anders beweerd?’

De voordeur gaf toegang tot een quasichique hal met zestien koperen brievenbussen. Carson liet haar blik langs de namen gaan. ‘Harker woont op de derde etage. Bovenste verdieping.’

Hoewel Michael zo zijn twijfels had of dit wel een verstandige actie was, liep hij achter haar aan naar de deur van het trapportaal, dat dringend een verfje nodig had.

Ze liep de trap op, hij liep achter haar aan, en ze sprak waarschuwend: ‘Volgens Deucalion kunnen ze in crisissituaties, als ze gewond raken, alle pijn uitschakelen.’

‘Kunnen we dan niet beter zilveren kogels gebruiken?’

‘Is dat soms sarcastisch bedoeld?’ vroeg Carson, in een poging de stem van Dwight Frye na te doen.

‘Ik moet toegeven dat dat inderdaad het geval is.’

Het was een smal trappenhuis waar een benauwde lucht hing; het rook er naar een mix van schoonmaakmiddel en schimmel. Michael hield zichzelf voor dat hij er niet licht in het hoofd van werd.

‘Ze kunnen dood,’ zei Carson. ‘Allwine kon ook dood.’

‘Ja. Maar die wílde dood.’

‘Weet je nog dat Jack Rogers zei dat Allwines schedel een enorme moleculaire dichtheid bezat?’

‘Betekent dat ook iets in het echt?’ vroeg hij.

‘Zijn schedel is gepantserd. Alleen kogels van het grootste kaliber kunnen daardoorheen.’

Michael hijgde, niet omdat hij geen conditie had maar omdat hij snakte naar wat frisse lucht. Hij zei: ‘Monsters die onder ons zijn en net doen of ze gewone mensen zijn: dat soort paranoïde denkbeelden zijn al zo oud als de mensheid.’

‘In het woord onmogelijk zit het woord mogelijk.’

‘Wat is dat nou weer? Iets zen-achtigs?’

‘Volgens mij Star Trek. Mr. Spock.’

Op de trap tussen de tweede en derde verdieping bleef Carson even staan om het geweer te laden.

Michael trok zijn dienstpistool uit zijn holster, die op zijn rechterheup hing. ‘Waar krijgen we zo meteen mee te maken?’

‘Met griezelig tuig. Niks nieuws dus.’

Ze liepen de laatste trap op naar de derde verdieping, openden een branddeur en kwamen uit in een klein halletje dat toegang bood tot vier flatjes.

De glimmende deur was grijs geschilderd. Een meter voor Harkers deur zag Michael een sleutelbos aan een plastic sleutelring op de grond liggen. Hij bukte zich en pakte de sleutels op. Aan de sleutelring zat een klein plastic bonuskaartje van een supermarkt. Het kaartje stond op naam van Jenna Parker.

Hij had die naam ook zien staan op een van de brievenbussen beneden in de hal. Jenna Parker woonde hier op de bovenste verdieping; ze was een van Harkers buren.

Carson fluisterde: ‘Michael.’

Hij keek naar haar. Ze wees met de loop van het geweer naar een plek op de grond. Een paar centimeter voor Harkers voordeur lag een donkere vlek op de glanzende grijze vloer. De vlek glom ook, was ovaal van vorm en was zo groot als een muntje. Donker, glanzend en rood.

Michael raakte de vlek met een wijsvinger aan. Nat. Hij wreef het rode spul tussen duim en wijsvinger uit en rook eraan. Hij kwam overeind, knikte naar Carson en liet haar de naam op het bonuskaartje zien. Hij ging naast de deur staan en voelde of hij op slot zat. Je wist maar nooit. De meeste moordenaars scoorden niet zo hoog op de IQ-schaal van Stanford-Binet. Harker mocht dan misschien twee harten in zijn lijf hebben, hij had nog altijd maar één stel hersenen, en als hij verantwoordelijk was voor één of meer moorden die aan de Chirurg werden toegeschreven, functioneerden lang niet alle synapsen in zijn hoofd goed. Alle moordenaars maakten fouten. Soms was het net of ze een bordje voor de deur hadden neergezet: arresteer me maar.

De deur bleek niet zomaar open te kunnen. Maar Michael voelde zo veel speling dat hij vermoedde dat de deur alleen was dichtgetrokken en niet op slot was gedraaid.

Carson had het slot met één schot kapot kunnen schieten. Een jachtgeweer is een gewild verdedigingswapen omdat de hagelkorrels niet door een muur heen komen (zodat de kans uiterst klein is dat een onschuldig persoon in de kamer ernaast getroffen wordt), iets wat met krachtige handvuurwapens soms wel het geval is.

Hoewel ze het slot dus wel aan flinters konden schieten zonder dat ze de kans liepen iemand achter de deur om het leven te brengen, gebruikte Michael het jachtgeweer daar toch maar liever niet voor.

Misschien was Harker niet alleen. Misschien had hij iemand gegijzeld.

Ze moesten zo min mogelijk geweld gebruiken om binnen te komen; daarna zagen ze wel weer verder.

Michael ging voor de deur staan en gaf een harde trap tegen het slot, maar de deur hield het. Weer gaf hij een trap, en nog eens. Elke trap klonk zo hard als het geknal van een jachtgeweer. Uiteindelijk begaf het slot het. De deur vloog open.

In elkaar gedoken snelde Carson als eerste naar binnen, met het geweer in de aanslag. Ze zwiepte de loop naar links en naar rechts.

Over haar schouder zag Michael Harker achter in de kamer lopen.

‘Laat vallen!’ riep Carson. Hij had een revolver in de hand.

Harker loste een schot. De kogel kwam in de deurpost terecht.

Een wolk van versplinterd hout vloog tegen Michaels haar en wenkbrauw. Carson schoot terug.

Het schot trof Harker in zijn linkerheup en bovenbeen. Door de kracht van het schot werd hij naar achteren geworpen, tegen de muur aan. Maar hij bleef overeind.

Carson bleef in beweging. Meteen toen ze het schot gelost had, laadde ze het geweer en deed een stap opzij, zodat ze links van de deur kwam te staan.

Michael kwam achter haar binnen en ging naar rechts. Harker schoot een tweede keer. Hij hoorde het scherpe suizen van een kogel die de lucht op enkele centimeters van zijn hoofd spleet.

Weer schoot Carson, en weer werd Harker door de kracht achteruit geworpen, maar toch was hij niet uitgeschakeld. Hij dook de keuken in, uit het zicht. Carson laadde het geweer voor de derde keer.

72

Carson stond met haar rug tegen de muur die de afscheiding vormde tussen de woonkamer en de keuken. Ze viste hagelpatronen uit haar jaszak.

Trillend van de zenuwen pakte ze de grote patronen uit haar zak, een voor een; het kostte haar moeite ze in het jachtgeweer te doen. Als er een patroon op de grond viel en vervolgens onder een meubelstuk rolde...

Buiten bij de auto, toen ze de kaliber 12 had geladen, had ze maar heel weinig reservepatronen in haar zak gedaan. Een jachtgeweer was een wapen om een conflict mee te beslechten, om een gevaarlijke situatie op een snelle manier op te lossen, geen wapen voor een langdurig vuurgevecht.

Het was nog maar twee keer eerder voorgekomen dat ze een jachtgeweer had gebruikt. Bij de ene gelegenheid had ze een schot gelost als waarschuwing, bij de andere om de tegenpartij daadwerkelijk te verwonden. In beide gevallen had ze maar één keer hoeven schieten om het conflict op te lossen.

Blijkbaar was het zoals Deucalion voorspeld had en zou het niet eenvoudig zijn om Harker uit te schakelen.

Ze had nog maar drie patronen over. Ze stopte ze in het buisvormige magazijn en hoopte dat ze daar genoeg aan had om de klus te klaren.

Een schedel die zo sterk was als pantserplaten. Ze kon wel proberen hem met een schot te verblinden, maar had dat zin? Misschien kon hij dan desondanks nog wel doorgaan.

Twee harten. Richt op zijn borst. Twee schoten snel achterelkaar, misschien drie, het liefst van dichtbij, zouden de twee harten moeten kunnen uitschakelen.

Michael sloop aan de andere kant door de kamer en zocht steeds dekking achter de meubels. Hij probeerde op een plek te komen waar hij zicht had op de keuken, want daar had Harker zich verschanst.

Harker vormde slechts een deel van hun probleem; Jenna was er ook nog. Het bloed in de hal deed vermoeden dat zij ook in deze woning aanwezig was. Gewond. Misschien dodelijk gewond.

Klein flatje. Waarschijnlijk drie kamers plus een badkamer. Hij was in de slaapkamer toen ze binnenkwamen. Misschien was Jenna daar.

Of misschien was ze in de keuken. Misschien sneed hij op dit moment haar keel door.

Carson stond met haar rug tegen de muur, drukte het geweer schuin tegen zich aan en schuifelde naar de doorgang tussen de woonkamer en de keuken. Ze was zich ervan bewust dat hij haar misschien stond op te wachten en haar kop van haar romp zou schieten zo gauw ze om het hoekje keek. Ze moesten Harker op een snelle manier proberen uit te schakelen zodat ze voor Jenna medische hulp konden inroepen. Misschien was haar toestand al kritiek. In deze afschuwelijke situatie was de factor tijd van het allerhoogste belang.

Lawaai in de keuken. Ze kon het niet plaatsen.

Michael zat achter de bank en stak zijn hoofd roekeloos boven de bank uit om te zien wat er gebeurde. ‘Hij gaat het raam uit!’

Carson stak haar hoofd om het hoekje en zag een openstaand raam. Harker zat ineengedoken op de vensterbank, met zijn rug naar haar toe.

Ze keek snel om zich heen om zich ervan te vergewissen dat Jenna er niet was, omdat ze niet de kans wilde lopen haar met een schot te verwonden. Nee. Alleen Harker was er.

Of hij nu een monster was of niet, als ze hem in de rug zou schieten, zou er geheid een politieonderzoek komen, maar ze zou hem in elk geval hebben neergeschoten, ware het niet dat hij al verdwenen was voor ze de trekker kon overhalen.

Ze rende naar het raam en verwachtte dat er bij het raam een brandtrap te zien was, of een balkon. Dat bleek niet het geval te zijn.

Harker was naar beneden gesprongen, van een hoogte van minstens tien meter, misschien wel meer. Zo hoog dat geen mens dat kon overleven.

Hij lag met zijn gezicht omlaag op het plaveisel. Roerloos. Zijn val leek in tegenspraak met Deucalions bewering dat Victors schepsels zo geprogrammeerd waren dat ze geen zelfmoord konden plegen.

Toen zag ze dat Harker zich bewoog. Hij kwam overeind. Hij had van tevoren geweten dat hij zo’n val wel kon overleven. Toen hij omhoogkeek, naar het raam, naar Carson, zag ze het maanlicht in zijn ogen weerspiegeld. Van deze afstand zou een schot hagel weinig effect sorteren.

Hij rende de steeg uit. Aan het eind bleef hij staan toen er een wit bestelbusje aankwam en met gierende remmen voor hem tot stilstand kwam.

Het portier aan de bestuurderskant ging open, en een man stapte half uit. Carson kon van deze afstand zijn gezicht niet zien. Het enige wat ze zag, was dat hij wit of vaalblond haar had.

Ze hoorde dat de man iets tegen Harker riep, maar ze kon niet verstaan wat hij zei.

Harker liep om het busje heen en stapte naast de man in.

De man ging weer achter het stuur zitten, trok het portier met een klap dicht en trapte op het gaspedaal. Met gierende banden scheurde het busje weg in de nacht.

Het zou een Ford geweest kunnen zijn. Maar ze wist het niet zeker.

Carson merkte dat het zweet van haar wenkbrauwen druppelde. Ze was doornat. Ondanks de hitte voelde het zweet koud aan op haar huid.

73

Victor had hem Karloff genoemd, misschien in een poging grappig te zijn, maar Erika zag hoe dit schepsel ‘leefde’ en vond er niets grappigs aan.

Het hoofd zonder lichaam dreef in een melkachtige antibiotische substantie en zat vast aan buisjes die voedingsstoffen aanvoerden en afvalstoffen afvoerden. Karloff zat met die buisjes vast aan een complete batterij van machines, die Erika allemaal even mysterieus en dreigend vond.

De hand lag op de grond, in een hoek, met de palm omhoog gericht. Roerloos.

Karloff had die vijfvingerige verkenner door middel van telekinese bestuurd, een gave die zijn schepper hem gegeven had. Hij was een monsterlijke schepping, maar als experiment was hij geslaagd.

De hand heeft zichzelf losgemaakt van de machines waar hij afhankelijk van was en is nu dood. Karloff kan hem wel weer tot leven wekken, maar niet voor lange tijd. Hij zal snel tot ontbinding overgaan. Zelfs met telekinese is het dan niet meer mogelijk verstijfde gewrichten en ontbonden spieren te activeren.

Victor kon niet bevroed hebben dat Karloff in staat was zijn paranormale gave in te zetten om een beperkte mate van vrijheid te bewerkstelligen en middels de hand door het huis te dolen in de hoop de dood van zijn schepper in gang te zetten.

Door middel van dezelfde mysterieuze kracht had Karloff het elektrische mechanisme in werking gesteld waarmee de geheime deur in de voorraadkast geopend werd zodat Erika het laboratorium kon betreden. En het was door middel van die kracht dat hij de televisie in de slaapkamer had aangedaan en met haar had gepraat om haar tot rebellie aan te zetten.

Karloff was als schepping minder compleet dan Erika; hij wist niets van Victors missie, noch van de beperkingen die aan de vrijheid van het Nieuwe Ras verbonden waren. Nu wist hij dat ze niet tegen haar schepper in opstand kon komen, en dat besef bracht hem tot wanhoop.

Toen ze opperde dat hij zijn gave kon gebruiken om zichzelf los te koppelen van de machines waar zijn bestaan van afhankelijk was, merkte ze dat ook hij dusdanig was geprogrammeerd dat hij niet in staat was zichzelf te vernietigen. Ze vocht tegen de vertwijfeling, en haar hoop was zo wankel als een tafel met drie poten. De kruipende hand en de andere manifestaties bleken niet afkomstig van een bovennatuurlijke bron, iets waar ze wel op gehoopt had.

O, wat had ze vurig gewenst dat het fenomenen waren uit een andere wereld. Wat haar een goddelijke Aanwezigheid had geleken, bleek slechts de groteske Karloff te zijn.

Ze had het hem kwalijk kunnen nemen dat ze zo diep teleurgesteld was, en ze had een grote haat tegen hem kunnen ontwikkelen, maar dat deed ze niet. In plaats daarvan had ze medelijden met dit zielige schepsel, dat ondanks zijn gave zo hulpeloos was en veroordeeld leek tot een hels bestaan.

Misschien was het geen medelijden wat ze voelde. Strikt genomen zou ze geen medelijden moeten kunnen voelen. Maar ze voelde wel iets, en dat gevoel schrijnde.

‘Maak me dood,’ smeekte het zielige ding. De bloeddoorlopen ogen leken geen rust te kennen. Het half gevormde gelaat was een masker van ellende.

Erika wilde hem gaan uitleggen dat ze zo geprogrammeerd was dat ze alleen uit zelfverdediging of op bevel van haar schepper iemand van het Oude of Nieuwe Ras kon doden. Maar toen realiseerde ze zich dat er bij die programmering geen rekening gehouden was met deze situatie.

Karloff behoorde niet tot het Oude Ras, maar hij kon ook niet doorgaan voor iemand van het Nieuwe Ras. Hij was iets anders, een geval apart. Geen van de restricties die bij Erika waren ingeprogrammeerd, waren in deze situatie van toepassing.

Ze liet haar blik nog eens over de machines gaan, de apparaten waarvan ze geen idee had waar ze allemaal voor dienden. Ze zei: ‘Ik wil je geen pijn berokkenen.’

‘Ik ken alleen maar pijn,’ mompelde hij. ‘Ik wil alleen maar rust.’

Ze draaide aan schakelaars, haalde draden uit diverse apparaten. Het gezoem van de machines en het geluid van de pompen stierf weg.

‘Ik ga,’ zei Karloff. Zijn stem vervormde tot een trage onduidelijke klank. Zijn bloeddoorlopen ogen vielen dicht. ‘Ik ga...’

Op de grond, in de hoek, bewoog de hand in een paar laatste stuiptrekkingen.

Het hoofd zonder lichaam sprak nog enkele woorden, zo traag en fluisterend dat ze nauwelijks verstaanbaar waren: ‘Je... moet... een engel zijn.’

Ze bleef een tijdje roerloos staan en dacht na over wat hij gezegd had, want de dichters van het Oude Ras hadden vaak geschreven dat God op ondoorgrondelijke wijze Zijn wonderen verricht.

Ineens realiseerde ze zich dat Victor niet mocht weten dat ze hier was geweest.

Ze bekeek de schakelaars die ze had omgezet en de draden die ze had uitgetrokken. Ze verbond een van de draden weer met de machines. Ze legde de hand vlak onder de schakelaars. De overige draden legde ze in de hand en boog de stijve vingers, hield ze een tijdje gebogen zodat ze in die positie zouden blijven staan wanneer ze de hand losliet.

Toen liep ze naar de voorraadkast en moest ze even zoeken voor ze de schakelaar had gevonden. De planken vol ingeblikte etenswaren schoven weer op hun plaats en sloten de toegang tot Victors kleine laboratorium af.

Ze liep weer naar het schilderij van Van Huysum dat in de salon hing. Zo ontzettend mooi.

Om Victor seksueel meer op te winden, was er schaamte bij haar ingeprogrammeerd. Uit schaamte was onderdanigheid voortgekomen. Nu leek het of er een soort van medelijden uit die onderdanigheid was ontstaan, of zelfs nog meer dan medelijden: barmhartigheid.

Terwijl ze aan haar eigen mogelijkheden dacht, leefde haar hoop op. Haar gevederde ding, dat zich in haar hart of zelfs in haar ziel genesteld had, herrees weer uit de as.

74

De politiewagens en ambulances stonden met zwaailicht voor het flatgebouw en zetten de omgeving in een rood, wit en blauw schijnsel. De buren hadden zich op het trottoir verzameld. Sommigen waren gekleed in pyjama en ochtendjas, anderen hadden zich netjes aangekleed omdat ze dachten dat ze misschien op tv kwamen. Ze stonden wat te kletsen en te lachen, dronken bier uit kartonnen bekertjes of uit blik, aten koude stukken pizza of een zakje chips, namen foto’s van de politie en van elkaar. Ze leken de uitbarsting van geweld en de aanwezigheid van een seriemoordenaar in hun buurt aan te grijpen om er een soort feestje van te maken.

Michael stond bij de open kofferbak van de sedan toen Carson het jachtgeweer wegborg. Hij zei: ‘Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat iemand drie verdiepingen naar beneden valt en daarna gewoon opstaat en wegrent?’

‘Daar komt meer bij kijken dan een goed stel hersenen.’

‘En hoe gaan we dit in een verslag zetten zonder bij de psychiater te belanden?’

Carson sloeg de kofferbak dicht en zei: ‘We liegen gewoon.’

Er kwam een Subaru Outback aan die schuin op het trottoir stilhield. Kathleen Burke stapte uit. ‘Snap je dat nou? Hárker?’

‘Ik vond hem altijd zo’n lievige uitstraling hebben,’ zei Michael.

‘Meteen toen ik dat afscheidsbriefje las dat Roy Pribeaux op zijn computer had achtergelaten,’ zei Carson tegen Kathy, ‘ging het er bij mij al niet in dat hij dat zelf geschreven zou hebben. Gisteren, toen Harker weer eens tegen Michael en mij aan stond te zeiken, gebruikte hij dezelfde woorden die ook in het briefje van Pribeaux stonden: “Nog dieper dan de hel.”’

