Author: Holly Black; Cassandra Clare
Date: 2015-09-01 07:00:00+00:00
Keywords: Fantasy; Young Adult; Adventure; Childrens; Paranormal
Description: Call's zomervakantie lijkt niet op die van andere kinderen. Zijn beste vriend is een wolf, Brutus genaamd, van wie zijn vader vermoedt dat hij kwade bedoelingen heeft. Wanneer Call ontdekt dat zijn vader hen probeert te vernietigen, vlucht hij naar het Magisterium: de school waar kinderen worden opgeleid tot machtige tovenaars. Maar daar is het leven niet gemakkelijker als blijkt dat De Alkahest - een koperen handschoen die tovenaars van hun magie scheidt - is gestolen. In hun zoektocht naar de dader, trekken Call en zijn vrienden Aaron en Tamara de aandacht van gevaarlijke vijanden, en komen
Publisher: Moon

De Koperen Vuist

Lees ook van Holly Black & Cassandra Clare:

Magisterium Boek 1 – De IJzerproef

Holly Black

Cassandra Clare

Magisterium

De

Koperen Vuist

Oorspronkelijke titel: Magisterium – The Copper Gauntlet

Published in agreement with the author, c/o BAROR INTERNATIONAL, INC.

Armonk, New York, U.S.A.

© Holly Black & Cassandra Clare, 2015

© Vertaling uit het Engels: Merel Leene, 2015

© Nederlandse uitgave: Moon, Amsterdam 2016

© Omslagbeeld Eric Isselee, Aboard, Katsiaryna Pleshakova, Hein Nouwens, Alex Illi/Shutterstock.com; FlipScript, Inc.

© Omslagontwerp FAVORITBUERO, München/Marieke Oele

Typografie: Perfect Service

ISBN

ISBN (e-book)

NUR 283
www.uitgeverijmoon.nl
www.overamstel.com

Moon is een imprint van Overamstel uitgevers bv

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor Ursula Annabel Link Grant, half vijfjarige, half vuur

HOOFDSTUK EEN

Call plukte een rondje vette peperoni van zijn pizzapunt en liet zijn hand onder tafel glijden. Meteen voelde hij Brutus’ natte tong langs zijn huid strijken toen de door chaos bezeten wolf het eten naar binnen slokte.

‘Voer dat beest toch niet,’ zei zijn vader nors. ‘Binnenkort bijt hij je hele hand er nog eens af.’

Call lette niet op zijn vader en klopte Brutus op zijn kop. De laatste tijd was Alastair niet erg blij met Call. Hij wilde niets horen over Calls tijd op het Magisterium. Hij vond het vreselijk dat Call door Rufus, Alastairs voormalige meester, als leerling was uitgekozen. En vanaf het moment dat Call met een chaoswolf was thuisgekomen, stond hij helemaal op ontploffen.

Calls hele leven lang was het alleen hij en zijn vader geweest, en natuurlijk Alastairs verhalen over hoe verschrikkelijk zijn oude school was – dezelfde school waar Call nu naartoe ging, hoewel hij nog zo zijn best had gedaan om afgewezen te worden. Call had wel verwacht dat zijn vader kwaad zou zijn toen hij na zijn eerste jaar op het Magisterium voor de vakantie thuiskwam, maar hij had zich nooit voorgesteld hoe het zou zijn om zo’n boze vader te hebben. Ze hadden altijd goed met elkaar kunnen opschieten, maar nu voelde alles… gespannen.

Call hoopte maar dat het Magisterium de enige reden was. De andere optie was namelijk dat Alastair wist dat Call in het geheim eigenlijk slecht was.

Van dat hele stiekeme-slechterik-gedoe raakte Call ook nogal gestrest. Supergestrest. De laatste tijd hield hij in zijn hoofd een lijstje bij: alle bewijzen voor het feit dat hij een Gemene Slechterik was gingen in de ene kolom, en alle bewijzen ertegen in de andere. Intussen was het bijna een gewoonte geworden om elke keer voordat hij een beslissing nam dat lijstje te raadplegen. Zou een Gemene Slechterik het laatste kopje koffie uit de pot zelf opdrinken? Welk boek zou een Gemene Slechterik uit de bibliotheek meenemen? Was het typisch iets voor een Gemene Slechterik om een compleet zwarte outfit te dragen, of was dat heel normaal als de rest van je kleren in de was zat? Het ergste was nog wel dat hij zo goed als zeker wist dat zijn vader hetzelfde spelletje speelde en elke keer dat hij naar Call keek een snel rekensommetje maakte om zijn Gemene Slechterik-punten bij elkaar op te tellen.

Toch kon het bij Alastair niet meer zijn dan een vermoeden. Hij kon het niet zeker weten. Sommige dingen wist alleen Call.

Call bleef maar denken aan wat meester Joseph hem had verteld: dat hij, Callum Hunt, de ziel van de Vijand des Doods bezat. Dat hij de Vijand des Doods wás, voorbestemd tot het kwade. Zelfs nu, in de gezellige geel geverfde keuken waarin hij en zijn vader duizenden keren samen hadden gegeten, klonken de woorden nog na in Calls oren.

De ziel van Callum Hunt is dood. Toen zijn ziel uit je lichaam was verjaagd, verschrompelde hij en stierf. Constantine Maddens ziel heeft wortel geschoten en is gegroeid, herboren en intact. Sinds die tijd hebben zijn volgelingen er hard aan gewerkt om de schijn te wekken dat hij niet uit deze wereld was verdwenen, zodat je veilig zou zijn. Beschermd. Zodat je tijd zou hebben om te groeien. Zodat je zou blijven leven.

‘Call?’ Zijn vader keek hem met een eigenaardige blik aan.

Kijk niet zo naar me, wilde Call zeggen. En tegelijkertijd wilde hij vragen: Wat zie je als je naar me kijkt?

Hij en Alastair deelden Calls favoriete pizza, peperoni en ananas, en vroeger zouden ze honderduit hebben gekletst over Calls laatste bezoekje aan de stad of het nieuwste reparatieproject waarmee Alastair in zijn garage bezig was, maar Alastair praatte tegenwoordig nauwelijks en Call kon niets bedenken om te zeggen. Hij miste zijn vrienden, Aaron en Tamara, maar over hen kon hij met zijn vader niet praten omdat ze bij de toverwereld hoorden die Alastair zo verafschuwde.

Call liet zich van zijn stoel glijden. ‘Mag ik met Brutus in de achtertuin?’

Alastair keek fronsend naar de wolf. De ooit zo schattige puppy was intussen uitgegroeid tot een slungelige puber-wolf, die bijna alle ruimte onder de tafel in beslag nam. Met zijn tollende ogen keek de wolf op naar Calls vader. Zijn tong hing uit zijn bek en hij jankte zachtjes.

‘Goed dan,’ zei Alastair met een vreselijk diepe zucht. ‘Maar niet te lang. En blijf uit de buurt van mensen. De kans dat de buren gaan klagen is het kleinst als we de omstandigheden waaronder ze Brutus zien zelf stevig in de hand houden.’

Brutus sprong op. Zijn nagels tikten op het zeil toen hij naar de deur stoof. Call grijnsde. Hij wist dat het hem heel wat Gemene Slechterik-punten opleverde dat de chaoswolf zo gek op hem was, maar toch had hij geen spijt dat hij hem had gehouden.

Natuurlijk was dat nou juist het probleem als je een Gemene Slechterik was. Je had nooit spijt van de goeie dingen.

Terwijl Call naar buiten liep, probeerde hij er verder niet aan te denken. Het was een warme zomermiddag. De dikke groene grasmat in de achtertuin was flink hoog gegroeid. Alastair was niet erg fanatiek met maaien; hij was het type dat de buren liever op een afstandje hield dan dat hij handige gazontips met ze uitwisselde. Call vermaakte zich door een stok weg te gooien voor Brutus, die de tak vervolgens met kwispelende staart en schitterende ogen apporteerde. Call zou maar wat graag met Brutus meerennen, maar door zijn slechte been kon hij niet zo snel. Brutus leek dat te begrijpen en draafde nooit al te ver weg.

Nadat Brutus de stok een paar keer had teruggebracht, staken ze samen de straat over naar het parkje, en Brutus rende naar een groepje struiken. Call voelde in zijn zakken of hij een plastic zakje bij zich had. Gemene Slechteriken raapten vast de viezigheid van hun hond niet op, dus elk wandelingetje met Brutus leverde een punt in het goede rijtje op.

‘Call?’

Call draaide zich verrast om. Zijn verbazing werd alleen maar groter toen hij zag wie hem had aangesproken. Kylie Myles’ blonde haar werd door twee eenhoornspeldjes naar achteren gehouden en in haar hand hield ze een roze hondenriem. Aan het andere uiteinde leek een kleine witte pruik te zitten, maar misschien was het ook wel een hond.

‘Dus jij, eh…’ stamelde Call, ‘jij weet hoe ik heet?’

‘Ik heb je al in geen tijden gezien, volgens mij,’ antwoordde Kylie, die kennelijk besloten had zijn verwarring te negeren. Ze ging wat zachter praten. ‘Ben je overgestapt? Naar de balletschool?’

Call aarzelde. Kylie had tegelijk met hem meegedaan aan de IJzerproef, het toelatingsexamen voor het Magisterium, maar hij was geslaagd en zij niet. Kylie was door de magiërs naar een ander vertrek gebracht en sindsdien had hij haar niet meer gezien. Het was duidelijk dat ze zich hem herinnerde, want ze keek hem vragend aan, maar hij wist niet zeker wat zij dacht dat er met hem gebeurd was. Ongetwijfeld waren haar herinneringen aangepast voordat ze naar de normale wereld was teruggestuurd.

Eén opgewonden moment lang stelde hij zich voor dat hij haar alles zou vertellen. Dat ze auditie hadden gedaan voor een toverschool, niet voor een balletschool, en dat meester Rufus hem had uitgekozen, hoewel hij veel lager had gescoord dan zij. Zou ze hem geloven als hij haar vertelde hoe het was op zijn nieuwe school, en hoe het voelde om tussen zijn handen vuur te vormen of zomaar door de lucht te vliegen? Hij bedacht hoe het zou zijn om haar te vertellen dat Aaron zijn beste vriend was, en bovendien een Makar, wat echt héél belangrijk was, omdat het inhield dat hij een van de weinige levende magiërs was die met het element chaos konden toveren.

‘Op school is alles best,’ mompelde hij schouderophalend. Hij wist niet goed wat hij nog meer moest zeggen.

‘Gek wel, dat je bent aangenomen,’ zei ze met een blik op zijn been, en toen viel er een ongemakkelijke stilte.

Hij voelde de bekende woede opkomen. Meteen herinnerde hij zich hoe hij zich op zijn oude school altijd had gevoeld, waar niemand geloofde dat hij goed kon zijn in wat voor lichamelijke activiteit dan ook. Zo lang als Call zich kon herinneren was zijn linkerbeen korter en zwakker geweest dan het rechter. Lopen deed pijn, en de talloze operaties die hij had ondergaan hadden geen van alle erg geholpen. Zijn vader beweerde altijd dat hij ermee was geboren, maar meester Joseph had hem iets heel anders verteld.

‘Het draait allemaal om de kracht in je bovenlichaam,’ zei Call uit de hoogte, al had hij geen flauw idee of dat wel ergens op sloeg.

Ze knikte echter en keek hem met grote ogen aan. ‘Hoe is het? Balletschool?’

‘Keihard,’ antwoordde hij. ‘Iedereen danst tot hij erbij neervalt. We eten alleen smoothies met rauwe eieren en tarweproteïne. Elke vrijdag is er een dancebattle, en de laatste die overeind staat krijgt een chocoladereep. En we moeten de hele tijd naar dansfilms kijken.’

Ze stond op het punt om iets terug te zeggen, maar werd onderbroken door Brutus, die uit de bosjes tevoorschijn kwam. Hij had een tak tussen zijn tanden en in zijn grote ogen wervelden allemaal kleuren – oranje, geel en vurig rood. Terwijl Kylie met uitpuilende ogen naar de wolf staarde, besefte Call hoe gigantisch Brutus er voor haar moest uitzien, en hoe overduidelijk het was dat hij geen hond of normaal huisdier was.

Kylie gilde. Voordat Call ook maar iets kon zeggen stoof ze het park uit en de straat over. Het witte pluishondje kon haar nauwelijks bijhouden.

Nou, dat ging alvast lekker met de buren.

Tegen de tijd dat Call thuiskwam, was hij ervan overtuigd dat hij alle goede punten die hij had verdiend door Brutus’ poep op te ruimen weer had verspeeld door tegen Kylie te liegen en haar de stuipen op het lijf te jagen.

Vandaag won de Gemene Slechterik-kolom.

‘Is alles goed?’ vroeg zijn vader toen hij de uitdrukking op Calls gezicht zag.

Call trok de keukendeur achter zich dicht. ‘Ja hoor, prima,’ zei hij mat.

‘Mooi.’ Alastair schraapte zijn keel. ‘Ik dacht dat we vanavond misschien samen op stap konden gaan. Naar de bioscoop.’

Call was verbaasd. Sinds hij was thuisgekomen voor de zomervakantie hadden ze niet veel samen gedaan. Alastair leek diep weggezonken in zijn sombere stemming; dag na dag slofte hij alleen maar heen en weer tussen de tv in de woonkamer en de garage, waar hij oude auto’s opknapte en ze weer als nieuw maakte, waarna hij ze aan verzamelaars verkocht. Soms pakte Call zijn skateboard en reed lusteloos wat door het stadje, maar vergeleken met het Magisterium leek eigenlijk nergens iets aan.

Hij begon zelfs het korstmos te missen.

‘Naar welke film wil je?’ vroeg Call, die vermoedde dat Gemene Slechteriken vast geen rekening met andermans filmsmaak hielden. Misschien maakte dat weer iets goed.

‘Er draait een nieuwe. Met ruimteschepen,’ antwoordde zijn vader tot Calls verrassing. ‘En misschien kunnen we onderweg ernaartoe dat monster van jou naar het asiel brengen. Dat beest ruilen voor een leuke poedel. Of voor mijn part een pitbull. Zolang hij maar niet hondsdol is.’

Brutus keek met een onheilspellende blik naar Alastair. De kleuren wervelden in zijn eigenaardige ogen.

Call dacht aan Kylies pruikenhondje. ‘Hij is niet hondsdol.’ Call woelde door het lange haar in Brutus’ nek.

De wolf liet zich op de vloer glijden en rolde op zijn rug, zodat Call hem op zijn buik kon krabben. Zijn tong hing alweer uit zijn bek.

‘Mag hij mee? Hij kan in de auto op ons wachten, met de raampjes open.’

Fronsend schudde Alastair zijn hoofd. ‘Geen sprake van. Bind dat beest maar vast in de garage.’

‘Noem hem niet steeds “beest”. En hij houdt vast van popcorn,’ zei Call. ‘En van snoepwormen.’

Alastair keek op zijn horloge en wees toen naar de garage. ‘Nou, misschien kun je wat voor dat beest meenemen.’

‘Voor hém!’ Met een zucht nam Call Brutus mee naar Alastairs werkplaats in de garage.

Het was een grote ruimte, groter dan de grootste kamer in het huis, en het rook er naar olie, benzine en oud hout. Het chassis van een Citroën, ontdaan van zijn wielen en zonder de stoelen, stond op blokken. Op antieke krukjes lagen stapels vergeelde monteurshandleidingen, en aan de balken hingen koplampen. Boven een verzameling moersleutels hing een rol touw. Call gebruikte het om de halsband van de wolf losjes mee aan de werkbank vast te binden.

Hij knielde voor Brutus neer. ‘Binnenkort gaan we weer naar school,’ fluisterde hij. ‘Naar Tamara en Aaron. En dan wordt alles weer normaal.’

De wolf jankte alsof hij het begreep. Alsof hij het Magisterium net zo erg miste als Call.

Ondanks alle ruimteschepen, buitenaardse wezens en explosies had Call moeite om zich op de film te concentreren. Hij bleef maar denken aan de manier waarop ze in het Magisterium films keken, met een luchtmagiër die de beelden op een rotswand projecteerde. Omdat de films door magiërs werden vertoond, kon er van alles in gebeuren. Hij had Star Wars met wel zes verschillende eindes gezien, en ook films waarin de leerlingen van het Magisterium op het scherm werden geprojecteerd, vechtend tegen monsters, vliegend in auto’s en veranderend in superhelden.

In vergelijking daarmee leek deze film nogal flauw. Terwijl Call drie gifgroene appelslushies en twee grote emmers popcorn achteroversloeg, concentreerde hij zich op de dingen die hij anders zou hebben gedaan. Alastair staarde met een blik van milde afschuw op zijn gezicht naar het scherm en draaide zich zelfs niet om toen Call hem wat pindarotsjes aanbood. Omdat Call alle snacks zelf moest opeten, had hij tegen de tijd dat ze naar Alastairs auto terugliepen een flinke overdosis suiker naar binnen gewerkt.

‘Vond je het leuk?’ vroeg Alastair.

‘Het was best een goeie film,’ antwoordde Call, die Alastair niet het gevoel wilde geven dat hij het niet waardeerde dat zijn vader was meegegaan naar een film die hij in zijn eentje nooit zou hebben uitgezocht. ‘Dat stuk toen ze het ruimtestation opbliezen was cool.’

Er viel een stilte, net niet lang genoeg om ongemakkelijk te voelen.

Toen zei Alastair: ‘Weet je, je hoeft echt niet terug naar het Magisterium. Je hebt de basisdingen geleerd. Je zou verder gewoon hier kunnen oefenen, met mij.’

Call voelde hoe de moed hem in de schoenen zonk. Dit gesprek, of variaties erop, hadden ze al minstens honderd keer gevoerd, en erg prettig verliep dat nooit. ‘Ik geloof dat ik beter terug kan gaan,’ zei hij zo neutraal mogelijk. ‘Ik ben de eerste poort al door, dus nu moet ik ook afmaken waaraan ik begonnen ben.’

Alastairs gezicht betrok. ‘Het is niet goed voor kinderen om zo lang onder de grond te zijn. Om als wormen in het donker te zitten. Je huid wordt bleek en grauw. Je krijgt een vitamine-D-tekort. Alle vitaliteit verdwijnt uit je lichaam…’

‘Zie ik grauw?’ Call besteedde nooit veel aandacht aan zijn uiterlijk, behalve de basisdingen dan – zorgen dat zijn T-shirt niet binnenstebuiten zat en zijn haar niet rechtovereind stond –, maar er grauw uitzien klonk niet best. Stiekem keek hij even naar zijn hand, maar die leek dezelfde beige-achtig roze kleur te hebben als altijd.

Gefrustreerd klemde Alastair zijn handen om het stuur terwijl ze hun straat in reden. ‘Wat vind je nou eigenlijk zo leuk aan die school?’

‘Wat vond jíj er leuk aan?’ was Calls wedervraag. ‘Jij hebt er ook op gezeten, en ik weet dat je het heus niet de hele tijd verschrikkelijk vond. Je hebt mam daar ontmoet…’

‘Ja,’ zei Alastair. ‘Ik had er vrienden. Dat vond ik er leuk aan.’

Voor zover Call zich kon herinneren was dit de eerste keer dat zijn vader toegaf iets aan de toverschool leuk te hebben gevonden. ‘Ik heb er ook vrienden. Hier heb ik die niet, maar daar wel.’

‘Alle vrienden met wie ik op school heb gezeten, zijn nu dood, Call,’ zei Alastair.

Call voelde dat de haartjes in zijn nek rechtovereind gingen staan. Hij dacht aan Aaron, Tamara en Celia, maar hield daar gauw mee op. Het was te afschuwelijk.

Niet alleen het idee dat zij dood zouden gaan.

Maar het idee dat ze dood zouden gaan vanwege hém.

Vanwege zijn geheim.

Het kwaad dat in hem zat.

Stop, zei Call tegen zichzelf. Ze waren terug bij hun huis. Het zag er niet uit zoals het hoorde, bedacht Call. Er klopte iets niet. Hij staarde een tijdje voordat hij zich realiseerde wat het was. Hij had de garagedeur achter zich dichtgedaan nadat hij Brutus binnen had vastgebonden, maar nu stond de deur open: een groot zwart vierkant.

‘Brutus!’ Call rukte aan de handgreep van het portier en viel bijna naar buiten op het asfalt. Er ging een pijnscheut door zijn slechte been. Hij hoorde dat zijn vader zijn naam riep, maar hij trok zich er niets van aan.

Half hinkend, half rennend bereikte hij de garage. Het touw was er nog, maar het ene uiteinde was gerafeld, alsof het met een mes was doorgezaagd. Of doorgebeten met scherpe wolventanden. Call probeerde zich Brutus voor te stellen, helemaal alleen in de donkere garage. Blaffend, wachtend tot Call zou reageren. Een koud gevoel verspreidde zich in zijn borst. Brutus had hier bij Alastair nog niet vaak vastgebonden gezeten, en waarschijnlijk was hij ervan in paniek geraakt. Misschien had hij het touw doorgebeten en was hij vervolgens tegen de deur op gesprongen totdat die openging.

‘Brutus!’ riep Call nog een keer, luider. ‘Brutus, we zijn thuis! Je kunt terugkomen!’ Hij draaide in het rond, maar de wolf kwam niet uit de bosjes stuiven en dook niet op uit de dichter wordende schaduwen tussen de bomen.

Het werd al laat.

Calls vader kwam achter hem staan. Hij keek naar het kapotte touw en de open deur, en haalde toen zuchtend een hand door zijn met grijs doorschoten zwarte haar. ‘Call,’ zei hij vriendelijk. ‘Call, dat beest is weg. Je wolf is weg.’

‘Dat weet je niet!’ schreeuwde Call, terwijl hij zich bliksemsnel naar Alastair omdraaide.

‘Call…’

‘Jij hebt altijd al een hekel aan Brutus gehad!’ snauwde Call. ‘Waarschijnlijk ben je alleen maar blij dat hij weg is.’

Alastairs gezicht verhardde. ‘Ik ben niet blij dat je zo overstuur bent, Call. Maar ja, die wolf hoorde gewoon geen huisdier te zijn. Uiteindelijk zou het beest misschien iemand ernstig hebben verwond of zelfs gedood. Een van jouw vrienden, of, God verhoede het, jou. Ik hoop maar dat het mormel het bos in is gerend, en niet naar de stad om een van onze buren op te peuzelen.’

‘Hou je mond!’ zei Call boos, al schoot hem ook de vreemd troostende gedachte te binnen dat als Brutus iemand opat, hij hem in alle commotie misschien zou kunnen terugvinden. Die gedachte duwde Call echter resoluut weg, omdat hij duidelijk in de Gemene Slechterik-kolom thuishoorde.

Aan dat soort gedachten had hij helemaal niets. Hij moest Brutus vinden voordat er akelige dingen gebeurden. ‘Brutus heeft nog nooit iemand kwaad gedaan,’ zei hij in plaats daarvan.

‘Het spijt me, Call,’ zei Alastair. Tot Calls grote verrassing klonk hij oprecht. ‘Ik weet dat je al heel lang een huisdier wilde. Misschien, als ik je die naakte molrat had laten houden…’ Opnieuw zuchtte hij.

Call vroeg zich af of hij van zijn vader nooit een huisdier had gemogen omdat Gemene Slechteriken nou eenmaal geen huisdier hoorden te hebben. Omdat Gemene Slechteriken helemaal nergens van hielden, vooral niet van onschuldige dingen zoals dieren. Zoals Brutus.

Call stelde zich voor hoe bang Brutus geweest moest zijn. De wolf was niet meer alleen geweest sinds Call hem als puppy had gevonden.

‘Alsjeblieft,’ smeekte Call. ‘Help me om Brutus te vinden.’

Alastair knikte één keer, een korte beweging van zijn kaak. ‘Stap in de auto. We kunnen zijn naam roepen terwijl we langzaam een rondje door de buurt rijden. Misschien is het beest nog niet ver weg.’

‘Oké.’ Call keek nog even naar de garage. Hij had het gevoel dat hij iets over het hoofd zag, alsof hij zijn wolf zou zien als hij maar goed genoeg keek.

Maar hoeveel rondjes ze ook door de buurt reden en hoe vaak ze ook riepen, Brutus kwam niet tevoorschijn. Het werd donkerder en donkerder, en uiteindelijk gingen ze naar huis.

Call liet Alastair beloven dat hij hem morgen zou helpen om GEZOCHT-posters met Brutus’ foto erop te maken, hoewel Alastair dacht dat een foto van Brutus meer kwaad dan goed zou doen.

‘Chaosdieren zijn niet geschikt om als huisdier te houden, Callum,’ zei Alastair terwijl hij op de stoel voor de tv plofte. ‘Ze geven niets om mensen. Dat kunnen ze niet.’

Daarop reageerde Call niet, maar toen hij naar bed ging, had hij nog altijd een brok in zijn keel en een angstig voorgevoel.

Een hoog, jankend geluid wekte Call uit een rusteloze slaap. Meteen zat hij rechtop in zijn bed en greep naar Miri, de dolk die altijd op zijn nachtkastje lag. Hij liet zijn benen uit bed glijden en huiverde toen zijn voeten de koude vloer raakten.

‘Brutus?’ fluisterde hij.

Hij meende opnieuw gejank te horen, ver weg. Hij tuurde uit het raam, maar zag alleen donkere bomen en duisternis.

Hij glipte de gang op. De deur van zijn vaders slaapkamer was dicht en het streepje tussen de onderkant en de vloer was donker. Hoewel hij natuurlijk nog best wakker kon zijn, wist Call. Soms bleef Alastair de hele nacht op om beneden in zijn werkplaats dingen te repareren.

‘Brutus?’ fluisterde Call opnieuw.

Er kwam geen reactie, maar op Calls armen verscheen kippenvel. Hij voelde gewoon dat de wolf in de buurt was, dat Brutus in nood was, bang was. Call bewoog als vanzelf in de richting van het gevoel, al kon hij het zelf niet goed uitleggen. Het leidde hem naar de gang beneden, naar de keldertrap. Call slikte, klemde Miri stevig vast in zijn hand en liep de trap af.

Hij had de kelder altijd een beetje griezelig gevonden. Het stond er vol met oude auto-onderdelen, kapotte meubels, poppenhuizen, poppen die gerepareerd moesten worden en antiek blikken speelgoed dat soms plotseling met veel geratel tot leven kwam.

Een streep geel licht scheen onder de deur door die toegang gaf tot nog weer een opslaghok van Alastair, vol met meer rotzooi die erop wachtte ooit door hem gerepareerd te worden. Call verzamelde al zijn moed, hinkte de kelder door en duwde tegen de deur.

Die gaf niet mee. Zijn vader had hem op slot gedaan.

Calls hart bonkte.

Hij kon geen reden verzinnen waarom zijn vader een berg halfgerepareerde oude rotzooi achter slot en grendel zou bewaren. Geen enkele reden.

‘Pap?’ riep Call door de deur. Misschien was Alastair wel daar binnen.

Aan de andere kant van de deur hoorde hij echter iets heel anders. Een verschrikkelijke woede borrelde in hem op en verstikte hem bijna. Hij pakte zijn mes, wrikte ermee in de spleet tussen de deur en het kozijn, en probeerde de pen van het slot terug te duwen.

Na een kort, gespannen moment duwde de punt van Miri precies op de goede plek en het slot gaf mee. De deur zwaaide open.

Het opslaghok achter in de kelder zag er heel anders uit dan Call zich herinnerde. Alle rommel was opgeruimd, waardoor er ruimte was ontstaan voor een spaarzaam ingericht magiërskantoor. In één hoek stond een bureau met stapels oude en nieuwe boeken eromheen. In de andere hoek stond een bed. En in het midden van de kamer, geketend met metalen boeien en met een akelig uitziende leren muilkorf om zijn snuit, zat Brutus.

De wolf sprong jankend op Call af, maar werd door de kettingen tegengehouden. Call zakte op zijn knieën en woelde met zijn vingers door Brutus’ vacht om de sluiting van zijn halsband te vinden. Hij was zo blij Brutus te zien en zo razend om wat zijn vader had gedaan dat hij het belangrijkste detail niet eens meteen opmerkte.

Toen hij echter het kamertje rondkeek, op zoek naar de plek waar Alastair de sleutel bewaarde, zag hij eindelijk wat hij meteen had moeten zien.

Aan het bed tegen de muur waren ook boeien bevestigd.

Boeien die precies de goede maat hadden voor een jongen die binnenkort dertien werd.

HOOFDSTUK TWEE

Het lukte Call niet om zijn ogen van de boeien los te rukken. Het voelde alsof zijn hart opeens veel te klein was om zijn bloed door zijn aderen te pompen, hoe hard het ook sloeg. De boeien waren gemaakt van ijzer en er waren alchemistische symbolen in gegraveerd, duidelijk het werk van magiërs. Ze zaten stevig vastgeklonken aan de muur achter het bed. Als ze eenmaal dichtzaten, zou het onmogelijk zijn om weg te komen…

Achter Call jankte Brutus zachtjes. Call dwong zichzelf om zijn ogen af te wenden en zich te concentreren op het bevrijden van zijn wolf. De muilkorf kreeg hij gemakkelijk los, maar zodra het ding af was, begon Brutus wild te blaffen, alsof hij Call wilde vertellen hoe hij hier vastgeketend in de kelder terecht was gekomen.

‘Sst!’ Paniekerig greep Call Brutus’ snuit vast in een poging hem stil te krijgen. ‘Maak pap alsjeblieft niet wakker.’

Brutus piepte zachtjes, terwijl Call een paar keer diep ademhaalde om rustig te worden. De vloer van de kelder was van beton. Call deed zijn best om erin door te dringen; misschien kon hij met behulp van aardmagie de kettingen van de wolf loskrijgen. De aardmagie die hij wist op te roepen voelde echter zwak: het lukte hem niet om zich goed te concentreren, en dat wist hij. Hij kon nauwelijks geloven dat zijn vader had gedaan alsof hij het ook erg vond dat Brutus weg was – ja, zelfs met hem had rondgereden zodat Call Brutus kon roepen, terwijl Alastair de hele tijd had geweten waar de wolf was omdat hij hem zelf in de kelder had vastgeketend.

Alleen kón hij Brutus helemaal niet in de kelder hebben vastgeketend. Hij was de hele tijd bij Call geweest. Dus moest iemand anders het hebben gedaan. Een vriend van zijn vader? De gedachten tolden door Calls hoofd. Alastair had geen vrienden.

Door al zijn gepieker ging zijn hart nog sneller kloppen, en de intense combinatie van angst en magie zorgde er uiteindelijk voor dat Brutus’ ketenen braken. De wolf was vrij. Call rende naar Alastairs bureau en pakte wat papieren op. Allemaal stonden ze vol met zijn vaders kriebelige handschrift: pagina’s vol aantekeningen en schetsen. Er was een tekening van de poort van het Magisterium, eentje van een gebouw met zuilen dat Call niet kende, en ook een van de vliegtuighangar waar de IJzerproef had plaatsgevonden. De meeste tekeningen waren echter van een eigenaardig mechanisch apparaat dat eruitzag als zo’n ouderwetse metalen handschoen van een harnas, bedekt met vreemde symbolen. Het zou een cool ding zijn geweest als het Call geen koude rillingen had bezorgd.

De schetsen lagen naast een opengeslagen boek met een gebarsten zwartleren omslag. De inhoud was afschuwelijk: er werd een eigenaardig, verontrustend ritueel in beschreven. In het boek werd uitgelegd hoe chaosmagie kon worden geoogst en gebruikt door iemand die zelf geen Makar was: door het nog kloppende hart van een chaoswezen te verwijderen. Als je eenmaal in het bezit was van de handschoen en het hart, kon je daarmee de chaosmagie als het ware uit een Makar duwen. De Makar zelf werd tijdens het proces vernietigd.

Als het slachtoffer echter geen chaosmagiër was, geen Makar, zou hij het overleven.

Kijkend naar de boeien bij het bed kon Call wel raden op wie er hier geëxperimenteerd moest worden. Alastair was van plan chaos te gebruiken om een soort duistere toveroperatie op Call uit te voeren, een operatie die Calls dood zou betekenen als hij werkelijk de Vijand des Doods was en dus zijn Makar-vermogens bezat.

Eerder dacht Call ook al wel dat Alastair iets over hem vermoedde, maar kennelijk was het niet bij vermoedens gebleven. Want zelfs als Call de toveroperatie zou overleven, wist hij dat het eigenlijk niet de bedoeling was. Hij bezat Constantine Maddens ziel en daarom wilde zijn eigen vader hem dood hebben.

Naast het boek lag een briefje in Alastairs kriebelige handschrift: Dit moet werken bij hem. Het moet. De tweede ‘moet’ was een aantal keer onderstreept en ernaast stond een datum in september.

Het was de datum waarop Call naar het Magisterium zou teruggaan. Hier in het stadje waar ze woonden, wisten de mensen dat hij alleen voor de zomer thuis was. Waarschijnlijk dachten ze dat hij rond dezelfde tijd dat hier de scholen weer begonnen naar de balletschool zou vertrekken. Als Call in september verdween, zou niemand daar dus van opkijken.

Call draaide zich om en keek weer naar de boeien. Hij werd misselijk. September begon al over twee weken.

‘Call.’

Bliksemsnel draaide Call zich om. In de deuropening stond zijn vader, aangekleed, alsof hij niet van plan was binnenkort te gaan slapen. Hij had zijn bril op. Hij zag er vreselijk normaal uit, en een beetje triest. Ongelovig staarde Call naar de hand die zijn vader hem toestak.

‘Call, dit is niet wat je denkt…’

‘Zeg me dat jij Brutus hier niet hebt opgesloten,’ zei Call zacht. ‘Zeg me dat deze spullen niet van jou zijn.’

‘Ik was niet degene die Brutus heeft vastgeketend.’ Het was de eerste keer dat Alastair ‘Brutus’ zei en niet ‘dat beest’. ‘Maar mijn plan is noodzakelijk, Call. Het is voor jou, voor je eigen bestwil. Er lopen verschrikkelijke mensen rond op deze wereld en ze zullen je verschrikkelijke dingen aandoen. Ze zullen je gebruiken. Dat kan ik niet toestaan.’

‘En dus ga jij nu alvast iets verschrikkelijks met me doen?’

‘Het is voor je eigen bestwil!’

‘Dat is een leugen!’ schreeuwde Call. Hij liet Brutus los, die meteen begon te grommen.

Brutus’ oren lagen plat tegen zijn kop en hij keek Alastair met zijn kleurige, tollende ogen woest aan.

‘Alles wat je ooit tegen me hebt gezegd, was een leugen. Je hebt gelogen over het Magisterium…’

‘Ik heb niet gelogen over het Magisterium!’ snauwde Alastair. ‘Het was de slechtste plek voor jou! Het ís de slechtste plek voor jou!’

‘Omdat jij denkt dat ik Constantine Madden ben!’ schreeuwde Call. ‘Jij denkt dat ik de Vijand des Doods ben!’

Het was alsof hij een razende tornado op pauze had gezet: plotseling viel er een afschuwelijke geladen stilte. Zelfs Brutus maakte geen geluid terwijl Alastair zich met een vertrokken gezicht tegen de deurpost liet zakken.

Toen Calls vader eindelijk antwoord gaf, sprak hij heel zachtjes. Op een bepaalde manier was dat erger dan zijn eerdere woede. ‘Je bént Constantine Madden,’ fluisterde hij. ‘Is het niet zo?’

‘Ik weet het niet!’ Call voelde zich verloren, verdwaald. ‘Ik kan me niet herinneren ooit iemand anders geweest te zijn dan mezelf. Maar als ik echt hem ben, zou jij me juist moeten helpen om uit te vinden wat ik daaraan kan doen. In plaats daarvan sluit je mijn wolf op en…’ Call keek naar de boeien in jongensmaat en slikte de rest van zijn woorden in.

‘Dat was het moment dat ik het wist: toen ik die wolf zag,’ zei Alastair, nog altijd met die zachte stem. ‘Daarvoor vermoedde ik het al wel, maar ik wist mezelf ervan te overtuigen dat jij onmogelijk kon zijn zoals hij. Maar Constantine had ook een wolf toen wij zo oud waren als jij nu. En die wolf ging overal met hem mee naartoe. Net zoals Brutus met jou.’

Call voelde een koude rilling over zijn rug lopen. ‘Je zei dat je bevriend was met Constantine.’

‘We zaten in dezelfde groep. Bij meester Rufus.’ Zoveel had Alastair nog nooit over zijn tijd in het Magisterium verteld. ‘Tijdens mijn IJzerproef koos Rufus vijf leerlingen uit. Jouw moeder. Haar broer, Declan. Constantine Madden. Constantines broer, Jericho. En mij.’ Het deed zijn vader pijn om dit te vertellen, dat kon Call zien. ‘Aan het einde van ons Zilverjaar waren er nog maar vier van ons in leven, en Constantine droeg inmiddels het masker. Vijf jaar later was iedereen dood, behalve hij en ik. Na het IJzige Bloedbad werd hij nog maar zelden gezien.’

Tijdens het IJzige Bloedbad was Calls moeder omgekomen. Toen was zijn been verminkt. En toen had Constantine Madden de ziel van het kind dat Callum Hunt heette verwijderd en zijn eigen ziel in het lichaam van de peuter geplaatst. Toch was dat nog niet eens het ergste wat Call erover wist. Het ergste was wat meester Joseph hem over zijn moeder had verteld.

‘Ik weet wat ze in het ijs heeft geschreven,’ zei Call. ‘Ze schreef: “Dood het kind.” En daarmee bedoelde ze mij.’

Zijn vader ontkende het niet.

‘Waarom heb je me niet gedood?’

‘Call, ik zou jou nooit een haar krenken…’

‘Meen je dat?’ Call pakte een van de schetsen van de handschoen. ‘Wat is dit? Waar wilde je het voor gebruiken? Om mee in de tuin te werken soms?’

Alastairs gezicht werd grimmig. ‘Call, geef dat hier.’

‘Was je van plan me vast te ketenen, zodat ik je niet kon tegenhouden terwijl jij Brutus’ hart uit zijn lijf trok?’ Call wees naar de boeien. ‘Of zodat ik niets kon doen terwijl je mij ermee te grazen nam?’

‘Doe niet zo belachelijk!’ Alastair zette een stap naar voren, en meteen sprong Brutus grommend op hem af.

Toen Call schreeuwde, probeerde Brutus nog om midden in zijn sprong te stoppen. Woest draaide de wolf zijn lijf opzij. Het dier raakte Alastair met zijn flank en wierp hem achteruit. Alastair viel tegen een tafeltje aan, dat onder zijn gewicht in stukken brak. Wolf en man vielen samen op de grond.

‘Brutus!’ riep Call.

De wolf rolde van Alastair af en ging weer naast Call zitten, hoewel hij nog altijd gromde. Alastair duwde zich eerst op zijn knieën en kwam toen langzaam helemaal overeind, maar hij stond nogal onvast op zijn benen. Automatisch stak Call een hand uit naar zijn vader. Die keek hem aan met in zijn ogen iets wat Call daar nooit had verwacht: angst.

Het maakte Call woedend. ‘Ik ga,’ zei hij fel. ‘Brutus en ik gaan hier weg en komen nooit meer terug. Je hebt je kans om ons te doden gemist.’

‘Call.’ Alastair stak waarschuwend een hand uit. ‘Dat kan ik niet toestaan.’

Call vroeg zich af of Alastair zich telkens ongemakkelijk had gevoeld als hij naar Call keek, of hij het sluimerende, akelige gevoel had gekregen dat er iets helemaal mis was. Hij had Alastair altijd beschouwd als zijn vader, ook na wat meester Joseph hem had verteld, maar het kon best zo zijn dat Alastair Call niet langer zag als zijn zoon.

Call staarde naar het mes in zijn hand. Hij herinnerde zich de dag van de Proef en vroeg zich opeens af of Alastair het mes misschien niet naar hem toe had gegooid om het hem te geven, maar om hem ermee te ráken. Dood het kind. Hij herinnerde zich dat Alastair naar meester Rufus had geschreven om hem te vragen Calls toverkracht te binden. Plotseling leek alles wat Alastair had gedaan op een afschuwelijke manier logisch.

‘Ga maar,’ zei Call tegen Brutus. Hij knikte naar de deur die naar de rommelige rest van de kelder leidde. ‘We gaan hier weg.’

Brutus draaide zich om en liep de kamer uit. Call stapte voorzichtig achterwaarts achter de wolf aan.

‘Nee! Je kunt niet weggaan!’ Alastair sprong op Call af en greep zijn arm beet. Zijn vader was geen grote vent, maar hij was lang, mager en taai.

Call gleed uit en kwam hard op het beton terecht, met zijn been in een onhandige hoek onder zijn lichaam. Pijn schoot door zijn botten en even werd alles wazig.

Boven het geblaf van Brutus uit hoorde Call zijn vader zeggen: ‘Je kunt niet terug naar het Magisterium. Ik moet dit rechtzetten. Ik beloofje dat ik het recht zal zetten…’

Hij bedoelt dat hij me zal doden, dacht Call. Hij bedoelt dat alles is rechtgezet als ik eenmaal dood ben.

Hij werd overspoeld door woede: woede om alle leugens die Alastair hem had verteld en zelfs nu nog vertelde, woede om de kille knoop van angst die hij in zijn borst voelde sinds het moment dat meester Joseph hem had verteld wie hij werkelijk was, en woede bij de gedachte dat iedereen om wie hij gaf hem waarschijnlijk zou haten als ze wisten wie hij was.

Alle razernij stroomde uit hem. Plotseling barstte de muur achter Alastair; aan de zijkant schoot een scheur omhoog en alles in het hok begon te bewegen. Alastairs bureau vloog tegen een muur. Het bed knalde tegen het plafond.

Alastair keek stomverbaasd om zich heen, juist op het moment dat Call de magie zijn kant op stuurde. Alastair zweefde omhoog, zijn hoofd sloeg met een afschuwelijk bonkend geluid tegen de kapotte muur aan, en toen gleed zijn hele lichaam slap op de grond.

Call stond beverig op. Zijn vader was bewusteloos, onbeweeglijk, en zijn ogen waren dicht. Call kroop iets dichterbij en staarde naar hem. Zijn vaders borst ging op en neer. Hij ademde nog.

Zo je zelfbeheersing verliezen dat je je eigen vader met magie buiten westen sloeg, hoorde duidelijk thuis in de verkeerde kolom van de Gemene Slechterik-lijst.

Call wist dat hij moest zorgen dat hij hier weg was voordat Alastair bijkwam. Met Brutus op zijn hielen strompelde hij het hok uit en hij deed de deur achter zich dicht.

In het hoofdgedeelte van de kelder stond naast een vreemde verzameling kapotte stoelen een houten kast vol puzzels en incomplete oude bordspellen. Call schoof hem voor de deur van het opslaghok. Dat zou Alastair in elk geval een tijdje tegengehouden, dacht Call terwijl hij de trap op liep.

Hij rende naar zijn kamer. Daar trok hij een jack aan over zijn pyjama en propte zijn voeten in een paar gympen. Brutus danste zachtjes blaffend om hem heen terwijl Call een grote tas volpropte met willekeurige kleren en vervolgens naar de keuken liep om wat zakken chips en koekjes te pakken. Hij pakte het blikken doosje op de koelkast waar Alastair het geld voor de boodschappen in bewaarde, en keerde het om: ongeveer veertig dollar in verfrommelde briefjes van één en vijf dollar. Hij propte het geld in de tas, stak Miri in de schede en gooide het mes op de andere spullen, waarna hij de tas dichtritste.

Hij slingerde de tas over zijn schouder. Zijn been deed pijn en hij voelde zich trillerig na zijn val, en ook door de kracht van de magie die nog altijd door zijn lichaam gonsde. Het maanlicht dat door de ramen naar binnen stroomde, gaf alles in de kamer een bijna lichtgevend randje. Call staarde om zich heen en vroeg zich af of hij deze keuken ooit terug zou zien. Of dit huis. Of zijn vader.

Brutus hield zijn kop scheef en jankte. Call hoorde niets, maar dat betekende niet dat Alastair niet misschien bijkwam. Call duwde alle twijfels weg, greep Brutus bij zijn nekvel en sloop zachtjes het huis uit.

De straten van de stad waren leeg, zo vroeg in de nog donkere ochtend, maar Call probeerde toch zo veel mogelijk in de schaduwen te blijven voor het geval Alastair besloot een rondje te rijden om naar hem te zoeken. Over niet al te lange tijd kwam de zon alweer op.

Toen hij ongeveer twintig minuten onderweg was, ging zijn telefoon. Hij schrok zich wild en het duurde even voordat het hem lukte het ding stil te krijgen.

Op het schermpje zag hij dat hij door thuis werd gebeld. Alastair was dus bijgekomen en had uit de kelder weten te komen. De opluchting die Call voelde, sloeg al snel om in hernieuwde angst. Alastair belde nog eens. En nog eens.

Call zette zijn mobieltje uit en gooide het weg, voor het geval zijn vader via de telefoon zijn positie zou kunnen achterhalen, zoals detectives op televisie altijd deden.

Hij moest bedenken waar hij naartoe ging, en snel ook. De lessen op het Magisterium begonnen pas over twee weken, maar er was daar altijd wel iemand. Hij wist zeker dat meester Rufus hem in zijn oude kamer zou laten slapen totdat ook Tamara en Aaron er weer waren. En hem tegen zijn vader zou beschermen als dat nodig mocht zijn.

Toen stelde Call zich voor dat hij met alleen Brutus en meester Rufus als gezelschap door de galmende grotten van de school dwaalde. Dat leek hem echt vreselijk deprimerend. En trouwens, hij betwijfelde of hij in zijn eentje het hele eind naar het grottenstelsel in Virginia zou kunnen afleggen. Het was een lange, stoffige rit geweest toen ze aan het begin van de zomer in Alastairs antieke Rolls-Royce terug naar North Carolina waren gereden, en bovendien had hij geen idee hoe hij de weg moest terugvinden.

Call had in de vakantie wel met zijn vrienden ge-sms’t, maar hij had geen idee waar Aaron woonde als hij niet op school was; Aaron had niet veel losgelaten over de plek waar hij verbleef. Tamara’s familie woonde echter niet ver buiten D.C., en Call wist zeker dat er heel wat meer bussen naar D.C. gingen dan naar het Magisterium.

Nu al miste hij zijn telefoon.

Tamara had hem een cadeautje voor zijn aanstaande verjaardag gestuurd – een leren halsband met riem voor Brutus – en op het pakje had een afzenderadres gestaan. Hij herinnerde het zich omdat haar huis kennelijk een naam had – De Leien – en Alastair daar nogal om had gelachen. Dat deden alleen heel rijke mensen, zei hij, hun huis een naam geven.

Daar zou Call best naartoe kunnen gaan.

Daadkrachtiger dan hij zich in weken had gevoeld liep hij naar het busstation. Dat was een klein gebouwtje met twee banken buiten en een hokje met airconditioning waarin een oudere dame vanachter glas de kaartjes verkocht. Op een van de banken zat al een oude man, met zijn hoed omlaaggetrokken over zijn gezicht alsof hij een dutje deed.

Muggen zoemden om Call heen toen hij naar de vrouw achter het loket liep.

‘Eh…’ begon hij, ‘ik wil graag een enkele reis naar Arlington.’

Ze tuitte haar koraalrood gestifte lippen en nam hem uitgebreid op. ‘Hoe oud ben je?’ vroeg ze.

‘Achttien,’ antwoordde hij zo zelfverzekerd mogelijk. De kans was groot dat ze hem niet zou geloven, maar soms waren oude mensen niet erg goed in het schatten van de leeftijd van jongeren. Hij rechtte zijn rug en probeerde extra lang te lijken.

‘Hmm,’ zei ze na een tijdje. ‘Veertig dollar voor één kaartje, vol tarief. Je hebt geluk, je bus vertrekt over een halfuur. Alleen zijn honden niet toegestaan. Tenzij het een hulp- of diensthond is.’

‘O, eh… ja hoor,’ zei Call met een snelle blik op Brutus. ‘Hij is echt wel een diensthond. Hij heeft zelfs in dienst gezeten. Bij de marine.’

De vrouw trok verbaasd haar wenkbrauwen op.

‘Hij heeft iemand gered,’ zei Call, die het verhaal verzon terwijl hij het geld uittelde en door de gleuf duwde. ‘Van de verdrinkingsdood. En haaien. Nou ja, één haai, maar het was wel een grote. Hij heeft zelfs een medaille gekregen en zo.’

Ze staarde hem een tijdlang aan, en toen dwaalde haar blik naar zijn been. ‘O, dus je hebt een hulphond nodig vanwege je been? Dat had je best gewoon kunnen zeggen, hoor.’ Ze schoof het kaartje naar hem toe.

Beschaamd pakte Call het kaartje op en draaide zich toen zonder antwoord te geven om. Door de aankoop was hij nu al bijna door zijn geld heen; hij had nog maar één dollar en wat muntgeld over. Hij kocht er twee repen voor bij de snoepautomaat en ging toen zitten om op de bus te wachten. Brutus rolde zich op bij zijn voeten.

Zodra hij bij Tamara’s huis was, beloofde hij zichzelf, zou alles beter worden. Alles zou helemaal goed komen.

HOOFDSTUK DRIE

In de bus dommelde Call af en toe even in, met zijn hoofd tegen het raam geleund. Brutus had zich bij zijn voeten opgerold, wat lekker warm was en bovendien voorkwam dat er iemand naast hem kwam zitten.

Onrustige dromen vulden zijn hoofd zodra hij sliep. Hij droomde over sneeuw en ijs en een gletsjer vol dode magiërs. Hij droomde dat hij in de spiegel naar zijn eigen gezicht keek, alleen was het niet meer zijn gezicht, maar dat van Constantine Madden. Hij droomde dat hij met boeien aan een muur vastgeketend was en dat Alastair op het punt stond zijn hart uit zijn borst te snijden.

Gillend schrok hij wakker, en knipperend met zijn ogen zag hij dat de buschauffeur over hem heen gebogen stond en hem bezorgd aankeek.

‘We zijn in Arlington, jongen. Alle andere passagiers zijn de bus al uit. Komt iemand je ophalen?’

Call mompelde iets als ‘tuurlijk’ en stommelde met Brutus achter zich aan de bus uit.

Op de hoek van de straat stond een telefooncel. Call staarde ernaar. Vaag herinnerde hij zich dat je in zo’n cel een informatiedienst kon bellen om een telefoonnummer op te vragen, maar hij had geen idee hoe. Voor dat soort dingen gebruikte hij altijd internet. Hij wilde juist naar de telefoon toe lopen, toen er langs de kant van de weg een rood-zwarte taxi stopte, waar een stelletje uitgelaten studenten uit kwam rollen. De chauffeur stapte uit en haalde hun bagage uit de achterbak.

Call rende naar de taxi toe zonder op de pijnlijke steek in zijn been te letten. Aan de chauffeur vroeg hij. ‘Weet u waar De Leien is?’

De taxichauffeur trok een wenkbrauw op. ‘Nogal deftig huis, ja. Een grote oude villa.’

Opluchting overspoelde Call. ‘Kunt u me daarheen brengen? En mijn hond?’

Fronsend keek de taxichauffeur naar Brutus, die aan een van de banden van de taxi snuffelde. ‘Noem je dat een hond?’

Call vroeg zich af of hij weer het woord ‘diensthond’ moest laten vallen. ‘Brutus is van een nogal zeldzaam ras,’ zei hij in plaats daarvan.

De man snoof. ‘Dat wil ik wel geloven. Tuurlijk, stap in. Zolang jullie twee niet wagenziek worden en de boel onder spugen, zijn jullie betere passagiers dan die studentjes van net.’

Even later liet Call zich op de achterbank zakken en Brutus sprong naast hem. Door scheuren in de bekleding puilde de vulling naar buiten en Call voelde iets hards in zijn rug prikken, waarschijnlijk een veer. De taxi had bovendien geen gordels en geen schokbrekers; terwijl ze bonkend en schuddend over de straat reden, werd Call als een balletje in een flipperkast alle kanten op gesmeten. Tot zijn grote schrik begon Brutus er nogal misselijk uit te zien.

Eindelijk bleven ze op de top van een heuvel stilstaan. Vóór hen was een groot ijzeren hek, met een enorme, rijkelijk versierde poort erin, die wijd openstond. Aan de andere kant strekte zich als een groene zee een keurig gemaaid gazon uit. Call zag over het gras mensen in uniform lopen, met dienbladen in de hand. Ingespannen turend probeerde hij te ontdekken wat er aan de hand was. Gaven de ouders van Tamara misschien een feest?

Toen ontdekte hij het huis, aan het einde van een gebogen oprit. Het was inderdaad groot en deftig; het deed Call denken aan de landhuizen in de BBC-programma’s waar Alastair graag naar keek. Het soort huis waar graven en gravinnen in woonden. Call had natuurlijk wel geweten dat Tamara rijk was, maar daarbij had hij zich zoiets voorgesteld als de paar kinderen op zijn oude school die altijd geld genoeg hadden: van die types die altijd nieuwe telefoons kochten, of precies de goeie sneakers die iedereen wilde hebben. Nu drong tot hem door dat hij geen idee had gehad hoe rijk ze werkelijk was.

‘Dat is dan dertig dollar,’ zei de taxichauffeur.

‘Eh… kunt u me helemaal naar het huis rijden?’ vroeg Call, die heel hard hoopte dat hij Tamara ergens zou ontdekken. Zij kon hem dat geld vast wel lenen.

‘Jij bent een lekkere,’ zei de taxichauffeur terwijl hij door de poort reed. ‘De meter loopt gewoon door, hoor.’

Achter de taxi reden ook een paar andere auto’s het terrein op: glanzende zwarte en zilverkleurige BMW’s, Mercedessen en Aston Martins. Er leek inderdaad een feest aan de gang te zijn. In de tuin aan de zijkant van het huis, van het enorme groene gazon gescheiden door lage buxushagen, drentelden allemaal mensen rond. Call zag lichtjes twinkelen en hoorde zachte muziek.

Hij stapte uit de auto. Een breedgeschouderde bleke man met een kaalgeschoren hoofd, gekleed in zwart pak en glimmende schoenen, raadpleegde een lijst met namen en gebaarde bezoekers dat ze naar binnen mochten gaan. De man leek totaal niet op Tamara’s vader, en heel even raakte Call in paniek bij de gedachte dat hij misschien wel bij het verkeerde huis was.

Toen realiseerde Call zich dat de man natuurlijk een butler was of zoiets. Een butler die hem zo vijandig aankeek dat Call zich opeens herinnerde dat hij onder zijn jack alleen een pyjama droeg, dat zijn haar door het busritje waarschijnlijk alle kanten op stond en dat hij gevolgd werd door een reusachtige wolf die niet erg geschikt leek voor tuinfeestjes.

‘Kan ik je misschien helpen?’ vroeg de butler. Op het naamplaatje dat hij droeg, stond in elegante schrijfletters STEBBINS.

‘Is Tamara er ook?’ vroeg Call. ‘Ik moet haar spreken. Ik ben een vriend van school en…’

‘Het spijt me,’ zei Stebbins op een afgemeten toon die duidelijk maakte dat het hem helemaal niet speet. ‘Er is momenteel een evenement aan de gang. Ik kan controleren of je naam op de gastenlijst staat, maar als dat niet het geval is, ben ik bang dat je later moet terugkomen.’

‘Ik kán niet later terugkomen,’ drong Call aan. ‘Vertelt u Tamara dan alstublieft alleen dat ik haar hulp nodig heb.’

‘Tamara Rajavi is een zeer drukbezette jongedame,’ zei Stebbins. ‘En die hond moet aan de lijn, of anders moet hij het terrein verlaten.’

‘Excuseert u mij.’ Een lange, elegant geklede vrouw met zilverkleurig haar stapte uit een Mercedes en kwam achter Call het trapje op lopen. Ze zwaaide even met een zwartgehandschoende hand waarin ze een roomwitte uitnodiging hield, en plotseling was Stebbins een en al vriendelijkheid.

‘Welkom, mevrouw Tarquin.’ Hij zwaaide de deur ver open. ‘Meneer en mevrouw Rajavi zullen erg blij zijn u te zien…’

Call greep zijn kans en schoot langs Stebbins heen. Hij hoorde dat de man hem en Brutus iets achternariep, maar hij en zijn wolf hadden het veel te druk om door de enorme marmeren hal met prachtige tapijten te sprinten, in de richting van brede glazen deuren waardoor je op een terras en op het feest kwam.

Deftig uitziende mensen dromden op een vierkant gazon omgeven door heggen. Er waren rechthoekige vijvers en enorme stenen urnen vol rozen. Struiken waren gesnoeid in de vorm van alchemistische symbolen. De vrouwen droegen lange gebloemde jurken en hoeden vol linten, de mannen waren gekleed in pastelkleurig pak. Call zag zo gauw niemand die hij kende, maar glipte snel achter een struik in de vorm van een groot vuursymbool en liep bij het huis vandaan, naar een plek waar meer mensen stonden.

Een van de bedienden, een jongeman met rossig blond haar die een blad droeg vol met glazen champagne of iets dergelijks, onderschepte Call. ‘Sorry, maar ik geloof dat er iemand naar je op zoek is.’ De ober knikte in de richting van de openslaande deuren, waar Stebbins stond.

De butler wees naar Call en sprak boos met een andere ober.

‘Ik ken Tamara,’ zei Call, terwijl hij onrustig om zich heen speurde. ‘Als ik haar even kan spreken…’

‘Ik ben bang dat dit feest alleen voor genodigden is,’ zei de ober, die eruitzag alsof hij medelijden met Call had. ‘Als je even met mij wilt meelopen…’

Eindelijk ontdekte Call iemand die hij kende.

In een groepje kinderen van Calls leeftijd stond een lange, Aziatische jongen. Hij droeg een keurig roomwit linnen pak en zijn donkere haar was perfect gekapt. Jasper de Winter.

‘Jasper!’ Call zwaaide wild naar de jongen. ‘Hé, Jasper!’

Jasper keek om en zijn ogen werden groot. Hij liep naar Call toe. In zijn hand had hij een glas punch waarin echte stukken fruit dreven. Call was nog nooit zo opgelucht geweest om iemand te zien. Prompt vergat hij alle akelige dingen die hij ooit over Jasper had gedacht. Jasper was een held.

‘Jasper de Winter,’ zei de ober. ‘Ken je deze jongen?’

Terwijl Jasper een slokje punch nam, liet hij zijn bruine ogen langs Call glijden, van zijn warrige haar tot aan zijn vieze gympen. ‘Nooit eerder gezien,’ antwoordde hij.

Calls positieve gevoelens over Jasper spatten direct weer uiteen als een zeepbel. ‘Jasper, lieg niet zo…’

‘Waarschijnlijk is het een jongen uit de buurt die heeft gewed dat hij kon binnenkomen.’ Jasper keek Call met halftoegeknepen ogen aan. ‘De buren zijn altijd vreselijk nieuwsgierig naar wat er bij De Leien gebeurt.’

‘Natuurlijk,’ mompelde de ober. De blik van medeleven was verdwenen en hij staarde Call boos aan, alsof hij een vliegje was dat in zijn punch dreef.

‘Jasper,’ siste Call, ‘als we weer op school zijn, vermoord ik je.’

‘Doodsbedreigingen,’ zei Jasper. ‘Waar gaat dat heen met deze wereld?’

De ober klakte met zijn tong.

Jasper grijnsde naar Call, duidelijk genietend van de situatie. ‘Hij ziet er wel een beetje haveloos uit,’ ging hij verder. ‘Misschien moeten we hem wat gefrituurde garnaaltjes en punch geven voordat we hem wegsturen.’

‘Dat zou heel vriendelijk zijn,’ zei de ober, en Call stond op het punt om iets te doen – waarschijnlijk ontploffen – toen hij plotseling een stem zijn naam hoorde roepen.

‘Call, Call, Call!’ Het was Tamara, die zich tussen de mensen door wrong. Ze droeg een gebloemde zijden jurk, maar als ze ook een hoed met linten had gedragen was die intussen afgevallen. Haar haar was niet zoals anders gevlochten, maar viel in losse krullen over haar rug. Ze wierp zich op Call en omhelsde hem stevig.

Ze rook lekker. Naar honingzeep.

‘Tamara,’ probeerde Call te zeggen, maar doordat ze hem bijna fijnkneep, klonk het eerder als ‘hmpfff’. Onhandig klopte hij op haar rug.

Brutus was kennelijk ook blij om Tamara te zien, want hij danste om hen heen.

Toen Tamara Call losliet, staarde de ober hen met open mond aan. Jasper leek verstijfd en hij had een ijzige uitdrukking op zijn gezicht.

‘Jasper, je bent een ellendeling,’ zei Tamara, alsof het een vaststaand feit was. ‘Bates, Call is een heel goede vriend van me. Hij is beslist uitgenodigd voor dit feest.’

Jasper draaide zich om en beende weg. Call wilde hem al een belediging achternaroepen, maar toen begon Brutus te blaffen. De wolf schoot naar voren, zo snel dat Call hem niet meer kon grijpen. Call hoorde de andere gasten naar adem happen en gilletjes slaken terwijl ze voor de rennende wolf achteruitdeinsden. Toen riep iemand: ‘Brutus!’, en tussen alle mensen door kon Call nog net zien dat Brutus op zijn achterpoten stond en met zijn voorpoten tegen Aarons borst leunde. Grijnzend woelde Aaron door Brutus’ vacht.

De onrust onder de gasten nam toe; mensen praatten geschrokken door elkaar heen en sommigen schreeuwden bijna.

‘O nee…’ Tamara beet op haar lip.

‘Wat is er?’ Call deed al een stap naar voren om naar Aaron toe te lopen.

Tamara pakte hem bij zijn pols. ‘Brutus is een door chaos bezeten wolf, Call, en hij springt tegen hun Makar op. Kom gauw!’ Ze trok hem mee.

Het bleek een stuk gemakkelijker om door de menigte heen te komen met Tamara als een sleepboot voor hem. Gasten schreeuwden en renden weg. Tamara en Call bereikten Aaron op hetzelfde moment als twee elegant geklede volwassenen: een knappe man in een ijswit pak, en een prachtige, streng uitziende vrouw met lang donker haar versierd met bloemen. Haar schoenen waren ongetwijfeld gemaakt door een metaalmagiër: ze leken gegoten uit zilver en klonken als belletjes wanneer ze liep. Call durfde er niet over na te denken hoeveel ze kostten.

‘Af!’ snauwde de man tegen Brutus, wat eigenlijk best dapper was, bedacht Call, hoewel het enige gevaar dat Aaron liep, was dat hij doodgelikt werd.

‘Pap, mam,’ wist Tamara buiten adem uit te brengen. ‘Herinneren jullie je nog dat ik jullie over Brutus vertelde? Hij is lief. Hij doet niets. Hij is, zeg maar… onze mascotte.’

Haar vader keek haar aan alsof ze hem zoiets nooit had verteld, maar haar interruptie gaf Aaron de gelegenheid om te hurken en Brutus’ halsband te pakken. Hij begroef zijn vingers in de wolvenvacht en aaide over Brutus’ oren. De wolf liet van plezier zijn tong uit zijn bek hangen.

‘Het is ongelooflijk hoe hij op jou reageert, Aaron. Hij wordt bijna tam.’ Tamara’s moeder keek Aaron stralend aan.

De rest van het gezelschap riep intussen ‘o’ en ‘ah’ en klapte zelfs, alsof Aaron een wonder had verricht. Alsof het feit dat Brutus zich normaal gedroeg een teken was dat hun Makar over de legers van Chaoten zou triomferen.

Call, die achter Tamara stond, voelde zich onzichtbaar en ergerde zich vreselijk. Niemand trok zich er iets van aan dat Brutus zíjn wolf was en dat hij de hele zomer supertam was geweest voor hém. Niemand trok zich er iets van aan dat hij en Brutus de afgelopen twee maanden elke vrijdag naar het park waren gegaan om te frisbeeën, tot die keer dat Brutus de frisbee per ongeluk kapotbeet. Of dat Brutus op een dag heel voorzichtig aan het ijsje van een meisje had gelikt in plaats van haar hele hand eraf te bijten, zoals hij zou hebben gedaan als Call hem dat niet verboden had. Dat had hem dus echt vette punten opgeleverd, want een Gemene Slechterik zou zoiets nooit doen.