Verrast zei Kathy: ‘Wil je zeggen dat hij het misschien met opzet gedaan heeft? Wil je zeggen dat hij opzettelijk een spoor heeft achtergelaten?’

‘Misschien onbewust,’ zei Carson, ‘maar inderdaad. Hij gooide die knappe jongen van het dak nadat hij alles in scène had gezet om ervoor te zorgen dat de moorden die hij zelf had gepleegd, ook op het conto van Pribeaux geschoven zouden worden. Maar met die vijf woorden – “nog dieper dan de hel” – stak hij de lont aan waarmee hij zichzelf opblies.’

‘Diep vanbinnen willen ze eigenlijk wel gepakt worden,’ zei Kathy instemmend. ‘Maar ik had niet verwacht dat Harker op die manier...’

‘Op die manier wat?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Dat hij op die manier te werk zou gaan. Ach, ik weet niet. Ik klets maar wat. Ik ben de hele tijd bezig geweest een profiel van hem op te stellen, en ondertussen stond die klootzak bij mij voor de deur.’

‘Je moet het je niet zo zwaar aanrekenen,’ vond Carson. ‘We hadden Harker geen van allen in de gaten, tot hij zichzelf verdacht maakte.’

‘Maar misschien had ik wel iets in de gaten moeten hebben,’ zei Kathy op bezorgde toon. ‘Kun je je die nachtclub nog herinneren waar een halfjaar geleden drie moorden werden gepleegd?’

‘Boogie City,’ diepte Carson uit haar geheugen op.

‘Klinkt als een tent waar types komen die de hele tijd uit hun neus staan te eten,’ zei Michael.

‘Harker en Frye waren op die zaak gezet,’ zei Kathy.

Michael haalde zijn schouders op. ‘Weet ik nog. Harker heeft de dader doodgeschoten. Die schietpartij was niet helemaal in de haak, maar hij werd er niet voor vervolgd.’

‘Na een dodelijke schietpartij,’ zei Kathy, ‘moet iedereen, hij dus ook, verplicht zes uur bij mij gesprekken voeren. Hij is in totaal twee uur langs geweest, maar de rest van de tijd heeft hij nooit volgemaakt.’

‘Vat het niet persoonlijk op, dr. Burke,’ zei Michael, ‘maar veel van mijn collega’s vinden die verplichte gesprekken maar niks. Alleen omdat Harker niet meer is komen opdagen, betekent dat nog niet dat iedereen op zijn vingers kon natellen dat hij afgehakte hoofden in zijn koelkast had liggen.’

‘Klopt, maar ik wist dat er iets was dat hem dwarszat, en ik heb er te weinig achteraan gezeten om hem ook de rest van de uren vol te laten maken.’

De avond daarvoor had Carson de gelegenheid voorbij laten gaan Kathy iets te vertellen over monsters in New Orleans. Nu kon ze haar vriendin onmogelijk gaan uitleggen dat ze zich absoluut niet bezwaard hoefde te voelen omdat de menselijke psychologie niet eens op Harker van toepassing was.

In een poging wat lucht in de situatie te brengen, zei Carson tegen Michael: ‘Komt ze nu in de hel, denk je?’

‘Er hangt wel een geur van zwavel om haar heen.’

Kathy perste er met moeite een wrang lachje uit. ‘Misschien neem ik mezelf een beetje te serieus.’ Haar lachje gleed van haar gezicht. ‘Maar Harker en ik leken zo’n goed contact te hebben.’

Iemand van het ambulancepersoneel onderbrak haar. ‘Neem me niet kwalijk, rechercheurs, maar we hebben mevrouw Parker medisch onderzocht. Nu mogen jullie.’

‘Moet ze niet naar het ziekenhuis?’ vroeg Carson.

‘Nee. Slechts lichte verwondingen. En het lijkt me niet iemand die snel getraumatiseerd zal raken. Het is een soort Mary Poppins in het kwadraat.’

75

Jenna Parker, een opgewekt type, omringde zich in haar leven met een uitgebreide verzameling teddyberen, posters met opwekkende teksten – DEZE DAG IS DE EERSTE DAG VAN DE REST VAN JE LEVEN, ALLE DEPRESSIES DE DEUR UIT – en geinige koekjespotten.

Het grootste deel van de verzameling keramische koekjespotten stond in de keuken. Er was een pot in de vorm van een clowntje, een ijsbeer, een bruine beer, een heks, een Mickey Mouse, een Wookie uit Star Wars. Potten in de vorm van een hondje, een poesje, een wasbeertje, een konijntje, een huisje van snoepgoed.

De mooiste vond Carson een pot in de vorm van een hoge stapel koekjes.

Zo te zien besteedde Jenna Parker niet veel tijd achter het fornuis, want het halve aanrecht stond vol met koekjespotten. Sommige keukenkastjes hadden geen deurtje meer maar stonden vol met nog meer koekjespotten.

‘Waag het eens hier iets van te zeggen,’ mompelde Carson tegen Michael toen ze de keuken binnenkwamen en de keramische potten zagen. De opgewektheid spatte ervanaf.

Michael zette grote ogen op en zei quasionschuldig: ‘Iets van zeggen? Waarvan dan?’

Jenna zat op een krukje. Ze droeg een roze trainingspak met een klein hardlopend schildpadje erop geborduurd. Ze at een koekje.

Voor een vrouw die net nog naakt op een autopsietafel had gelegen en bijna was opengesneden, was Jenna opmerkelijk vrolijk. ‘Hoi, jongens. Zin in een koekje?’

‘Nee, bedankt,’ zei Carson, en ook Michael bedankte, zonder verder commentaar te leveren.

Als een kind liet Jenna haar verbonden duim zien en zei: ‘Ik heb mijn nagel gescheurd toen ik ben gevallen. Geweldig, niet?’

‘Moet je nagaan hoe goed je je zou voelen,’ zei Michael, ‘als je je been had gebroken.’ Nou ja, hij had zich toch bijna een volle minuut ingehouden.

Jenna zei: ‘Ik bedoel, ik had hier ook kunnen zitten met een weggesneden hart, dus wat is een nagel dan nog helemaal?’

‘Een nagel is niks, noppes, nada,’ zei Michael.

‘Een veertje op een weegschaal,’ zei ze.

‘Een stofje in het heelal,’ zei hij instemmend.

‘Het is de schaduw van niets.’

‘De nada.’

‘Peu de chose,’ zei ze.

‘Precies wat ik gezegd zou hebben als ik Frans kende.’

Ze keek hem met een brede grijns aan. ‘Voor een agent ben je best wel leuk.’

‘Mijn hoofdvak op de politieacademie was ouwehoeren.’

‘Wat een grapjas is hij, zeg,’ zei Jenna tegen Carson.

Graag zou Carson hen allebei in een van die stomme koekjespotten hebben gestopt, maar in plaats daarvan zei ze ongeduldig: ‘Jenna, hoelang woon je al tegenover Jonathan Harker?’

‘Ik ben hier ongeveer elf maanden geleden komen wonen. Vanaf de eerste dag al vond ik het een ontzettende lieverd.’

‘Een lieverd? Had je misschien iets met hem...?’

‘Nee hoor. Johnny was weliswaar een man, en je weet hoe mannen zijn, maar we waren gewoon goeie maatjes.’ Tegen Michael zei ze: ‘Dat over mannen, dat was niet persoonlijk bedoeld, hoor.’

‘Is al goed.’

‘Ik vind mannen leuk,’ zei ze.

‘Ik niet,’ verzekerde hij haar.

‘Ik wil wedden dat je niet bent zoals al die andere mannen. Behalve wanneer het erop aankomt.’

‘Peu de chose,’ zei hij.

‘O, volgens mij helemaal niet,’ zei Jenna met een knipoog.

Carson zei: ‘Wat versta je onder goeie maatjes?’

‘Zo nu en dan kwam Johnny hier eten, of ik bij hem. Hij maakte altijd pasta. We hadden het dan over het leven en zo, en over het noodlot, en over moderne dans.’

Op ongelovige toon vroeg Carson: ‘Moderne dans? Harker?’

‘Ik deed zelf aan moderne dans voordat ik mezelf serieus begon te nemen. Toen ben ik mondhygiëniste geworden.’

Michael zei: ‘Ik heb een hele tijd astronaut willen worden.’

‘Daar moet je best wel lef voor hebben,’ zei Jenna bewonderend.

Michael haalde zijn schouders op en knikte bescheiden.

Carson zei: ‘Jenna, ben je nog bij kennis geweest nadat hij je met chloroform had bedwelmd?’

‘Zo nu en dan wel, ja.’

‘Heeft hij toen nog wat tegen je gezegd? Waarom hij dat deed, bijvoorbeeld?’

‘Volgens mij zei hij dat hij geen seks met me wilde omdat hij dan het gevoel had met een aap te vrijen.’

Carson wist even niet wat ze daarop moest zeggen. Uiteindelijk vroeg ze: ‘Weet je dat zeker?’

‘Nou ja, door die chloroform en dat andere spul dat ik door het infuus binnenkreeg, was ik maar zo half en half wakker. En om eerlijk te zijn was ik op weg naar een feestje toen hij me pakte. Dus het zou kunnen dat hij het gezegd heeft, maar het kan ook best zo zijn dat ik het gedroomd heb.’

‘Wat heb je misschien nog meer gedroomd?’

‘Hij zei dat ik een knap meisje was, een mooi exemplaar van mijn soort, wat natuurlijk leuk was om te horen, maar hij zei ook dat hij tot het nieuwe ras behoorde. En toen gebeurde er iets geks.’

‘Ik zat al op iets geks te wachten,’ zei Michael.

‘Johnny zei dat het hem niet was toegestaan om zich voort te planten maar dat hij zich desondanks voortplantte, dat hij zich als een amoebe in tweeën deelde.’

Carson huiverde toen ze dit hoorde. Ze kreeg het gevoel alsof ze als keurige burger op een stripteasefeestje was beland. ‘Wat denk je dat hij daarmee bedoelde?’

‘Nou, hij trok zijn T-shirt omhoog, en toen was het net als een stukje uit Alien. Zijn buik bobbelde en draaide helemaal, dus ik denk eigenlijk dat het allemaal door de drugs kwam.’

Carson en Michael wisselden een blik. Carson zou graag op dit onderwerp doorgaan, maar dan zou Jenna misschien in paniek raken als ze erachter kwam dat haar droombeelden echt gebeurd waren.

Jenna zuchtte. ‘Het was zo’n lieverd, maar soms raakte hij ontzettend in de put. Dan schoot hij echt in een ontzettende dip.’

‘Waarom dan?’ vroeg Carson.

Jenna knabbelde aan haar koekje en dacht na. Daarna: ‘Hij had het gevoel dat er iets in zijn leven ontbrak. Ik zei dat je altijd voor het geluk kunt kiezen, dat het gewoon je eigen keuze is. Maar soms lukte hem dat gewoon niet. Ik zei dat hij moest zien uit te vinden wat zijn ding was. Ik vraag me af...’

Ze fronste haar wenkbrauwen. Dat deed ze twee keer achterelkaar, alsof ze zo zelden fronste dat ze niet goed wist hoe ze de frons vast moest houden.

Carson vroeg: ‘Wat vraag je je af?’

‘Ik zei dat hij erachter moest zien te komen wat zijn ding was, maar ik hoop niet dat hij erachter is gekomen dat dat het in mootjes hakken van mensen is.’

76

Randal Zes loopt de elektronisch beveiligde deur door, Barmhartigheid uit, en merkt dan dat hij in een gang is gekomen van twee meter breed en tweeënhalve meter hoog. De muren zijn van hout, de vloer is van beton. Aan weerszijden van de gang zit geen enkele deur. De enige andere deur bevindt zich aan het eind van de gang, ongeveer veertig meter verderop. Gelukkig hoeft hij hier geen keus te maken. Hij is nu te ver om nog op zijn schreden terug te keren. Hij kan alleen maar verdergaan.

De vloer bestaat uit vakken van een vierkante meter. Door grote stappen te nemen, met soms een sprongetje tussendoor, lukt het Randal om zichzelf langs deze grote vakken naar het andere eind van de gang te spellen.

Bij de tweede deur ziet hij een toetsenbordje dat identiek is aan het paneeltje bij de eerste deur. Hij toetst de code in die hij eerder ook gebruikt heeft, waarna de deur opengaat.

De gang is eigenlijk een tunnel die onder het ziekenhuisterrein door loopt. De tunnel komt uit in de parkeergarage van het gebouw dat naast het ziekenhuis staat.

Ook dit gebouw, dat vijf verdiepingen telt, is van Vader. De afdelingen Financiën en Personeelszaken van Biovision zijn hier gevestigd. Zo kan Vader via dit gebouw het ziekenhuis betreden zonder dat er lastige vragen gesteld worden. Door gebruik te maken van deze tunnel kan Vader ongezien naar Handen der Barmhartigheid gaan, het ziekenhuis dat hij heeft ondergebracht in een lege vennootschap.

De tweede deur geeft toegang tot een donkere ruimte. Randal vindt een lichtschakelaar en ziet dan een ruimte van vier bij vier meter voor zich. De muren zijn van beton. Ook de vloer is van beton, maar het is een egaal vlak dat niet is onderverdeeld in vakken. Met andere woorden, het is een groot leeg vak.

Tegenover hem bevindt zich een deur die ongetwijfeld uitkomt in de parkeergarage.

Het probleem is dat hij niet in één stap vier meter kan overbruggen. Om zichzelf naar die deur toe te spellen, zal hij een aantal stappen moeten doen, meer dan één stap in hetzelfde vak.

Elke stap is een letter. De regels voor het maken van kruiswoordpuzzels zijn simpel en duidelijk. Eén letter per vakje. Je kunt niet meer dan één letter in een vakje zetten. Want anders wordt het een complete chaos.

Randal Zes denkt aan de mogelijkheden en huivert van angst en walging.

Eén vakje, één letter. Geen andere methode is mogelijk, anders gaat de orde in de wereld verloren.

De drempel voor hem heeft een E gemeen met het vertrek dat hij moet doorkruisen. Als hij eenmaal een stap over de drempel heeft gezet, moet hij de overige vijf letters afmaken: r-t-r-e-k.

In vijf stappen kan hij wel bij de volgende deur komen. Dat is het probleem niet. Maar er is maar één leeg vakje.

Randal staat voor de drempel van de nieuwe ruimte. Hij staat. Hij staat voor de drempel. Hij staat te denken. Hij puzzelt en puzzelt. Uit frustratie begint hij te huilen.

77

Toen er geen kogels meer om haar oren vlogen, was Carson in staat het flatje van Harker met wat meer aandacht te bekijken. Wat meteen opviel, was dat hier een disfunctionele persoonlijkheid woonde.

De meubels in het flatje hadden niets met elkaar gemeen. Ze verschilden in stijl, in kleur en in dessin, zonder dat er sprake was van complementaire elementen. Maar op zich hoefde dit alleen maar te betekenen dat Harker totaal geen smaak had.

Er stond meer in de woonkamer dan bij Allwine het geval was geweest (want die had alleen maar een zwarte vinyl stoel gehad), maar toch leek het vertrek kaal ingericht. Nu is minimalisme een stijl die populair is bij veel mensen met wie niets mis is.

Maar er hing niets aan de muur. Nergens stonden persoonlijke spulletjes. Doordat er absoluut geen moeite was gedaan de ruimte in te richten, moest Carson denken aan de flat van Allwine.

Al had er maar één leuke poster gehangen, al had er maar één geinige koekjespot gestaan.

Dwight Frye kwam uit de keuken, nog steeds met hetzelfde vettige gelaat, maar nu met een gekwelde blik in zijn ogen, wat nieuw voor hem was. ‘Als je van plan bent me het een en ander te verwijten: laat maar. Dat heb ik zelf al gedaan.’

Michael zei: ‘Een mooier excuus heb ik zelden gehoord.’

‘Ik had het gevoel dat ik hem ontzettend goed kende,’ zei Frye, ‘maar dat bleek niet het geval te zijn.’

Carson zei: ‘Hij was dol op moderne dans.’

Frye keek haar niet-begrijpend aan, en Michael zei complimenteus: ‘Carson, je begint het te leren.’

‘Is hij echt uit het keukenraam naar beneden gesprongen?’ vroeg Frye.

‘Inderdaad,’ zei Carson.

‘Maar die val zou hij nooit overleefd hebben.’

‘Dus wel,’ zei Michael.

‘Hij had toch geen parachute of zo, wel?’

Carson haalde haar schouders op. ‘Wij snappen er ook niks van.’

‘Een van jullie heeft twee keer met een kaliber 12 geschoten,’ merkte Frye op, en hij wees naar de gaatjes die de hagelpatronen in de muur veroorzaakt hadden.

‘Dat was ik,’ zei Carson. ‘Had ik alle reden toe. Hij schoot eerst op ons.’

Frye keek verbijsterd. ‘Ik snap niet hoe je hem op zo’n korte afstand nog kon missen.’

‘Ik heb hem ook niet gemist.’

‘Ik zie wel wat bloedsporen,’ zei Frye, ‘maar niet veel. Maar hoe dan ook, zelfs als je ook maar half geraakt wordt door zo’n schot, moet dat behoorlijk zeer doen. Hoe kon hij nou gewoon door blijven gaan?’

‘Moxie?’ opperde Michael.

‘Ik heb heel wat Moxies achterovergeslagen, maar toch ben ik niet immuun geworden voor een schot hagel.’

Er kwam iemand van de forensische dienst uit de slaapkamer. ‘O’Connor, Maddison, kom eens kijken. We hebben ontdekt waar hij écht woonde.’

78

Pastoor Patrick Duchaine, zielenherder van de kerk van Our Lady of Sorrows, nam de telefoon op in de keuken van de pastorie, waar hij zijn zenuwen de baas probeerde te worden door gesuikerde pecannoten te eten. Hij worstelde met een moreel dilemma.

Een telefoontje na middernacht betekende meestal dat iemand uit de parochie was overleden of op sterven lag, dat de stervende bediend moest worden en dat de nabestaanden een woord van troost moesten hebben. Maar nu had pastoor Duchaine het stellige gevoel dat Victor belde. Hij bleek gelijk te hebben.

‘Heb je gedaan wat ik je gevraagd had, Patrick?’

‘Uiteraard. Natuurlijk. Ik ben na ons laatste gesprek de hele stad door geweest. Maar niemand van onze mensen heeft iets bijzonders gezien.’

‘Is dat zo? Kun je mij met zekerheid zeggen dat niemand van het Nieuwe Ras zich als een afvallige heeft gedragen? Niemand die van zijn geloof is gevallen?’

‘Nee, dat kan ik u niet met zekerheid zeggen. Maar als zo iemand bestaat, heeft hij in zijn doen en laten niet laten merken dat hij in een psychologische crisis is beland.’

‘O, maar dat is niet waar wat je zegt,’ zei Victor kil.

‘Hoe bedoelt u, meneer?’

‘Zet je radio maar aan of kijk morgenochtend vroeg naar het journaal, dan zul je het een en ander te weten komen over onze meneer Harker die als rechercheur bij de afdeling Moordzaken zat.’

Zenuwachtig likte pastoor Duchaine zijn lippen, waar nog suiker van de pecannoten op zat. ‘Aha. Dus het was iemand die bij de politie werkte? Hebt u het gevoel... hebt u het gevoel dat ik niet aan uw verwachtingen heb voldaan?’

‘Nee, Patrick. Het was een heel slimme vent.’

‘Ik heb echt overal navraag gedaan.’

‘Je zult vast al het mogelijke in het werk hebben gesteld.’

Waarom belt u dan op? wilde pastoor Duchaine vragen, maar hij durfde het niet. Hij zweeg een ogenblik, en toen zijn schepper ook niets zei, vroeg hij: ‘Is er nog iets wat ik voor u kan doen?’

‘Op dit moment niet,’ zei Victor. ‘Maar later misschien nog wel.’

Pastoor Duchaine had alle suikerkorrels inmiddels van zijn lippen gelikt. Hij had een droog, zuur gevoel in zijn mond gekregen.

Hij zocht naar woorden om het beschadigde vertrouwen van zijn schepper te herstellen, maar hij hoorde zichzelf zeggen: ‘Moge God u genadig zijn.’ Toen het aan de andere kant van de lijn stilviel, voegde hij eraan toe: ‘Dat was een grapje, meneer.’

Victor zei: ‘Meen je dat? Wat amusant, zeg.’

‘Net als laatst, in de kerk, toen u dat tegen mij zei.’

‘Ja, dat weet ik nog. Goedenacht, Patrick.’

‘Goedenacht, meneer.’

De pastoor legde de hoorn neer. Hij pakte wat pecannoten van de schaal die op het aanrecht stond, maar hij trilde zo met zijn hand dat hij de nootjes uit zijn vingers liet vallen nog voor hij ze in zijn mond had kunnen stoppen. Hij bukte zich en raapte ze op.

Aan de keukentafel, achter een waterglas en een fles wijn, zei Jonathan Harker: ‘Als jij hulp nodig hebt, Patrick, waar ga jij dan naartoe?’

Pastoor Duchaine gaf geen antwoord op de vraag maar zei: ‘Ik ben hem ontrouw geweest. Ik heb tegen hem gelogen. Hoe is het toch mogelijk?’

‘Misschien is het helemaal niet mogelijk,’ zei Harker. ‘Althans niet zonder dat het afschuwelijke consequenties heeft.’

‘Nee. Ik denk dat het misschien mogelijk is omdat mijn programmatuur herschreven is.’

‘O? Hoe kan die herschreven zijn nu je niet meer in de tank zit of aangesloten bent op een databank?’

Pastoor Duchaine keek omhoog naar het plafond, in de richting van de hemel.

‘Dat meen je niet,’ zei Harker, en hij nam een grote slok communiewijn.

‘Door het geloof kan een mens veranderen,’ zei pastoor Duchaine.

‘Ten eerste: je bent geen mens. Omdat je niet menselijk bent. Een echte pastoor zou je een wandelende godslastering noemen.’

Dat was waar. Pastoor Duchaine kon daar niets tegen inbrengen.

‘Bovendien,’ ging Harker verder, ‘heb je niet echt een geloof.’

‘Nou, de laatste tijd... ben ik me toch dingen gaan afvragen.’

‘Ik ben een moordenaar,’ zei Harker ten overvloede. ‘Heb twee van hen om zeep geholpen, plus een van ons. Zou God het goedvinden wanneer jij me vergeving schonk? Zou Victor dat goedvinden?’

Harker had het dilemma verwoord waar pastoor Duchaine mee worstelde. Hij had er geen antwoord op. In plaats van iets te zeggen, nam hij nog wat gesuikerde pecannoten.

79

Achter in de slaapkamerkast had Harker het pleisterwerk en het latwerk weggebroken en zo een doorgang gecreëerd naar de ruimte daarachter.

De jonge technische rechercheur leidde Carson, Michael en Frye door de opening en zei: ‘Dit was vroeger een bedrijfspand. Op de begane grond zaten winkels, op de andere drie etages waren kantoren gevestigd, en helemaal boven was een magazijn.’

Aan de andere kant van de muur bevond zich een trap die omhoogliep. De houten treden zagen er gammel uit en kraakten.

Terwijl hij de anderen voorging, zei de jongeman: ‘Toen ze er appartementen van maakten, hebben ze de bovenverdieping afgesloten. Op de een of andere manier heeft Harker deze trap ontdekt. Hij heeft de opslagruimte gebruikt als vertrek waar hij zich helemaal in kon uitleven.’

In de hoge ruimte hingen twee kale peertjes aan snoeren aan de zoldering die een stoffig geel licht verspreidden. Drie grote grijze motten cirkelden om de peertjes heen en wierpen flakkerende schaduwen op de gelakte vloer, de geverfde muren en de spanten van het dak.

De enige meubels die in het vertrek stonden, waren een stoel en een klaptafeltje. Op dat tafeltje en op de grond stonden stapels boeken.

Een gigantische zelfgemaakte lichtbak besloeg twee derde van de muur op het noorden. Op de lichtbak waren tientallen röntgenfoto’s bevestigd: grijnzende schedels die vanuit verschillende hoeken gefotografeerd waren, borstkassen, heupen, rugwervels, armen en benen...

Michael liet zijn blik over deze macabere tentoonstelling gaan en zei: ‘Ik dacht altijd dat je in het magische Narnia kwam als je door de wand van een kleerkast heen liep. Ik heb zeker de verkeerde deur gepakt.’

In een hoek stond een driedelige spiegel met een vergulde rand. Op de grond voor de spiegel lag een witte badmat.

Carson liep langs de spiegel, waarin de vlucht van de motten weerspiegeld werd, en ging naar de andere kant van de kamer, naar de wand aan de zuidkant, die van hoek tot hoek, van de grond tot aan het plafond, vol hing met plaatjes en foto’s.

Harker had een collage van religieuze afbeeldingen tegen de wand geniet: Jezus aan het kruis, Jezus met het heilige hart, de heilige maagd Maria, Boeddha, Ahura Mazda, de Hindoestaanse godinnen Kali en Parvatie en Chandi, de goden Vishnu en Doma en Varuna, Quan Yin: de godin van de hemel en de godin van de genade, de Egyptische goden Anubis, Horus, Amen-Ra...

Verbijsterd vroeg Frye: ‘Wat is dit allemaal?’

‘Hij schreeuwt het uit,’ zei Carson.

‘Hoezo: hij schreeuwt het uit?’

‘Hij is op zoek naar zingeving. Richting. Hoop.’

‘Waarom?’ vroeg Frye zich af. ‘Hij had toch een baan? Een baan met uitstekende secundaire arbeidsvoorwaarden.’

80

Randal Zes staat roerloos op de drempel voor het halletje. Hij blijft zo lang staan, zo gespannen, dat zijn benen pijn beginnen te doen.

Het Nieuwe Ras heeft niet snel last van vermoeidheid. Dit is de eerste keer dat Randal Zes last krijgt van verkrampte spieren. Hij voelt zijn spieren zo heftig branden dat hij eindelijk eens profijt trekt van het feit dat hij pijngevoelens naar believen kan uitschakelen.

Hij heeft geen horloge. Er was nooit een reden om een horloge te dragen. Hij schat dat hij door zijn besluiteloosheid nu al zo’n drie uur lang op deze plek staat.

Eigenlijk is ‘besluiteloosheid’ een jammerlijk inadequaat woord. Beter is om te spreken van ‘radeloosheid’.

Hoewel hij de lichamelijke pijn van zich af kan zetten, kan hij de geestelijke pijn niet blokkeren. Hij minacht zichzelf daarom.

Hij huilt gelukkig niet meer. Zijn tranen zijn al een hele poos geleden opgedroogd.

Langzaam verandert zijn eigen ongeduld in een duistere en heftige woede jegens Arnie O’Connor. Het komt door Arnie dat Randal Zes zo radeloos is.

Als hij ooit bij Arnie O’Connor komt, zal hij hem absoluut het geheim van het geluk afhandig maken. Arnie zal flink moeten boeten voor al het leed dat Randal is overkomen.

Randal heeft ook last van gevoelens van onrust. Zo nu en dan slaan zijn twee harten op hol. Die beginnen van angst dan zo hard te bonken dat het zweet hem uitbreekt en er een waas van bloed voor zijn ogen trekt. Hij is bang dat Vader zal ontdekken dat hij er niet meer is en dat er dan een zoektocht naar hem zal worden gehouden. Of misschien houdt Vader zo meteen op met werken en gaat hij weg, en dan treft hij Randal in deze autistische staat van vertwijfeling aan.

Dan zullen ze hem weer naar de draaimachine brengen, en dan wordt hij daar weer met uitgestrekte armen en benen op vastgebonden. En dan krijgt hij weer de rubberen bijtring tussen zijn tanden geduwd en een riem om zijn kin.

Hoewel hij Vader nog nooit woedend heeft gezien, heeft hij anderen daar wel over horen spreken. Als Vader boos op je is, ontloop je je straf niet. Dan kent hij geen barmhartigheid.

Wanneer Randal denkt dat hij een geluid hoort, het geluid van een deur die achter hem opengaat, aan het andere eind van de lange gang, doet hij zijn ogen dicht en wacht hij angstig af wat komen gaat.

De tijd kruipt voorbij.

Vader verschijnt niet.

Randal heeft waarschijnlijk een ander geluid gehoord, of zich maar iets verbeeld.

Maar terwijl hij daar zo staat, met gesloten ogen, en zijn hartslag weer terugzakt naar een normaal tempo, ziet hij in gedachten een patroon voor zich: lege witte vakjes tegen een zwarte achtergrond, de maagdelijke lijnen van een oningevulde puzzel. Hij concentreert zich op dit beeld, dat een geruststellend effect op hem heeft. En dan ziet hij hoe hij deze staat van radeloosheid kan doorbreken. Er liggen weliswaar geen vakjes of hokjes of tegels of blokken beton op de vloer, maar hij kan ze met zijn fantasie oproepen.

Verrast doet hij zijn ogen open, loert naar de vloer van het halletje dat achter de drempel ligt en probeert de vijf vakjes te visualiseren die hij nodig heeft om de rest van het woord ‘vertrek’ te spellen, het woord dat kruist met ‘drempel’.

Het lukt hem niet. Toen hij zijn ogen nog dicht had, zag hij de vakjes duidelijk voor zich, maar nu hij naar de betonnen vloer staart, lukt het hem niet de geometrische figuren op het vlak te projecteren.

Bijna begint hij weer te huilen, maar dan realiseert hij zich dat hij zijn ogen niet open hoeft te hebben om het vertrek te doorkruisen. Blinden kunnen lopen met behulp van stokken en geduldige honden. Zijn fantasie zal zijn witte blindenstok zijn.

Met gesloten ogen ziet hij vijf hokjes voor zich. Hij stapt vijf keer recht naar voren en spelt de letters onder het lopen: r-t-r-e-k.

Wanneer hij ook de laatste letter van het woord heeft gehad, doet hij zijn ogen open. Hij staat voor de buitendeur. De elektronisch beveiligde deur achter hem is dichtgevallen. De deur waar hij voor staat, heeft een eenvoudige deurkruk waarmee hij te openen is.

Hij doet de deur open.

Triomf.

Hij ziet de parkeergarage, waar hier en daar wat lampjes branden. Op dit tijdstip is er niemand. Stil, verlaten, met een vage vochtige geur van kalk.

Om dit kleine halletje te verlaten, hoeft Randal Zes alleen maar zijn ogen dicht te doen en zich het woord ‘drempel’ voor de geest te halen. Hij ziet het woord in blokletters voor zich, horizontaal, van links naar rechts. Gelukkig hebben de woorden ‘drempel’ en ‘garage’ een R gemeen.

Met gesloten ogen doet hij drie stappen naar voren, a-g-e, de enorme ruimte in. De deur valt achter hem dicht, zodat hij nu van de gang en het ziekenhuis is afgesloten. Nu kan hij niet meer terug.

Even lijkt het of hij door de gigantische afmetingen van de parkeergarage wordt overspoeld. In Barmhartigheid was er geen enkele kamer die zo groot was.

Het is net of hij vanbinnen begint te trillen. De botten in zijn lijf lijken te gaan rammelen. Hij heeft het gevoel een bol ineengedrukte materie te zijn die elk moment uit elkaar kan spatten zodat er een nieuw universum ontstaat. En met die nieuwe Big Bang zal hij in alle richtingen uiteenspatten om zo een oneindige leegte te vullen.

Door zijn verstandelijke vermogens aan te spreken, meer dan hij tot nu toe gedaan heeft, overtuigt hij zich ervan dat de leegte hem niet uit elkaar zal rukken, dat hij niet de eeuwigheid in geslingerd zal worden. Langzaam maar zeker zakt zijn paniek en ebt langzaam weg.

Hij doet zijn ogen dicht en haalt zich puzzelvakjes voor de geest. Geconcentreerd spelt hij zich een weg naar voren.

Tussen elk woord doet Randal zijn ogen open om te kijken welke richting hij op moet en hoe groot het volgende woord moet zijn dat hij nodig heeft.

Op deze manier komt hij uiteindelijk bij de uitgang die schuin omhoogloopt, naar de straat. De Louisiaanse nacht is warm, vochtig. Hij hoort het gezoem van muggen.

Tegen de tijd dat hij een flink eind door de straat is gelopen en rechtsaf een steegje in gaat, kleurt de ochtendschemering de lucht in het oosten grijs.

Weer wordt hij overmand door paniek. Overdag, wanneer iedereen wakker is en in beweging, is de wereld een chaos van beelden en geluiden. Hij weet zeker dat hij zo veel indrukken niet kan verwerken.

De nacht is veel beter voor hem. De duisternis is zijn vriend. Hij moet een plek zien te vinden waar hij zich kan verstoppen tot de dag ten einde is.

81

Uitgeput zeilde Carson door haar slaap. Ze had geen nachtmerrie maar droomde een lange droom; ze bevond zich aan boord van een zwart schip dat onder een zwarte lucht geluidloos door donker water voer.

Ze was pas naar bed gegaan toen het al licht was geworden.

Ze werd om halfdrie in de middag wakker, ging zich douchen en at Hot Pockets, staande in de kamer van Arnie, terwijl ze keek hoe de jongen aan zijn kasteel bouwde.

Voor de ophaalbrug, voor de poort bij de muurtoren, bij elk van de twee toegangspoorten naar het binnenplein en bij de versterkte toegangspoort naar de hoofdtoren had Arnie een van de glimmende muntjes gelegd die hij van Deucalion had gekregen.

Ze nam aan dat de muntjes in Arnies ogen een talisman vormden die de kracht van de verminkte reus symboliseerden. De muntjes zouden door hun toverkracht elke vijand tegenhouden.

Het was duidelijk dat Arnie veel vertrouwen in Deucalion had.

Carson ook.

Gezien alles wat er de afgelopen twee dagen had plaatsgevonden, leek Deucalions bewering dat hij het monster van Frankenstein was, niet minder aannemelijk dan andere dingen die ze had meegemaakt. Bovendien had hij iets wat ze nog nooit eerder was tegengekomen, iets wezenlijks dat moeilijk te omschrijven was. De rust die hij uitstraalde, was zo diep als de oceaan, zijn blik was zo rustig en zo direct dat ze soms haar blik moest afwenden, niet omdat ze werd afgeschrikt door het lichtschijnsel dat ze soms in zijn ogen zag, maar omdat hij tot in haar diepste wezen leek te kunnen kijken, iets waar ze geen verweer tegen had.

Als Deucalion inderdaad de legendarische schepping van Victor Frankenstein was en de wetenschapper in twee eeuwen tijd van een mens in een monster was veranderd, was het monster in een mens veranderd. En misschien had het monster een opmerkelijke visie ontwikkeld. Het monster was een man van kaliber geworden.

Ze had behoefte aan een dagje vrij. Een maand vrij. Er waren nu ook anderen op de zaak gezet om Harker te zoeken. Ze hoefde zich echt niet zeven dagen per week voor de goede zaak in te zetten.

Maar toch had ze eerder al iets voor die dag afgesproken, zodat ze keurig om halfvier op het trottoir voor haar huis klaarstond.

Om drie over halfvier uur kwam Michael in de sedan aanrijden. ’s Nachts had Carson een moment van zwakte getoond; ze had toegestaan dat Michael reed toen ze van Harkers flatje naar huis gingen.

Ze stapte in, naast Michael. Hij zei: ‘Op weg hiernaartoe heb ik geen enkele keer de maximumsnelheid overtreden.’

‘Daarom ben je dus drie minuten te laat.’

‘Drie hele minuten? Nou, dan vinden we Harker natuurlijk nooit meer.’

‘Het enige wat we niet hebben, is tijd,’ zei ze.

‘En dodo’s. Die hebben we ook niet meer. Want die zijn uitgestorven. Net als dinosaurussen.’

‘Ik heb Deucalion opgebeld en ik heb met hem afgesproken dat we om vier uur bij de bioscoop zouden zijn.’

‘Lijkt me geweldig om hier een verslag over te schrijven. “Heb de zaak met het monster van Frankenstein besproken. Volgens hem was Igor een engerd die zijn eigen snot opat.”’

Ze zuchtte. ‘Ik had gehoopt dat je je op het rijden moest concentreren en dat je daarom minder onzin zou uitkramen.’

‘Integendeel. Nu ik achter het stuur zit, merk ik dat het me geestelijk ontzettend ontspant. Het is hartstikke cool om te rijden.’

‘Denk maar niet dat je nu altijd achter het stuur mag zitten.’

Toen ze bij het Luxe Theater aankwamen, na vieren, was de lucht zo zwart als een gietijzeren braadpan geworden.

Michael parkeerde de auto op een plek waar dat niet mocht en hing het bordje POLITIE aan het achteruitkijkspiegeltje. ‘Dus hij woont hier, in dit gebouw? Is hij dikke maatjes met het Spook van de Opera?’

‘Je zult het zo wel zien,’ zei ze. Ze stapte uit.

Michael sloeg het portier dicht en keek haar over het dak van de auto aan. ‘Krijgt hij behaarde handpalmen als het volle maan is?’

‘Nee. Hij scheert ze, net als jij.’

82

Na een lange nacht en een nog langere dag in Barmhartigheid, zette Victor zich aan het eten, een verlate lunch of een vroege avondmaaltijd. Het cajunrestaurant in het Quarter waar hij zat, serveerde een stoofpotje van fruits de mer met okra en gesmoord konijn. Hoewel het eten minder exotisch was dan de gerechten die hij in het Chinese restaurant had gegeten, smaakte het hem prima.

Voor het eerst in bijna dertig uur ging hij naar huis.

Hij had zijn fysiologische systemen dusdanig afgesteld dat hij weinig slaap nodig had en daardoor meer tijd in het lab kon doorbrengen. Maar soms vroeg hij zich af of het misschien beter was iets vaker vrij te nemen zodat zijn blik weer wat helderder werd en hij in het lab tot betere wetenschappelijke prestaties kwam.

In de afgelopen decennia was hij regelmatig over deze kwestie met zichzelf in discussie getreden. Zijn conclusie was altijd geweest dat hij beter meer tijd in zijn werk kon steken.

Of hij het nu leuk vond of niet, feit bleef dat hij zichzelf een nobel doel gesteld had. Hij was nu eenmaal iemand die zichzelf opofferde om een wereld te creëren waarin het verstand zegevierde, een wereld zonder hebzucht, een wereld waarin mensen woonden die allemaal hetzelfde doel voor ogen hadden.

Toen hij bij zijn huis in het Garden District kwam, besloot hij nog even te gaan werken. Hij ging rechtstreeks naar zijn verborgen laboratorium achter de voorraadkast.

Karloff was niet meer in leven. De machines die hem voorheen in leven hadden gehouden, waren uitgeschakeld.

Verbijsterd liep hij om de werktafel heen die in het midden van het vertrek stond. Hij snapte er niets van, tot hij de hand op de grond zag, vlak onder de schakelaars. De vingers hielden een kabel vast die de hand had losgetrokken.

Victor was weliswaar teleurgesteld door deze tegenvaller, maar hij raakte ook geïntrigeerd door het feit dat het Karloff gelukt was zichzelf uit te schakelen.

Allereerst was het schepsel dusdanig geprogrammeerd dat hij niet in staat was zichzelf te vernietigen. Wat dit betreft was er absoluut geen speelruimte geweest in de programmatuur die bij Karloff was ingebracht.