Geen mens kon dat allemaal iets schelen, tenzij Aaron er iets mee te maken had. De perfecte Aaron, in een nog smettelozer pak dan dat van Jasper en met een nieuw, belachelijk kapsel dat zo geknipt was dat het haar voortdurend in zijn ogen viel. Tevreden constateerde Call dat er vieze pootafdrukken zaten bij een van de zakken van het deftige jasje.

Call wist dat hij zich eigenlijk niet zo hoorde te voelen. Aaron was zijn vriend. Aaron had geen familie, zelfs geen vader die hem probeerde te vermoorden. Het was mooi dat mensen Aaron aardig vonden. Het betekende dat Brutus op het feest mocht blijven en dat Call waarschijnlijk zonder problemen dertig dollar van iemand kon lenen.

Dus toen Aaron met een stralend gezicht naar Call grijnsde, dwong Call zichzelf om terug te glimlachen.

‘Waarom regel jij niet wat feestkleren voor je vriend?’ zei Tamara’s moeder tegen haar dochter. Ze knikte vrolijk naar Call. ‘En Stebbins, betaal alsjeblieft de taxi waarmee hij gekomen is. Die staat nu al eeuwen met draaiende motor op de oprit.’ Ze glimlachte naar Call.

Hij wist niet goed wat hij van haar moest denken. Ze leek vriendelijk en warm, maar Call had het gevoel dat haar vriendelijkheid niet helemaal oprecht was.

‘Maar kom snel terug,’ vervolgde Tamara’s moeder. ‘De toververtoning begint zo.’

Aaron joeg Brutus alvast naar het huis. ‘Call kan wel wat van mijn kleren lenen.’

‘Ja, en vertel ons nu maar eens wat er gebeurd is,’ zei Tamara, die hun voorging. ‘Niet dat we niet blij zijn om je te zien, maar wat doe je hier eigenlijk? Waarom heb je niet gebeld om te zeggen dat je kwam?’

‘Is het vanwege je vader?’ Aaron keek hem vol medeleven aan.

‘Ja,’ zei Call langzaam.

Ze liepen door de enorme glazen deuren de met marmer betegelde hal in, vol prachtige kleden in de mooiste kleuren. Terwijl ze een belachelijke, maar geweldige trap met een sierlijke ijzeren balustrade op liepen, hing Call een verhaal op over Alastair, en dat zijn vader hem had verboden om naar het Magisterium terug te gaan. Dat deel was trouwens gewoon min of meer waar; Tamara en Aaron wisten dat Alastair het hele idee dat Call naar de toverschool ging maar niets vond. Het was niet al te moeilijk om daarop voort te borduren, zodat het de reden werd dat ze een enorme ruzie hadden gehad, en zelfs de reden dat Call bang was geweest dat zijn vader hem in de kelder zou opsluiten en gevangenhouden. Om nog wat extra medelijden op te wekken voegde hij eraan toe dat Alastair een hekel aan Brutus had en hem heel gemeen behandelde.

Tegen de tijd dat hij klaar was, had Call zichzelf er bijna van overtuigd dat het allemaal waar was. Het leek in elk geval een stuk geloofwaardiger dan de waarheid.

Tamara en Aaron maakten de juiste meevoelende geluidjes en stelden tientallen vragen, waardoor hij bijna opgelucht was toen Tamara vertrok, zodat hij zich kon omkleden. Brutus nam ze mee. Call liep achter Aaron aan de kamer in waarin Aaron logeerde en liet zich op het gigantische tweepersoonsbed in het midden vallen. Overal aan de muren hingen duur uitziende antieke voorwerpen, waarvan Call vermoedde dat Alastair er een moord voor zou plegen om ze te pakken te krijgen: grote gegraveerde metalen platen, tegels met geometrische patronen en ingelijste stukjes gekleurde zijde en metaal. Er waren enorme ramen, waardoor je uitkeek over het gazon beneden. Boven het bed hing een kroonluchter met blauwe kristallen in de vorm van klokjes.

‘Wat een huis, hè?’ zei Aaron, die duidelijk ook nog altijd onder de indruk was. Hij liep naar een imposante houten kledingkast in de hoek en trok hem open. Hij haalde er een broek, jasje en overhemd uit, allemaal wit, en bracht de kleren naar Call. ‘Wat?’ vroeg hij een beetje ongemakkelijk toen Call geen aanstalten maakte om de spullen aan te pakken.

Call realiseerde zich dat hij zijn vriend aanstaarde. ‘Je hebt nooit gezegd dat je bij Tamara logeerde,’ merkte hij op.

Aaron haalde zijn schouders op. ‘Nou ja, het is ook raar.’

‘Dat betekent nog niet dat je het geheim moet houden!’

‘Het was ook niet geheim,’ zei Aaron verhit. ‘Er deed zich gewoon nooit een gelegenheid voor om het je te vertellen.’

‘Je ziet er niet eens uit als jezelf.’

‘Hoe bedoel je?’ Aaron klonk verrast, maar Call begreep niet goed waarom.

Call had hem nog nooit in zulke nette kleren gezien, zelfs niet toen hij ten overstaan van het hele Magisterium en de Vergadering tot de nieuwe Makar was uitgeroepen. Zijn nieuwe schoenen kostten waarschijnlijk honderden dollars. Hij zag er gezond uit en had een kleurtje. Hij rook naar aftershave, terwijl hij zich nog niet eens hoefde te scheren. Waarschijnlijk had hij de hele zomer met Tamara buiten rondgerend en uitgebalanceerde maaltijden gegeten. Geen diepvriespizza’s voor de Makar.

‘Bedoel je de kleren?’ Aaron plukte er een beetje gegeneerd aan. ‘Tamara’s ouders stonden erop dat ik ze aannam. En het voelde zo raar om hier rond te lopen in spijkerbroek en T-shirt terwijl alle anderen eruitzien alsof ze…’

‘Stinkend rijk zijn?’ vulde Call aan. ‘Nou ja, in elk geval kwam jij hier niet aan in je pyjama.’

Aaron grijnsde. ‘Jij weet altijd meteen lekker op te vallen.’

Call vermoedde dat Aaron dacht aan de eerste keer dat ze elkaar hadden ontmoet, toen Call tijdens de IJzerproef een pen liet ontploffen.

Call pakte de nieuwe kleren aan en liep de badkamer in om zich om te kleden. Zoals hij al had verwacht, waren de kleren te groot. Aaron had veel meer spieren dan hij. Hij besloot de mouwen van het jasje zo ongeveer tot aan zijn ellebogen op te rollen, en haalde daarna zijn natte vingers door zijn haar totdat het niet langer in idiote pieken omhoogstond.

Toen hij weer in de slaapkamer kwam, stond Aaron bij het raam. Hij keek uit over het gazon, waar in het midden van het gras een grote fontein was. Er had zich een aantal kinderen omheen verzameld, die handenvol van iets in het water gooiden waardoor het de prachtigste kleuren kreeg.

‘Dus het bevalt je hier wel?’ Call deed zijn best om niet jaloers te klinken. Het was niet Aarons schuld dat hij de Makar was. Niets van dit alles was Aarons schuld.

Aaron streek zijn blonde haar uit zijn gezicht. De zwarte steen in de band om zijn pols glinsterde: de steen die betekende dat Aaron chaosmagie beheerste. ‘Ik weet dat ik hier niet zou zijn als ik niet de Makar was,’ zei hij, bijna alsof hij wist wat Call zojuist had gedacht. ‘Tamara’s ouders zijn aardig. Heel aardig. Maar ik weet dat het echt niet zo zou zijn als ik alleen maar Aaron Stewart was, afkomstig uit een pleeggezin. Politiek gezien is het gunstig voor hen om vrienden te zijn met de Makar. Zelfs al is hij nog maar dertien. Ze hebben gezegd dat ik mag blijven zolang ik wil.’

Call voelde de afgunst langzaam wegsijpelen. Hij vroeg zich af hoelang Aaron erop had gewacht om dat te horen: dat hij ergens mocht blijven zolang hij wilde. Hij vermoedde een heel lange tijd. ‘Tamara is je vriend. En niet vanwege politiek of wat je bent. Ze was al bevriend met je voordat wie dan ook wist dat je de Makar was.’

Aaron glimlachte even. ‘En jij ook.’

‘Ik vond je wel oké,’ gaf Call toe.

Aaron glimlachte opnieuw. ‘Weet je, op school betekende het natuurlijk ook iets om de Makar te zijn, maar deze zomer is alles anders. Het is een en al kunstjes vertonen en feestjes bezoeken, net zoals vandaag. Ik word voorgesteld aan allerlei mensen, en iedereen die me ontmoet, is reuze onder de indruk en behandelt me alsof ik heel speciaal ben. Het is… leuk.’ Hij slikte. ‘Ik weet wel dat ik helemaal geen Makar wilde zijn toen ik het net had ontdekt, maar nu voelt het alsof mijn leven misschien wel geweldig zou kunnen zijn. Ik bedoel, op de Vijand na, natuurlijk. Is het slecht dat ik me zo voel?’ Hij keek Call onderzoekend aan. ‘Ik kan het niemand vragen, behalve jou. Niemand anders zou me een eerlijk antwoord geven.’

En in één klap was alle afgunst verdwenen. Call herinnerde zich hoe Aaron in hun kamer op school op de bank had gezeten, zijn gezicht nog altijd spierwit en geschokt nadat hij voor het hele Magisterium het podium op was gesleept, waar de meesters verkondigden dat hij hun grote hoop was en hen allemaal zou aanvoeren in hun strijd tegen de Vijand.

Er bestond inderdaad een vijand, wist Call nu. Alleen was dat iemand anders dan iedereen dacht. En er waren mensen die Aaron dood wilden hebben. Zij zouden niet stoppen, tenzij de Vijand zei dat ze moesten stoppen…

Dus als Call inderdaad de vijand was, dan was Aaron veilig, toch? Als meester Joseph Call nodig had om een aanval op touw te zetten, had meester Joseph vette pech. Call zou zijn vrienden nooit iets aandoen. Want hij hád tenminste vrienden. En dat was bij een Gemene Slechterik wel anders, toch?

Plotseling dacht hij aan zijn vader, bewusteloos in elkaar gezakt op de vloer. Hij had ook gedacht dat hij zijn vader nooit kwaad zou kunnen doen.

‘Het is niet slecht om het leuk te vinden dat je de Makar bent,’ zei Call uiteindelijk. ‘En je moet ervan genieten. Zolang je maar niet vergeet dat “op de Vijand na” geen kattenpis is.’

‘Ik weet het,’ zei Aaron zacht.

‘En zolang je maar niet verwaand wordt. Al hoef je je daar geen zorgen over te maken, want je hebt mij en Tamara om je eraan te herinneren dat je nog altijd dezelfde sukkel bent als vroeger.’

Aaron grijnsde scheef. ‘Dank je wel.’

Call wist niet zeker of Aaron het sarcastisch bedoelde of heel serieus. Hij deed juist zijn mond open om ernaar te vragen toen Tamara de deur opentrok en hen boos aankeek. ‘Zijn jullie eindelijk klaar? Serieus, Call, hoeveel tijd heb je nodig om je aan te kleden?’

‘We zijn klaar,’ zei Aaron terwijl hij bij het raam vandaan liep.

Buiten zag Call de magie over het gazon fonkelen.

HOOFDSTUK VIER

Call snapte wel waarom buurkinderen stiekem bij het feest binnen wilden sluipen. Toen hij met Aaron, Tamara en een keurig geborstelde Brutus, aangelijnd aan een nieuwe hondenriem, door de openslaande deuren de tuin in liep, zag hij voor het eerst hoe enorm het evenement was, en hij stond versteld.

Gedekte tafels stonden vol schalen met eten: piepkleine kippenworstjes in bladerdeeg, stukjes fruit in de vorm van manen, sterren en zonnen, salades van groene kruiden en ingemaakte tomaten, blokjes smeuïge kaas en crackers, gefrituurde garnaaltjes op prikkertjes, gegrilde sint-jakobsschelpen en plakken tonijn, een soort gelatinepuddinkjes met stukjes vlees erin en schalen met ijs waarin blikjes met kleine zwarte bolletjes werden gekoeld, waarvan Call vermoedde dat het kaviaar was.

Levensgrote ijsbeelden van manticores, een soort gevleugelde leeuwen, klapperden met hun kristallen vlerken, waardoor er een koel briesje door de tuin woei, ijskikkers sprongen van tafel naar tafel, en piratenschepen van ijs dreven door de lucht tot ze vastliepen op ijsrotsen. Op een tafel in het midden stond een ijsfontein waaruit rode punch stroomde in plaats van water. Vier pauwen van ijs zaten op de rand van de fontein en gebruikten hun glinsterende klauwen om voor passerende gasten wat van het drankje in bekertjes van ijs te scheppen.

Naast het banket stond een hele rij in prachtige vormen gesnoeide struiken: bloemen, symbolen, patronen en letters. Rond de stammen waren kleurige bloemen gewikkeld. Het prachtigst van alles was echter een prieeltje waaruit een waterval van vloeibaar vuur stroomde. Vlammend en glinsterend vloeide het over het gras, waar meisjes in feestjurken blootsvoets heen en weer renden en hun handen in de vonken staken zonder zich te branden. Om extra duidelijk te maken hoe ongevaarlijk het was, hing in de lucht boven de waterval een bordje waarop stond: KINDEREN, SPEEL ALSJEBLIEFT MET HET VUUR.

Eigenlijk wilde Call ook door de vonken rennen, maar hij wist niet zeker of dat wel mocht. Misschien was het alleen voor kleine kinderen. Brutus zocht snuffelend in het gras naar gemorst eten. Tamara had een roze strik om zijn nek gebonden. Call vroeg zich af of Brutus zich beledigd voelde, maar het leek er niet op.

‘Ga je de hele zomer al naar dit soort feesten?’ vroeg Call aan Aaron.

Aaron leek zich niet erg op zijn gemak te voelen. ‘Min of meer wel, ja.’

‘Ik ga m’n hele léven al naar zulke feesten,’ zei Tamara terwijl ze hen meetrok. ‘Het zijn maar feestjes. Daar raak je snel op uitgekeken. Kom nou mee, de toververtoning is best cool. Die wil je echt niet missen.’

Langs de gesnoeide struiken en de vuurwaterval, langs de tafels en de groepjes feestgangers liepen ze naar een groot grasveld, waar een kleine groep mensen zich had verzameld. Call zag meteen dat het magiërs waren, niet alleen aan de subtiele armbanden die om hun polsen schitterden, maar ook aan hun zelfverzekerde, krachtige uitstraling.

‘Wat gaat er gebeuren?’ vroeg Call.

Tamara grijnsde. ‘De magiërs gaan opscheppen.’

Alsof hij haar had gehoord, stak een van de tovenaars, een gedrongen man met een lichtbruine huid, zijn hand omhoog. Rond het groepje magiërs werd het steeds drukker, omdat meneer en mevrouw Rajavi ook de rest van de feestgangers hierheen riepen.

‘Dat is meester Cameron,’ fluisterde Tamara met een knikje naar de magiër, wiens hand intussen begon te gloeien. ‘Hij geeft les aan het Collegium. Hij kent de beste trucs met…’

Plotseling leek er een golf uit de hand van de magiër op te rijzen. Het was alsof het gras veranderd was in de zee en hij een enorme vloedgolf liet ontstaan. De golf groeide en groeide, totdat hij boven iedereen uittorende en een schaduw over alle aanwezigen wierp. De golf was groot genoeg om het hele huis te verwoesten en de tuin eromheen te laten overstromen. Call hield zijn adem in.

Het rook opeens zout, naar de zee. In de golf zag hij dingen bewegen. Zeealen en happende haaien. Zoute druppels spatten in Calls gezicht toen al het water omlaagstortte… en verdween.

Iedereen klapte. En dat zou Call ook hebben gedaan als hij Brutus’ riem niet in zijn hand had gehad. Brutus stak jankend zijn snuit in zijn vacht. Hij had een hekel aan nattigheid.

‘… water,’ maakte Tamara lachend haar zin af. ‘Hij kwam een keer bij ons langs toen het heel heet was, en toen maakte hij een enorme sproeier naast het zwembad. We renden allemaal door het water, zelfs Kimiya.’

‘Hoe bedoel je, zelfs Kimiya?’ klonk een plagerige stem. ‘Ik hou net zoveel van water als ieder ander!’ Tamara’s oudere zus, gekleed in een zilverkleurige jurk en sandalen, was achter hen komen staan.

Ze stond hand in hand met Alex Strike, die binnenkort aan zijn vierde jaar bij het Magisterium begon en regelmatig meester Rufus assisteerde. Hij was nogal nonchalant gekleed in spijkerbroek en T-shirt, en om zijn pols zat een bronzen armband; kennelijk had hij zijn zilveren exemplaar nog niet ontvangen. Hij grijnsde naar Call. ‘Hé, snotaap.’

Call glimlachte een beetje ongemakkelijk. Alex was altijd aardig tegen hem geweest, maar tot nu toe had hij niet geweten dat hij de vriend was van Tamara’s oudere zus. Kimiya was heel knap en populair, en als Call bij haar in de buurt was, was hij altijd bang dat hij elk moment zou struikelen of zichzelf in de fik zou zetten. Het was natuurlijk logisch dat twee zulke populaire mensen iets met elkaar hadden, maar daardoor werd hij zich pijnlijk bewust van allerlei dingen: zijn manke been, zijn warrige haar, het feit dat hij hier in van Aaron geleende kleren stond.

Meester Cameron maakte met een sierlijk gebaar een eind aan zijn show: glinsterende druppeltjes spatten in de richting van de gasten. Iedereen gilde, in de verwachting nat te zullen worden, maar ongeveer een meter boven de hoofden van de gasten verdampte het water en veranderde in gekleurde mistslierten.

Meneer en mevrouw Rajavi voerden het applaus aan toen er een volgende magiër naar voren stapte. Deze keer was het een lange vrouw met prachtig zilvergrijs haar. Call herkende haar als de vrouw die zo hooghartig langs hem was gelopen op het bordes bij de voordeur.

‘Anastasia Tarquin,’ fluisterde Tamara. ‘Zij is Alex’ stiefmoeder.’

‘Inderdaad,’ bevestigde Alex. Hij bekeek haar met een neutrale uitdrukking op zijn gezicht.

Call vroeg zich af of hij haar aardig vond. Toen Call jonger was, had hij gehoopt dat zijn vader opnieuw zou trouwen, zodat hij voortaan een stiefmoeder zou hebben. Dat leek hem beter dan helemaal geen moeder. Pas toen hij ouder werd, vroeg hij zich weleens af wat er gebeurd zou zijn als zijn vader getrouwd was met iemand die hij niet mocht.

Anastasia Tarquin stak gebiedend beide handen omhoog, met in elk ervan een aantal metalen staafjes. Toen ze de stokjes losliet, gingen ze keurig voor haar in de lucht hangen. Ze knipte met haar vingers en een ervan begon te trillen, waardoor er een perfecte muzieknoot klonk. Call sprong verrast op.

Alex keek naar hem. ‘Cool, hè? Als je metaal beheerst, kun je het laten trillen met elke frequentie die je maar wilt.’

De andere metalen staafjes trilden nu ook, als gitaarsnaren die werden aangeslagen, en lieten samen prachtige muziek klinken. Call hield van muziek, maar hij had er eigenlijk nooit bij stilgestaan dat je alchemistische tovenarij niet alleen kon gebruiken om dingen te bouwen of jezelf te beschermen, of om ermee te vechten en oorlog te voeren, maar ook om kunst mee te maken. De muziek was als regen die door de vochtige lucht heen brak. Het deed hem denken aan watervallen, aan sneeuw en aan ijsschotsen, ver weg op de oceaan.

Toen de laatste klanken van de muziek wegstierven, vielen de metalen staafjes op de grond, waar ze als regenwater wegzonken in de modder. Mevrouw Tarquin maakte een buiging en stapte onder groot applaus terug het publiek in. Terwijl ze wegliep, knipoogde ze in Alex’ richting. Misschien konden ze het dus toch goed met elkaar vinden.

‘En wil misschien nu,’ zei meneer Rajavi, ‘onze eigen Makar, Aaron Stewart, ons een plezier doen met een demonstratie van chaosmagie?’

Terwijl iedereen enthousiast applaudisseerde, voelde Call Aaron naast zich verstijven. Tamara draaide zich om en klopte Aaron op zijn schouder. Heel even keek Aaron haar aan, bijtend op zijn lip, maar toen rechtte hij zijn rug en liep naar het midden van de kring van magiërs.

Tussen al die volwassenen leek hij heel klein.

Kunstjes vertonen en feestjes bezoeken. Dat had Aaron tegen hem gezegd, maar Call had niet begrepen dat hij echte toverkunsten bedoelde. Call vroeg zich af wat een chaosmagiër voor mooie of artistieke kunstjes zou kunnen doen. Hij herinnerde zich de rollende, allesverslindende duisternis waarin de door chaos bezeten wolven waren verdwenen, herinnerde zich het chaoswezen met de vele vochtige muilen. Er ging een huivering door hem heen, half veroorzaakt door angst, maar ook half door opwinding.

Aaron hief zijn handen op en spreidde zijn vingers. Duisternis rolde naar hem toe.

Langzaam werd het stil op het feest, terwijl er nog meer mensen om hen heen dromden en naar de Makar en de groeiende schaduwen rondom hem staarden. Chaosmagie kwam voort uit de leegte, uit het niets. Het was schepping en vernietiging ineen, en Aaron beheerste het.

Heel even was Call een beetje bang voor hem.

De schaduwen verdichtten zich tot twee elementwezens. Het waren dunne, gestroomlijnde schepsels, die wel wat leken op van duisternis gemaakte windhonden. Ze waren kleiner dan het wezen in meester Josephs hoofdkwartier, maar ook in hun ogen schitterde de waanzin van de leegte.

Uit het publiek stegen geschrokken kreetjes op. Tamara greep Calls arm vast.

En Call? Call staarde. Dit leek hem toch echt geen kunstje. Die wezens zagen er gevaarlijk uit. Ze keken naar de menigte alsof ze niets liever wilden dan alle toeschouwers verslinden, om vervolgens de mensen die verderop bij het eten stonden als toetje te verorberen.

Kronkelend begonnen ze over het gras te bewegen.

Oké, Aaron, dacht Call. Stuur ze weg. Onttover ze maar weer. Doe iets.

Aaron stak een hand omhoog. Spiralen van duisternis kronkelden vanuit zijn vingers omhoog. Op zijn voorhoofd stonden rimpels van concentratie. Hij strekte zijn arm uit…

Opeens begon Brutus wild te blaffen, waardoor zowel Call als Aaron opschrok. Call zag het moment waarop Aarons aandacht verslapte en de schaduwen uit zijn vingers glipten.

Wat hij ook van plan was geweest, het gebeurde niet. In plaats daarvan sprong een van de chaoswezens op Tamara’s moeder af. Haar ogen werden groot en haar mond viel open van verbazing en angst. Haar hand schoot uit, en in het midden van haar handpalm ontstond een vuurbol.

Aaron liet zich op zijn knieën vallen en stak beide handen voor zich uit. Duisternis schoot uit zijn vingers en omringde het elementwezen. Het schepsel loste op, tegelijk met zijn tweelingbroer. De chaoswezens waren verdwenen, als schaduwen die wegsmolten in het zonlicht. Plotseling werd Call zich er weer van bewust dat het een zomerse dag was, een zomerse dag op een deftig tuinfeest. Hij twijfelde opeens of er ooit werkelijk gevaar had gedreigd.

Iedereen begon te lachen en te klappen. Zelfs mevrouw Rajavi leek verrukt.

Aaron hijgde. Zijn gezicht zag bleek, met alleen kleine blosjes op zijn wangen, alsof hij ziek was. Hij zag er niet uit als iemand die zojuist een trucje had laten zien. Hij zag eruit als iemand die er bijna voor had gezorgd dat de moeder van zijn vriend werd opgegeten.

Call draaide zich om naar Tamara. ‘Wat was dat?’

Haar ogen schitterden. ‘Wat bedoel je? Hij deed het geweldig!’

‘Hij had wel dood kunnen zijn!’ siste Call. Hij hield nog net binnen dat ook haar moeder net zo goed dood had kunnen zijn.

Aaron stond alweer overeind en drong tussen de mensen door hun kant op. Erg snel schoot hij niet op, aangezien iedereen hem wilde aanraken, feliciteren of op zijn rug kloppen.

Tamara keek hem spottend aan. ‘Het was gewoon een trucje, Call. Alle andere magiërs stonden ernaast. Zij zouden heus wel hebben ingegrepen als er iets misliep.’

Call proefde de woede achter in zijn keel. Net als Tamara wist hij dat magiërs niet onfeilbaar waren. Ze grepen niet altijd op tijd in om dingen te voorkomen. Niemand had ingegrepen toen Constantine Madden zo ver ging met zijn chaosmagie dat zijn broer erdoor stierf en het Magisterium bijna vernietigd werd. Zelf was hij ernstig gewond geraakt. Hij had er zoveel littekens aan overgehouden dat hij voortaan een zilveren masker droeg om zijn gezicht te verbergen.

Hij moest een hekel aan zijn nieuwe uiterlijk hebben gehad.

Call voelde voorzichtig aan de ongehavende huid van zijn eigen gezicht, juist op het moment dat Aaron eindelijk bij hen was, verhit en met een wilde blik in zijn ogen. ‘Kunnen we ergens gaan zitten?’ zei hij zo zacht dat behalve zij tweeen niemand het hoorde. ‘Ik moet even op adem komen.’

‘Natuurlijk.’ Call wist zichzelf een stukje voor Aaron te manoeuvreren en boog naar Brutus toe. ‘Trek me mee naar de fontein,’ fluisterde hij tegen de wolf, en meteen trok Brutus hem naar voren.

De menigte week snel uiteen om Brutus te laten passeren, en Call, Tamara en Aaron liepen gauw achter hem aan. Call merkte nog dat Alex hen vol medeleven nakeek, hoewel Kimiya met haar aandacht alweer bij de kunsten van de volgende magiër was.

Gekleurde vonken schoten achter hen de lucht in terwijl ze om een struik in de vorm van een schild heen liepen en een fontein ontdekten. Deze was rond, gemaakt van gele stenen, en zag er zo oud uit dat Call vermoedde dat hij ergens anders vandaan hierheen was gebracht.

Aaron ging op de rand zitten en haalde zijn handen door zijn golvende blonde haar. ‘Ik haat dit kapsel,’ verzuchtte hij.

‘Het ziet er prima uit,’ merkte Call op.

‘Dat vind je helemaal niet,’ zei Aaron.

‘Niet echt, nee.’ Call glimlachte bemoedigend naar Aaron – dat hoopte hij tenminste.

Aaron keek nogal bezorgd, dus misschien was het niet bemoedigend genoeg.

‘Alles goed met je?’

Aaron haalde diep adem. ‘Ik…’

‘Heb je het gehoord?’ Door de bladeren zweefde de stem van een volwassene naar hen toe. Het was een lage, diepe stem, die Call al eens eerder had gehoord. ‘Er is afgelopen week in het Collegium ingebroken. Iemand heeft geprobeerd de Alkahest te stelen.’

Call en Aaron staarden elkaar aan en keken vervolgens naar Tamara, die doodstil was geworden. Ze hield een vinger tegen haar lippen.

‘Iemand?’ antwoordde een lichte, vrouwelijke stem. ‘Je bedoelt de handlangers van de Vijand zeker. Wie anders? Hij wil opnieuw een oorlog ontketenen.’

‘Een kapotte Alkahest gaat hem echt niet redden zodra onze Makar eenmaal getraind en klaar is,’ kwam het antwoord.

‘Maar als het hem lukt het ding te repareren, kan de tragedie van Verity Torres zich weleens herhalen,’ waarschuwde een derde stem. Dit was weer een man, die nogal zenuwachtig klonk. ‘Onze Makar is jong, net zoals zij was. We hebben tijd nodig. De Alkahest is veel te machtig om een poging tot diefstal ervan zo luchtig op te nemen.’

‘Ze brengen hem over naar een plek die beter te beveiligen is.’ De vrouwenstem weer. ‘Het was dwaasheid om dat ding gewoon tentoon te stellen.’

‘Totdat we zeker weten dat de Alkahest veilig is, is de bescherming van onze Makar onze hoogste prioriteit,’ zei de eerste spreker.

Op zijn plek op de rand was Aaron doodstil geworden. Het borrelende water van de fontein leek opeens vreselijk luid te klinken.

‘Ik dacht dat het ons juist moest beschermen dat we een Makar hebben,’ zei de zenuwachtige stem. ‘Als wij druk bezig zijn hem te beschermen, wie beschermt ons dan?’

Call stond op, want opeens bedacht hij dat een van de magiërs elk moment iets vreselijks over Aaron kon zeggen. Iets veel ergers dan alleen wat speculatie over plannen van de Vijand om hem te doden.

Het liefst zou Call Aaron vertellen dat hij zeker wist dat de Vijand des Doods niet had geprobeerd de Alkahest – wat dat dan ook was – te stelen. En ook dat hij niets ergers van plan was dan wraak nemen op Jasper.

Natuurlijk had Call geen idee wat meester Joseph van plan was. De handlangers van de Vijand des Doods konden dus wel achter de poging tot diefstal zitten, wat minder geruststellend was. Meester Joseph had al meer dan genoeg macht. Hij had het dertien jaar zonder Constantine Madden weten te redden, hoe hard hij ook beweerde dat hij Call nodig had.

‘Kom,’ zei Tamara luid terwijl ze Aaron bij zijn arm pakte en overeind trok. Waarschijnlijk had ze net zoiets gedacht als Call. ‘Ik verga van de honger. Laten we iets te eten halen.’

‘Goed,’ zei Aaron, hoewel Call wel kon merken dat hij niet erg enthousiast was. Toch volgde hij Call en Tamara naar de tafels met eten en hij keek toe terwijl Call een paar borden vol schepte met garnalen, sint-jakobsschelpen, worstjes en kaas.

Voortdurend kwamen er mensen naar Aaron toe om hem te feliciteren met zijn beheersing van de chaoswezens, hem uit te nodigen voor allerlei dingen of hem verhalen te vertellen over hun eigen rol in de afgelopen oorlog. Aaron was beleefd en knikte zelfs bij de saaiste anekdotes driftig mee.

Call maakte voor Tamara een bordje met kaas en fruit, vooral omdat hij bijna zeker wist dat Gemene Slechteriken geen bordjes kaas voor anderen klaarmaakten. Gemene Slechteriken kon het niets schelen of hun vrienden trek hadden.

Tamara pakte het bord aan, haalde haar schouders op en at een gedroogde abrikoos. ‘Dit is zó saai,’ fluisterde ze. ‘Niet te geloven dat Aaron nog niet is doodgegaan van verveling.’

‘We moeten iets doen,’ zei Call terwijl hij een gefrituurde garnaal omhooggooide en met zijn mond opving. ‘Mensen als Aaron doen heel lief en aardig, totdat ze plotseling tot uitbarsting komen en een of andere irritante ouwe vent naar de leegte verbannen.’

‘Dat is niet waar,’ zei Tamara met een diepe zucht. ‘Dat zou jij misschien doen, maar Aaron niet.’

‘O nee?’ Call trok zijn wenkbrauwen op. ‘Kijk maar eens goed naar zijn gezicht en zeg het dan nog eens.’

Tamara keek een tijdje naar Aaron. Die was deze keer gevangen door een magere oude magiër in een roze pak en keek nogal wazig voor zich uit.

‘Oké dan. Ik weet wat we kunnen doen.’ Ze zette het bordje dat Call voor haar klaargemaakt had neer en pakte Aaron bij zijn mouw.

Die keek haar verrast aan en haalde hulpeloos zijn schouders op in de richting van de oude man toen ze hem bij hem wegsleepte en meetrok naar het huis.

Call liet zijn halfleeggegeten bordje op een stenen muurtje staan en rende achter hen aan. Tamara grijnsde stralend naar hem terwijl ze Aaron mee naar binnen trokken. Brutus drentelde achter hen aan.

‘Waar gaan we naartoe?’ vroeg Aaron.

‘Kom maar mee.’ Tamara ging hun voor het huis door, naar een bibliotheek vol prachtige gebonden boeken.

Door de gekleurde glas-in-loodraampjes schenen fonkelende stralen licht naar binnen, en op de vloer lagen donkerrode kleden. Tamara liep de kamer door naar een enorme haard, met aan weerszijden een stenen urn gemaakt van veelkleurig agaat. Op beide urnen stond een woord gegraveerd.

Tamara pakte de linkerurn en draaide hem een stukje, zodat het woord goed te zien was. PRIMA. Ze liep naar de tweede en keerde ook die om: MATERIA.

Prima materia, wist Call, was een alchemistische term. Het betekende de allereerste stof waaruit de wereld bestond, het spul waar alles wat geen chaos was – aarde, lucht, vuur, water, metaal en zielen – uit voortkwam.

Er klonk een klikje en toen zwaaide er een stuk van de muur open, waarachter een goed verlichte stenen gang zichtbaar werd.

‘Wauw,’ zei Call.

Hij wist niet goed waar hij verwacht had dat Tamara hen heen zou brengen – naar haar kamer misschien, of een stil hoekje van het huis. Hij had in elk geval geen geheime deur verwacht.

‘Wanneer had je me dit willen vertellen?’ Aaron draaide zich om naar Tamara. ‘Ik woon hier al een maand!’

Tamara leek het geweldig te vinden dat ze het geheim zo lang voor hem had kunnen bewaren. ‘Ik mag het eigenlijk aan niemand laten zien. Je hebt geluk dat ik het toch doe, Makar.’

Aaron stak zijn tong naar haar uit.

Tamara lachte. Toen dook ze de gang in en pakte een fakkel die aan de muur hing. Die gloeide met een helder goudgroen licht en rook een beetje naar zwavel. Ze liep verder de gang in, maar stopte toen ze in de gaten kreeg dat de jongens niet achter haar aan liepen. Met dansende krullen draaide ze zich naar hen om en knipte met haar vingers. ‘Kom dan. Schiet een beetje op, slome duikelaars.’

Ze keken elkaar aan, haalden hun schouders op en liepen achter haar aan.

Terwijl ze verder slopen, met Brutus hijgend achter hen aan, drong tot Call door waarom de gangetjes zo smal waren: ze liepen door het hele huis als aderen naast botten, zodat mensen in allerlei vertrekken bespioneerd konden worden. Op regelmatige afstanden van elkaar zaten er schuifluikjes die toegang gaven tot een soort luchtschachten, afgesloten met roosters van sierlijk ijzerwerk.

Toen Call er een opende, keek hij zo omlaag de keuken in, waar het personeel kannen met rozenwaterlimonade vulde en vierkante stukjes tonijn op groene blaadjes legde, die weer op grote glazen borden lagen. Hij opende er nog een en zag Alex en Tamara’s zus met elkaar knuffelen op een bankje naast twee koperen beelden van windhonden. Terwijl hij keek, boog Alex naar voren om Kimiya te kussen.

‘Wat doe je?’ riep Tamara op fluistertoon over haar schouder.

‘Niets!’ Call schoof het luikje dicht. Korte tijd liep hij verder zonder aan de verleiding toe te geven, maar hij bleef staan toen hij Tamara’s ouders hoorde. Mevrouw Rajavi zei iets over de gasten op het feest. Hoewel Call wist dat hij eigenlijk Tamara moest volgen, zou hij liever even blijven luisteren.

Aaron stopte en keek achterom om naar Call. Die maakte een wenkend gebaar, waarna Aaron en Tamara naast hem bij het luikje kwamen staan. Met handige vingers schoof Aaron dat heel zachtjes open en ze gluurden alle drie naar beneden.

‘Waarschijnlijk kunnen we beter niet…’ begon Tamara, maar halverwege de zin leek de nieuwsgierigheid het toch van haar bezwaren te winnen.

Call vroeg zich af hoe vaak ze dit in haar eentje deed, en welke geheimen ze op deze manier had afgeluisterd.

Tamara’s vader en moeder stonden in hun studeerkamer met een mahoniehouten tafel tussen hen in. Op tafel stond een schaakspel, maar Call zag niet de gebruikelijke lopers, torens en pionnen; in plaats daarvan waren er stukken die hij niet herkende.

‘… Anastasia, natuurlijk,’ besloot meneer Rajavi.

Ze vielen midden in een zin.

Mevrouw Rajavi knikte. ‘Natuurlijk.’ Ze pakte een leeg glas van een zilveren dienblad.

Terwijl ze ernaar keken, vulde het glas zichzelf met een lichte vloeistof.

‘Ik wou alleen dat we de De Winters niet voor dit soort gelegenheden hoefden uit te nodigen. Zij geloven dat als ze maar lang genoeg doen alsof de gloriedagen van de magie nog altijd voortduren, misschien niemand merkt hoe versleten hun kleding en hun conversatie zijn geworden. Gelukkig is Tamara sinds ze op school zit niet meer zo dik met hun zoon.’

Meneer Rajavi snoof. ‘De De Winters hebben nog altijd vrienden in de Vergadering. Het zou onverstandig zijn om ze helemaal af te schrijven.’

Aaron leek teleurgesteld dat ze gewoon zaten te roddelen, maar Call vond het geweldig. Tamara’s ouders waren geweldig, besloot hij. Iedereen die Jasper van zijn feestje wilde weren, was in zijn ogen fantastisch.

Mevrouw Rajavi trok een afkeurend gezicht. ‘Het is wel duidelijk dat ze proberen hun jongste zoon met de Makar in contact te brengen. Waarschijnlijk hopen ze dat die twee vrienden worden, en dat iets van de glorie dan op hen zal afstralen. En daarmee natuurlijk op het hele gezin.’

‘Zo te horen aan wat Tamara heeft verteld, is het Jasper niet gelukt om dikke maatjes met Aaron te worden,’ zei meneer Rajavi droog. ‘Ik geloof niet dat je je wat dat betreft zorgen hoeft te maken. Tamara zit op school in dezelfde groep als Aaron, niet Jasper.’

‘En Callum Hunt natuurlijk.’ Tamara’s moeder nam een slokje. ‘Wat vind je van hem?’

‘Hij lijkt op zijn vader.’ Meneer Rajavi fronste. ‘Heel ongelukkig, wat er met Alastair Hunt is gebeurd. Hij was een veelbelovend metaalmagiër toen hij nog bij meester Rufus studeerde.’

Call verstijfde. Aaron en Tamara keken hem een beetje benauwd aan toen meneer Rajavi verderging.

‘Gek geworden door de dood van zijn vrouw tijdens het IJzige Bloedbad, zeggen ze. Rommelt wat zonder magie te gebruiken en vergooit zo zijn leven. Maar goed, er is geen enkele reden om zijn zoon niet welkom te heten. Meester Rufus moet iets in hem hebben gezien, anders had hij hem niet als leerling uitgekozen.’

Call voelde Tamara’s hand op zijn arm toen ze hem bij het luikje wegtrok. Aaron deed het achter hen dicht en ze liepen verder door het gangetje. Om zich wat beter te voelen begroef Call zijn vingers in Brutus’ vacht. Hij had een hol gevoel in zijn maag en was opgelucht toen ze bij een smalle deur kwamen, die zonder te piepen openging en toegang bleek te geven tot nog een studeerkamer.

In het goudgroene licht van de fakkel zag hij grote, comfortabele banken in het midden van de kamer staan, en ook nog een salontafel en een bureau. Langs een van de muren hing een boekenplank, maar hier stonden niet de prachtig ingebonden, piekfijn verzorgde boeken die Call in de bibliotheek had zien staan. Deze waren ouder, stoffiger en veel vaker gebruikt. Sommige ruggen waren geknakt. Er stonden ook manuscripten tussen, velletjes papier die bij elkaar waren gebonden met verkleurd touw.

‘Waar wordt deze kamer voor gebruikt?’ vroeg Call terwijl Brutus op een van de banken sprong, een paar rondjes draaide en toen ging liggen voor een dutje.

‘Geheime bijeenkomsten,’ zei Tamara met schitterende ogen. ‘Mijn ouders denken dat ik er niets vanaf weet, maar dat is dus niet zo. Er staan hier boeken over gevaarlijke tovertechnieken en ook allerlei verslagen die jaren teruggaan. Er is een tijd geweest dat magiërs hun geld mochten verdienen met toverkracht, en reusachtige bedrijven bezaten. Toen werden de Ondernemingswetten van kracht. Je mocht niet langer tovenarij gebruiken om in de normale wereld geld te verdienen. Sommige families verloren daardoor alles wat ze hadden.’

Call vroeg zich af of dat met Jaspers familie was gebeurd. En of de familie Hunt ook op die manier geld had verdiend, of misschien zijn moeders familie. Hij realiseerde zich dat hij daar bijna niets vanaf wist.

‘Hoe verdienen magiërs hun geld nu eigenlijk?’ vroeg Aaron terwijl hij de kamer rondkeek. Het was wel duidelijk dat hij dacht aan dit gigantische landhuis en het feest waar ze net vandaan kwamen.

‘Ze kunnen voor de Vergadering werken of een gewone baan zoeken,’ antwoordde Tamara. ‘En als je nog geld van vroeger had, kon je dat natuurlijk investeren.’

Call vroeg zich af hoe Constantine Madden zijn geld had verdiend, maar bedacht toen dat die waarschijnlijk had besloten dat de Ondernemingswetten voor hem niet golden zodra hij eenmaal tegen de andere magiërs ten strijde was getrokken. Waarmee Call weer terug was bij de reden dat hij naar Tamara’s huis was gekomen: ‘Denk je dat er op het feest mensen zijn die straks teruggaan naar het Magisterium? Misschien kan ik wel een lift krijgen.’

‘Een lift? Naar het Magisterium? Maar daar is nu helemaal niemand,’ zei Aaron.

‘Er is vast wel iemand,’ zei Call. ‘En ik moet toch ergens logeren. Ik kan niet naar huis.’

‘Doe niet zo belachelijk.’ Dat was Tamara. ‘Je kunt hier blijven totdat de school begint. We kunnen lekker zwemmen en oefenen met toveren. Ik heb het al met m’n ouders geregeld. We hebben zelfs al een logeerkamer voor je in orde gebracht.’

Call klopte Brutus even op zijn kop. De wolf deed zijn ogen niet open. ‘Vinden je ouders dat dan niet erg?’

Ze hadden tenslotte allemaal haar ouders over hem horen praten.

Tamara schudde haar hoofd. ‘Ze vinden het prima.’ Haar stem maakte duidelijk dat haar ouders Call niet alleen om de juiste, maar ook om minder goede redenen verwelkomden.

Maar goed, hij had in elk geval een plek om te slapen. En ze hadden niets slechts over hem gezegd, niet echt. Ze hadden gezegd dat meester Rufus toch iets in hem moest hebben gezien.

‘Je kunt Alastair bellen,’ opperde Aaron. ‘Zodat hij zich geen zorgen maakt. Ik bedoel, zelfs als hij liever niet heeft dat je naar het Magisterium teruggaat, wil hij vast wel weten dat alles goed met je is.’

‘Ja.’ Call dacht aan zijn vader, ineengezakt tegen de muur van het opslaghok, en vroeg zich af hoe vastberaden Alastair was om hem op te sporen en te vermoorden. ‘Misschien morgen. Nadat we nog meer smeuïge roddels over Jasper hebben gehoord. En al het eten van dat buffet hebben opgegeten. En hebben gezwommen.’

‘En het lukt vast ook nog wel om te oefenen met toveren,’ zei Aaron met een grijns. ‘Meester Rufus zal niet weten wat hem overkomt. We zijn nog voor alle anderen de Tweede Poort door.’

‘Als we maar eerder zijn dan Jasper,’ zei Call.

Tamara lachte.

Brutus rolde zachtjes snurkend op zijn rug.

HOOFDSTUK VIJF

Als je een tijdje in De Leien logeerde, bedacht Call, kreeg je een heel ander idee over hoe het was om rijk te zijn.

’s Ochtends werd hij door een bel gewekt voor het ontbijt, dat werd geserveerd in een grote, zonnige kamer die uitkeek over de tuin. Hoewel Tamara’s ouders zelf een simpel ontbijt van brood en yoghurt aten, zorgden ze voor hun gasten voor een indrukwekkende keuze. Er stond vers geperst sap op tafel en er waren warme dingen als eieren en toast in plaats van simpele cornflakes met koude melk. Er waren romige klontjes boter in plaats van een keiharde baksteen vol broodkruimels die telkens weer uit de koelkast werd gehaald. Brutus kreeg een eigen kom met stukjes vlees, hoewel hij niet in het huis mocht slapen. Dat deed hij op vers hooi in de stallen, waar hij de paarden nerveus maakte.

Call kon nauwelijks geloven dat hij logeerde in een huis waar ook nog eens stallen met paarden bij hoorden.

En er waren kleren, gekocht in Calls maat bij een warenhuis in de buurt, en gestreken voordat ze in de kledingkast in Calls logeerkamer werden opgehangen. Witte shirts. Spijkerbroeken. Zwemshorts.

Voor Tamara was dit natuurlijk altijd zo geweest. Ze praatte gemakkelijk en vertrouwd met de butler en de huishoudster. Ze liet ijsthee brengen als ze bij het zwembad waren en gooide handdoeken gewoon achter zich op het gras, omdat ze wist dat iemand anders ze wel zou oprapen.

Tamara’s ouders waren zelfs bereid geweest om Alastair te vertellen dat Call met hen mee op reis was en dat ze hem aan het eind van de vakantie rechtstreeks naar het Magisterium zouden brengen. Mevrouw Rajavi meldde dat Alastair heel vriendelijk had geklonken aan de telefoon en dat hij hoopte dat Call het naar zijn zin had. Call vermoedde dat Alastair niet erg blij was geweest met het telefoontje, maar de Rajavi’s waren zo machtig dat hij ervan uitging dat Alastair niet achter hem aan zou komen zolang hij bij hen logeerde. En zodra hij eenmaal in het Magisterium was, was hij helemaal veilig.

Hij wist niet goed wat hij aan het eind van het schooljaar zou doen, maar dat lag nog zo ver in de toekomst dat hij zich daar nu nog geen zorgen over hoefde te maken.

Ondanks Calls akelige gevoel over zijn vader genoot hij van de eindeloze zonnige vakantiedagen, waarop ze urenlang zwommen of liggend in het gras een ijsje aten. De eerste keer dat ze in het schelpvormige zwembad gingen zwemmen en hij gekleed in zijn zwembroek naar buiten moest, voelde hij zich nogal ongemakkelijk. Hij realiseerde zich dat Aaron en Tamara hem nooit eerder met blote benen hadden gezien. Zijn linkerbeen was dunner dan het rechter en zat vol littekens, die in de loop der jaren van vurig rood naar lichtroze waren verbleekt. Zo erg zagen ze er niet eens uit, dacht hij zenuwachtig toen hij nog in zijn kamer zat en zijn benen bekeek. Toch liet hij ze liever niet aan andere mensen zien.

Tamara en Aaron leken er echter niet eens op te letten. Ze spetterden hem gewoon lachend nat, en al snel zat Call ontspannen met hen en Alex en Kimiya op het gazon, om te zonnebaden en muntijsthee met suiker te drinken. Hij werd zelfs een beetje bruin, wat eigenlijk nooit gebeurde. Al kon je dat natuurlijk ook nauwelijks verwachten bij iemand die naar een ondergrondse school ging.

Soms speelde Aaron een potje tennis met Alex, als het tenminste lukte om die laatste van Kimiya los te rukken. Tovertennis leek erg veel op gewoon tennis, vond Call, behalve dan dat Alex de bal elke keer dat hij uit ging met een vingerknip terug liet zweven.

Hoewel ze elkaar hadden beloofd om met toveren te oefenen, kwam daar niet veel van. Eén of twee keer gingen ze naar buiten om naast het huis vuur op te roepen, dat ze vervolgens tot veilig hanteerbare bollen omvormden, of om met aardmagie stukjes ijzer uit de grond te trekken. Eén keer probeerden ze grote stenen uit de aarde omhoog te tillen, maar toen er eentje gevaarlijk dicht langs Aarons hoofd suisde, kwam mevrouw Rajavi naar buiten om te mopperen dat ze de Makar in gevaar brachten. Tamara rolde alleen met haar ogen.

Toen Call op een middag – het was al laat, en overal klonk het gezoem van bijen in de warme middaglucht – van de ontbijtkamer naar de trap liep, hoorde hij meneer Rajavi in een van de zitkamers praten. Hij sprak met zachte stem, maar toen Call naar de deur sloop, hoorde hij dat Tamara’s vader werd onderbroken door een uitroep van Alex.

Alex schreeuwde niet, maar de woede in zijn stem was overduidelijk. ‘Wat wilt u nu eigenlijk precies zeggen, meneer?’

Call wist niet goed wat voor soort gesprek hij toevallig opving en sloop nog iets dichterbij. Hij zei tegen zichzelf dat hij het deed voor het geval ze over Aaron bleken te praten, maar eigenlijk was hij vooral ongerust dat ze iets over hém hadden ontdekt.

Zou Alastair aan de telefoon iets tegen mevrouw Rajavi hebben gezegd, iets wat ze niet aan Call had doorgegeven? In de toverwereld dacht iedereen toch al dat Alastair gek was, maar als hij iets over Call had verteld, was dat waarschijnlijk niet alleen eigenaardig, maar ook waar.

‘We hebben er erg van genoten om je hier te hebben als onze gast,’ zei mevrouw Rajavi, ‘maar Kimiya is nog jong en we vinden dat jullie misschien iets te snel gaan.’

‘We vragen jullie alleen om gedurende het schooljaar wat afstand van elkaar te nemen,’ zei meneer Rajavi.

Call blies zijn adem uit. Ze hadden het helemaal niet over Aaron of Call of iets anders belangrijks, maar over de relatie tussen hun dochter en haar vriendje.

‘En dat heeft zeker niets te maken met het feit dat mijn stiefmoeder in de Vergadering tegen uw laatste voorstel stemde?’ Alex klonk woedend.

Call besloot dat het misschien toch belangrijk was.

‘Pas op je woorden,’ zei meneer Rajavi. ‘Herinner je je nog wat ik je over respect heb gezegd?’

‘En hoe zit het dan met respect voor wat uw dochter wil?’ vroeg Alex op hoge toon. ‘Kimiya? Zeg het ze!’

‘Ik kan gewoon niet geloven dat dit gebeurt,’ zei Kimiya. ‘Ik wil alleen maar dat iedereen stopt met tegen elkaar te schreeuwen.’

Na jaren van ruziemaken met zijn eigen vader – met als laatste hoogtepunt de verschrikkelijke ruzie waaraan hij niet eens kon denken zonder misselijk te worden – wist Call dat dit niet goed kon aflopen. Hij haalde diep adem en duwde toen de deur naar de kamer open. Zo verbaasd mogelijk keek hij naar de vier aanwezigen. ‘O, hallo! Sorry, dit huis is zo groot dat ik voortdurend de weg kwijtraak.’

‘Callum,’ zei mevrouw Rajavi met een geforceerde glimlach.

Kimiya leek elk moment in tranen te kunnen uitbarsten. Alex zag eruit alsof hij iemand een dreun wilde verkopen; Call herkende die blik.

‘O, hé Alex,’ zei Call, terwijl hij driftig zocht naar een goede reden om Alex hier weg te slepen voordat de jongen iets deed waar hij later spijt van zou krijgen. ‘Kun je misschien even met me meekomen? Aaron wilde je, eh… iets vragen.’

Alex richtte zijn woedende blik op Call, en heel even wist Call niet zeker of hij wel de juiste beslissing had genomen. Toen knikte Alex en zei: ‘Tuurlijk.’

‘Ik ben blij dat we dit gesprekje hebben gevoerd,’ zei meneer Rajavi tegen hem.

‘Ik ook,’ zei Alex met opeengeklemde kaken. Toen liep hij de kamer uit.

Call moest zich haasten om hem bij te houden.

Alex liep met grote passen de tuin in, in de richting van de stenen fontein. Toen hij er was, gaf hij de stenen rand een harde trap en riep een woord dat Alastair Call verboden had ooit uit te spreken.

‘Sorry,’ zei Call. In de verte zag hij Aaron en Tamara op het gras een stok weggooien voor Brutus. Gelukkig waren ze buiten gehoorsafstand.

‘Aaron wil me zeker helemaal niets vragen?’ zei Alex.

‘Nee,’ antwoordde Call. ‘Nogmaals sorry.’

‘Waarom heb je me daar dan weggehaald?’ Alex keek nu niet meer boos, maar alleen nieuwsgierig.

‘Er zou toch niets goeds uit voortkomen,’ zei Call beslist. ‘Dat was het soort ruzie waarbij niemand wint.’

‘Misschien,’ zei Alex langzaam. ‘Ze… Ze maken me gewoon zo boos. Bij hen is altijd alles een en al show. Alsof zij perfect zijn en alle anderen minder dan zij.’

Call fronste. ‘Wat bedoel je daarmee?’

Alex keek even naar Aaron en ging nog zachter praten. ‘Niets. Ik bedoelde er helemaal niets mee.’

Het was wel duidelijk dat Alex dacht dat Call het toch niet zou begrijpen. Het had waarschijnlijk weinig zin om hem uit te leggen dat het misschien wel leek alsof Tamara’s ouders Call aardig vonden, maar dat dat onmiddellijk afgelopen zou zijn zodra ze achter de waarheid kwamen. Zelfs Aaron zouden ze misschien niet eens mogen als hij niet de Makar was. Alex zou echter nooit geloven dat een jongen als Call geheimen had die zo groot waren dat ze iedereen iets aangingen, zelfs al was dat wel zo.

Al een paar dagen later moest Call zijn nieuwe kleren inpakken en zich klaarmaken voor het nieuwe schooljaar. Bij het ontbijt werkte hij grote hoeveelheden worstjes en eieren naar binnen, want hij wist dat het wel een tijdje zou duren voordat hij iets anders dan korstmos te eten zou krijgen. Aaron en Tamara hadden hun groene tweedejaars-uniform al aangetrokken. Ook Alex en Kimiya waren al in uniform en ze wierpen elkaar boze blikken toe.

Call zat aan tafel in zijn spijkerbroek en T-shirt en voelde zich helemaal niet op zijn plek.

Alex wierp Call een veelbetekenende blik toe, alsof hij wilde zeggen: Ook jij zult nooit goed genoeg voor ze zijn.

Meneer Rajavi keek op zijn horloge. ‘Het is tijd om te gaan. Call?’

‘Ja?’ Call keek Tamara’s vader aan.

‘Pas goed op jezelf.’

Iets in zijn stem maakte dat Call twijfelde of zijn woorden alleen aardig bedoeld waren, maar misschien liet hij zich ook wel te veel door Alex beïnvloeden.

Iedereen liep naar de hal, waar Stebbins met zijn glimmende kale kop de tassen bij elkaar had gezet. Aaron en Call hadden alle twee een nieuwe rugzak, en Tamara en Kimiya hadden prachtige tassen van slangenleer.

Alex had een koffer met zijn initialen erop, ATS. Hij pakte de koffer op en liep ermee naar de deur. Zodra hij buiten was, liep hij echter verder de oprit op. Opeens zag Call dat aan het einde van de weg een witte Mercedes stond te wachten, met draaiende motor. Alex’ stiefmoeder kwam hem ophalen.

Kimiya hapte even naar adem. Stebbins keek een beetje treurig.

‘Mooie auto,’ zei Call.

‘Hou je mond,’ mompelde Tamara. ‘Dat jij nou een obsessie hebt met auto’s…’ Ze wierp Stebbins een vreemde, waarschuwende blik toe, maar Call had geen tijd om daar lang bij stil te staan. Er gebeurden te veel dingen tegelijk.

Kimiya rende achter Alex aan, zonder zich er iets van aan te trekken dat iedereen naar hen staarde. ‘Wat is er?’ vroeg ze toen ze hem had ingehaald. ‘Ik dacht dat je samen met ons met de bus ging!’

Hij stopte midden op de oprit en draaide zich naar haar om. ‘Ik hou een beetje afstand, precies zoals je vader wilde. Anastasia brengt me naar het Magisterium. De zomer is voorbij. En tussen ons is het uit.’

‘Alex, doe nou niet zo.’ Ze leek stomverbaasd over zijn woede. ‘We kunnen er toch over praten…’

‘We hebben wel genoeg gepraat.’ Zijn stem klonk verstikt, alsof het hem vreselijk pijn deed. ‘Je had voor me moeten opkomen. Je had voor óns moeten opkomen,’ zei hij tegen haar terwijl hij zijn koffer onder de arm nam. ‘Maar dat heb je niet gedaan.’ Toen draaide hij zich abrupt om en liep verder de oprit af.

‘Alex!’ schreeuwde Kimiya.

Hij reageerde echter niet meer. Zodra hij bij de Mercedes was, stapte hij in. De auto reed weg en liet alleen een stofwolk achter.

‘Kimiya!’ Tamara wilde naar haar zus toe rennen, maar haar moeder greep haar pols beet.

‘Geef haar een momentje. Waarschijnlijk wordt ze liever met rust gelaten.’ Mevrouw Rajavi’s blik was stralend, maar hard.

Call besloot dat hij zich nog nooit zo ongemakkelijk had gevoeld. Telkens dacht hij weer aan Alex, die ‘Kimiya, zeg het ze!’ riep, en aan Kimiya, die niet zei wat hij graag wilde. Waarschijnlijk was ze bang voor haar ouders. Call nam het haar niet echt kwalijk.

Een paar minuten later reed een gele schoolbus de poort van De Leien door. Kimiya liep terug het huis in, terwijl ze met haar mouw haar ogen droogwreef en verdrietig snikte. Zonder iemand aan te kijken pakte ze haar bagage. Toen haar moeder een hand op haar schouder wilde leggen, schudde Kimiya die weg.

Call knielde even naast zijn tas en maakte hem open om te controleren of hij alles bij zich had. Bijna meteen deed hij hem weer dicht, maar mevrouw Rajavi had blijkbaar zijn glanzende mes al boven op zijn kleren zien liggen.

‘Is dat Semiramis?’ vroeg ze.

Call knikte. ‘Het was van mijn moeder.’

‘Ik weet het. Ik kan me nog herinneren dat ze de dolk maakte. Ze was een erg knappe metaalmagiër.’ Tamara’s moeder hield haar hoofd scheef. ‘Semiramis is genoemd naar een Assyrische koningin die in een duif veranderde toen ze stierf. En Callum betekent ook “duif”. Duiven zijn een symbool voor vrede, en dat wilde je moeder liever dan wat ook.’

‘Dat lijkt me niet zo gek,’ zei Call, die zich nog ongemakkelijker voelde nu ze haar aandacht op hem had gericht. Ook maakte het hem een beetje verdrietig dat deze vrouw meer over zijn moeder wist dan hij.

Mevrouw Rajavi glimlachte naar hem en streek een lok van zijn inktzwarte haar uit zijn ogen. ‘Ze hield vast vreselijk veel van je. Je zult haar wel missen.’

Call beet op de binnenkant van zijn wang. Hij herinnerde zich de woorden die zijn moeder had gekrast in het ijs van de grot waar ze was gestorven.

Ze had vast uitgebreid nagedacht over zijn naam, Callum. Waarschijnlijk had ze een lijstje opgesteld en met Alastair over een aantal favorieten gesproken voordat ze uiteindelijk voor Callum koos. Callum, een naam die stond voor duiven en vrede en een einde aan de oorlog. En toen had Constantine Madden haar kind vermoord en het kleine lichaam gestolen om het voor zichzelf te gebruiken. Call was het tegenovergestelde van waar ze op had gehoopt.

Opeens merkte Call dat hij zo hard op zijn wang beet dat de binnenkant was gaan bloeden. ‘Bedankt, mevrouw Rajavi,’ dwong hij zichzelf te zeggen. Toen stapte hij de bus in, bijna zonder te zien waar hij liep. Brutus volgde hem en liet zich in het gangpad op de vloer ploffen, zodat alle anderen over hem heen moesten stappen.

Er zaten al een paar kinderen in de bus. Aaron zat vooraan. Hij schoof een stukje opzij, zodat Call naast hem kon gaan zitten. Call keek toe terwijl meneer en mevrouw Rajavi Tamara een afscheidskus gaven.

Call dacht aan Tamara’s verhalen over haar ouders en over haar andere zus, die een van de Verslondenen was geworden. Hij herinnerde zich hoe streng en kil ze hadden geleken tijdens de Proef. Deden ze alleen maar alsof ze het perfecte gezin waren vanwege Aaron? Probeerden ze zich te gedragen als de ouders uit zijn fantasie die hij nooit had gehad?

Welke indruk ze ook wilden maken, Call betwijfelde of ze erin slaagden. Kimiya zat achter in de bus de hele weg naar het Magisterium te huilen.

Call herinnerde zich nog goed de eerste keer dat hij bij het Magisterium aankwam en hoe vreemd hij de grotten toen had gevonden: de glans van het lichtgevende mos, de ondergrondse rivieren die op de rotsige oevers klotsten, de glinsterende stalactieten die als scherpe tanden van de plafonds omlaaghingen.

Nu voelde het als thuis. Een lachend en kletsend groepje leerlingen stroomde door de poort naar binnen. Mensen renden door elkaar en begroetten elkaar. Jasper liep helemaal vanaf de andere kant naar hen toe om Tamara te omhelzen, hoewel het nog geen twee weken geleden was dat hij haar voor het laatst had gezien, bedacht Call geërgerd. Iedereen dromde om Aaron heen – zelfs de vierde- en vijfdejaars met hun zilveren en gouden polsbanden – en sloeg hem op de rug of woelde door zijn haar.

Call voelde een hand op zijn schouder.

Het was Alex, die met de snelle Mercedes veel eerder bij het Magisterium was aangekomen dan zij in hun langzame bus. ‘Vergeet het niet,’ zei hij met een blik op Aaron. ‘Hoeveel drukte iedereen ook om hem maakt, jij bent en blijft zijn beste vriend.’

‘Oké,’ zei Call. Hij vroeg zich af of Alex nog erg baalde dat het uit was met Kimiya, maar zo zag hij er niet uit.

Door alle drukte heen rende iemand naar Call toe. ‘Call! Call!’ Het was Celia. Haar enorme bos blond haar had ze in een paardenstaart gebonden. Ze leek erg blij om hem te zien en haar hele gezicht straalde.

Alex liep met een geamuseerde grijns bij hen weg.

‘Heb je een fijne zomer gehad?’ vroeg Celia. ‘Ik hoorde dat je bij Tamara logeerde. Was het geweldig daar? Was je er ook toen ze dat feest gaven? Ik hoorde dat het fantastisch was. Heb je de toververtoning gezien? En waren er echt bevroren manticores?’

‘Het waren manticores van ijs… Niet echte manticores die bevroren waren.’ Call werd bijna duizelig van alle vragen. ‘Ik bedoel, dat denk ik. Bestaan manticores eigenlijk wel?’

‘Het klinkt zo cool. Jasper heeft me er alles over verteld.’

‘Jasper is een…’ Call keek naar Celia’s stralende gezicht en besloot het onderwerp Jasper verder te laten rusten. Celia vond iedereen aardig, zo was ze nou eenmaal. ‘Ja… Hé, maar waarom was jij er eigenlijk niet?’

‘O.’ Celia bloosde en liet haar hoofd zakken. ‘Dat is niet belangrijk. Mijn ouders kunnen het niet zo goed met die van Tamara vinden. Maar ik vind haar wel aardig,’ voegde ze er haastig aan toe.

‘Het is ook oké als je haar niet mag, hoor,’ zei hij.

Ze keek hem vragend aan, en Call kon zich wel voor zijn kop slaan. Wat wist hij daar nou van: wat oké was en wat niet? Hij hield verdorie in gedachten een lijstje bij van Gemene Slechterik-gedrag! Was het wel oké als ze Tamara niet aardig vond? Was Tamara niet zijn beste vriendin, en Aaron zijn beste vriend?

Plotseling legde Brutus blaffend zijn poten tegen Celia’s shirt, waardoor er een einde kwam aan hun gesprek. Celia giechelde.

‘Callum Hunt!’ Dat was meester Rufus, die tussen alle leerlingen door naar hen toe liep. ‘Houd je chaoswolf alsjeblieft stil.’ Hij keek Brutus streng aan en de wolf liet zich beteuterd op de grond zakken. ‘Tamara, Aaron, Call, komen jullie met me mee naar jullie kamers?’

Aaron grijnsde naar Call terwijl ze hun tassen over hun schouders gooiden en meester Rufus door de tunnels volgden. Ze kenden de weg en Callum merkte dat hij niet langer zenuwachtig werd van de druppelende stalactieten en de koele stilte van de grotten.