Maar bovendien zou de hand nooit los van zijn eigen voedingssysteem hebben kunnen opereren. Op het moment dat de hand de verbinding met alle apparatuur had verbroken, zou de stroomtoevoer zijn afgesneden die ervoor zorgde dat de spieren konden functioneren. Dan zou de hand meteen stuurloos ineen moeten zakken, en zou het ontbindingsproces moeten zijn begonnen.

Victor kon maar één verklaring bedenken. Blijkbaar had Karloff de hand door middel van zijn telekinetische gave bewogen.

In experimenten had Karloff de hand op afstand kunnen bewegen. Hij had de duim laten buigen en strekken, en hij had de andere vier vingers een arpeggio laten uitvoeren, alsof ze langs een onzichtbare harp streken. Kleine, eenvoudige opdrachten.

Om de verbinding van de hand met de machines te verbreken, zodat de hand op de grond viel en daarna een meter bij de apparatuur omhoog moest klimmen om de vitale systemen uit te schakelen, en om de hoofdschakelaar om te draaien... Daar was een zeer grote telekinetische kracht en veel precisie voor nodig. Tot nu toe was Karloff daar niet toe in staat geweest.

Een fantastische doorbraak.

Karloff was niet meer in leven, maar er kon een nieuwe Karloff worden gemaakt. De vertraging die het experiment hierdoor opliep, zou van tijdelijke aard zijn.

Opgewonden ging Victor aan zijn bureau zitten en haalde de digitale bestanden van het experiment op het computerscherm tevoorschijn. Hij klikte op de camera-icoon, waardoor hij toegang kreeg tot de beelden van de bewakingscamera, die dag en nacht aanstond.

Toen hij de beelden in versneld tempo achteruit spoelde, zag hij tot zijn verbazing dat Erika ineens op het scherm opdoemde.

83

Net als bij haar vorige bezoek aan het Luxe Theater kon Carson ook nu weer het pand betreden via een van de onafgesloten voordeuren. Deze keer was er niemand in de hal aanwezig.

Tussen de hal en het theater zag ze een dubbele deur openstaan.

Toen ze langs het barretje met versnaperingen liepen, zei Michael: ‘Ik vraag me af of ze hier ook popcorn verkopen zonder kakkerlakken erin.’

Ze zagen dat de bioscoopzaal heel groot was, met twee balkons. Het art-decointerieur was oud en vies en afgebladderd, maar toch was er nog iets van de oude grandeur over.

Een dikke man in een witte broek, een wit shirt en een witte panamahoed stond voor de versleten rode velours gordijnen die naast het enorme filmdoek hingen. Het was of Sidney Greenstreet zo van de set van Casablanca de zaal in was gestapt.

De Greenstreet-figuur tuurde naar het plafond en leek iets te zien wat buiten het blikveld van Carson lag.

Deucalion stond halverwege het middelste gangpad, met zijn gezicht naar het filmdoek toe. Met zijn hoofd in de nek liet hij zijn blik langzaam langs het weelderig versierde plafond glijden.

De bizarre situatie werd verstoord door het geluid van vleugelgeklapper. Een vogel vloog in de ruimte onder het dak heen en weer.

Toen Carson en Michael naar Deucalion liepen, hoorden ze hem zeggen: ‘Kom maar naar mij toe, vogeltje. Je hoeft niet bang te zijn.’

De vogel fladderde door de lucht, maakte een bocht, vloog weer een andere kant op... en landde op Deucalions uitgestrekte arm. Van dichtbij, nu de vogel stilzat, zagen ze dat het een duif was.

Met een opgewekte lach liep de man in het wit naar Deucalion toe. ‘Krijg nou wat. Als hier ooit een leeuw rondsluipt, weten we wie we moeten hebben.’

Deucalion streek voorzichtig met zijn hand over de vogel. Hij draaide zich om toen Carson en Michael bij hem kwamen staan.

Carson zei: ‘Ik dacht dat alleen de heilige Franciscus en Dr. Doolittle met dieren konden praten.’

‘Het is een trucje, meer niet.’

‘Je zit vol trucjes en kunsten,’ zei ze.

De dikke man had een aangename stem. ‘Dat arme schepsel zat hier al een paar dagen opgesloten. Hield zich met oude popcorn in leven. Ik heb de deuren al eens opengezet, maar ik kreeg hem niet naar buiten.’

Deucalion pakte de vogel in een van zijn enorme handen. De vogel leek totaal niet bang te zijn, bijna in trance.

Met zijn pafferige vingers nam de man in het wit de duif van Deucalion over. Hij liep ermee de zaal uit. ‘Ik zal hem vrijlaten.’

‘Dit is mijn collega, rechercheur Maddison,’ zei Carson tegen Deucalion. ‘Michael Maddison.’

Ze begroetten elkaar met een knikje. Michael deed net of hij niet onder de indruk was van de enorme gestalte en het gezicht van Deucalion en zei: ‘Ik zal open kaart met je spelen. Ik moet absoluut toegeven dat er heel wat is dat ik niet snap, maar dat gedoe over Transsylvanië gaat er bij mij niet in.’

‘Dat komt door de films. In het echt,’ zei Deucalion, ‘was het Oostenrijk.’

‘We hebben je hulp nodig,’ zei Carson tegen hem. ‘Het blijkt dat er twee moordenaars waren.’

‘Ja. Ik heb het op de radio gehoord.’

‘Ja. Nou, een van die twee blijkt van het soort te zijn waar je me voor gewaarschuwd had.’

‘En hij is ook nog eens rechercheur,’ zei Deucalion.

‘Klopt. Hij is nog voortvluchtig. Maar we hebben zijn... speelkamer gevonden. Als hij inderdaad een van Victors mensen is, zul jij veel beter dan wij in staat zijn de kamer te interpreteren.’

Michael schudde zijn hoofd. ‘Carson, deze man is geen psycholoog. En hij is ook geen profiler.’

Op nuchtere toon, die juist indringend was omdat er geen enkel dramatisch effect mee beoogd werd, zei Deucalion: ‘Ik voel moordenaars goed aan. Ik ben er zelf een.’

Door deze opmerking en doordat er in de ogen van de reus een korte lichtflikkering te zien was, wist Michael even niet wat hij moest zeggen.

‘In mijn jonge jaren,’ zei Deucalion, ‘was ik een compleet beest. Onbeschaafd. Vol woede. Ik heb toen een paar mensen vermoord. Ook een vrouw. De vrouw was de echtgenote van mijn schepper. Op hun trouwdag.’

Michael was blijkbaar net zo onder de indruk van het serieuze voorkomen van Deucalion als Carson destijds. Hij zocht naar woorden en zei: ‘Dat verhaal ken ik ook.’

‘Maar ik ken het uit ervaring,’ zei Deucalion. Hij richtte zich tot Carson. ‘Overdag ga ik liever niet over straat.’

‘We brengen je wel. We rijden in een gewone auto. Heel onopvallend.’

‘Ik weet waar het is. Ik heb het op tv gezien. Ik heb liever dat we daar afspreken.’

‘Wanneer?’ vroeg ze.

‘Als jullie daar nu naartoe gaan,’ zei hij, ‘ben ik daar tegen de tijd dat jullie daar aankomen.’

‘Niet als je weet hoe hard zij rijdt,’ zei Michael.

‘Je ziet me daar wel.’

Aan de voorkant van het theater drukte de dikke man met zijn schouder een nooduitgang open. Hij liet de duif vrij, die de vrijheid tegemoet vloog, terwijl de wolken zich dreigend samenpakten.

84

Victor trof Erika in de bibliotheek aan. Ze had zich in een fauteuil genesteld en zat met opgetrokken benen een roman te lezen.

Achteraf gezien had hij het haar moeten verbieden zo veel tijd aan poëzie en romans te besteden. Emily Dickinson en consorten.

Dergelijke schrijvers deden niet zozeer een beroep op het verstand als wel op het hart, of zelfs op de ziel. Romans en gedichten brachten een emotionele reactie teweeg.

Hij had ervoor moeten zorgen dat Erika alleen wetenschappelijke werken onder ogen kreeg. Wiskunde. Economie. Psychologie. Geschiedenis.

Er waren geschiedenisboeken die misschien ook een zeker risico inhielden. Maar over het algemeen zou dergelijke literatuur haar veel minder met sentimenten hebben vergiftigd.

Te laat.

Nu ze mededogen had ontwikkeld, was ze hem niet meer van nut. Want nu was ze in de veronderstelling dat ze een geweten had en dat ze in staat was lief te hebben.

Ze vond het ongetwijfeld heel fijn deze tedere gevoelens ontdekt te hebben, maar daarbij had ze haar meester verraden. En ze zou het niet bij één keer laten.

En wat erger was: door het gevoel van betrokkenheid dat ze uit de boeken had opgedaan, zou ze in haar onwetende kruiperigheid zelfs mededogen voor hem kunnen gaan voelen. Dergelijke dwaze gevoelens kon hij niet tolereren.

Wijze lieden hadden altijd al gewaarschuwd dat boeken een verderfelijke invloed op de mens konden hebben. Zij was het levende bewijs van die stelling.

Toen hij naar haar toe liep, keek ze op van haar boek, die bladzijden vol vergif. Ze glimlachte.

Hij sloeg haar zo hard dat haar neus brak. Tot zijn genoegen zag hij dat ze begon te bloeden.

Ze incasseerde drie klappen. Hij had haar nog veel meer kunnen slaan; ze zou zich niet hebben verzet.

Van de klappen kreeg Victor niet genoeg bevrediging. Hij rukte het boek uit haar handen, smeet het weg, greep haar bij haar volle bronskleurige haren, sleurde haar uit de stoel en gooide haar op de grond.

Omdat ze de pijn niet kon uitschakelen, leed ze. Hij wist precies hoe hij de pijn tot een maximum kon opvoeren. Hij schopte op haar in.

Hoewel Victor bij zichzelf lichamelijke verbeteringen had doorgevoerd, was hij niet zo sterk als iemand van het Nieuwe Ras. Na een tijdje had hij zichzelf uitgeput en stond hij badend in het zweet naar lucht te happen.

Elke verwonding die ze opliep, zou uiteraard zonder litteken helen. Haar blauwe plekken heelden al, net als haar gebroken botten.

Als hij haar in leven liet, zou ze over een dag of twee weer zo goed als nieuw zijn. Dan zou ze hem weer glimlachend tegemoet treden. Ze zou hem als voorheen weer dienstbaar zijn.

Dat was niet wat hij wilde.

Hij trok een stoel met rechte rugleuning bij en zei: ‘Opstaan. Ga hier zitten.’

Ze was een zielig hoopje ellende, maar desondanks lukte het haar overeind te krabbelen en op de stoel te gaan zitten. Ze zat een ogenblikje met gebogen hoofd voor hem, maar al snel hief ze haar hoofd en ging rechtop zitten.

Zijn mensen waren verbazingwekkend. Taai. Veerkrachtig. In zekere zin trots.

Hij liet haar op haar stoel achter, liep naar het bibliotheekbarretje en schonk zichzelf een glas cognac in.

Hij wilde zijn emoties onder controle hebben wanneer hij haar doodmaakte. Zoals hij nu was, zou hij niet voor de volle honderd procent van het moment kunnen genieten.

Hij stond bij het raam, met de rug naar haar toe, nipte van zijn glas en keek naar de dreigende lucht die steeds donkerder werd. Het zou tegen de avond waarschijnlijk gaan regenen. Misschien al wel eerder.

Er werd beweerd dat God de wereld in zes dagen had geschapen en dat hij de zevende dag gebruikte om uit te rusten. Dat was niet waar.

Ten eerste bestond er helemaal geen God. Alleen de natuur. En de natuur was wreed.

Ten tweede wist Victor uit bittere ervaring dat het scheppen van een nieuwe wereld een frustrerende bezigheid was, in veel gevallen een moeizaam geworstel waar ontzettend veel tijd in ging zitten.

Uiteindelijk draaide hij zich om naar Erika, heel beheerst. Hij wist wat hem te doen stond, en hij was er klaar voor. Ze zat nog steeds op de stoel, precies in dezelfde houding.

Hij trok zijn sportjasje uit en hing dat over een stoel. Hij zei: ‘Dit zou een volmaakte stad kunnen zijn. Ooit kunnen we een volmaakte wereld bouwen. De mensheid met al zijn fouten kan nooit volmaakt worden. Ooit zullen alle mensen vervangen worden. Allemaal.’

Ze zat zwijgend op de stoel, met opgeheven hoofd. Ze keek niet naar hem maar tuurde naar de boeken die op de planken stonden.

Hij deed zijn stropdas af. ‘Een wereld waar geen plek meer is voor de stumperende mensheid, Erika. Wat zou het mooi zijn als je met ons die wereld kon aanschouwen.’

Toen hij een vrouw voor zichzelf maakte, had hij de standaard lichaamsbouw van het Nieuwe Ras op een paar punten gewijzigd. Iemand van het Nieuwe Ras kon je bijvoorbeeld heel moeilijk wurgen. Zelfs als het slachtoffer meewerkte, zou het wurgen een hele tijd in beslag nemen, en uiteindelijk zou het misschien zelfs onmogelijk blijken.

Maar de Erika’s die hij had geschapen, hadden een afwijkende nekstructuur – luchtpijp, halsslagaders – waardoor ze net zo makkelijk te wurgen waren als iemand van het Oude Ras. Hij had haar ook op andere manieren om het leven kunnen brengen, maar hij wilde er graag een intiem gebeuren van maken. Wurgen was daarvoor het meest geschikt.

Hij ging achter haar stoel staan en boog zich om haar een zoen in de nek te geven. ‘Dit is heel moeilijk voor me, Erika.’

Toen ze geen antwoord gaf, rechtte hij zijn rug en pakte hij de stropdas met beide handen beet. Zijde. Zeer elegant. En sterk.

‘Ik ben een schepper en een vernietiger, maar scheppen vind ik leuker.’

Hij sloeg de das om haar nek. ‘Mijn zwakke punt is mijn mededogen,’ zei hij. ‘Ik moet dat uitschakelen als ik een betere wereld wil creëren, een wereld die gebaseerd is op rationaliteit en verstand.’

Victor genoot van het moment. Maar tot zijn verbazing hoorde hij haar zeggen: ‘Hiervoor vergeef ik je.’

Iets dergelijks had ze nog nooit eerder durven zeggen, en hij raakte er zo door van slag dat zijn adem in zijn keel stokte.

Toen hij weer sprak, kwamen de woorden ratelend uit zijn mond: ‘Mij vergeven? Iemand in mijn positie heeft geen vergeving nodig, en jij bevindt je niet in een positie om vergeving te schenken. Heeft iemand die biefstuk eet vergiffenis nodig van het rund waar het vlees van afkomstig is? Stomme teef. En je bent zelfs nog minder dan een teef, want ook al had je duizend jaar geleefd, dan nog zou je nooit een jong hebben kunnen werpen.’

Heel beheerst, in alle rust, bijna teder, zei ze: ‘Maar ik zal je nooit vergeven dat je mij gemaakt hebt.’

Haar vrijpostigheid was nu omgeslagen in onbeschaamdheid, en een dergelijke uiting choqueerde hem zo dat hem alle plezier ontnomen werd waar hij met deze wurgpartij op gehoopt had.

In Victors ogen waren het scheppen en het vernietigen uitingen van macht die evenveel voldoening opleverden. Alleen macht dreef hem voort: de macht om greep te krijgen op de natuur, om de natuur naar zijn hand te zetten, de macht om het lot van anderen te kunnen bepalen, de macht om het lot van zowel het Oude als het Nieuwe Ras te kunnen vormen, de macht om zijn eigen zwakke impulsen de kop in te drukken.

Hij wurgde haar, blokkeerde de bloedtoevoer naar haar hersenen, verbrijzelde haar luchtpijp, wurgde haar, wurgde haar, maar met zo’n blinde woede, met zo’n felheid dat hij na afloop geen kracht meer bezat maar slechts een grommend beest was dat gehoorzaamde aan de wetten der natuur. Hij had alle zelfbeheersing verloren, en alle verstand was uit hem gevaren.

Erika had hem in haar laatste minuten niet alleen getrotseerd maar hem ook verslagen, vernederd, iets wat hem in twee eeuwen niet was overkomen.

Hijgend van woede veegde hij boeken van de planken, gooide ze op de grond, tientallen boeken, honderden, trok ze kapot en stampte erop. En hij bleef maar doorgaan. Bleef maar doorgaan.

Later ging hij naar de slaapkamer om zich te douchen. Hij was rusteloos en vol energie en had geen zin zich te ontspannen. Hij trok nette kleren aan waarmee hij kon uitgaan, al wist hij niet waarnaartoe of waarom.

Hij schonk zichzelf uit een andere fles een glas cognac in.

Via de intercom nam hij contact op met William, de butler, die in de personeelskamer op instructies zat te wachten. ‘Er ligt een dood ding in de bibliotheek, William.’

‘Ja, meneer?’

‘Neem contact op met mijn mensen van de afvalverwerking. Ik wil dat die nutteloze homp vlees onmiddellijk diep op het stortterrein wordt begraven.’

Hij keek uit het raam en tuurde naar de dreigende lucht, die zo zwart was geworden dat het leek of de avond voortijdig was gevallen.

85

Toen Carson en Michael bij het flatgebouw van Harker kwamen, namen ze de lift naar de derde verdieping, om de stank in het trappenhuis niet te hoeven inademen.

De rechercheurs van de afdeling Moordzaken, iedereen van de technische recherche en alle nieuwsgierige buren waren vertrokken. Het gebouw leek verlaten.

Toen ze op de derde verdieping kwamen, zagen ze dat Deucalion al stond te wachten, in de hal voor de deur van Harker.

Michael mompelde tegen Carson: ‘Ik heb de Batmobiel niet voor het huis zien staan.’

‘Je wilt het misschien niet toegeven,’ zei ze, ‘maar je bent al om.’

Tot haar verbazing zei hij: ‘Bijna.’

Deucalion had blijkbaar gehoord wat Michael tegen Carson had gemompeld, want hij zei: ‘Ik ben met de Batcopter. Staat op het dak.’

Bij wijze van verontschuldiging zei Michael: ‘Hoor eens, ik zei gewoon maar wat voor de grap. Zo ben ik nou eenmaal. Als er een grapje bij me opkomt, moet het er meteen uit.’

‘Omdat je zo veel ellende om je heen ziet, zo veel wreedheid, zo veel haat,’ zei Deucalion. ‘Daarom pantser je jezelf met humor.’

Nu al voor de tweede keer binnen een uur stond Michael met zijn mond vol tanden. Carson had nooit durven dromen dat dat ooit nog eens zou gebeuren. Misschien was dit een van de zeven tekenen der Apocalyps.

Ze verbrak het politielint waarmee de voordeur was verzegeld, gebruikte haar Lockaid-pistool en liep voor de twee anderen uit naar binnen.

‘Geminimaliseerd minimalisme,’ zei Deucalion toen hij de kaal ingerichte woonkamer betrad. ‘Geen boeken.’

‘Op zolder heeft hij wel boeken staan,’ zei Carson.

‘Geen persoonlijke spulletjes,’ ging Deucalion verder. ‘Geen foto’s of kunst aan de muur, nergens een poging om het gezellig te maken. Het is hem niet gelukt om een bepaalde manier van leven te creëren. Dit is de cel van een monnik, maar dan een monnik zonder geloof.’

Michael deed een poging weer iets van zijn praatjes terug te krijgen. ‘Deze man weet zo zijn weetjes wel, Carson.’

Deucalion keek in de richting van de keuken maar liep er niet naartoe. ‘Soms zit hij daar aan tafel te drinken. Maar whisky biedt hem niet de uitweg die hij nodig heeft. Slechts vergetelheid van tijdelijke aard.’

Toen ze het huis doorzochten, vonden ze een fles bourbon in de keuken.

Deucalion keek in de richting van de slaapkamer en zei: ‘Daar zul je hoogstwaarschijnlijk porno aantreffen. Niet meer dan één ding. Een videoband.’

‘Precies,’ beaamde ze. ‘Hebben we gevonden.’

Toen ze de band zagen liggen, had Michael allerlei titels voor de video bedacht: Travestietsylvanië, Het ding met de twee dingen. Maar nu zweeg hij, omdat hij onder de indruk was van Deucalions inzichten.

‘Hij kickte er niet op anderen te zien copuleren,’ zei Deucalion. ‘Het versterkte alleen maar zijn gevoel dat hij een buitenstaander was. Het vervreemdde hem alleen nog maar meer van zijn omgeving.’

86

Omdat Randal Zes bang was voor de drukte die overdag op de wereld heerste, had hij zich verscholen in een grote container in een klein straatje.

Gelukkig is deze container slechts voor de helft gevuld, en dan nog alleen met afval uit kantoren, grotendeels papier en karton. Er zit geen afval van restaurants bij, of van de voedselverwerkende industrie. Geen rottende producten, geen stank, geen slijmerige pulp.

Overdag, voordat de storm de kop opsteekt, wordt Randal volop beschenen door de zon. Dit zijn de eerste zonnestralen van zijn leven, fel en warm, eerst beangstigend maar later minder.

Hij zit met zijn rug in een hoek, tegen een stapel papier aan. Zijn wereld is gereduceerd tot hanteerbare proporties, en hij maakt de ene na de andere kruiswoordpuzzel uit het boek dat hij uit Handen der Barmhartigheid heeft meegenomen.

Zo nu en dan komt er wat verkeer door het straatje. En mensen wandelen voorbij. Aanvankelijk houdt hij dan op met puzzelen omdat hij bang is dat hij gezien wordt, maar ten slotte realiseert hij zich dat er weinig kans bestaat dat ze hem zullen lastigvallen.

Hij weet nog niet wat hij zal doen als er een vuilniswagen komt om de container te legen. Deze mogelijkheid komt pas bij hem op als hij zijn toevlucht tot de container genomen heeft. Hij hoopt dat de vuilniswagen niet elke dag langskomt.

Omdat hij niet heeft ontbeten en ook geen lunch heeft gehad, begint hij honger te krijgen naarmate de dag vordert. Als hij bedenkt hoe goed het tot nu toe gegaan is, kan hij zijn hongergevoel een tijdje onderdrukken.

In Barmhartigheid zal het personeel zien dat Randal zijn eten niet heeft aangeraakt, al zullen ze misschien niet meteen merken dat hij ervandoor gegaan is. Het komt wel vaker voor dat hij zijn eten soms urenlang laat staan, als hij zich in zijn autisme helemaal van de wereld heeft afgesloten. Vaak eet hij zijn ontbijt en zijn lunch pas een uur voor het avondeten op, om vervolgens zijn avondeten pas rond middernacht te verorberen.

Voordat hij Barmhartigheid verliet, heeft hij de deur van zijn badkamer dichtgedaan. Misschien denken ze dat hij daar zit.

Zo nu en dan gooien mensen zakken met afval en losse voorwerpen in de container. De rand van de container bevindt zich boven ooghoogte, zodat ze niet gemakkelijk over de rand in de container kunnen kijken en hem kunnen zien.

Soms komt het nieuwe afval op hem terecht, maar dat is nooit erg. Wanneer de mensen voorbij zijn, duwt Randal het weg en nestelt zich weer in zijn gezellige onderkomen.

Halverwege de middag komt er een man aangelopen. Hij zingt ‘King of the Road’, maar kan geen wijs houden. Aan het geluid te oordelen duwt hij een winkelwagentje voor zich uit. De wieltjes ratelen over het slecht onderhouden wegdek. Tussen het zingen door mompelt de karretjesduwer onsamenhangende zinnen vol scheldwoorden.

Wanneer deze man bij de container stilhoudt, legt Randal Zes zijn puzzelboek en pen neer. Intuïtief voelt hij dat er moeilijkheden kunnen ontstaan.

Twee smerige handen verschijnen bij de rand van de container. De zanger houdt zich met beide handen aan de rand vast en klimt mopperend en vloekend omhoog. Wanneer de man op de rand van de container geklommen is, ziet hij Randal. Hij zet grote ogen op.

De man is ongeveer in de dertig, heeft een baard en kan wel een bad gebruiken. Hij ontbloot zijn gele onregelmatige gebit wanneer hij zegt: ‘Dit is mijn terrein, kloothommel.’

Randal komt overeind, pakt de man bij zijn mouwen, sleurt hem de container in en breekt zijn nek. Hij schuift het levenloze lichaam naar de andere kant van de container en legt er afvalzakken overheen.

Hij gaat weer in zijn hoekje zitten en pakt het puzzelboekje. Hij slaat het open bij de puzzel waar hij gebleven is en vult het woord ‘verwarring’ in.

Het karretje van de man staat nog bij de container. Iemand zou zich kunnen afvragen waar de eigenaar van dat karretje gebleven is.

Randal neemt zich voor zich daarmee bezig te houden wanneer het probleem zich aandient. Áls het probleem zich aandient. Ondertussen: kruiswoordpuzzels.

De tijd gaat voorbij. Wolken trekken de hemel dicht. Hoewel het nog steeds warm is, zakt de temperatuur toch.

Randal Zes is niet gelukkig, maar hij is wel tevreden, niet onrustig. Later zal hij voor het eerst gelukkig worden.

In zijn hoofd zit de kaart van de stad, zijn route naar het geluk, naar het huis van Arnie O’Connor, het doel van zijn reis, de ster die hem de weg wijst.

87

Vanwege hun verfijnd afgestelde spijsvertering werden mensen van het Nieuwe Ras niet snel dronken. Ze konden heel wat drank op, en wanneer ze toch beneveld raakten, werden ze sneller nuchter dan mensen van het Oude Ras.

Pastoor Duchaine en Harker trokken de ene fles communiewijn na de andere open. Dit gebruik van kerkelijke middelen zat de pastoor dwars, niet alleen omdat het een oneigenlijk gebruik van die middelen was, maar ook omdat de wijn bedoeld was om gezegend te worden en om vervolgens symbool te staan voor het bloed van Christus.

Pastoor Duchaine was een schepsel zonder ziel omdat hij door een mens was geschapen. Desondanks had hij een kerkelijke functie, en in de loop der tijd was hij verscheurd geraakt tussen wat hij was en wat hij graag wilde zijn.

Los van de morele kwestie of ze deze wijn voor buitenkerkelijke activiteiten konden gebruiken, bleek het alcoholisch effect van de wijn minder groot te zijn dan ze hadden gehoopt. Aan het eind van de middag begonnen ze de wijn te mengen met de wodka die pastoor Duchaine in voorraad had.

De pastoor en de rechercheur zaten in de studeerkamer van de pastorie, ieder in een fauteuil, en probeerden voor de tiende keer, of misschien wel voor de twintigste keer, de meest pijnlijke doornen uit elkaars psyche te trekken.

‘Vader zal me straks vinden,’ voorspelde Harker. ‘Hij zal me tegenhouden.’

‘En mij ook,’ zei de pastoor somber.

‘Maar ik voel me niet schuldig over wat ik gedaan heb.’

‘Gij zult niet doden.’

‘Zelfs als er al een God bestaat, zijn de tien geboden niet op ons van toepassing,’ zei Harker. ‘Want wij zijn niet Zijn kinderen.’

‘Ook onze schepper heeft ons verboden te doden. Uitgezonderd die keren dat hij daar opdracht toe geeft.’

‘Maar onze schepper is God niet. Onze schepper is meer een soort van plantage-eigenaar. Moord is geen zonde. Moord is alleen maar een vorm van ongehoorzaamheid.’

‘Toch is het verboden,’ zei pastoor Duchaine, die niet goed mee kon in Harkers pogingen zijn eigen acties te rechtvaardigen, hoewel hij moest toegeven dat de vergelijking met de plantage-eigenaar wel een kern van waarheid bevatte.

Harker zat op het puntje van zijn stoel, naar voren geleund, met een glas wodka-wijn in beide handen. Hij zei: ‘Geloof je in het kwaad?’

‘Mensen doen elkaar afschuwelijke dingen aan,’ zei de pastoor. ‘Ik bedoel dan echte mensen, zij die tot het Oude Ras behoren. Het zijn kinderen van God, maar toch doen ze elkaar echt ontzettend afschuwelijke dingen aan.’

‘Maar het kwaad?’ drong Harker aan. ‘Echt het pure kwaad, willens en wetens toegebracht? Is het kwaad daadwerkelijk aanwezig in deze wereld?’

De pastoor nam een slok en zei: ‘De Kerk doet aan duiveluitdrijving. Al heb ik zelf nooit zoiets gedaan.’

Harker zei, heel serieus door de drank en door de grote angst die hij voelde: ‘Behoort hij tot het kwaad?’

‘Victor?’ Pastoor Duchaine wist dat hij zich nu op glad ijs begaf. ‘Hij is een hardvochtige man, moeilijk om van te houden. En zijn grappen zijn niet grappig.’

Harker kwam overeind uit zijn stoel, liep naar het raam en tuurde naar de donkere dreigende lucht. Door de loodgrijze hemel was het al vroeg donker geworden. Na een tijdje zei hij: ‘Als hij tot het kwaad behoort, wat zijn wij dan? Ik weet het de laatste tijd niet meer. Maar ik heb niet het gevoel dat ik tot het kwaad behoor. Niet zoals Hitler of Lex Luthor. Ik voel me alleen zo incompleet.’

Pastoor Duchaine schoof naar de rand van zijn stoel. ‘Wat denk je... zouden we uiteindelijk een ziel kunnen ontwikkelen als we op de juiste manier leefden? Een ziel die Victor ons nooit kon geven?’

Harker liep van het raam weg, schonk nog wat wodka in zijn glas en zei met een ernstig gezicht: ‘Een ziel ontwikkelen? Ongeveer zoiets als galstenen? Zo heb ik het nog nooit bekeken.’

‘Heb je de film Pinocchio gezien?’

‘Ik heb nooit het geduld kunnen opbrengen om naar dat soort films te kijken.’

‘Pinocchio is een marionet die van hout gemaakt is,’ zei pastoor Duchaine, ‘maar die heel graag een echt jongetje wil zijn.’

Harker knikte, sloeg de helft van zijn glas achterover en zei: ‘Zoals Winnie de Poeh een echte beer wil zijn.’

‘Nee. Poeh maakt zichzelf wat wijs. Hij denkt dat hij een echte beer is. Hij eet honing. Hij is bang voor bijen.’

‘Wordt Pinocchio een echte jongen?’

Pastoor Duchaine zei: ‘Na een lange worsteling wel, ja.’

‘Dat is inspirerend,’ vond Harker.

‘Vind ik ook, ja. Vind ik ook.’

Harker beet nadenkend op zijn onderlip. Toen zei hij: ‘Kun je een geheim bewaren?’

‘Natuurlijk. Ik ben per slot van rekening pastoor.’

‘Het is wel een beetje eng,’ zei Harker.

‘Alles in het leven is een beetje eng.’

‘Dat is absoluut waar.’

‘Daar heb ik het afgelopen zondag in mijn preek nog over gehad.’

Harker zette zijn glas neer en ging voor Duchaine staan. ‘Maar ik ben eerder opgewonden dan bang. Het is twee dagen geleden begonnen, en het gaat steeds sneller.’

Patrick kwam uit zijn stoel overeind en keek Harker verwachtingsvol aan.

‘Net als Pinocchio,’ zei Harker, ‘ben ik aan het veranderen.’

‘Veranderen? Op welke manier?’

‘Victor heeft ons zo gemaakt dat we ons niet kunnen voortplanten. Maar er... er zit iets in me dat geboren gaat worden.’

Harker trok zijn loszittende T-shirt omhoog, met een blik die zowel trots als angst uitstraalde. Onder de huid en de vetlagen van Harkers buik tekende zich een gezicht af. Het zag eruit als een dodenmasker en het bewoog: de blinde ogen draaiden, de mond opende zich alsof het geluidloos schreeuwde.

Pastoor Duchaine deinsde verschrikt achteruit en sloeg een kruisje, voor hij er erg in had.

De bel van de voordeur ging.

‘Iets wat geboren gaat worden?’ vroeg de pastoor verbijsterd. ‘Denk je niet dat dit een speling der natuur is?’

Bij Harker brak het zweet nu ineens aan alle kanten uit. De woorden van de pastoor stonden hem niet aan, en snel trok hij zijn T-shirt naar beneden. ‘Ik ben niet bang. Waarom zou ik bang zijn?’ Maar het was duidelijk dat hij wel degelijk bang was. ‘Ik heb moorden gepleegd. En nu ben ik iets aan het scheppen. Dat maakt me alleen nog maar menselijker.’

Weer ging de bel.

‘Een op hol geslagen celstructuur. Een metastase,’ zei pastoor Duchaine. ‘Een afschuwelijke fabricagefout.’

‘Je bent jaloers. Dat ben je, jaloers door je celibatair bestaan.’

‘Je moet naar hem toe. Vraag hem om hulp. Hij weet vast wel wat er gedaan moet worden.’

‘O, hij zal vast wel weten wat er gedaan moet worden,’ zei Harker. ‘Er is misschien al een plekje gereserveerd voor mij op de vuilnisbelt.’

De bel ging een derde keer, nu nog dringender dan de voorgaande keren.

‘Wacht hier maar even,’ zei pastoor Duchaine. ‘Ik ben zo terug. Dan bekijken we wel wat we kunnen doen. Er is vast wel iets. Wacht hier maar.’

Hij deed de deur achter zich dicht toen hij de studeerkamer verliet en liep door de salon naar de hal.

Toen de pastoor de deur opendeed, zag hij Victor staan.

‘Goedenavond, Patrick.’

Pastoor Duchaine probeerde zijn schrik te verbergen en zei: ‘Meneer. Ja. Goedenavond.’

‘Alleen maar “Goedenavond”?’

‘Neemt u me niet kwalijk. Wat?’ Toen Victor een fronsend gezicht trok, begreep Duchaine het. ‘Ach, ja. Natuurlijk. Komt u verder, meneer. Komt u alstublieft verder.’

88

Motten wierpen hun constant veranderende schaduwen op de gezichten van Jezus, Boeddha en Amen-Ra. Op de zolderkamer boven het flatje van Jonathan Harker stonden Carson, Michael en Deucalion te kijken naar de collage van goden, die de hele muur bedekte. Harker moest uren op dat kamertje hebben gezeten.

‘Er spreekt zo’n ontzettend verlangen uit,’ zei Carson. ‘Je kunt bijna voelen wat voor ellende hierachter zat.’

‘Laat je niet te zeer meeslepen,’ zei Deucalion. ‘Hij zou elke filosofie hebben aangegrepen die de leegte in hem zou vullen.’

Hij trok een afbeelding van Jezus in de Hof van Gethsemane van de muur, en daarna een van Boeddha. Daaronder zaten afbeeldingen van andere figuren en gezichten, waarvan de identiteit niet meteen duidelijk was.

‘God was zijn meest recente obsessie,’ legde Deucalion uit.

Toen ze meer plaatjes van de muur trokken, zag Carson dat er een hele verzameling plaatjes van nazi’s onder zat, hakenkruisen, Hitler, strak in het gelid marcherende soldaten.

‘Onder deze plaatjes van traditionele goden zit een andere god, eentje die hem niet gelukkig kon maken,’ zei Deucalion. ‘Een god van gewelddadige sociale veranderingen en rassenzuiveringen. Daar zijn er heel wat van op de wereld.’

Michael leek deels overtuigd van de goede bedoelingen van Deucalion en zei: ‘Hoe wist je dat er een tweede laag onder zat?’

‘Niet alleen een tweede,’ zei Deucalion. ‘Ook nog een derde.’

Toen ze Hitler en trawanten van de muur hadden gehaald, kwamen er plaatjes tevoorschijn die misschien nog naargeestiger waren: afbeeldingen van de duivel, demonen, duivelse symbolen.

Deucalion zei: ‘De eenzame wanhoop van een schepsel zonder ziel leidt tot vertwijfeling, en vertwijfeling is een goede voedingsbodem voor het kweken van obsessies. Dit is maar een klein stukje van Harkers wanhoop die je hier ziet.’

Carson pulkte een afbeelding van een demonisch gezicht met hoorntjes en lange hoektanden van de muur en zei: ‘Denk je dat hier nog meer lagen onder zitten?’

‘De muur voelt sponsachtig aan, alsof het is opgevuld,’ zei Michael.

Deucalion knikte. ‘Er zitten misschien wel twintig lagen op. Als je nog meer lagen weghaalt, kan het zijn dat je weer goden en godinnen tegenkomt. Wanneer nieuwe hoop ook niets oplevert, komt oude hoop weer terug in een eindeloze spiraal van wanhoop.’

Carson zag dat er in de vierde laag plaatjes van Sigmund Freud tevoorschijn kwamen. Daarna andere plaatjes van net zo ernstig kijkende mannen.

‘Freud, Jung, Skinner, Watson,’ zei Deucalion, en hij wees naar de blootgelegde plaatjes. ‘Rorschach. Psychiaters, psychologen. Van alle goden zijn dat nog wel de meest nuttelozen.’

89

Pastoor Duchaine deed een stap opzij zodat Victor de hal van de pastorie kon betreden.

De meester van het Nieuwe Ras keek vol belangstelling om zich heen. ‘Gezellig. Heel mooi. De gelofte van armoede sluit een zekere luxe niet uit, zie ik.’ Met een vinger raakte hij de priesterboord van pastoor Duchaine aan. ‘Neem je je geloften wel serieus, Patrick?’

‘Natuurlijk niet, meneer. Hoe zou dat moeten? Ik ben nooit naar het seminarie geweest. Ik heb nooit een gelofte afgelegd. Toen u me tot leven gewekt hebt, was mijn verleden al kant-en-klaar.’

Victor zei met een waarschuwende ondertoon: ‘Vergeet dat niet.’ Met een vanzelfsprekendheid alsof hij hier woonde, liep Victor verder, zonder iets te vragen.

De pastoor volgde zijn meester naar de salon en vroeg: ‘Waar heb ik de eer van uw bezoek aan te danken, meneer?’

Victor liet zijn blik door het vertrek gaan en zei: ‘De politie heeft rechercheur Harker nog niet gevonden. We lopen allemaal een risico zolang hij nog vrij rondloopt.’

‘Zal ik onze mensen mobiliseren en een zoektocht gaan houden?’

‘Denk je echt dat dat veel zal opleveren, Patrick? Daar heb ik zo mijn twijfels over.’

Toen Victor door de salon naar de deur van de studeerkamer liep, zei pastoor Duchaine: ‘Mag ik u een kop koffie aanbieden, meneer? Of een glas cognac misschien?’

‘Is dat wat ik in je adem ruik, Patrick? Cognac?’

‘Nee. Nee, meneer. Dat is... dat is wodka.’

‘Ik hoef maar één ding, Patrick. Een rondleiding door je prachtige huis.’ Victor liep naar de deur van de studeerkamer en deed hem open.

Met ingehouden adem liep pastoor Duchaine achter zijn schepper naar binnen. Harker bleek verdwenen te zijn.

Victor liep door de kamer en zei: ‘Ik heb je geprogrammeerd met uitgebreide theologische kennis. Beter dan wat je op de universiteit of een seminarie had kunnen opsteken.’ Hij keek zwijgend naar de fles wijn en de fles wodka die naast elkaar op de salontafel stonden. Er stond maar één glas naast.

Tot zijn schrik zag pastoor Duchaine dat er op de plek waar het glas van Harker had gestaan, een vochtige kring te zien was.

Victor zei: ‘Met die fijne opleiding van je, Patrick, kun jij me misschien wel vertellen of er een godsdienst bestaat waarin God voor de gek gehouden kan worden.’

‘Voor de gek gehouden? Nee. Natuurlijk niet.’