Tamara bleef even bij een poel staan waarin bleke vissen heen en weer schoten. Call meende langs de muur achter haar een kristalachtige vorm te zien bewegen. Was het Dolf? Of een ander elementwezen? Bij de herinnering aan de kleine hagedis fronste hij zijn wenkbrauwen.

Eindelijk stonden ze voor hun oude kamers. Meester Rufus deed een stap achteruit, zodat Tamara met haar nieuwe koperen polsband voor de deur kon zwaaien. Onmiddellijk sprong de deur van het slot, waardoor ze naar binnen konden.

Binnen was het precies hetzelfde als toen ze hier voor hun IJzerjaar kwamen. Dezelfde kroonluchter met vlammenpatroon, dezelfde halve cirkel van bureaus, dezelfde twee zachte banken tegenover elkaar en dezelfde gigantische haard. Symbolen in mica en kwarts glinsterden zachtjes wanneer het licht erop scheen en drie deuren met hun namen erboven leidden naar de slaapkamers.

Met een uitgebreide zucht liet Call zich op een van de banken vallen.

‘Over een halfuur is het avondeten in de refter. Daarna kunnen jullie je spullen opruimen en vroeg naar bed gaan. De eerstejaars zijn gisteren al aangekomen. Morgen beginnen de lessen echt,’ zei meester Rufus, die hen om de beurt lang aankeek. ‘Sommigen zeggen dat het Koperjaar voor leerlingen het zwaarst is. Weten jullie waarom?’

Ze keken elkaar aan. Call had geen idee welk antwoord meester Rufus verwachtte.

Meester Rufus knikte en was duidelijk tevreden dat ze zwegen. ‘Omdat we, nu jullie de basisprincipes kennen, naar buiten zullen gaan voor missies. De enige lessen hier op school zijn wiskunde en natuurkunde, plus een paar nieuwe tovertrucs, maar het echte leren gebeurt buiten. Deze week beginnen we met een aantal experimenten.’

Call had geen idee wat hij van hun nieuwe programma moest denken, maar het feit dat meester Rufus er zo enthousiast over was, kon alleen maar een slecht teken zijn. Niet in de benauwde, bedompte grotten van het Magisterium te hoeven zitten klonk geweldig, maar Call had het al eerder bij het verkeerde eind gehad. Tijdens een van hun ‘buitenoefeningen’ was hij van een boomstam gevallen en bijna verdronken, en degene die hem gered had, was nota bene Jasper.

‘Jullie kunnen je gaan installeren,’ zei meester Rufus met zijn vertrouwde deftige knikje terwijl hij de kamer uit liep.

Tamara sleepte haar koffer naar haar slaapkamer. ‘Call, je kunt beter voor het eten je uniform aantrekken. Als het goed is, ligt er een in je kamer, net als vorig jaar. Je kunt echt niet in de refter verschijnen in je spijkerbroek en een T-shirt waarop DR. AAP WEET WAT JE HEBT UITGESPOOKT staat.’

‘Ja, wat betekent dat eigenlijk?’ vroeg Aaron.

Call haalde zijn schouders op. ‘Geen idee. Het komt uit de kringloopwinkel.’ Hij rekte zich uit. ‘Misschien doe ik eerst nog even een dutje.’

‘Ik ben niet moe. Ik ga naar de bibliotheek.’ Aaron liet zijn tas staan en liep naar de deur.

‘Je wilt zeker kijken of je iets over de Alkahest kunt vinden,’ gokte Call.

Het was duidelijk dat het om een soort wapen ging, maar het was geen van hen gelukt om uit te vinden wat het precies was en wat het deed. Als ze ernaar vroegen, leek niemand antwoord te willen geven, of alleen in supervage termen. En in de bibliotheek bij Tamara thuis hadden ze ook niets gevonden.

Call gaf het niet graag toe, maar hem had het juist wel opgelucht. Hoe vaker ze over de Alkahest, de Vijand en zijn mogelijke plannen praatten, hoe vaster Call ervan overtuigd raakte dat hij ontmaskerd zou worden.

‘Ik moet mensen kunnen beschermen,’ zei Aaron. ‘En dat kan ik niet doen als ik niet eens snap wat de dreiging precies inhoudt.’

Call zuchtte. ‘Kunnen we niet gaan zoeken nadat we onze spullen hebben uitgepakt?’

‘Je hoeft niet mee. Ik loop heus geen gevaar onderweg naar de bibliotheek.’

‘Doe niet zo raar,’ zei Tamara. ‘Natuurlijk gaan we mee. Call moet alleen even zijn uniform aantrekken.’

‘Ja,’ zei hij, maar zijn enthousiasme was duidelijk geforceerd. Hij liep naar zijn kamer en gooide zijn rugzak op het bed.

Het kostte hem enige moeite om zijn voeten in de logge schoenen te wringen. Die droegen alle leerlingen van het Magisterium om ze tegen de rotsen en het water – en af en toe zelfs lava – te beschermen. Maar ach, hij zou er wel weer aan wennen. Toen hij in de huiskamer terugkwam, zaten Aaron en Tamara op de rugleuning van de bank en deelden een zak chips. Tamara hield hem de zak voor.

Call pakte hem aan, propte een handvol chips in zijn mond en liep toen naar de deur. De andere twee volgden, en Brutus rende blaffend achter hen aan. Tegen de tijd dat ze alle drie op de gang waren, liep Brutus voorop.

‘Bibliotheek!’ zei Call tegen hem. ‘Naar de bibliotheek, Brutus!’

Onderweg nam Call zich voor om goed te helpen. Wat Gemene Slechteriken zo slecht maakte, was tenslotte wat ze deden, niet hun geheime gedachten. Een behulpzame Gemene Slechterik bestond gewoon niet.

Het was een enorme opluchting om openlijk met Brutus door de gangen van het Magisterium te kunnen lopen in plaats van hem in de slaapkamer te moeten opsluiten. Zodra de andere leerlingen de chaoswolf voor hen uit zagen springen, bekeken ze de drie vrienden met een mengeling van respect, angst en bewondering.

Natuurlijk waren ze ook onder de indruk vanwege Aaron, met de zwarte edelsteen duidelijk zichtbaar in zijn polsband. Maar Brutus was van Call.

Niet dat de leerlingen er trouwens zo over dachten. ‘Aarons wolf,’ hoorde Call de leerlingen tegen elkaar fluisteren wanneer ze langskwamen. ‘Moet je zien hoe groot dat beest is. Aaron moet wel heel machtig zijn dat hij die wolf aankan.’

‘Je bent je polsband vergeten.’ Aaron grijnsde naar hem en liet Calls nieuwe koperen armband in zijn hand vallen. ‘Alwéér. Waarom moet ik je daar toch steeds aan herinneren?’

Call zuchtte overdreven, maar schoof toen de band om zijn pols. Het voelde goed. Vertrouwd.

Ze kwamen aan bij de bibliotheek, die gevormd was als de binnenkant van een gedraaide schelp: een spiraalvormige ruimte die steeds smaller werd naarmate je lager kwam, totdat je uitkwam bij een vlakke verdieping waar lange tafels stonden. Omdat de lessen nog niet waren begonnen, was het er leeg.

‘Waar zullen we beginnen?’ dacht Call hardop terwijl hij naar de enorme hoeveelheid boeken keek.

‘Tja, ik ben geen bibliotheekexpert, maar bij de A van Alkahest lijkt me een aardige gok.’ Tamara liep al voor hen uit. Het was duidelijk dat ze het geweldig vond om terug te zijn.

De bibliotheek bleek opgedeeld te zijn in afdelingen en subafdelingen. Uiteindelijk ontdekten ze op een plank helemaal bovenin een boek met de titel Alkahesten en andere magische attributen. Aaron moest op een stoel gaan staan om het te kunnen pakken.

Ze namen het boek mee naar een van de lange tafels en Aaron sloeg het voorzichtig open. Er kwam allemaal stof af.

Call probeerde over Aarons schouder mee te lezen, maar zag alleen fragmenten. Een alkahest, stond in het boek, was een universeel oplosmiddel, een stof waarin al het andere oploste, van goud tot diamanten tot chaosmagie. Terwijl Call fronste omdat hij zich afvroeg wat dat te maken had met wat zij hadden gehoord, sloeg Aaron de bladzij om. Uit de tekening die daar stond, bleek de Alkahest helemaal geen stofje te zijn, maar een enorme vuist – of eigenlijk een pantserhandschoen – van koper.

De pantserhandschoen was gesmeed uit een combinatie van alle elementaire krachten en vormde een wapen met maar één doel: het vermogen tot chaosmagie uit een Makar wegnemen. Daarna kon de Makar de leegte niet meer beheersen en werd erdoor vernietigd. De koperen vuist kon door elke magiër worden gebruikt, maar er was een levend hart van een chaoswezen voor nodig om het ding macht te geven.

Call hield zijn adem in. Precies dezelfde handschoen had hij gezien op de tekening in zijn vaders griezelige kelderhok. De Alkahest was de reden geweest dat Alastair Brutus’ hart uit zijn lijf had willen snijden.

Alastair moest hebben geprobeerd de koperen vuist uit het Collegium te stelen.

Het duizelde Call. Hij greep de rand van de tafel vast om niet te vallen. Aaron sloeg opnieuw een bladzij om.

Er was een zwart-witfoto van de pantserhandschoen in een glazen vitrine, waarschijnlijk de plek waar het wapen in het Collegium werd bewaard. In een kadertje naast de afbeelding stond een korte geschiedenis. De koperen vuist was ontworpen door een groep onderzoekers die zichzelf de Orde van de Wanorde noemden. Meester Joseph en Constantine Madden waren ooit lid geweest in de hoop de chaosmagie tot in al haar finesses te leren kennen en een manier te vinden om meer magiërs toegang te geven tot de leegte. Toen Constantine Madden zich afscheidde en de Vijand des Doods werd, had de Orde gehoopt dat ze hem met de Alkahest konden stoppen.

Kennelijk was de Alkahest tegen het einde van de oorlog in handen gevallen van de Vijand, waardoor de handlangers van de Vijand Verity Torres op het slagveld konden doden, terwijl Constantine Madden meer manschappen meenam naar de berg in La Rinconada, waar uiteindelijk het IJzige Bloedbad zou plaatsvinden.

Volgens het boek bestond de Orde van Wanorde nog altijd en deden de leden vooral onderzoek naar door chaos bezeten dieren, hoewel niemand wist wie op dit moment de leiders waren.

‘De magiërs komen er wel achter wie heeft geprobeerd om dat ding te stelen,’ zei Tamara. ‘En bovendien wordt de koperen vuist nu op een veiligere plek bewaard.’

‘Als een van Constantine Maddens mensen de vuist te pakken krijgt, is dat ding de volgende keer dat ik het zie op mij gericht.’ Aaron slaakte een lange, bezorgde zucht. ‘Eens zien of in dit boek ook staat hoe je de Alkahest moet vernietigen.’

Call wilde iets zeggen, wilde Aaron geruststellen door hem te vertellen dat het niet de handlangers van de Vijand waren die de pantserhandschoen probeerden te stelen, maar alleen Calls vader maar.

Voordat hij dat echter kon doen, kwam meester Rufus de wenteltrap van de bibliotheek af lopen. Zijn drie leerlingen keken een beetje schuldig zijn kant op, hoewel er eigenlijk niets was waarover ze zich schuldig zouden moeten voelen. Ze zaten in een bibliotheek te lezen. Rufus zou juist blij moeten zijn.

Hij zag er niet erg blij uit. Hij zag er bezorgd uit. Hij tuurde over Tamara’s schouder, fronste zijn voorhoofd en zei: ‘Aaron, de Alkahest zit veilig achter slot en grendel. De Vergadering heeft hem laten verplaatsen naar een kluis die gedurende de laatste oorlog is ontworpen door metaalmagiërs. Die kluis zit diep onder de grond, onder een plek waar jullie weleens geweest zijn, en is volkomen veilig.’

‘Ik wilde er alleen meer over weten,’ zei Aaron.

‘Ik begrijp het.’ Meester Rufus sloeg zijn armen over elkaar. ‘Maar ik ben hier niet om jullie tijdens jullie studie te storen. Ik ben hier om even met Callum te praten.’

‘Met mij?’ vroeg Call.

‘Met jou.’ Meester Rufus liep een paar stappen bij de andere twee vandaan en Call volgde hem met tegenzin.

‘Brutus, blijf,’ mompelde Call. Hij had geen idee wat de magiër hem wilde zeggen, maar dat het niet veel goeds kon zijn, was wel duidelijk.

‘Je vader is hier,’ vertelde de meester.

‘Wat?’ Eigenlijk had Call niet zo verbaasd moeten zijn, maar hij was het toch. ‘Ik dacht dat ouders niet naar het Magisterium mochten komen.’

‘Dat mag ook niet.’ Meester Rufus keek Call onderzoekend aan, alsof hij het antwoord op een vraag probeerde te vinden. ‘Maar het Magisterium heeft ook niet de gewoonte om leerlingen te ontvoeren. Ik had aangenomen dat je hier op de normale manier was gekomen, maar Alastair liet ons weten dat hij je niet meer heeft gesproken voordat je van huis vertrok. Hij zegt dat je bent weggelopen.’

‘Hij wil niet dat ik hier ben,’ zei Call. ‘Hij wil dat ik uit de buurt van het Magisterium blijf.’

‘Zoals je weet,’ zei Rufus vriendelijk, ‘is dat onmogelijk voor een magiër die eenmaal door de Eerste Poort is gegaan. Je moet nu je opleiding afmaken.’

‘Dat wil ik ook,’ zei Call. ‘Ik wil niet naar hem terug. Dat hoeft toch ook niet?’

‘Nee,’ antwoordde meester Rufus, maar door de manier waarop hij het zei, leek zijn antwoord niet helemaal definitief. ‘Maar zoals ik zei: het is niet onze bedoeling om kinderen bij hun ouders weg te halen. Ik dacht dat hij inmiddels wel gewend was aan het idee dat jij mijn leerling bent.’

‘Niet echt,’ zei Call.

‘Als je wilt, kan ik met je meegaan,’ zei meester Rufus. ‘Als je met hem gaat praten.’

‘Ik wil niet met hem praten,’ flapte Call eruit. Diep vanbinnen wilde hij wanhopig graag zijn vader zien, om zeker te weten dat alles goed met hem was na die afschuwelijke val tegen de muur. Hij wist echter dat hij het niet kon. Het zou onmogelijk zijn om een gesprek te voeren zonder de woorden ‘Constantine’, ‘mij vermoorden’ of ‘Alkahest’. Er waren gewoon te veel geheimen die mensen zouden kunnen afluisteren.

‘Ik wil dat u zegt dat hij moet gaan,’ zei Call tegen zijn leraar.

Meester Rufus keek hem lange tijd aan. Toen zuchtte hij. ‘Goed. Ik zal doen wat je vraagt.’

‘U lijkt dat liever niet te doen,’ merkte Call op.

‘Alastair was ooit mijn leerling,’ zei Rufus. ‘En ik heb nog altijd veel respect voor hem. Ik had gehoopt dat jouw aanwezigheid hier zijn afkeer van de magiërs en het Magisterium misschien wat zou laten afnemen.’

Call wist niet goed wat hij daarop moest zeggen. Niet zonder meester Rufus dingen te vertellen die hij hem onmogelijk kón vertellen. En dus schudde hij alleen zijn hoofd. ‘Laat hem alstublieft vertrekken,’ fluisterde hij.

Meester Rufus knikte, draaide zich om en liep de bibliotheek uit. Call keek naar Aaron en Tamara. Ze leunden alle twee tegen de tafel; hun gezichten werden beschenen door het groene schijnsel van de lampen. Ze keken bezorgd naar hem. Hij overwoog om naar ze terug te lopen, maar zag ertegen op om hun vragen te beantwoorden. En dus draaide hij zich om en rende zo snel als zijn been hem wilde dragen de bibliotheek uit.

HOOFDSTUK ZES

Call slenterde door de gangen van het Magisterium, in de richting van de koele meren en rivieren die door de grotten stroomden. Uiteindelijk stopte hij aan de oever van een beekje, trok zijn schoenen uit en stak zijn voeten in het zilte water.

Voor de zoveelste keer vroeg hij zich af of hij een goed mens was. Hij was er altijd van uitgegaan dat hij wel oké was, zoals de meeste mensen. Niet verschrikkelijk, maar ook niet geweldig. Normaal.

In elk geval geen moordenaar.

Alleen was Constantine Madden wél een moordenaar. Hij was een gevaarlijke gek die monsters creëerde en probeerde de dood voor de gek te houden. En Call was Constantine. Betekende dat dus dat hij verantwoordelijk was voor alles wat Constantine ooit had gedaan, zelfs als hij zich daar niets van herinnerde?

En nu liet Call toe dat Aaron zich vreselijk zorgen maakte en zich voorbereidde op een dreiging die helemaal niet bestond, alleen maar omdat hij zelf zo egoïstisch was.

Call trapte in het water, waardoor er druppels tegen de muur spatten en de bleke oogloze vissen die zich rond zijn tenen verzameld hadden alle kanten op schoten.

Op dat moment viel er een hagedis van het plafond op de stenen naast Call.

‘Aaargh!’ schreeuwde Call terwijl hij overeind sprong. ‘Wat doe jij hier?’

‘Hier wonen,’ antwoordde Dolf. Zijn tong schoot uit zijn bek en gleed langs zijn oog. ‘Naar jou kijken.’

Ja hoor, en dat was helemaal niet griezelig.

Call zuchtte. De laatste keer dat hij de hagedis had gezien, had Dolf Call, Tamara en Aaron naar de grot van een van de Verslondenen gebracht, een tovenaar die zoveel vuurmagie had gebruikt dat hij zelf in een vuurwezen was veranderd. Call wist nog precies hoe de waarschuwing van de Verslondene luidde: ‘Een van jullie zal falen. Een van jullie zal sterven. En een van jullie is al dood.’

Inmiddels wist Call welke van de drie hij was. Callum Hunt was allang dood.

‘Ga weg,’ zei hij dreigend tegen de hagedis. ‘Ga weg, of ik verdrink je in de rivier.’

Dolf keek hem met zijn uitpuilende ogen even aan en krabbelde toen tegen de muur op. ‘Niet de enige die kijkt,’ zei hij terwijl hij in de duisternis verdween.

Met een zucht pakte Call zijn schoenen op en liep toen op blote voeten terug naar zijn kamer. Daar plofte hij neer op een van de banken en staarde naar de haard, terwijl hij zijn best deed om niet aan akelige dingen te denken. Na een tijdje kwamen eindelijk Tamara en Aaron terug, met Brutus achter hen aan. Aaron had een groot bord vol korstmos bij zich.

Call kon het niet helpen; zodra hij de geur van gebakken kip rook die van het groene spul af kwam, begon zijn maag te knorren.

‘Je bent helemaal niet meer naar de refter gekomen,’ zei Tamara. ‘Je krijgt de groeten van Rafe en Kai.’

‘Is alles wel goed?’ vroeg Aaron.

‘Yep.’ En nadat Call de zoveelste leugen had toegevoegd aan zijn steeds langer wordende Gemene Slechterik-lijst, nam hij een grote hap korstmos.

De lessen begonnen de volgende ochtend. Voor het eerst hadden ze een eigen klaslokaal. Of eigenlijk een eigen klasgrot. Het was een grote ruimte met ruwe rotswanden en een soort ronde uitholling in het midden. De cirkel was in feite een bank, waar ze tijdens de lessen op konden zitten. Er was een poel om met watermagie te oefenen; bovendien vormde het water een goed tegenwicht voor vuur. Verder was er een kuil vol omgewoelde aarde. En er was – waarschijnlijk alleen voor Aaron – een metalen sokkel waarop een glanzende zwarte steen stond, als symbool van de leegte.

Aaron, Tamara en Call lieten zich op de bank ploffen terwijl meester Rufus een stukje muur schoonveegde. Terwijl hij gebaarde, spatten er vonken uit zijn vingers, die letters in het steen schreven. ‘Afgelopen jaar zijn jullie door de Poort der Beheersing gegaan. Jullie beheersen jullie toverkracht. Dat is de eerste stap om een ware magiër te worden. Dit jaar zullen we werken aan jullie beheersing van de elementen zelf.’

Hij begon te ijsberen. Rufus ijsbeerde vaak wanneer hij nadacht. ‘Sommige meesters met een chaosmagiër onder hun leerlingen zouden die van de anderen scheiden. Uit angst dat een chaosmagiër de balans in de groep kan verstoren, zouden ze hem of haar apart lesgeven.’

‘Wat?’ Aarons gezicht stond vol afschuw.

‘Ik zal dat niet doen.’ Rufus keek hem fronsend aan.

Call vroeg zich af hoe het voor hem was, om de meester te zijn die een Makar in zijn groep bleek te hebben. Veel meesters zouden een moord doen voor zo’n kans, maar Rufus was niet zoals de meesten. Hij had Constantine Madden lesgegeven, en dat was vreselijk fout gegaan. Misschien wilde hij geen risico meer lopen.

‘Aaron blijft in de groep. Ik heb begrepen dat Call als je tegenwicht zal dienen?’

Aaron keek naar Call, alsof hij verwachtte dat die zijn aanbod zou intrekken.

‘Ja,’ antwoordde Call. ‘Ik bedoel, als hij dat nog steeds wil.’

Dat ontlokte een scheve grijns aan Aaron. ‘Ik wil wel.’

‘Mooi.’ Meester Rufus knikte. ‘Dan gaan we tegenwichtoefeningen doen. Allemaal. Aarde en lucht, water en vuur. Aaron, ik wil dat je die vier elementen uitstekend beheerst voordat je probeert Call als je tegenwicht te gebruiken.’

‘Omdat ik hem anders pijn zou kunnen doen,’ zei Aaron.

‘Je zou hem zelfs kunnen doden,’ waarschuwde meester Rufus.

‘Maar dat doe je heus niet,’ zei Tamara tegen Aaron.

Fronsend vroeg Call zich af hoe dik die twee tijdens de zomer eigenlijk met elkaar waren geworden, en of dat misschien nog een andere reden was dat Aaron hem niet had verteld dat hij bij Tamara logeerde.

Met een eigenaardig intense blik keek Tamara naar Call. ‘Ik laat echt niks ergs met jou gebeuren.’

‘Ik weet zeker dat niemand denkt dat je je vriend met opzet iets zou aandoen,’ zei meester Rufus met een blik op Call. ‘En wij gaan ervoor zorgen dat geen van jullie een van de anderen per ongeluk iets aandoet.’

Call liet zijn adem ontsnappen. Dat was precies wat hij wilde leren. Hoe hij niemand iets aandeed, zelfs niet per ongeluk.

Aaron keek nogal geschrokken. ‘Kan ik niet gewoon zonder tegenwicht, als dat tegenwicht kan doodgaan?’

Meester Rufus leek bijna medelijden met hem te hebben. ‘Chaosmagie eist een vreselijke tol van een Makar, en het is niet altijd gemakkelijk te zien of je er te veel van gebruikt. Voor je eigen veiligheid heb je een tegenwicht nodig, maar het zou beter zijn als je er nooit gebruik van hoefde te maken.’

Call probeerde bemoedigend naar Aaron te glimlachen, maar Aaron had zijn gezicht afgewend.

Meester Rufus vertelde verder wat ze het komende jaar allemaal zouden leren. Er zouden missies in het bos rond het Magisterium zijn, waarbij ze kleine taken moesten uitvoeren: de loop van beekjes veranderen, brandjes blussen, de omgeving observeren en spullen verzamelen om nader te bestuderen. Een paar van die missies moesten ze samen met andere groepen uitvoeren, en op een gegeven moment werden zelfs alle Koperjaar-leerlingen er samen op uit gestuurd om loslopende elementwezens te vangen.

Call stelde zich voor dat hij met Tamara, Aaron en Brutus onder de sterren kampeerde. Het klonk geweldig. Ze konden misschien marshmallows roosteren – of in elk geval wat korstmos – en elkaar spookverhalen vertellen. Totdat hun Koperjaar was afgelopen en er een nieuwe zomer aanbrak, konden ze doen alsof de rest van de wereld en alle verwachtingen die daarbij hoorden niet bestonden.

Die avond was Call met Brutus op weg naar de Missiepoort toen Celia hem achterop kwam. Ze had het uniform dat ze tijdens de lessen moesten dragen omgeruild voor een roze rokje en een roze met groen gestreepte blouse. ‘Ben je op weg naar de Galerij?’ vroeg ze een beetje buiten adem. ‘Misschien kunnen we samen gaan.’

Meestal was Call gek op de warme baden, de priklimonade en de films in de Galerij, maar hij wist niet zeker of hij nu wel zoveel mensen om zich heen wilde hebben. ‘Ik ging alleen Brutus even uitlaten.’

‘Dan loop ik met je mee.’ Ze glimlachte naar hem, alsof ze werkelijk vond dat buiten in het donker staan en door de muggen belaagd worden net zo leuk was als een bezoekje aan de Galerij. Ze bukte zich om Brutus op zijn kop te kloppen.

‘Eh… Oké.’ Het lukte Call niet om zijn verbazing te verbergen. ‘Leuk.’

Ze liepen naar buiten en keken toe terwijl Brutus aan polletjes onkruid snuffelde. Vuurvliegjes zweefden door de lucht als vonkjes van een kampvuur.

‘Gwenda heeft dit jaar ook stiekem een huisdier naar binnen gesmokkeld,’ zei Celia plotseling. ‘Pluisje. Als jullie een wolf mogen, zegt ze, mag haar fretje vast ook wel. En de fret is niet eens door chaos bezeten. Alleen is Jasper allergisch, dus ik weet niet of ze haar mag houden, wat ze zelf ook zegt.’

Call grijnsde. Alles wat slecht was voor Jasper was goed voor de rest van de wereld. ‘Ik mag Pluisje nu al.’

Celia bleek een onuitputtelijke bron van informatie. Ze vertelde Call welke leerling last had van vreemde uitslag, bij wie er grotluizen op de kamer zaten en welke eerstejaars nog in bed scheen te plassen. Celia wist dat Alex en Kimiya uit elkaar waren en dat Alex vreselijk chagrijnig was. Ook beweerde ze dat Rafe vals speelde.

‘Bij proefwerken?’ vroeg Call een beetje verward.

‘Nee,’ antwoordde Celia lachend. ‘Hij heeft een meisje op de mond gezoend, terwijl hij juist tegen een ander meisje had gezegd dat hij haar leuk vond. Het is Susan DeVille, die trouwens wel vals speelt bij proefwerken. Ze schrijft de antwoorden met onzichtbare inkt op haar pols en gebruikt dan magie om de letters paars te maken.’

‘Jij weet alles,’ zei Call verbaasd. Hij had geen idee dat leerlingen elkaar vertelden dat ze elkaar leuk vonden. ‘En Jasper? Vertel eens iets akeligs over Jasper.’

Ze wierp hem een afkeurende blik toe. ‘Jasper is aardig. Ik weet helemaal niets akeligs over hem.’

Call zuchtte teleurgesteld, net op het moment dat Brutus naar hen toe kwam lopen met een gigantische boomtak vol bladeren in zijn bek. Hij liet de tak voor Calls voeten vallen en kwispelde wild met zijn staart, alsof hij een normale stok had meegebracht, die Call nu voor hem weg moest gooien.

Zowel Call als Celia was er even stil van, maar toen schoten ze alle twee in de lach.

Daarna ging Celia bijna elke avond met hem mee als hij Brutus uitliet. Soms waren Tamara en Aaron er ook bij, maar omdat Tamara ’s ochtends altijd met Brutus liep en Aaron boven op zijn normale lessen extra Makar-werk kreeg, excuseerden zij zich meestal.

Op een dag aan het einde van september kwam op het pad buiten school iemand naar Call toe. Heel even dacht dismissive gesture, indicating that Call could go. “Think on that and make your choice.” hij dat de in spijkerbroek en trui geklede jongen – het warme weer was voorbij en er hing al herfstkou in de lucht – Aaron was, maar toen hij dichterbij kwam, herkende Call Alex Strike.

Hij zag er slordig uit en ook een beetje bleek, al kon dat ook komen doordat het bruine kleurtje van de zomer inmiddels begon te verdwijnen. Call wachtte op het pad met Brutus’ riem in zijn hand terwijl Alex dichterbij kwam. Hij was echt verbaasd. Sinds de school weer begonnen was, had Alex zelfs niet meer naar hem geglimlacht in de refter, en als Alex ook dit jaar klusjes voor meester Rufus deed, had Call hem in elk geval niet gezien. Hij nam aan dat Alex hun drieën uit de weg ging vanwege Kimiya, en natuurlijk ook wel omdat Alex een van de populairste kinderen van school was en dus waarschijnlijk niet veel tijd had voor Koperjaar-leerlingen.

Nu was Alex echter duidelijk op zoek naar hem. Toen hij bijna bij Call en Brutus was, stak hij zijn hand op ter begroeting. ‘Hé, Call.’ Hij bukte zich om de wolf te aaien. ‘Brutus. Lang niet gezien.’

Brutus jankte en keek vreselijk beledigd.

‘Ik dacht dat je ons ontliep,’ zei Call. ‘Vanwege Kimiya.’

Alex kwam weer overeind. ‘Zeg jij ook weleens níét wat je denkt?’

‘Op een of andere manier lijkt dat een strikvraag,’ zei Call peinzend. Brutus trok aan de riem en Call liep achter de wolf aan het pad op.

Alex kwam achter hen aan. ‘Eigenlijk wilde ik je juist over Kimiya spreken. Je weet dat we uit elkaar zijn…’

‘Dat weet iedereen.’ Call ritste zijn sweatshirt dicht. Het had geregend en het drupte nog van de bomen.

‘Heeft Tamara tegenover jou iets over Kimiya laten vallen? Of ze nog boos op me is?’

Brutus rukte aan de lijn. Call liet hem los, en Brutus stoof achter iets aan, waarschijnlijk een eekhoorn. ‘Ik geloof niet dat Tamara tegen mij ooit iets over Kimiya en jou heeft gezegd,’ antwoordde hij verbaasd. Zijn eerste ingeving was om Alex uit te leggen dat het geen zin had om hem hiernaar te vragen. Call wist helemaal niets over meisjes en al helemaal niets over relaties, en bovendien vertelde Tamara hem nooit iets over de romantische beslissingen van zijn zus. Trouwens, Kimiya was zo knap dat ze waarschijnlijk allang een nieuw vriendje had.

Zijn tweede ingeving zei hem echter dat zijn eerste ingeving typisch iets voor een Gemene Slechterik was. Gemene Slechteriken hielpen anderen nooit met hun liefdesleven.

Maar hij, Call, kon dat wel.

‘Tamara is nogal opvliegend,’ zei Call. ‘Ik bedoel, ze wordt nogal snel boos. Maar ze blijft niet boos. Dus als Kimiya een beetje op haar lijkt, is ze vast niet meer kwaad op je. Je kunt best proberen met haar te praten.’

Alex knikte, maar zijn blik maakte duidelijk dat Call hem niets vertelde wat hij niet zelf al had bedacht.

‘Of je kunt proberen om juist niet met haar te praten,’ opperde Call. ‘Als ik niet met Tamara praat, komt ze naar me toe en geeft me een klap, dus dat is misschien een manier waarop je Kimiya naar je toe kunt laten komen. En als ze je slaat, is het ijs meteen gebroken.’

‘Of mijn schouder,’ zei Alex.

‘Tja, als het niet werkt, moet je maar denken aan wat ze zeggen: als je van iemand houdt, moet je diegene de ruimte geven. En niet in een ondergrondse grot opsluiten.’

‘Volgens mij zeggen ze het niet helemaal zo, Call.’

Call keek naar Brutus, die over een rotsrichel rende. ‘Laat haar gewoon niet zien wie je werkelijk bent,’ zei hij. ‘Doe alsof je iemand bent van wie ze zou kunnen houden, en dan zal ze van je houden. Want mensen houden alleen van hun eigen beeld van iemand anders.’

Alex floot. ‘Sinds wanneer ben jij zo cynisch? Heb je dat van je vader?’

Call fronste en had steeds minder zin om behulpzaam te zijn. ‘Dit heeft helemaal niets met mijn vader te maken. Waarom begin je opeens over hem?’

Alex deed een stap achteruit en stak zijn handen in de lucht. ‘Hé, ik weet alleen wat de mensen zeggen. Dat hij ooit bevriend was met de Vijand des Doods. Hij zat op school bij hem in de groep. En nu haat hij magiërs en alles wat met tovenarij te maken heeft.’

‘En wat is daar mis mee?’ snauwde Call.

‘Heeft hij weleens contact met iemand gezocht?’ vroeg Alex. ‘Met andere magiërs? Iemand met wie hij vroeger bevriend was?’

Call schudde zijn hoofd. ‘Ik geloof het niet. Hij heeft nu een heel ander leven.’

‘Het is vreselijk als mensen eenzaam zijn,’ zei Alex. ‘Mijn stiefmoeder was eenzaam nadat mijn vader was overleden, totdat ze in de Vergadering werd gekozen. Nu is ze gelukkig omdat ze al onze levens runt.’

Call wilde ontkennen dat Alastair ongelukkig was met zijn niet-magische, antiek liefhebbende vrienden. Maar onwillekeurig dacht hij aan zijn vaders vaak opeengeklemde kaken, hoe stil hij de afgelopen jaren vaak was, de gekwelde uitdrukking die hij soms op zijn gezicht had, alsof de last die hij moest dragen bijna te zwaar voor hem was.

‘Ja,’ zei Call uiteindelijk terwijl hij in zijn vingers knipte. Brutus rende de heuvel af naar hen toe; zijn nagels krasten over de natte rotsen. Call probeerde niet te denken aan zijn vader, die helemaal alleen thuis zat. Of aan wat zijn vader had gedacht toen meester Rufus hem kwam vertellen dat Call hem zelfs niet even wilde zien. ‘Dat is vreselijk.’

Ook de volgende dag dacht hij er nog aan, terwijl hij luisterde naar meester Rufus’ les over het gebruik van elementwezens. Meester Rufus liep heen en weer door de grot terwijl hij uitlegde dat loslopende elementwezens gevaarlijk waren en meestal afgemaakt moesten worden, maar dat magiërs het af en toe nuttig vonden om ze aan hen te binden en voor hen te laten werken.

‘Vliegen put bijvoorbeeld onze magische energie uit,’ vertelde meester Rufus.

Aaron stak zijn hand op, een reflex uit zijn tijd op een gewone school. ‘Maar elementwezens gebruiken kost toch ook magische energie?’

Meester Rufus knikte. ‘Interessante vraag. Ja, dat kost ook energie, maar niet voortdurend. Zodra je een elementwezen aan je gebonden hebt, kost het minder energie om hem te houden. Bijna alle magiërs hebben één of twee elementwezens in dienst. En scholen zoals het Magisterium zelfs vele.’

‘Wat?’ Call keek om zich heen, half in de verwachting dat er elk moment een waterdraak door de rotswand kon breken.

Meester Rufus trok zijn wenkbrauwen op. ‘Hoe denk je dat onze uniformen schoon worden? Of jullie kamers?’

Daar had Call eigenlijk nooit over nagedacht, maar nu hij dat wel deed, kreeg hij er de kriebels van. Werd zijn ondergoed gewassen door een of ander wezen zoals Dolf? Hij huiverde. Of misschien was dat wel discriminatie. Misschien moest hij wat ruimdenkender zijn.

Hij herinnerde zich dat Dolf oogloze vissen oppeuzelde. Misschien ook niet.

Meester Rufus kwam helemaal op stoom over dit onderwerp. ‘En natuurlijk de elementwezens die we bij oefeningen gebruiken. En ook een aantal ter verdediging. Eeuwenoude elementwezens die diep in de grotten liggen te slapen en wachten.’

‘Waar wachten ze dan op?’ vroeg Call met grote ogen.

‘Tot ze worden opgeroepen voor de strijd.’

‘U bedoelt dat ze eropuit zullen worden gestuurd om tegen de Vijand te vechten als de oorlog weer losbarst,’ zei Aaron toonloos.

Meester Rufus knikte.

‘Maar hoe zorg je ervoor dat ze doen wat je wilt?’ wilde Call weten. ‘Waarom zouden ze het goedvinden om zo lang te slapen en vervolgens wakker gemaakt te worden voor een gevecht?’

‘Ze zijn aan het Magisterium gebonden door eeuwenoude elementaire magie,’ zei Rufus. ‘De eerste magiërs, de mannen en vrouwen die deze school ooit hebben opgericht, hebben ze gevangen, hun krachten gebonden en ze vervolgens mijlenver onder de aarde ter ruste gelegd. Ze worden alleen wakker als wij dat vragen en verkeren in onze macht.’

‘En hoe verschilt dat van wat de Vijand met de Chaoten doet?’ vroeg Tamara. Met haar pen had ze een van haar vlechten tot een soort vreemde knot opgerold, die scheef op haar hoofd stond.

‘Tamara!’ riep Aaron uit. ‘Dat is iets heel anders. De Chaoten zijn slecht. Behalve Brutus dan,’ voegde hij er snel aan toe.

‘En wat zijn deze wezens dan? Goed?’ vroeg Tamara. ‘Als ze goed zijn, waarom zou je ze dan ondergronds opsluiten?’

‘Ze zijn niet slecht en niet goed,’ legde Rufus uit. ‘Ze zijn ongelooflijk machtig, zoals de Griekse titanen, en ze geven helemaal niets om mensen. Overal waar ze gaan, laten ze vernietiging en dood achter. Niet omdat ze zo graag doden, maar omdat ze niet begrijpen wat ze doen en omdat het ze niets kan schelen. Een machtig elementwezen de schuld geven als hij een stad verwoest, is net zoiets als boos worden op een vulkaan omdat die uitbarst.’

‘Dus het is voor ieders bestwil dat ze in de macht van de magiërs zijn,’ zei Call. Hij hoorde de twijfel en het wantrouwen in zijn eigen stem.

‘Een van de metaalwezens, Automotones, ontsnapte na het gevecht tussen Verity Torres en de Vijand,’ zei Rufus. ‘Hij brak een brug in tweeën. De auto’s die erop reden, stortten in het water. Er zijn mensen verdronken, maar uiteindelijk is hij weer teruggebracht naar zijn plek onder het Magisterium.’

‘En is hij gestraft?’ Tamara klonk alsof ze bijzonder geïnteresseerd was in het antwoord.

Rufus haalde zijn schouders op. ‘Zoals ik al zei: dat zou net zoiets zijn als een vulkaan straffen omdat hij is uitgebarsten. We hebben deze wezens nodig. Ze zijn het enige wat we tegenover de macht van Constantines Chaoten kunnen stellen.’

‘Mogen we er een zien?’ vroeg Call.

‘Wat?’ Rufus bleef staan, met zijn pen in zijn hand.

‘Ik wil er een zien.’ Zelfs Call wist niet helemaal zeker waarom hij het vroeg. Ergens vond hij het vreselijk aantrekkelijk, het idee dat er een wezen bestond dat niet slecht en niet goed was. Dat zich geen zorgen hoefde te maken over hoe hij zich gedroeg. Een natuurkracht.

‘Over een paar weken beginnen jullie missies,’ zei Rufus. ‘Jullie zullen alleen op weg zijn buiten het Magisterium om projecten uit te voeren. Als jullie die succesvol afronden, zie ik geen reden waarom jullie geen slapend elementwezen zouden mogen zien.’

Er klonk een klop op de deur en nadat Rufus ‘binnen’ had gezegd, zwaaide de deur open. Rafe kwam het lokaal in. Hij zag er een stuk gelukkiger uit sinds meester Lemuel weg was uit het Magisterium, maar Call vroeg zich af of hij na Drews dood bang was geweest om naar school terug te gaan. ‘Meester Rockmaple stuurt u dit,’ zei Rafe terwijl hij meester Rufus een opgevouwen papiertje gaf.

Meester Rufus las het bericht en verfrommelde het toen. De prop vloog spontaan in brand en veranderde in as. ‘Dank je wel,’ zei hij met een knikje naar Rafe, alsof het heel normaal was om je correspondentie in brand te steken. ‘Zeg maar tegen je meester dat ik hem tijdens de lunch kom opzoeken.’

Rafe liep met grote ogen het lokaal weer uit.

Call wilde niets liever dan weten wat op dat papiertje had gestaan. Het probleem als je een afschuwelijk geheim had, was dat je elke keer dat er iets gebeurde, dacht dat het misschien daarmee te maken had.

Meester Rufus keek echter niet eens zijn kant op en ging gewoon verder met de les. En toen er de volgende dag en de dag daarna niets gebeurde, vergat Call om zich zorgen te maken.

En naarmate de weken verstreken en de bladeren aan de bomen naar geel, rood en oranje verkleurden alsof iemand vuur had opgeroepen, werd het steeds makkelijker voor Call om te vergeten dat hij überhaupt een geheim had.

HOOFDSTUK ZEVEN

Toen het killer werd, trok Call steeds vaker een vest of een trui aan als hij met Brutus ging wandelen. Brutus had nog niet eerder bewust de herfst meegemaakt en vermaakte zich ermee door zich in hopen bladeren te verstoppen, zodat alleen zijn gevlekte poten nog naar buiten staken.

‘Denkt hij soms dat we hem niet meer kunnen zien?’ vroeg Celia op een dag nieuwsgierig nadat Brutus van een heuvel af was gerend en in een enorme bladerhoop was gedoken. Alleen zijn staart was nog zichtbaar; de pluim stak aan de andere kant van de berg omhoog.

‘Ik zie alleen zijn staart,’ zei Call. ‘Vandaag doet hij het best goed, eigenlijk.’

Celia giechelde. Call vond het niet langer raar dat Celia lachte om alles wat hij zei, maar juist cool. Ze droeg een pluizige rode trui en zag er met haar blozende wangen heel mooi uit.

‘Hoe reageerde je vader eigenlijk toen je met Brutus thuiskwam?’ vroeg ze terwijl ze een handvol bladeren van de grond opraapte: geel, goud en roodbruin.

Call koos zijn woorden zorgvuldig. ‘Niet erg goed. Ik bedoel, we wonen in een klein plaatsje. Een gewoon huisdier geheimhouden zou al lastig zijn, en hoewel niemand weet wat het betekent als je door chaos bezeten bent, weten ze wel wat een grote wolf is.’

‘Ja.’ Celia’s ogen stonden vol medeleven. ‘Hij was vast bang dat iemand Brutus kwaad zou doen.’

Celia was zo aardig, dacht Call. Het zou nooit in haar opkomen dat Alastair Brutus misschien zelf kwaad zou willen doen. En dat was best knap, want de enige keer dat ze Alastair had gezien, tijdens de IJzerproef, had hij woest uit zijn ogen gekeken en met een mes gezwaaid. Instinctief voelde Call aan het heft van Miri, dat een stukje boven de binnenzak van zijn jack uitstak.

‘Dat mes was van je moeder, toch?’ vroeg Celia verlegen.

‘Ja,’ antwoordde Call. ‘Ze heeft het gemaakt toen ze hier op school zat.’ Hij probeerde de brok in zijn keel weg te slikken. Hij dacht liever niet te veel aan zijn moeder, of ze misschien aardiger voor Brutus zou zijn geweest, en of ze van hem gehouden zou hebben ongeacht de vingerafdrukken die op zijn ziel zaten.

‘Ik weet dat ze is omgekomen tijdens het IJzige Bloedbad. Dat vind ik zo vreselijk.’

Call schraapte zijn keel. ‘Het is goed, joh. Het is zo lang geleden. Ik heb haar nooit echt gekend.’

‘Ik heb mijn tante ook nooit gekend,’ zei ze. ‘Ik was nog een baby toen ze tijdens het IJzige Bloedbad werd gedood. Maar als ik ooit de kans krijg om wraak te nemen, dan…’ Met een beschaamd gezicht brak ze haar zin af.

Brutus was weer onder de bladeren vandaan gekomen en draafde met kleine twijgjes in zijn vacht de heuvel op.

‘Wat zou je dan doen?’ vroeg Call.

‘Dan zou ik de Vijand des Doods eigenhandig vermoorden,’ antwoordde ze resoluut. ‘Ik haat hem echt.’

Call had het gevoel dat iemand hem een stomp in zijn maag had gegeven. Celia keek naar de bladeren in haar hand en liet ze als confetti op de grond dwarrelen. Hij zag dat haar lip trilde en dat het weinig scheelde of ze zou in huilen uitbarsten. Iemand anders, een betere vriend, zou naar haar toe zijn gestapt en een arm om haar heen hebben gelegd, misschien op haar schouder hebben geklopt. Call leek echter wel verlamd. Kon hij Celia troosten vanwege iets wat hij zelf had gedaan?

Als ze ooit de waarheid ontdekte, zou ze hem haten.

Die nacht had Call een droom. Hij reed op zijn skateboard door zijn oude woonplaats, samen met Brutus, die een eigen groen-met-gouden skateboard had met wieltjes met een soort stekels erop. Ze droegen alle twee een zonnebril en als ze mensen tegenkwamen, begonnen die te klappen of gooiden handjes snoep hun kant op, alsof ze meededen aan een Halloweenoptocht.

‘Hallo, Call,’ zei meester Joseph, die opeens midden op straat verscheen.

Call probeerde langs hem te rijden, maar plotseling werd alles wit, alsof ze op een leeg vel papier stonden. Brutus was weg.

Meester Joseph keek Call glimlachend aan. Hij droeg zijn lange officiële gewaad en had zijn handen achter zijn rug ineengeslagen.

Call rolde achteruit op zijn skateboard. ‘Ga weg uit mijn droom!’ Verwilderd keek hij om zich heen of hij iets zag wat hij als wapen kon gebruiken. ‘Ga weg uit m’n hoofd!’

‘Ik ben bang dat ik dat niet kan doen,’ zei meester Joseph. Op de voorkant van zijn gewaad zat een donkere vlek. Het leek op vies water.

Call herinnerde zich dat hij het dode lichaam van zijn zoon, Drew, tegen zich aan had gedrukt, dat er water over meester Joseph heen was gemorst en dat hij vreselijk had gesnikt.

Daarna was hij opgestaan en had Call ‘meester’ genoemd. Hij had gezegd dat het niet erg was dat Drew dood was, omdat Call Constantine Madden was, en als Constantine Madden wilde dat Drew doodging, moest hij daar wel een goede reden voor hebben.

‘Dit is niet echt,’ zei Call stellig. Hij wees naar zijn been, dat niet dun was, niet onder de littekens zat en helemaal geen pijn deed.

‘O, maar ik wel.’ Meester Joseph knipte met zijn vingers en er begon sneeuw omlaag te dwarrelen.

De witte vlokken bleven in Calls haar en wimpers hangen.

‘Net zo echt als dit. Net zo echt als de afschuwelijke keuze die Alastair Hunt moet maken.’

‘Wat? Welke keuze?’ vroeg Call, die zich onwillekeurig in de discussie liet meetrekken.

Meester Joseph ging gewoon verder, alsof Call niets had gezegd. ‘Waarom blijf je in het Magisterium, waar iedereen je alleen maar zal minachten? Je zou ook bij de man kunnen zijn die je heeft grootgebracht en bij mij, je trouwe vriend. Je zou veilig kunnen zijn. We zouden een begin kunnen maken met de heropbouw van je rijk. Als je het goedvindt, kan ik je vanavond nog meenemen.’

‘Nee,’ zei Call. ‘Ik zal nooit met u meegaan.’

‘O, jawel,’ zei meester Joseph. ‘Misschien nu nog niet, maar ooit wel. Ik ken jou namelijk, weet je, veel beter dan je jezelf kent.’

Op dat moment werd Call wakker, met het koude gevoel van de sneeuw nog altijd op zijn gezicht, en hij huiverde. Hij voelde aan zijn wang. Zijn hand werd nat. Hij probeerde tegen zichzelf te zeggen dat het maar een droom was, maar dromen smolten niet op je huid.

Tijdens de volgende les stak Call zijn hand op voordat meester Rufus kon beginnen. Rufus trok zijn wenkbrauwen op. Tamara keek verrast, maar Aaron was te druk bezig met in zijn tas rommelen om aandacht aan hem te besteden.

‘Dat hoef je niet te doen,’ zei meester Rufus. ‘Jullie zijn maar met z’n drieën hier.’

‘Het is een gewoonte.’ Call bewoog zijn vingers een beetje, een trucje dat iedereen kende die nodig naar de wc moest en de aandacht van de leraar wilde trekken.

Meester Rufus zuchtte. ‘Goed dan, Call. Wat wil je weten?’

Hij liet zijn hand zakken. ‘Ik wil weten hoe je kunt zorgen dat mensen je niet kunnen vinden.’

Meester Rufus wreef over zijn gezicht, alsof hij deze vraag niet had verwacht. ‘Ik weet niet goed of ik wel begrijp wat je bedoelt, of waarom je dat wilt weten. Is er misschien iets wat je me wilt vertellen?’

Tamara keek goedkeurend naar Call. ‘Dat is slim. Als we weten hoe we ons beter kunnen verstoppen, zou Aaron veel veiliger zijn.’

Call was misschien niet zo slim dat hij dat zelf al had bedacht, maar hij was wel slim genoeg om zijn mond te houden.

Eindelijk keek Aaron op, waarschijnlijk omdat hij zijn naam hoorde noemen. Hij knipperde een paar keer met zijn ogen, alsof hij probeerde te begrijpen waarover ze het zojuist hadden gehad.

‘Door het element lucht zijn wij in staat om over grote afstanden met elkaar te communiceren,’ vertelde meester Rufus. ‘Dat betekent dat het element aarde die communicatie juist kan blokkeren. Je kunt een steen zo betoveren dat hij degene beschermt die de kiezel bij zich draagt. Waarschijnlijk snap je nu ook waarom we de school op deze plek hebben gebouwd.’

‘Dus omdat de school onder de rotsen ligt, is het gemakkelijker om te zorgen dat hij niet wordt ontdekt?’ vroeg Aaron. ‘En hoe zit het dan met die wervelstormtelefoon die u Call liet gebruiken?’

En hoe zit het dan met mijn droom, dacht Call, maar hij zei niets.

Meester Rufus knikte. ‘Ja, de aarde om het Magisterium is betoverd. Er zijn delen waar je wel toegang toe kunt krijgen, zodat we toch nog contact kunnen leggen met de buitenwereld. Misschien moeten we voor onze Makar een steen maken die speciaal betoverd is, zodat hij zelfs met behulp van een kristallen bol niet is op te sporen. Kom maar hier, dan laat ik het jullie zien. Maar Call en Tamara, als ik ontdek dat jullie de steen gebruiken om stiekem rond te dwalen of iets te verstoppen, zullen jullie ervan lusten. Dan sluit ik jullie ergens diep onder de grond op, net als die elementwezens waar we het laatst over hadden.’

‘En Aaron dan? Waarom waarschuwt u hem niet?’ Tamara keek meester Rufus fronsend aan.

Meester Rufus keek even naar Aaron, toen weer naar Tamara en Call. ‘Omdat jij en Call apart al twee flinke lastpakken zijn, maar samen zijn jullie nog een stuk erger.’

Aaron grinnikte. Call probeerde niet naar Tamara te kijken. Hij was bang dat hij dan zou zien hoe erg ze baalde dat meester Rufus vond dat ze op Call leek.

De dag waarop Calls wereld instortte, was niet eens zoveel anders dan veel andere dagen. Hij was buiten met de groep van meester Milagros – Jasper, Nigel, Celia en Gwenda. Ze oefenden met vuurschichten die ze naar elkaar slingerden. Calls mouw was al verschroeid, en vanwege zijn been moest hij voortdurend met toverkracht de schichten afweren om te voorkomen dat hij zich brandde. Aaron, van wie Call plotseling in de gaten kreeg dat hij een gemene, akelige valsspeler was, sprong de helft van de tijd opzij in plaats van de moeite te nemen om magie te gebruiken.

Na een tijdje ging Call hijgend op een boomstam zitten. Jasper keek zijn kant uit, alsof hij overwoog om zijn zitplaats in de fik te steken, maar hij leek zich te bedenken toen Tamara een hittevlaag zijn kant op stuurde.

‘Het belangrijkste,’ zei meester Rufus terwijl hij naast Call ging zitten, ‘is om altijd de omstandigheden te beheersen. Andere mensen reageren daarop, maar als jij ze zelf in de hand hebt, ben je in het voordeel.’

Dat klonk verdacht veel als iets wat Alastair afgelopen zomer tegen hem had gezegd. ‘De kans dat de buren problemen zullen maken is het kleinst als we de omstandigheden waaronder ze Brutus zien zelf stevig in de hand houden.’ Het was gemakkelijk om te denken dat Alastairs tijd op het Magisterium helemaal geen invloed op hem had gehad, maar meester Rufus was natuurlijk ook zijn leraar geweest.

‘Wat bedoelt u daarmee?’ vroeg Call.

Meester Rufus zuchtte. ‘Als je niet kunt springen zoals de anderen, is het slim om ze mee te lokken naar terrein waar ze met hetzelfde nadeel te kampen hebben als jij. Een boom in. Of een beekje. Of beter nog: neem ze mee naar een plek waar je zelf in het voordeel bent. Creëer je eigen voordeel.’

‘Er bestaat helemaal geen plek waar ik in het voordeel ben,’ mompelde Call, maar de rest van de dag bleef hij denken aan wat meester Rufus had gezegd. Terwijl hij in de refter paarse knollen at, terwijl hij Brutus uitliet en zelfs nog toen hij die avond naar het ruwe rotsplafond van zijn slaapkamer staarde.

Telkens weer dacht hij aan zijn vader, die de omstandigheden zelf in de hand hield en op zoek ging naar een plek waar hij in het voordeel was. Telkens weer dacht hij aan de kettingen en de boeien in zijn vaders huis, aan de tekening van de Alkahest op zijn vaders bureau. En telkens weer kwam hij tot dezelfde verontrustende conclusie.

Hij wist bijna zeker dat zijn vader degene was die had geprobeerd om de Alkahest te stelen, en dat betekende dus dat het zijn vader niet gelukt was. Maar stel nou eens dat hij het met opzet had laten mislukken?

Wat als Alastair opzettelijk gefaald had omdat hij wist dat de magiërs de Alkahest daarna uit het Collegium weg zouden halen en naar een veiligere plek zouden brengen? En wat als hij de veilige plek die ze waarschijnlijk zouden gebruiken al kende – een plek waar hij in het voordeel zou zijn?

Op het bureau in de kelder lag naast de tekeningen van de Alkahest een plattegrond van de vliegtuighangar waar de IJzerproef was gehouden.

Call had zich nooit afgevraagd waar Alastair die eigenlijk vandaan had, tot nu. Volgens Tamara’s ouders was Alastair ooit een geweldige metaalmagiër, en meester Rufus had verteld dat de Alkahest veilig was opgeborgen in een kluis die was gemaakt door metaalmagiërs, diep onder de grond onder een plek waar ze eerder waren geweest. De vliegtuighangar was bijna helemaal van metaal gemaakt. Als Alastair echt zo’n geweldige metaalmagiër was, had hij misschien wel geholpen om die kluis te bouwen, en wist hij dus precies hoe je moest binnenkomen in de hangar, en ook in de kluis die daaronder verborgen lag.

Als dat allemaal waar was, was Alastairs diefstal van de Alkahest helemaal niet mislukt. Als dat allemaal waar was, was de Alkahest kwetsbaarder dan ooit.

Die avond lag Call nog lang wakker, starend in het donker.

De volgende dag was Call er niet bij met zijn hoofd. Het lukte hem niet om tijdens de les op te letten toen meester Rufus hun leerde hoe je met metaal- en aardmagie voorwerpen op kunt tillen, met als gevolg dat hij een brandende kaars op Tamara’s hoofd liet vallen. Hij vergat Brutus uit te laten, wat niet erg prettige gevolgen had voor het vloerkleedje in zijn slaapkamer. In de refter raakte hij helemaal afgeleid doordat Celia naar hem zwaaide, met als gevolg dat hij Aaron bijna liet struikelen.

Aaron verstapte zich, maar wist zich nog net overeind te houden door de rand van een van de stenen tafels vast te grijpen waarop de soepketels stonden. ‘Oké,’ zei hij resoluut terwijl hij Calls bord uit zijn handen pakte. ‘Zo is het wel genoeg.’

Tamara knikte driftig. ‘Meer dan genoeg.’

‘Wat?’ Call schrok bijna van Aaron, die heel zakelijk eten op Calls bord schepte. Enorme bergen eten. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Jij doet echt heel raar,’ zei Tamara, die haar eigen bord intussen ook flink vol had geladen. ‘We gaan terug naar onze kamers om erover te praten.’

‘Wat? Ik doe niet… Ik ga niet…’ Maar Call was machteloos tegenover de vastberadenheid van zijn vrienden, als een stofdeeltje in een woeste storm.

Met de borden in hun handen namen Tamara en Aaron hem mee de refter uit en vervolgens het hele eind door de gangen naar hun kamer, waar ze hem, nog altijd protesterend, door de deur naar binnen duwden.

Ze zetten de borden op tafel en pakten bestek. Een paar tellen later zaten ze aan tafel korstmospizza en mossige aardappelpuree te eten.

Aarzelend pakte Call zijn vork op. ‘Hoezo doe ik raar?’

‘Je bent afgeleid,’ zei Tamara. ‘Je laat voortdurend van alles vallen en vergeet allerlei dingen. Je zei Jasper tegen meester Rufus en Celia tegen Jasper. En je vergat Brutus uit te laten.’

Brutus blafte. Call wierp hem een duistere blik toe.

‘En je staart voortdurend somber voor je uit, alsof er iemand dood is,’ vulde Aaron aan. ‘Wat is er aan de hand? En zeg alsjeblieft niet “niets”.’

Call keek ze aan. Zijn vrienden. Hij had er zo genoeg van om te liegen. Hij wilde niet zoals Constantine Madden zijn. Hij wilde een goed mens zijn. Het voelde afschuwelijk om hun de waarheid te vertellen, maar goed zijn was nou eenmaal niet altijd leuk, toch?

‘Beloven jullie om het aan niemand te vertellen?’ vroeg Call. ‘Beloven jullie dat, zweren jullie het op… op jullie eer als magiër?’ Call was wel trots op die laatste woorden, vooral omdat hij ze net had verzonnen.

Aaron en Tamara leken alle twee diep onder de indruk.

‘Zeker,’ zei Tamara.

‘Echt wel,’ zei Aaron.

‘Ik denk dat mijn vader degene was die heeft geprobeerd om de Alkahest te stelen,’ biechtte Call op.

Aaron liet een bord met korstmos op tafel vallen. ‘Wat?’

Tamara keek hem geschrokken aan. ‘Call, daar moet je geen grappen over maken.’

‘Dat doe ik ook niet. Zoiets zou ik nooit doen. Ik denk dat hij heeft geprobeerd om hem uit het Collegium te stelen, en ik denk dat hij van plan is om het nog eens te proberen. En deze keer zou het hem weleens kunnen lukken.’

Aaron keek hem met open mond aan. ‘Waarom zou je vader zoiets doen? En hoe weet jij dat?’

Call vertelde hun wat hij bij hem thuis in de kelder had gevonden, dat Brutus vastgeketend had gezeten en dat hij schetsen van de Alkahest had gezien. En hij vertelde hun ook over de plattegrond van de vliegtuighangar.

‘Was hij van plan om Brutus’ hart uit zijn lichaam te snijden om dat apparaat te laten werken?’ Tamara’s gezicht zag groen.

Zodra de wolf zijn naam hoorde, keek hij jankend op naar Call.

Call knikte.

‘Maar je hebt het ding zelf nergens gezien? De Alkahest, bedoel ik?’ vroeg Aaron.

Call schudde zijn hoofd. ‘Ik wist niet eens dat dat apparaat echt bestond. Ik wist niet precies wat hij van plan was of waar hij Brutus voor nodig had.’ Hij zei niets over de boeien aan de muur, die precies groot genoeg waren voor een jongen. Hij was bereid om een deel van de waarheid te vertellen, maar niet alles. Hoe hij daarmee op de Gemene Slechterik-lijst scoorde, wist hij niet, maar dat kon hem niets schelen.

‘Waarom zou je vader Aaron willen doden?’ vroeg Tamara.

‘Dat wil hij niet,’ zei Call snel. ‘Ik weet echt honderd procent zeker dat mijn vader niet voor de Vijand des Doods werkt.’

‘Maar waarom zou hij dan…’ Tamara schudde haar hoofd. ‘Ik snap het niet. Je vader verafschuwt tovenarij. Waarom zou hij een Alkahest aan de praat willen krijgen als hij niet van plan is…’

Call begon in paniek te raken. Waarom zou Tamara hem geloven? Diep vanbinnen wist hij dat het zonder het puzzelstukje dat Call zelf de Vijand des Doods was, moeilijk werd om een andere reden te verzinnen waarom Alastair de Alkahest zou willen hebben, een die niet iets met Aaron te maken had.

‘Hij haat het Magisterium.’ Onder tafel balde Call zijn vuisten. ‘Misschien wil hij de magiërs de stuipen op het lijf jagen. Ze bang maken.’

‘Of misschien wil hij de Vijand doden,’ opperde Aaron. ‘Misschien wil hij met hem afrekenen, zodat jij voortaan veilig bent.’

‘De Vijand loopt al tientallen jaren rond,’ zei Tamara. ‘En nu opeens komt Alastair met dat idee? En dan is het zeker ook toeval dat hij juist zodra er een nieuwe Makar ten tonele verschijnt aan de slag gaat met een apparaat om Makari’s te doden?’

‘Misschien wil hij wel met mij afrekenen om te zorgen dat Call voortaan veilig is.’ Aarons groene ogen stonden somber. ‘Jij en Call waren bijna dood geweest toen ze mij hadden ontvoerd. En Call heeft ook nog eens besloten om als mijn tegenwicht te dienen. Dat is gevaarlijk.’

‘Zoals Call al zei: Alastair verafschuwt magiërs,’ zei Tamara. ‘Volgens mij kan die hele oorlog hem niets schelen. Als hij het Magisterium te gronde richt, hoeft Call hier niet meer naartoe, en dat is eigenlijk het enige wat hij echt wil.’ Ze beet zenuwachtig op haar duimnagel. ‘We moeten dit aan iemand vertellen.’

‘Wat?’ Call zat meteen rechtop. ‘Tamara, ik zweer het, Alastair werkt niet voor de Vijand!’

‘Nou en?’ Tamara’s stem klonk scherp. ‘Hij wil een gevaarlijk magisch apparaat stelen. Zelfs als hij dat ding alleen maar in zijn buurt wil hebben zodat hij zelf beter kan slapen, is de Alkahest nog altijd veel te kostbaar en veel te dodelijk. Wat als de vijand weet dat hij dat apparaat heeft? Hij zou je vader doden en de Alkahest meenemen. Als we het aan de andere magiërs vertellen, kunnen ze helpen om hem te beschermen.’

Call sprong overeind en begon door de kamer te ijsberen. ‘Nee. Ik ga naar mijn vader en vertel hem dat ik weet wat hij van plan is. Dan kan hij er niet meer mee doorgaan, en dus blijft de Alkahest veilig waar hij is.’

‘Dat is te riskant,’ zei Aaron. ‘Je vader was van plan om Brutus’ hart eruit te snijden. Het lijkt me niet slim als je alleen naar hem toe gaat. Hij heeft al eens een mes naar je toe gegooid, weet je nog?’

‘Dat was omdat hij wilde dat ik dat mes kreeg,’ zei Call, hoewel hij niet wist of hij dat eigenlijk nog wel geloofde.

Tamara zuchtte diep. ‘Ik weet dat je niet wilt dat je vader in de problemen komt, maar dit heeft hij over zichzelf afgeroepen.’

‘Hij is míjn vader. Ik zou degene moeten zijn die hierover beslist.’ Call keek naar Tamara.

Ze had haar donkere ogen strak op hem gericht.

Call haalde diep adem en speelde toen zijn laatste troef uit. ‘Je hebt gezworen om mijn geheim niet verder te vertellen. Je hebt gezworen op je eer.’

Tamara’s stem brak. ‘Call! Wat als je het mis hebt en hij Aaron wel iets aan wil doen? Wat als je het mis hebt over je vader? Dat kan best. We kennen onze familie lang niet altijd zo goed als we denken.’

‘Dus je hebt gelogen,’ zei Call. ‘Je hebt gewoon recht in mijn gezicht gelogen. Je hébt helemaal geen eer.’

Aaron stond ook op. ‘Jongens, kom op nou…’

‘Luister, ik ga het aan meester Rufus vertellen,’ zei Tamara. ‘Ik weet dat je dat niet wilt, en ik weet dat ik heb gezegd dat ik je geheimen zou bewaren, maar ik moet wel.’

‘Je moet helemaal niet,’ zei Call met overslaande stem. ‘En als je af en toe aan iets anders dacht dan voortdurend de beste zijn in het Magisterium, zou je dit helemaal niet doen. Ik dacht dat je mijn vriend was. Je moet doen wat je hebt beloofd.’

‘Aaron is ook je vriend!’ schreeuwde ze. ‘Kan het je dan niets schelen wat de Vijand met hem wil doen?’

‘Als Call zegt dat zijn vader niet voor de Vijand werkt, geloof ik hem,’ zei Aaron snel. ‘Ik ben degene die in gevaar is, dus ik mag beslissen…’

Tamara’s gezicht was vuurrood en er stonden tranen in haar ogen. Call realiseerde zich dat ze uiteindelijk altijd voor Aaron zou kiezen, en niet voor hem. ‘Jij laat jezelf gewoon opnieuw in gevaar brengen!’ riep ze. ‘Zo zit je nou eenmaal in elkaar! En Call weet dat.’ Meteen richtte ze zich tot Call. ‘Hoe durf je daar gebruik van te maken? Ik zeg het tegen meester Rufus. Echt waar. En als er iets met Aaron gebeurt vanwege die Alkahest, dan is het… dan is het jouw schuld!’ Ze draaide zich om en stormde de kamer uit.

Call merkte dat hij stond te hijgen, alsof hij net een stuk gerend had. En een tel later rende hij ook echt, achter Tamara aan. ‘Brutus,’ riep hij. ‘Kom mee! Pak haar! Ik bedoel, doe haar geen pijn. Alleen een beetje happen is genoeg!’

Brutus jankte, maar Aaron keek Call vol afschuw aan en greep gauw zijn halsband. De Makar wierp zich op de wolf, terwijl Call nog net op tijd de gang op rende om Tamara’s vlechten verderop om de hoek te zien verdwijnen. Hij rende haar achterna, hoewel hij wist dat hij haar door zijn zwakke been nooit zou kunnen inhalen.

Woede borrelde op in zijn borst terwijl hij rende. Tamara was onbetrouwbaar en afschuwelijk. Hij had wel verwacht dat zijn vrienden kwaad zouden zijn, maar niet dat ze hem zouden verraden. Felle pijnscheuten trokken door zijn been. Hij struikelde en viel op zijn knieën en heel even – een fractie van een seconde maar – dacht hij aan wat hij zou doen als hij twee goede benen had, als hij al deze pijn achter zich kon laten. Wat zou hij daarvoor overhebben? Zou hij ervoor doden? Zou hij zijn Gemene Slechterik-lijst in de prullenbak gooien?

‘Call?’

Hij voelde een hand op zijn schouder en toen op zijn arm. Iemand trok hem overeind.

Alex Strike zag er even keurig uit als altijd en zijn uniform was smetteloos, maar hij keek bezorgd. ‘Wat doe jij nou?’

‘Tamara…’ hijgde Call.

‘Ze liep het kantoor van Rufus in.’ Alex wees naar twee dubbele deuren van ijzer en koper. ‘Weet je zeker dat je…’

Maar Call dook al langs hem heen. Hij wist precies waar Rufus’ kantoor was. Hij spurtte de laatste gang door en gooide de deur open.

Tamara stond midden in de kamer op een rond kleed. Rufus leunde tegen zijn bureau en werd verlicht door de lampen die achter hem stonden. Hij zag er vreselijk ernstig uit.

Call remde abrupt. Hij keek heen en weer tussen Tamara en Rufus. ‘Dit kun je niet maken,’ zei hij tegen Tamara. ‘Je kunt het hem niet vertellen.’

Tamara rechtte haar schouders. ‘Ik moet wel, Call.’

‘Je hebt het beloofd,’ zei Call vermoeid. Hij had half gedacht dat Aaron hem misschien zou volgen, maar dat had hij niet gedaan, en Call voelde zich plotseling vreselijk alleen, zo tegenover Tamara en Rufus alsof ze zijn vijanden waren. Hij voelde een vlaag van woede voor Tamara. Hij had dit allemaal nooit gewild: boos zijn op haar of dingen voor Rufus verbergen. Hij had nooit in deze positie willen komen. En hij wilde al helemaal niet denken dat hij Tamara niet kon vertrouwen.

‘Het ziet ernaar uit dat er iets ernstigs aan de hand is,’ zei Rufus.

‘Niets,’ zei Call. ‘Er is helemaal niets aan de hand.’

Rufus keek van links naar rechts, van Call naar Tamara. Call wist wie van hen het vertrouwen zou krijgen. En hij wist zelfs wie van hen dat vertrouwen waard was.

‘Prima,’ zei Tamara. ‘Dan zeg ik het wel. Alastair Hunt was degene die heeft geprobeerd de Alkahest te stelen, en als we hem niet tegenhouden, zal hij het opnieuw proberen.’

Meester Rufus trok zijn dunne wenkbrauwen op. ‘Hoe weet je dat?’

‘Omdat,’ begon Tamara, hoewel Call haar met ogen als dolken aanstaarde, ‘Call dat zegt.’

HOOFDSTUK ACHT

De magiërs stuurden Tamara terug naar haar kamer. Ze vertrok zonder nog naar Call te kijken, met gebogen hoofd en opgetrokken schouders. Hij zei niets tegen haar. Zelf moest hij achterblijven en eindeloze vragen beantwoorden over wat hij wel en niet had gezien, hoe Alastair zich had gedragen en of hij ooit iets over Constantine Madden had gezegd. Hem werd gevraagd of hij wist dat zijn vader en Constantine ooit vrienden waren geweest, en vooral of Alastair ooit iets over Calls moeder, Sarah, had gezegd wat erop leek te wijzen dat hij haar uit het dodenrijk wilde terughalen.

‘Kan dat dan?’ vroeg Call.

Die vraag wilde echter niemand beantwoorden.

Call merkte meteen dat hoewel Aaron best wilde geloven dat Alastair niet met de Vijand samenwerkte – en misschien zelfs Tamara ook wel – alle meesters ervan overtuigd waren dat zijn vader een verrader was. Of gek. Of een gekke verrader.

Als Call Alastair zwart had willen maken, als hij ervoor had willen zorgen dat niemand zijn vader geloofde als hij beweerde dat Call de ziel van Constantine Madden bezat, had hij het niet beter kunnen aanpakken. Eigenlijk zou hij daar blij om moeten zijn, maar dat was hij niet. Hij was helemaal niet blij. Hij was woedend op zichzelf en nog veel bozer op Tamara.

Het was al heel laat toen ze hem eindelijk wegstuurden, en meester Rufus bracht hem terug naar zijn kamer.

‘Nu begrijp ik waarom je je vader niet wilde zien toen hij hier was,’ zei Rufus.

Call zei niets. Volwassenen waren er vreselijk goed in om overbodige opmerkingen te maken en het je meteen te laten weten als ze eindelijk iets doorhadden.

‘Je moet weten dat jijzelf hier geen problemen mee krijgt, Callum,’ vervolgde Rufus. ‘Niemand had van je verwacht dat je de geheimen van je vader hier zou vertellen, maar eigenlijk had deze last helemaal nooit op jouw schouders mogen rusten.’

Call bleef zwijgen. Hij had urenlang gepraat en had nu niets meer te zeggen.

‘Na de oorlog werd jouw vader nogal excentriek. Misschien wilde niemand van ons zien hoe extreem zijn gedrag eigenlijk was geworden. Met elementen werken zoals wij dat doen, brengt vele gevaren met zich mee. We kunnen er de wereld mee naar onze hand zetten, maar de tol die dat van onze geest eist, kan soms groot zijn.’

‘Hij is niet krankzinnig,’ snauwde Call.

Meester Rufus was een tijdje stil en keek Call langdurig aan. ‘Als ik jou was, zou ik dat liever niet zeggen op plekken waar anderen het ongemerkt kunnen opvangen,’ zei Rufus tegen hem. ‘Het is beter dat iedereen denkt dat hij gek is dan dat men gelooft dat hij met de Vijand samenwerkt.’

‘Denkt u dat hij krankzinnig is?’ wilde Call weten.

‘Ik kan me niet voorstellen dat Alastair zich bij Constantine heeft aangesloten,’ antwoordde Rufus na een korte stilte. ‘Ik heb ze alle twee lesgegeven. Ze waren inderdaad vrienden. Niemand voelde zich erger verraden door Constantines overstap naar het kwaad dan Alastair. Niemand was zo vastberaden als hij om Constantine ten val te brengen, en dat werd alleen maar sterker nadat Sarah gedood was. Geen verraad is groter dan het verraad van een vriend.’

Call keek naar Rufus en voelde zich duizelig. Hij dacht aan Aaron, die geboren was om Call te verslaan. Ertoe voorbestemd, al wist hij dat zelf niet.

‘Sommige mensen zijn voorbestemd om vrienden te zijn, en andere om elkaars vijand te zijn,’ zei Rufus. ‘Uiteindelijk zet het universum alles recht.’

‘Alles in evenwicht,’ mompelde Call. Dat was een alchemistisch spreekwoord.

‘Precies.’ Rufus legde een hand op Calls schouder, wat zo verrassend was dat Call er even van schrok. ‘Red je je wel?’

Call knikte en glipte toen hun woonkamer in. Die was leeg; Tamara en Aaron waren alle twee al naar hun slaapkamer gegaan en hadden de deur achter zich dichtgedaan. Hij liep naar zijn eigen slaapkamer en ging in zijn kleren op bed liggen. Brutus lag al op de deken te slapen. Call haalde Miri uit de schede en hield het mes omhoog, zodat hij het goed kon zien, alle krullen en spiralen in het metalen blad. Vrede.

Hij liet zijn hand naast zich op bed vallen en sloot zijn ogen, te moe om zich eerst nog uit te kleden.

De volgende dag werd hij wakker van het afschuwelijke lawaai van de eerste bel, wat betekende dat hij sowieso te laat was voor het ontbijt. De avond ervoor had hij ook niet veel gegeten en hij voelde zich beroerd, alsof hij niet gewoon een maaltijd had overgeslagen, maar bovendien een paar flinke stompen in zijn maag had gekregen.

Hij trok een schoon uniform aan en stak zijn voeten in zijn schoenen.

In de woonkamer zat niemand; Tamara en Aaron hadden dus niet op hem gewacht. Waarschijnlijk hadden ze besloten dat ze een vreselijke hekel aan hem hadden, of anders wisten ze misschien niet eens dat hij gisteravond nog terug was gekomen.

Met zijn chaoswolf op zijn hielen hinkte Call stijfjes naar de refter. Daar krioelde het van de leerlingen. In het grijs geklede IJzerjaar-leerlingen trokken nog altijd rare gezichten om de bergen pluizig korstmos in verschillende kleuren of staarden met open mond naar de paddenstoelschijven op de grillplaat. Een paar leerlingen uit het Zilver- en Goudjaar zaten in groepjes bij elkaar. Ze waren net terug van missies en keken hooghartig om zich heen, alsof ze zelf al meesters waren.

Aaron zat aan een tafel met een paar andere leerlingen uit het Koperjaar. Celia zat erbij, en ook Gwenda, Rafe, Laurel en Jasper. De borden die voor hen stonden, waren leeg.

Tamara zat aan een andere tafel met Kimiya en haar vriendinnen. Call vroeg zich af of ze hun alles over Alastair en Call vertelde en opschepte dat ze zo’n held was, maar op dit moment kon hij daar toch niets aan doen. Zuchtend schepte hij voor zichzelf een bord vol met de paarse knollen die een beetje naar pap roken, en voor Brutus wat spekachtig korstmos.

Hij at staand, zodat hij niet naast iemand hoefde te gaan zitten. Hij betwijfelde of hij ergens welkom was.

Toen de tweede bel ging, liep Call naar meester Rufus, die bij de andere meesters zat.

‘Aha.’ Met een zwaaiend gebaar wenkte meester Rufus ook Tamara en Aaron. ‘Tijd om met onze lessen te beginnen.’

‘Hoera,’ zei Call sarcastisch.

Meester Rufus wierp hem een strenge blik toe en liep toen voor hen de refter uit. Call, Aaron en Tamara volgden hem als de onwillige, chagrijnige staart van een komeet.

‘Alles goed met je?’ Aaron stootte hem met zijn schouder aan terwijl meester Rufus hun voorging over een trapje in de rotsen.

De treden gingen in een spiraal steeds verder omlaag. Kleine gloeiende salamanders scharrelden over het plafond. Opnieuw dacht Call aan Dolf.

‘Dat ligt eraan,’ zei Call. ‘Sta je aan mijn kant of aan die van haar?’ Hij keek even naar Tamara, die haar lippen op elkaar perste.

Ze leek te overwegen of ze Call van de trap af zou duwen. Aaron was zichtbaar overstuur.

‘Moeten er echt twee kanten zijn?’

‘Als zij mijn vader verraadt, ja, dan moeten er twee kanten zijn!’ siste Call. ‘Iemand die echt mijn vriend was, zou zoiets nooit doen. Ze had beloofd om mijn geheim te bewaren en dat was gelogen. Ze is een leugenaar.’

‘En iemand die echt Aarons vriend was, zou nooit iemand beschermen die hem probeert te doden!’ snauwde Tamara.

‘En als jij, leugenaar, echt míjn vriend was, zou je me geloven wanneer ik zei dat Alastair dat helemaal niet van plan is!’

De emotie die over Tamara’s gezicht gleed, was erger dan woede. Het was medelijden. ‘Je bent niet objectief, Call.’

Jij ook niet, wilde Call roepen, maar meester Rufus had zich omgedraaid en keek hen alle drie dreigend aan. ‘Ik wil geen woord meer horen over Alastair Hunt, van geen van jullie,’ zei hij. ‘Of anders mogen jullie vanavond zand sorteren in plaats van eten.’

Call had zijn eerste week in het Magisterium zand moeten sorteren, en hij dacht bij zichzelf dat hij nog liever tegen een chaoswezen vocht. Hij hield zijn lippen stevig op elkaar, net als Aaron en Tamara. Tamara staarde grimmig voor zich uit en Aaron leek wanhopig. Hij beet op zijn nagels, wat hij alleen deed als het echt niet goed met hem ging.

‘Goed,’ zei meester Rufus terwijl hij zich omdraaide.

Het drong tot Call door dat ze zonder dat hij het had gemerkt een grote grot in waren gelopen. De muren waren bedekt met verend blauw mos dat precies dezelfde kleur had als de hemel.

Meester Rufus begon met zijn handen achter zijn rug te ijsberen. ‘We weten allemaal dat je om een element te kunnen gebruiken een tegenwicht nodig hebt, iets wat je in evenwicht houdt zodat het element je niet in zijn macht krijgt. Ja?’

‘Het zorgt ervoor dat je niet Verslonden wordt. Zoals die vuurgast.’ Aaron bedoelde het monsterlijke vuurwezen dat ze in de diepe grotten onder het Magisterium hadden ontmoet.

Meester Rufus trok een nogal gepijnigd gezicht. ‘Ja, het wezen dat ooit meester Marcus was. Of, zoals jij zegt: die vuurgast. Maar dat is niet het enige, wel?’

‘Het is het tegengestelde.’ Tamara gooide haar vlechten over haar schouders. ‘En dus trekt het je de andere kant op. Bijvoorbeeld bij vuur; daarbij is het tegenwicht water.’

‘En wat is het tegenwicht van chaos?’ Rufus keek Aaron indringend aan.

‘Call,’ antwoordde Aaron. ‘Ik bedoel: mijn tegenwicht is Call. Hij is natuurlijk niet het tegenwicht van iedereen. Maar het tegenwicht van chaos is een persoon. Alleen… niet altijd Call.’

‘Welsprekend zoals altijd,’ zei Rufus. ‘En is er ook nog een probleem met tegenwichten?’

‘Soms is het moeilijk om er eentje te vinden?’ Het was duidelijk dat Aaron ernaar raadde, maar volgens Call kon hij weleens gelijk hebben. Vuur vinden leek bijvoorbeeld lastig. Misschien hadden volwassen magiërs altijd aanstekers bij zich.

‘Het beperkt je macht,’ zei Tamara.

Meester Rufus knikte in haar richting, om aan te duiden dat zij het beste antwoord had gegeven. ‘Doordat het je macht beperkt, beschermt het je,’ legde hij uit. ‘Goed, wat is het tegengestelde van een tegenwicht?’

Ook daarop had Tamara een antwoord, die opschepper. ‘Wat we vorig jaar met het zand hebben gedaan.’

Call wilde een gezicht naar haar trekken, maar wist bijna zeker dat Rufus het zou zien. Dat was het probleem met klasjes van maar drie leerlingen.

Meester Rufus knikte. ‘Sympathische versterking noemen we dat. Heel gevaarlijk, omdat het je verder het element in kan trekken. Het geeft je macht, maar de prijs kan soms erg hoog zijn.’

Call hoopte maar dat dit niet het begin was van een preek over hoe lastig hij tijdens de zandsorteersessies was geweest, en hoe lastig hij nu nog steeds was.

Gelukkig ging meester Rufus verder. ‘Ik wil graag dat jullie alle drie oefenen in het gebruik van jullie tegenwichten. Eerst moeten jullie voor elk element iets zoeken wat het vertegenwoordigt. Aaron, dit wordt vooral voor jou lastig, omdat jij Call hebt uitgekozen als je tegenwicht.’

‘Hé!’ zei Call.

‘Ik bedoelde alleen maar dat het lastig is om met een menselijk tegenwicht te werken. Nou, vooruit, ga op zoek naar jullie tegenwichten.’

Call liep langs de rand van de grot en vond een stuk steen. Lucht was overal om hem heen, dus dat leek hem geregeld. Vuur en water waren lastiger, maar hij gebruikte magie om wat van het water uit het poeltje tot een bol te vormen, die hij in de buurt van zijn hoofd liet zweven. Ten slotte plukte hij een rank van een plant af; die kon hij in brand steken zodra het nodig was.

Hij liep terug naar de plek waar de anderen stonden. Natuurlijk waren zij veel eerder klaar met de oefening dan hij.

‘Heel goed,’ zei meester Rufus. ‘Laten we beginnen met lucht. Ik ga luchtmagie gebruiken om jullie alle drie te laten zweven, maar houd daarbij goed je tegenwicht vast. Het is straks je enige contact met aardmagie. Zodra je voelt dat je het tegenwicht moet gebruiken, kom je weer omlaag.’

Een voor een liet hij hen omhoogzweven. Call hoorde de lucht om hem heen fluiten en werd bijna duizelig van het heerlijke gevoel te kunnen vliegen. Vliegen was zijn favoriete onderdeel van de magie. In de lucht had hij nooit last van zijn been. Hij gebruikte aardmagie om kleurpatronen te vormen, wolken te maken en er vervolgens doorheen te vliegen. Hoe meer magie hij gebruikte, hoe beter hij begreep hoe iemand uiteindelijk Verslonden kon raken. Hij had het gevoel dat er maar weinig voor nodig was om onderdeel te worden van de lucht. Hij zou zich helemaal kunnen ontspannen en als een dwarrelend blaadje worden meegevoerd. En al zijn zorgen, al zijn angsten zouden worden weggeblazen.

Het enige wat hij hoefde te doen, was zijn steentje laten vallen.

‘Call.’ Meester Rufus keek omhoog. ‘De oefening is afgelopen.’

Toen Call zich omdraaide, zag hij dat Tamara en Aaron alweer op de grond stonden. Hij pakte zijn steen en liet zich vullen door het gewicht van de connectie tussen het stukje rots en de aarde zelf. Langzaam zakte hij omlaag, totdat hij weer op de rotsen stond en zijn been net als altijd pijn deed.

Rufus keek Call onderzoekend aan. ‘Goed gedaan, allemaal. Mooi. Aaron, nu doen we een oefening met chaos. Iets kleins.’

Aaron knikte, maar zag er nogal zenuwachtig uit.

‘Maak je geen zorgen,’ zei Rufus, terwijl hij aangaf dat ze in het midden van de grot wat ruimte vrij moesten maken. ‘Als ik het goed heb begrepen, heb je tijdens het gevecht met meester Joseph afgelopen jaar een heleboel Chaoten verslagen.’

‘Ja, maar…’ Aaron beet op een nagel. ‘Dat deed ik zonder tegenwicht.’

‘Nee, dat klopt niet. Call was er ook,’ zei Rufus.

‘Dat is waar,’ merkte Tamara op. ‘Call had zich zo ongeveer op je geworpen.’

‘Het kan best zijn dat je instinctief zijn magie hebt gebruikt,’ legde Rufus uit. ‘Het tegenwicht van chaos is een mens, omdat het tegenwicht van de leegte de ziel is. Als je chaosmagie gebruikt, zoek je een menselijke ziel om je in evenwicht te houden. Zonder tegenwicht kun je gemakkelijk al je magie opgebruiken en sterven.’

‘Dat klinkt… akelig,’ zei Aaron. Hij liep naar het midden van de grot.

Call voegde zich bij hem. Ongemakkelijk stonden ze daar, schouder aan schouder.

‘Maar ik wil niet dat Call iets overkomt.’

‘Dat zal niet gebeuren.’ Meester Rufus liep naar de hoek van de grot en kwam terug met een kooi in zijn hand. In de kooi zat een elementwezen: een hagedis met gebogen stekels langs zijn rug. Zijn ogen straalden als goud.

‘Dolf?’ zei Call.

Meester Rufus zette de kooi op de grond. ‘Jij gaat dit elementwezen laten verdwijnen. Stuur het naar het rijk van chaos.’

‘Maar dat is Dolf,’ protesteerde Call. ‘We kennen die hagedis.’

‘Ja, ik weet niet zeker of ik, eh… dat wel wil doen,’ zei Aaron. ‘Kan ik geen stuk rots laten verdwijnen of zo?’

‘Ik wil je graag met iets substantiëlers zien werken,’ zei Rufus.

‘Dolf wil helemaal niet verdwijnen,’ zei de hagedis. ‘Dolf heeft jullie belangrijke dingen te vertellen.’

‘Hoort u dat? Hij heeft ons belangrijke dingen te vertellen,’ zei Aaron.

‘Hij is ook een leugenaar,’ merkte Tamara op.

‘O, maar daar weet jij alles van, hè?’ snauwde Call.

Tamara’s wangen werden rood, maar ze negeerde zijn opmerking. ‘Weet je niet meer dat Dolf ons naar de verkeerde grot meenam, waar de Verslondene ons vervolgens bijna doodde?’

Aaron keek vanuit zijn ooghoeken naar Call. ‘Ik wil dit niet,’ fluisterde hij.

‘Je mág het niet,’ mompelde Call binnensmonds.

‘Maar ik moet toch íéts doen.’ Aaron leek enigszins in paniek te raken.

Call fluisterde nu nog zachter: ‘Laat de kooi verdwijnen.’

‘Wat?’

‘Je hoorde me wel.’ Call greep Aarons arm vast. ‘Doe het nou.’

Meester Rufus kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Call…’

Aarons hand schoot uit. In zijn handpalm ontvouwde zich een donkere sliert, die vervolgens naar voren vloog en om de kooi slingerde, waardoor Dolf niet meer te zien was. Call voelde in zijn borst iets trekken, alsof er een elastiekje aan zijn ribben vastzat, waar Aaron op tokkelde. Was dit wat het inhield om een tegenwicht te zijn?

Langzaam trok de rook op. Call liet Aarons arm vallen en zag nog net Dolfs staart in een rotsspleet verdwijnen. De kooi was weg en de plek waar hij had gestaan was leeg.

Rufus trok zijn wenkbrauwen op. ‘Het was eigenlijk niet de bedoeling dat je de kooi ook naar de chaos verbande, maar, eh… goed gedaan.’

Tamara staarde naar de plek waar Dolfs kooi had gestaan. Onder andere omstandigheden zou Call geruststellend naar haar hebben geknikt, maar nu niet.

‘Wat is de grens aan Aarons macht?’ vroeg ze plotseling. ‘Ik bedoel, wat kan hij allemaal? Zou hij het hele Magisterium in de leegte kunnen laten verdwijnen?’

Meester Rufus draaide zich naar haar om. Zijn borstelige wenkbrauwen had hij verrast gefronst. ‘Er zijn drie dingen die een magiër groot kunnen maken. Het eerste is een uitstekende beheersing van magie, het tweede is voorstellingsvermogen en het derde is de bron van zijn of haar macht. Een van onze uitdagingen is om het antwoord op jouw vraag te ontdekken. Wat kan Aaron doen voordat hij zijn tegenwicht nodig heeft om hem terug te trekken? Wat kan Call doen? Wat kun jij doen? En er is maar één manier om dat uit te vinden: oefenen. Mooi, laten we nu eens proberen om met aarde te werken.’

Call zuchtte. Het zag ernaar uit dat ze hier voorlopig nog niet klaar waren.

Toen de oefeningen eindelijk achter de rug waren, liepen de drie leerlingen van de grot terug naar hun kamer.

Call was zo uitgeput dat hij een eindje achteropraakte. Zijn been deed zeer en hij had hoofdpijn, en hij bleef even dralen bij een poeltje met oogloze vissen. ‘Jullie hebben het maar makkelijk,’ zei hij tegen de bleke vissen, die traag rondjes zwommen in de door lichtgevend mos verlichte schemering.

Plotseling werd het wateroppervlak verstoord. Een lange roze tong kronkelde om een van de vissen heen en trok hem omhoog. Toen Call opkeek, zag hij Dolf aan een stalactiet hangen.

Het elementwezen knipperde met zijn ogen. ‘Het einde is dichterbij dan je denkt,’ zei hij.

‘Wat?’ Call dacht dat hij het verkeerd had verstaan.

‘Het einde is dichterbij dan je denkt,’ herhaalde de hagedis. Toen schoot hij langs de rotspunt omhoog naar het plafond van de grot.

‘Hé, we hebben je geholpen!’ riep Call nog, maar Dolf kwam niet meer terug.

Tijdens het eten zat Call aan tafel met Aaron, Jasper en Celia, terwijl Tamara weer bij haar zus ging zitten. Telkens als hij naar haar keek, voelde hij ijzige golven vanaf haar rug naar hem toe stromen.

‘Waarom kijk je de hele tijd naar Tamara?’ Celia prikte een heldergele paddenstoel aan haar vork.

‘Omdat zij tegen de magiërs heeft gezegd dat ze zijn vader in de gaten moeten houden,’ antwoordde Jasper.

Call schrok op en keek hem toen met een woedende blik aan. Jasper schonk hem een engelachtige glimlach.

‘Waarom moeten ze hem in de gaten houden?’ Celia zette grote ogen op.

Call zei niets. Als hij probeerde het uit te leggen of smoesjes verzon, werd alles toch alleen maar erger. In plaats daarvan vroeg hij zich af hoe Jasper dat eigenlijk wist. Misschien waren hij en Tamara weer dikke maatjes, net als vroeger. Die trut verdiende het om opgescheept te zijn met iemand als Jasper.

Jasper wilde nog iets zeggen, maar Aaron waarschuwde hem met een kortaf ‘Kop dicht’.

‘Ik weet niet wat hij heeft gedaan,’ gaf Jasper toe. ‘Maar ik hoorde een paar van de magiërs met elkaar praten. Ze zeiden dat het onderzoeksteam dat ze op hem af hebben gestuurd met lege handen thuiskwam. Kennelijk is hij verdwenen.’

‘Verdwenen?’ herhaalde Celia. Ze keek naar Call en wachtte tot hij iets zou zeggen.

Call tuurde fronsend naar zijn bord. Door de kracht van zijn woede ontstonden er kleine barstjes aan de rand van het aardewerk. Hij was tweedejaarsmagiër en had de Poort der Beheersing gepasseerd; hij wist dat hij zijn zelfbeheersing niet zo mocht verliezen. En toch wilde hij Jasper niet het zwijgen opleggen, niet nu die meer leek te weten over wat er met Alastair gebeurde dan hijzelf.

‘Ja, ik vermoed dat iemand hem heeft gewaarschuwd,’ ging Jasper verder. Zijn blik gleed naar Call, zodat wel duidelijk was wat hij bedoelde.

‘Call heeft helemaal niemand gewaarschuwd,’ zei Aaron. ‘Hij is de hele tijd bij ons geweest. En hou op met doen alsof je alles weet, terwijl dat helemaal niet waar is.’

‘Ik weet meer dan jij,’ zei Jasper spottend tegen Aaron. ‘Ik weet dat Call niet te vertrouwen is.’

Er gleed een rilling langs Calls ruggengraat, want Jasper had gelijk.

Call kon niet eens zichzelf vertrouwen.

Die avond liet Call zich op een van de banken in de woonkamer vallen. Rufus had hun wat leeswerk opgegeven over de tijd dat magiërs nog geld mochten verdienen met toverkracht en er grote tovenaar-magnaten waren, een periode die had geduurd tot enkele tientallen jaren geleden, maar Call kon zich niet concentreren. De woorden leken op de pagina te dansen en van de randen van het boek vonkten soms plotseling kleine vlammetjes omhoog, die hij snel weer doofde. Door zijn woede en angst was inmiddels de hele rug van het boek zwart van de as, die smerige vegen op zijn vingers achterliet.

Tamara was meteen na het avondeten weggegaan en Aaron zat in de bibliotheek huiswerk te maken. Hij had Call gevraagd om mee te komen, maar dat was alleen omdat Aaron aardig was en hij het dus niet kon laten om aardige dingen te doen. Call wist dat hij beter af was in zijn eentje. Alleen hij en Brutus op de bank, de wolf opgekruld aan zijn voeten, zachtjes hijgend, zijn tollende ogen glanzend in de schemerige kamer.

Net toen hij ervan overtuigd was dat hij het boek weer eens in de fik zou zetten, ging de deur open. Het was Alex Strike. Zijn bruine haar was warrig als altijd – Call kon wat dat betreft precies met hem meevoelen – en op zijn gezicht stond een vreemde uitdrukking.

Call duwde zijn geschiedenisboek onder een kussen en ging rechtop zitten, voorzichtig manoeuvrerend om Brutus niet te storen. Omdat hij Rufus’ assistent was, had Alex als een van de weinige mensen ook toegang tot deze kamer. Toch was hij nooit eerder zomaar binnengekomen, zoals nu.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Call.

Alex ging op de bank tegenover Call zitten en wierp een blik op de dichte deuren van de slaapkamers van Tamara en Aaron. ‘Zijn je kamergenoten weg?’

Call knikte. Hij had geen idee wat Alex van hem wilde. Misschien zat hij in de problemen. Misschien had Alex een bericht van Rufus. Of misschien bestond er wel een of ander ontgroeningsritueel voor tweedejaars van het Magisterium waarbij je een hele nacht lang aan een stalactiet werd opgehangen.

‘Het gaat om je vader,’ zei Alex. ‘Ik weet van de Alkahest. Ik weet dat de magiërs naar hem op zoek zijn.’

Brutus liet een laag gegrom horen.

‘Jeetje, weet iedereen er soms van?’ vroeg Call, die meteen aan Jasper dacht.

Alex schudde zijn hoofd. ‘Niet hoe ernstig de situatie is.’

‘Mijn vader heeft het niet gedaan,’ zei Call. ‘Niet zoals ze zeggen. Hij werkt niet samen met de Vijand. Hij werkt met helemaal niemand samen.’

Er gleed een vreemde uitdrukking over Alex’ gezicht, alsof hij zich nu pas realiseerde hoe gevaarlijk het was om hier met Call over te praten. ‘Ik geloof je,’ zei hij uiteindelijk. ‘En daarom moet jij zorgen dat je vader weet dat hij ondergedoken moet blijven. Als ze hem vinden, zullen ze hem doden.’

‘Wat?’ zei Call, al had hij Alex’ woorden prima verstaan.

Alweer schudde Alex zijn hoofd. ‘De Alkahest is verdwenen. Als hij degene is die het apparaat gestolen heeft, gaan ze hem echt niet in een cel stoppen. Zodra ze hem vinden, zullen ze hem doden. En daarom vond ik dat je dit moest weten. Zodat je hem kunt waarschuwen voor het te laat is.’

Call vroeg zich af hoe het kon dat Alex dit allemaal wist, maar herinnerde zich toen dat zijn stiefmoeder in de Vergadering zat. En dus vroeg hij in plaats daarvan: ‘Waarom help je me?’

‘Omdat jij mij hebt geholpen,’ antwoordde Alex. ‘Ik moet gaan.’

Call knikte en Alex glipte de kamer uit.

Als Alastair door de magiërs werd gedood, zou dat Calls schuld zijn. Hij moest iets doen, maar hoe langer hij erover nadacht, hoe vaster hij ervan overtuigd raakte dat er geen veilige manier was om Alastair een bericht te sturen. Meester Rufus hield dat natuurlijk nauwlettend in de gaten en zou zo’n berichtje meteen gebruiken om Alastair te pakken te krijgen. Maar als Call zijn vader op tijd kon vinden, kon hij de waarschuwing misschien persoonlijk aan hem overbrengen.

Zodra hij aan Alastair dacht, zag Call de kamer in de kelder weer voor zich, helemaal klaar voor een ritueel, en het bed in de hoek. Hij herinnerde zich Brutus’ gejank, en ook het geluid dat zijn vaders hoofd maakte toen het de muur raakte.

Stel dat hij zijn vader vond, en zijn vader was in het bezit van de Alkahest, wat zou Alastair daar dan mee doen?

Call wist dat hij zich moest concentreren. Hij kende zijn vader beter dan wie ook. Hij zou moeten kunnen raden waar Alastair zich verborgen hield. Waarschijnlijk was het een afgelegen plek, een plek die hij heel goed kende. Een plek waar de magiërs niet gauw aan zouden denken. Een plek die niet makkelijk op hem was terug te voeren.

Opeens zat Call rechtop.

Alastair kocht vaak kapotte antieke auto’s om daar alle bruikbare onderdelen uit te slopen. Het waren er veel te veel om ze in de garage of in zijn winkel te kunnen stallen, en dus huurde hij van een oudere dame een vervallen schuur, een kilometer of zestig bij hun huis vandaan. De huur betaalde hij contant. Die schuur zou een perfecte schuilplaats zijn. Alastair bleef er zelfs weleens slapen als hij nog tot laat aan het werk was geweest.

Call stond op van de bank, waardoor Brutus met een boze grom op de vloer gleed. Hij aaide de wolf even over zijn kop. ‘Maak je maar geen zorgen, jongen. Jij gaat met mij mee.’

Hij liep naar zijn slaapkamer en trok zijn rugzak onder zijn bed vandaan. Snel propte hij er wat schoon ondergoed in en gooide Miri erbovenop. Na even nadenken liep hij terug naar de woonkamer om de halflege zak met chips te halen. Hij moest iets te eten meenemen voor onderweg.

Hij zwaaide de rugzak juist over zijn schouder toen de deur opnieuw openging en Tamara en Aaron binnenkwamen. Aaron droeg een stapel boeken, zowel die van hemzelf als die van Tamara, en zij lachte om iets wat hij net had gezegd. Nu ze hem nog niet hadden opgemerkt zagen ze er heel even zorgeloos en gelukkig uit, en Call voelde een kramp in zijn maag. Ze hadden hem helemaal niet nodig, niet als vriend, niet als een van de leerlingen in hun groepje, niet als wat dan ook. Hij was alleen maar een bron van onrust en ruzie.

Tamara was de eerste die hem opmerkte, en meteen verdween de glimlach van haar gezicht. ‘Call.’

Aaron deed de deur achter hen dicht en legde hun boeken op de grond. Toen hij zich weer oprichtte, staarde hij naar de schoenen aan Calls voeten en de tas op zijn rug. ‘Waar ga jij naartoe?’ vroeg hij.

‘Ik wilde Brutus uitlaten.’ Call wees naar de wolf, die vrolijk tussen hen heen en weer rende.

‘En daarvoor moet je van alles meenemen?’ Tamara wees naar zijn rugzak. ‘Wat is er aan de hand, Call?’

‘Niets. Luister, jullie hoeven… Jullie hoeven hier niets van te weten. Als meester Rufus jullie dan vraagt wat er met mij is gebeurd, hoeven jullie niet te liegen.’

Tamara schudde haar hoofd. ‘Echt niet. We zijn een groep. We vertellen elkaar dingen.’

‘Waarom? Zodat je onze geheimen aan iedereen kunt doorvertellen?’ Call zag Tamara ineenkrimpen. Hij wist dat hij gemeen deed, maar hij kon gewoon niet meer stoppen. ‘Alweer?’

‘Dat ligt eraan wat je gaat doen.’ Aarons gezicht stond vastberaden op een manier die Call nog maar zelden had gezien. Meestal was Aaron zo vergevingsgezind, zo ongelooflijk aardig, dat Call vaak vergat dat daaronder die staalharde kern zat die hem tot de Makar maakte. ‘Want als het iets is waarbij je gevaar loopt, vertel ik het zelf aan de meesters. En dan kun je boos op mij worden in plaats van op haar.’

Call slikte. Aaron en Tamara stonden recht tegenover hem en blokkeerden de weg naar de deur.

‘Ze gaan mijn vader doden,’ zei hij uiteindelijk.

Aarons wenkbrauwen schoten omhoog. ‘Wat?’

‘Iemand – en ik kan jullie niet vertellen wie, wat dat betreft zullen jullie me moeten vertrouwen – heeft me verteld dat de Alkahest nu echt verdwenen is. En omdat mijn vader gevlucht is, zijn ze niet van plan hem in de gevangenis te stoppen of hem te laten berechten…’

‘Is de Alkahest verdwenen?’ herhaalde Tamara. ‘Heeft je vader hem echt gestolen?’

‘Bestaat er een gevangenis voor magiërs?’ vroeg Aaron met grote ogen van verbazing.

‘Zoiets. Je hebt het Panopticon,’ zei Tamara grimmig. ‘Veel weet ik er niet van, maar het is in elk geval een plek waar je voortdurend in de gaten wordt gehouden. Je bent er nooit alleen. Als je vader echt…’

‘Het maakt niet uit,’ zei Call. ‘Ze gaan hem vermoorden.’

‘Hoe weet je dat?’ vroeg Tamara.

Call keek haar een tijdje aan. ‘Een vriend – een echte vriend – vertelde me wat hij heeft gehoord.’

Ze werd bleek. ‘En wat ga je nu doen?’

‘Ik moet hem vinden en de Alkahest terughalen voordat ze hem doden.’ Call schoof de rugzak wat hoger op zijn schouder. ‘Als ik het apparaat naar het Collegium terugbreng, kan ik de magiërs ervan overtuigen dat mijn vader geen bedreiging voor ze vormt. Of voor jou. Ik zweer het je, Aaron: mijn vader zou je nooit iets aandoen. Dat zweer ik.’

Aaron wreef met een hand over zijn gezicht. ‘Wij willen ook niet dat je vader iets overkomt.’

‘Er gaat hem niks overkomen, ze willen hem vermóórden,’ benadrukte Call. ‘Als ik hem niet vind, is hij straks dood.’

‘Ik ga met je mee,’ zei Tamara. ‘Binnen een paar minuten heb ik mijn spullen gepakt.’

Ik wil niet dat je meegaat, dacht Call, maar hij zei het niet hardop. Hij wist niet eens zeker of het wel waar was. Wat hij wel zeker wist, was dat hij nog altijd boos was. Hij schudde zijn hoofd. ‘Waarom zou je dat willen?’

‘Dit is mijn schuld. Daar heb je gelijk in. Maar ik kan je helpen om uit handen van de magiërs te blijven terwijl je op zoek gaat naar je vader. En ik kan je helpen om het Collegium ervan te overtuigen dat ze de Alkahest moeten terugnemen en moeten stoppen met op je vader te jagen. Mijn ouders zitten in de Vergadering.’ Ze zette een stap in de richting van haar kamer. ‘Geef me tien minuten.’

‘Jullie denken toch niet dat ik van plan ben hier te blijven terwijl jullie twee op een missie gaan?’ zei Aaron. ‘De laatste keer hebben jullie mij samen gered. Nu kan ik misschien helpen om jullie te redden.’

‘Jij kunt dus echt niet mee,’ zei Call. ‘Jij bent de Makar. Je bent veel te waardevol om zomaar weg te lopen en op zoek te gaan naar mijn vader, al helemaal omdat iedereen doodsbenauwd is dat hij je iets zal aandoen.’

‘Ik ben de Makar,’ zei Aaron, en Call meende in zijn woorden een echo te horen van alles wat Aaron die zomer anderen over hem had horen zeggen. ‘Ik ben de Makar en het is mijn werk om mensen te beschermen, niet andersom.’

Zuchtend ging Call op de bank zitten. Hij dacht aan de lange reis die voor hem lag, in bussen en lopend, en aan de eenzaamheid, met alleen Brutus om hem gezelschap te houden. Niets om hem af te leiden van de stem in zijn hoofd die zei: Je vader gaat dood. En misschien wil je vader jou ook dood.

Toen bedacht hij hoe het zou zijn als Aaron en Tamara bij hem waren. Aarons geruststellende aanwezigheid, Tamara’s grappige opmerkingen. Eigenlijk wilde hij het niet, maar hij voelde zich meteen lichter. ‘Goed dan,’ zei hij een beetje ruw. Hij wilde niet laten merken hoe opgelucht hij was. ‘Maar schiet een beetje op. Als we dan toch gaan, moeten we ook meteen vertrekken. Nu. Voordat iemand het merkt.’

Jankend liet Brutus zich op de vloer ploffen, duidelijk teleurgesteld door al het geklets. Brutus was een wolf van actie.

Een paar minuten later kwamen Aaron en Tamara ieder met hun eigen rugzak hun kamer uit.

‘Het is maar goed dat we die stenen hebben gemaakt die Aaron tegen kristalkijken beschermen.’ Tamara opende haar hand en liet een paar steentjes zien. ‘En dat ik van oefenen hou.’

Met een diepe zucht ging Call staan. ‘Weten jullie het alle twee echt zeker?’

‘We weten het zeker, Call,’ zei Aaron.

Tamara knikte.

Brutus blafte één keer, alsof ook hij het zeker wist.

De enige toegang tot het Magisterium die de hele nacht openbleef, was de Missiepoort: de poort waardoor oudere leerlingen de school in en uit gingen in het geval van missies en gevechten. Call, Aaron en Tamara slenterden door de gangen en deden hun best om eruit te zien alsof ze gewoon op weg waren naar de Galerij om snoep te eten of een film te kijken. Ze kwamen Celia, Rafe en Jasper tegen, die druk in gesprek waren, en ook wat oudere leerlingen, die lachten en over hun lessen kletsten.

De gang splitste zich in twee tunnels, waarvan de ene naar de Galerij leidde en de andere naar de Missiepoort. Aaron bleef heel even staan, keek om zich heen of niemand op hen lette en schoot toen de tweede tunnel in. Tamara en Call renden zo snel achter hem aan dat ze tegen hem op botsten en vielen, en voordat ze verder konden, moesten ze allemaal overeind krabbelen, ook Brutus. Tegen de tijd dat ze eindelijk verder liepen, giechelden ze allemaal, zelfs Tamara en Call. Aaron keek heel tevreden.

Helaas was zijn tevreden blik van korte duur. Op hun tenen liepen ze door de gang. Langzaam werd de lucht warmer, en Call rook door de zon verwarmde rotsen, rottende bladeren en frisse lucht. De gang liep omhoog en hij zag de sterren achter de Missiepoort.

Plotseling verdwenen de sterren. Voor hen verscheen een lange gestalte. Het was Jasper, en hij had een akelige grijns op zijn gezicht. ‘Kijk eens wie we daar hebben,’ zei hij.

‘Wat een afgezaagd zinnetje, Jasper. Weet je niets beters?’ zei Call.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg Aaron. ‘Achtervolg je ons soms?’

‘Ja, omdat ik wist dat Call uiteindelijk iets zou ondernemen,’ zei Jasper. ‘Ik wist dat hij zijn ware aard zou tonen. Wat had je dan verwacht dat ik zou doen? Niets?’

‘Ja, Jasper.’ Tamara’s woorden dropen van het sarcasme. ‘Want zie je, normale mensen die geen psychopaten zijn, gaan niet altijd meteen van het slechtste in anderen uit.’

Jasper sloeg zijn armen over elkaar. ‘O, echt? Vertel me dan maar eens waar jullie naartoe gaan.’

‘Dat zijn jouw zaken niet,’ zei Call. ‘Rot op, Jasper.’

‘Gaat dit soms over de vader van een zeker iemand, die ertussenuit is geknepen?’ Jasper keek Call spottend aan. ‘De magiërs zullen niet blij zijn als ze erachter komen dat je hem wilt opzoeken. Meester Rufus…’

‘Laten we hem doden,’ zei Call.

Brutus gromde.

‘Meester Rufus?’ Aaron keek nogal geschrokken.

‘Nee, natuurlijk niet meester Rufus! Ik bedoelde Jasper. En dan begraven we zijn lijk onder een stapel stenen. Niemand zou er ooit achter komen.’

‘Call, doe niet zo belachelijk,’ zei Tamara.

‘Brutus kan hem doden,’ opperde Call.

Zodra hij zijn naam hoorde, draaide Brutus zich om. Hij leek er wel wat voor te voelen. Hoewel de chaoswolf in de zomer flink gegroeid was, betwijfelde Call of hij echt een mens kon doden, maar Brutus kon in elk geval Jasper naar buiten jagen en hem een paar rondjes om het Magisterium heen laten rennen.

‘En dan zou ík hier de psychopaat zijn?’ bromde Jasper.

Call wist niet goed wat het betekende dat hij zelfs met een overdreven Gemene Slechterik-act Jasper niet echt angst kon aanjagen.

Toen stak Aaron een hand omhoog. Even dacht Call dat hij hen tot stilte wilde manen, dat hij zou zeggen dat Call moest ophouden Jasper te bedreigen en dat ze gewoon allemaal naar hun kamer terug moesten gaan. In plaats daarvan vonkte er zwart vuur tussen Aarons vingers, als een web van duisternis. ‘Dwing me niet om je pijn te doen.’ Hij keek Jasper strak aan terwijl de chaos in zijn handpalm brandde. ‘Want dat kan ik makkelijk.’

Call was zo verbaasd dat hij niet eens kon reageren.

Jasper verbleekte, maar voordat hij iets kon zeggen, gaf Tamara Aaron een niet al te zachtzinnige klap op zijn schouder. ‘Stop daarmee. Je kunt niet zomaar chaos oproepen als je daar zin in hebt.’

Aaron balde zijn hand tot een vuist en de duisternis doofde uit, maar hij zag er nog even angstaanjagend uit als eerst.

Tamara wees naar Jasper. ‘We zullen hem mee moeten nemen.’

‘Hem meenemen? Dat meen je niet,’ zei Call. ‘Hij zal alles verpesten!’

Ze zette een hand in haar zij. ‘Het is geen feestje, Call.’

‘En ik ga helemaal nergens heen met jullie,’ onderbrak Jasper hen. Hij schoof zijdelings terug langs de rotswand. ‘Ik weet niet wat er aan de hand is, maar dat kan me ook niets meer schelen. Jullie zijn gek geworden. Ik zal alles vergeten wat ik heb gezien. Ik zweer het.’

‘O nee, daar geloof ik niets van,’ zei Aaron. ‘Bij de eerste de beste gelegenheid vertel je alles aan de magiërs.’

Jasper keek hem opstandig aan. ‘Echt niet.’

‘Tuurlijk wel,’ zei Call.

Tamara haalde een steen uit haar zak en stopte die in Jaspers uniform. ‘Kom, we gaan.’

‘Zeker,’ zei Aaron. Hij greep Jasper bij zijn kraag.

Jasper slaakte een kreet en zwaaide met zijn armen.

Aarons gezicht stond grimmig. ‘Jij gaat met ons mee. En nu lopen.’

HOOFDSTUK NEGEN

Het was niet gemakkelijk om bij het Magisterium weg te komen. Om de snelweg te bereiken, moesten ze hun weg door het bos zien te vinden; gelukkig had Tamara een plattegrond op haar telefoon om hen daarmee te helpen. Onderweg konden ze elementwezens of chaosdieren tegenkomen. En dan was er natuurlijk ook nog de mogelijkheid dat ze zouden verdwalen.

Het was echter lekker weer, en met het geluid van krekels en Jaspers geklaag in zijn oren vond Call het niet erg om een stuk te wandelen. In elk geval niet totdat zijn been stijf werd en hij zich voor de zoveelste keer realiseerde dat hij de rest zou ophouden. Zelfs tijdens een missie om zijn eigen vader te redden.

Als alleen Aaron en Tamara een eind voor hem hadden gelopen – Tamara met een zware stok die ze steeds stevig in de grond plantte om sneller vooruit te komen, alsof ze dacht dat ze Gandalf was; Aarons blonde haar glanzend in het maanlicht – zou Call misschien hebben geklaagd. Maar het idee dat Jasper alwéér ergers beter in zou zijn dan hij, was gewoon te erg. En dus klemde hij zijn kiezen op elkaar, hees zijn rugzak hoger op zijn schouders en negeerde de pijn.

‘Denk je dat ze je van school trappen?’ vroeg Jasper op luchtige toon, alsof het een heel normaal gespreksonderwerp was. ‘Ik bedoel, omdat je de Vijand helpt. Of in elk geval een handlanger van de Vijand.’

‘Mijn vader is geen handlanger van de Vijand.’

Jasper trok zich niets van Call aan en ging gewoon door. ‘En omdat je mij ontvoert. De Makar in gevaar brengt…’

‘Ik ben hier, hoor,’ zei Aaron. ‘En ik kan prima voor mezelf denken.’

‘Ik betwijfel of de Vergadering het daarmee eens is,’ merkte Jasper op.

Ze waren inmiddels uit het gedeelte van het bos waar alleen jonge bomen stonden, vanwege de brand en de verwoesting die Constantine Madden vijftien jaar geleden had aangericht. Hier waren de bomen veel hoger en ze hadden dikke takken. Het maanlicht dat tussen de bladeren door filterde, leek te dansen op Brutus’ vacht.

‘Hé Call, misschien krijg je nu eindelijk wat je zo graag wilde. Dat je van het Magisterium wordt getrapt. Jammer dat het te laat is om je magie nog te binden.’

‘Hou je kop, Jasper,’ zei Tamara.

‘En Tamara… Ach ja, jouw familie is al eens eerder uit de gratie geraakt. Zij zijn er tenminste aan gewend.’

Tamara gaf hem een tik tegen zijn achterhoofd. ‘Kappen nou. Als je te veel praat, droog je uit.’

‘Au,’ klaagde Jasper.

‘Sst,’ zei Aaron.

‘Jaha,’ zei Jasper chagrijnig. ‘Tamara zei al dat ik mijn kop moest houden.’

‘Nee, ik bedoelde dat iedereen stil moet zijn.’ Aaron hurkte achter de bemoste wortel van een boom. ‘Er is daar iets.’

Jasper liet zich onmiddellijk op zijn knieën vallen. Tamara stroopte haar mouwen op en hurkte ook neer. Van één hand had ze een kommetje gemaakt en er vonkte al vuur in haar handpalm.

Call aarzelde. Zijn been was stijf en hij was bang dat hij nooit meer overeind zou komen als hij door zijn knieën ging. Of in elk geval niet erg elegant.

‘Call, zakken,’ siste Tamara. Het licht tussen haar handen groeide uit tot een glinsterend vierkant. ‘Hang nou eens even niet de held uit.’

Het lukte Call maar net om een sarcastisch lachje binnen te houden.

Het glinsterende vierkant zweefde omhoog, en Call begreep dat Tamara luchtenergie had omgevormd tot iets wat als de lens van een telescoop werkte. Ze bogen alle vier naar voren, terwijl niet ver voor hen een klein dal zichtbaar werd.

Turend door haar magische lens zagen ze een ronde open plek, waaromheen op precies gelijke afstanden in vrolijke kleuren geschilderde houten huisjes stonden. In het midden stond een groter houten gebouw. Boven de deur hing een bord. Tot zijn verbazing kon Call door Tamara’s magische lens heen zelfs de woorden lezen die erop stonden: GEDACHTEN ZIJN VRIJ EN AAN GEEN ENKELE REGEL ONDERWORPEN.

‘Dat staat ook boven de doorgang naar de bibliotheek van het Magisterium,’ zei hij verrast.

‘Nou ja, op een van de doorgangen,’ zei een stem achter hen.

Onmiddellijk draaide Call zich om. Tussen de varens en de gevallen bladeren stond een man, gekleed in het zwarte uniform van een meester.

Jasper hapte naar adem en schuifelde naar achteren totdat hij tegen een boom botste. ‘Meester Lemuel,’ bracht hij uit. ‘Maar ik dacht dat u… Ik dacht dat ze…’

‘… me hadden ontslagen?’

Een hele tijd zei niemand iets.

Uiteindelijk knikte Aaron. ‘Eh… ja.’

‘Er werd me vriendelijke gevraagd of ik wilde vertrekken, en dat heb ik gedaan.’ Lemuel keek hen misprijzend aan. ‘Zo te zien ben ik niet de enige.’

‘We zijn onderweg voor een missie,’ zei Tamara met grote overtuiging en minstens zoveel ergernis. ‘Dat lijkt me duidelijk. Waarom zouden we anders Jasper bij ons hebben?’

Ze was echt een goede leugenaar, dacht Call. Tot nu toe had hij dat als iets slechts beschouwd, maar op dit moment was hij er blij om.

Jasper deed zijn mond al open om te protesteren – of misschien om hen erbij te lappen – toen Aaron hem op zijn schouder sloeg. Hard.

Meester Lemuel snoof. ‘Alsof mij dat iets kan schelen. Nee dus. Voor mijn part lopen jullie weg van het Magisterium. Gebruiken jullie je magie om nachtclubs binnen te komen of een joyride op elementwezens te maken. Gelukkig heb ik geen leerlingen meer om op te passen, en ik ben al helemaal niet van plan om dat met jullie te doen.’

‘Eh… oké,’ zei Call. ‘Mooi?’

‘Wat is dit voor plek?’ vroeg Aaron, die zich uitstrekte om het beter te kunnen zien.

‘Een enclave van gelijkgestemden.’ Meester Lemuel wapperde met zijn handen alsof hij ze weg wilde sturen. ‘En ga nu maar gauw. Hup.’

‘Wie is daar?’ vroeg een oudere vrouw met een zongebruinde huid vol sproeten, gekleed in een saffraangele linnen jurk. Haar witte haar was in vlechten rond haar hoofd gebonden. ‘Val je die kinderen soms lastig?’

‘We kennen hem,’ zei Tamara. ‘Van het Magisterium.’

‘Nou, kom maar mee dan,’ zei de vrouw, die zich alweer omdraaide en hen wenkte. ‘Dan krijgen jullie iets lekker kouds te drinken. Van door het bos zwerven krijg je dorst.’

Call keek naar Tamara en Aaron. Stel dat Jasper zou gaan klagen dat ze hem hadden ontvoerd… Zou meester Lemuel dat dan grappig vinden? Had hij al gehoord dat de Alkahest gestolen was? Call wist zeker dat hij dat in elk geval niet erg amusant zou vinden.

‘Waarschijnlijk kunnen we beter gaan,’ zei Tamara. ‘Dus bedankt, maar…’

‘O, nee hoor, daar wil ik niets van horen.’ De vrouw gaf Aaron een arm, en de altijd beleefde Aaron liet zich door haar meenemen naar het kamp. ‘Ik ben Alma. Ik weet wat voor vreselijk eten ze jullie in het Magisterium voorzetten. Kom gezellig even langs en dan kunnen jullie daarna verder.’

‘Eh… Aaron,’ zei Call. ‘We hebben eigenlijk nogal haast.’

Aaron keek hem hulpeloos aan. Het was duidelijk dat hij niet onbeleefd wilde zijn. Sociale druk was kennelijk zijn zwakke plek.

Meester Lemuel leek eerder geërgerd dan tevreden, dus waarschijnlijk was dit geen valstrik of zo. Na een diepe zucht en nadat hij een veelbetekenende blik had gewisseld met Tamara slofte Call achter Alma en Aaron aan de helling af. Alma liep rechtstreeks op een huisje met een kleine veranda af. Op de deur waren blauwe sterren geverfd. Binnen zag Call een keukentje met lange houten planken vol flessen met handgeschreven etiketten. Een houtkachel stond in een hoek te roken, in een andere hoek hing een hangmat en in het midden van de kamer stond een in allerlei kleuren geschilderde tafel met stoelen eromheen. De vrouw trok een kastje open, dat vol dampend ijs bleek te zitten. Ze haalde er een kan ijslimonade uit. Het glas was beslagen door de kou en er dreven schijfjes citroen in de limonade.

Ze zette een paar glazen op tafel, allemaal verschillend, en schonk ze vol.

Aaron pakte er een, dronk het leeg en trok een gepijnigd gezicht. ‘M’n hersens bevriezen zowat!’

Call moest onwillekeurig aan koekhuisjes en heksen denken, dus hij dronk niets. Hij vertrouwde meester Lemuel niet, en iemand die meester Lemuel in haar buurt kon verdragen vertrouwde hij al helemaal niet.

Wel liet hij zich op een stoel ploffen, waar hij meteen over zijn been begon te wrijven. Hij kon zich geen sprookjes herinneren waarin het gevaarlijk was om te gaan zitten.

‘Eh… deze plek,’ begon Tamara, ‘wat is dit eigenlijk?’

‘Aha, ja,’ zei de vrouw. ‘Hebben jullie het bord boven de deur van ons Grote Huis gezien?’

‘Gedachten zijn vrij en onderworpen aan geen enkele regel,’ herhaalde Tamara.

De vrouw knikte.

Meester Lemuel had hen het huisje in gevolgd. ‘Alma, ik ken deze kinderen. Het zijn lastpakken, en dan nog eens in het kwadraat. Zeg niets tegen ze waar je later misschien spijt van krijgt.’

Ze maakte een vaag handgebaar en wendde zich toen weer tot de kinderen. Ze wees naar Brutus, die zachtjes begon te janken en snel achter Calls stoel kroop. ‘Wij bestuderen door chaos bezeten wezens. Ik zie dat je een wolf bij je hebt, een jonkie. De Vijand heeft chaos in zowel mensen als dieren gestopt, maar hoewel chaos de mensen van hun taalvermogen en intelligentie leek te beroven, reageerden dieren heel anders. Ze bleven zich voortplanten, zodat de chaosdieren van vandaag nooit de bevelen van een Makar hebben gekend, omdat er nooit een Makar was. Tot nu.’ Ze keek naar Aaron.

‘Brutus luistert naar Call, niet naar mij,’ zei Aaron. ‘En Call is geen Makar.’

‘Dat klinkt interessant,’ antwoordde Alma. ‘Hoe heb je Brutus gevonden, Call?’

‘Hij was buiten in de sneeuw.’ Call streek met zijn vingers over Brutus’ vacht. ‘Ik heb zijn leven gered.’

Tamara wierp hem een sceptische blik toe, alsof ze dacht dat Brutus het ook zonder hem prima gered zou hebben.

‘Brutus is als chaoswezen geboren,’ zei Alma. ‘Dat soort mensen bestaan niet. Je kunt geen chaos in levende mensen planten; de menselijke Chaoten worden gemaakt van mensen die net gestorven zijn.’

Aaron huiverde. ‘Dat klinkt afschuwelijk. Als zombies.’

‘Het is in zekere zin ook afschuwelijk,’ zei Alma. ‘Er bestaat een oud alchemistisch gezegde: elk gif is ook een geneesmiddel; alles hangt af van de dosis. De Vijand wist een medicijn tegen de dood te vinden, alleen was het middel erger dan de kwaal.’

‘Dat zegt meester Milagros ook.’ Jasper keek haar onderzoekend aan. ‘Hebt u op het Magisterium lesgegeven?’

‘Dat klopt,’ antwoordde Alma. ‘In dezelfde tijd dat meester Joseph er was en met de magie van de leegte experimenteerde. Net als velen van ons. Ik heb hem met sommige experimenten geholpen.’

Tamara stootte haar limonadeglas om. ‘U keek gewoon toe terwijl Constantine chaos in mensen en dieren stopte? Zonder iets te doen? Waarom in vredesnaam?’

‘De Orde van de Wanorde,’ fluisterde Call. Daar hoorden deze mensen vast ook bij. In het boek had gestaan dat ze onderzoek deden naar door chaos bezeten dieren. En waar anders zouden ze die vinden dan in het bos rond het Magisterium? Zij waren degenen die de Alkahest hadden gemaakt.

Alma glimlachte naar hem. ‘Ik zie dat je van ons hebt gehoord. Heb je je nooit afgevraagd wat meester Joseph en Constantine Madden precies probeerden te doen?’

‘Ze wilden ervoor zorgen dat er nooit meer iemand hoefde te sterven,’ zei Call.

De anderen keken hem met een vreemde blik aan.

‘Daar heeft er eentje goed opgelet tijdens de les,’ mompelde Aaron.

‘We zijn allemaal wezens die bestaan uit energie,’ zei Lemuel. ‘Als die energie op is, eindigt ons leven. Chaos is een onuitputtelijke bron van energie. Als je op een veilige manier chaos in een mens zou kunnen plaatsen, zou diegene voor altijd uit die energie kunnen putten. Hij of zij zou nooit sterven.’

‘Maar dat kan niet,’ zei Aaron. ‘Chaos veilig in een mens stoppen, bedoel ik.’

‘Dat is wat wij nog steeds proberen uit te zoeken,’ zei Alma. ‘We werken met dieren, omdat dieren anders op chaos lijken te reageren. In jouw wolf zit chaos – daar is hij mee geboren –, maar hij heeft toch een persoonlijkheid, hij heeft gevoelens, nietwaar? Hij is net zo levend als jij bent.’

‘Eh… ja,’ zei Call.

‘En hij zal echt nooit, honderd procent zeker, plotseling door het lint gaan en ons aanvliegen?’ kwam Jasper ertussen. ‘Toch?’

‘Wie zal het zeggen?’ prevelde meester Lemuel.

Call bedacht dat Lemuel hier in elk geval een stuk gelukkiger leek te zijn dan als leraar op het Magisterium. Eén kant van zijn mond bewoog zelfs een stukje omhoog, alsof hij probeerde te glimlachen.

Jasper liet zich op zijn stoel onderuitzakken. ‘Shit.’

Tamara keek om zich heen. ‘En vangt u de chaosdieren die u onderzoekt zelf? Houdt u ze in kooien?’

Glimlachend keek Alma even naar Brutus, op een manier die Call helemaal niet beviel. ‘Zeg, maar vertel eens over jullie missie. Wat is jullie opdracht?’

‘Ik dacht dat u zei dat het u niets kon schelen waar we naartoe gingen,’ zei Aaron tegen meester Lemuel.

‘Mij kan dat inderdaad niets schelen. Maar ik zei niet dat het níémand iets kan schelen.’ Lemuels halve glimlach veranderde in een hele, kwaadaardige grijns. ‘Het is niet eenvoudig om uit het Magisterium weg te lopen.’

‘Tja, daar is Drew wel achter gekomen,’ mompelde Jasper.

Meester Lemuel bloosde. ‘Drew probeerde niet echt weg te lopen. Alles wat hij over mij vertelde, was een leugen.’

‘Luister, dat weten we.’ Sussend stak Aaron zijn handen omhoog. ‘En we zijn inderdaad bezig met een missie, alleen niet eentje waarover iedereen op school weet. Dus als u ons kunt vertellen wat de snelste route naar de snelweg is…’

Op dat moment kwam er een man van middelbare leeftijd met een kaal hoofd en een grote, borstelige baard het huisje in stormen. ‘Alma, Lemuel! De meesters van het Magisterium komen deze kant op. Ze zijn duidelijk ergens naar op zoek.’

Lemuel wierp Call en de anderen een zelfvoldane blik toe. ‘Geen weglopers, hè?’

‘Even voor de duidelijkheid,’ zei Jasper, ‘deze drie hebben mij ontvoerd en dwongen me om met ze mee te gaan op een of andere belachelijke missie om…’

Tamara opende haar hand. Plotseling hield Jasper op met praten en hij hapte naar adem. Kennelijk had Tamara de woorden uit zijn mond gegrist – heel letterlijk – en tegelijk ook zijn adem. De volwassenen leken niets te hebben gemerkt, maar Call was onder de indruk.

‘Probeer tijd te winnen, Andreas,’ zei Alma rustig.

De man met de baard verdween de deur weer uit.