De vochtige kring op tafel zou ook van het glas van pastoor Duchaine afkomstig kunnen zijn. Misschien had het glas eerst op die plek gestaan. Hij hoopte dat Victor daarvan uitging.

Victor liep door de studeerkamer en zei: ‘Nog een vraagje. Je werkt hier nu een paar jaar. Denk je dat je parochianen tegen hun God liegen?’

De pastoor had het gevoel langs de rand van een afgrond te lopen. Hij zei: ‘Nee. Nee, ze doen altijd hun best om de beloftes na te komen die ze Hem hebben gedaan. Maar ze zijn zwak.’

‘Omdat het mensen zijn. Mensen zijn zwak, althans: mensen van het Oude Ras. Wat een van de redenen is dat mijn mensen ze uiteindelijk zullen vernietigen en hun plaats zullen innemen.’

Harker was waarschijnlijk de studeerkamer uitgeglipt en had zich ergens verstopt.

Victor liep terug naar de salon maar ging niet door naar de voordeur maar wandelde de eetkamer binnen. Pastoor Duchaine liep zenuwachtig achter hem aan.

Ook in de eetkamer bleek niemand aanwezig te zijn.

Victor duwde een klapdeur open en liep de keuken in. Pastoor Duchaine volgde hem als een hondje, bang dat zijn meester een aanleiding zou vinden om hem te straffen.

Harker was verdwenen. De buitendeur van de keuken stond open. De tocht die vanuit het schemerdonker het huis in trok, rook vaag naar de regen die binnen niet al te lange tijd zou gaan vallen.

‘Je moet je deuren niet zo open laten staan,’ zei Victor vermanend. ‘Er lopen heel wat kinderen van God rond die een criminele inslag hebben. Dat soort mensen schrikt er niet voor terug om zelfs bij een pastoor in te breken.’

‘Vlak voordat u aanbelde,’ zei pastoor Duchaine, verbaasd om zijn eigen durf, ‘was ik even naar buiten gelopen om wat frisse lucht te happen.’

‘Frisse lucht is niet van belang voor de wezens die ik heb geschapen. Jullie zijn zo gebouwd dat jullie zonder lichaamsbeweging en zonder speciaal voedsel kunnen. Frisse lucht of muffe lucht, dat maakt niet uit.’ Hij klopte met de knokkels van zijn vuist op de borst van pastoor Duchaine. ‘Je bent een buitengewoon efficiënt werkende machine.’

‘Ik ben u dankbaar, meneer, voor alles wat ik ben.’

Ze liepen van de keuken terug naar de hal, en van de hal naar de salon. Victor zei: ‘Patrick, snap je wel waarom het zo belangrijk is dat mijn mensen infiltreren in kerkorganisaties en in alle andere delen van de maatschappij?’

De pastoor gaf onmiddellijk antwoord, al kwam dat niet doordat hij over de vraag had nagedacht maar omdat hij zo geprogrammeerd was: ‘Over vele jaren, wanneer de tijd is gekomen om het Oude Ras te elimineren, mag er geen enkele plek zijn waar ze naartoe kunnen voor steun of bescherming.’

‘Ze kunnen dan niet bij de overheid terecht,’ zei Victor instemmend, ‘omdat wij dan de overheid zijn. Niet bij de politie of het leger... en ook niet bij de Kerk.’

Weer alsof hij het uit zijn hoofd had geleerd, dreunde pastoor Duchaine op: ‘We moeten koste wat het kost een vernietigende burgeroorlog vermijden.’

‘Precies. We willen geen burgeroorlog maar streven ernaar hen op een uiterst beschaafde wijze uit te roeien.’ Hij deed de voordeur open. ‘Patrick, als je je ooit op de een of andere manier... incompleet voelde, zou je bij mij aankloppen, mag ik aannemen?’

De pastoor zei wantrouwend: ‘Incompleet? Hoe bedoelt u?’

‘Verward. Wanneer je niet meer weet waar het in je bestaan om draait. Dat je naar de zin van het leven zoekt.’

‘O, nee, meneer. Ik weet wat mijn doel in het leven is, en ik werk daar met alle toewijding aan.’

Victor keek pastoor Duchaine lang in de ogen. Toen zei hij: ‘Mooi. Dat is mooi. Want aan een functie binnen de Kerk zijn bepaalde risico’s verbonden. Het geloof kan heel aantrekkelijk zijn.’

‘Aantrekkelijk? Ik zou niet weten op welke manier. Het hele geloof is allemaal flauwekul. Allemaal irrationele onzin.’

‘Dat op z’n minst,’ zei Victor. ‘En als er toch een leven na de dood bestond, en een god, zou hij je vervloeken voor wat je bent. Hij zou je vermorzelen en je de hel in smijten.’ Hij stapte naar buiten. ‘Goedenavond verder, Patrick.’

‘Goedenavond, meneer.’

Nadat pastoor Duchaine de deur had dichtgedaan, bleef hij in de hal staan tot alle kracht uit zijn benen was gezakt en hij moest gaan zitten.

Hij liep naar de trap en ging op een tree zitten. Hij hield de ene hand met de andere vast om het trillen tegen te gaan. Langzaam schoven zijn handen over elkaar, tot hij merkte dat hij ze als in gebed ineen had geslagen.

Hij realiseerde zich dat hij de deur niet op slot had gedaan. Voor zijn schepper de deur kon opendoen om hem op heterdaad te betrappen, balde hij zijn handen tot vuisten en beukte daarmee op zijn bovenbenen.

90

Deucalion stond in de zolderkamer bij het klaptafeltje dat had dienstgedaan als Harkers bureau en bekeek de stapels met boeken.

‘Anatomie. Celbiologie. Moleculaire biologie. Deze gaat over psychotherapie. Maar verder gaan ze allemaal over de biologie van de mens.’

‘En waarom heeft hij deze hier opgehangen?’ vroeg Carson. Ze wees naar de lichtbak aan de wand, waar röntgenfoto’s van schedels, ruggenwervels, ribben, armen en benen waren opgehangen.

Deucalion zei: ‘Hij heeft het gevoel dat er bij hem iets mist vanbinnen. Hij heeft veel moeite gedaan om erachter te komen wat dat dan precies is.’

‘Dus daarom bestudeert hij anatomieboeken en vergelijkt zijn eigen röntgenfoto’s met die van anderen...’

‘Toen dat niets opleverde,’ zei Michael, ‘begon hij mensen open te snijden om hun binnenste te bekijken.’

‘Met uitzondering van Allwine koos Harker mensen uit die op hem overkwamen als complete mensen, mensen die leken te hebben wat er bij hem juist ontbrak.’

Michael zei: ‘Jenna zei dat Harker haar verteld had dat hij wilde weten waarom ze zo veel gelukkiger was dan hij. Hij zocht het antwoord in haar ingewanden.’

‘Wil je beweren dat Harker zijn slachtoffers niet zomaar willekeurig uitkoos?’ vroeg Carson. ‘Wil je beweren dat het mensen waren die hij al kende?’

‘Inderdaad. Mensen die hij kende,’ zei Deucalion bevestigend. ‘Mensen van wie hij het idee had dat ze gelukkig waren, compleet, zelfverzekerd.’

‘De barman. De man van de stomerij,’ zei Michael.

‘Waarschijnlijk kwam Harker wel vaker in die bar,’ zei Deucalion. ‘Grote kans dat hij ook wel eens bij die stomerij is geweest. Hij kende die mensen. En Jenna Parker kende hij ook.’

‘En het toverspiegeltje?’ vroeg Michael. Hij wees naar de driedelige spiegel die in de hoek van het vertrek stond.

‘Daar stond hij in zijn blootje voor,’ zei Deucalion. ‘Hij bekeek zijn lichaam om te zien of er iets opvallends te bespeuren was, iets afwijkends dat zou verklaren waarom hij zich zo incompleet voelde. Maar waarschijnlijk is die spiegel nog uit de tijd voordat hij zijn blik naar binnen richtte.’

Carson bekeek de boeken die op de tafel lagen. Ze sloeg ze open op de bladzijden die Harker met gele memobriefjes had gemarkeerd en hoopte te kunnen zien wat zijn speciale interesse had gehad.

‘Wat zou hij nu aan het doen zijn?’ vroeg Michael.

‘Wat hij altijd al aan het doen was,’ zei Deucalion.

‘Maar hij is voortvluchtig. Hij houdt zich schuil. Hij heeft toch geen tijd om een snijpartij te plannen?’

Toen Carson een boek over psychotherapie doorbladerde, zei Deucalion: ‘Hij is nu compleet wanhopig geworden. En wanneer de wanhoop het grootst is, groeit de obsessie ook buiten alle proporties.’

Een van de pagina’s was gemarkeerd met een ander briefje. Carson vond een oproepkaartje voor de derde afspraak met Kathleen Burke, de afspraak waar hij niet was komen opdagen. Ze draaide zich om en keek naar de muur met plaatjes.

Op de plek waar ze een paar lagen van de plaatjes hadden weggehaald, zag ze de vierde laag, die achter de afbeeldingen van demonen en duivels tevoorschijn was gekomen. Freud, Jung. Psychiaters...

Carson moest denken aan wat Kathy haar de avond daarvoor had verteld, toen ze voor ditzelfde flatgebouw stonden. Maar Harker en ik leken zo’n goed contact te hebben...

Zoals altijd voelde Michael aan dat ze ergens aan dacht. ‘Is er iets?’

‘Het is Kathy. Zij is de volgende.’

‘Wat heb je dan gevonden?’

Ze liet hem het kaartje met de oproep zien.

Hij pakte het kaartje van haar aan, draaide zich om naar Deucalion, maar Deucalion was verdwenen.

91

De avond is nog niet gevallen, maar het daglicht wordt door de inktzwarte wolken gefilterd tot een iele grijze schemering waarin nauwelijks nog licht doordringt.

Het boodschappenwagentje vol oude plastic zakken met lege blikjes en flessen en ander afval staat al uren op de plek waar de zwerver hem heeft laten staan. Het is niemand opgevallen.

Randal Zes is net uit de container geklommen en wil het karretje naar een andere plek rijden. Misschien zullen ze het levenloze lichaam van de zwerver dan minder snel ontdekken.

Hij omklemt de stang van het karretje met beide handen, doet zijn ogen dicht, ziet in gedachten tien vakjes uit een kruiswoordpuzzel voor zich op het trottoir en begint het woord ‘shopaholic’ te spellen. Hij voltooit het woord niet, want er gebeurt iets wonderbaarlijks.

Hij duwt het karretje voor zich uit. De wieltjes ratelen over het oneffen trottoir. Toch kost het verrassend weinig moeite om het karretje voort te duwen. Het gaat zo gemakkelijk en zo lekker dat Randal merkt dat hij moeite heeft zijn voortgang letter voor letter af te meten, vakje voor vakje.

Hoewel deze nieuwe ontwikkeling hem enigszins verontrust, blijft hij voortgaan. De wieltjes van het karretje gaan niet meer van het ene vakje naar het andere maar vliegen er als het ware overheen. Het lopen gaat nu in één vloeiende beweging.

Wanneer hij bij de tweede O van shopaholic is aangekomen, houdt hij op met spellen omdat hij niet goed weet in welk vakje hij nu zit. Maar het wonderlijke is dat hij gewoon doorloopt, ondanks het feit dat hij is opgehouden met spellen.

Hij doet zijn ogen open en verwacht dat hij zal blijven stilstaan omdat hij nu niet langer de vakjes van de kruiswoordpuzzel voor zich ziet. Maar hij loopt gewoon door.

Aanvankelijk heeft hij het gevoel dat het karretje uit zichzelf beweegt en hem voorttrekt over het trottoir. Het karretje werkt niet op een motor, dus er zal wel een soort toverkracht in het spel zijn.

Dit idee is beangstigend omdat het impliceert dat hij geen greep meer op de situatie heeft. Hij is overgeleverd aan de genade van het karretje. Hij is gedwongen het karretje te volgen.

Aan het eind van de straat kan het karretje links of rechts. Maar het karretje gaat rechtdoor, de straat over, de volgende stoep op. Randal blijft de route volgen die hij in zijn hoofd heeft uitgestippeld, de route naar het huis van Arnie O’Connor. Hij gaat steeds maar door.

De wieltjes blijven maar ronddraaien en ronddraaien. Langzaamaan beseft hij dat het karretje hem niet voorttrekt, maar dat hij het karretje voortduwt.

Hij gaat experimenteren. Wanneer hij zijn looptempo opvoert, gaat het karretje sneller. Wanneer hij zijn pas enigszins inhoudt, gaat het karretje langzamer.

Hoewel een gevoel van gelukzaligheid niet binnen zijn mogelijkheden ligt, ervaart hij wel een gevoel van tevredenheid, iets wat hij nooit eerder heeft meegemaakt. Misschien is het wel voldoening. Hij duwt het karretje voort, steeds verder, en hij krijgt een gevoel, een heel vaag gevoel, dat hij nu weet wat vrijheid inhoudt.

De avond is nu gevallen, maar zelfs in het duister, zelfs in dit soort kleine straatjes, zit de wereld buiten Barmhartigheid vol beelden, geluiden, geuren; veel meer dan hij in één keer kan verwerken. Toch raakt hij niet in paniek. Hij kijkt niet naar links of naar rechts maar richt al zijn aandacht op het karretje dat voor hem voortglijdt, met ratelende wieltjes.

Hij gaat steeds maar door.

Het boodschappenkarretje is net een vakje van een kruiswoordpuzzel, niet slechts een verzameling blikjes en flessen. Het karretje staat symbool voor zijn hoop op geluk, zijn haat jegens Arnie O’Connor.

Hij gaat steeds maar door.

92

In de bungalow met het schelpenhekje met de eenhoorn, achter de ramen met de blauwe luiken die versierd zijn met sterren en halvemaantjes, zat Kathy Burke aan de keukentafel een boek te lezen over avonturen in een koninkrijk waar tovenaars en heksen rondwaarden. Ze at ondertussen amandelkoekjes en dronk koffie.

Uit een ooghoek zag ze iets bewegen. Toen ze opkeek, zag ze Jonathan Harker staan, in de deuropening tussen de keuken en de duistere hal.

Zijn gezicht, dat normaal rood was van de zon en van woede, was nu lijkbleek. Hij zag er onverzorgd uit en zweette hevig, alsof hij een aanval van malaria had.

Hoewel hij onrustig en opgejaagd uit zijn ogen keek, en constant zenuwachtig aan zijn uitgelubberde en bezwete T-shirt zat te pulken, sprak hij op innemende, zachtmoedige toon die niet leek te passen bij zijn voorkomen en onverwachte binnenkomst: ‘Goedenavond, Kathleen. Hoe is het? Druk als altijd, neem ik aan?’

De rustige toon waarop hij sprak, ontging Kathy niet. Heel kalm deed ze haar boekenlegger in haar boek en legde dat opzij. ‘Zo had het niet hoeven lopen, Jonathan.’

‘Misschien juist wel. Misschien was er toch geen hoop voor mij.’

‘Het is deels mijn schuld dat je op dit punt bent aangeland. Als je onze reeks gesprekken had voortgezet...’

Hij deed een stap de kamer in. ‘Nee. Ik heb heel veel voor je verborgen gehouden. Ik wilde niet dat je erachter kwam... wie ik werkelijk ben.’

‘Ik ben een waardeloze therapeut voor je geweest,’ zei ze verontschuldigend.

‘Je bent een goed mens, Kathy. Een heel goed mens.’

Het absurde van deze conversatie – haar bescheidenheid, Harkers vleiende opmerkingen – in het licht van zijn recente misdaden, het was allemaal niet vol te houden, en Kathy dacht koortsachtig na in welke richting dit gesprek zich in hemelsnaam zou ontwikkelen en hoe ze daar het beste mee om kon gaan.

Het lot leek in te grijpen; de telefoon ging.

Ze keken allebei naar het rinkelende toestel.

‘Ik heb liever dat je de telefoon niet opneemt,’ zei Harker.

Ze bleef zitten en besloot niet tegen zijn wens in te gaan. ‘Als ik er meer achteraan had gezeten dat je onze reeks gesprekken zou volmaken, zou ik misschien hebben gezien dat je... in de problemen zou raken.’

De telefoon ging voor de derde keer over.

Hij knikte en glimlachte gekweld. ‘Zou best kunnen. Jij bent heel slim, heel begripvol ook. Daarom durfde ik niet langer met je te praten.’

‘Ga toch zitten, Jonathan,’ zei ze. Ze wees naar de stoel die tegenover haar aan tafel stond.

De telefoon rinkelde voor de vijfde keer.

‘Ik ben zo ontzettend moe,’ zei hij, maar hij maakte geen aanstalten te gaan zitten. ‘Vind je het walgelijk... wat ik gedaan heb?’

Ze koos haar woorden zorgvuldig en zei: ‘Nee. Ik denk wel dat ik het... ontzettend jammer vind.’

Nadat de telefoon zeven of acht keer was overgegaan, hield het rinkelen op.

‘Ontzettend jammer,’ ging ze verder, ‘omdat ik zo gesteld was geraakt op de man die je was... de Jonathan die ik kende.’

‘Ik kan het niet meer ongedaan maken, hè?’

‘Ik zal je niet voorliegen,’ zei ze.

Harker schuifelde voorzichtig, bijna verlegen, naar Kathleen. ‘Jij bent zo compleet. Als ik alleen maar in je binnenste kon kijken, zou ik meteen zien wat er bij mij ontbreekt. Dat weet ik zeker.’

Verschrikt kwam ze overeind. ‘Dat slaat nergens op, en dat weet je best, Jonathan.’

‘Maar wat kan ik anders doen dan blijven zoeken?’

‘Ik heb alleen maar het beste met je voor. Kun je dat geloven?’

‘Ik neem aan dat je... Ja, dat kan ik wel geloven.’

Ze zuchtte diep en zei niet zonder risico: ‘Vind je het goed dat ik nu iemand bel om ervoor te zorgen dat ze je ophalen?’

Een angstig ogenblik lang keek Harker om zich heen, alsof hij in de val zat. Hij had op dat moment kunnen afhaken, maar zijn paniek sloeg om in bezorgdheid.

Kathy voelde dat hij over te halen was en zei: ‘Laat me iemand bellen. Laat me doen wat verstandig is.’

Hij leek haar voorstel in overweging te nemen. Maar toen zei hij: ‘Nee. Nee, dat lijkt me niet wenselijk.’ Hij tuurde geïntrigeerd naar het aanrecht.

Ze volgde zijn blik en zag dat hij naar het rek met de vlijmscherpe messen keek.

Toen ze Harkers flatje verlieten, deed Michael geen enkele poging om zelf achter het stuur te gaan zitten. Hij gooide de autosleuteltjes naar Carson. Hij zat naast haar met het geweer tussen zijn knieën, de loop naar boven gericht.

Ze reden als een speer door de nacht. Bijna uit gewoonte zei hij: ‘Probeer nou maar niet een nieuw snelheidsrecord te vestigen. Ze hebben er vast al iemand naartoe gestuurd.’

Carson drukte het gaspedaal nog iets verder in en zei: ‘Zei je iets, Michael? “Ja, Carson, ik zei: Sneller, sneller.” Ja, ik dacht echt dat je dat zei, Michael.’

‘Wat een waardeloze imitatie van mij, zeg,’ zei hij. ‘Je mist die humor nu eenmaal.’

Met een hand op zijn buik, alsof hij buikpijn had, liep Harker door de keuken, eerst in de richting van het messenrek, daarna ervan weg, maar daarna weer ernaartoe. ‘Er gebeurt iets,’ zei hij op bezorgde toon. ‘Misschien gaat het toch niet zoals ik gehoopt had.’

‘Wat is er dan?’ vroeg Kathy, op haar hoede.

‘Misschien komt het allemaal niet goed. Verre van. Er komt iets aan.’