Call sprong overeind. Zijn hart bonkte in zijn keel. ‘We moeten hier weg.’

Ook Aaron stond op, net als Tamara. Alleen Jasper bleef zitten. Hij hapte nog altijd naar adem en keek de anderen woedend aan.

‘We verstoppen ons in het bos,’ zei Aaron. ‘Alstublieft, laat ons gaan. We zullen nooit iets over deze plek zeggen.’

‘Ik weet iets veel beters,’ zei Alma. ‘We zullen jullie verstoppen. Maar dan moeten jullie wel iets terugdoen.’ Haar blik gleed naar Brutus.

‘Echt niet,’ zei Tamara. Ze liep naar Brutus toe en legde haar hand tegen zijn flank. ‘We laten u echt niet allemaal rare dingen met hem doen…’

‘Belooft u dat hij er niets aan overhoudt?’ onderbrak Call haar snel. Het idee beviel hem helemaal niet, zeker niet als hij dacht aan de manier waarop zijn vader Brutus had vastgeketend, maar hij zag wel hoe verlangend Alma naar zijn wolf keek. Als hij ermee instemde en zo tijd wist te rekken, kon hij misschien een manier verzinnen om hen hier allemaal weg te krijgen, inclusief zijn wolf.

‘Call, dat kun je niet doen,’ protesteerde Tamara. Met haar vingers woelde ze door Brutus’ vacht.

‘Natuurlijk wel,’ zei Jasper. ‘Dacht jij soms dat Call iemand of iets ooit trouw zou zijn? Laten we gewoon naar het Magisterium teruggaan.’

‘Hou je kop,’ zei Aaron. ‘Call, weet je zeker…’

Alma lachte. ‘Jullie hebben me verkeerd begrepen. Het is helemaal niet Brutus die we willen, ook al is hij zeer interessant. Het gaat om Aaron.’

‘Nou, Aaron kunt u sowieso niet krijgen,’ zei Tamara.

‘We hebben theorieën in overvloed, maar zonder Makar kunnen we daar geen enkele van testen. We weten dat je nu niet kunt blijven, Aaron, maar beloof me dat je terugkomt. De wolf kan als onderpand dienen. Als je terugkomt, willen we alleen een paar uurtjes van je tijd. En misschien, als je ziet wat je allemaal zou kunnen doen – op wat voor manieren je de wereld kunt helpen, anders dan die alleen te beschermen tegen een vijand met wie we allang geen oorlog meer voeren –, misschien besluit je dan wel om je bij ons aan te sluiten.’

Niemand van hen zei iets.

‘Met de wolf zal niets gebeuren,’ zei Alma.

‘Oké,’ zei Aaron na een tijdje. ‘Ik beloof dat ik terugkom, maar u kunt Brutus niet houden. U hebt geen onderpand nodig. U hebt mijn woord.’

‘We vertrouwen je, Makar, maar zoveel nou ook weer niet. Snel, kinderen. Neem een besluit. We kunnen jullie verstoppen, of we kunnen jullie aan de magiërs overdragen. Maar jullie moeten weten dat ze Brutus graag bij ons zullen laten in ruil voor jullie vier.’

Daar twijfelde Call niet aan, nu niet meer. ‘Prima. Zelfde afspraak als eerst, maar geen experimenten op de wolf.’

Alma leek tevreden. ‘Goed. Afgesproken. Loop maar met me mee.’ Ze ging hun voor door de achterdeur van het huisje.

Haastig liepen ze het grasveld tussen de gebouwen over.

Call had het gevoel dat ze veel te onbeschut waren. Hij zag schaduwen tussen de bomen rond de open plek en hoorde stemmen. De meesters, die hun namen riepen. Terwijl hij achter Tamara aan rende, zag hij dat ze een hand om Jaspers pols had geklemd, zodat hij niet de andere kant op kon rennen. Call meende de stem van meester Rufus te horen. Hij greep Brutus’ halsband en trok de wolf mee. Brutus keek naar hem op alsof hij al vermoedde dat er iets akeligs zou gebeuren.

Als ze het bos in zouden rennen, werden ze meteen gepakt. Ze hadden geen andere keuze: ze moesten Alma volgen – een vrouw die vreselijk griezelig was, ooit met Constantine Madden en meester Joseph had gewerkt, op Brutus wilde experimenteren en waarschijnlijk zo haar eigen ellenlange Gemene Slechterik-lijst had – en hopen dat ze haar belofte nakwam en hen veilig ergens verstopte.

Zuchtend liep Call door. Alma haalde een sleutelbos uit een zak van haar saffraangele jurk en maakte met een van de sleutels de deur van het gebouw in het midden open.

Onmiddellijk klonk er geblaf, gehuil en gejank. Toen ze het gebouw in liepen, zag Call dat het vol stond met kooien van allerlei afmetingen, en in de kooien zaten door chaos bezeten dieren. Bruine beren met woest wervelende ogen, grijze vossen en zelfs een rode lynx, die begon te brullen zodra Call binnenkwam.

‘Dit is de ergste dierentuin die ik ooit heb gezien,’ zei Jasper.

Tamara legde haar hand voor zijn mond. ‘Dus hier houdt u de dieren.’

Alma nam Call mee naar een lege kooi. ‘Stop je wolf hierin. Vlug. Ik moet jullie nog installeren en vervolgens snel naar de magiërs toe.’

‘Hoe weten we zeker dat u zich aan uw woord houdt?’ Kennelijk was Aaron niet meer bang dat hij haar zou beledigen.

‘Makar, kijk naar de wezens die wie hier hebben,’ zei ze. ‘Het was gevaarlijk om ze te vangen. Het is gevaarlijk om ze te houden. Maar jij bent nog veel gevaarlijker dan al die dieren bij elkaar. We willen jou echt niet boos maken. We hebben je hulp nodig.’

Buiten werden de stemmen steeds luider. Meester Lemuel discussieerde met een andere magiër.

Call haalde diep adem en duwde toen Brutus de kooi in, waarna hij die door Alma op slot liet doen.

Nadat ze de sleutelbos in haar zak had gestopt, ging ze hun voor naar een ander vertrek. Deze ruimte had geen ramen en stond vol dozen. ‘Blijf hier totdat ik jullie kom halen. Het duurt niet lang.’ Alma deed de deur dicht.

Ze draaide hem op slot, en daarna hoorden ze haar verdwijnende voetstappen.

Onmiddellijk draaide Tamara zich om naar Call en Aaron. ‘Hoe konden jullie ermee instemmen dat ze Brutus hier houdt? Hij is onze wolf!’

‘Hij is míjn wolf,’ zei Call.

‘Niet meer.’ Jasper bestudeerde zijn vingernagels.

‘En jij,’ zei Tamara tegen Aaron. ‘Hoe kon je die stomme deal nou sluiten? Jullie zijn alle twee idioten.’

Call stak vertwijfeld zijn handen in de lucht. ‘Wat hadden we anders moeten doen? We moesten zorgen dat ze ons zouden verstoppen, en dat hebben ze nu gedaan. Als het ons lukt om hieruit te komen – en Brutus te bevrijden – terwijl zij met de meesters praten, kunnen we wegsluipen zonder dat iemand het merkt. En dan hoeft Aaron niet terug te komen.’

Aaron deed zijn mond al open om iets te zeggen, maar Call was hem voor.

‘En begin alsjeblieft niet over beloftes houden. Dat was geen echte belofte.’

‘Best,’ zei Aaron.

‘Het zal niet makkelijk zijn om je wolf uit die kooi te krijgen. Waarschijnlijk zit er een soort magisch slot op,’ zei Jasper.

‘Hij heeft gelijk,’ zei Tamara.

‘Ik heb een plan.’ Call keek door het sleutelgat naar buiten. ‘Aaron, kun jij deze deur open krijgen?’

‘Als je soms vraagt of ik een slotenpikker ben: nee dus,’ antwoordde Aaron.

‘Ja, maar jij bent de Makar,’ zei Call. Door het sleutelgat keek hij naar de kamer vol kooien, en naar Brutus, die opgerold in zijn kooi lag en er ellendig uitzag. ‘Makar hem gewoon open of zo.’

Aaron keek hem aan alsof hij de grootste nonsens verkocht. Toen draaide hij zich plotseling om en trapte tegen de deur. De scharnieren schoten los en de deur zwaaide open.

‘Of je kunt natuurlijk dat doen,’ zei Call. ‘Dat werkt ook.’

Jasper leek al zijn spieren te spannen, alsof hij overwoog om heel hard weg te rennen.

Tamara draaide zich naar hem om. ‘Ga niet weg, alsjeblieft. Blijf gewoon bij ons, oké? Nog een tijdje. Ik weet dat dit niet leuk is, maar het is echt heel belangrijk.’

Jasper keek haar aan met een vreemde uitdrukking op zijn gezicht. Het leek erop dat ze erin geslaagd was om het enige te zeggen wat hem ervan kon overtuigen om niet weg te rennen en hen te verraden. Gek genoeg bleek dat het woord ‘alsjeblieft’ te zijn. ‘Nou, je hebt in elk geval gelijk dat het hier niet erg leuk is.’ Hij leunde tegen de muur en sloeg zijn armen over elkaar.

Call liep naar de kooien toe. Zoals Jasper al had voorspeld waren het magische sloten. In het metaal waren elkaar overlappende cirkels gegraveerd, met alchemistische symbolen die hij niet herkende. Het slot van Brutus’ kooi had zelfs drie sleutelgaten. ‘Tamara, wat betekent dit?’ vroeg hij.

Ze keek mee over zijn schouder en tuurde naar het slot. ‘Het is beschermd tegen magie.’

‘O,’ zei Call. Ooit had hij thuis tijdens de feestoptocht van 1 mei een naakte molrat en een stel witte muizen uit een dierenwinkel bevrijd, zonder tovenarij maar met pure vindingrijkheid. Nadat Aaron de deur had opengetrapt en ze uit het berghok bevrijd waren, had Call het gevoel gehad dat hij de kooien open moest zien te krijgen. Op wat voor manier dan ook.

Hij greep de tralies vast, kneep zijn ogen tot spleetjes en trok zo hard als hij kon.

‘Is dat jouw plan?’ Jasper barstte in lachen uit. ‘Dat meen je niet.’

‘We hebben een sleutel nodig.’ Er speelde een vaag glimlachje rond Aarons mond. ‘Of, nou ja, een heel stel sleutels.’

Een van de beren brulde. Het beest stak een poot tussen de tralies van zijn kooi en sloeg ermee door de lucht. Zijn ogen waren vurig oranje en wervelden van chaos.

Met open mond staarde Aaron naar het beest. ‘Zo eentje heb ik nog nooit gezien.’

Call wist niet zeker of hij een beer of een chaosbeer bedoelde, maar hij durfde te wedden dat zo’n laatste niemand van hen ooit had gezien.

‘Ik heb een idee,’ zei Tamara met een snelle, bezorgde blik in de richting van de chaosbeer. ‘We kunnen geen tovenarij gebruiken op het slot zelf, maar…’

Call draaide zich om en keek haar aan. ‘Wat?’

‘Geef me iets van metaal. Maakt niet uit wat.’

Call pakte een astrolabium van messing van een van de bureaus en gaf het aan Tamara.

In haar handen begon het instrument te smelten. Nee, toen Call beter keek, drong tot hem door dat het vloeibaar geworden metaal boven haar handen zweefde. Er ontstond een gloeiend hete kolkende klont, die zwarter werd terwijl hij afkoelde en naar de kooi van Brutus zweefde. Toen de klont bij de kooi was, kronkelden drie dunne slierten vloeibaar metaal de sleutelgaten in.

‘Stuur er koud water naartoe,’ zei Tamara. Al haar spieren stonden strak van concentratie.

Call trok water uit de drinkbakken van de dieren, vormde het tot een bol en gebruikte magie om het af te koelen.

‘Sneller,’ zei ze met opeengeklemde kaken.

Hij stuurde al het water naar wat er over was van het astrolabium. Het metaal siste en het water verdampte tot een wolk. Call sprong achteruit en viel onhandig tegen een van de kooien.

Toen de wolk optrok, had Tamara een driedelige sleutel in haar hand.

Brutus jankte. Tamara stak de sleutel in het slot en draaide hem om. Er klonken drie duidelijke klikjes: één, twee en toen een derde, die door de hele ruimte weergalmde. De kooi sprong open en Brutus rende naar buiten. De deur van de kooi klapperde wild heen en weer. Toen klonken er nog meer klikjes en alle kooideurtjes zwaaiden open.

‘Misschien hadden we beter niet alle drie de sloten kunnen openen,’ verbrak Call de onheilspellende stilte die volgde.

Toen de dieren uit hun kooien braken, begon Jasper te brullen. De beer verhief zich op twee poten en schommelde naar buiten. Vossen, honden, wolven en hermelijnen stoven hun gevangenis uit.

‘Ga weg!’ riep Call tegen de dieren. ‘Ga naar buiten en val… Ik bedoel, ga naar buiten en leid de meesters af! Lok ze hier weg!’

‘Ja, leid ze af,’ zei Tamara. ‘Leid ze af!’

De chaosdieren renden naar de deur en besteedden nauwelijks aandacht aan hen. Aaron trok nog net op tijd de deur open, zodat ze naar buiten konden stormen.

Buiten klonk geschreeuw, en toen ook gegrom en gepiep. Call hoorde mensen rennen en gillen.

Brutus sprong tegen Call op en likte hem wild over zijn gezicht.

Call bukte zich om hem te knuffelen. ‘Brave wolf,’ mompelde hij. ‘Brave wolf.’

Brutus duwde zijn snuit tegen hem aan. Zijn gele ogen gaven bijna licht.

‘Kom daarvanaf!’ schreeuwde Tamara. Ze trok aan Jasper, die op een bureau was geklommen en het raam open probeerde te duwen.

‘Ik wil alleen maar helpen!’ protesteerde hij.

Aaron stak zijn hoofd even uit de open deur. ‘Wat als een van de chaosdieren een magiër aanvalt? Wat als iemand gewond raakt? Niet alle dieren zijn zoals Brutus.’

‘Maak je over de meesters maar geen zorgen,’ zei Call. ‘Die dieren leken er niet best aan toe. Ik durf te wedden dat de meeste het liefst meteen het bos in vluchten als ze de kans krijgen.’

‘En dat zouden wij ook moeten doen.’ Tamara liep naar de deur toe en stapte langs Aaron naar buiten. ‘Kom, we moeten hier weg.’

Met zijn hoofd laag en de vingers van één hand begraven in Brutus’ vacht liep Call achter haar aan. Aaron sloot de rij, Jasper voor zich uit duwend.

Toen ze allemaal op de open plek stonden, verstijfden ze. In het dorpje was het één grote chaos. Meesters renden heen en weer en probeerden chaosdieren te vangen die alle kanten op vluchtten. Schichten van vuur en ijs schoten door de lucht. Call meende meester Rockmaple te zien, die om een boom werd achternagezeten door een door chaos bezeten golden retriever. Meester North tolde in het rond; boven zijn handpalm rees een glanzende vuurbol op.

Plotseling rende Alma het houten huisje uit waar ze hun de limonade had gegeven. Om haar heen wervelde een tornado van lucht. Toen ze een hand uitstak, blies een sliert lucht meester North omver. Zijn vuurschicht miste doel en raakte in plaats daarvan de bladeren en takken boven hem. Terwijl de boom vlam vatte, greep Tamara Calls kraag stevig vast en trok hem mee de open plek af, het bos in.

Allemaal renden ze: Tamara, Aaron, Jasper en zelfs Call, die een beetje hinkte, maar toch aardig snel ging. Net toen de geluiden van de gevechten achter hen wegstierven, hoorde Call een stem.

‘Ik zei al tegen Alma dat jullie lastpakken waren,’ zei meester Lemuel onheilspellend. Hij versperde hun de weg. ‘Maar ze wilde niet luisteren.’

Aaron bleef abrupt staan en de anderen botsten bijna tegen hem op.

Meester Lemuel fronste zijn wenkbrauwen. ‘Ik zal jullie één ding vertellen, en jullie mogen me geloven of niet, maar ik heb een grotere hekel aan de meesters van het Magisterium dan aan jullie. En ik wil niet dat zij krijgen wat ze willen. Begrijpen jullie dat?’

Ze knikten alle vier.

Hij wees naar een smal beekje dat tussen de bomen door stroomde. Eigenlijk was het hier heel mooi, dacht Call, en onder andere omstandigheden had hij daar misschien meer van kunnen genieten.

‘Volg dat stroompje naar de snelweg,’ zei Lemuel. ‘Dat is de snelste route. Daarna moeten jullie jezelf zien te redden.’

Het was een tijdje stil.

Toen zei Aaron: ‘Bedankt.’

Ja hoor, Aaron zegt natuurlijk weer bedankt, dacht Call terwijl ze naar het beekje toe renden. Als iemand Aaron een klap tegen zijn kop verkocht, zou hij hem nog bedanken dat het er maar eentje was.

Een halfuur liepen ze zwijgend langs het beekje.

Toen vroeg Jasper: ‘En wat is verder jullie plan? We zijn echt nog niet veilig als we bij de snelweg aankomen. Er rijden hier geen bussen en we hebben geen auto…’

‘Ik heb een idee,’ zei Tamara.

Call keek haar aan. ‘O ja?’

‘Ik heb altijd ideeën.’ Ze trok haar wenkbrauwen op. ‘Soms heb ik zelfs een echt plan. Je zou nog iets van me kunnen leren.’

‘Het kan maar beter een heel goed plan zijn,’ zei Aaron grijnzend. ‘Zoals je hier loopt op te scheppen.’

Tamara pakte haar telefoon uit haar rugzak, keek er even op en liep toen stevig door.

HOOFDSTUK TIEN

Zodra Call de eerste glimp van de snelweg opving, huiverde hij even. Hij dacht aan de laatste keer dat hij de weg was overgestoken, op zoek naar Aaron. Hij herinnerde zich alles nog precies: de pijn in zijn been omdat hij zichzelf dwong om zo snel mogelijk te lopen, de paniek bij de gedachte dat Aaron misschien in gevaar verkeerde, en uiteindelijk de ontdekking dat hijzelf niet degene was die hij altijd had gedacht.

Jasper hurkte neer en toen Brutus naar hem toe liep, klopte hij hem op zijn kop. Heel even leek hij niet zo’n klootzak. Toen zag hij Call kijken en wierp hem een boze blik toe.

Call ging in de berm zitten en keek naar de weg, waarop af en toe een auto langszoefde. Tamara zat van alles op haar telefoon in te typen. Hij wist niet of ze dingen op internet opzocht of misschien gewoon vrienden van thuis mailde. Aaron stond in gedachten voor zich uit te staren, zoals helden in strips altijd doen. Ze konden wel een plastic speelgoedfiguurtje van hem maken in die houding.

Call vroeg zich af hoe Aaron eruit zou zien als hij ontdekte dat Call tegen hem had gelogen. Heel vaak had gelogen. Hij dacht er nog steeds over na toen er een chique zwarte auto naast hen stopte.

Het raampje gleed omlaag en Tamara’s butler, Stebbins, schoof zijn zonnebril omhoog, zodat zijn lichtblauwe ogen zichtbaar werden. ‘Stap in. We kunnen hier niet lang blijven staan.’

Jasper klauterde op de achterbank. ‘Ha, drinken!’ Hij pakte een flesje water uit een van de bekerhouders en dronk het in één teug leeg.

‘Die hond mag niet naar binnen,’ zei Stebbins streng. ‘Dan komt er allemaal viezigheid op de stoelen en met zijn nagels beschadigt hij het leer.’

‘Het zijn uw stoelen niet,’ merkte Tamara op, terwijl ze naast zich op de bank klopte.

De wolf sprong de auto in en draaide een paar rondjes, alsof hij niet goed wist wat hij hiervan moest denken.

Call was de volgende die instapte en hij trok Brutus op schoot. Het was bijna niet te geloven dat de wolf ooit onder zijn shirt had gepast. Nu was hij bijna net zo groot als Call zelf.

Aaron ging voorin zitten, naast Stebbins.

‘Ik neem aan dat de gebruikelijke deal geldt,’ zei Stebbins, die zich in zijn stoel omdraaide om Tamara aan te kunnen kijken. ‘Wat is het adres?’

Call vertelde het hem, hoewel hij niet het huisnummer wist, alleen de straat. Stebbins tikte de locatie in op zijn kennelijk niet erg magische navigatiesysteem. Toen vertrokken ze.

‘Wat is de gebruikelijke deal?’ vroeg Jasper op fluistertoon aan Tamara.

‘Stebbins rijdt stiekem straatraces met de auto’s van mijn ouders,’ antwoordde ze zacht. ‘Ik hou mijn mondje dicht.’

‘Echt?’ Jasper keek fronsend naar de man voorin, duidelijk met een heel nieuwe respect.

Terwijl ze verder reden, deed Call een dutje tegen het raam, totdat hij wakker werd doordat zijn hoofd hard tegen het glas bonkte. Ze hobbelden over een onverharde weg.

Hij knipperde met zijn ogen. Hij wist precies waar ze waren. ‘Zet de auto hier maar neer.’

Stebbins remde en tuurde door de voorruit. ‘Hier?’ vroeg hij, maar Call duwde het portier al open.

Brutus begon onmiddellijk rondjes te rennen, zichtbaar blij dat hij eindelijk weer vrij was.

Ook de anderen stapten uit en Stebbins zette de auto in zijn achteruit, waarschijnlijk opgelucht dat hij van ze af was.

‘Is dit een grap of zo?’ zei Jasper toen hij de zee van auto’s zag. ‘Het lijkt wel een sloperij.’

Call keek hem boos aan, maar Tamara haalde haar schouders op. ‘Hij heeft wel gelijk, Call.’

Call probeerde het vertrouwde terrein door haar ogen te zien. Het was inderdaad niet erg fraai. Het leek wel wat op een parkeerterrein, alleen stonden de voertuigen niet in nette rijen. Auto’s stonden in toevallige kluitjes bij elkaar. Sommige waren hiernaartoe gereden, maar de meeste waren gesleept en vervolgens ergens gedumpt waar toevallig plek was. Overal op de motorkappen en portieren zat roest, en het ooit zo glanzende chroom zat vol putjes. Om de auto’s heen groeide hoog gras, wat wel aangaf hoelang ze hier al stonden weg te roesten.

‘De meeste gebruikt hij alleen nog voor de onderdelen,’ zei Call met een ongemakkelijk gevoel. Hij had zijn vader altijd excentriek gevonden, maar hij moest toegeven dat het wel iets erger dan excentriek leek om een heel terrein vol sloopauto’s te bezitten. Alastair kon nooit alle auto’s gebruiken die hij had verzameld, zelfs niet voor onderdelen, omdat zoveel van de wrakken compleet waren doorgeroest, maar toch bleef hij ze verzamelen. ‘De goede auto’s, de auto’s die hij wil restaureren, staan in de schuur.’

Tamara, Aaron en zelfs Jasper volgden hoopvol Calls vinger, maar het onheilspellende grijze gebouw waar hij naar wees, leek hen niet erg gerust te stellen.

Er blies een kille wind over het terrein. Jasper huiverde overdreven en kroop dieper weg in zijn jas. Vervolgens wreef hij uitgebreid in zijn handen, alsof ze de Mount Everest beklommen en hij bang was dat zijn vingers zouden bevriezen.

‘Hou je kop, Jasper,’ zei Call.

‘Ik zei helemaal niets!’ protesteerde Jasper.

Aaron maakte een sussend gebaar. ‘Denk je echt dat je vader zich hier schuilhoudt?’

‘Hier zullen de meeste mensen hem in elk geval niet zoeken.’ Call was opeens helemaal nergens meer zeker van.

‘Dat lijkt mij ook,’ zei Tamara, met een emotie die uit haar tenen leek te komen. Ze keek naar het boerderijtje iets verderop, aan de rand van de bomen, een bouwsel van grijze planken met een scheef, vaak gerepareerd dak. ‘Niet te geloven dat iemand zijn eigendom zo door hem laat verpesten.’

‘Ze is oud,’ zei Call. ‘En haar eigen huis staat er ook niet al te best bij. Bovendien betaalt hij huur.’

‘Denk je dat hij daar binnen zit?’ vroeg Aaron hoopvol. Het gele schijnsel achter de ramen zag er uitnodigend uit. ‘Ik bedoel, misschien laat ze hem de logeerkamer wel gebruiken.’

Call schudde zijn hoofd. ‘Nee. Als hij hier is, slaapt hij altijd op de zolder van de schuur. Hij heeft er beddengoed liggen en er is een kampeerbrandertje. En blikjes eten. Maar misschien heeft ze hem gezien. Meestal gaat hij wel even bij haar langs.’

‘Laten we het gaan vragen,’ stelde Aaron voor. ‘Is ze zo’n oude dame die graag lekkere dingen bakt?’

‘Nee,’ antwoordde Call. Hij kon zich niet herinneren dat mevrouw Tisdale ooit iets had gebakken.

Aaron keek teleurgesteld. Jasper trok nog altijd een boos gezicht en staarde naar de hemel, alsof hij hoopte dat hij zou worden gered door een helikopter of een luchtwezen, of misschien zelfs door een luchtwezen dat een helikopter bestuurde.

‘Kom.’ Call liep naar het huis toe. Zijn been deed niet meer gewoon pijn, maar het leek wel alsof er pijlen van vuur dwars door zijn botten schoten. Hij klemde zijn kiezen op elkaar toen hij de treetjes bij de voordeur op liep. Hij wilde niet kreunen van pijn waar Jasper bij was, zelfs niet eventjes.

Aaron boog zich langs hem en klopte op de deur.

Er klonk geschuifel van voetstappen en toen ging de deur op een kiertje open, waardoor een bos warrig grijs haar en twee heldere lichtgroene ogen zichtbaar werden. ‘Zijn jullie niet een beetje jong om verkopers te zijn?’ klonk de stem van een oude vrouw.

‘Mevrouw Tisdale,’ zei Call, ‘ik ben het, Callum Hunt. Ik ben op zoek naar mijn vader. Is hij hier?’

De deur ging iets verder open. Mevrouw Tisdale droeg een geruite jurk, oude laarzen en een grijze sjaal. ‘Waarom zou hij hier zijn? Dacht je soms dat ik had besloten hem voor de onderdelen te verkopen?’

Zodra Brutus haar zag, begon hij als een idioot te blaffen. Hij blafte alsof hij het liefste in één hap haar arm eraf zou bijten.

‘Hij is al in geen dagen thuis geweest.’ Call greep Brutus’ halsband beet en probeerde te doen alsof de wolf niet stond te kwijlen. ‘Ik dacht dat hij misschien…’

‘En de magiërs kunnen hem ook nergens vinden,’ onderbrak Tamara hem. ‘Ze zijn al een tijdje op zoek.’

Allemaal draaiden ze zich geschokt naar haar om.

‘Tamara!’ zei Aaron.

Tamara haalde haar schouders op. ‘Wat? Zij is ook een magiër. Dat zie je zo! Je ruikt gewoon de tovenarij in dit huis.’

‘Ze heeft gelijk,’ zei Jasper.

‘Hou op met slijmen, Jasper,’ waarschuwde Call.

‘Ik slijm helemaal niet, jij bent gewoon stom,’ antwoordde Jasper. ‘En dat huisdier van jou is een monster.’

Mevrouw Tisdale keek van Brutus naar Tamara en toen naar Call. ‘Jullie kunnen misschien beter even binnenkomen. Allemaal, behalve de wolf.’

Call keek Brutus boos aan. ‘Wat is er toch met jou?’

De wolf jankte, maar toen zag hij mevrouw Tisdale weer en begon hij opnieuw te grommen.

‘Oké,’ zei Call uiteindelijk, wijzend naar een plekje op het gras. ‘Blijf hier en wacht op ons.’

Met duidelijke tegenzin ging Brutus zitten, nog altijd grommend.

Ze schuifelden achter elkaar aan het huis in, dat naar stof en katten rook, wat Call niet onprettig vond. En hoe vervelend hij het ook vond om Jasper gelijk te moeten geven, het was fijn om even op te kunnen warmen.

Ze ging hun voor naar de keuken en zette een ketel op het fornuis. ‘En vertel me nu maar eens waarom ik geen contact met het Magisterium zou opnemen om de meesters te vertellen dat ze hier een paar weggelopen leerlingen kunnen komen ophalen.’

Call wist niet goed wat hij moest zeggen. ‘Eh… omdat mijn vader dat niet zou willen?’

‘En omdat we bezig zijn met een missie,’ vulde Tamara aan, al klonk ze deze keer lang niet zo overtuigend.

‘Een missie? Om Alastair te vinden?’ Mevrouw Tisdale pakte vijf mokken uit het keukenkastje.

‘Hij verkeert in gevaar,’ zei Aaron.

‘U bent weggegaan bij de magiërs, hè?’ zei Jasper. ‘Net als Calls vader.’

‘Dat is allemaal niet belangrijk.’ Mevrouw Tisdale wendde zich tot Call. ‘Zit je vader in de problemen?’

Call knikte verwoed. ‘We moeten hem echt vinden. Als u misschien iets weet…’ Hij kon precies zien op welk moment ze uiteindelijk toegaf.

‘Hij kwam vorige week langs. Logeerde een paar dagen in de schuur. Betaalde zelfs een aantal maanden huur vooruit, wat niets voor hem is. Maar ik weet werkelijk niet waar hij nu uithangt. En het bevalt me helemaal niet dat jullie vier hier helemaal alleen ronddwalen.’ Ze keek Jasper doordringend aan. ‘Ik ben misschien weggegaan bij de magiërs, maar dat betekent niet dat ik te trots ben om het Magisterium te bellen.’

‘En als we nou eens in de schuur blijven slapen en beloven dat we morgenochtend meteen teruggaan?’ stelde Call voor.

Mevrouw Tisdale gaf zuchtend haar verzet op. ‘Als jullie beloven niet voor problemen te zorgen…’

‘Of in het huis?’ opperde Jasper. ‘Misschien kunnen we in het huis logeren. Waar het warm is, en niet zo griezelig.’

‘Kom op, Jasper.’ Aaron pakte hem bij zijn arm.

Jasper ging stilletjes mee, alsof hij inmiddels had besloten dat zelfs mevrouw Tisdale niet aan zijn kant stond.

In het donker deden de auto’s Call een beetje denken aan dierenskeletten, als dinosaurusbotten die uit de aarde staken.

Brutus liep zachtjes achter hen aan. Zijn lichtgevende ogen schoten telkens weer naar het huis en zijn tong hing uit zijn bek, alsof hij honger had.

Ook de anderen leken zich niet erg op hun gemak te voelen. Tamara keek huiverend om zich heen en riep een kleine vuurbol op. Het balletje danste voor hen uit boven het pad dat naar de schuur leidde en verlichtte verspreid liggende nummerborden, autobanden en blikjes vol schroeven en moeren.

Call was blij toen ze eindelijk bij de schuur waren. De roodgeverfde deur was vergrendeld met een enorme metalen balk. Van dichtbij kon je goed zien dat het metaal onlangs nog geolied was. Aaron ging aan de slag om de balk op te tillen en de deur open te schuiven.

De oude houten schuur was voor Call heel vertrouwd. Hier stonden de beste auto’s, afgedekt met zeilen van oliedoek. Hier brachten zijn vader en hij het grootste gedeelte van hun tijd door als ze hier waren. Call nam een stapel boeken of zijn gameboy mee en ging op de vliering zitten, terwijl zijn vader beneden aan de auto’s sleutelde.

Dat waren goede herinneringen, maar op dit moment voelden ze net zo hol als de autoskeletten buiten.

‘Naar boven,’ zei hij terwijl hij naar de ladder liep. Toen hij zijn voet op de onderste sport zette, viel hij bijna flauw door de pijnscheut in zijn been. Hij wist de kreet die hij wilde slaken nog net binnen te houden, maar zag Aaron vol medelijden naar hem kijken. Hij keek niet naar Jasper, maar greep met zijn handen een hogere sport, zodat hij zichzelf omhoog kon trekken en zo min mogelijk gewicht op zijn been hoefde te laten rusten.

De anderen volgden hem.

Op de hooizolder was het donker en Call knipperde even met zijn ogen zonder iets te zien. Toen verscheen Tamara, met de vuurbol dansend boven haar hoofd als een gloeilampje in een strip. De andere twee volgden, tot ze met hun vieren in de kleine ruimte stonden. Veel stelde het niet voor. Er was een bureau, een kampeerbrandertje en twee smalle bedden met de dekens opgevouwen aan het voeteneind. Alles was ongelooflijk netjes, en als mevrouw Tisdale het hem niet had verteld, zou Call nooit hebben gedacht dat Alastair hier onlangs nog geweest was.

Jasper liet zich op een van de bedden vallen. ‘Gaan we nog iets eten? Er bestaat vast wel een of andere wet die zegt dat je iemand niet mag ontvoeren zonder hem eten te geven.’

Tamara zuchtte en keek toen met een hoopvolle blik naar Call. ‘Er is een brander. Is er ook eten?’

‘Ja, wel wat. Vooral blikjes.’ Call stak een hand onder het bed van zijn vader, op zoek naar de mandjes die hij daar bewaarde. Blikjes ravioli, flesjes water, droge worstjes, een zakmes, vorken en twee grote chocoladerepen.

Call ging met Tamara op het andere bed zitten, terwijl Jasper hen vanaf zijn bed boos aanstaarde. Aaron maakte heel efficiënt een paar blikjes ravioli open en verwarmde ze op het brandertje – dat hij met hulp van wat tovenarij had aangestoken –, terwijl Tamara een plattegrond van de omgeving uitspreidde die ze tussen Alastairs spullen had gevonden. Er verschenen denkrimpels in haar neus terwijl ze er aandachtig naar staarde.

‘Kun je kaartlezen?’ Call keek mee over haar schouder. Hij stak zijn hand uit naar de kaart. ‘Volgens mij is dat een weg.’

Ze sloeg zijn hand weg. ‘Dat is geen weg, het is een rivier.’

‘Nee, het is een snelweg,’ zei Jasper. ‘Geef eens aan mij.’ Hij stak zijn hand uit.

Tamara aarzelde.

‘Waar willen jullie eigenlijk naartoe?’ vroeg Jasper.

‘We wilden hierheen,’ zei Call. ‘Maar nu weet ik het ook niet meer.’

‘Tja, als je vader hier niet meer is, moet hij ergens anders naartoe zijn gegaan.’ Aaron bracht hun de blikjes ravioli.

Voorzichtig pakten ze de warme blikjes aan, met hun mouw om hun hand gewikkeld om zich niet te branden. Call deelde de vorken rond en ze begonnen te eten.

Jasper trok na de eerste hap een vies gezicht, maar toen begon hij de pasta in hoog tempo naar binnen te schuiven.

‘Misschien lukt het ons om nog iets uit mevrouw Tisdale te krijgen,’ zei Call, maar hij had inmiddels een akelig kil gevoel in zijn maag. Het was duidelijk dat Alastair op de vlucht was, maar waar zou hij naartoe gaan? Hij had geen goede vrienden voor zover Call wist, en ook geen andere geheime verstopplekken.

Aaron en Tamara zaten op fluistertoon met elkaar te praten, en Jasper had inmiddels de kaart bemachtigd en staarde ernaar. Call zette zijn halfleeggegeten blikje ravioli neer en stond op om naar Alastairs bureau te lopen. Hij trok de bovenste la open.

Zoals hij al had verwacht, lag de la vol autosleuteltjes. De meeste waren enkele sleuteltjes, met een leren sleutelhanger eraan waarop het merk van de auto stond: Volkswagens, Peugeots, Citroëns, MINI Coopers, zelfs een Aston Martin. De meeste zaten onder het stof, maar niet de sleutel van de Martin. Call pakte hem uit de la. De Martin was een van zijn vaders lievelingsauto’s, ook al had hij hem nog niet aan de praat gekregen. Toch leek het Call onwaarschijnlijk dat Alastair tijdens zijn laatste bezoek hier aan de auto had gesleuteld. Hij vluchtte tenslotte voor zijn leven.

Misschien was Alastair van plan geweest om met de Martin weg te rijden? Het was een pittige auto om in te ontsnappen; je kon er heel scherpe bochten mee maken en misschien zelfs wel magiërs mee voorblijven. In dat geval leek het Call niet eens zo gek dat het Alastair gelukt was om hem eindelijk rijklaar te krijgen. Zij vieren mochten er natuurlijk volgens de wet niet in rijden, maar daar maakte hij zich niet al te druk om.

Met een zucht liep hij naar de ladder en begon aan de enorme klus om naar beneden te klimmen. In elk geval kon hij nu de anderen op zolder zaten zo langzaam gaan als hij wilde en daarbij naar hartenlust pijnlijke gezichten trekken.

‘Call, waar ga je naartoe?’ riep Tamara hem achterna.

‘Kun je wat licht naar beneden sturen?’ vroeg Call.

Ze zuchtte. ‘Waarom moet ik dat doen? Jij kunt ook vuur laten zweven, net als ik.’

‘Jij doet het veel beter.’ Call hoopte maar dat hij overtuigend klonk.

Ze leek nogal geërgerd, maar stuurde toch een vuurbol omlaag, die in de lucht bleef hangen als een soort kroonluchter waar af en toe vonkjes vanaf vielen.

Call trok het zeil van de Aston Martin. De auto was blauwgroen met veel glanzend chroom, en crèmekleurige leren stoelen die alleen hier en daar een beetje kapot waren. De vloerplaat zag er ook goed uit; volgens zijn vader was dat altijd het eerste onderdeel dat last kreeg van roest.

Call klom de auto in, ging achter het stuur zitten en stak het sleuteltje in het contact. Hij fronste; hij zou zijn benen heel ver moeten strekken om gas te kunnen geven en te remmen. Waarschijnlijk kon Aaron er beter bij; die was langer. Call draaide het sleuteltje om, maar er gebeurde niets. De oude motor weigerde om tot leven te komen.

‘Wat doe je?’

Call schoot overeind en stootte daarbij bijna zijn hoofd tegen het dak van de auto. Hij stak zijn hoofd uit het open portier en zag dat Aaron naast de Martin stond. Hij keek nieuwsgierig waar Call mee bezig was.

‘Gewoon, een beetje kijken,’ antwoordde Call. ‘Ik weet niet precies waarnaar. Maar mijn vader moet met deze auto bezig zijn geweest voordat hij wegging.’

Aaron stak zijn hoofd naar binnen en floot even. ‘Mooie auto, zeg. Start hij?’

Call schudde zijn hoofd.

‘Kijk eens in het handschoenenvakje,’ zei Aaron. ‘Mijn pleegvader borg daar altijd van alles in op.’

Call boog over de passagiersstoel heen en trok het vakje open. Tot zijn verrassing zat het vol papieren. En niet zomaar papieren, drong tot hem door toen hij ze eruit haalde. Brieven. Alastair was een van de weinige volwassenen die Call kende die meestal via handgeschreven brieven correspondeerden in plaats van met mailtjes, dus over de brieven was hij niet echt verbaasd.

Wat hem echter wel verbaasde, was de afzender. Hij haalde een van de brieven uit de envelop en liet zijn ogen naar de onderkant van het vel glijden, waar de handtekening stond. Een handtekening die hem kramp in zijn maag bezorgde:

Meester Joseph A. Walther

‘Wat? Wat is het?’ vroeg Aaron.

Call keek hem aan. Hij moest nogal geschokt hebben gekeken, want Aaron deed een stap achteruit en riep naar boven, naar de anderen: ‘Hij heeft iets gevonden! Call heeft iets gevonden!’

‘Niet waar.’ Call klauterde de auto uit, met de brieven onder zijn arm. ‘Ik heb helemaal niets gevonden.’

Aarons groene ogen stonden bezorgd. ‘En wat is dat dan?’

‘Gewoon, persoonlijke spulletjes. Aantekeningen van mijn vader.’

‘Call.’ Dat was Tamara, die over de rand van de hooizolder hing. Call kon zien dat Jasper achter haar zat. ‘Je vader is een gezochte misdadiger. Hij heeft geen “persoonlijke spulletjes”.’

‘Ze heeft gelijk.’ Er klonk spijt in Aarons stem. ‘Alles kan van belang zijn.’

‘Best.’ Was Call nou maar slimmer geweest… Dan had in plaats van Aaron híj misschien meteen begrepen waar zijn vaders opbergplaats was, en dan had hij deze brieven niet met de anderen hoeven delen. ‘Maar ík ga ze lezen. Niemand anders.’

Hij hield de brieven stevig onder zijn arm terwijl hij de ladder weer op klom, met Aaron vlak achter hem aan. Jasper had inmiddels uitgevonden hoe de stormlampen werkten en de hooizolder was helder verlicht. Call ging op een van de bedden zitten, en de andere drie lieten zich op het andere bed zakken.

Het was vreemd om meester Josephs handschrift te zien. De letters waren smal en puntig, en hij ondertekende elke brief met zijn volledige naam, compleet met de initiaal van zijn tweede voornaam. Er waren een stuk of tien brieven, allemaal van de afgelopen drie maanden. En ze stonden vol verontrustende zinnetjes.

Er is een manier waarop we alle twee kunnen krijgen wat we willen.

Jij wilt dat je zoon terugkeert uit het dodenrijk en wij willen Constantine Madden.

Je begrijpt niet hoe machtig de Alkahest werkelijk is.

Eerder waren we het nooit met elkaar eens, Alastair, maar nu ben je zoveel kwijtgeraakt. Stel je voor dat je Sarah kunt terugkrijgen. Stel je voor dat je alles wat je bent kwijtgeraakt kunt terugkrijgen.

Steel de Alkahest, breng hem naar ons en al je ellende is voorbij.

Call begreep er niets van. Alastair was toch van plan geweest om hem met de Alkahest te doden? Hij wilde de Vijand des Doods vernietigen.

Call herinnerde zich de verbazing op zijn vaders gezicht toen zijn hoofd de muur raakte, herinnerde zich zijn eigen overweldigende gevoel van woede. Wat als hij het mis had gehad? Wat als Alastair helemaal niet had gelogen toen hij zei dat hij niet van plan was om Call te doden?

Maar als Alastair hem kwijt wilde en de ziel van zijn echte zoon terug wilde, was dat eigenlijk net zo erg. Misschien wilde hij Call niet letterlijk doden, maar zijn ziel aan Constantine Madden teruggeven leek in Calls ogen toch verdacht veel op sterven.

‘Wat?’ Tamara boog zo ver voorover dat ze bijna van het bed viel. ‘Call, wat staat erin?’

‘Niets,’ antwoordde Call grimmig. Hij vouwde de ergste van alle brieven op en stak die in zijn zak. ‘Het is alleen een zootje tips over het kweken van begonia’s.’

‘Leugenaar,’ zei Jasper kort en bondig. Hij griste een van de brieven van het bed. Hij begon hardop te lezen en daarbij werden zijn ogen steeds groter. ‘Wacht, deze gaan… Deze gaan dus écht niet over begonia’s!’

Het was afschuwelijk. Het was wel duidelijk dat Tamara en Aaron hem niet hadden geloofd, maar nu zagen ze er zo verraden uit dat het bijna erger was dan Jaspers zelfingenomenheid. En het ergste was dat ze alles lazen. Woord voor woord, alle bizarre zinnen die erin stonden, hoewel tot Calls opluchting nergens in de brieven letterlijk werd gezegd dat hij de ziel van Constantine Madden bezat. Hij durfde er niet aan te denken wat ze van hem zouden vinden als ze ook de brief in zijn zak te pakken kregen.

‘Dus hij heeft inderdaad de Alkahest en gaat hem aan de Vijand geven?’ Jasper zag er bang uit. ‘Ik dacht dat jij zei dat hij onterecht werd beschuldigd.’

‘Moet je deze zien,’ zei Tamara. ‘Alastair moet hebben ingestemd, want meester Joseph schrijft hoe hij contact met hem zal opnemen en waar ze elkaar zullen ontmoeten. De ontmoeting zou over twee dagen plaats moeten vinden.’

‘We moeten terug naar het Magisterium,’ zei Aaron. ‘We moeten dit aan iemand vertellen. Call, ik geloofde wat je over je vader zei, maar misschien had je het wel mis.’

‘We kunnen niet riskeren dat de Alkahest in handen van de Vijand valt,’ zei Tamara. ‘Want dat betekent dat Aaron ermee gedood kan worden. Dat begrijp je toch wel, Call?’

Call keek naar het vuur in de stormlantaarns. Had hij volkomen verkeerd begrepen wat er met zijn vader aan de hand was? Hij had aangenomen dat zijn vader aan de goede kant stond, samen met het Magisterium en de meesters, de kant die Constantine Madden koste wat kost wilde tegenhouden. Nu leek het er echter op dat zijn vader een slechterik was die aan de kant van meester Joseph stond, en dat hij bereid was om alles te doen als hij de ziel van zijn zoon maar terugkreeg. Wat, als je het op een bepaalde manier bekeek, nog niet eens zo slecht was. Maar als Alastair besloot om zich bij meester Joseph aan te sluiten, was Call dan moreel verplicht om dat toe te laten of juist om hem tegen te houden?

Call kreeg er hoofdpijn van.

‘Ik wil niet dat er iets akeligs met Aaron gebeurt,’ zei hij uiteindelijk. Dat was in elk geval iets wat hij zeker wist. ‘Dat heb ik nooit gewild.’

Aaron zag er ellendig uit. ‘Nou ja, vanavond komen we er toch niet meer uit. Het is laat en we zijn allemaal moe. Als we een paar uurtjes slapen, kunnen we misschien morgenochtend wel iets verzinnen.’

Ze keken naar de twee bedden. Elk ervan was ongeveer groot genoeg voor één volwassene of twee kinderen.

‘Ik neem deze,’ zei Jasper. Toen wees hij naar Call en Tamara. ‘En ik deel met Aaron, want jij bent een griezel en jij bent een meisje.’

‘Ik kan ook wel op de grond slapen,’ bood Aaron aan toen hij de uitdrukking op Tamara’s gezicht zag.

‘Daar wordt niemand beter van, behalve Jasper,’ zei Tamara boos. Ze liep naar het linkerbed. ‘Het is prima, Call. We slapen gewoon boven op de dekens. Het is geen probleem.’

Call dacht dat hij misschien ook moest aanbieden om op de vloer te slapen, net zoals Aaron, maar eigenlijk wilde hij dat niet. Zijn been deed vreselijk pijn, en trouwens, hij wist dat er soms ratten in de schuur zaten. ‘Oké,’ zei hij terwijl hij voorzichtig naast haar op bed klom.

Het was raar.

Op het andere bed probeerden Jasper en Aaron samen een kussen te delen. Er klonk een gedempte kreet toen iemand een stomp kreeg. Call duwde het kussen op hun bed naar Tamara toe en legde zijn hoofd op zijn gebogen arm.

Hij deed zijn ogen dicht, maar de slaap wilde niet komen. Hij lag vreselijk ongemakkelijk omdat hij erg zijn best deed om aan zijn eigen kant van het bed te blijven en zelfs zijn tenen niet op Tamara’s helft neer te leggen. Het hielp ook niet erg dat hij aan de binnenkant van zijn oogleden voortdurend woorden uit de brieven van meester Joseph langs zag schuiven.

‘Call?’

Hij opende zijn ogen. Een paar centimeter bij hem vandaan zag hij Tamara, die hem met grote donkere ogen aankeek.

‘Waarom ben jij zo belangrijk?’ fluisterde ze.

Hij voelde haar warme adem op zijn wang. ‘Belangrijk?’ herhaalde hij.

Jasper snurkte inmiddels.

‘Al die brieven,’ zei ze. ‘Van meester Joseph. Ik dacht dat ze allemaal over Aaron zouden gaan. Hij is de Makar. Maar ze gaan allemaal over jou. Call is het allerbelangrijkste.’

‘Ik denk… Ik vermoed omdat hij mijn vader is,’ stamelde Call. ‘Dus is het logisch dat ik belangrijk voor hem ben.’

‘Zo klinkt het niet,’ zei Tamara zacht. ‘Call, je weet toch dat je ons alles kunt vertellen, hè?’

Call wist niet goed wat hij daarop moest zeggen. Hij was nog bezig daarover na te denken toen Brutus begon te janken.

HOOFDSTUK ELF

‘Brutus, stil! Sst!’ riep Call, maar de wolf bleef maar janken en blaffen.

Brutus duwde zijn snuit tegen de kier tussen de schuurdeuren en krabde met zijn poten over het hout.

‘Wat zie je dan, jongen?’ vroeg Aaron. ‘Is er buiten iets?’

Tamara zette een stap in de richting van de wolf. ‘Misschien is je vader teruggekomen.’

Calls hart begon wild te bonken. Hij rende naar de deur, waar Brutus nog steeds aan snuffelde, en schoof die opzij, waardoor koude buitenlucht de schuur in stroomde.

Brutus schoot langs hem. Buiten was het stil. De maan was een dunne sikkel aan de hemel. Call kneep zijn ogen tot spleetjes om de wolf over het vertrapte gras te kunnen volgen naar de rijen kapotte auto’s, die er in de duisternis log en onnatuurlijk uitzagen.

‘Wat is dat?’ vroeg Jasper met angstige stem. Hij wees.

Aaron deed een stap naar voren. Ze stonden nu allemaal om Call heen, vlak voor de open schuurdeur. Call probeerde te zien waar Jasper naar wees. Eerst zag hij niets, maar toen hij nog beter keek, zag hij opeens iets langs een van de auto’s glijden.

Tamara hapte naar adem. Het ding steeg op, leek te groeien, zwol voor hun ogen op. Het glansde in het maanlicht – een monster van glad metaal, donker en glimmend, alsof de buitenkant met olie was ingesmeerd. De ogen waren net twee enorme koplampen die de duisternis in schenen. En de bek… Calls mond viel open toen de enorme muil openging en er rijen metalen tanden zichtbaar werden, als van een haai, waarna de kaken zich om de motorkap van een oude Citroën sloten.

Er klonk een afschuwelijk krakend geluid. Het wezen wierp zijn kop naar achteren en slikte. Het leek op te zwellen toen het wrak in zijn enorme muil verdween. Een tel later was de auto verdwenen en het wezen leek nog reusachtiger te zijn geworden.

‘Het is een elementwezen,’ zei Tamara zenuwachtig. ‘Metaal. Waarschijnlijk haalt hij energie uit al die autowrakken en andere troep.’

‘We kunnen er beter vandoor gaan voordat hij ons opmerkt,’ zei Jasper.

‘Lafaard,’ zei Call spottend. ‘Het is een loslopend elementwezen. Is het niet jouw werk om die te vangen?’

Jasper rechtte zijn rug en keek hem boos aan. ‘Hé, wij hebben helemaal niets met dat ding daar te maken. Wij horen mensen te beschermen, maar ik ben niet van plan om dood te gaan terwijl ik jouw vaders belachelijke auto-verzameling verdedig. Hij is beter af zonder die wrakken – als hij tenminste niet wordt geëxecuteerd omdat hij met de Vijand samenwerkt, wat nogal een grote “als” is – en wij zijn beter af als we niet hier zijn!’

‘Hou je kop,’ zei Aaron. ‘Hou gewoon je kop.’ Hij stak zijn hand omhoog. Het metaal op zijn polsband gloeide.

Call zag dat er een schaduw van zijn handpalm oprees, die zijn hand half verborg.

‘Stop!’ Tamara greep Aarons pols beet. ‘Je hebt nog helemaal niet goed geleerd hoe je de leegte moet gebruiken. En dat elementwezen is veel te groot. Bedenk wat een gigantisch gat je zou moeten openen om het te laten verdwijnen…’

Nu keek Aaron boos. ‘Tamara…’

‘Eh… jongens,’ onderbrak Jasper hem. ‘Ik snap dat jullie ruziemaken, maar volgens mij heeft dat ding ons zojuist opgemerkt.’

Jasper had gelijk. De koplampogen schenen hun kant op.

Tamara liet Aaron los terwijl het wezen in beweging kwam. Toen draaide ze zich onverwacht om naar Call. ‘En wat doen we nu?’ wilde ze van hem weten.

Call was zo verrast dat ze hem om raad vroeg dat hij geen antwoord gaf.

Wat niet erg was, omdat Aaron dat al deed. ‘We moeten naar mevrouw Tisdale toe om haar te beschermen. Als dat ding deze plek toevallig heeft ontdekt, eet hij misschien alleen een paar auto’s op en vertrekt dan weer rustig. Maar als dat niet zo is, moeten we er klaar voor zijn.’

‘Metaalwezens zijn zeldzaam,’ merkte Jasper op. ‘Veel weet ik niet van ze, maar wel dat ze niet van vuur houden. Als dat ding op ons af komt, werp ik een vuurscherm op, oké?’

‘Dat kan ik ook wel,’ snauwde Tamara.

‘Het maakt niet uit wie het doet,’ zei Aaron geërgerd. ‘Kom nou maar mee!’

Ze renden allemaal naar de boerderij. Call bleef iets achter, niet alleen omdat zijn been pijn deed, maar ook omdat hij zich zorgen maakte om Brutus. Hij wilde zijn wolf eigenlijk roepen, zeker weten dat alles goed met hem was, maar hij was bang dat hij daarmee de aandacht van het elementwezen zou trekken. En als dat gebeurde, wist hij niet zeker of hij wel hard genoeg weg zou kunnen rennen. Nu al hadden Tamara, Aaron en Jasper een grote voorsprong.

Het wezen bewoog zich nog altijd voort, soms half verborgen achter de auto’s, soms akelig zichtbaar. Het verplaatste zich niet erg snel, eerder als een kat die zijn prooi besluipt. Langzaam kwam het dichterbij en het groeide met elke hap metaal die het nam.

Toen Call dichter bij het huis van mevrouw Tisdale kwam, drong tot hem door dat er iets mis was. Er stroomde licht uit de boerderij, niet alleen via de ramen, maar ook uit de hele voorkant. De deur en een deel van de muur ontbraken. In het gapende gat dat er nu zat, hingen draden en stukken hout omlaag.

Aaron was de eerste die de treetjes op rende. ‘Mevrouw Tisdale!’ riep hij. ‘Mevrouw Tisdale, is alles goed met u?’

Call volgde hem, maar zijn been deed vreselijk pijn. De meubels lagen omver, de salontafel was versplinterd. Een tweezitsbankje stond in brand; vlammen flakkerden op uit een zwartgeblakerde hoek van de kussens. Mevrouw Tisdale lag op de grond met een vreselijke wond in haar borst. Het kleed onder haar was doorweekt van het bloed. Call staarde vol ontzetting naar haar. In het bloed zaten glanzende stukjes metaal.

Aaron liet zich op zijn knieën zakken. ‘Mevrouw Tisdale?’

Haar ogen waren open, maar het leek alsof ze haar blik niet goed meer kon richten. ‘Kinderen,’ zei ze op een akelige fluistertoon. ‘Kinderen, ze zitten achter jullie aan.’

Call herinnerde zich een heel klein beetje over genezende magie. Hij had Alex die zien gebruiken toen Drew zijn enkel had gebroken; Alex had toen verbindende, genezende krachten uit de aarde getrokken. Call ging naast Aaron bij mevrouw Tisdale zitten en probeerde zo veel mogelijk kracht op te roepen. Als hij haar kon genezen, waren zijn toverkrachten toch voor meer dingen goed dan Alastair dacht. Misschien was hijzelf wel voor meer dingen goed dan Alastair dacht.

Misschien was hij goed.

Zachtjes drukte hij zijn vingers tegen haar sleutelbeen en stuurde energie haar lichaam in. Hij probeerde te voelen hoe de energie uit de aarde omhoogkwam, probeerde aan zichzelf te denken als een soort geleider.

A snel duwde mevrouw Tisdale echter zijn hand weg. ‘Daar is het te laat voor,’ fluisterde ze. ‘Jullie kunnen nog wegkomen. Jullie moeten opschieten. Call, ik was erbij, die avond dat je Brutus kwijt was. Ik was degene die hem had vastgeketend. Ik weet wat er op het spel staat.’

Geschrokken en in de war deinsde Call achteruit.

‘Waar heeft ze het over?’ vroeg Tamara. ‘Waar hebt u het over, mevrouw Tisdale?’

‘Het is maar een elementwezen,’ zei Aaron. ‘Wij kunnen ermee afrekenen. We kunnen u helpen.’ Met een wilde blik keek hij naar Tamara en Jasper. ‘Misschien moeten we hulp inroepen van het Magisterium…’

‘Nee!’ bracht de oude vrouw geschrokken uit. ‘Weten jullie dan niet wie dat wezen is? Zijn naam is Automotones… Het is een eeuwenoud verschrikkelijk monster… Het is honderden jaren geleden gevangengenomen door de magiërs van het Magisterium.’ In haar mondhoeken verscheen bloed. Ze haalde moeizaam adem. ‘Als het nu hier is, is dat omdat die… die… magiërs het hebben vrijgelaten om op jullie te jagen. Om jullie te doden!’

Met een huivering herinnerde Call zich meester Rufus’ les over de elementwezens die onder het Magisterium gevangenzaten. Hoe angstaanjagend die waren. Dat ze niet te stoppen waren.

‘Om op Alastair te jagen, bedoelt u?’ vroeg Jasper.

‘Het is dit huis binnengedrongen,’ fluisterde ze. ‘Het dwong me te vertellen waar jullie waren. Niet Alastair. Jullie vier.’ Haar ogen vonden Aaron. ‘Je kunt beter vluchten, Makar.’

Aarons gezicht was krijtwit van schrik. ‘Wegvluchten van het Magisterium? Niet van de Vijand?’

Om haar mond verscheen een vreemde glimlach. ‘Je kunt nooit ontsnappen aan de Vijand des Doods, Aaron Stewart,’ zei ze, maar hoewel ze tegen Aaron leek te spreken, keek ze naar Call.

Die staarde terug terwijl haar ogen opeens leeg werden.

‘Kijk uit!’ schreeuwde Tamara.

Het metaalwezen – Automotones – stapte dwars door de kapotte muur het huis in. Het monster was inmiddels reusachtig. Met zijn enorme platte handen sloeg hij omhoog naar het plafond om een gat tussen de bovenverdieping en de begane grond te maken, zodat er genoeg ruimte voor hem was. Call viel met een kreet opzij, waarbij hij op een haar na door een vallende kast werd verpletterd. Het meubelstuk viel kapot op de vloer en kleren vlogen alle kanten op.

Plotseling verscheen er een scherm van vuur, als een levende muur van vlammen. Het vuur verschroeide de vloer en stak wat over was van het plafond in brand. Jasper hield het vuur met grote moeite op zijn plek, terwijl Automotones brulde en hapte.

‘Wegwezen!’ zei Jasper tegen Call. ‘Rennen! Ik kom zo.’

Call voelde zich vreselijk dat hij hem een lafaard had genoemd. Nadat hij overeind was gekrabbeld, strompelde hij naar de achterkant van het huis.

Aaron en Tamara volgden hem. Tamara had een vuurbol opgeroepen, die in haar hand steeds groter werd. Haar vlechten zwiepten mee toen ze haar hoofd omdraaide naar Jasper.

‘Kom, Jasper,’ riep Aaron. ‘Nu!’

Jasper liet zijn muur van vuur los en rende naar hen toe, met het metaalwezen achter hem aan. Tamara smeet het vuur dat ze had opgeroepen in de muil van het monster, terwijl Jasper samen met Call het gras op strompelde.

Het was duidelijk dat Jasper uitgeput was door het oproepen van het vuurscherm. Na een paar stappen op het grasveld zakte hij in elkaar. Call liep naar hem toe, maar had geen idee wat hij moest doen. Hij kon Jasper niet optillen en met hem wegrennen; zelfs zonder het gewicht van een extra persoon op zijn schouders kon hij nauwelijks rennen.

Tamara rende het gras over, met Aaron vlak achter haar aan. Achter hen volgde Automotones. Het monster rees hoog op en sloeg zijn klauwen uit terwijl de vlammen om hem heen wervelden. Jaspers vuur had een deel van de meubels in brand gezet en nu stonden ook de gordijnen en waarschijnlijk de muren in vuur en vlam. De hele boerderij brandde als een fakkel.

‘Jasper!’ Call pakte Jaspers hand en probeerde hem in elk geval overeind te trekken.

Het lukte Jasper om op zijn knieën te gaan zitten, maar opeens schreeuwde hij het uit van angst. Toen Call zich omdraaide, zag hij dat het metaalwezen boven hen uittorende en de maansikkel aan het zicht onttrok. Met zijn klauwen reikte het monster omlaag. Ze zagen eruit als enorme krabbenpoten van metaal, die Call en Jasper elk moment konden vastgrijpen en in tweeën knippen.

Call herinnerde zich de keer dat hij afgelopen zomer in die afschuwelijke kamer van zijn vader stond, herinnerde zich de woede die hij toen voelde en dat hij naar Alastair keek en gewoon duwde. Nu probeerde hij alle woede, angst en afschuw die hij vanbinnen had opgepot tevoorschijn te halen en naar Automotones te duwen.

Het monster vloog naar achteren en produceerde een geluid alsof er een roestige auto uit elkaar werd getrokken. Toen veranderde het gekraak in een woedend gegrom terwijl Automotones zich naar Tamara en Aaron omdraaide. Aaron ging voor Tamara staan en stak een hand omhoog, maar het monster sloeg hem opzij alsof hij een lastige vlieg was en greep Tamara beet. Hij tilde haar op.

‘Tamara!’ Call rende naar het elementwezen toe. Heel even vergat hij hoe angstaanjagend het was, hoe gigantisch en dodelijk. In zijn gedachten zag hij de metalen grijper zich om haar heen sluiten en haar vermorzelen. Vaag was hij zich ervan bewust dat Aaron ook rende en schreeuwde, en dat Tamara zonder enig geluid te maken worstelde in de greep van het wezen.

Plotseling schoot Automotones naar voren en struikelde. Tamara rukte zich los en viel op het gras. Het elementwezen kronkelde alle kanten op en Call zag dat Brutus op zijn nek was gesprongen. De wolf sloeg zijn chaosklauwen in de metalen huid en hapte met zijn tanden naar het monster. Overal klonk het geluid van scheurend metaal.

Het wezen schudde zich echter los en Brutus verloor zijn evenwicht. Met zijn poten sloeg hij wanhopig om zich heen. Hij hield zich alleen nog met zijn tanden vast, en toen lukte ook dat niet meer. De wolf vloog in een grote boog naar het huis toe, naar het vuur, en viel toen jankend omlaag.

Call vergat het monster en het gevecht en riep met al zijn concentratie lucht op, die hij naar de wolf toe stuurde. Hij probeerde een zacht kussen van wervelende wind te vormen om Brutus in op te vangen. Vaag hoorde hij vlakbij het wezen krijsen; vaag drong tot hem door dat hij de anderen in gevaar bracht door te proberen zijn huisdier te beschermen, maar dat kon hem niets schelen.

Brutus viel in Calls luchtmagie alsof het een net was. Hij stuiterde een beetje en maaide met zijn poten om zich heen. Zijn tollende ogen waren wijd opengesperd. Langzaam liet Call de wolf naar de grond zakken, voorzichtig, voorzichtig…

Op dat moment werd hij geraakt door het elementwezen. Het voelde alsof hij verpletterd werd door een reusachtige golf. Hij hoorde dat Tamara zijn naam riep en toen vloog hij naar achteren, waarna hij met zoveel kracht tegen de grond sloeg dat er een schokgolf door zijn lichaam ging. Hij rolde opzij en terwijl hij zand en gras uitspuugde, zag hij dat het metaalmonster over hem heen gebogen stond. Het leek gigantisch; Call zag helemaal niets meer van de avondhemel. Hij krabbelde overeind, maar zijn slechte been was niet sterk genoeg en hij viel weer terug op het gras. In de verte zag hij Tamara naar hem toe rennen terwijl er slierten vuur uit haar handen stroomden, maar hij wist dat ze deze keer te ver bij hem vandaan was om hem nog op tijd te bereiken. Automotones zwaaide al omlaag, met zijn bek vol tanden wijd opengesperd.

Call greep met zijn handen in de aarde, probeerde zo diep mogelijk te reiken om aardmagie op te roepen, maar hij had niet genoeg tijd. Hij rook de stank van metaal en roest toen het elementwezen hem met zijn open muil wilde verslinden.

‘Stop!’

De kop van het monster schoot achteruit. Call keek om en zag dat Aaron met uitgestrekte hand achter hem stond. Boven zijn handpalm zweefde een wolk van olieachtig glanzende duisternis, die steeds hoger rees. Call kon zich niet herinneren dat hij Aaron ooit zo had zien kijken. Zijn ogen brandden als fakkels en zijn gezicht was vertrokken tot een verontrustende grijns.

Het olieachtige, zwarte niets schoot uit Aarons hand en vloog recht in Automotones’ keel. Heel even veranderde er niets. Toen begon het monster te schudden, metaal ratelde tegen metaal. Call staarde ernaar. Het leek alsof het elementwezen door een reusachtige onzichtbare vuist werd vermorzeld; de metalen huid werd als het ware naar binnen gezogen. Het monster sperde zijn muil open en Call zag het olieachtige zwart vanbinnen borrelen en dampen. Plotseling drong tot hem door wat er gebeurde. Het elementwezen stortte ineen; elke scharnier en schroef, elke plaat en motor werd meegezogen in de zich steeds verder uitbreidende leegte die Aaron zijn bek in had geslingerd.

Call voelde een hand op zijn schouder. Aaron trok hem overeind. De angstaanjagende uitdrukking was van zijn gezicht verdwenen; hij keek alleen nog grimmig naar Automotones, die nog een laatste keer brulde en toen ineenkromp tot een stipje duisternis dat door de lucht suisde.

‘Wat is ermee gebeurd?’ Jasper rende naar hen toe. ‘Waar is het monster nu? Is het dood?’

Call keek naar het brandende huis en naar de autowrakken. Het kon hem niets schelen waar Automotones was gebleven. Het belangrijkste was dat ze allemaal veilig waren.

‘Verdwenen in de leegte,’ zei Aaron vlak. ‘En het komt niet meer terug.’

‘Kom mee,’ zei Tamara. ‘We moeten weg bij het vuur.’

Ze liepen terug naar de schuur, met Brutus rennend voor hen uit. Overal hing rook, en de gloed van het brandende huis achter hen verlichtte de hemel alsof het dag was.

‘Wat wij moeten doen, is teruggaan naar het Magisterium,’ zei Jasper buiten adem. ‘Om ze te laten zien wat we hebben ontdekt. Calls vader heeft in direct contact gestaan met de handlangers van de Vijand, weten jullie nog? Hij zal ze de Alkahest geven. We hebben hulp nodig.’

‘We gaan niet terug naar het Magisterium,’ zei Aaron. Zijn stem klonk nog steeds hetzelfde: vlak en gespannen.

Call had het idee dat hij vreselijk zijn best deed om zijn gevoelens weg te duwen, te onderdrukken.

‘Zij hebben dat ding achter ons aan gestuurd.’

‘Achter Alastair aan, bedoel je,’ corrigeerde Tamara. ‘Je gelooft toch niet wat die oude vrouw zei?’

‘Jawel, dat doe ik wel.’

‘Ze heeft geen enkele reden om te liegen,’ vulde Call aan.

Nu begon Aarons stem barstjes te vertonen. ‘Maar als zij het monster hebben gestuurd, waarom viel het mevrouw Tisdale dan aan? Waarom viel het ons aan? Het had instructies moeten krijgen om ons geen kwaad te doen.’

‘Misschien besloten ze dat als ze ons niet terug konden halen, ze ons liever dood hadden dan in handen van de Vijand,’ merkte Jasper op.

Alle drie keken ze hem verrast aan.

‘Dat is hoe de Vergadering denkt,’ voegde hij er schouderophalend aan toe.

‘Ik dacht dat jij terug wilde,’ zei Call.

‘Dat wil ik ook. Maar jullie hebben er nu echt een zootje van gemaakt.’ Jasper keek Call aan alsof hij een idioot was, een uitdrukking die Call maar al te goed kende. ‘Hoe langer we wegblijven, hoe meer ze ervan overtuigd zullen raken dat ze hun verlies moeten nemen. Eerst Aaron uitschakelen, vervolgens ons uitschakelen, zodat er geen getuigen zijn en het gewoon een afschuwelijke tragedie lijkt. Als Constantine Madden Aaron te pakken krijgt, zou hij hem kunnen doden. Of hij kan hem hersenspoelen. Misschien zijn ze daar wel bang voor. Misschien zijn ze bang dat ze de oorlog zullen verliezen als ze Aaron aan Constantine kwijtraken.’

‘Maar als ze Aaron niet hebben, verliezen ze de oorlog sowieso!’ zei Tamara. ‘Hij is de Makar!’

Inmiddels waren ze bij de schuur.

In het flakkerende licht leek Jaspers gezicht wel uit steen gehouwen. ‘Volgens mij begrijpen jullie niet goed hoe zij denken.’

‘Genoeg,’ zei Call tegen de anderen. ‘Jullie kunnen teruggaan naar school. Ik denk dat ik mijn vader nog wel kan tegenhouden, als ik hem tenminste op tijd vind. Ik moet met hem praten. Ik moet het proberen. Maar dit wordt voor jullie echt veel te gevaarlijk.’

Ze zullen het nooit begrijpen, dacht hij. Mijn vader wil zijn zoon terug. Hij denkt dat meester Joseph in ruil voor de Alkahest mij zal genezen. Dat hij mij weer in Callum Hunt kan veranderen. Maar meester Joseph houdt hem voor de gek, lokt hem in de val. Waarschijnlijk vermoordt hij Alastair zodra hij de Alkahest eenmaal in handen heeft.

Alleen kon Call de anderen daar helemaal niets over vertellen.

Je kunt nooit ontsnappen aan de Vijand des Doods. ‘Echt niet.’ Tamara sloeg haar armen over elkaar. ‘Het is voor jou niet veilig om te gaan. Het is voor niemand veilig. Je weet niet eens waar Alastair naartoe wil.’

‘Eigenlijk denk ik van wel,’ zei Call. Hij schoof de schuurdeur open en liep hinkend naar binnen. De anderen, zelfs Brutus, bleven buiten wachten terwijl hij de brieven van meester Joseph haalde. Toen hij terugkwam, hield hij er een omhoog tegen het licht. ‘Onder meester Josephs naam staan getallen. In elke brief.’

‘Ja, waarschijnlijk de datum,’ zei Jasper.

Call las een aantal van de getallen voor. ‘45, 1661, 67, 2425.’

‘Dat zijn geen data, of misschien alleen op Mars.’ Tamara kwam iets dichterbij staan. ‘Het zijn…’

‘Het zijn coördinaten,’ zei Call. ‘Lengte- en breedtegraad. Zo programmeerde mijn vader het navigatiesysteem in zijn auto altijd. Het geeft aan waar je iets kunt vinden. Joseph vertelt mijn vader ermee waar hij is.’

‘Dan weten we waar we naartoe moeten,’ zei Aaron. ‘We moeten alleen iets vinden om de coördinaten in te voeren…’

‘Hier.’ Tamara haalde haar telefoon tevoorschijn. Maar toen ze op het scherm tikte, gebeurde er niets. ‘O. De batterij is zeker leeg.’

‘Een computer in een internetcafé kan ook.’ Call vouwde de brief weer op. ‘Maar er is helemaal geen “wij”. Ik doe dit alleen.’

‘We laten je niet in de steek, en dat weet jij ook.’ Toen Aaron zag dat Call wilde protesteren stak hij een hand op. ‘Moet je horen, tegen de tijd dat wij terug zijn bij school is je vader misschien allang bij meester Joseph. Waarschijnlijk is er dan niet eens tijd meer om nog iets te doen, zelfs als we de magiërs ervan kunnen overtuigen dat we weten waar we het over hebben.’

‘En als we achter Joseph aan gaan en de Alkahest terug weten te krijgen, dan komen we tenminste terug als overwinnaars,’ voegde Tamara eraan toe. ‘Trouwens, ze hebben al een monster op ons af gestuurd. Totdat we weten of ze wel te vertrouwen zijn, kunnen we beter verdergaan.’

Call keek even naar Jasper. ‘Jij hoeft niet mee als je niet wilt.’ Hij voelde zich inmiddels schuldig dat hij Jasper in deze ellende had meegesleept.

‘O, ik ga mee,’ zei Jasper. ‘Als er monsters naar ons op jacht zijn, blijf ik liever in de buurt van de Makar.’

‘Hoe kunnen de magiërs van het Magisterium aan de goede kant staan? Ze sturen een dodelijk monster achter ons aan, alleen maar omdat wij zijn weggelopen!’ zei Aaron. ‘We zijn kinderen.’

‘Ik weet het niet,’ zei Call. Hij begon bang te worden dat er misschien helemaal geen goede mensen bestonden. Alleen mensen met een kortere of langere Gemene Slechterik-lijst.

Zuchtend haalde Tamara een hand door haar haar. ‘Eerst moeten we een dorpje of stadje zien te vinden, een plek waar we schone kleren en eten kunnen regelen. We zien eruit alsof we onszelf in brand hebben gestoken en vervolgens door de modder zijn gerold. Niet erg onopvallend in elk geval.’

Brutus hoorde blijkbaar wat ze zei, want hij begon meteen door de modder te rollen. Call moest toegeven dat Tamara gelijk had. Ze waren vies, en niet zoals acteurs in een film, die alleen een artistieke veeg zand op hun wang hebben. Hun schooluniformen waren gescheurd en zaten onder het bloed en de olieachtige smurrie van het elementwezen.

‘Nou, dan moeten we maar gaan lopen, hè?’ Jasper klonk nogal mat.

‘We gaan niet lopen,’ zei Aaron. ‘We gaan rijden. Er staan hier minstens driehonderd auto’s.’

‘Ja, maar de meeste die niet zijn opgegeten doen het helaas niet,’ merkte Call op. ‘En van de paar auto’s die wel rijden, vinden we nooit zo snel het goede sleuteltje, als het er al tussen zit.’

‘Kom op,’ zei Aaron. ‘Ik heb niet voor niets een vader die in de gevangenis zit. Ik denk dat ik een van deze auto’s wel zonder sleutel aan de praat krijgt.’ Met zelfverzekerde tred liep hij naar het veld.

‘Wat een Makar hebben we toch,’ zei Jasper. ‘Chaosmagie én autodiefstal.’

‘Ik dacht dat je had gezegd dat je vader was weggelopen.’ Call rende achter Aaron aan. ‘En dat je niet wist waar hij was.’

Aaron haalde zijn schouders op. ‘Ach, niemand geeft waarschijnlijk graag toe dat zijn vader in de bak zit.’

Op dat moment leek een vader in de cel Call nog niet eens zo beroerd, maar hij was wel zo verstandig om dat niet hardop te zeggen.

Call hielp Aaron om de minst kapotte auto uit te kiezen die Alastair ooit had gekocht. Een Morris Minor, waarvan het diepe donkergroen van de carrosserie sterk contrasteerde met de rode leren stoelen. Het was een van Alastairs nieuwere auto’s, gebouwd in 1965, en een van de weinige waar geen nieuwe motor in hoefde.

‘Snel is hij niet, hoor,’ waarschuwde Call. ‘Waarschijnlijk kunnen we beter niet boven de zestig kilometer per uur rijden, zelfs niet op de snelweg. En een navigatiesysteem zit er niet in. Misschien wilde hij er wel eentje inbouwen, maar daar is hij nog niet aan toegekomen.’

‘Wat gebeurt er als we harder gaan dan zestig kilometer per uur?’ vroeg Tamara.

Call haalde zijn schouders op. ‘Misschien ontploft hij? Ik weet het niet.’

‘Geweldig,’ zei Jasper. ‘Kan een van jullie sukkels rijden?’

‘Niet echt.’ Aaron kroop onder het stuur, waar hij met Calls mes draden doorsneed en ze op een andere manier met elkaar verbond.

‘Hoe kan het dat je wel weet hoe je een auto zonder sleutel aan de praat krijgt, maar hem niet kunt besturen?’ Jasper slaakte een diepe zucht.

‘Dat is een goede vraag,’ mompelde Aaron terwijl hij zijn hoofd even terugtrok. Hij zag er nogal bezweet en een beetje beverig uit. ‘Misschien moet je dat eens aan mijn vader vragen. Hij is er niet aan toegekomen om me dat te leren voordat hij in de cel belandde.’

‘Ik heb weleens met een golfkarretje gereden,’ zei Tamara. ‘Hoe anders kan het zijn?’

Onder Aarons vaardige handen kwam de motor ronkend tot leven.

‘Ik rijd wel,’ zei Call. Zijn vader had hem laten zien hoe dat moest… min of meer. Bovendien had hij al zoveel problemen dat zelfs zonder rijbewijs in een ongeregistreerde, onverzekerde auto op de openbare weg rijden het niet veel erger kon maken. En trouwens, hij was de Vijand des Doods, een vogelvrije rebel… De wet overtreden was maar het topje van een hele ijsberg van kwaad.

Brutus blafte, alsof hij het met hem eens was. De wolf was voorin op de passagiersstoel gaan zitten en leek niet bereid daar nog iemand anders te laten plaatsnemen.

Aaron zag er nogal uitgeput uit toen hij tegen de motorkap leunde. Hij keek even Calls kant op, maar zijn ogen stonden glazig. ‘Best raar, hè? Iedereen verwacht van mij dat ik een held ben, terwijl mijn vader een veroordeelde misdadiger is.’

‘Ach, we zijn op zoek naar mijn vader omdat hij een of ander magisch voorwerp heeft gestolen, dus wie ben ik om jou te veroordelen?’ Call glimlachte, maar dat leek Aaron niet te zien.

‘Het is gewoon… Ik weet het niet. Constantine Madden was een slechte Makar. Misschien word ik ook wel slecht. Misschien zit het in mijn bloed.’

Call schudde zijn hoofd. Hij was zo verrast door de gedachte dat hij niet meteen wist hoe hij moest reageren. ‘Eh… nee, volgens mij ben jij echt niet slecht.’

‘Kom op, laten we allemaal instappen,’ zei Tamara. ‘Aaron, is alles goed met je?’

Aaron knikte en klom toen onhandig op de achterbank. Jasper en Tamara zetten de rugzakken in de achterbak van de Morris. Terwijl zij de schuur uit waren gerend om tegen Automotones te vechten, waren hun rugzakken gelukkig veilig achtergebleven.

Nu hoefde Call alleen maar te zorgen dat ze geen ongeluk kregen. Alastair had hem weleens laten rijden; dan mocht hij bijvoorbeeld sturen wanneer Alastair een van de oude auto’s wegsleepte, of hij mocht om de boerderij heen rijden om een nieuwe aankoop te parkeren. Maar het was natuurlijk iets heel anders om zelf zonder hulp een auto te besturen. Call stapte in en zette eerst maar eens de stoel een eind naar voren, zodat hij met zijn voeten bij de pedalen kon. Gas, zei hij tegen zichzelf. Rem.

Toen zette hij de spiegels goed, omdat Alastair dat ook altijd deed als hij voor het eerst in een nieuwe auto zat. Hij hoopte dat Aaron en Tamara, en misschien zelfs Jasper, zo het gevoel zouden krijgen dat hij wist wat hij deed. De vertrouwde handelingen deden hem echter alleen maar aan zijn vader denken, en hij werd overmand door een machteloze paniek.

Hij zou nooit meer degene worden van wie zijn vader hield. Die persoon was dood.

‘Nou, rijden dan maar,’ zei Jasper terwijl hij achterin stapte.

Ook Tamara schoof op de achterbank. Kennelijk hadden ze besloten dat Brutus zijn plekje mocht houden.

‘Als je tenminste weet hoe dat moet,’ mompelde Jasper.

‘Dat weet ik heus wel,’ zei Call terwijl hij de koppeling liet opkomen, waardoor de auto plotseling de weg op schoot.

Meteen werd duidelijk dat de Morris Minor nieuwe schokbrekers nodig had. Bij elke hobbel in de weg vlogen de kinderen bijna tegen het dak. Ook slurpte de auto benzine, en Call realiseerde zich meteen dat ze onderweg vaak zouden moeten stoppen. Hij klemde het stuur stevig vast, tuurde naar de weg en hoopte er het beste van.

Op de achterbank viel Aaron in een onrustige slaap. Kennelijk had hij geen last van het ruwe ritje, want hoewel hij flink heen en weer schudde, werd hij niet wakker.

‘Is alles goed met hem?’ riep Call over zijn schouder.

Tamara legde de binnenkant van haar pols tegen Aarons voorhoofd. ‘Ik weet het niet. Hij heeft geen koorts, maar zijn huid voelt wel klam.’

‘Misschien heeft hij te veel toverkracht gebruikt,’ zei Jasper. ‘Ze zeggen dat het veel energie kost om leegtemagie te gebruiken.’

Na twintig minuten bereikten ze de rand van een stadje. Call tankte de Morris vol, waarna Tamara en Jasper het benzinestation in liepen om te betalen.

‘Denk je dat hij heeft gezien hoe raar jullie er eigenlijk uitzagen?’ vroeg Call toen ze terugkwamen.

Ze droegen tenslotte halfverbrande, modderige kleren. En ze waren kinderen, allemaal nog maar net dertien. Veel te jong om een auto te besturen.

Jasper haalde zijn schouders op. ‘Hij zat televisie te kijken. Volgens mij kon het hem allemaal weinig schelen, behalve dan dat we betaalden.’

‘Laten we maar snel wegrijden,’ zei Tamara terwijl ze naast de nog altijd slapende Aaron ging zitten. ‘Voordat hij zich bedenkt.’

Met behulp van de kaart wees Tamara Call de weg door het stadje, totdat ze aankwamen bij een gesloten winkel met sportspullen waar een groot, leeg parkeerterrein bij hoorde. Heel langzaam en voorzichtig zette Call de auto op een van de plekken. Aaron sliep nog altijd.

Tamara gaapte. ‘Misschien moeten we hem gewoon maar laten,’ zei ze.

‘Ja,’ zei Jasper duf. ‘Je hebt gelijk. Ik ben hartstikke wakker en superalert, maar chaosmagie is nou eenmaal zwaar voor Makari’s.’

Call zuchtte even, maar hij was net zo uitgeput als de anderen. Hij leunde opzij, zodat hij met zijn hoofd op Brutus kon liggen, en stond zichzelf toe om even in te dommelen. Bijna onmiddellijk viel hij in een onrustige slaap. Toen hij wakker werd, was ook Aaron wakker. Tamara vroeg hem juist of alles goed met hem was. Door de raampjes scheen geel daglicht naar binnen.

‘Ik weet het niet,’ antwoordde Aaron. ‘Ik voel me een beetje vreemd. En duizelig.’

‘Misschien moet je iets eten.’ Call rekte zich uit.

Aaron grijnsde, terwijl Jasper en Tamara uit de auto stapten. ‘Dat klinkt inderdaad niet verkeerd.’

‘Hier blijven, jongen,’ zei Call tegen Brutus. Hij krabde hem achter zijn oren. ‘Niet blaffen. Ik haal een broodje voor je.’ Hij liet het raampje openstaan, zodat Brutus in elk geval genoeg frisse lucht had. Hij hoopte maar dat niemand zou proberen de auto te stelen, voornamelijk voor de dief zelf. Niemand, zelfs een autodief niet, zou erop voorbereid zijn om plotseling oog in oog te staan met een boze chaoswolf.

In de straat zaten ook een paar andere winkels, onder andere eentje met tweedehands kleren.

Tamara wees er enthousiast naar. ‘Perfect. Daar kunnen we wat nieuwe kleren kopen. Aaron, als jij het niet ziet zitten…’

‘Met mij gaat het prima.’ Aaron zag er nog altijd doodmoe uit, maar slaagde er toch in om te grijnzen.

‘Tja, hoeveel schone kleren we ook kopen, die auto van jou blijft toch wel vreselijk opvallen,’ zei Jasper, die altijd precies wist hoe hij de stemming moest laten kelderen.

‘Misschien kunnen we een sjaaltje voor hem meenemen,’ zei Call.

De winkel stond vol rekken met gebruikte kleding, en ook verkochten ze er het soort tweedehands spulletjes dat Call herkende van zijn vaders strooptochten langs antiekmarkten en rommelwinkeltjes. Van drie oude Singer-naai-machines was een toonbank gemaakt. Erachter zat een vrouw met kort wit haar en een paarse vlinderbril.

Ze keek op zodra ze binnenkwamen. ‘Wat is er met jullie vier gebeurd?’ Haar wenkbrauwen gingen omhoog.

‘Uitgegleden in de modder,’ zei Aaron, al klonk hij niet erg overtuigend.

Ze huiverde even, ofwel omdat ze hem niet geloofde, of anders omdat ze het maar niks vond dat ze in haar winkel rondneusden, vanwege de moddervoetstappen en vieze vingerafdrukken die ze zouden achterlaten. Of misschien wel alle twee.

Call had niet lang nodig om de juiste outfit te vinden. Een spijkerbroek, zoals hij die thuis ook altijd droeg, en een blauw T-shirt met daarop de tekst IK GELOOF NIET IN MAGIE en rechts bovenin een elfje dat bijna door de letters werd geplet.

Aaron schoot in de lach toen hij het zag. ‘Er is echt iets grondig mis met jou.’

‘Nou, jij ziet er anders uit alsof je op weg bent naar je yogales,’ zei Call.

Aaron had een grijze joggingbroek uitgekozen en een T-shirt met het yin-yangteken erop. Tamara had een zwarte spijkerbroek gevonden en droeg daarboven een grote zijden tuniek die misschien ook wel een jurkje was. Jasper had een nette beige broek, een jasje in zijn maat en een spiegelzonnebril weten op te duiken.

Bij elkaar kostten de kleren ongeveer twintig dollar. Tamara fronste haar voorhoofd toen ze het geld hardop uittelde.

Jasper leunde naast haar op de toonbank en glimlachte op zijn allercharmantst naar de dame met de vlinderbril. ‘Kunt u ons misschien vertellen waar we broodjes kunnen krijgen?’ vroeg hij. ‘En internet?’

‘Bits en Bytes, hier de hoofdstraat in, en dan zit het vlak na de tweede zijstraat.’ Ze wees naar het hoopje modderige groene uniformen. ‘Deze mogen zeker weg? Wat zijn het eigenlijk voor kleren?’

Call keek bijna spijtig naar de kleren. Daaraan kon je zien dat ze leerlingen van het Magisterium waren. Zonder de uniformen hadden ze alleen nog maar hun polsbanden. ‘Karatekleding,’ zei hij. ‘Daarom waren we ook zo vies. Door een karategevecht met andere ninja’s.’

‘In de modder,’ vulde Aaron aan, die kennelijk aan zijn eigen verhaal wilde vasthouden.

Tamara trok hen aan de achterkant van hun shirts de winkel uit. De hoofdstraat was bijna uitgestorven. Er reden een paar auto’s, maar niemand keek hen langer dan een ogenblik aan.

‘Een karategevecht met ninja’s in de modder?’ Tamara keek Aaron en Call nogal nors aan. ‘Kunnen jullie misschien proberen even niet zo op te vallen?’ Ze liep naar een geldautomaat toe. ‘Ik moet wat geld opnemen.’

‘Over niet opvallen gesproken, ik heb gehoord dat ze je kunnen traceren als je je bankpas bij een geldautomaat gebruikt,’ zei Jasper. ‘Weet ik het, via internet of zo.’

Call vroeg zich af of hij zijn telefoon misschien helemaal voor niets had weggegooid.

‘De politie misschien,’ zei Aaron, ‘maar niet het Magisterium.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Nou ja, we zullen het moeten riskeren,’ zei Tamara. ‘Die twintig dollar was al het contant geld dat we hadden, en we zullen nog wel vaker benzine en eten nodig hebben.’ Toch trilde haar hand een beetje toen ze het geld uit de automaat pakte en in haar portemonnee stopte.

Bits en Bytes bleek een broodjeszaak te zijn waarin ook een rij computers stond. Voor een dollar per uur kon je internettijd kopen.

Aaron haalde een paar broodjes terwijl Call achter een computer ging zitten. Hij typte lengtegraad en breedtegraad in op de Google-startpagina en vond een website waar je de coördinaten van een bepaald adres kon vinden. Hij drukte op de knop waarmee je omgekeerd kon zoeken en typte de getallen in die hij in de brief had gevonden.

Toen hield hij zijn adem in.

Er verscheen bijna meteen een plattegrond waarop de locatie was aangegeven, maar er bleek geen adres bij te horen. Er stonden alleen de woorden Monument Island, Harpswell, Maine. Volgens de kaart waren er op het eiland geen wegen en geen huizen. Hij betwijfelde zelfs of er een veerboot naartoe ging.

En het werd nog erger. Toen hij de naam van de plaats in een routeplanner intypte, verscheen op het scherm dat het vijftien uur rijden was om er te komen. Vijftien uur! En Alastair had een voorsprong. Wat als hij er allang was? Wat als hij het vliegtuig had genomen?

Heel even werd Call overmand door paniek. Het beeldscherm voor zijn neus flakkerde. Ook de lampen knipperden even.

Jasper keek spottend in Calls richting. ‘Misschien is iemand een beetje te vroeg door de Poort der Beheersing gegaan,’ mompelde hij zachtjes.

‘Rustig.’ Aaron legde een hand op Calls schouder om hem te kalmeren.

Plotseling stond Call happend naar adem op. ‘Ik moet…’

‘Je moet wat?’ Aaron keek hem met een eigenaardige blik aan.

‘Printen,’ zei Call. ‘Ik moet printen. De routebeschrijving.’ Wankelend liep hij naar de kassa. ‘Hebben jullie ook een printer?’

Het meisje achter de kassa knikte. ‘Het is wel drie dollar per pagina.’

Call keek even naar Tamara. ‘Kan dat?’

Ze zuchtte. ‘Het is een noodzakelijke uitgave. Ga je gang.’

Call gaf de opdracht voor het printen van de routebeschrijving. Nu keken ze hem alle drie eigenaardig aan.

‘Is er iets mis?’ vroeg Aaron.

‘Het is in Maine,’ zei Call. ‘Vijftien uur rijden.’

Aaron keek geschrokken op van zijn broodje ham-kaas. ‘Echt waar?’

‘Ach, het had erger kunnen zijn,’ zei Jasper tot Calls verrassing. ‘Het had ook in Alaska kunnen zijn.’

Tamara keek om zich heen en richtte haar blik toen weer op Call. Haar bruine ogen stonden heel ernstig. ‘Weet je zeker dat je dit wilt doen?’

‘Ik weet zeker dat ik wel moet,’ antwoordde hij.

Ze nam een hap van haar broodje. ‘Nou, snel opeten dan, allemaal. Het ziet ernaar uit dat we een tripje naar Maine gaan maken.’

Zodra ze hun lunch op hadden, liepen ze terug naar de auto. Call liet Brutus uit en gaf hem twee broodjes rosbief. Daarna hield hij een flesje water schuin, zodat Brutus het kon leegdrinken. De chaoswolf at en dronk opvallend netjes.

Call reed met Tamara naast zich als navigator, terwijl Jasper en Aaron hun hoofd op Brutus’ zachte vacht legden en een dutje deden. Jasper moest wel erg moe zijn dat hij op de rug van een door chaos bezeten dier durfde te slapen. Uren verstreken op deze manier.

‘Wist je dat je ook aangehouden kunt worden als je te langzaam rijdt?’ merkte Tamara op. Haar flesje frisdrank stond in de bekerhouder naast haar. Ze had net haar vlecht losgemaakt en kamde haar haar uit; het wapperde in de bries die door het open raampje naar binnen blies. Tamara bond haar haar bijna altijd in vlechten, en het verraste Call hoe lang het was als het los hing. Het zwarte, glanzende haar kwam tot aan haar middel.

Call duwde het gaspedaal wat verder in en de Morris schoot naar voren. Terwijl het wijzertje van de snelheidsmeter omhoogschoof, begon de auto te trillen.

‘Ai,’ zei Tamara. ‘Misschien kunnen we het er toch maar beter op gokken met de politie.’

Hij glimlachte even naar haar. ‘Denk je echt dat het Magisterium dat monster achter ons aan heeft gestuurd?’

‘Ik geloof niet dat meester Rufus zoiets zou doen,’ zei Tamara aarzelend. Toen ze verder sprak, kwamen de woorden er in één keer achter elkaar uit. ‘Maar van de anderen weet ik het niet zo zeker. Alleen snap ik het gewoon niet. Call, als er nog iets was wat jij wist… dan zou je dat ons toch vertellen, hè?’

‘Wat bedoel je?’

‘Niets.’ Met handige vingers bond ze haar haar weer tot één lange vlecht.

Call richtte zijn blik op de weg en de witte strepen die langsschoten, en besteedde al zijn aandacht eraan om goed afstand te houden tot de andere auto’s. ‘Wanneer komt de volgende afslag?’ vroeg hij aan haar. ‘We moeten weer tanken.’

‘Call,’ zei Tamara opnieuw. Nu speelde ze met haar polsband.

Hij wou dat ze ophield met dat onrustige gefriemel.

‘Als je me iets zou willen vertellen wat geheim was, zou ik het aan niemand doorvertellen, dat weet je toch?’

‘Net zoals je niemand iets over mijn vader hebt verteld?’ zei Call, maar onmiddellijk had hij er spijt van.

Tamara’s ogen werden eerst groot en toen keek ze hem boos aan. ‘Je weet best waarom ik dat heb gedaan. Hij probeerde de Alkahest te stelen! Hij bracht Aaron in gevaar! En het bleek allemaal nog veel erger dan we dachten. Hij had geen goede bedoelingen.’

‘Niet alles gaat om Aaron,’ zei Call, maar daardoor voelde hij zich alleen maar nog slechter. Het was niet Aarons schuld dat hij was wie hij was. Call was blij dat Aaron alweer sliep, met zijn blonde hoofd op Brutus’ vacht.

‘Waar gaat dit dan om, Call? Ik heb namelijk het idee dat jij dat weet.’

Call had het gevoel dat de woorden zich klauwend een weg omhoogbaanden door zijn keel – hij wist niet of hij tegen Tamara wilde schreeuwen of gewoon alles eruit wilde gooien om het niet langer binnen te hoeven houden –, toen de auto plotseling hard begon te schudden.

‘Call, langzamer!’ riep Tamara.

‘Ik ga al langzaam,’ protesteerde hij. ‘Misschien moet ik de auto even aan de kant zetten…’

Toen verscheen zonder waarschuwing opeens meester Rufus tussen Call en Tamara op de voorbank van de auto. ‘Leerlingen,’ zei hij met een zeer ontstemd gezicht. ‘Willen jullie misschien uitleggen wat dit te betekenen heeft?’

HOOFDSTUK TWAALF

Call en Tamara gilden. De auto slingerde naar de kant van de weg, doordat Call niet langer oplette wat hij deed. Daardoor gilde Tamara nog harder. Al het geschreeuw wekte Jasper en Aaron, die vervolgens ook meededen. Brutus begon te blaffen. En te midden van alle commotie zweefde meester Rufus voor in de auto, met een boze blik in zijn ogen en… doorzichtig.

Dat was de druppel. Call trapte op de rem en piepend kwam de auto vlak langs de berm tot stilstand. Iedereen hield onmiddellijk op met schreeuwen. Het was doodstil. Meester Rufus was nog altijd doorschijnend.

‘Bent u dood?’ vroeg Call met beverige stem.

‘Hij is niet dood.’ Hoewel Jasper duidelijk doodsbang was, slaagde hij er toch in om geïrriteerd en zelfvoldaan te klinken. ‘Hij belt via een ethertelefoon. Zo ziet dat er aan de andere kant uit.’

‘O.’ Call sloeg het weetje meteen op. Kennelijk had het ding dat hij altijd wervelstormtelefoon noemde al een andere naam. Hij stelde zich voor dat meester Rufus de glazen pot op zijn schoot hield en er dreigend naar keek. ‘Dus u bent ergens anders?’ zei hij tegen Rufus. ‘Niet echt… hier.’

‘Het doet er niet toe waar ik ben. Wat belangrijk is, is dat jullie alle vier diep in de nesten zitten,’ zei meester Rufus. ‘En niet alleen diep in de nesten, jullie verkeren ook in groot gevaar. Callum Hunt, jij hebt al wel genoeg op je kerfstok. Aaron Stewart, jij bent een Makar en hebt verantwoordelijkheden. Daar hoort ook bij dat je je verantwoordelijk gedraagt. En jij, Tamara Rajavi, van jullie drieën had ik werkelijk verwacht dat jij degene zou zijn die beter zou weten.’

‘Meester Rufus,’ begon Jasper op zijn vriendelijkste slijmtoontje, ‘ik wil dat u weet dat ik nooit…’

‘En wat jou betreft, Jasper de Winter,’ onderbrak meester Rufus hem. ‘Misschien had ik het toch mis. Misschien ben je toch interessanter dan ik oorspronkelijk dacht. Maar jullie moeten alle vier onmiddellijk terugkomen naar het Magisterium.’

Jasper keek hem vol ontzetting aan, waarschijnlijk om verschillende redenen.

‘Bent u in het Magisterium?’ vroeg Call.

Meester Rufus leek vreselijk geërgerd door die vraag. ‘Jazeker, Callum. Nadat ik een groot deel van gisteren en vandaag de hele dag vruchteloos naar jullie had gezocht, verloor een van jullie kennelijk zijn bescherming tegen kristalkijken. Ik zie dat jullie in een soort voertuig zitten. Zet dat aan de kant, vertel me waar jullie zijn en dan komen er snel een paar magiërs om jullie op te halen.’

‘Ik geloof niet dat we dat kunnen doen,’ zei Callum met bonkend hart.

‘En waarom niet?’ Meester Rufus’ wenkbrauwen trilden van nauwelijks ingehouden ergernis.

Call aarzelde.

‘Omdat we bezig zijn met een missie,’ zei Tamara snel. ‘We gaan de Alkahest terughalen.’

‘Ik ben de Makar,’ zei Aaron. ‘Ik hoor mensen te redden. Het is niet de bedoeling dat zij mij redden; ze vinden het zelfs vreselijk om mij te moeten redden. En ik heb vaak genoeg te horen gekregen dat ik niet zal slagen als ik altijd alles alleen doe, en dus is Call hier als mijn tegenwicht. Tamara is mee omdat ze slim en handig is. En Jasper is…’

‘De vrolijke noot?’ opperde Call binnensmonds.

‘Ik ben óók jouw vriend, idioot!’ barstte Jasper uit. ‘En ik kan best slim zijn!’

‘Hoe dan ook,’ probeerde Aaron de situatie te redden, ‘we zijn een team en we gaan de Alkahest terughalen, dus stuurt u alstublieft niet nog meer elementwezens achter ons aan.’

‘Elementwezens achter jullie aan sturen?’ Meester Rufus klonk oprecht in de war. ‘Wat bedoel je daar in vredesnaam mee?’

‘U weet best wat ik bedoel,’ zei Aaron op die vlakke toon die hij altijd aansloeg wanneer hij boos was en dat niet wilde laten merken. ‘En dat weten wij ook. Automotones heeft ons bijna gedood, en hij kwam van het Magisterium. U hebt hem vrijgelaten zodat hij ons kon opsporen.’

Nu leek meester Rufus geschokt. ‘Dat moet een vergissing zijn. Automotones is hier, hij is onze gevangene. Dat is hij al honderden jaren.’

‘Het is geen vergissing,’ zei Tamara. ‘Misschien hebben de andere magiërs het u niet verteld omdat wij uw leerlingen zijn. Maar het is echt gebeurd. Automotones heeft ook een vrouw vermoord. En haar huis in brand gestoken.’ Tamara’s stem trilde.

‘Dat zijn allemaal leugens,’ zei meester Rufus.

‘We liegen niet,’ zei Aaron. ‘Maar kennelijk vertrouwt u ons niet zoals wij u vertrouwen.’

‘Dan liegt iemand tegen jullie,’ zei meester Rufus. ‘Ik weet niet… Ik begrijp nog niet… Maar jullie moeten terugkomen naar het Magisterium. Dat is nu belangrijker dan ooit. Het is de enige plek waar ik jullie kan beschermen.’

‘We gaan niet terug.’ Verrassend genoeg was dat Jasper. Hij richtte zich tot Call. ‘Stop het telefoongesprek.’

Call staarde naar de spookachtige Rufus. ‘Ik, eh… weet niet hoe dat moet.’

‘Aarde!’ piepte Tamara. ‘Aarde is het tegengestelde van lucht!’

‘O ja. Ik, eh…’ Call haalde Miri uit de schede aan zijn riem. Metaal had aardmagie-eigenschappen. ‘Sorry,’ zei hij terwijl hij het mes in de spook-Rufus stak.

Rufus verdween met een plopje, alsof er een zeepbel uit elkaar spatte.

Tamara gilde.

‘Ik heb hem toch niet vermoord, hè?’ Call keek naar de geschrokken gezichten van de anderen.

Alleen Brutus leek onaangedaan. Hij was weer in slaap gevallen.

‘Nee,’ zei Jasper. ‘Alleen gebruiken de meeste mensen de aardmagie gewoon om de verbinding te verbreken. Maar dat is voor jou natuurlijk weer te veel gevraagd, rare idioot.’

‘Ik ben geen rare idioot,’ bromde Call, die het mes terug in de schede stak.

‘Een beetje raar ben je wel,’ zei Aaron.

‘O ja, nou, en wie is zijn beschermsteentje kwijtgeraakt?’ vroeg Call op hoge toon. ‘Wie is vergeten het in zijn nieuwe kleren te stoppen?’

Tamara kreunde gefrustreerd. ‘Zo hebben de magiërs ons gevonden! Jasper, was jij dat?’

Jasper stak verbaasd zijn handen in de lucht. ‘Was dat steentje dáárvoor? Dat heeft niemand tegen me gezegd!’

‘Dit is niet het moment om ons daarover druk te maken,’ zei Aaron. ‘We hebben fouten gemaakt. Het belangrijkste is dat we ons nu weer zo goed mogelijk voor de magiërs verstoppen.’

Toen Call met de auto weer de weg op wilde rijden, drong tot hem door dat de motor was afgeslagen. Aaron moest de draadjes opnieuw laten vonken, en terwijl hij dat deed, hielden ze allemaal hun adem in, omdat hier geen andere auto was als de Morris hen in de steek liet. Gelukkig had Aaron de auto een paar ogenblikken later weer aan de praat.

Tamara had niet nog meer steentjes bij zich, dus gaven ze de kiezels die ze nog hadden af en toe aan elkaar door, zodat de magiërs hopelijk niet de juiste persoon op het juiste moment konden opsporen.

Call reed de rest van de dag door, en ook de hele avond en nacht, terwijl de anderen om de beurt sliepen. Call bleef echter wakker. Bij elke tussenstop dronk hij koffie, totdat hij het gevoel had dat zijn hoofd elk moment als een tol op zijn schouders kon gaan draaien en zou losraken.

Het landschap was veranderd; het was bergachtiger geworden. Het was hier koeler en in plaats van moerbeibomen en kornoeljes stonden langs de weg dennenbomen.

‘Ik kan ook best een stukje rijden,’ bood Tamara aan toen ze een benzinestation in Maine uit liepen.

De zon kwam alweer bijna op en ze had Call er al minstens één keer op betrapt dat hij reed met nog maar één oog open.

Aaron had een Twix en een donut gekocht en stak de chocoladereep nu door het broodje heen om er een soort bizarre suikerhotdog van te maken. Jasper at een zakje zoutjes en staarde voor zich uit.

‘Nee,’ zei Call terwijl hij een slok van zijn koffie nam. Er trilde een spiertje in een van zijn ogen, maar hij negeerde het. ‘Ik heb dit.’

Tamara haalde haar schouders op en gaf de routebeschrijving aan Jasper. Het was zijn beurt om te navigeren.

‘Ik weiger,’ zei Jasper met een lange blik op Call. ‘Je moet slapen. Straks rijd je ons nog een sloot in en gaan we allemaal dood, alleen maar omdat jij niet wilt slapen. Dus doe een dutje!’

‘Ik zet wel een wekker,’ bood Tamara aan.

‘Ik wil ook best even mijn benen strekken,’ zei Aaron. ‘Toe maar. Ga even achterin liggen.’

Nu ze erover begonnen, voelde Call zich inderdaad wel wat duf. ‘Oké,’ zei hij gapend. ‘Maar niet langer dan twintig minuten. Volgens mijn vader is dat de ideale lengte voor een dutje.’

‘Wij lopen intussen een eindje met Brutus,’ zei Tamara. ‘Zie je over twintig minuten.’

Call ging achter in de auto liggen. Zodra hij echter zijn ogen dichtdeed, zag hij meester Rufus, die verbluft toekeek hoe Call Miri tevoorschijn haalde en in zijn spookachtige beeltenis stak. Zijn gezichtsuitdrukking deed Call denken aan hoe zijn vader had gekeken vlak voordat Call hem met toverkracht tegen een muur smeet.

Hoewel hij doodmoe was, kon Call niet voorkomen dat hij voortdurend diezelfde beelden voor zich zag. En zodra hij de beelden verdrong, verschenen er nieuwe om hun plek in te nemen. Beelden van dingen die nog niet waren gebeurd, maar zouden kunnen gebeuren. De blik van verraad in Aarons ogen op het moment dat hij ontdekte wie Call werkelijk was, het woedende gezicht van Tamara. Jaspers zelfvoldane grijns omdat hij toch altijd gelijk had gehad over Call.

Uiteindelijk gaf hij het op en stapte uit de auto. De lage ochtendzon tekende lichtvlekjes op het gras en in de verte hoorde hij vogels fluiten. Aaron en Tamara waren met Brutus weggelopen, maar Jasper zat aan een oude picknicktafel. Er vlogen vonken uit zijn vingers; hij stak een dennenappel in brand en keek vervolgens toe terwijl die verkoolde.

‘Jij hoort eigenlijk te slapen,’ zei Jasper.

‘Ik weet het. Maar ik wilde met jou ergens over praten nu de anderen er niet zijn.’

Jasper kneep zijn ogen een beetje toe. ‘O, je wilt achter de rug van je vrienden om gaan? Interessant.’

Call ging aan de picknicktafel zitten. Er was een windje opgestoken en zijn haar woei in zijn gezicht. ‘Als we op onze bestemming aankomen, is mijn vader daar hopelijk ook en heeft hij de Alkahest nog altijd in zijn bezit. Maar ik moet met hem praten… Alleen.’

‘Waarover?’

‘Hij wil vast wel naar mij luisteren, maar niet als hij denkt dat een stelletje leerlingen hem zullen aanvallen. En ik wil niet dat Aaron te dichtbij komt voor het geval mijn vader hem toch iets probeert aan te doen. Jij, Tamara en Aaron moeten even op de achtergrond blijven, in elk geval totdat ik klaar ben met het gesprek.’

‘Waarom vertel je mij dit?’ Jasper keek nog altijd een beetje wantrouwig, maar niet per se ongelovig.

Call kon hem de waarheid niet vertellen – dat het gemakkelijker was om tegen Jasper te liegen dan tegen zijn vrienden. ‘Omdat jij het veel belangrijker vindt om Aaron te beschermen dan om mij te beschermen.’

‘Dat is waar,’ zei Jasper. ‘Hij is de Makar. Jij bent gewoon…’ Hij keek nieuwsgierig naar Call. ‘Ik weet niet wat jij bent.’

‘Tja,’ zei Call. ‘Dan ben je niet de enige.’

Voordat Jasper nog iets kon zeggen, doken Tamara en Aaron op uit het bosje. Brutus sprong opgewonden naast hen mee.

Call liet zich van het bankje glijden. ‘Hoe komt hij opeens zo blij?’

‘Hij heeft een eekhoorn opgegeten.’ Tamara klonk nogal afkeurend.

Terwijl Call naar de auto toe liep, bukte hij zich om Brutus over zijn kop te aaien en te fluisteren: ‘Brave wolf. Uitstekend jachtinstinct. Jij eet eekhoorns, geen mensen, toch?’

‘Het is nooit te vroeg om wat aan zijn opvoeding te doen,’ zei Aaron.

‘Precies wat ik dacht.’

Samen duwden Call en Aaron een tegenstribbelende Brutus op de achterbank. Jasper en Tamara gingen naast hem zitten, en Aaron stapte voorin in.

Zodra ze allemaal zaten, sloegen de portieren allemaal tegelijk dicht.

‘Wat gebeurt er?’ vroeg Tamara. Ze duwde tegen het portier aan haar kant, maar dat ging niet open. In geen van de portieren was beweging te krijgen. ‘Start de auto, Aaron!’

Aaron boog over Call heen om de draadjes te pakken en daarmee een vonk te produceren. Er gebeurde niets. De motor sloeg niet aan. Hij deed het nog eens, en nog eens.

Zweet druppelde langs Calls rug. Wat was er aan de hand?’

Vanaf de achterbank schreeuwde Jasper: ‘Ik probeerde metaalmagie te gebruiken, maar ik bezeerde mijn hand aan de vonken.’

‘Kennelijk is de boel betoverd,’ zei Tamara.

Er vloog iets voor het raam langs. Call schreeuwde en Aaron schoot achteruit, waardoor hij de draadjes moest loslaten.

Voor de auto waren twee reusachtige luchtwezens verschenen. Het ene zag eruit als een paard met zes benen, alleen dan wel twee keer zo groot als een normaal paard. Het andere leek op een gevleugelde brontosaurus. Alle twee hadden ze een hoofdstel en een zadel; meester Rockmaple zat op het ene en meester Milagros op het andere.

‘We zijn er zo gloeiend bij,’ zei Jasper.

Meester Milagros liet zich van de rug van haar zesbenige paard glijden en liep naar de auto toe. Ze stak haar handen omhoog, spreidde haar vingers en liet lange, glanzende metalen draden uit haar handpalmen schieten. De draden wikkelden zich om de voorkant van de auto en binnen enkele seconden was hun voertuig stevig vastgebonden.

Terwijl ze haar metaalmagie gebruikte, keek Milagros door de voorruit naar de kinderen. Ze schudde afkeurend haar hoofd, maar Callum vond dat het bijna leek alsof ze deze hele toestand… grappig vond.

Zonder iets tegen hen te zeggen draaide ze zich om en liep terug naar de elementwezens. Ze gooide een van de twee uiteinden van het metalen touw naar Rockmaple en klom toen weer op haar eigen luchtwezen, waar ze het uiteinde dat ze zelf nog vasthield aan het zadel vastmaakte.

‘O nee,’ zei Tamara. ‘We moeten zorgen dat we hieruit komen.’ Uit alle macht duwde ze tegen het portier, maar de auto steeg al op als het mandje onder een luchtballon.

Iedereen in de auto gilde, terwijl kaarten, lege frisdrankblikjes en snoeppapiertjes van het dashboard en uit de bekerhouders vlogen en door de auto dwarrelden.

‘Wat doen ze?’ riep Call boven het geraas van de wind uit.

‘Ons terugbrengen naar het Magisterium. Wat dacht jij dan?’ schreeuwde Jasper terug.

‘Gaan ze helemaal met ons naar Virginia vliegen? Maar dan zien normale mensen dat toch?’

‘Waarschijnlijk gebruiken ze luchtmagie om ons te verbergen,’ zei Tamara. Toen gilde ze omdat de auto opeens een zwieper boven het bos beneden hen maakte.

Onder hen zag Call alleen maar groen; de bomen leken zich eindeloos uit te strekken.

‘In films doen mensen soms alsof ze ziek zijn om te zorgen dat hun cipiers ze uit hun cel laten,’ zei Aaron. ‘Misschien kan een van ons doen alsof hij moet overgeven. Of schuimbekken of zo.’

‘Alsof we hondsdol zijn?’ vroeg Call.

‘We hebben geen tijd om ruzie te maken.’ Tamara pakte haar rugzak en stak haar hand erin, duidelijk volslagen in paniek, en haalde er een flesje met een heldere vloeistof uit. ‘Ik heb handzeep. Snel, Jasper, drink op. Daarvan ga je vast wel schuimbekken.’

‘Dat drink ik echt niet op,’ protesteerde Jasper. ‘Ik ben een De Winter. Wij schuimbekken niet.’

Turend naar de luchtwezens die hun auto als een slee door de lucht trokken leek Aaron opeens aan zijn eigen plan te twijfelen. ‘Tja, waarschijnlijk horen ze ons toch niet als we roepen.’

‘Wacht.’ Call draaide zich om op zijn stoel. ‘Ik heb mijn vader mijn hele leven al aan auto’s zien sleutelen. Weten jullie wat het eerste kapotgaat? De bodemplaat. Kijk eens naar de vloer. Die is roestig, toch? Jullie hoeven alleen maar te trappen.’

Heel even staarden ze hem alleen aan. Toen begon Tamara uit alle macht op de vloer te stampen. Brutus sprong op de achterbank en jankte, terwijl Aaron over de leuning van de voorstoel klom om haar te helpen. Na drie keer trappen schoot zijn schoen er dwars doorheen.

‘Dit gaat lukken!’ schreeuwde Jasper verrast.

Nog een paar keer trappen en het lukte hun om de vloer van de auto verder open te trekken.

Tamara keek naar Call en toen naar Aaron. ‘Klaar?’

‘Ik hou Brutus vast,’ zei Call.

‘Wacht, wie houdt mij vast?’ vroeg Jasper, maar Call negeerde hem.

Hij greep zijn wolf en zijn rugzak stevig beet en sprong toen de donkere leegte onder de auto in. Piepend sloeg Brutus met zijn poten om zich heen. Zijn staart zwiepte achter hem aan.

Boven hem zag Call Tamara uit de auto springen. Haar donkere haar wapperde omhoog tegen de achtergrond van de blauwe hemel. Even later zag hij Aaron Jasper door het gat duwen. Toen verscheen ook Aaron zelf, vallend door de lucht.

Call trok lucht naar zich toe om er een onzichtbaar net van toverkracht van te weven, zowel onder hem als om hem heen. Meteen viel hij niet meer zo snel en Brutus stopte met blaffen terwijl ze rustig afdaalden naar het bos beneden hen.

Call kwam op zijn rug op de grond terecht, maar de klap was niet al te hard. Hij liet Brutus los, die met een wilde blik in zijn ogen overeind krabbelde. Call wist niet precies waar ze waren en gaf zichzelf op zijn kop dat hij in alle paniek niet aan de kaart had gedacht. Een tel later drong echter tot hem door dat hij daar toch niet op had kunnen vinden waar ze precies waren. Zelfs als ze de kaart wel hadden, zou die dus nutteloos zijn geweest.

Naast hem jankte Brutus. De wolf keek omhoog, alsof hij bang was dat hij elk moment weer gedwongen kon worden om te vliegen. Hij blafte toen Tamara elegant omlaagzweefde, met haar donkere vlecht wapperend achter haar hoofd. Met een enorme grijns landde ze op een omgevallen boomstam. ‘Dat was fantastisch! Ik dacht altijd dat ik het meest van vuurmagie hield, maar lucht…’

KLABAM! Jasper kwam met een enorme klap op een berg dennennaalden terecht. Een ogenblik later landde Aaron naast hem, met zijn armen over elkaar en een woedende blik in zijn ogen.

‘Je liet me zomaar vallen,’ klaagde Jasper.

‘Niet waar,’ verdedigde Aaron zichzelf. ‘Hij zei dat hij het wel zelf kon. Hij zei dat hij zich wel zou redden!’

‘Volgens mij is er niks mis met hem,’ zei Call.

Tamara wierp hem een strenge blik toe en rende toen naar Jasper, die zichzelf juist overeind duwde.

‘Au,’ bromde hij terwijl hij weer in elkaar zakte. ‘Au, au, au!’

Tamara boog zich over Jasper heen, die probeerde alle aandacht te krijgen die hij krijgen kon.

‘Zo’n pijn. Zo’n vreselijke pijn.’

‘Aaron, had jij niet een EHBO-doos in je rugzak?’ vroeg Tamara.

‘Ja, maar die heb ik in de auto achtergelaten.’ Aaron speurde de hemel af. ‘Hoelang zal het duren, denk je, voordat ze merken dat ze een lege auto meetrekken?’

‘Waarschijnlijk niet erg lang,’ antwoordde Tamara. ‘We moeten ons verstoppen.’

‘Precies,’ zei Aaron. ‘Achteruit, Tamara, Jasper.’ Hij stak een hand uit en pakte Call bij zijn pols. ‘Call, blijf jij hier.’

Verbaasd bleef Call staan, terwijl Tamara, Jasper en Brutus een paar meter verderop gingen staan.

Aaron zag er doodmoe uit; Call vermoedde dat dat bij hen allemaal zo was. Nu de adrenaline die hem gaande had gehouden weer wegzakte, begon hij de gevolgen van het gebruik van luchtmagie te merken. Een dutje van twintig minuten zou hierbij echt niet meer helpen. Hij had het gevoel dat hij elk moment kon omvallen.

Aaron haalde diep adem en stak zijn vrije hand omhoog. Rond zijn vingers straalde een zwarte gloed. De duisternis droop omlaag en verspreidde zich over de grond, waarin die vervolgens als een zuur wegzakte. De aarde leek gewoon op te lossen.

Call had weer dat trekkerige gevoel vanbinnen dat betekende dat Aaron hem als tegenwicht gebruikte om met chaos te kunnen werken. Aarons ogen waren dicht en zijn vingers boorden zich in zijn arm.

‘Aaron?’ zei Call, maar Aaron reageerde niet.

Aan hun voeten wervelde de grond als een draaikolk. Het was lastig te zien wat er precies gebeurde, maar de kracht ervan liet in elk geval de bodem onder hun voeten schudden. Tamara hield zich aan Jasper vast om overeind te blijven.

‘Aaron!’ Voor het eerst kon Call zich voorstellen hoe de broer van de Vijand des Doods, Jericho, gestorven was. Waarschijnlijk was Constantine zo opgegaan in de magie die hij gebruikte dat hij zijn broer helemaal vergat, totdat het te laat was.

Aaron trok zijn hand los van Calls arm. Hijgend hapte hij naar adem. Langzaam daalde het stof van de omgewoelde aarde neer en Call en de anderen konden zien dat Aaron een heel stuk grond had weggehaald en een soort schuilplaats had uitgehold die door een met gras begroeide overhangende rots aan het zicht werd onttrokken.

‘Je hebt een hol voor ons gegraven,’ zei Jasper. ‘Duh.’

Aarons haar was nat van het zweet en plakte aan zijn voorhoofd. Toen hij naar Jasper keek, dacht Call heel even dat hij serieus overwoog om de jongen in de leegte te laten verdwijnen.

‘Laten we een tijdje uitrusten,’ zei Tamara. ‘Call, ik weet dat je zo snel mogelijk bij Alastair wilt komen, maar we waren allemaal al moe en door die luchtmagie zijn we helemaal uitgeput.’ Ze zag er een beetje grauw uit, net als Jasper. ‘Laten we ons hier verstoppen totdat we weer wat op krachten zijn gekomen.’

Call wilde protesteren, maar hij kon het niet. Hij was gewoon te moe. Hij kroop in de grot en liet zich op de grond vallen. Hij wou dat hij een deken bij zich had… En dat was zijn laatste gedachte voordat hij in slaap viel, zo snel en diep alsof iemand hem een klap tegen zijn achterhoofd had gegeven.

Toen hij wakker werd, ging de zon tegen een vurige oranje hemel onder. Tamara lag naast hem te slapen, met één hand in Brutus’ vacht. Aan Brutus’ andere kant lag Aaron onrustig te draaien, maar zijn ogen waren dicht. Jasper sliep ook, met zijn jas opgerold als een kussen onder zijn hoofd.

Call hoorde buiten het hol iets ritselen. Hij vroeg zich af of het misschien een dier was.

Rommelend in zijn rugzak vond hij nog een halve snoepreep, die hij snel naar binnen werkte. Hij had geen idee hoelang hij had geslapen, maar hij wist wel dat hij zich sinds het begin van hun missie niet meer zo wakker en alert had gevoeld. Er daalde een vreemde rust over hem neer.

Eigenlijk zou ik ze hier achter moeten laten, dacht hij.

Ze waren al zo ver gekomen. Hij had nooit eerder zulke vrienden gehad: vrienden die bereid waren om alles op het spel te zetten om hem te helpen. Hij wilde ze niet belonen door ze mee te nemen naar hun ondergang.

Toen hoorde Call opnieuw geritsel, dichterbij deze keer. Het klonk niet als een dier, maar meer als een hele kudde, die langzaam en zachtjes door de bosjes sloop.

Snel herzag hij zijn plan.

‘Tamara, word wakker,’ fluisterde Call. Hij duwde met zijn voet tegen haar aan. ‘Daar buiten is iets.’

Ze rolde zich om en deed haar ogen open. ‘Hrmpf?’

‘Buiten,’ herhaalde hij zachtjes. ‘Daar is iets.’

Ze gaf Aaron een por en Call maakte Jasper wakker. Beiden protesteerden gapend en grommend dat ze werden gewekt.

‘Ik hoor niets,’ klaagde Jasper.

‘Laten we gaan kijken,’ fluisterde Aaron. ‘Kom mee.’

‘Wat als het magiërs zijn?’ zei Tamara zacht. ‘Misschien kunnen we beter diep in het hol wegkruipen?’

Call schudde zijn hoofd. ‘Als ze hier naar binnen gaan, kunnen we nergens heen. Dan staan we letterlijk met onze rug tegen de muur.’

Dat kon niemand ontkennen, en dus pakten ze hun spullen en liepen hun schuilplaats uit. Brutus trokken ze met zich mee. De avond viel.

‘Je hebt ze niet meer op een rijtje,’ zei Jasper. ‘Hier is helemaal niets.’

Toen hoorden ze het echter allemaal: een geritsel dat van twee kanten tegelijk kwam.

‘Misschien hebben de magiërs ons gevonden,’ zei Aaron. ‘Misschien kunnen we…’

Maar het was geen magiër die het struikgewas uit kwam lopen.

Er kwam een Chaoot tevoorschijn, met een uitdrukkingsloos gezicht en wervelende ogen in alle kleuren, als twee caleidoscopen. Hij was enorm en droeg rafelige zwarte kleren. Toen Call iets beter keek, drong tot hem door dat het ooit een uniform was geweest. Een gescheurd, oud, bemodderd en met bloed bevlekt uniform. Links op zijn borst zat een embleem, maar in de schemering kon Call niet goed zien wat het was.

Jasper was lijkbleek geworden. Hij had nooit eerder een menselijke Chaoot gezien, realiseerde Call zich.

Voordat Call de schrik goed tot zich kon laten doordringen, stapte links van hem een tweede Chaoot de bosjes uit. Call draaide zich om, Miri stevig vastgeklemd in zijn hand, op hetzelfde moment dat er rechts van hem een derde uit de struiken kwam. En toen nog een, en nog een, en nog een, allemaal even bleek en nietsziend, een stroom Chaoten die van alle kanten op hen af kwam.

Het leger van de Vijand was ver in de meerderheid.

‘W-wat doen we nu?’ wist Jasper uit te brengen. Hij had een tak opgeraapt en stak die dreigend voor zich uit.

Tamara had een vuurbol gevormd tussen haar handen. Die trilden niet, maar in haar ogen stond paniek.

‘Ga achter me staan,’ beval Aaron. ‘Allemaal.’

Jasper sprong maar al te graag achter zijn rug. Tamara was nog met haar vuurbal bezig, maar zij stond al achter Aaron. De meeste Chaoten dromden samen aan de andere kant van de open plek. Met hun tollende ogen staarden ze naar de vier kinderen. De stilte was griezelig.

‘Dat doe ik niet,’ zei Call. Hij was niet bang, al wist hij niet waarom. ‘Dit kun je niet doen. Ik ben jouw tegenwicht en ik kan je vertellen dat we nog veel te moe zijn. Je hebt nog maar net chaosmagie gebruikt. Het is veel te snel om dat nog eens te doen.’

Aaron had zijn kaken op elkaar geklemd. ‘Ik moet het proberen.’

‘Ze zijn met te veel,’ zei Call terwijl het leger op hen af kwam. ‘De chaos zal je verteren.’

‘Dan neem ik ze met me mee,’ zei Aaron grimmig. ‘Beter dat dan de Alkahest, toch?’

‘Aaron…’

‘Het spijt me,’ zei Aaron en toen rende hij al naar ze toe, bijna uitglijdend over de dennennaalden.

Tamara keek op van haar vuurbal en schreeuwde: ‘Aaron! Duiken!’

Hij dook omlaag. Ze gooide de vuurbol. Met een grote boog vloog die over Aarons hoofd heen, landde tussen het leger van Chaoten en ontplofte. Sommige van de Chaoten vatten vlam, maar ze bleven komen. De uitdrukking op hun gezicht bleef precies hetzelfde, zelfs wanneer ze brandend omvielen.

Call kon zich niet herinneren ooit zo bang geweest te zijn. Aaron was bijna bij de voorste rij van het vijandelijke leger. Hij stak een hand omhoog en op zijn handpalm begon chaos te tollen en te groeien, als een piepkleine tornado. Wervelend vloog de chaos omhoog…

De Chaoten waren intussen bij Aaron aangekomen. Heel even leek hij door hen te worden opgeslokt, en Call kreeg een hol gevoel in zijn maag.

Hij strompelde in Aarons richting… en bleef toen staan. Plotseling zag hij Aaron weer. Stokstijf stond hij daar, met een stomverbaasde uitdrukking op zijn gezicht. De Chaoten liepen om hem heen en deden geen enkele poging om hem aan te vallen. Ze waren als water dat om een rotsblok in een rivier stroomt.

Ze marcheerden langs Aaron, en Call kon Jasper en Tamara horen hijgen omdat de Chaoten nu hun kant op kwamen. Misschien wilden ze eerst de zwakkeren uitschakelen voordat ze Aaron aanvielen. Call was de enige met een mes, al betwijfelde hij of hij met Miri veel kon uitrichten. Hij vroeg zich af of hij hier zou sterven, terwijl hij Tamara en Jasper beschermde – en Aaron. In elk geval wel een heldhaftige manier om dood te gaan. Misschien zou hij daarmee bewijzen dat hij niet was wat zijn vader dacht.

De Chaoten waren vlakbij. Aaron probeerde tussen hen door te dringen om als eerste bij zijn vrienden te zijn. De voorste van de Chaoten, een enorme man met stekelige polsbanden, bleef recht voor Call staan.

Call greep Miri nog iets steviger vast. Wat er ook gebeurde, hij zou vechtend ten onder gaan.

De Chaoot sprak. Zijn stem klonk krakerig en roestig, alsof hij hem lang niet had gebruikt. ‘Meester,’ zei hij terwijl hij zijn wervelende ogen op Call richtte. ‘We hebben zo lang op u gewacht.’

De voorste Chaoot knielde neer voor Call. En toen deed de volgende hetzelfde, en de volgende, totdat ze allemaal op hun knieën zaten. Aaron stond tussen hen in en keek Call vanaf de andere kant van de open plek ongelovig aan.

HOOFDSTUK DERTIEN

‘Meester,’ zei de leider van de Chaoten (of in elk geval nam Call aan dat hij dat was). ‘Zullen we de Makar voor u doden?’

‘Nee,’ zei Call meteen vol afschuw. ‘Nee, eh… blijf gewoon waar je bent. Blijf,’ zei hij nog een keer, alsof hij tegen Brutus praatte.

Geen van de Chaoten verroerde zich. Aaron liep naar Call toe. Terwijl de dennennaalden onder zijn schoenen kraakten, zocht hij zich voorzichtig een weg tussen het knielende leger door.

‘Wat,’ zei Jasper, ‘is hier aan de hand?’

Call voelde een hand op zijn schouder. Onmiddellijk draaide hij zich om.

Het was Tamara. Ze staarde naar de Chaoten, maar scheurde haar blik toen los en richtte die op Call. ‘Vertel ons wat dit allemaal betekent. Zeg ons wat je voor hen bent.’

Hij kon het horen aan haar stem: als ze het antwoord al niet wist, had ze in elk geval een sterk vermoeden. Call had gedacht dat Tamara woedend zou zijn als ze erachter kwam. Maar dat was niet zo. Ze zag er ongelooflijk triest uit, wat nog veel erger was.

‘Call?’ vroeg Aaron. Hij stond nog geen anderhalve meter bij Call vandaan, maar het voelde alsof hij heel ver weg was. Hij zag er onzeker uit en probeerde niet op de Chaoten te letten, die nog altijd geknield op een bevel wachtten.

Call keek naar de Chaoten. Sommige hadden jonge lichamen, andere oude, maar geen van hen leek jonger dan veertien. Geen van hen was jonger dan hij.

Tamara schudde haar hoofd. ‘Je was zo boos dat ik tegen je had gelogen. Lieg nu niet tegen ons.’

Er volgde een afschuwelijke, bijna martelende stilte. Jasper staarde voor zich uit (en klemde nog altijd zijn stok vast, alsof die hem kon beschermen). Aaron keek Call echter juist hoopvol aan, alsof hij verwachtte dat Call alles kon uitleggen, en dat was nog het ergste.