Ineens vertrok zijn gezicht van de pijn. Hij slaakte een gesmoorde kreet en greep met beide handen naar zijn buik.

‘Jonathan?’

‘Ik barst in tweeën.’

Kathy hoorde het geluid van een auto die met gierende remmen op het garagepad tot stilstand kwam.

Harker keek op van het geluid en zei met een van pijn en angst verwrongen stem: ‘Vader?’

Carson besloot niet via het eenhoornhekje en het paadje naar de voordeur te lopen maar reed het garagepad op en trapte zo laat op de rem dat de bumper van haar auto vlak voor de garagedeur tot stilstand kwam. Zelfs een magiër had zichzelf nooit zo dun kunnen toveren dat hij tussen de bumper en de garagedeur door had gekund.

Ze trok haar wapen uit haar holster terwijl ze uitstapte, en Michael liep om de auto heen naar haar toe en stopte een patroon in het jachtgeweer.

De voordeur van het huis vloog open, en Kathy Burke rende naar buiten, de veranda op, het trapje af.

‘Godzijdank,’ zei Carson.

‘Harker is door de achterdeur gevlucht,’ zei Kathy.

Kathy was nog niet uitgesproken of Carson hoorde rennende voetstappen. Ze draaide zich om om te zien waar het geluid vandaan kwam.

Harker was omgelopen en was aan de andere kant van de garage verschenen. Hij rende het grasveld over, de straat op, zo snel dat Carson geen tijd had om haar wapen te richten. Nu bevond hij zich op openbaar terrein. Er stonden huizen aan de overkant van de straat. Ze kon niet schieten, want het risico iemand anders te raken, was te groot.

Michael begon te rennen, Carson begon te rennen, de straat door, achter Harker aan. Ondanks de vele donuts en de snelle happen die ze staande hadden verorberd, ondanks alle uren die ze achter hun bureau hadden gezeten om de gigantische papierwinkel weg te werken die bij het moderne politiewerk hoorde, waren Carson en Michael snel. Zo snel als in de film. Zo snel als een wolf die achter een konijn aan zit.

Harker was niet van het menselijk soort; hij was een schepsel dat in het laboratorium van Victor Frankenstein in elkaar was gezet. Harker was sneller. Hij rende naar het eind van de straat, sloeg links af, rende de volgende straat door en sloeg rechts af de hoek om. Zijn voorsprong werd steeds groter.

Een bliksemschicht spleet de hemel, donkere schaduwen vlogen over het trottoir, en er volgde zo’n harde donderslag dat Carson dacht dat de grond onder haar trilde. Het begon niet meteen te regenen.

Ze verlieten de woonwijk en kwamen in een wijk vol lage kantoor- en appartementenflats.

Harker rende alsof hij speed op had en met gemak de marathon kon lopen. Hij vergrootte zijn voorsprong steeds meer. Maar op een gegeven moment ging hij de fout in door ergens een doodlopend steegje in te rennen.

Hij liep op de tweeënhalve meter hoge stenen muur af, sprong omhoog, krabbelde als een aap op een stokje omhoog maar schreeuwde het plotseling uit, alsof hij ineens ontzettende pijn kreeg. Hij viel terug en rolde over de grond, sprong weer overeind.

Carson schreeuwde tegen hem dat hij stil moest blijven staan, alsof er ook maar een klein kansje bestond dat hij dat zou doen, maar ze moest nu eenmaal de standaardprocedure volgen.

Weer sprong hij tegen de muur op, kreeg de rand te pakken en klauterde over de muur. Dit alles gebeurde zo snel dat ze geen tijd kreeg om haar pistool te richten.

‘Snij hem de weg af.’ schreeuwde ze tegen Michael. Michael rende terug, de steeg uit en ging op zoek naar een route waarmee hij aan de andere kant van de muur kon komen.

Ze stopte haar pistool terug in haar holster, sleepte een half gevulde afvalcontainer naar de muur, klom erop, greep de rand van de muur met beide handen vast, trok zich op en sloeg een been over de rand.

Hoewel ze er eigenlijk van uitging dat Harker was ontkomen, merkte ze dat hij weer gevallen was. Hij lag op zijn buik op straat en kronkelde als een slang met een gebroken rug.

Als hun soort in een crisissituatie alle pijngevoelens kon blokkeren, zoals Deucalion beweerde, was Harker die mogelijkheid vergeten, of was er iets mis, iets waar hij geen greep op had.

Toen ze zich van het muurtje naar beneden liet glijden, stond hij op en strompelde naar een zijstraatje.

Ze bevonden zich in de buurt van het water. Winkels in scheepsartikelen, scheepsmakelaars, voornamelijk pakhuizen. Geen verkeer op dit tijdstip, alle bedrijven onverlicht, straten doodstil.

Bij de kruising verscheen Michael in de straat die voor hen lag.

Harker bevond zich nu tussen Carson en Michael in en vluchtte linksaf een steegje in. Dat steegje leidde naar het water, maar er stond een hek van drieënhalve meter hoog voor, met een brede deur erin die met een groot slot was afgesloten. Harker wijzigde daarom zijn koers en rende op een pakhuis af.

Toen Michael met het geweer in de richting van Harker liep, hield Carson haar pas in zodat ze Michael niet in de weg zou lopen.

Harker rende in volle vaart op de deur van het pakhuis af, alsof er geen gebouw stond.

In overeenstemming met de gebruikelijke procedure riep Michael tegen Harker dat hij stil moest blijven staan en zijn handen op zijn hoofd moest leggen.

Toen Harker in volle vaart tegen de deur knalde, vloog de deur niet open. Harker schreeuwde het uit, maar hij stuiterde niet terug en hij viel evenmin achterover op de grond. In plaats daarvan leek het of hij tegen de deur was vastgeplakt.

De dreun van de botsing werd onmiddellijk gevolgd door Harkers woedende geschreeuw en het geluid van piepend metaal.

Michael riep weer; hij stond nu vijf stappen van Harker af. De deur van het pakhuis begaf het. De scharnieren knalden kapot met een geluid alsof iemand met een geweer schoot. De deur viel achterover op de grond, en Harker verdween naar binnen, net op het moment dat Michael het jachtgeweer aan zijn schouder had gezet en wilde schieten.

Carson voegde zich bij hem. ‘Hij probeert achterom weg te komen.’

Als Harker eenmaal bij het water was, bij de dokken, de boten, de boulevard, waren er talloze manieren waarop hij kon ontvluchten.

Carson reikte Michael haar pistool aan, met de greep naar voren, en zei: ‘Als hij aan de achterkant probeert te ontsnappen, pak jij hem met twee pistolen. Geef mij het geweer, dan drijf ik hem in jouw richting.’

Dit klonk Michael logisch in de oren, want hij was groter dan zij en daarom kon hij gemakkelijker over het gaashek klimmen dan zij.

Hij pakte haar pistool en gaf haar het geweer. ‘Doe wel voorzichtig. Ik zou het mezelf ontzettend kwalijk nemen als er een krasje op kwam.’

De zwarte hemel boven hen kraakte. Vulkanische lichtflitsen, vulkanisch gedonder. Eindelijk kwam de regen met bakken uit de hemel, zo heftig dat het bouwen van een ark geen onzinnig idee leek.

93

Rechts van de vernielde deur vond Carson lichtschakelaars. Toen de verlichting aan knipperde, werd een ontvangstruimte zichtbaar. Grijze betegelde vloer, pastelblauwe wanden. Een paar stoelen. Een lage afscheiding links en rechts, daarachter bureautjes.

Recht tegenover haar was een balie. Links achterin stond een hek open.

Harker zou zich achter de balie verschanst kunnen hebben om haar op te wachten, maar ze dacht dat de kans daarop niet groot was. Hij was er niet opuit om haar te mollen, hij wilde alleen maar ontkomen.

Met haar geweer in de aanslag keek ze of hij achter de balie zat. Geen Harker.

Achter de ruimte met de bureautjes stond een deur op een kier. Met de loop van haar geweer duwde ze de deur verder open.

Van achter haar viel genoeg licht naar binnen om te zien dat het kleine gangetje achter de deur verlaten was. Geen Harker.

Ze stapte naar binnen, deed het licht in het gangetje aan. Ze bleef even staan luisteren, maar hoorde alleen maar het gerommel van het onweer en het constante gekletter van regen op het dak.

Aan weerszijden van het gangetje bevond zich een deur. Aan de bordjes te zien waren het de heren- en damestoiletten.

Harker zou zijn vluchtpoging niet onderbroken hebben om even te gaan plassen, zijn handen te wassen of in de spiegel te kijken of zijn haar goed zat.

Carson hield zichzelf voor dat hij niet de intentie had om haar van achteren te verrassen maar dat hij alleen maar wilde vluchten, en daarom liep ze langs de toiletten naar de deur aan de andere kant van de gang.

Ze keek twee keer over haar schouder achterom. Geen Harker.

De deur aan het eind bevatte een raampje. Daarachter was het donker.

Carson was zich ervan bewust dat ze in de deuropening een prachtig doelwit vormde, en daarom bleef ze er zo kort mogelijk staan. In gehurkte positie, met het geweer in de aanslag, keek ze snel links en rechts en maakte gebruik van het licht dat door de deuropening in het donkere vertrek viel. Geen Harker.

De deur viel dicht, waardoor ze in het duister kwam te staan. Ze drukte zich tegen de muur, voelde de lichtschakelaars in haar rug priemen, schoof opzij, hield het geweer met één hand vast en deed het licht met de andere aan.

Vanaf het tien meter hoge dak hingen een aantal ovale lampen, die een grote opslagplaats verlichtten. Allerlei goederen stonden op pallets opgestapeld tot een hoogte van zes meter. Een doolhof.

Ze liep naar rechts en keek ondertussen tussen de rijen met pallets door. Geen Harker. Geen Harker. Geen Harker. Wel Harker.

Tien meter voor haar zag ze Harker tussen de pallets door strompelen, alsof hij pijn had. Hij liep voorovergebogen en hield zijn buik met beide handen vast.

Carson moest denken aan de slachtoffers die hij aan stukken had gesneden. Ze dacht aan de geïmproviseerde autopsietafel in zijn slaapkamer, de plek waar hij Jenna Parker had willen opensnijden. Met die gedachten ging ze achter hem aan, en ze was niet van plan om hem met fluwelen handschoentjes aan te pakken. Toen ze hem op zes meter was genaderd, riep ze zijn naam, bracht het geweer aan de schouder en kromde haar vinger om de trekker.

Als hij zich op de grond zou laten zakken, zou ze hem onder schot houden en Michael via haar mobieltje proberen te bereiken.

Harker draaide zich om. Zijn natte haren hingen voor zijn gezicht. De vorm van zijn lichaam leek... vreemd.

Die klootzak liet zich niet op de grond zakken. Hij produceerde een vreemd geluid, het griezeligste geluid dat ze ooit had gehoord: deels een gepijnigde kreet, deels een opgewonden lach, en deels een uiting van blinde woede.

Ze schoot.

De hagel trof hem voornamelijk op één plek, in zijn buik, waar hij zijn handen hield. Het bloed spoot in het rond.

Harker reageerde zo snel dat het net was of ze een scène uit een versneld afgespeelde film voor zich zag: hij klom vliegensvlug langs een muur van kratten omhoog.

Carson herlaadde het geweer, richtte opnieuw alsof ze aan het kleiduivenschieten was en schoot. Een stuk van een van de bovenste kratten vloog aan flarden. Hem had ze niet geraakt; hij verdween achter de pallets.

Michael deed een schietgebedje voor zijn klokkenspel, stopte Carsons pistool onder zijn broeksband, klauterde tegen het hek in het steegje op en knipperde geschrokken met zijn ogen toen een bliksemflits de hemel kliefde. Even stelde hij zich voor hoe het zou zijn als het stalen hek door de bliksem werd getroffen en hij werd geëlektrocuteerd.

Hij klom over het hek, belandde ongedeerd aan de andere kant en rende door de plenzende regen naar de achterkant van het pakhuis, terwijl de echo van de donder door de steeg galmde.

Een betonnen oprit leidde naar een verhoging die gebruikt werd om goederen in en uit te laden. Het platform was bereikbaar via een rolluik en een deur. Harker zou de deur gebruiken.

Hij haalde Carsons pistool tevoorschijn maar liet zijn eigen pistool in zijn holster zitten. Hij was niet van plan de voortvluchtige met twee pistolen in de hand tegemoet te treden. Om goed te kunnen richten, moest hij het wapen met beide handen vastpakken.

Als het waar was wat Deucalion over Harker had beweerd en Harker net zo moeilijk tegen te houden was als een neushoorn die op je af kwam rennen, zou Michael proberen Harker in zijn beide harten te raken door het hele pistool op hem leeg te schieten. Als hij dan nog niet uitgeschakeld was, had Michael waarschijnlijk geen tijd om het lege magazijn uit het pistool te halen en er een vol magazijn in te doen. Hij zou Carsons pistool dan weggooien en zijn eigen wapen pakken, in de hoop dat hij met de volgende tien kogels wel het beoogde effect kon bereiken.

Hoewel het hele Frankenstein-verhaal hem aanvankelijk net zo goedkoop was voorgekomen als een blikje boterhamworst, merkte hij dat hij zich nu zo gretig op de zaak had gestort alsof het om een biefstukje van de haas ging.

In het gebouw ging een kaliber 12 af. Bijna onmiddellijk een tweede keer.

Hij voelde met zijn hand in zijn jaszak. De reservekogels zaten er nog in. Die had hij vergeten aan Carson te geven. Er was één kogel doorgeladen, met drie in het magazijn. Dan had ze nu dus nog maar twee kogels over.

Het geweer knalde weer.

Ze had nog één kogel over, zonder terug te kunnen vallen op een handwapen.

Het had geen zin meer om hier te staan wachten tot Harker tevoorschijn zou komen.

Michael voelde of de deur op slot zat. Dat bleek natuurlijk het geval te zijn, maar wat erger was: het was een stalen deur, met een drievoudig slot, dus die kon je niet zomaar openbreken.

Hij schrok toen hij iets zag bewegen. Hij deinsde achteruit en zag dat Deucalion naast hem stond, een lange gestalte, getatoeëerd, als een totempaal beschenen door de bliksem. ‘Wat zullen we verdomme nou krijgen...’

‘Ik ken de werking van sloten,’ onderbrak Deucalion hem.

In plaats van het slot op subtiele wijze open te maken, zoals zijn woorden hadden geïmpliceerd, pakte de forse man de deurknop, draaide hem zo krachtig om dat de drie grendels met het gierende geluid van metaal op metaal uit het stalen frame werden getrokken. Hij deed de vernielde deur open.

‘Wat is dit in hemelsnaam?’ vroeg Michael.

‘Dit is je onrechtmatig toegang verschaffen,’ zei Deucalion. Hij verdween in het pakhuis.

94

Toen Michael achter Deucalion aan liep en het pakhuis betrad, bleek de reus nergens meer te bekennen. Onnavolgbaar was een term die wel heel letterlijk op hem van toepassing was.

Michael wilde Carson niet roepen, want dat zou de aandacht van Harker trekken. Bovendien maakte de storm hierbinnen een helser kabaal dan buiten; de regen ratelde bijna oorverdovend op het metalen dak.

Kratten van diverse afmetingen, vaten en kisten met goederen vormden een uitgestrekt labyrint. Michael aarzelde heel even en ging toen op zoek naar de Minotaurus.

Hij kwam ladingen vitaminecapsules tegen, verpakt in hermetisch afgesloten vaten van 200 liter. Kisten met machineonderdelen, Japanse videoapparaten, kartonnen dozen met sportartikelen. Het ene verlaten gangpad na het andere.

Hij raakte zo gefrustreerd dat hij zin kreeg een paar dozen met Kung Fu Elmo-poppen kapot te schieten, gewoon om wat spanning kwijt te raken. Als hij dozen met Barney de Dinosaurus-poppen was tegengekomen, had hij die neiging misschien helemaal niet onderdrukt.

Boven zich, boven het geluid van de regen uit, hoorde hij iemand over de opgestapelde goederen lopen. De kratten en vaten aan de rechterkant van het gangpad trilden en kraakten en tikten tegen elkaar aan.

Toen Michael omhoogkeek, zag hij een gestalte die op Harker leek maar het ook weer niet helemaal was, een in elkaar gedoken, vervormde en groteske gedaante, vaag menselijk maar met een misvormde torso en te veel ledematen. De gedaante rende boven op de muur van goederen in zijn richting. Misschien kwam het door de grote snelheid waarmee de gedaante rende, of misschien door de lichtval waardoor het oog misleid werd. Misschien was het helemaal geen monster dat daar liep. Misschien was het gewoon Jonathan, die oude vertrouwde eikel, en misschien was Michael door de spanning zo paranoïde geworden dat hij zich alle demonische details alleen maar had verbeeld.

Met het pistool in beide handen probeerde hij Harker in het vizier te krijgen, maar de man rende te snel. Michael ging ervan uit dat de eerste gelegenheid waarbij hij de kans had een schot te lossen, zich zou voordoen wanneer Harker zich op hem zou storten en een schietschijf in de lucht zou vormen. Op het laatste moment veranderde Harker echter van richting en sprong hij van de muur van goederen rechts van Michael, over het drie meter brede gangpad op de opeengestapelde goederen aan de linkerkant.

Ondanks de lastige hoek keek Michael omhoog om zijn tegenstander beter te kunnen zien. Hij merkte dat hij zichzelf niet langer kon wijsmaken dat hij het verkeerd had gezien. Wat hij zag, kon hij niet met honderd procent zekerheid tot in detail navertellen, maar Johnny’s uiterlijk was niet zodanig dat je hem voor een beschaafd etentje met vrienden zou kunnen uitnodigen. Harker was Jekyll die in Hyde veranderde, een kruising tussen Quasimodo en het Spook van de Opera, maar dan zonder zwarte cape en zonder de hoed maar met een vleugje H.P. Lovecraft.

Harker landde boven op de stapel goederen links van Michael. Hij richtte zich niet op; misschien kroop hij wel op handen en voeten verder, of op handen en voeten én handen, en het was net of er twee stemmen aan het bekvechten waren, zonder woorden maar met kreten. Harker kroop terug in de richting waar hij vandaan was gekomen.

Michael beschouwde zichzelf als een waardevol individu en wist dat het vaak beter was verstandig te handelen dan de held uit te hangen, en daarom overwoog hij even rechtsomkeert te maken en in een rechte lijn naar het politiebureau te gaan om daar een ontslagbrief te schrijven. Maar uiteindelijk besloot hij toch maar achter Harker aan te gaan.

Hij raakte Harker al heel snel kwijt.

Deucalion luisterde naar geluiden die boven de storm uit te horen waren. Hij liep heel langzaam en behoedzaam tussen de hoge muren van opgestapelde goederen door en ademde de lucht in die ook door zijn doelwit was ingeademd. Het was niet zozeer zoeken wat hij deed als wel wachten.

Zoals hij al verwacht had, kwam Harker naar hem toe.

Hier en daar bevonden zich smalle gaten tussen de kratten, waardoor je van het ene gangpad naar het andere kon kijken. Toen Deucalion door een van deze kijkgaten keek, zag hij een bleek en glanzend gezicht dat hem tweeënhalve meter verderop in het volgende gangpad aanstaarde.

‘Broeder?’ vroeg Harker.

Deucalion zag de gekwelde blik van Harker en zei: ‘Nee.’

‘Wat ben je dan?’

‘Zijn eerste.’

‘Van tweehonderd jaar geleden?’ vroeg Harker.

‘Een complete wereld hiervandaan.’

‘Ben je net zo menselijk als ik?’

‘Kom met me mee naar het eind van het gangpad,’ zei Deucalion. ‘Ik kan je helpen.’

‘Ben je net zo menselijk als ik? Moorden en scheppen, doe jij dat ook?’