‘Ik ben… de Vijand des Doods,’ zei Call.

De Chaoten maakten een geluid – een soort lange zucht, allemaal tegelijk. Ze verroerden zich niet, maar toch leek het een afschuwelijke bevestiging van wat Call had gezegd.

‘Ik ben Constantine Madden. Of wat er van hem over is.’

‘Dat kan niet.’ Aaron sprak langzaam, alsof hij dacht dat Call een te harde klap tegen zijn hoofd had gekregen. ‘De Vijand des Doods leeft. Hij voert oorlog tegen ons!’

‘Nee, dat is meester Joseph,’ zei Call. En hakkelend vertelde hij verder, gaf hun de verklaring die hij zelf had gekregen, maar die hij liever niet echt begreep. ‘De Vijand des Doods stierf tijdens het IJzige Bloedbad. Hij plantte zijn ziel in het lichaam van een baby.’ Hij slikte. ‘Die baby was ik. Mijn ziel is de ziel van Constantine Madden. Ik ben Constantine.’

‘Je bedoelt dat jij de echte Callum Hunt hebt vermoord en zijn plek hebt ingenomen,’ zei Jasper beschuldigend. Vuur vlamde op in zijn hand en kroop langs de bast van de stok die hij vasthield omhoog, totdat het uiteinde in brand vloog. Waarschijnlijk was het het beste staaltje vuurmagie dat Jasper ooit had laten zien, maar hij leek het zelf nauwelijks te merken. ‘Snel, we moeten hem uitschakelen, voordat hij ons allemaal vermoordt, voordat hij de Makar vermoordt. Aaron, je moet maken dat je wegkomt!’

Aaron bleef echter staan waar hij stond en staarde Call aan met een mengeling van ongeloof en teleurstelling. ‘Maar dat kan niet,’ zei hij ten slotte. ‘Jij bent mijn beste vriend.’

De leider van de Chaoten kwam overeind. Alle andere Chaoten stonden ook op, als een leger van marionetten. Ze marcheerden naar Jasper toe, straal langs Call heen, alsof hij er niet was.

‘Wacht,’ schreeuwde Call. ‘Niet doen! Allemaal blijven staan.’

Er gebeurde niets. De strijders met hun dode ogen bleven komen. Ze waren niet snel, maar liepen gestaag op Jasper af, die geen centimeter achteruitdeinsde. De vlam in zijn hand brandde nog altijd en de blik in zijn ogen was verschrikkelijk, alsof hij bereid was om vechtend ten onder te gaan. Hij leek totaal niet op de Jasper die tijdens hun tocht voortdurend had geklaagd, de Jasper die bij elk schrammetje begon te piepen. Deze Jasper leek geen vrees te kennen.

Call wist echter dat het Jasper niet zou helpen. Hoe dapper hij ook was, hij zou nooit stand kunnen houden tegen honderden Chaoten. Eerder was Call vreselijk bang geweest toen ze hem gehoorzaamden, maar nu was hij als de dood dat ze níét naar hem zouden luisteren. ‘Stop!’ riep hij zo hard hij kon. ‘Jullie die geboren zijn uit de chaos en de leegte: stop! Ik beveel het!’

Onmiddellijk stonden ze stil. Jasper hijgde; Tamara stond naast hem, een vuurbol flakkerend in haar hand. Aaron was ook naar hen toe gelopen. Calls hart stokte. Zijn vrienden, verenigd tegen hem.

‘Ik wist het niet,’ zei Call, die zelf hoorde hoe smekend het klonk. ‘Toen ik naar het Magisterium kwam, wist ik het niet.’

Allemaal staarden ze hem aan.

Eindelijk zei Tamara iets. ‘Ik geloof je, Call.’

Call slikte en ging toen verder. ‘Het grootste deel van de tijd lijkt het gewoon niet waar te kunnen zijn. Ik zal niemand kwaad doen, oké? Maar Jasper… Als je mij aanvalt, zullen de Chaoten je doden. Ik weet niet of ik ze kan tegenhouden.’

‘Wanneer kwam je er dan achter?’ wilde Aaron weten. ‘Dat je… bent wat je bent?’

‘Vorig jaar, bij de bowlingbaan,’ antwoordde Call. ‘Meester Joseph vertelde het me, maar ik wilde hem niet geloven. Maar mijn vader heeft het altijd al vermoed, denk ik.’

‘Daarom draaide hij zo door toen je niet voor de IJzerproef zakte,’ zei Jasper. ‘Omdat hij wist dat je slecht bent. Hij wist dat je een monster bent.’

Call kromp ineen.

‘En daarom wilde hij dat meester Rufus je toverkracht bond,’ zei Aaron.

Call had zich niet gerealiseerd hoe graag hij had gewild dat Aaron Jasper tegensprak, totdat hij dat niet deed. ‘Luister, nu kan ik eindelijk vertellen wat ik eerder niet kon uitleggen, omdat jullie het toch nooit zouden begrijpen. Mijn vader wil Aaron helemaal niets doen met de Alkahest. Hij wil het apparaat gebruiken om mij te genezen.’

‘Genezen?’ zei Jasper. ‘Hij zou je moeten vermoorden.’

‘Misschien,’ zei Call. ‘Maar hij verdient het in elk geval niet om ervoor te sterven.’

‘Oké, en wat wil je nu eigenlijk, Call?’ vroeg Aaron.

‘Precies hetzelfde als eerst!’ schreeuwde Call. ‘Ik wil de Alkahest vinden en die teruggeven aan het Collegium. Ik wil mijn vader redden. Ik wil niet langer hoeven rondlopen met allerlei afschuwelijke geheimen!’

‘Maar je wilt niet de Vijand des Doods verslaan,’ zei Jasper.

‘Ik bén de Vijand des Doods!’ riep Call uit. ‘We hebben de Vijand al verslagen! Ik sta aan jullie kant.’

‘Echt?’ Jasper schudde zijn hoofd. ‘Dus als ik zeg dat ik weg wil, zeg jij niet tegen de Chaoten dat ze me moeten tegenhouden?’

Call aarzelde een tijdje, terwijl Tamara en Aaron naar hem keken. Uiteindelijk zei hij: ‘Ja, ik zou je tegenhouden.’

‘Dat dacht ik al.’

‘We zijn er al zo dichtbij,’ probeerde Call uit te leggen. ‘Zo dicht bij mijn vader. En hij heeft de Alkahest. Hij gaat hem aan meester Joseph geven. En meester Joseph zal hem niet gebruiken om mij te doden; hij wil me levend. Hij zal mijn vader doden, hij zal Aaron doden, en wie weet wat hij daarna zal doen. We moeten hier een eind aan maken.’ Hij staarde de drie doordringend aan, alsof hij ze zo kon dwingen om hem te begrijpen.

Na een heel lang moment knikte Tamara bijna onmerkbaar. ‘Goed, en wat nu?’

Call wendde zich tot de Chaoten. ‘Breng ons bij meester Joseph,’ beval hij. ‘Begeleid ons daarheen, doe geen van ons iets aan en vertel hem niet dat we eraan komen.’

De Chaoten kwamen in beweging en stelden zich op rond Call. Aaron, Tamara en Jasper moesten wel meegaan in de stroom; ze werden omringd en meegestuwd. In een smal rijtje liepen ze achter elkaar, omringd door de zombieachtige gestalten. Het deed Call denken aan Bijbelse schilderijen van de doortocht door de Rode Zee. Ze konden alleen maar lopen in de richting waarin de Chaoten marcheerden, in het tempo dat zij bepaalden.

In doodse stilte schuifelden ze door het donkere bos; alleen de krakende dennennaalden onder hun voeten waren te horen. Brutus draafde vrolijk mee; hij voelde zich kennelijk prima thuis bij anderen van zijn soort. Stap na stap voelde Call een afschuwelijke eenzaamheid over zich neerdalen. Hierna zou hij nooit meer naar het Magisterium terug kunnen. Hij zou geen vrienden meer hebben, geen lessen meer krijgen van meester Rufus, geen korstmos meer eten in de refter of spelletjes doen met Celia in de Galerij.

Gelukkig zou Brutus wel bij hem zijn, hoewel Call geen idee had waar ze eigenlijk naartoe gingen.

Hun wandeltocht leek eindeloos te duren, in elk geval zo lang dat Calls been weer vreselijk veel pijn begon te doen. Hij voelde dat hij steeds langzamer ging en merkte dat de meeste Chaoten hun pas vertraagden om zich aan te passen.

In feite bepaalde hij nu dus het tempo.

Aaron kwam naast hem lopen. ‘Jij zou mijn tegenwicht worden,’ zei hij, en pas nu hij het in de verleden tijd zei, drong met een akelig besef tot Call door hoe graag hij dat had willen doen.

‘Ik wist het niet,’ zei hij. ‘Toen ik het aanbood.’

‘Ik wil niet tegen jou hoeven vechten,’ ging Aaron verder.

Jasper en Tamara liepen een eindje voor hen. Tamara praatte indringend tegen Jasper.

‘Ik wil het niet, maar dat is wel wat er gaat gebeuren, toch? Dat is ons lot: om elkaar te doden.’

‘Je gelooft toch niet echt dat ik jou wil vermoorden?’ zei Call. ‘Als ik dat had gewild, had ik het allang kunnen doen. Ik had je in je slaap kunnen vermoorden. Ik had je duizenden keren kunnen doden. Ik had je hoofd eraf kunnen hakken!’

‘Heel overtuigend,’ mompelde Aaron. ‘Tamara!’

Tamara liet zich een stukje terugzakken, totdat ze naast hen liep. Jasper marcheerde gewoon door, met een paar Chaoten naast hem.

‘Waarom zei je dat daarnet?’ vroeg Aaron. ‘Dat je Call geloofde?’

‘Omdat hij probeerde voor de IJzerproef te zakken,’ antwoordde Tamara. ‘Hij wilde echt niet naar het Magisterium. Als hij had geweten dat hij Constantine Madden was, zou hij hebben geprobeerd om juist in de buurt van de meesters te komen, om ze te bespioneren. In plaats daarvan maakte hij ze allemaal pislink. Trouwens,’ voegde ze eraan toe, ‘Constantine Madden stond bekend om zijn charme, en dat kun je van Call duidelijk niet zeggen.’

‘Bedankt.’ Call trok een gepijnigd gezicht vanwege zijn zere been. Hij betwijfelde of hij nog veel verder konden lopen zonder te rusten. ‘Dat was hartverwarmend.’

‘En bovendien,’ zei Tamara, ‘zijn er gewoon dingen waarbij je niet kunt doen alsof.’

Voordat Call kon vragen wat ze daarmee bedoelde, stootte hij met zijn voet tegen een boomwortel, struikelde en viel op zijn knieën. Meteen bleven de Chaoten staan. De twee die voor Jasper liepen, draaiden zich om en hielden hem met een hand op zijn borst tegen.

Kreunend rolde Call opzij en hij probeerde weer te gaan staan.

Een van de Chaoten tilde hem op, zo gemakkelijk als Call een kat zou hebben opgepakt. Het was gênant, en nog veel gênanter was de opluchting die hij voelde.

‘We zullen u de rest van de tocht dragen, meester,’ zei de Chaoot tegen hem.

‘Dat is waarschijnlijk niet zo’n goed idee,’ zei Call. ‘De anderen…’

Een van de Chaoten pakte Tamara beet en gooide haar over zijn schouder.

Ze probeerde zich los te worstelen. ‘Call!’ riep ze paniekerig.

Twee andere Chaoten pakten Aaron op, terwijl een vijfde de brullende, trappende Jasper de hoogte in tilde.

‘We zullen iedereen dragen,’ zei de Chaoot die Call droeg, maar dat leek de andere drie niet erg te kalmeren. ‘Zo gaan we vlugger.’

Call was zo verrast dat hij helemaal geen bevelen gaf, ook niet toen de Chaoten inderdaad hun pas versnelden. Ze gingen in looppas en begonnen toen te rennen, met Brutus naast hen. Ze renden en renden, en legden zo’n enorme afstand af dat Call zich niet kon voorstellen dat hij het lopend ooit had kunnen redden.

Call had verwacht dat de Chaoten van zo dichtbij naar verrotting zouden ruiken. Ze waren tenslotte eigenlijk dood, en alleen weer tot leven gewekt met leegtemagie. Hun geur leek echter meer op die van paddenstoelen – niet onprettig, alleen vreemd.

Aaron leek niet erg op zijn gemak. Tamara zag er tegelijkertijd opgetogen en doodsbenauwd uit. Alleen Jaspers uitdrukking kon Call niet goed plaatsen; zijn lege blik kon angst of wanhoop betekenen, of misschien ook wel helemaal niets.

‘Call, wat doen ze?’ riep Tamara hem toe.

Call haalde onhandig zijn schouders op. ‘Ons dragen? Volgens mij proberen ze te helpen.’

‘Ik vind het maar niks,’ zei Aaron, die klonk alsof hij een duizelingwekkend achtbaanritje maakte.

Steeds sneller gingen de Chaoten, voortgedreven door toverkracht, door de bossen, over gevallen bladeren, door stroompjes en over rotsblokken, door bosjes en varens en braamstruiken. En toen, net zo abrupt als ze waren gaan rennen, bleven de Chaoten staan.

Call krabbelde overeind nadat de Chaoot hem op het zand van een strand had laten zakken. De maan boven hen leek een zilveren pad over het water te trekken.

De Chaoten bewogen dichter naar elkaar toe, zodat de vier kinderen op een smal paadje tussen hen in over het strand liepen. Call hoorde de oceaan, de klotsende golven.

Een eindje verderop in het water waren drie roeiboten vastgebonden aan palen. Ze deinden zachtjes op de branding. Als Call heel goed keek, zag hij in de verte een streep land, alleen zichtbaar omdat het de weerspiegeling van het maanlicht onderbrak.

‘Zombie-eiland?’ vroeg Jasper.

Call snoof. Het verraste hem dat Jasper iets had gezegd. Waarschijnlijk meende hij het serieus, besloot Call, want dit leek wel een heel onwaarschijnlijk moment om opeens gevoel voor humor te ontwikkelen.

‘Chaoten,’ zei Call, ‘hoe komen we daar?’

Zodra hij was uitgesproken, waadden drie Chaoten de zee in. Eerst stond het water tot hun bovenbenen, toen tot hun middel, hun nek, en ten slotte gingen ze kopje-onder.

‘Wacht!’ schreeuwde Call, maar ze waren verdwenen. Had hij ze zojuist ter dood veroordeeld? Kónden ze eigenlijk doodgaan?

Een ogenblik later verschenen er bleke handen boven het wateroppervlak, die het touw van de roeiboten losmaakten. Toen dreven de boten, getrokken door onzichtbare handen, in de richting van het strand. Met hun gezichten even leeg als altijd doken de Chaoten weer op uit het water.

‘Huh?’ zei Aaron.

‘Kennelijk is het de bedoeling dat we instappen,’ zei Tamara, terwijl ze al naar een van de roeiboten toe liep. ‘Aaron, ga jij bij Call in de boot.’

‘Wat is de logica daarachter?’ wilde Jasper weten.

Tamara keek naar de Chaoten. ‘Dat Call ze tegenhoudt voordat ze de Makar kunnen verdrinken.’

Jasper opende zijn mond om te protesteren, maar deed hem toen weer dicht.

Call klom voorzichtig in de boot. Aaron volgde hem.

Jasper ging in de tweede roeiboot zitten, en Tamara nam Brutus mee naar de derde.

De Chaoten trokken hen verder het water op.

Call was met Alastair overal naartoe gereden, maar in een boot had hij nooit gezeten, behalve dan op de veerboten waarop ze een oldtimer of een ander antiek voorwerp mee terugnamen van een of andere afgelegen locatie waar Alastair die had gekocht. En natuurlijk in de kleine bootjes die door de tunnels van het Magisterium voeren.

Zo laag in het water had Call in elk geval nooit gelegen, ver op open zee. Naar alle kanten strekten zwarte golven zich uit en de druppels die tegen zijn wangen spatten, waren ijskoud en zo zout dat ze op zijn lippen prikten.

Hij was bang. De Chaoten waren afschuwelijk, en het feit dat ze naar hem luisterden, maakte ze niet minder monsterlijk. Zijn vrienden wilden het liefst zo snel mogelijk bij hem weg, of misschien wilden ze hem zelfs wel iets aandoen. En dan waren zijn vader en meester Joseph er nog, alle twee onvoorspelbaar en gevaarlijk.

Aaron zat ineengedoken in de punt van de boot. Call wilde iets tegen hem zeggen, maar was bang dat elk woord onwelkom zou zijn.

Diep onder het water liepen de Chaoten verder, terwijl ze de roeiboten met zich meetrokken. Call kon hun hoofden onder de golven zien bewegen.

Eindelijk lukte het hem om op het stukje land voor hen iets meer te onderscheiden. Het eiland was klein, niet meer dan een paar kilometer breed, en dicht begroeid met bomen. De Chaoten trokken het bootje waarin hij zat met natte handen op het strand. Call klauterde eruit, gevolgd door Aaron, en samen gingen ze bij Tamara en Jasper op het strand staan. Tamara had Brutus steeds stevig bij zijn nekvel vastgehouden; nu blafte hij en rende snel naar Call. Alle vier keken ze toe terwijl de Chaoten achter elkaar uit het water kwamen, als verdronken piraten in een spookverhaal.

‘Meester,’ zei de leider toen ze er allemaal waren. Hij was vlak bij Call gaan staan, als een lijfwacht. ‘Het graf.’

Eerst verstond Call hem verkeerd. Even dacht hij dat de Chaoot heel normaal ‘rechtsaf’ had gezegd, maar toen drongen de werkelijke woorden tot hem door.

Call struikelde en viel bijna in het zand. ‘Een graf?’

Aaron wierp hem een eigenaardige blik toe.

‘Volg,’ zei de leider van de Chaoten terwijl hij het bos in liep.

De rest van het leger dromde met druipende lichamen om Call en de anderen heen en duwde ze in de richting van een pad. Het was niet verlicht, maar wel breed, met langs de rand witte stenen die glansden in het maanlicht.

Call vroeg zich af wat er zou gebeuren als hij de Chaoten beval om netjes in de maat te lopen. Zouden ze dat doen? Moesten ze hem gehoorzamen?

Toen die gedachte eenmaal in zijn hoofd zat, kreeg hij allemaal andere idiote fantasieën over wat hij de Chaoten kon laten doen. Volksdansen. Of op één been springen. Hij stelde zich voor dat het hele leger van de Vijand des Doods hinkelend ten strijde trok.

Er ontsnapte hem een raar lachje. Tamara keek bezorgd zijn kant op.

Ja joh, kijk maar hoe de Gemene Slechterik langzaam gek wordt, dacht hij, en meteen moest hij alweer een volslagen ongepaste zenuwachtige giechelaanval onderdrukken.

Op dat moment maakte het pad plotseling een bocht, en voor hen zag hij een reusachtig gebouw van grijs steen. Het zag er oud uit, verweerd door de jaren en de zeewind. Twee deuren in de vorm van halvemanen vormden de ingang; hoog op een van de deuren was een klopper in de vorm van een menselijk hoofd bevestigd. Op de boog boven de deuren waren Latijnse woorden gebeiteld: ULTIMA FORSAN. ULTIMA FORSAN. ULTIMA FORSAN.

‘Wat betekent dat?’ vroeg Call.

‘Het betekent “De tijd is dichterbij dan je denkt”, zei de leider. ‘Meester.’

‘Volgens mij betekent het iets met het laatste uur,’ zei Tamara. ‘Mijn Latijn is niet al te best.’

Call keek haar vragend aan. ‘Het betekent “De tijd is dichterbij dan je denkt”.’

‘Dat klopt. Dat is zo,’ zei Jasper verbaasd.

‘Call, waarom vroeg je het als je het al wist?’ zei Aaron.

‘Omdat hij het me net pas vertelde!’ Geërgerd wees Call naar de leider van de Chaoten. ‘Hoorden jullie hem dan niet?’

Er viel een akelige stilte.

‘Call,’ zei Tamara langzaam. ‘Beweer je nou dat die griezels tegen je praten? We hoorden wel dat jij dingen tegen hén zei, maar niet dat ze iets terugzeiden.’

‘Nou ja, eigenlijk vooral hij.’ Call wees naar de leider, die er nogal passief bij stond. ‘Maar, eh… ja dus. Ik kan ze horen praten en… Hoorden jullie hem eerder op de open plek dan niet? Toen hij “meester” tegen me zei?’

Tamara schudde haar hoofd. ‘Ze zeggen helemaal geen woorden,’ zei ze zacht. ‘Er klinkt alleen wat gebrom en gegrom.’

‘Nou, ik kan ze anders prima verstaan,’ zei Call.

‘Dat komt doordat je net zo bent als zij,’ siste Jasper. ‘Ze zijn uitgehold, hebben geen ziel meer, helemaal niets meer vanbinnen, net als jij. Je bent niets meer, alleen nog de Vijand.’

‘De Vijand heeft ze gemaakt,’ zei Aaron terwijl hij zijn handen in zijn zakken stopte. ‘Hij moest ze natuurlijk verstaan omdat ze zijn dienaren waren. En jij verstaat ze omdat…’

‘Omdat ik hem bén,’ maakte Call zijn zin af. Het was heus niets nieuws, alleen maar het volgende afschuwelijke stukje bewijs. ‘Ik ben zo griezelig dat ik er zelf bang van word,’ mompelde hij.

‘Meester,’ zei de leider. ‘Uw graf wacht.’

Het was duidelijk dat hij verwachtte dat Call naar het reusachtige mausoleum toe zou lopen en naar binnen zou gaan. En Call kon ook niet veel anders. Dit was hun bestemming. Dit was de plek waar meester Joseph Alastair zou ontmoeten.

Call rechtte zijn schouders en liep naar de deur. Brutus sprong naast hem mee, duidelijk op zijn gemak. Achter Brutus volgden Aaron, Tamara en Jasper.

‘O nee…’ hoorde hij Tamara vol afschuw zeggen.

Het duurde even voordat hij begreep wat ze bedoelde. Het ding waarvan hij had gedacht dat het een deurklopper in de vorm van een hoofd was, was in werkelijkheid een echt afgehakt mensenhoofd, aan de deur opgehangen als een opgezette hertenkop.

Het was het hoofd van een meisje, een meisje dat niet veel ouder leek dan zij vieren. Een meisje dat zo te zien nog niet zo heel lang dood was; eigenlijk zag ze er helemaal niet dood uit, behalve dan dat de huid aan de onderkant van haar nek nogal rafelig was doorgesneden. Door de wind wapperde haar bruine haar rond haar vreemd vertrouwde gezicht.

Tranen sprongen in Tamara’s ogen en rolden over haar wangen. Ze veegde ze weg met de rug van haar hand, maar leek verder nauwelijks op te merken dat ze huilde. ‘Dat kan niet,’ zei ze terwijl ze naar de deur toe liep.

Call had het gevoel dat hij het meisje eerder had gezien, maar waar? Misschien op het feestje bij de familie Rajavi thuis? Was ze soms een van Tamara’s vriendinnen? Maar waarom zou haar hoofd dan hier hangen, als een gruwelijke trofee?

‘Verity Torres,’ zei Jasper zacht, bijna fluisterend. ‘Ze hebben haar lichaam nooit gevonden.’

Call schrok ervan hoe eenzaam en verloren Aaron er opeens uitzag, huiverend in zijn dunne T-shirt. Starend naar de vorige Makar die het Magisterium had verdedigd. Als hij een generatie eerder had geleefd, zou hij dat geweest zijn. Zijn hoofd als een afschuwelijke waarschuwing aan de deur genageld.

‘Nee.’ Aaron knipperde snel met zijn ogen, alsof hij op die manier kon laten verdwijnen wat hij voor zich zag. ‘Nee, zij kan het niet zijn. Dat kan gewoon niet.’

Call was bang dat hij moest overgeven.

Toen gingen de ogen in het hoofd open en werden er twee witte knikkers zichtbaar, zonder pupil of iris.

Tamara slaakte een kreetje. Jasper sloeg een hand voor zijn mond.

De dode lippen bewogen en er klonken woorden. ‘Mijn naam, Verity, betekent waarheid, en dus verzeker ik jullie dat ik inderdaad ben wat er van Verity Torres over is. Hier rusten de doden, en ze worden bewaakt door de doden. Als je naar binnen wilt, zal ik je drie raadsels opgeven. Geef me de juiste antwoorden en je mag naar binnen.’

Call keek hulpeloos naar de anderen. Hij had erop gerekend dat hij zo naar binnen kon omdat hij Constantine Madden was, maar kennelijk herkende het hoofd van Verity Torres hem niet.

‘Raadsels,’ zei Tamara met bevende stem. ‘Oké. We kunnen best raadsels oplossen.’

‘Wat zegt de beul tegen zijn onthoofde slachtoffer?’ vroeg het meisje met een vreemde stem die niet helemaal gelijk leek te lopen met de bewegingen van haar mond.

‘O nee, dat is helemaal niet grappig,’ zei Call. ‘Dat is geen leuke grap.’

‘Waar slaat dat op?’ vroeg Aaron. ‘Wat is het antwoord?’

Tamara leek nu helemaal overstuur.

‘Kop op,’ zei ze. ‘Dat is het antwoord: kop op, snap je?’ Verity Torres liet een akelig krakerig lachje horen. Haar ogen lachten echter niet mee; die bleven even wit en leeg.

‘Wie heeft je dit aangedaan?’ vroeg Aaron plotseling. ‘Wie?’

‘Dat moet meester Joseph wel geweest zijn,’ zei Tamara. ‘Constantine had het slagveld op dat moment al verlaten. Hij was in de grotten, bij het IJzige Bloedbad…’

‘Druk bezig het lichaam van iemand anders te stelen om in te kunnen wonen,’ onderbrak Jasper haar.

Hoewel die woorden Call pijn deden, voelde hij ook opluchting dat Constantine Madden deze afschuwelijke daad in elk geval niet op zijn geweten had; hij had het veel te druk gehad om herboren te worden als Callum. Natuurlijk had de Vijand genoeg andere vreselijke dingen gedaan, maar dit niet.

‘Dat was geen echt raadsel,’ zei het hoofd zonder antwoord te geven op Aarons vraag. ‘Dat was alleen om erin te komen.’

‘We moeten hier weg,’ zei Jasper zenuwachtig en bang. ‘We moeten gaan.’

‘Waarheen?’ vroeg Aaron. ‘Er staan honderden Chaoten achter ons.’ Hij rechtte zijn rug. ‘Vraag maar.’

‘Goed, we beginnen,’ zei Verity. ‘Wat begint, maar heeft geen einde, en is het einde van alles wat begint?’

‘De dood,’ zei Call. Die was gemakkelijk. Hij was opgelucht. Goed zijn in raadsels stond nergens op de Gemene Slechterik-lijst.

Er klonk een klikje en daarna een schrapend geluid, alsof er aan de binnenkant van de deur een grendel werd opengeschoven.

‘Nu het tweede raadsel. Ik put je uit, maar toch zul je me missen als ik gevlogen ben. Je kunt me doden, maar ik zal nooit sterven.’

De Vijand zelf, dacht Call. Maar dat leek hem niet echt een goede oplossing voor een raadsel.

Ze keken elkaar aan.

Het was Tamara die uiteindelijk antwoord gaf. ‘De tijd,’ zei ze.

Opnieuw klonk er een schrapend geluid.

‘En nu het laatste raadsel,’ zei Verity. ‘Neem dit, en je zult meer verliezen of winnen dan alle anderen. Wat is het?’

Stilte. Call dacht koortsachtig na. Verliezen of winnen, verliezen of winnen. Raadsels gingen altijd over iets groters dan je dacht. Liefde, dood, rijkdom, roem, het leven. Behalve het verre gekreun van de Chaoten en zijn eigen ademhaling hoorde hij niets.

Totdat een heldere, maar trillende stem de stilte doorbrak. ‘Risico,’ zei Jasper.

Het hoofd van Verity Torres zuchtte teleurgesteld, de afschuwelijke ogen gingen dicht en er klonk een laatste klikje. De deur zwaaide open. Erachter zag Call niets, alleen schaduwen. Plotseling huiverde hij en hij had het kouder dan hij het ooit had gehad.

Risico.

Hij keek achterom naar Aaron en Tamara, haalde diep adem en stapte toen over de drempel.

De graftombe werd schaars verlicht door stenen in de muren die Call deden denken aan de gloeiende rotsen in het Magisterium. Met moeite kon hij een gang onderscheiden, die zo te zien naar vijf kamers leidde.

Toen hij zich weer omdraaide, zag hij achter zich al die afschuwelijke, starende gestalten met hun wervelende ogen staan. De leider keek Call recht aan.

Call probeerde zijn stem vastberaden te laten klinken. ‘Blijf hier, kinderen van de chaos. Ik kom terug.’

Allemaal tegelijk bogen ze het hoofd. Tot zijn schrik zag Call dat ook Brutus meedeed. Zijn wolf liet zijn kop ook hangen. Call werd overspoeld door een golf van verdriet. Wat als Brutus alleen bij hem was gebleven omdat hij wel moest? Omdat hij nou eenmaal zo gemaakt was? Die gedachte was bijna ondraaglijk.

‘Call?’ vroeg Tamara. Ze was een stuk het gangetje in gelopen, samen met Aaron en Jasper. ‘Je kunt beter even komen kijken.’

Hij keek nog één keer naar het leger. Was het dom van hem om niet in elk geval één van hen mee te nemen om hem te beschermen? Hij wees naar de leider. ‘Behalve jij. Jij gaat met mij mee.’

Call deed zijn best om niet verder aan Brutus te denken terwijl hij hinkend het mausoleum in liep. De leider van de Chaoten volgde hem, en Call zag dat hij de deuren zorgvuldig achter hen dichtdeed en zo de buitenwereld buitensloot.

De leider draaide zich om en keek Call vol verwachting aan, wachtend op instructies.

‘Jij volgt mij,’ zei Call. ‘Bescherm me als iemand me probeert aan te vallen.’

Een knikje.

‘Heb je ook een naam?’

De Chaoot schudde zijn hoofd.

‘Oké,’ zei Call, ‘dan noem ik je Stanley. Het is raar als je geen naam hebt.’

Stanley reageerde hier niet op, en dus draaide Call zich om en liep de gang in. Hij was halverwege toen hij Tamara opnieuw zijn naam hoorde roepen.

‘Call! Je moet dit zien.’

Call liep zo snel mogelijk verder. Hij trof haar, samen met Aaron en Jasper, voor een soort nis aan. Toen hij en Stanley dichterbij kwamen, stapten de anderen opzij, zodat Call het beter kon zien.

In de nis lag een rechthoekig stuk marmer… en op het marmer lag het lichaam van een dode jongen met donkerbruin haar. Zijn ogen waren dicht en zijn armen lagen langs zijn lichaam. Zijn lichaam was perfect geconserveerd, maar het was duidelijk dat hij dood was. Zijn huid was wasbleek en zijn borst ging niet op en neer. Hoewel iemand hem een wit doodskleed had aangetrokken, droeg hij nog wel de polsband waaraan je kon zien dat hij een leerling uit het Koperjaar was.

In de muur achter hem was zijn naam uitgebeiteld: JERICHO MADDEN. Rond het lichaam lag een verzameling vreemde voorwerpen. Een haveloos uitziende deken naast een paar opschrijfboekjes en stoffige boeken, een kleine, gloeiende bol die bijna geen energie meer leek te hebben, een gouden mes en een zegelring met een teken erop dat Call niet herkende.

‘Natuurlijk,’ fluisterde Tamara. ‘De Vijand des Doods heeft de tombe niet voor zichzelf gebouwd. Hij verwachtte niet dat hij zou sterven. Hij heeft dit hier voor zijn broer gemaakt. Dat zijn de grafgiften.’

Aaron staarde er gefascineerd naar.

Call was sprakeloos. Diep vanbinnen voelde hij iets steken, een haast pijnlijk verlangen, zoals hij dat had gehoopt te voelen toen hij de handafdruk van zijn moeder in de Zaal van Afgestudeerden ontdekte. Een verbinding met liefde, familie, het verleden. Hij kon zijn ogen niet van de jongen op het marmer losrukken en herinnerde zich alle verhalen die hij over hem had gehoord. Dit was de broer die Constantine weer tot leven had willen wekken. Omdat Constantine hem was kwijtgeraakt was hij met de leegte gaan experimenteren en had hij uiteindelijk de Chaoten gecreëerd; vanwege Jericho’s dood had Constantine de dood zelf tot zijn vijand gemaakt.

Call vroeg zich af of hij ooit zoveel van iemand kon houden dat hij al het andere ervoor zou opgeven, dat hij zelfs de hele wereld zou willen afbranden om diegene terug te krijgen.

‘Ze zijn zo jong,’ zei Aaron. ‘Jericho moet ongeveer net zo oud geweest zijn als wij. En Verity was maar ietsje ouder. Constantine heeft de dertig nooit gehaald.’

De Magiëroorlog had hen allemaal verteerd, als een vuur. Het was afschuwelijk om bij stil te staan – maar tegelijkertijd had Call nog nooit iemand Constantines naam met zoveel medeleven horen uitspreken.

Natuurlijk was het Aaron geweest. Die voelde altijd met iedereen mee.

‘Hier,’ zei Jasper. Hij was een stukje verder de gang in gelopen en staarde een volgende nis in. De vreemde gloeiende stenen in de muren wierpen een griezelig licht op zijn gezicht. ‘Iemand die we kennen.’

Nog voordat Call bij hem was, wist hij al wie ze er zouden aantreffen. Een magere jongen met steil bruin haar en sproeten, zijn blauwe ogen voor altijd gesloten.

Drew.

Hij herinnerde zich de laatste keer dat hij Drews lichaam had gezien. Meester Joseph had met toverkracht zijn wonden gesloten, hoewel Drew al dood was. Zijn lichaam leek nu genezen, al was zijn geest verdwenen.

Ook Drew had grafgiften: opgevouwen kleren en favoriete spelletjes, een beeldje van een paard en een foto van hem met zijn ene arm om een glimlachende meester Joseph heen en de andere om iemand anders, iemand die van de foto was afgeknipt.

Call wilde de foto juist oppakken om hem beter te bekijken, toen hij ergens onder hen verre, gedempte stemmen hoorde. ‘Hoorden jullie dat ook?’ fluisterde hij. Hij liep bij Drews lichaam vandaan verder de gang in.

Een trap leidde omlaag, de duisternis in. De treden leken uit de massieve rots te zijn gehakt, en het duurde even voordat tot Call doordrong dat ze natuurlijk met hulp van toverkracht waren gemaakt.

De tijd is dichterbij dan je denkt.

Call sloop de trap af. De anderen volgden nog voorzichtiger. Toen hij het laatste treetje af was gestapt, keek hij om zich heen in de donkere, grotachtige ruimte. De duisternis hier was dieper; de gloeiende stenen waren verder uit elkaar in de muren geplaatst.

En toen zag hij het. Het laatste lichaam: dat van Constantine zelf. Hij lag op een groot stuk marmer, met zijn armen gekruist over zijn borst. Hij had donkerbruin haar en scherpe trekken; hij zou knap zijn geweest als er op de rechterkant van zijn gezicht niet zulke vurige brandwonden hadden gezeten, tot diep in zijn hals. Toch waren ze niet zo erg als Call zich had voorgesteld toen hij voor het eerst het verhaal hoorde over het verbrande gezicht van de Vijand en het masker dat hij had gedragen. Eigenlijk zag Constantine er vrij normaal uit. Akelig normaal. Als iemand die je elke dag op straat zou kunnen tegenkomen.

Call deed een stap dichterbij. Achter hem schuifelde Stanley meteen met hem mee.

‘Wat zie je?’ fluisterde Aaron vanaf de trap.

‘Sst,’ fluisterde Call terug terwijl hij naar Constantines lichaam liep. ‘Blijf daar.’ Hij hoorde nog altijd stemmen door de muren komen. Fluisterende geesten? Zijn verbeelding? Hij wist helemaal niets meer zeker. Hij kon zijn ogen niet van het lichaam losrukken. Dat ben ik, dacht hij. Dat is het gezicht dat eerst van mij was, voordat ik Callum Hunt werd.

Plotseling werd hij duizelig. Half strompelend stapte hij achteruit, totdat hij tegen de muur botste, in een hoekje vol schaduwen. Op hetzelfde moment schoof er een deur open die hij niet eerder had gezien. Meester Joseph liep de kamer in, gevolgd door Calls vader.

Calls hart bonkte tegen zijn ribben. Ze waren te laat. Ze konden Alastair niet meer tegenhouden.

HOOFDSTUK VEERTIEN

Meester Joseph zag er precies zo uit als de laatste keer dat Call hem had gezien: dezelfde staf, hetzelfde uniform, dezelfde schittering van waanzin in zijn ogen.

‘Je hebt de Alkahest, mooi,’ zei Joseph tegen Alastair. ‘Ik wist wel dat we beter met elkaar konden samenwerken. Ik meen het, we willen hetzelfde.’

Alastair zag er vooral uitgeput uit. Zijn kleren waren vies; hij droeg een oude spijkerbroek en een versleten jack. Op zijn kin stonden baardstoppels. ‘We willen helemaal niet hetzelfde. Ik wil mijn zoon terug.’

Mijn zoon. Op het moment dat Call zijn vader zag, had hij eerst heel even opluchting gevoeld. Een gevoel van vertrouwdheid. Nu was het alsof hij een stomp tegen zijn borst had gekregen. Hij wist wie zijn vader terug wilde, en dat was hij niet.

Meester Josephs blik schoot even naar de donkere schaduwen in de hoek waar Call en Stanley stonden. Call verstijfde en bleef zo stil mogelijk staan. Het liefst zou hij niet eens ademhalen, uit angst dat hij daardoor opgemerkt kon worden. Aaron en de anderen hadden blijkbaar ook in de gaten dat er iets niet in orde was, want zij bleven veilig hoger op de trap. Zoals gewoonlijk deed Stanley hetzelfde wat Call deed; ook hij bleef roerloos staan.

Alastair volgde meester Josephs blik naar de plek waar Call en Stanley in het donker stonden. ‘Chaoten. Je zou ze niet gewoon zo moeten laten rondlopen.’

‘Elke graftombe heeft bewakers nodig,’ zei meester Joseph. Misschien was het normaal dat Chaoten zomaar wat door de tombe van Constantine Madden ronddwaalden, of misschien was hij ook wel afgeleid door Alastair. ‘Jouw zoon is dood. Maar hij kan weer tot leven worden gewekt. Je hebt Constantine grootgebracht, die de grootste magiër van onze tijd was, misschien wel van elke tijd, en die dat ook weer zal worden. Zodra hij in zijn eigen lichaam is teruggekeerd, zal hij in staat zijn om de ziel van jouw zoon in diens lichaam terug te plaatsen. Als het je inderdaad is gelukt om de Alkahest te repareren, hebben we nu alleen nog Callum nodig.’

‘Ik wil eerst zeker weten dat de Alkahest hem niet onmiddellijk zal doden,’ zei Alastair. ‘Ik heb al tegen je gezegd dat ik hem niet bij je breng als ik geen garanties heb dat hij hier veilig is.’

‘O, maak je geen zorgen,’ zei meester Joseph. ‘Ik heb allang gezorgd dat Callum vanzelf naar ons toe komt.’

Alastair zette een stap in meester Josephs richting; Call zag dat hij de Alkahest aan zijn linkerhand droeg. De pantserhandschoen schitterde toen hij zijn vingers bewoog; de koperen vuist zag er precies zo uit als op het plaatje. ‘Wat bedoel je?’

‘Ik bedoel dat hij uit het Magisterium is weggelopen om jou te zoeken, natuurlijk. Om je te beschermen tegen de woede van de magiërs. Ik wist waar hij naartoe zou gaan, dus heb ik een spoor voor hem achtergelaten dat rechtstreeks hierheen leidt. Ik heb zelfs een escorte gestuurd om hem veilig hier te brengen. Ik verzeker je, Alastair, dat ik alles doe om te zorgen dat hem niets overkomt. Hij betekent voor mij oneindig veel meer dan voor jou.’

Calls hart hamerde tegen zijn ribben. Hij dacht aan de brieven. In elk daarvan was heel zorgvuldig de lengte- en breedtegraad opgenomen, er werd een specifieke datum voor de ontmoeting genoemd, die bovendien ver genoeg weg lag om te zorgen dat zij er nog op tijd konden zijn. Call had steeds gedacht dat hij ongelooflijk veel geluk had gehad, en dat hij de volwassenen een stap voor was, maar hij had juist precies gedaan wat meester Joseph wilde.

Heel even werd Call overmand door twijfel. Hij was nog maar een kind. Zijn vrienden waren kinderen, ook al was een van hen de Makar. Wat als dit allemaal veel te hoog gegrepen voor hen was? Wat als ze helemaal niet konden helpen?

Toen nam Alastair het woord, en het duurde even voordat Call zich weer kon concentreren. ‘En ik kan jou verzekeren dat je het mis hebt,’ zei Alastair. ‘Callum betekent voor mij veel meer dan hij ooit voor jou kan betekenen. Blijf uit zijn buurt. Ik heb geen idee of hij de grootste magiër van zijn generatie is of al die dingen, maar hij is een goeie jongen. Hij is tenminste niet kapotgemaakt, zoals jij wel met de broertjes Madden hebt gedaan. Ik kan me ze nog herinneren, Joseph, en ook wat jij met ze hebt uitgespookt.’

Call voelde pijn in zijn borst. Alastair klonk niet alsof hij hem haatte, ook al was hij dit hele eind gereisd om hem voor een nieuwe zoon in te ruilen.

‘Loop niet zo met de Alkahest te zwaaien. Je weet dat dat ding mij niets kan doen.’ Meester Joseph stak zijn staf omhoog. ‘Hoe graag ik ook zou willen, ik beheers geen chaosmagie, dus heeft het geen enkele zin om me met die vuist te bedreigen. De enige reden dat de Chaoten naar mij luisteren, is dat Constantine hun dat bevolen heeft.’

‘Ik ben niet hier om jou te bedreigen, Joseph.’ Alastair zette een stap naar het lichaam van Constantine Madden toe.

Meester Joseph fronste. ‘Oké. Genoeg. Geef me de Alkahest. Ik wil je er graag voor belonen, maar weet dat ik geen seconde zal aarzelen om je te doden zodra je je tegen me keert. Heel handig, sterven in een graftombe. Hoef je tenminste niet ver voor de begrafenis.’

Alastair deed nog een voorzichtige stap in de richting van het lichaam.

Meester Joseph hief zijn hand. Tientallen dunne koorden van zilver leken uit de duisternis tevoorschijn te springen. Ze wikkelden zich rond Alastair en bonden hem vast, zoals een spin een vlieg vastbindt voordat hij hem gaat opeten. Alastair gilde van pijn en probeerde de hand met de handschoen los te trekken.

Call moest iets doen. ‘Stop!’ schreeuwde hij. ‘Laat mijn vader met rust! Stanley, doe iets! Pak hem!’

Zodra meester Joseph en Alastair zich realiseerden dat ze Call, die onder aan de trap stond, per abuis voor een van de Chaoten hadden aangezien, staarden ze hem verbluft aan. Stanley schuifelde langzaam naar meester Joseph toe, maar Calls bevel was zo vaag geweest dat hij niet zeker wist wat de Chaoot met de magiër zou doen. In elk geval leek meester Joseph zich geen zorgen te maken; hij deed alsof Stanley er helemaal niet was.

In plaats daarvan verscheen er een glimlach op zijn gezicht.

‘Wij komen naar beneden,’ fluisterde Aaron.

Onwillekeurig draaide Call zijn hoofd om en zag Tamara, Jasper en Aaron de trap af lopen. Hij gebaarde dat ze terug moesten gaan.

‘Aha, Callum, wat ben ik blij dat het je is gelukt,’ zei meester Joseph. ‘Ik zie dat je wat vrienden hebt meegenomen, al is me niet helemaal duidelijk welke. Heb je je trouwe Makar bij je? Wat een aangename verrassing.’

Stanley was bijna op de plek waar meester Joseph stond. We kunnen dit misschien winnen, dacht Call. Als ik Stanley beveel om jou te doden, hebben we gewonnen.

Maar kon hij dat wel doen? Kon de goede kant eigenlijk wel winnen als de Vijand nog altijd leefde?

‘Call?’ Alastair keek hem ontzet aan. ‘Maak dat je hier wegkomt!’

Tamara en Jasper stommelden het laatste treetje af. Ze waren alle twee duidelijk stomverbaasd om het lichaam van de Vijand hier te zien, net als degene die ernaast stond. Aaron deed een poging om langs hen te komen, maar Tamara en Jasper lieten hem niet passeren.

‘Laat me erdoor,’ protesteerde Aaron. Hij probeerde te zien waar ze naar keken.

‘Echt niet,’ fluisterde Tamara fel. ‘Calls vader heeft de Alkahest. Dat ding kan jou doden.’

‘Mijn vader heeft gelijk. Jullie moeten hier allemaal weg,’ zei Call. ‘Breng Aaron in veiligheid.’ Hij zag de besluiteloosheid op hun gezichten, en ook hij voelde zich verscheurd. Hij wilde zijn vrienden niet in gevaar brengen, maar wist ook niet zeker of hij zonder hen net zo dapper zou zijn.

‘Kijk,’ riep Jasper.

Stanley was bij meester Joseph aangekomen. Hij greep beide polsen van de magiër beet en trok die achter zijn rug, waardoor meester Joseph gevangen was.

Meester Joseph verroerde zich niet. Hij deed alsof er helemaal niets gebeurde. Alsof hij niet tegen zijn wil werd vastgehouden. Alsof Call hem niet zojuist had uitgeschakeld. In plaats daarvan staarde hij Call zo intens aan dat zijn ogen bijna gaten in hem brandden. ‘Dit is volkomen onnodig, Callum,’ zei meester Joseph. ‘Constantine, ik ben je trouwste dienaar.’

‘Ik hoorde heus wel wat u tegen mijn vader zei,’ zei Call. ‘En ik ben Constantine niet.’

‘En je hebt ook gehoord wat je vader tegen mij zei. Wat hij bereid is te doen. Je enige echte thuis is hier, bij mij.’

Call liep naar zijn vader toe. Alastair was nog steeds in gevecht met de koorden die om hem heen zaten. De koperen vuist zat stevig om zijn hand. Hij kromp ineen toen hij zag dat Call naar hem toe liep. ‘Call!’ riep hij boos. ‘Blijf uit mijn buurt!’

Call aarzelde. Was zijn vader bang? Haatte hij Call?

‘Wij maken hem wel los,’ mompelde Tamara, terwijl zij en Jasper voorzichtig naar Alastair slopen.

‘Jullie moeten doen wat Call zegt. Ga weg!’ schreeuwde Alastair terwijl Tamara vooroverboog om het zilveren koord te bestuderen waarmee hij was vastgebonden.

Het was magisch en er zaten geen knopen in. Call hoopte dat ze wist hoe ze het los moest krijgen, want hij had geen flauw idee.

‘En neem Call mee! Het is hier gevaarlijk voor jullie, en al helemaal voor Call.’

‘U bedoelt: al helemaal voor Aaron. Geef ons de Alkahest,’ zei Jasper heel praktisch. ‘Geef ons de handschoen en dan kunnen we allemaal vertrekken.’ Hij legde een hand op Tamara’s arm. ‘Maak hem niet los voordat hij dat ding aan ons heeft gegeven.’

Al meester Josephs aandacht was nog altijd op Call gericht. ‘Vond je het grappig?’ vroeg hij. ‘Het hoofd van Verity Torres? De raadsels? Jij hebt deze plek destijds ontworpen, ook de ingang. Natuurlijk was het niet de bedoeling om haar hoofd te gebruiken, maar ik vind het wel een grappige improvisatie, jij niet?’

Call vond er weinig grappigs aan. Hij had het juist als iets goeds beschouwd dat hij de oplossing van een paar van de raadsels wist, maar kennelijk was hij alleen maar goed in die raadsels omdat hij een idioot was die dacht dat afgehakte hoofden grappig waren.

‘Geef de Alkahest nou gewoon aan Jasper, pap,’ riep Call, wiens geduld zo langzamerhand opraakte.

Alastair wendde echter zijn gezicht af, alsof hij Call niet wilde aankijken. Hij drukte de Alkahest stevig tegen zich aan en deinsde achteruit toen Tamara hem probeerde aan te raken. ‘Laat mij hier met dat ding!’ schreeuwde hij. ‘Maak dat je wegkomt! En neem Call en de Makar mee!’

Aaron was intussen naast het lichaam van Constantine Madden gaan staan en staarde er aangeslagen naar. Call hinkte naar hem toe; hij kon zich wel voorstellen wat Aaron dacht: dat dit de handen waren die Verity Torres hadden vermoord, die duizenden magiërs hadden gedood. De handen van een Makar, net als die van Aaron zelf.

‘De Vijand is dertien jaar geleden gestorven,’ zei Aaron vlak. ‘Hoe kan het dat hij er helemaal niet dood uitziet? Hoe kunnen ze er allemaal zo uitzien?’

‘Jij denkt dat dit een gewoon graf is,’ zei Joseph.

‘Zo ziet het er in elk geval wel uit,’ merkte Call op. ‘Met al die lijken en zo.’

‘Dit was het bolwerk waar je het ultieme gevecht tegen de dood voerde,’ ging meester Joseph verder. ‘Hier leerde je jezelf om de leegte te gebruiken om lichamen te conserveren, om ze te bewaren, niet levend maar ook zonder dat ze veranderden. Hier bewaarde je het lichaam van je broer voor de dag dat je hem weer tot leven zou wekken. Hier gebruikte ik diezelfde toverkracht om jouw lichaam te conserveren…’

‘Het is mijn lichaam niet!’ schreeuwde Call. ‘Wat moet er gebeuren voor u dat begrijpt? Ik herinner me niets! Ik heb deze plek nooit eerder gezien! Ik ben niet wie u wilt dat ik ben, en ik zal hem ook nooit worden!’

Meester Joseph glimlachte breed. ‘Het heeft me jaren gekost om je te helpen je toverkracht te perfectioneren, destijds in het Magisterium. Toen wij met z’n tweeën met chaos werkten. Achter de rug van je meester om. Toen raakte je ook vaak gefrustreerd en schreeuwde je net zo tegen me. Ik ben niet wat u wilt dat ik ben. Dat zei je toen ook tegen me. Zodra we jouw ziel weer in je lichaam terugplaatsen, zul je je vast meer herinneren. Misschien lijkt dit leven daarna juist eerder een droom.’ Hij wilde een stap naar voren doen, maar Stanley trok hem terug. ‘Maar zelfs als je het je nooit meer herinnert, Constantine, kun je je ware aard niet veranderen.’

‘Noem hem niet zo,’ zei Aaron met een stem zo koud als ijs. ‘Mensen veranderen voortdurend. En dit is ziek. Dit hele gedoe is ziek. Constantine Madden heeft zijn ziel in Calls lichaam gestopt. Oké, daar kan niemand meer iets aan veranderen. Maar laat Call verder met rust. Laat de doden rustig dood blijven.’

Meester Joseph trok een woedend gezicht. ‘Gesproken als iemand die nooit werkelijk verlies heeft gekend.’

Aaron stoof op. Zo had Call hem nog maar een paar keer eerder gezien, heel anders dan de gewone Aaron. Hij was de Makar, de heerser over chaos. Zijn handpalmen werden zwart. ‘Ik weet genoeg over verlies,’ zei hij. ‘En u weet helemaal niets over mij.’

‘Ik weet alles van Constan… van Call,’ zei Joseph. ‘Wil jij je moeder niet terug, Call? Wil je niet dat ze weer leeft?’

‘Waag het niet om over Sarah te beginnen!’ Dat was Alastair. Of hij had de metalen koorden zelf losgetrokken, of Tamara en Jasper hadden hem bevrijd. Wel droeg hij nog altijd de Alkahest.

Hij rende naar Call toe.

Op dat moment wist Call zeker dat hij zou sterven. Hij herinnerde zich de kettingen die zijn vader in de kelder van zijn eigen huis had aangebracht, herinnerde zich de woorden die meester Joseph hem had laten zien, door zijn eigen moeder in het ijs gekerfd met hetzelfde mes dat Alastair naar hem toe had gegooid: DOOD HET KIND.

Eindelijk zou Alastair het doen, dertien jaar later.

Call verroerde zich niet. Als zijn vader hem echt zo hartgrondig haatte, als Alastair bereid was om een einde aan zijn leven te maken, was Call misschien echt een monster dat het niet waard was om voort te leven. Misschien moest hij wel sterven.

Alles om Call heen leek te vertragen: Aaron, Tamara en Jasper, die naar hem toe renden, maar te ver weg waren om op tijd bij hem te zijn; meester Joseph, die zich schreeuwend uit de greep van de Chaoot probeerde te ontworstelen.

‘Laat me los, ik beveel je,’ hoorde Call meester Joseph zeggen.

En tot zijn grote schrik liet Stanley hem inderdaad los. De oude magiër schoot op Call af en dook boven op hem om hem tegen zijn eigen vader te beschermen. Calls knieen begaven het en hij viel op de grond, waar meester Joseph hem direct stevig vastgreep.

Alastair hield echter niet in. Hij rende langs Call en meester Joseph, recht naar het geconserveerde lichaam van de Vijand des Doods toe. Daar bleef hij staan. ‘Joseph, dacht je nou echt dat je me kon verleiden om mijn eigen zoon te verraden? Zodra ik je berichten ontving dat je zijn ziel in het lichaam van deze schurk wilde stoppen, wist ik wat me te doen stond.’ En met die woorden hief hij de Alkahest, glanzend en prachtig in het schemerlicht, en liet de koperen vuist vervolgens met kracht op Constantine Maddens hart neerdalen.

Meester Joseph slaakte een kreet en duwde Call opzij, die hoestend overeind krabbelde en zittend op zijn knieën naar het tafereel staarde.

Onder de huid van de Vijand des Doods scheen licht, en overal waar het scheen, werd het lichaam eromheen zwart, alsof het door vuur werd geblakerd. De Alkahest was inmiddels roodgloeiend en Alastair brulde het uit van de pijn. Schreeuwend trok hij zijn hand los uit de pantserhandschoen. Zijn huid was bedekt met vurige brandwonden.

‘Pap!’ Call kwam wankelend overeind. Overal hing een brandlucht en de rook prikte in zijn ogen.

‘Nee. Nee!’ riep meester Joseph. Hij raapte zijn staf op en vloog op Constantines lichaam af. Hij rukte de Alkahest los, en brulde het uit van pijn toen zijn vingers rond het hete metaal sloten. Toch liet hij de koperen vuist niet los. In plaats daarvan zwaaide hij met zijn staf, en met een enorme knal spatte toverkracht alle kanten op, om de Vijand heen, in een poging de kracht die Constantines lichaam verslond te stoppen. Overal knetterde energie terwijl Joseph keer op keer de genezende magie opriep.

Call hinkte naar voren, maar bleef staan toen hij plotseling vreselijk duizelig werd. De randen van zijn gezichtsveld werden donker. Wat gebeurt er met me, dacht hij terwijl hij op zijn knieën zakte. Hij voelde geen pijn, maar zijn hele lijf trilde, alsof hij tegelijk met Constantine vernietigd werd.

‘Rennen, Call!’ schreeuwde Alastair. Met zijn goede hand omklemde hij zijn verbrande arm. ‘Zorg dat je de tombe uit komt!’

‘Ik… kan het niet,’ bracht Call uit, en toen stonden er opeens allemaal mensen om hem heen, Aaron, Tamara en Jasper, en iemand probeerde hem overeind te helpen, maar zijn benen werkten niet mee. ‘Ga,’ fluisterde hij. ‘Ga zonder mij.’

‘Nooit.’ Een hand greep zijn arm stevig beet.

Hij realiseerde zich dat het Aaron was.

‘Wat gebeurt er met hem?’ Door het geschreeuw van meester Joseph was Jaspers angstige gefluister bijna onhoorbaar.

Constantine Maddens borst stortte in, als een ballon waar de lucht uit wegloopt.

‘Grijp de Makar en zijn vrienden!’ schreeuwde meester Joseph tegen Stanley. ‘Dood iedereen behalve Callum!’

De Chaoot begon hun kant op te schuifelen. Call hoorde Tamara angstig roepen en voelde toen dat ze haar armen om hem heen sloeg. Allemaal probeerden ze hem naar de trap toe te trekken, maar hij was als dood gewicht. Vlak voor de trap gleed hij uit hun handen op de grond.

Toen leek alles te verdwijnen; de stemmen van Calls vrienden vervaagden in de verte. Het enige wat hij kon doen, was proberen te blijven ademen terwijl voor zijn ogen een kolkende duisternis verscheen, het pure zwart dat hij alleen nog maar had gezien als het uit Aarons handen stroomde, de volkomen lichtloze duisternis van de leegte. Chaos vulde zijn lichaam, scheurde zijn gedachten aan flarden, totdat hij werd overweldigd door de enorme macht die in hem uitdijde.

Langzaam stroomde er weer lucht Calls longen in. Hij tilde zijn hoofd op; zijn gezicht was nat.

Overal om hem heen was chaos. Stanley had meester Josephs bevel gehoorzaamd en viel Calls vrienden aan. Dreigend stapte hij op Tamara af, die achteruitdeinsde en tegelijkertijd vuur opriep. Ze gooide de vuurbol naar de Chaoot toe, maar het vuur leek hem slechts te schroeien. Op Stanleys borst verscheen een geblakerde plek, maar hij leek het nauwelijks te merken.

Aaron sprong op Stanleys rug en sloeg een arm om de nek van de Chaoot, zo strak dat het leek of hij Stanleys hoofd eraf wilde rukken. Jasper gebruikte lucht- en aardmagie om stof in Stanleys ogen te werpen. Stanley sloeg om zich heen, maar leek eerder geërgerd dan dat hij er echt last van had.

Alastair en meester Joseph vochten om de Alkahest. Meester Joseph sloeg Calls vader met zijn staf in het gezicht. Alastair strompelde bebloed naar achteren.

‘Laat hem met rust,’ schreeuwde Call terwijl hij naar zijn vader toe kroop.

Meester Joseph prevelde iets, en meteen begaven Alastairs benen het. Hij viel op de grond.

Constantines lichaam was al gedeeltelijk weggebrand, zijn borst ingedeukt en zwartgeblakerd. Call zag de verbrande ribben door de verkoolde huid heen steken. Plotseling werd hij overspoeld door een nieuwe golf magie, waardoor hij zich niet meer kon bewegen. Het was alsof hij naar iets onwerkelijks keek wat ver bij hem vandaan gebeurde.

‘Call.’ Tamara’s stem drong door de mist in Calls hoofd heen. ‘Call, je moet iets doen. Beveel de Chaoten om te stoppen.’

‘Er is iets mis met me,’ fluisterde Call. Er dansten vlekken voor zijn ogen. De druk binnen in hem werd steeds groter en leek tot buiten de grenzen van zijn beheersing te dringen. Hij wist niet wat het was, maar het voelde alsof het hem zou verscheuren.

Tamara greep hem stevig beet. ‘Er is niets mis met je. En er is ook nooit iets mis met je geweest. Jij bent Callum Hunt. En zeg nu tegen dat akelige ding dat het moet ophouden ons aan te vallen. Hij zal naar jou luisteren, niet naar meester Joseph. Jij kunt hier een eind aan maken.’

En dus tilde Call een hand op, met de bedoeling de leider van de Chaoten tegen te houden en tegen hem te zeggen dat hij moest stoppen. Zodra hij echter zijn hand omhoogstak, brak de druk binnen in hem door het dunne laagje van zijn zelfbeheersing heen, als een ontploffing in slow motion. Geschokt keek hij naar zijn gestrekte vingers, waarmee Callum Hunt voor de allereerste keer chaos opriep.

Duisternis spatte vanaf zijn handpalm alle kanten op. De schaduwen rezen op en slingerden zich als pikzwarte linten om Stanley heen. De Chaoot keek Call met een gekwelde blik aan, en Call zag hoe verraden hij zich voelde. Stanley begon te krijsen, en Call hoorde dat zijn kreten woorden waren, die als messen op hem instaken: Meester, u hebt me gemaakt, waarom vernietigt u me?

Plotseling stortten de schaduwen in en vermorzelden Stanley, totdat er niets van hem over was.

De duisternis spreidde haar tentakels uit, op zoek naar andere prooi. Het donker breidde zich uit in de richting van de anderen: Tamara, Jasper en ook meester Joseph, die zich onmiddellijk omdraaide en wegvluchtte, met de Alkahest tegen zich aan gedrukt. Hij verdween door de deur in de muur waardoor Alastair en hij waren binnengekomen. Alastair probeerde hem nog tegen te houden, maar het was te laat. De deur viel achter Joseph in het slot.

Call leek niet in staat de chaosmagie te stoppen. Als een rivier stroomde die uit hem, en hij voelde dat hij erdoor werd meegevoerd. Hij herinnerde zich de keer dat hij zonder tegenwicht door de lucht vloog, toen het voelde alsof hij weg kon zweven van alle menselijke zorgen.

Toen voelde hij Aarons hand op zijn rug, die hem in het hier en nu hield en hem dwong zich weer te concentreren. ‘Call, genoeg.’

En op een of andere manier slaagde Call er daardoor in om een einde aan de stroom te maken. Hij kon de chaos niet terug laten vloeien, maar in elk geval gutste die niet langer uit hem alsof hij leegbloedde. Trillend keek hij om zich heen. De door hem ontketende chaos had een soort levende schaduwen gevormd, schaduwen die nu aan de randen van de ruimte leken te vreten. Duisternis verspreidde zich onverbiddelijk, vrat aan de muren van de tombe en de zuilen die het dak droegen, knaagde aan de metselspecie die de stenen van de ondergrondse ruimte bij elkaar hield, totdat ze begonnen los te raken en op de grond vielen.

‘We moeten hier weg!’ Alastair liep weg bij de deur waardoor meester Joseph was gevlucht en rende naar de voet van de trap, gebarend dat de anderen hem moesten volgen. ‘Kom mee, allemaal!’

Tamara stond op en trok Call met zich mee. Samen met Jasper en Aaron renden zij en Call naar Alastair en de trap toe. Vlak bij hen stortte een deel van het dak in; rotsblokken sloegen tegen de grond en spatten voor hun voeten aan stukken. Ze weken uit, maar botsten daardoor bijna tegen een van de uitdijende zwarte schaduwen op. Met een schreeuw sprong Jasper achteruit.

De duisternis vloog op hen af. Toen stak Aaron een hand uit en liet een straal zwart licht uit zijn handpalm stralen. Zodra het licht de schaduw raakte, leek het die op te slokken. Call keek Aaron stomverbaasd aan.

‘Chaos stopt chaos,’ legde Aaron uit.

‘Maar ik weet helemaal niet hoe dat moet, chaosmagie,’ fluisterde Call.

‘Daar lijkt het anders niet op,’ merkte Aaron op. In zijn stem klonk iets van duister plezier door, en misschien ook wel iets minder gemakkelijks.

Tamara’s gezicht was helemaal vies. ‘Het verslindt deze hele graftombe. Aaron, kun jij het tegenhouden zodat wij weg kunnen komen?’

‘Ik denk het wel.’ Aaron keek om zich heen naar de schaduwen, naar de sluipende magie die ze steeds donkerder maakte en alles wat ze aanraakten de leegte in trok. ‘Maar Call heeft heel veel chaosenergie losgelaten… Ik weet het niet.’

‘Ga nou maar,’ zei Call. Hij voelde zich een stuk beter zonder de chaos in zijn hoofd die al zijn gedachten in de war gooide, maar diep vanbinnen voelde hij nog altijd iets smeulen, iets wat er eerder niet was geweest.

‘Callum…’ begon Alastair, maar Call onderbrak hem.

‘Pap, jij moet de anderen hier weg zien te krijgen. Nu.’

‘En jij dan?’ vroeg Tamara. ‘Haal het alsjeblieft niet in je hoofd om hier te blijven.’

Call keek haar strak aan, alsof hij haar zo kon dwingen om hem te geloven, om hem in elk geval deze keer te vertrouwen. ‘Dat zal ik niet doen. Ga nu. Ik kom vlak achter jullie aan. Kop op.’

Kennelijk had Tamara Calls blik inderdaad begrepen, want ze knikte één keer. Jasper rende al langs Alastair heen. Alastair leek minder overtuigd, maar nu de chaosmagie de muren om hen heen opslokte, had hij zijn handen vol. Hij moest meer en meer toverkracht oproepen om de leegte op afstand te houden terwijl zij naar de trap renden.