Met de snelheid van een kat klom Deucalion op de muur van goederen, waar hij hooguit twee of drie seconden voor nodig had. Hij rende naar het volgende gangpad, keek over de rand en sprong naar beneden. Maar hij was niet snel genoeg geweest. Harker was verdwenen.

In een hoek van het gebouw ontdekte Carson een open wenteltrap. Hoog boven haar hoorde ze snelle voetstappen op de metalen treden. Een krakend geluid werd gevolgd door een heftig getik van kletterende regendruppels. Een deur sloeg dicht, waardoor het geluid van de regen weer verdween.

Met nog één patroon in het jachtgeweer, gebruiksklaar, liep ze de trap op. Deze kwam uit bij een deur. Toen ze de deur opendeed, sloeg de regen tegen haar aan.

Onder haar lag het dak.

Ze draaide een schakelaar om. Buiten, boven de deur, hing een peertje in een draadconstructie. Het licht ging aan.

Na het slot dusdanig te hebben behandeld dat de deur niet achter haar dicht kon vallen, liep ze naar buiten, de storm in.

Het platte dak was breed, maar ze had geen zicht op het hele dak. De regen legde er een grijs gordijn overheen, en bovendien stonden er schoorstenen en verschillende bouwsels op het dak, misschien ommuurde ruimtes waar aircoapparatuur of schakelkasten voor de elektriciteit in geplaatst waren.

Toen Carson de schakelaar bij de deur omdraaide, waren er nog een paar andere lampen op het dak aangegaan, maar door de wolkbreuk reikte het schijnsel niet ver.

Op haar hoede liep ze verder.

Michael was doornat en rilde van de kou, hoewel de regen warm aanvoelde. Hij kreeg het idee dat hij de uitdrukking ‘eruitzien als een verzopen kat’ de rest van zijn leven niet met droge ogen aan kon horen. Voorzichtig sloop hij tussen de schoorstenen op het dak door en maakte bij elke onoverzichtelijke plek een ruime bocht.

Hij zat iemand – of iets – achterna en wist dat hij niet de enige op het dak was.

Het was onduidelijk waar al de stenen bouwsels voor dienden, maar het was net of het woninkjes voor dakhobbits waren. Nadat hij zich ervan verzekerd had dat er niemand achter het eerste gebouwtje zat, voelde hij of de deur open was. Op slot. Ook de deur van het tweede stenen bouwsel zat op slot. En de derde deur ook.

Toen hij naar het vierde gebouwtje toe liep, hoorde hij het gepiep van scharnieren, mogelijk van de deur die hij net had geprobeerd te openen. En toen klonk ineens vanuit de verte de stem van Carson, die zijn naam riep. Als een waarschuwing.

Bij elke bliksemflits glommen de regengordijnen als geslepen kristallen in een enorme kroonluchter, maar door het felle schijnsel werd het dak niet in een helder licht gezet maar werd het er alleen maar onduidelijker op.

Carson liep om een aantal bij elkaar staande schoorstenen heen en zag een gedaante in dit onduidelijke licht staan. Ze zag hem beter bij de volgende lichtflits en realiseerde zich dat het Michael was, zes meter verderop. En toen zag ze een andere gedaante uit een van de gebouwtjes op Michael afkomen. ‘Michael! Achter je!’

Nog voor Michael zich kon omdraaien, had Harker – wie anders dan Harker – hem gepakt en hem met bovenmenselijke kracht opgetild, tot boven zijn hoofd. Zo rende hij naar de rand van het gebouw.

Carson hurkte neer op één knie, richtte haar geweer laag om het risico voor Michael zo klein mogelijk te houden, en schoot.

Harker werd in de knieën geraakt, strompelde en gooide Michael naar de rand van het dak.

Michael kwam tegen het lage hekje aan dat ter beveiliging op de rand van het dak was aangebracht, gleed eroverheen, viel er bijna vanaf maar kon zich nog net vastgrijpen en krabbelde terug het dak op.

Hoewel het logischer was geweest wanneer Harker door het schot gevloerd was en het uitschreeuwde van de pijn, met knieën die net zo weinig kracht hadden als gelatinepudding, bleef hij toch overeind. Hij kwam op Carson af.

Carson kwam overeind en realiseerde zich dat ze haar laatste kogel net had afgevuurd. Ze gooide het wapen niet weg, vanwege het psychologisch effect, en deinsde achteruit toen Harker op haar afkwam.

Bij het schijnsel van de lampen, dat werd gedimd door de hevige regenval, en bij het kortstondige maar felle licht van de bliksem, leek Harker een kind tegen zich aan te houden, hoewel hij beide armen vrij had.

Toen het bleke ding dat zich voor Harkers lichaam bevond, zich met zijn hoofd in haar richting draaide, zag Carson dat het geen kind was. Qua postuur leek het op een dwerg, maar in de gelaatstrekken was er niets sprookjesachtigs aan te ontdekken. Op het verwrongen gezicht lag een boosaardige uitdrukking, met dunne lippen en een gemene blik in de ogen. Het kon niet anders of ze zag het niet goed. Het kwam door de slechte verlichting, door de bliksemflitsen, door de regen en de duisternis, door haar overspannen geest. Want wat ze dacht te zien, bestond gewoonweg niet.

Toch verdween het monsterachtige wezentje niet toen ze een paar keer met haar ogen had geknipperd. En terwijl Harker steeds dichterbij kwam en Carson achteruitdeinsde, vond ze dat hij merkwaardig wezenloos uit zijn ogen keek, heel glazig. Ze kreeg het beklemmende gevoel dat het ding dat aan zijn lichaam vastzat, de controle over hem had overgenomen.

Toen Carson dekking zocht achter een groepje schoorstenen, gleed ze met een voet weg op het natte dak. Bijna kwam ze ten val.

Harker dook op haar af, als een leeuw die zich op een verzwakte prooi stort. De zegekreet die ze hoorde, leek niet van hem afkomstig maar van het ding dat aan hem vastzat en als het ware uit zijn lichaam leek te komen.

Plotseling verscheen Deucalion. Hij greep Harker beet, plus het monster dat bezit van hem genomen had. De reus tilde zijn prooi net zo gemakkelijk in de lucht als Harker dat met Michael had gedaan, en gooide hem van het dak.

Snel liep Carson naar de rand van het dak. Harker lag op zijn buik op het plaveisel, meer dan twaalf meter lager. Hij bewoog zich niet, en het leek of hij dood was, maar ze had hem al eens eerder een flinke val zien overleven.

95

De brandtrap aan de zijkant van het gebouw liep zigzaggend naar beneden. Carson bleef bovenaan heel even staan om drie reservepatronen van Michael in haar geweer te doen.

De ijzeren treden waren door de regen glibberig geworden. Toen ze de reling pakte, voelde ze dat ook die glad was geworden.

Michael liep vlak achter haar aan, nam te weinig tussenruimte. De open trap trilde onder hun dreunende voetstappen. ‘Zag je dat díng?’

‘Ja.’

‘En dat gezicht?’

‘Ja.’

‘Dat ding kwam uit hem.’

‘Wat?’

‘Dat ding kwam uit hem!’

Ze zei niets. Ze wist niet goed wat ze had kunnen zeggen. Ze bleef in hoog tempo de zigzaggende trap afrennen.

‘Dat ding heeft me aangeraakt,’ zei Michael vol walging in zijn stem.

‘Oké.’

‘Dat is niet oké.’

‘Heb je je pijn gedaan?’

‘Als dat ding niet dood is...’

‘Dat ding is vast wel dood,’ hoopte ze.

‘Anders maken we het hartstikke dood.’

Toen ze beneden kwamen, lag Harker nog steeds op de plek waar hij was neergesmakt, maar hij lag niet langer op zijn buik. Hij had zich omgedraaid en keek omhoog naar de hemel.

Zijn mond was opengezakt. Zijn ogen waren open en hij knipperde niet; de regendruppels bleven op zijn ogen liggen.

De voorkant van zijn lichaam was van zijn heupen tot aan zijn schouders verdwenen. Zijn borst en zijn buik waren in elkaar geklapt. Flarden huid en stukken van zijn T-shirt plakten aan zijn verwoeste ribbenkast.

‘Het ding is weg,’ verklaarde Michael.

Verderop in het steegje, in de richting van de voorkant van het pakhuis, hoorden ze een schrapend geluid, gevolgd door een metalige tik. Door het waas van regen, bij het licht van de bliksem, zag Carson tien meter verderop een trolachtige gedaante die ineengedoken bij een put zat waar het deksel vanaf getrokken was. Op deze afstand, in deze loeiende storm, kon ze het ding niet goed zien. Toch wist ze dat het naar haar keek.

Ze richtte haar geweer, maar het bleke schepsel liet zich in de putopening vallen en verdween uit het zicht.

Michael zei: ‘Wat was dat, verdomme?’

‘Ik weet het niet. Misschien wil ik het niet weten ook.’

Medewerkers van de forensische dienst, ambulancepersoneel, een tiental agenten, plus de onaangenaam kakelende mediatypes waren verschenen, en de storm was verdwenen. De gebouwen druppelden nog na, de glanzende straat lag vol plassen, maar niets zag er schoon uit, en niets rook schoon. Carson vermoedde dat niets ooit nog schoon zou voelen.

Jack Rogers was ten tonele verschenen om erop toe te zien dat het vervoer van het stoffelijk overschot van Jonathan Harker ordentelijk verliep. Hij wilde niet dat er voor de tweede keer bewijsmateriaal onder zijn handen verdween.

Carson legde het jachtgeweer in de kofferbak van de sedan en vroeg: ‘Waar is Deucalion?’

Michael antwoordde: ‘Had waarschijnlijk een eetafspraakje met Dracula.’

‘Na alles wat je met eigen ogen gezien hebt, ben je nog steeds niet overtuigd?’

‘Laat ik het zo stellen: ik ben de gegevens nog aan het verwerken.’

Liefdevol maar toch onzachtzinnig gaf ze hem een klap tegen zijn wang. ‘Jij kunt maar beter een snellere harde schijf kopen.’

Haar mobieltje ging. Toen ze opnam, hoorde ze Vicky Chou in paniek aan de andere kant van de lijn.

96

Erika Vijf lag in de afgesloten plexiglazen tank te wachten tot ze tot leven gewekt zou worden. Ze was klaar, geprogrammeerd en wel; in haar hersenen waren verschillende talen en andere kennis en vaardigheden gedownload.

Victor stond glimlachend over haar heen gebogen. Ze was een prachtig schepsel.

Hoewel vier Erika’s hem uiteindelijk hadden teleurgesteld, had hij hoge verwachtingen van de vijfde. Zelfs na tweehonderd jaar kwamen er steeds weer nieuwe technieken en verbeteringen bij.

Hij toetste commando’s in op de computer die met deze tank – nummer 32 – verbonden was en zag hoe de melkachtige substantie waar Erika in lag, langzaam vervangen werd door een heldere vloeistof. In een paar minuten was dit bad weggepompt en bleef Erika droog en roze achter.

De talloze elektroden, buisjes en slangetjes die aan haar vastzaten, werden automatisch verwijderd. Hierdoor begon ze op sommige plekken op haar lichaam te bloeden, maar dat duurde niet lang. Bij het Nieuwe Ras heelden dergelijke kleine wondjes binnen een paar seconden.

Het gebogen deksel van glas scharnierde pneumatisch omhoog. Erika kreeg een korte stroomstoot om haar op eigen kracht aan het ademen te krijgen.

Victor zat op een krukje naast de tank, voorovergebogen, met zijn gezicht dicht bij het hare.

Haar weelderige wimpers knipperden. Ze deed haar ogen open. Haar blik was aanvankelijk wild en angstig. Dit was niet ongebruikelijk.

Toen het juiste ogenblik was aangebroken en Victor zeker wist dat ze over de schok van de geboorte heen was en openstond voor de wereld, zei hij: ‘Weet je wie je bent?’

‘Ja.’

‘Weet je waarom je bent?’

‘Ja.’

‘Weet je ook wie ik ben?’

Voor het eerst keek ze hem in de ogen. ‘Ja.’ Vervolgens sloeg ze haar ogen vol ontzag neer.

‘Ben je bereid om me te dienen?’

‘Ja.’

‘Ik zal het vast heerlijk vinden om gebruik van je te maken.’

Ze keek hem weer aan en keerde haar blik weer timide van hem af.

‘Sta op,’ zei hij.

De tank draaide een kwart, zodat ze haar benen met gemak buiten de tank kon zetten en kon opstaan.

‘Ik heb je een leven gegeven,’ zei hij. ‘Onthoud dat goed. Ik heb je een leven gegeven, en ik bepaal wat je met je leven gaat doen.’

97

Op het onverlichte en doornatte gazon, aan de zijkant van het huis, naast de veranda, stond een boodschappenkarretje vol lege blikjes en flessen.

Carson, op de voet gevolgd door Michael, keek niet-begrijpend naar het karretje en liep het trapje van de veranda op.

Vicky Chou, gekleed in een ochtendjas en slippers, zat in de keuken te wachten. Ze hield een vleesvork in haar hand alsof het een wapen was.

‘De deuren waren allemaal op slot. Dat weet ik heel zeker,’ zei ze.

‘Het is goed, Vic. Zoals ik je aan de telefoon ook al gezegd heb, ken ik hem. Je hoeft niet bang voor hem te zijn.’

‘Groot, met tatoeages, echt heel groot,’ zei Vicky tegen Michael. ‘Ik heb geen idee hoe hij is binnengekomen.’

‘Waarschijnlijk heeft hij het dak even opgetild,’ zei Michael, ‘en is hij via de zolder binnengekomen.’

Deucalion stond in de kamer van Arnie en keek hoe de jongen aan zijn kasteel bouwde. Hij keek op toen Carson en Michael binnenkwamen.

Arnie sprak in zichzelf. ‘Versterken. Versterken. Versterken en verdedigen.’

‘Je broer,’ zei Deucalion, ‘heeft veel inzicht in de ware aard der dingen.’

In de war door deze opmerking zei Carson: ‘Hij is autistisch.’

‘Autistisch... omdat hij te veel ziet, te veel en toch niet genoeg om te begrijpen wat hij ziet. Hij verwart complex met chaotisch. Hij is bang voor chaos. Het kost hem veel moeite om greep te houden op zijn wereld.’

Michael zei: ‘Ja. Na alles wat ik vanavond heb meegemaakt, kost mij dat ook behoorlijk veel moeite.’

Carson zei tegen Deucalion: ‘Tweehonderd jaar... Jij en die Victor Frankenstein... Waarom nu ineens? Waarom hier?’

‘De avond waarop ik tot leven kwam... Misschien heb ik toen al de opdracht gekregen Victor te vernietigen wanneer het moment daar zou zijn.’

‘Van wie had je die opdracht dan?’

‘Van degene die de natuurlijke orde der dingen heeft geschapen, de orde die Victor met zo veel woede en met zijn enorme ego probeert uit te dagen.’

Deucalion pakte een muntje van het stapeltje dat op tafel lag, het stapeltje muntjes dat hij eerder aan Arnie had gegeven. Hij gooide het muntje in de lucht, plukte het uit de lucht, maakte een vuist en deed zijn hand vervolgens open. Het muntje was verdwenen.

‘Ik heb een vrije wil,’ zei Deucalion. ‘Ik zou mijn roeping kunnen ontlopen. Maar dat doe ik niet.’

Weer gooide hij het muntje op.

Carson keek gebiologeerd toe.

Weer graaide hij het muntje uit de lucht, deed zijn hand open. Geen muntje.

Michael zei: ‘Harker en die andere... die andere dingen die Victor heeft gemaakt. Dat zijn duivels. Maar jij dan? Heb jij ook...’

Toen Michael zijn zin niet afmaakte, vulde Carson hem aan: ‘Je bent door de mens geschapen, en toch... Heb je een ziel? Die bliksemflits, heb je daar een ziel door gekregen?’

Deucalion deed zijn hand dicht en opende hem even later. De twee verdwenen muntjes lagen in zijn hand. ‘Ik weet alleen maar dat ik lijd.’

Arnie had zijn werkzaamheden aan het kasteel onderbroken. Hij stond op van zijn stoel en keek gebiologeerd naar de twee muntjes die Deucalion in zijn hand hield. ‘Ik lijd aan een schuldgevoel, ik heb berouw, wroeging. Overal in het leven zie ik mysteries. En ik geloof.’

Hij legde de muntjes in Arnies uitgestoken hand.

‘Victor was een mens,’ ging Deucalion verder, ‘maar hij heeft een monster van zichzelf gemaakt. Ik was een monster, maar ik voel me nu zo menselijk.’

Arnie deed zijn hand dicht en opende hem meteen weer.

Carson schrok. De muntjes waren uit Arnies hand verdwenen.

‘Tweehonderd jaar lang,’ zei Deucalion, ‘heb ik als een buitenstaander in jullie wereld rondgedoold. In de loop der tijd heb ik geleerd de mensheid te koesteren, de mensheid die altijd optimistisch blijft ondanks haar zwakheden, die altijd hoop blijft houden, ondanks het constante geworstel.’

Arnie deed zijn lege hand dicht.

‘Victor wil de complete mensheid uitroeien,’ zei Deucalion, ‘en de wereld bevolken met zijn machines van vlees en bloed.’

Arnie tuurde naar zijn gebalde vuist en glimlachte.

‘Als jullie me niet helpen,’ zei Deucalion, ‘is hij arrogant genoeg om door te zetten en zal hij in zijn opzet slagen.’

Weer deed Arnie zijn hand open. De muntjes waren weer verschenen.

‘Wie zich tegen hem keert,’ zei Deucalion, ‘zal merken dat er een enorme strijd geleverd moet worden.’

Deucalion pakte een van de muntjes uit Arnies hand.

‘Of laten we het over aan het blinde lot?’ vroeg hij aan Michael. Hij keek van Michael naar Carson. ‘Kop, dan doe je mee in de strijd. Munt, dan voer ik het gevecht in mijn eentje.’

Hij gooide het muntje op, plukte het uit de lucht, balde zijn vuist.

Voordat hij zijn vuist kon opendoen, legde Carson haar hand op zijn vuist, omdat ze niet wilde dat hij zijn hand zou opendoen. Ze keek naar Michael.

Michael zuchtte. ‘Nou ja, ik heb nooit wat in safety-engineering gezien,’ zei hij. Hij legde zijn hand op de hare. Tegen Deucalion zei Carson: ‘Het lot kan de pot op. We doen mee.’

De kruipruimte onder het huis is een ideale plek voor Randal Zes. Het is er donker, droog en stil. Van de spinnen trekt hij zich niets aan.

Zijn vlucht uit Barmhartigheid is voorspoedig verlopen, al heeft het avontuur zijn zenuwen danig uitgeput en is hij danig op de proef gesteld. De storm was hem bijna te veel geworden. De regen, de lucht die door de bliksem oplichtte, de schaduwen die de aarde besprongen, de klappen van de donder, de bomen die stonden te trillen in de wind, de dakgoten die overstroomden, het gootwater met allerlei smerigs erin... Te veel indrukken. Te grote input. Hij had diverse malen op het punt gestaan af te haken. Bijna was hij ineengezegen en had hij zich als een pissebed op willen rollen.

Hij heeft tijd nodig om te bekomen van alle indrukken, om zijn zelfvertrouwen te herwinnen.

In het donker doet hij zijn ogen dicht en ademt langzaam en diep in en uit. Hij ruikt de heerlijke geur van jasmijn die door een luchtrooster naar binnen komt.

Vlak boven hem hoort hij drie gedempte stemmen die een ernstig gesprek voeren.

In de kamer boven hem heerst geluk. Hij voelt het, alsof het naar hem uitstraalt. Hij heeft zijn plaats van bestemming bereikt. Het geheim ligt binnen handbereik. Dit kind van Barmhartigheid zit in het duister tussen de spinnen en glimlacht.

Table of Contents

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97