Call had maar een paar tellen voordat Alastair zou merken dat hij nog niet volgde. Vlug trok hij Miri tevoorschijn en liep naar de marmeren steen met daarop wat er nog over was van Constantine Madden.

HOOFDSTUK VIJFTIEN

Call rende zo snel hij kon de trap op, vloekend en scheldend op het been dat hem zo hinderde, terwijl naast hem de muren verbrokkelden tot er helemaal niets van over was. Overal om hem heen strekte de duisternis haar tentakels naar hem uit, alsof ze hem wilde vangen in een eeuwige omhelzing. Chaosmagie die hij zelf had ontketend, maar die hij op geen enkele manier wist te beteugelen.

‘Call,’ riep Alastair vanuit de gang. Hij had zijn handen omhooggestoken en ondersteunde met toverkracht het plafond. ‘Call, waar ben je? Call!’

Hij rende naar zijn vader toe terwijl de stenen boven hun hoofd rondtolden, stenen die allang zouden zijn neergestort als zijn vader niet voor hem was teruggekomen. ‘Hier,’ zei hij buiten adem. ‘Ik ben hier.’

‘We lopen vanaf nu samen,’ zei Alastair. Hij stak zijn arm uit en Call zag dat zijn vaders verbrande hand genezen was. Niet helemaal, maar op de plekken waar eerst zwarte blaren hadden gezeten, was nu alleen nog pijnlijk uitziende rode huid te zien. ‘Genezende toverkracht,’ legde Alastair uit toen hij Calls verbaasde blik zag. ‘Kom, leun maar op mij.’

‘Oké.’ Call liet zijn vader een arm om zijn schouders leggen om hem langs de lichamen van Drew en Jericho te helpen, langs het lachende hoofd van Verity, en ten slotte naar buiten, het gras op, waar Jasper, Tamara en Aaron al stonden te wachten. Aaron had beide handen omhooggestoken en deed duidelijk alles wat hij kon om de chaosmagie te stoppen die de graftombe uiteen probeerde te rijten. Zodra hij Call en Alastair zag, zakte hij op zijn knieën en liet hij zijn handen zakken.

Zwarte schaduwen wolkten brullend omhoog, als aswolken uit een vulkaan. Call en Alastair bleven staan, Call zwaar leunend op zijn vader, en keken toe terwijl de laatste rustplaats van de Vijand des Doods door chaosmagie werd verslonden. Een dikke, olieachtige duisternis bedekte het gebouw; kronkelende tentakels verspreidden zich als klimplanten over de hele buitenkant. Terwijl Call ernaar staarde, drong tot hem door dat het eigenlijk niet echt zwart was. Het was iets nog veel donkerders, maar zijn ogen vertaalden het in iets begrijpelijks omdat wat hij zag in feite niets was. En overal waar dat niets zich verspreidde, was het gebouw er gewoonweg niet meer, totdat ze alleen nog keken naar een vlak stuk grond waar ooit een tombe had gestaan. Alleen Verity’s vreemde, afschuwelijke lachje hing nog altijd in de lucht.

‘Is het weg?’ vroeg Jasper.

Aaron keek hem vermoeid aan. ‘De graftombe is nu op dezelfde plek waar ik Automotones naartoe heb gestuurd.’

‘Automotones?’ Alastair leek vreselijk geschokt. ‘Maar die zit gevangen in de diepe krochten onder het Magisterium.’

‘Daar zát hij,’ zei Call. ‘Het Magisterium heeft hem op ons af gestuurd.’

Alastair snoof zoals hij altijd deed wanneer hij boos of verrast was, of alle twee. Hij liep een eindje bij de vier vandaan, kennelijk om zijn gedachten op een rijtje te krijgen. Call hees zijn rugzak hoger op zijn schouders. Hij was doodop.

Het was meester Joseph gelukt om weg te komen, en wat nog veel erger was: hij had de Alkahest meegenomen, het voorwerp dat ze juist uit alle macht uit zijn handen hadden willen houden. Het leger van Chaoten was verdwenen. Waarschijnlijk had meester Joseph ze bevolen om hem terug te brengen naar de kust. Waarschijnlijk had hij ook alle roeiboten meegenomen, alleen maar om hen dwars te zitten.

Plotseling herinnerde Call zich dat Brutus bij de Chaoten was achtergebleven, dat Brutus zelf een chaoswolf was en dat als meester Joseph de andere Chaoten kon bevelen, hij hem waarschijnlijk ook kon commanderen.

‘Brutus!’ schreeuwde hij. Opnieuw vlamde de paniek op in zijn borst. ‘Brutus!’

Waarom had hij zijn wolf in vredesnaam buiten de graftombe laten wachten? Hij had Brutus achtergelaten alsof hij zomaar een wolf was, terwijl hij zoveel meer voor hem betekende.

Met pijn in zijn been en bijna in tranen rende Call over het pad naar het strand, roepend naar zijn wolf. Alweer iets waar hij niet klaar voor was, alweer iets wat ondraaglijk voelde.

‘Call!’ schreeuwde zijn vader.

Toen Call zich omdraaide, zag hij de vermoeid uitziende Alastair over het pad lopen, met Brutus vlak naast hem. De niet door brand aangetaste hand van zijn vader lag in de nek van de wolf. De vacht van het dier zat onder de as, maar verder leek Brutus ongedeerd.

‘Er is niks met hem gebeurd. Je rende al weg voordat we iets tegen je konden zeggen. Hij probeerde steeds de graftombe weer in te komen, dus we moesten hem tegenhouden, maar dat was niet gemakkelijk.’

‘Je vader wist hem in bedwang te houden,’ zei Aaron.

Brutus deed een paar stappen in Calls richting. Call spreidde zijn armen en meteen stoof Brutus op hem af om hem in zijn gezicht te likken.

‘Nou, die hereniging is een stuk ontroerender dan die van jou en mij,’ zei Tamara. Ze was bezig met Aarons schrammen en blauwe plekken en probeerde de ergste daarvan met aardmagie te genezen. Jaspers bloedlip had ze al verholpen.

Call klopte Brutus op zijn kop. ‘Ik had kunnen weten dat meester Joseph jou nooit zou ontvoeren. Hij houdt alleen van dode en rare dingen.’

‘Wij zijn anders allemaal raar,’ merkte Tamara op. Ze onderzocht Aaron. Hij had zonder tegenwicht een ongelooflijke hoeveelheid chaosmagie opgeroepen, en hoewel hij nog altijd overeind stond, leek hij elk moment te kunnen instorten. ‘Nou, je bloedt in elk geval niet meer, maar mijn genezende magie is niet goed genoeg om te controleren of je misschien iets verzwikt of gebroken hebt of…’

‘Gaat er nog iemand iets zeggen over dat Call een Makar is?’ kwam plotseling Jasper ertussen.

Iedereen keek hem ontzet aan.

‘Jasper!’ zei Tamara.

‘O, sorry,’ zei Jasper. ‘Ik wist niet dat we allemaal gewoon gingen doen alsof er niets is gebeurd.’ Hij wendde zich tot Call. ‘Wist je al dat je een Makar bent? O, wacht, laat maar, ik was even vergeten dat ik toch niks kan geloven van wat jij zegt.’

‘Hij wist het niet,’ zei Alastair. ‘De chaosmagie zat opgesloten in Constantines lichaam en kwam dus vrij toen dat lichaam werd vernietigd. Waarschijnlijk werd de toverkracht aangetrokken door Calls ziel. Constantine werd een Makar toen zijn broer een keer in gevaar verkeerde. Jericho werd in de grotten aangevallen door een loslopend elementwezen, en Constantine… liet het verdwijnen.’

Tamara keek hem onderzoekend aan. ‘Hoe weet u dat?’

‘Omdat ik op school bij hem in de groep zat,’ antwoordde Alastair. ‘We waren met z’n vijven. Sarah, Declan, Jericho, Constantine en ik. Rufus was onze meester.’

Aaron, Tamara en Jasper keken hem met grote ogen aan.

‘Ze zeggen dat Constantine tijdens de Proef de maximale score haalde,’ zei Jasper. ‘Hoger kon niet.’

‘We waren de besten van ons jaar,’ zei Alastair. Zijn stem klonk moe en afwezig, alsof hij over iets praatte wat duizenden jaren geleden had plaatsgevonden.

‘Was u bevriend met Constantine? Goed bevriend?’ vroeg Aaron. Hoewel hij er verfomfaaid, bloederig en vies uitzag, leek hij klaar te zijn om zichzelf te verdedigen, om hen allemaal te verdedigen.

‘Hij, Jericho en Sarah waren mijn beste vrienden,’ zei Alastair. ‘Je weet zelf hoe dat gaat in een groep leerlingen.’

‘Over leerlingen gesproken,’ zei Tamara met een bezorgde blik op Aaron. ‘We moeten bedenken hoe we deze hier weg kunnen krijgen.’

‘Heel handig van onderwerp veranderd,’ mompelde Call.

Tamara keek hem vuil aan.

‘Met watermagie.’ Alastair liep naar de rand van het strand toe. ‘Verzamel zo veel mogelijk hout. Dan maken we met toverkracht een vlot.’

Plotseling baadde het hele strand in een fel licht, alsof er een schijnwerper op gericht werd. Strompelend stapte Call naar achteren. De riemen van zijn rugzak sneden in zijn vingers. Hij hoorde Jasper iets schreeuwen, en toen vlogen er opeens overal magiërs boven hen.

Meester North, meester Rockmaple, meester Milagros en meester Rufus zweefden door de lucht.

‘Pap,’ schreeuwde Call terwijl hij naar zijn vader toe rende. ‘Ze zullen je vermoorden, je moet hier weg. Ik kan proberen ze tegen te houden!’

‘Nee!’ riep Alastair tegen de wind in. ‘Ik verdien straf omdat ik de Alkahest heb gestolen, maar ik ben niet degene die in het grootste gevaar verkeert…’

‘CALLUM,’ riep meester Rufus. ‘TAMARA. AARON. ALASTAIR. JASPER. Verzet je niet.’

En opeens begon de lucht om Call heen te wervelen en zich te verdichten, waarna hij langzaam omhoogsteeg. Ondanks Rufus’ woorden verzette Call zich hevig.

‘Waarschijnlijk waren we onzichtbaar voor ze zolang we in de graftombe zaten,’ zei Tamara. ‘Die moet betoverd geweest zijn, net zoals het Magisterium. Om kristalkijken te voorkomen. Maar nu de tombe weg is, konden ze ons direct vinden.’

‘Doe ons niks!’ schreeuwde Jasper. ‘We geven ons over!’

Meester North hief zijn handen, en uit de wolken kwamen drie lange, palingachtige luchtwezens tevoorschijn. Ze bewogen zich log en bedaard, totdat ze plotseling hun enorme bek opensperden. Call zag dat een van de wezens Aaron opslokte en naar binnen werkte. Een ogenblik later kwam het tweede elementwezen op hem af, zijn reusachtige muil wijd opengesperd.

‘Aaaaargh!’ gilde Call terwijl hij naar binnen tuimelde. Hij had verwacht in de maag van het wezen terecht te komen, maar de substantie waar hij op viel, was zacht, vormeloos en droog – precies zoals hij zich voorstelde dat wolken zouden moeten voelen, hoewel hij natuurlijk heus wel wist dat wolken uit waterdruppels bestonden.

Brutus rolde achter hem aan naar binnen. De chaoswolf leek volslagen in paniek. Hij jankte en Call kroop naar hem toe om hem te kalmeren. Call betwijfelde of Brutus ooit aan vliegen zou wennen. Toen gleed ook Alastair naar binnen, zijn handen nog altijd geheven alsof hij op het punt stond zijn toverkracht te gebruiken.

Het luchtwezen zette zich in beweging en zwom door de lucht achter de magiërs aan, terug naar het Magisterium. Call zag precies waar ze langs vlogen, want hier en daar kon hij dwars door het wezen heen kijken. Op sommige plekken was het wazig en wit, op andere plekken doorschijnend, en nog weer elders helemaal doorzichtig. Maar overal waar hij met zijn handen tegen het luchtwezen duwde, voelde het stevig.

‘Pap?’ vroeg Call. ‘Wat gebeurt er?’

‘Ik denk dat de magiërs er zeker van willen zijn dat we niet zullen ontsnappen, dus hebben ze een gevangenis binnen in een elementwezen gemaakt. Indrukwekkend.’ Alastair ging op de wolkige binnenkant van de buik van het luchtwezen zitten. ‘Jullie vier zijn kennelijk erg lastig te pakken te krijgen.’

‘Tja, dat zal wel,’ antwoordde Call. Hij wist precies wat hij tegen zijn vader moest zeggen; hij wilde het hem al vertellen sinds hij voor het eerst Alastairs briefjes aan meester Joseph had gezien. ‘Het spijt me wat er is gebeurd. Je weet wel, deze zomer.’

Alastair keek even naar Brutus, die al zijn poten tegelijk probeerde op te tillen en daardoor alle kanten op gleed. Call volgde zijn blik en herinnerde zich dat hij geen spijt had van álles.

‘Het spijt mij ook, Callum,’ zei Alastair. ‘Je moet vreselijk geschrokken zijn van wat je in de kelder zag.’

‘Ik was bang dat je Brutus pijn zou doen,’ zei Call.

‘Is dat alles?’

Call haalde zijn schouders op. ‘Ik dacht dat je de Alkahest wilde gebruiken om je theorie over mij te testen. Ik bedoel, dat als ik doodging, ik dus inderdaad…’

Alastair onderbrak hem. ‘Ik begrijp het. Je hoeft verder niets te zeggen. Ik wil niet dat de anderen misschien iets horen.’

‘Wanneer begon je het te vermoeden?’

Call zag de vermoeidheid op Alastairs gezicht toen hij antwoord gaf. ‘Al een hele tijd geleden. Misschien al vanaf het moment dat ik de grot verliet.’

‘Waarom heb je nooit iets gezegd? In elk geval tegen mij?’

Alastair keek om zich heen, alsof hij twijfelde of het elementwezen hen misschien kon afluisteren. ‘Wat zou dat voor zin hebben gehad?’ zei hij uiteindelijk. ‘Het leek me beter als je er niets van wist. Dat je er nooit iets van zou weten. Maar we kunnen hier verder niet meer over praten.’

‘Ben je boos op me?’ vroeg Call kleintjes.

‘Vanwege wat er in de kelder is gebeurd?’ vroeg Alastair. ‘Nee, ik ben boos op mezelf. Ik vermoedde dat meester Joseph contact met je had gezocht, en ik vreesde dat hij je al in zijn macht had. Als je meer wist, dacht ik, zou het idee van al die macht je misschien naar het hoofd stijgen. En toen hij mij brieven schreef, werd ik vreselijk bang voor wat hij jou wilde aandoen. Alleen vergat ik daarbij hoe doodsbang jij zelf moet zijn geweest.’

‘Ik dacht echt dat ik je vreselijk had toegetakeld.’ Call liet zijn hoofd tegen de zachte binnenkant van het luchtwezen zakken. De adrenaline verdween nu snel uit zijn lichaam, en het enige wat overbleef, was uitputting. ‘Ik dacht dat ik net zo afschuwelijk was als…’

‘Met mij is er niets aan de hand,’ zei Alastair. ‘Alles is oké, Callum. Mensen ontketenen heus geen oorlog door een keertje hun zelfbeheersing te verliezen of de controle over hun toverkracht kwijt te raken.’

Callum wist niet zeker of dat waar was, maar hij was te moe om er iets tegen in te brengen.

‘Je had nooit naar de graftombe moeten komen, Callum. Dat weet je, toch? Je had dit allemaal aan mij moeten overlaten. Als Joseph werkelijk had kunnen doen wat hij van plan was… Wie weet wat hij je zou hebben aangedaan.’ Alastair huiverde.

‘Ik weet het,’ mompelde Call. Als zijn ziel in Constantines lichaam was teruggeplaatst, waren al zijn herinneringen aan hoe het was om Callum te zijn misschien wel voor altijd verdwenen. En dat leek hem, als hij er even over nadacht, een nog veel afschuwelijker lot dan de dood.

Hoe verder ze vlogen, hoe uitgeputter hij zich voelde. Hij herinnerde zich hoe Aaron eraan toe was geweest nadat hij chaosmagie had gebruikt om Automotones te verslaan.

Ik doe alleen heel eventjes mijn ogen dicht, zei hij tegen zichzelf.

Toen Call wakker werd, voelde hij armen om zich heen en deinde hij zachtjes op en neer. Hij werd gedragen, realiseerde hij zich, over de rotsen buiten het Magisterium. Voorzichtig deed hij één oog open en gluurde om zich heen.

Het ochtendlicht deed pijn aan zijn ogen. Hij gokte dat het zo ongeveer tijd was voor het ontbijt. Achter hem zag hij meester North en meester Rockmaple, die vanaf de rug van enorme luchtwezens naar hen keken. Ze zagen er stug en streng uit. Brutus, Tamara, Aaron en Jasper volgden meester Rufus over een pad dat naar een poort in de muur van het Magisterium leidde. Alastair liep achter hen aan en droeg Call daarbij zoals hij jarenlang niet meer had gedaan, met Calls hoofd tegen zijn schouder.

De rugzak!

Call voelde op zijn rug, maar realiseerde zich toen dat zijn vader de tas ook droeg, hangend over een schouder. Hij slaakte een zucht van opluchting.

‘Wil je dat ik je neerzet?’ vroeg Alastair zacht.

Call zei niets. Ergens wilde hij inderdaad liever op zijn eigen onvolmaakte benen staan, maar misschien was dit ook wel de laatste keer dat zijn vader hem ooit zou dragen.

Vanaf de rotsen stapten ze een stukje gras op, vlak naast het Magisterium. Ze stonden voor twee deuren van gehamerd koper. Het metaal was zo bewerkt dat er krullen en kronkels in te zien waren die net vlammen leken. Boven de deuren stonden de woorden: HIJ DIE NIETS LIEFHEEFT, BEGRIJPT NIETS.

Call haalde diep adem. ‘Oké,’ zei hij.

Zijn vader zette hem neer en meteen schoot de vertrouwde pijn door zijn linkerbeen. Alastair gaf hem zijn rugzak, die Call snel over een schouder hing.

‘Deze deur heb ik nooit eerder gezien,’ zei Tamara.

‘Dit is de ingang die de Vergadering gebruikt om het Magisterium binnen te komen,’ vertelde meester Rufus. ‘Ik had nooit gedacht dat een van jullie hem ooit zou moeten gebruiken.’

In de tijd dat Call nu in het Magisterium was, had hij al van alles voor deze plek gevoeld. Eerst was hij er bang voor geweest, daarna leek de school een soort tweede thuis, vervolgens was het een plek geweest waar hij voor zijn vader kon schuilen, en nu wist hij opnieuw niet zeker of hij het hier wel kon vertrouwen.

Misschien had Alastair dan toch gelijk gehad. Over alles.

Meester Rufus tikte met zijn polsband tegen de deuren en onmiddellijk gingen ze open. De gang erachter leek totaal niet op de andere tunnels in het Magisterium, met hun rotswanden en vloeren van aangestampte aarde. Deze gang was gemaakt van glanzend koper, en om de paar stappen zag Call het symbool van een van de elementen – lucht en metaal, vuur en water, aarde en chaos – met daaronder woorden in het Latijn.

Rufus bleef staan voor een stukje muur dat er precies zo uitzag als elk andere stukje. Opnieuw tikte hij ertegen met zijn polsband, en deze keer schoof een stuk metaal ter grootte van een deur opzij, zodat erachter een vertrek zichtbaar werd. Het was een kale, uit de rotsen gehouwen ruimte, met rondom langs de muren een lange stenen bank.

‘Hier moeten jullie wachten,’ zei meester Rufus. ‘Meester North en meester Rockmaple komen jullie over niet al te lange tijd ophalen om jullie naar de vergaderzaal te brengen. Op dit moment is de Vergadering bijeen om te besluiten wat er met jullie moet gebeuren.’

Tamara slikte. Haar ouders waren lid van de Vergadering. Jasper zag er doodsbang uit en zelfs Aaron leek niet echt op zijn gemak.

‘Ik neem Brutus mee.’ Nog voordat Call kon protesteren stak Rufus een hand omhoog. ‘In jullie kamers zit hij veilig, en dat durf ik niet te garanderen wanneer hij met jullie meegaat. De Vergadering is niet erg dol op chaosdieren.’ Toen hij met zijn vingers knipte, liep Brutus meteen op hem af.

Call voelde zich verraden en wierp zijn wolf een boze blik toe.

‘Alastair,’ zei Rufus. ‘Kun je even komen?’

Alastair leek verrast, maar liep toen naar Rufus. De twee mannen keken elkaar aan. De verandering in Rufus’ uitdrukking was subtiel, maar Call meende op het gezicht van de meester te zien dat hij een heel andere Alastair zag dan de man die Call zag wanneer hij naar zijn vader keek. Het leek alsof hij tegenover een jongen stond, misschien van Calls leeftijd, met donker haar en ondeugende ogen.

‘Welkom terug in het Magisterium, Alastair Hunt,’ zei meester Rufus. ‘De school heeft je gemist.’

In Alastairs ogen stond geen woede toen hij Rufus’ blik beantwoordde. Hij zag er alleen maar uitgeput uit, en Call kreeg bijna buikpijn toen hij dat zag. ‘Ik heb het Magisterium anders niet gemist,’ zei hij. ‘Luister, deze hele toestand is mijn schuld. Laat de kinderen teruggaan naar hun kamer en neem mij mee naar de Vergadering. Het kan me niet schelen wat ze met me doen.’

‘Goed plan.’ Jasper stond meteen op.

‘Ga zitten, De Winter,’ zei meester Rufus. ‘Je hebt geluk dat meester Milagros niet hier is. Zij dacht erover om jullie allemaal boven de Bodemloze Put te laten bungelen.’

‘De wat?’ vroeg Call.

Jasper ging snel weer zitten, terwijl meester Rufus naar voren boog om iets tegen Alastair te zeggen. Call kon het niet verstaan. Toen liep Rufus met Brutus de kamer uit en tikte nogmaals met zijn polsband tegen de deur. Die gleed dicht, waardoor ze opgesloten zaten in het vertrek.

Call haalde diep adem. Hij was blij dat hij straks de Vergadering zou toespreken. Hij moest hier blijven; hij moest dit uitleggen voordat iemand anders namens hem sprak. Hij moest ze laten zien wat ze anders nooit zouden geloven.

Call keek naar Jasper en probeerde te raden wat hij de Vergadering zou vertellen. Ongetwijfeld zou hij over de ontvoering beginnen, en dus moest Call als eerste spreken, om te zeggen wat hij te zeggen had voordat de bewakers hem wegsleepten.

Jasper keek hem met zijn donkere ogen bedachtzaam aan. ‘Wat wordt ons verhaal?’ vroeg hij. ‘Ik bedoel, wat ben jij van plan tegen de Vergadering te zeggen?’

‘We vertellen ze de waarheid,’ zei Call. ‘We vertellen ze alles.’

‘Alles?’ Aaron keek verbaasd.

Call voelde opnieuw kramp in zijn maag. Was Aaron bereid geweest om voor hem te liegen?

‘Call heeft gelijk,’ zei Alastair. ‘Bekijk het heel praktisch. Het ergste wat we daar binnen kunnen doen, is elkaar tegenspreken. Alleen wanneer we de waarheid vertellen, komen we allemaal met hetzelfde verhaal.’

‘Ik snap niet waarom we naar het advies van een gezochte crimineel luisteren,’ mompelde Jasper.

‘We zijn allemáál gezochte criminelen, Jasper,’ snauwde Tamara. Ze klopte op Calls schouder. ‘Het komt wel goed.’

‘Ja joh, troost die kleine slechterik maar even,’ zei Jasper. ‘Hij is zo kwetsbaar. Zijn pappie moest hem zelfs helemaal hierheen dragen.’

‘Ach, hou toch op,’ zei Aaron. ‘Je doet altijd vreselijk gemeen als je zenuwachtig bent.’

Call keek verrast naar Jasper. Was dat waar? Call had het idee dat Jasper bijna altijd onaardig deed, maar hij wist maar al te goed hoe het was om er ongewild van alles uit te flappen. Call zei zelf ook regelmatig domme dingen zonder erbij na te denken.

Hij vond het maar niks dat hij kennelijk iets gemeen had met Jasper, en al helemaal niet dat het ging om een eigenschap die hij vreselijk vond aan Jasper.

Constantine Madden was charmant, had Tamara gezegd.

De deur ging open en meester North kwam binnen. ‘De Vergadering zal jullie nu ontvangen.’

Wees charmant, zei Call tegen zichzelf. Als je dan toch Constantine bent, kun je daar maar beter op een goeie manier gebruik van maken. Wees charmant.

Ze stonden allemaal op en volgden meester North door de koperen gang. Onder een gewelfde doorgang door liepen ze een enorme ronde grot in. Call was hier eerder geweest, maar probeerde niet te laten merken dat hij het vertrek herkende. Hij had stiekem door het Magisterium gedwaald toen hij toevallig op deze zaal stuitte, net toen er een bijeenkomst van magiërs plaatsvond. Waarschijnlijk was dit niet het goede moment om te vertellen dat hij toen had staan afluisteren.

De wanden van de grot waren versierd met edelstenen, die samen sterrenbeelden vormden. Centraal in het vertrek stond een reusachtige ronde houten tafel met een groot gat in het midden. Het leek alsof het blad uit een enorme boomstam gezaagd was, maar dan moest het wel een gigantische boom geweest zijn, groter dan de grootste reuzensequoia. Call zou graag met zijn vingers even over het hout strijken.

Rond één kant van de tafel zaten leden van de Vergadering in hun olijfgroene gewaad, afgewisseld met de in het zwart geklede magiërs van het Magisterium. Ze leken wel wat op schaakstukken.

Toen meester North een handgebaar maakte, schoof een gedeelte van de tafel omhoog, als een punt die uit een taart wordt getild. Hij wenkte dat Call en de anderen door de opening naar de middenruimte moesten lopen. Na een korte aarzeling stapte Alastair de cirkel in, en de kinderen volgden hem. Zodra de laatste van hen – Jasper – in de tafelcirkel stond, viel het omhooggeschoven gedeelte met een klap weer op zijn plek. Call en zijn vrienden zaten gevangen in de tafel, aan alle kanten omringd door magiërs en leden van de Vergadering.

Call keek naar de zelfingenomen gezichten van de volwassenen. Nou ja, misschien keken ze niet allemaal even zelfvoldaan. Meester Rufus, meester North, meester Rockmaple en meester Milagros zagen er gespannen uit, en Tamara’s ouders leken bezorgd. Behalve de leraren en het echtpaar Rajavi herkende Call van de leden van de Vergadering alleen Alex’ stiefmoeder, mevrouw Tarquin. Ze zag er indrukwekkend uit, als een koningin, met haar zilverkleurige haar hoog opgestoken. Geen van de aanwezigen stelde zich voor.

‘Waar moet ik beginnen…’ zei een oudere man in het groen. ‘Sinds Constantine Madden hebben we niet meer te maken gehad met zo’n ontwrichtende situatie als die van de afgelopen week, zo’n enorme klap voor het Magisterium en alles waar dat voor staat.’

‘Het was nooit onze bedoeling om het Magisterium te raken,’ zei Tamara.

‘Meen je dat?’ De oude man reageerde op haar opmerking als een kat die een muis bespringt. ‘Weet je wel hoe ontmoedigend het voor de andere leerlingen was om te horen dat onze Makar was weggelopen uit het Magisterium? Heb je daar ooit bij stilgestaan, Aaron Stewart?’

‘Ik ben niet weggelopen, lid Graves,’ antwoordde Aaron, die iets rechter ging staan. Hij droeg nog steeds de kleren uit het tweedehandswinkeltje, die inmiddels onder het vuil en het bloed zaten. Hij was een jongen van dertien, met een vreselijke kapsel dat intussen uitgegroeid was, maar zodra hij sprak, keek iedereen naar hem.

Call zag de gezichten van de leden van de Vergadering enigszins verzachten. Ze wilden naar Aaron luisteren. Zo was dat met Constantine ook geweest; dat bedoelde Tamara wanneer ze zei dat hij zo charmant was.

‘Afgelopen zomer heb ik met vele leden van deze Vergadering en een groot aantal magiërs uit de gemeenschap gesproken. Allemaal drukten ze me op het hart dat ik het enige wapen ben dat de Vijand kan tegenhouden. Nou, dan lijkt me dat ik me niet in het Magisterium mag schuilhouden op een moment dat iedereen me hard nodig heeft.’

Er viel een korte stilte.

Toen schraapte Graves zijn keel. ‘Je enthousiasme is bewonderenswaardig, maar als je werkelijk dacht dat jij moest helpen om Alastair Hunt te pakken te krijgen, waarom heb je dan niet met hem afgerekend zodra je hem vond? Waarom is hij nog altijd bij jullie?’

Woede vlamde op in Calls borst.

‘Zo zit het helemaal niet,’ zei Tamara. ‘U moet het hele verhaal horen.’

‘Tamara Rajavi, we hadden gedacht dat jij wel verstandiger zou zijn na alles wat er met je zus is gebeurd,’ zei meester North streng.

Tamara’s gezicht betrok. De vlam in Calls borst brandde nog feller.

‘En jij, Callum Hunt,’ vervolgde meester North. ‘Hoewel je tijdens de Proef ongelooflijk laag scoorde, hebben we je toch toegelaten tot het Magisterium. En dit is hoe je ons daarvoor bedankt? Je aanvraag om als tegenwicht van de Makar te dienen kun je hierbij als afgewezen beschouwen. En je mag jezelf gelukkig prijzen als dat het enige is wat er met je gebeurt.’

Meester Rufus had zijn handen tot vuisten gebald. Call had het gevoel dat hij een slok kokend water moest doorslikken.

‘U hebt niet het recht om ons te straffen, geen van ons.’ Jaspers ogen schoten vuur. ‘U stuurde een elementwezen op ons af om ons te doden!’

‘Jasper!’ Meester Milagros keek hem ontzet aan. ‘Begrijp je wel waar je bent, wat dit is? Met liegen kom je nergens.’

‘Hij liegt niet,’ zei Call. ‘En we weten al dat het Magisterium geen zier om de waarheid geeft. Wat is er met meester Lemuel gebeurd? Hij heeft Drew nooit echt mishandeld, dus waarom mocht hij niet terugkomen? Waarom moest hij intrekken bij een stelletje idioten in het bos die proeven op dieren doen?’

Meester Rufus zuchtte. ‘Hij koos er zelf voor om niet terug te komen, Call.’

Call beet op zijn tong.

‘Liegen zal het verzoek van je ouders om weer tot de Vergadering toe te mogen treden in elk geval weinig goeddoen,’ zei mevrouw Rajavi zacht tegen Jasper. Daarna wendde ze zich tot Alastair. ‘En waar is de Alkahest?’ vroeg ze streng. ‘Waarom zie ik die hier niet op tafel staan?’

‘Meester Joseph heeft hem,’ zei Alastair vlak.

Call kromp ineen. Het was wel duidelijk wie hij er de schuld van kon geven dat hij nooit had geleerd erg charmant te zijn.

‘Meester Joseph?’ vroeg mevrouw Tarquin koeltjes. ‘De rechterhand van de Vijand des Doods? Degene die hem destijds op het slechte pad heeft gebracht?’

Lid Graves ging staan. ‘Dus jullie hebben toegelaten dat deze verrader de Alkahest naar de Vijand bracht? We zouden Alastair in het gevang moeten zetten, en jullie allemaal erbij…’

‘De Vijand des Doods heeft de Alkahest niet,’ zei Call. ‘Hij heeft helemaal niets. Maar niet dankzij u hier.’

Graves kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Hoe weet jij zo goed wat de Vijand wel en niet heeft?’

‘Callum,’ waarschuwde Alastair.

Call was echter niet van plan te stoppen. Hier had hij zich op voorbereid. Hij stak een hand in zijn rugzak en greep in een bos haar. Terwijl hij zijn best deed om zijn woede en misselijkheid te bedwingen, trok hij het afgehakte hoofd van Constantine Madden uit zijn rugzak.

Met een klap zette hij het op tafel, vlak voor Graves. Er was geen bloed; op de plek waar Call Constantines nek met Miri had doorgesneden leken de wonden netjes dichtgeschroeid. Het gezicht van de Vijand zat onder de asvegen, maar je kon duidelijk zien dat het Constantine Madden was.

‘Omdat mijn vader hem heeft gedood,’ zei Call. ‘Met de Alkahest.’

De Vergadering werd muisstil. Mevrouw Tarquin maakte een verstikt geluidje en wendde haar gezicht af. Meester Rufus zag er geschokt uit, wat niets voor hem was. Lid Graves zag eruit alsof hij elk moment een hartverzakking kon krijgen, en meneer en mevrouw Rajavi staarden naar Tamara alsof ze haar nooit eerder hadden gezien.

Toen verbrak Aaron de stilte. Zijn stem klonk hoger dan anders en sloeg bijna over. ‘Heb je zijn hóófd afgesneden?’

Tja, dacht Call, erg charmant was het waarschijnlijk niet. Het hoofd stond met het gezicht naar de leden van de Vergadering toe, die er met een mengeling van afschuw en verwarring naar keken, alsof ze verwachtten dat het elk moment kon gaan spreken. Call zag dat op de wang van de Vijand een oranje zuurtje en een dotje pluis plakten, maar hij wilde er geen extra aandacht op vestigen door de viezigheid eraf te vegen.

‘Ik dacht dat we misschien bewijs nodig zouden hebben,’ zei Call.

‘Ik heb die rugzak aangeraakt!’ zei Tamara. ‘Dat is het smerigste wat ik ooit…’

Alastair begon te lachen, en zodra hij eenmaal begonnen was, leek hij niet meer te kunnen stoppen. Tranen rolden over zijn wangen. Hij veegde zijn ogen droog en leunde even tegen de tafel. Hij probeerde iets te zeggen, maar kreeg geen woord over zijn lippen.

Call hoopte maar dat de verwarring bij de aanwezigen door de aanblik van Constantine Maddens hoofd niet van blijvende aard was, of in elk geval niet bij zijn vader. Nogal wat mensen in de grot leken volkomen verbijsterd.

‘Callum,’ zei meester Rufus, die de eerste was die zich herstelde. ‘Hoe heeft Alastair de Vijand des Doods weten te verslaan?’

‘Hij wist meester Joseph door een list zover te krijgen dat hij hem naar Constantine toe bracht.’ Call omzeilde zorgvuldig alle mogelijke leugens. ‘Toen heeft hij de Alkahest op de Vijand gebruikt. Daarna was Constantine dood.’ Dat hij daarvóór ook al dood was, zei Call er niet bij. ‘Er waren ook een heleboel Chaoten. Wij hebben meegeholpen om tegen ze te vechten, alleen werd daarbij de graftombe vernietigd.’

‘En toen zijn jullie de Alkahest kwijtgeraakt?’ vroeg meester Milagros.

Call knikte. Hij vermoedde dat de Vergadering eigenlijk veel meer vragen zou moeten stellen, maar de leden leken veel te geschokt om iets te zeggen. ‘We denken dat meester Joseph ermee is ontsnapt toen de hele boel instortte.’

In elk geval was Alastairs lachbui eindelijk over.

‘Wat is er met het lichaam van de Vijand gebeurd?’ vroeg meester North.

‘Verdwenen, tegelijk met de rest van de tombe. Het is, eh… verslonden door chaos.’

Meester Rufus knikte.

‘Zo is het helemaal niet gegaan.’ Jasper schudde zijn hoofd. ‘Je laat allemaal belangrijke dingen weg.’

Call voelde dat zijn vader verstijfde; Alastairs vingers boorden zich in zijn schouder. Hij zag dat Tamara haar adem inhield en dat Aaron met een woedende blik in Jaspers richting keek.

‘Welke dingen dan?’ vroeg lid Graves. Het leek of het hem nog altijd duizelde vanwege alle schokken die hij te verwerken had gekregen.

‘Dat de tombe vernietigd is, komt door Call,’ zei Jasper.

Omdat Call de Vijand des Doods is. Omdat Call een herboren versie van Constantine Madden is, en precies zoals Constantine ooit het Magisterium vernietigde, vernietigde Call de tombe. Bind zijn toverkracht; dood hem.

Verstijfd van ontzetting staarde Call naar Jasper terwijl die verderging.

‘Call heeft leegtemagie gebruikt om de Chaoten te verslaan. Het liep nogal uit de hand omdat het de eerste keer was dat hij ermee werkte.’ Jasper wierp hun een zelfvoldane blik toe, alsof hij heel goed wist dat ze allemaal even in paniek waren geraakt. ‘Ja, zo zit het. Call is een Makar, net als Aaron. Nu hebben we er twee.’

Call zuchtte opgelucht. De leden van de Vergadering staarden Jasper aan alsof er zojuist een tweede hoofd op zijn nek bij was gegroeid.

Eindelijk had Jasper hem dan toch echt verrast.

Op dat moment stond Anastasia Tarquin op van haar stoel. Haar rug was recht, haar zilveren haar glansde. Ze keek Call recht aan terwijl ze sprak. ‘Eindelijk is de Vijand dood. Dankzij jullie vijven…’ – ze maakte een weids gebaar naar Call, Alastair, Tamara, Jasper en Aaron – ‘… zijn Verity Torres en de velen die tijdens het IJzige Bloedbad hun leven verloren eindelijk gewroken.’

Call dacht aan Verity’s hoofd, vastgespijkerd aan de deur van de graftombe, en slikte.

Door de woorden van mevrouw Tarquin leek lid Graves eindelijk uit zijn shock te ontwaken. ‘Anastasia heeft gelijk,’ verklaarde hij. ‘Het Verdrag geldt vanaf heden niet meer. De Alkahest moet worden teruggehaald, maar eerst moeten we dit vieren. De oorlog,’ zei hij plechtig, ‘is voorbij.’

Alle andere leden van de Vergadering begonnen te praten en op alle gezichten verscheen een brede glimlach. Meester Milagros klapte, en zijn applaus vermeerderde zich snel rond de tafel; alle leden van de Vergadering en de meesters stonden op om voor hen te applaudisseren. Tamara keek verrast, Jasper zelfvoldaan en Alastair opgelucht. Toen keek Call naar Aaron. Aaron grijnsde niet. Hij had een vreemde, enigszins verwarde uitdrukking op zijn gezicht, alsof hij zich afvroeg of het erg was dat hij voor zich hield wat hij allemaal wist over Call.

Of misschien dacht Aaron dat helemaal niet. Misschien was hij gewoon doodmoe en dacht hij helemaal nergens aan.

HOOFDSTUK ZESTIEN

Daarna ging alles heel snel. Alastair werd door meester Rufus meegenomen; hij mocht in een leegstaande meesterskamer blijven slapen. De kinderen werden naar hun eigen kamers gestuurd om zich op te frissen en uit te rusten, wat betekende dat Call a) niet meer bij Jasper in de buurt hoefde te zijn, en b) herenigd werd met Brutus, wat hij alle twee erg prettig vond.

Call, Tamara en Aaron waren nog maar net terug in hun gezamenlijke woonkamer en lieten zich juist uitgeput op hun banken vallen, toen Alex Strike eten uit de refter kwam brengen: houten borden en schalen vol met verschillende soorten paddenstoelen, korstmos en knollen. Er was spul dat naar nachochips smaakte, paarse smurrie die volgens Tamara op zoute karamel leek en paddenstoelen die precies zo smaakten als kipnuggets.

Nadat Call zijn buikje rond had gegeten, strompelde hij naar zijn bed. Uitgeput liet hij zich op de dekens vallen. Hij sliep zonder te dromen, of als hij droomde, herinnerde hij zich er niets meer van.

Toen hij de volgende ochtend wakker werd, merkte hij dat zijn beddengoed vol zand en viezigheid zat. Hij kon zich de laatste keer dat hij zich grondig had gewassen niet meer herinneren en besloot dat hij beter snel kon gaan douchen voordat meester Rufus hem straks eens goed bekeek en hem meteen in een van de poelen van het Magisterium duwde.

Eén blik op Brutus vertelde hem dat zijn wolf er nog erger aan toe was dan hijzelf. Brutus’ vacht had gewoon een heel andere kleur gekregen door alle viezigheid die erin zat.

De wasruimte, die ze met een andere leerlingengroep deelden, zat in een grot aan de hoofdtunnel. Er waren drie aparte ruimtes: een met wc’s, een met wasbakken en spiegels, en een met zachtjes borrelende warme baden en waterstroompjes waar je onder kon gaan staan, zodat de druppels als warme regen over je heen stroomden. Rotsmuurtjes scheidden de aparte ruimtes, zodat verschillende mensen tegelijk in bad konden gaan zonder dat je elkaar naakt hoefde te zien.

Call liep naar een van de baden, hing zijn handdoek aan een haakje, stapte uit de smerige kleren uit het tweedehandswinkeltje waarin hij had geslapen en liep het water in. Dat was zo heet dat het eerst bijna onaangenaam voelde, maar al snel ontspanden zijn spieren zich. Toen was het geweldig. Zelfs zijn slechte been voelde goed.

‘Kom er ook in,’ zei hij tegen Brutus.

De wolf aarzelde en snoof even. Toen likte hij wantrouwig aan het water. Vroeger zou Call zich daaraan hebben geërgerd, maar nu vond hij het wel een prettig idee dat Brutus niet automatisch alles deed wat hij wilde.

‘Call?’ hoorde hij iemand zeggen. De stem kwam van de andere kant van het muurtje. Het was een heel bekende meisjesstem.

‘Tamara?’ Zijn stem sloeg bijna over. ‘Ik zit hier in bad!’

‘Dat weet ik. Maar verder is er niemand, en we moeten met elkaar praten.’

‘Ik weet niet of je het je realiseert, maar de meeste mensen gaan in bad zonder hun kleren aan!’

‘Ik sta aan de andere kant van een muur,’ zei Tamara geergerd. ‘En mijn haar wordt helemaal pluizig van al het vocht hier, dus kunnen we nou praten of niet?’

Call veegde zijn natte donkere haar uit zijn gezicht. ‘Oké, prima. Praat maar.’

‘Jij zei dat ik een leugenaar was.’ Haar stem klonk onmiskenbaar gekwetst.

Call kromp ineen. Brutus keek hem streng aan.

‘Ik weet het,’ zei hij toen.

‘En toen bleek jij zelf een nog veel grotere leugenaar te zijn,’ ging ze verder. ‘Je hebt over alles gelogen.’

‘Dat was alleen om mijn vader te beschermen!’

‘Je deed het om jezelf te beschermen,’ zei ze snibbig. ‘Je had ons best kunnen vertellen dat jij de Vijand…’

‘Tamara, hou je mond.’

‘Call, sorry dat ik het je moet vertellen, maar de badkamer staat echt niet vol luistervinken. We zijn alleen.’

‘Ik ben niet de Vijand des Doods.’ Boos keek Call naar zijn eigen spiegelbeeld in het water. Zwart haar, grijze ogen. Nog altijd Callum Hunt. En toch ook weer niet.

‘Je had ons gewoon de waarheid kunnen vertellen over wat meester Joseph tegen je zei, maar dat heb je niet gedaan.’

‘Ik wilde niet dat je me zou haten,’ zei Call. ‘Je bent mijn beste vriend.’

Tamara maakte een nogal sceptisch geluid. ‘Aaron is je beste vriend, leugenaar.’

‘Jij bent mijn beste vriendin,’ zei Call. ‘Ik wilde niet dat een van jullie me zou haten. Ik heb jullie alle twee nodig.’

Toen Tamara weer iets zei, klonk ze een stuk minder boos. ‘Dus wat ik je eigenlijk wilde zeggen, is dat ik wil dat we nooit meer tegen elkaar liegen.’

‘En tegen andere mensen kunnen we nog wel liegen?’ Call keek naar Brutus, die zijn oren bewoog.

‘Als het belangrijk is,’ zei Tamara. ‘Maar niet tegen elkaar en niet tegen Aaron. Wij vertellen elkaar alleen nog maar de waarheid. Oké?’

‘Oké,’ zei Call, en Brutus blafte.

‘Call,’ zei Tamara. ‘Zit er nou iemand bij je in bad?’

Call zuchtte. Hij had niet verwacht dat hij zijn belofte om Tamara voortaan de waarheid te vertellen al zo snel moest nakomen. ‘Brutus,’ gaf hij toe.

‘Call! Dat is zooo smerig.’ Toen begon ze te lachen.

En een tel later schoot ook Call in de lach.

Toen Tamara weer vertrokken was en Call klaar was met zijn bad, liep hij in badjas terug naar zijn kamer, waar hij een schoon uniform aantrok. Toen hij weer tevoorschijn kwam, stond Aaron al in de woonkamer, schoon en aangekleed. Hij at iets wat op een heel bleke peer leek.

‘Wat is dat?’ vroeg Call.

Aaron haalde zijn schouders op. ‘Magisch grotfruit. Een van de Zilverjaar-groepen heeft het verbouwd. Het smaakt een beetje naar kaas, maar ook naar appel. Wil je er een?’

Call trok een vies gezicht. Achter Aaron zag hij op tafel een enorme berg van de vreemde vruchten liggen. Ook waren er drankjes, snoep uit de Galerij en een paar zelfgemaakte kaarten. In een glazen kom zwom één enkele oogloze vis.

Aaron draaide zich om. ‘Tja, sommige mensen waren nogal ongerust over ons. Het zijn een soort beterschapscadeautjes, zeg maar.’

‘Of “maak dat je als de bliksem weer terugkomt”-cadeautjes,’ merkte Call op.

Aaron grijnsde.

Een paar minuten later kwam Tamara uit haar slaapkamer. Haar haar was helemaal niet pluizig; ze had het in gladde donkere vlechten gebonden, die ze als een kroontje boven op haar hoofd had vastgezet. In haar oren hingen gouden oorbellen, die heen en weer zwaaiden wanneer ze zich bewoog. Ze glimlachte naar Call, en toen ze dat deed, voelde hij een steek. Snel wendde hij zijn gezicht af, zonder goed te weten waarom.

‘Klaar om naar de refter te gaan?’ vroeg ze aan hen.

Aaron nam nog een laatste hapje van het magische grotfruit, klapte het klokhuis toen dubbel en stak het in zijn mond. Hij keek even naar Brutus, wiens vacht helemaal donzig was geworden door zijn bad. De wolf rook een beetje naar groene-theezeep en leek dat niet erg prettig te vinden.

‘Hé, pluizenbol,’ zei hij.

De chaoswolf, de schrik van alle IJzerjaar-leerlingen, keek met chagrijnige, tollende ogen naar hem op.

Call klopte hem even op zijn kop. ‘We nemen uit de refter wel wat worstjes voor je mee,’ beloofde hij. ‘Jij verdient ook een traktatie.’

Ze liepen de gang op, waar Jasper op hen bleek te wachten.

‘Eh… hallo,’ zei hij. ‘Ik wilde juist aankloppen. Iedereen in mijn groep doet zo raar tegen me en staart me alleen maar aan. Ik bedoel,’ voegde hij eraan toe, ‘ik ben natuurlijk een held, dus ik begrijp wel dat het een beetje ongemakkelijk voor ze is.’

‘Je bent een rare, dat in elk geval,’ zei Aaron.

Jasper haalde zijn schouders op. ‘Nou ja, ik wilde liever niet in mijn eentje naar de refter gaan.’

Hij liep met ze mee de gang in en kletste honderduit tegen Tamara. Het begon er zowaar op te lijken dat Jasper bij hun clubje hoorde, wat in Calls ogen geen goed teken was. Aan de andere kant: hij kon niet onaardig tegen Jasper doen terwijl Jasper tegen alle verwachtingen in zijn mond hield over zijn geheim.

Af en toe dwaalde Jaspers blik echter even naar hem toe, en Call vroeg zich af of het geheim misschien niet op zijn lippen zou gaan branden. Als Call iets deed wat hem ergerde – en Call wist zeker dat hij op een gegeven moment iets zou doen wat Jasper superirritant vond, net zoals Jasper hem ongetwijfeld zou irriteren – zou Jasper dan nog altijd zijn mond houden? Zou hij de verleiding om indruk op een medeleerling te maken kunnen weerstaan?

Call voelde een brok in zijn keel, maar slikte die weg. ‘Je gaat het toch aan niemand vertellen, hè?’

‘Wat?’ vroeg Jasper met een half lachje.

Call was niet van plan om het hardop te zeggen. ‘Je weet wel!’

Jasper trok een wenkbrauw op. ‘Niet zolang ik er voordeel bij heb om het voor me te houden.’

‘We moeten duidelijke afspraken maken,’ zei Tamara beslist. ‘Niemand zegt iets over Call. We weten niet wie we hier kunnen vertrouwen.’

Jasper reageerde niet op haar opmerking. Helaas konden ze hem niet dwingen of op wat voor manier dan ook een belofte uit hem trekken. En zelfs als ze dat wel hadden gekund, was er geen enkele reden om te geloven dat hij zich aan zijn woord zou houden.

Call raakte er bijna van in paniek. Op dat moment kwamen ze aan in de refter. Omdat ze laat waren, was het al erg vol. Overal hing de geur van gebakken uien en barbecuesaus, hoewel op de borden waarmee de leerlingen naar hun tafel liepen alleen maar grijzige puddinkjes, plukjes korstmos en paddenstoelen lagen. Het water liep Call in de mond, ook al had hij net nog gegeten.

Zodra de eerste leerlingen hen hadden gezien, klonk er gefluister en overal schoten hoofden omhoog. Langzaam werd iedereen in de refter stil. Call, Tamara, Aaron en Jasper stonden ongemakkelijk in de deuropening en voelden de blikken van honderden mensen op hen rusten. Mensen die ze kenden, mensen die ze niet kenden. Iedereen staarde.

Toen barstte er een applaus los. Leerlingen die Call niet herkende, gingen klappend en fluitend op hun stoelen staan. Er werd gejoeld dat de oorlog voorbij was.

Meester Rufus klom boven op de meesterstafel, zodat hij boven iedereen uittorende. Toen hij in zijn handen klapte, werd het onmiddellijk stil. Leerlingen bewogen nog altijd hun mond en klapten wild in hun handen, maar er was niets meer te horen, behalve de stem van meester Rufus.

‘Vandaag verwelkomen we hier in het Magisterium vier leerlingen terug die een overwinning hebben behaald die ongeëvenaard is in de geschiedenis van de Vergadering,’ zei hij. ‘Jasper de Winter, Tamara Rajavi, onze Makar Aaron Stuart, en onze nieuwste chaosmagiër: Callum Hunt. Geef ze alsjeblieft een hartelijk applaus.’

De toverstilte verdween heel eventjes, kort genoeg om een luid applaus door de kantine te laten galmen.

‘De Vijand des Doods, die zichzelf en zijn volgelingen onsterfelijk wilde maken, die de dood zelf wilde verslaan, is eindelijk door de dood ingehaald. Wij hebben niet één, maar twee Makari’s in deze generatie magiërs. Elke leerling hier heeft daar op zijn of haar eigen wijze een bijdrage aan geleverd, hoe klein ook. We mogen onszelf werkelijk gelukkig prijzen.’

Mensen floten en klapten. Aan de andere kant van de refter knipoogde Alex Strike vanonder zijn warrige bruine haar naar Call.

‘Dit mogen we echter niet vergeten: hoewel de oorlog voorbij is, is de vrede nog niet aangebroken. De Vijand is er misschien niet meer, maar zijn volgelingen zijn er nog wel. Er zal nog altijd strijd moeten worden geleverd, en het is jullie taak, als magiërs van het Magisterium, om dat gevecht te voeren.’

Het applaus klonk deze keer een stuk bescheidener. Mooi.

Meester Rufus heeft gelijk, dacht Call grimmig. Meer nog dan hij zelf weet.

‘Goed. Call, Tamara, Aaron en Jasper.’ Rufus draaide zich naar de vier om. ‘Steek je polsband omhoog. Je zult zien dat er een nieuwe steen in zit: tanzaniet, symbool voor de grootste overwinningen die ooit namens het Magisterium zijn behaald.’

Call hield zijn pols voor zijn gezicht en staarde ernaar. Het was waar. In zijn polsband schitterde een paarsblauwe steen. En ernaast zat een tweede nieuwe steen. Een zwarte, als bewijs van zijn nieuwe status als Makar, een tovenaar die chaosmagie kon gebruiken.

Jasper stak zijn vuist omhoog en joelde. Plotseling riepen overal in de refter mensen: ‘De Vijand is dood! De Vijand is dood!’

Alleen Tamara en Aaron deden niet mee. Zij keken naar Call – Tamara een beetje angstig en Aaron ongerust. Zij, Jasper en Alastair waren de enigen die het wisten, dacht Call. De Vijand des Doods was niet meer of minder dood dan hiervoor. Je kon een monster niet doden als jijzelf dat monster was.

Rufus liet zijn handen zakken, en door zijn gebaar leken de leerlingen opeens niet meer aan hun plek gebonden. Iedereen rende naar Call en zijn vrienden toe, sloeg hen op de schouders en vuurde vragen over de Vijand en hun gevecht op hen af. In de zee van lichamen tolde Call in het rond; hij moest moeite doen om zijn evenwicht te bewaren. Kimiya viel Tamara huilend om de hals. Alex schudde Aaron de hand. En toen stond Celia ineens voor Call. Haar ogen waren rood omrand en ze pakte zijn arm beet.

Opgelucht keek hij haar aan, ervan overtuigd dat zij toch in elk geval normaal zou doen.

En toen plantte ze een enorme kus midden op zijn mond.

Calls ogen werden groot. Die van haar waren dicht, en ze leunde tegen hem aan. Even stonden ze zo tegen elkaar. Call was zich ervan bewust dat mensen naar hen keken. Tamara leek geschokt, en Aaron, die vlak bij haar stond, schoot in de lach. Call wist bijna zeker dat hij lachte omdat Call geen idee had waar hij zijn handen moest laten, waardoor hij als een zwemmende octopus met zijn armen zwaaide.

Eindelijk deed Celia een stap achteruit. ‘Je bent een held,’ zei ze met glanzende ogen. ‘Ik wist het wel.’

‘Eh…’ zei Call. Dus dat was zijn eerste echte zoen. Het voelde nogal… zacht?

Celia’s wangen werden roze. ‘Ik kan beter gaan,’ zei ze terwijl ze de menigte weer in dook.

‘Moet je Jasper zien.’ Alex kwam naast Call staan en gaf hem een klap op zijn schouder. ‘Wat een aansteller.’

Jasper kwam juist langs hen zeilen; hij zat op de schouders van Rafe, terwijl leerlingen joelden en ‘Lang zal-ie leven!’ zongen. Op zijn gezicht stond een enorme grijns.

Call glimlachte ook. Hij voelde zich meteen een stuk beter. Jasper zou de komende tijd beslist zijn mond niet voorbijpraten, niet als dat betekende dat hij dit allemaal moest opgeven. Calls geheim was veilig.

‘Sorry.’ Meester Rufus wees met een vinger naar Call. ‘Mag ik je even lenen? Als je het tenminste niet te druk hebt.’

Call kreunde even van schaamte. Had meester Rufus Celia’s kus gezien? Zou hij er iets gênants over zeggen? Call hoopte uit de grond van zijn hart van niet.

Meester Rufus nam hem mee naar een tafeltje in een hoekje achteraf. De tafel werd door een uitstekende rots aan het zicht van de rest van de refter onttrokken. Aan tafel zat een lange man met donker haar en keurig geschoren wangen een bord paddenstoelen te eten alsof zijn leven ervan afhing. Alastair.

Call kon zich niet herinneren dat ouders ooit in het Magisterium werden toegelaten, en nu was zijn vader er al voor de tweede keer. Maar goed, de omstandigheden waren dan ook nogal ongebruikelijk.

‘Het is lang geleden dat ik in de refter zat.’ Alastair nam een grote slok van een groenig sap dat Call nooit had durven proeven. ‘Dit korstmos doet me denken aan vroeger.’

‘Eh… ja.’ Call vroeg zich af of het spul soms verslavend was. Zijn vader viel er zo op aan. ‘Je went er na een tijdje wel aan.’

‘Mmm,’ zei Alastair. En nadat hij een laatste hap had genomen stond hij op. ‘Call, ik kan niet blijven, maar van meester Rufus mocht je met ons meelopen naar de uitgang.’

‘Oké,’ zei Call. ‘Maar moet je meteen al gaan? Nu, bedoel ik?’

‘Ik ben bang van wel. Er moet nog het een en ander worden geregeld met de Vergadering. Wat vragen die moeten worden opgehelderd. En ik heb de boel thuis nogal overhaast achtergelaten. Maar ik zie je in de kerstvakantie en dan hebben we alle tijd om te praten.’

Call zuchtte, maar na alle vreselijke dingen die zijn vader over het Magisterium had gezegd, verbaasde het hem niet echt dat hij zo snel alweer weg wilde. Call vroeg zich af of hij de Zaal van Afgestudeerden had bezocht om naar de handafdruk van zijn vrouw te kijken – Call wist eigenlijk niet meer zeker of hij nog wel aan haar mocht denken als zijn moeder –, maar hij kon zichzelf er niet toe zetten om ernaar te vragen.

Zwijgend liepen ze de refter uit, en vervolgens wandelden ze door de lange gangen naar de hoofdingang van het Magisterium. Alastairs hand lag op Calls schouder en meester Rufus liep een paar passen achter hen.

Bij de deur draaide Alastair zich om, sloeg zijn armen om Call heen en drukte hem stevig tegen zich aan. Call verstijfde een beetje toen zijn vader met één hand zijn haar gladstreek. Alastair was meestal niet zo knuffelig, maar Call hoorde dat zijn vader even slikte toen hij weer achteruitstapte en naar de band om zijn pols keek. Voorzichtig tilde hij Calls hand op. ‘Constantine Madden had net zo’n zwarte steen in zijn polsband,’ zei zijn vader.

Calls maag verkrampte.

‘Maar zo eentje heeft hij nooit gehad.’ Alastairs duim streek langs de paarsblauwe steen. ‘De tanzaniet. Deze steen symboliseert grote moed. De enige die ik heb gekend die deze steen droeg, was Verity Torres.’

‘Ik ben geen held,’ zei Call. ‘Maar ik zal ook niet zo worden als Constantine. Dat beloof ik.’

Alastair liet Calls pols los en op zijn gezicht verscheen een van die zeldzame scheve grijnzen van hem. ‘Je nam een groot risico door alleen in de tombe achter te blijven. Maar de blik op het gezicht van lid Graves zal ik mijn leven lang niet vergeten.’

Onwillekeurig glimlachte Call.

Alastair klopte hem een laatste keer op zijn schouder en liep toen naar de lange zwarte auto die op het kale stuk voor het hek op hem stond te wachten.

‘Pas goed op jezelf,’ riep meester Rufus hem na.

Alastair bleef staan en keek om naar Rufus, en toen naar Call. ‘Pas goed op mijn zoon.’

Meester Rufus knikte. En toen stapte Alastair met een halve zwaai naar hen beiden de auto in. Met banden die knerpten in het grind reed de auto weg.

Call wilde alweer naar de refter teruglopen, maar meester Rufus hield hem met één hand tegen. ‘Call,’ zei hij, ‘we moeten praten.’

Call kreeg het koud van angst en draaide zich om. Hij vroeg zich af wat Alastair tegen Rufus had gezegd. ‘Eh… oké. Waarover?’

‘Er is iets wat ik niet tegen je wilde zeggen waar de andere leerlingen bij waren.’

Call verstijfde. Dat kon nooit veel goeds zijn.

‘Call, er is een spion in het Magisterium. Misschien iemand die aan de kant van de Vijand staat. En die naar alle waarschijnlijkheid nu voor meester Joseph werkt. Of het is iemand die niet veel op heeft met chaosmagiërs.’

‘Wat bedoelt u?’

‘Misschien herinner je je uit de geschiedenislessen in je IJzerjaar dat Makari’s niet overal ter wereld even welkom zijn. Sommige magiërs geloven dat niemand met chaosmagie zou moeten werken, en dat mensen die chaosmagie beheersen gestopt of zelfs gedood zouden moeten worden.’

Call herinnerde zich daar vaag iets over, dat ze in Europa niet veel met Makari’s op hadden of zo. ‘Maar waarom denkt u dan dat er een spion is?’

‘Automotones.’ Zoals Rufus de naam uitsprak, klonk die als geweervuur. ‘De magiërs hier zouden nooit een dodelijk elementwezen achter jullie aan hebben gestuurd. Hij was veel te machtig en te gewelddadig. En als we hem wel hadden gestuurd, zouden we hem nooit bevel hebben gegeven om een van jullie iets aan te doen, zelfs Alastair niet. Iemand hier heeft hem opgedragen om de Makar te doden. Wij dachten dat dat Aaron was, maar nu jij ook een Makar blijkt te zijn, wil die persoon jou ongetwijfeld ook dood.’

Er ging een kille huivering door Call heen. Degene die het elementwezen achter hen aan had gestuurd, had zich niet erg druk gemaakt om Calls veiligheid. En dat hield in dat het niet een van de volgelingen van meester Joseph geweest kon zijn; meester Joseph was immers voor Call gesprongen om zijn leven te redden. Wat betekende dat meester Rufus gelijk had.

‘Ga terug naar de refter,’ zei meester Rufus. ‘Je vrienden wachten op je. We hebben nog genoeg tijd om over de toekomst te praten wanneer de lessen weer beginnen. Morgen. Jullie zijn precies op tijd terug om met de andere Koperjaar-leerlingen te vertrekken voor de tweede missie.’

‘Tweede missie?’ vroeg Call verbaasd.

Meester Rufus knikte. ‘Ja, jullie moeten in het bos rondom het Magisterium zeven gespikkelde kikkers zien te vinden.’

‘Dat meent u niet!’ riep Call uit. ‘We hebben de Vijand des Doods gedood. Telt dat dan helemaal niet mee?’

‘Natuurlijk wel,’ zei meester Rufus met een zeldzaam glimlachje. ‘Dat telt als jullie eerste missie. Jullie hoeven geen inhaalwerk te doen. Hup, aan de slag.’

‘Morgen,’ herhaalde Call. Hij liep terug door de tunnels van het Magisterium, langs gloeiende kristallen en rotsformaties, terwijl allerlei ongemakkelijke gedachten door zijn hoofd spookten.

‘Callum Hunt,’ zei een stem.

Het was een stem die hij goed kende. Call bleef meteen staan en keek omhoog, totdat hij halverwege de rotsmuur een gloeiende hagedis zag zitten, die hem met halfgeopende ogen aankeek.

Dolfs lange tong zwiepte door de lucht. ‘Het einde is dichterbij dan je denkt, Makar,’ zei het elementwezen. Toen schoot hij weg.

Call staarde hem na.

OVER DE AUTEURS

Holly Black en Cassandra Clare kwamen elkaar meer dan tien jaar geleden voor het eerst tegen tijdens Holly’s allereerste signeersessie. Sindsdien zijn ze goede vriendinnen, met als gemeenschappelijke interesse (onder andere) hun liefde voor fantasy – van de weidse vergezichten uit In de ban van de ring tot de duistere verhalen over Batman in Gotham City tot klassieke fantasyverhalen tot Star Wars. Met de serie Magisterium besloten ze de handen ineen te slaan en hun eigen verhaal te schrijven over helden en schurken, goed en kwaad, en uitverkoren worden tot iets groots, of je het nu wilt of niet.

Holly is auteur en medebedenker van De Spiderwick Chronicles en won een belangrijke prijs voor haar boek Doll Bones. Cassie schreef verschillende young adult-series, onder andere Kronieken van de Onderwereld. Ze wonen alle twee in het westen van Massachusetts, op ongeveer tien minuten van elkaar. Dit is na De IJzerproef het tweede boek in de serie Magisterium.

Table of Contents

- Half-titel pagina
- Titel pagina
- Copyright pagina
- Toewijding pagina
- Hoofdstuk Een
- Hoofdstuk Twee
- Hoofdstuk Drie
- Hoofdstuk Vier
- Hoofdstuk Vijf
- Hoofdstuk Zes
- Hoofdstuk Zeven
- Hoofdstuk Acht
- Hoofdstuk Negen
- Hoofdstuk Tien
- Hoofdstuk Elf
- Hoofdstuk Twaalf
- Hoofdstuk Dertien
- Hoofdstuk Veertien
- Hoofdstuk Vijftien
- Hoofdstuk Zestien
- Over de Auteurs