Author: Holly Black; Cassandra Clare
Date: 2016-08-30 07:00:00+00:00
Keywords: Fantasy; Young Adult; Adventure; Childrens; Paranormal
Description: Call, Tamara en Aaron zouden veilig moeten zijn op het Magisterium, maar de plotselinge dood van een klasgenoot bewijst het tegendeel. De drie vrienden moeten de moordenaar opsporen, waarbij ze ook hun eigen leven op het spel zetten. Ze komen erachter dat magie in slechte handen de macht heeft om enorme schade aan te richten, tenzij het op tijd gestopt wordt...
Publisher: Moon
Rights: © Moon, Amsterdam 2017

De Bronzen Sleutel

Lees ook van Holly Black & Cassandra Clare:

Magisterium Boek 1 – De IJzerproef
Magisterium Boek 2 – De Koperen Vuist

Holly Black
Cassandra Clare

MAGISTERIUM

De Bronzen Sleutel

Vertaald door
Merel Leene

Oorspronkelijke titel: Magisterium – The Bronze Key

Published in agreement with the author, C/O BAROR INTERNATIONAL, INC. Armonk, New York, U.S.A.

© Holly Black & Cassandra Clare LLC

© Vertaling uit het Engels: Merel Leene, 2017

© Nederlandse uitgave: Moon, Amsterdam 2017

© Omslagbeeld: Akiyoko, Microvector/Shutterstock.com

Omslagontwerp: FAVORITBUERO, München/Marieke Oele

Typografie: Perfect Service

ISBN 978 90 488 3549 2

ISBN 978 90 488 3550 8 (e-book)

NUR 283
www.uitgeverijmoon.nl
www.overamstel.com

Moon is een imprint van Overamstel uitgevers bv

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor Jonah Lowell Churchill, die weleens de slechte tweelingbroer zou kunnen zijn

HOOFDSTUK EEN

Call prutste nog een laatste keer aan zijn robot en stuurde hem toen de ‘ring’ in: een gedeelte van de garagevloer dat met blauw krijt was afgetekend. Het stukje garage was het strijdperk voor de robots die hij en Aaron met veel moeite in elkaar hadden geknutseld met auto-onderdelen, metaalmagie en heel veel stevige tape. Op dat stuk vloer vol olie- en benzinevlekken zou een van hun robots tragisch aan zijn eind komen, en de andere zou het slagveld als overwinnaar verlaten. De een zou fier overeind blijven en de ander te gronde gaan. De een zou…

Met een schok bewoog Aarons robot naar voren. Een van de armpjes zwaaide omhoog, zwiepte heen en weer en onthoofdde Calls robot. Vonken spatten alle kanten op.

‘Hé, dat is niet eerlijk!’ riep Call.

Aaron snoof. Op zijn wang zat een vieze veeg en hier en daar stond een pluk haar recht overeind doordat hij uit frustratie zijn handen door zijn haar had gehaald. Door de genadeloze zomerzon hier in North Carolina was zijn neus verbrand en zat zijn gezicht vol sproeten. De Makar zag er heel anders uit dan vorig jaar, toen hij keurig opgedoft het ene na het andere tuinfeestje afliep om daar met saaie, belangrijke volwassenen te praten.

‘Tja, ik bouw gewoon betere robots dan jij,’ zei Aaron achteloos.

‘O ja?’ Call concentreerde zich. Zijn robot kwam in beweging, eerst langzaam, maar al gauw sneller toen Call het onthoofde lijf met metaalmagie weer tot leven wekte. ‘Pak aan!’

Calls robot tilde een arm op. Plotseling schoot er vuur uit, als water uit een tuinslang. De vonken sproeiden over Aarons robot heen, die overal begon te roken. Aaron probeerde nog met watermagie zijn robot te blussen, maar het was al te laat. De tape stond in brand. Zijn robot zakte in elkaar tot een rommelig hoopje rokende onderdelen.

‘Jihaaa!’ riep Call. Zijn vaders opvoedkundige advies dat je je als winnaar een beetje netjes dient te gedragen sloeg hij als altijd in de wind.

Brutus, Calls chaoswolf, schrok wakker toen er een vonkje op zijn vacht landde. Hij begon te blaffen.

‘Hé!’ Calls vader, Alastair, kwam het huis uit rennen. Een beetje verwilderd keek hij om zich heen. ‘Niet zo dicht bij mijn auto! Die heb ik net gerepareerd.’

Ondanks zijn vaders gemopper voelde Call zich ontspannen. Dat was eigenlijk al de hele zomer het geval. Hij was zelfs opgehouden zichzelf Gemene Slechterik-punten toe te kennen. De Vijand des Doods was dood, voor zover de tovenaarswereld wist. Constantine Madden was verslagen door Alastair. Alleen Aaron en Tamara, Jasper de Winter en Calls vader kenden de waarheid: dat Call een soort herboren versie van Constantine Madden was, alleen dan zonder zijn herinneringen en hopelijk ook zonder zijn neiging tot het kwade.

Aangezien de hele wereld dacht dat Constantine dood was en Calls vrienden het verder niet erg vonden, ging Call vrijuit. Aaron kon, ook al was hij een Makar, gewoon weer dollen met zijn vriend Call. Binnenkort zouden ze terugkeren naar het Magisterium. Dit jaar zaten ze in hun Bronsjaar, wat inhield dat ze eindelijk met de coolste toverkracht aan de slag zouden gaan: vecht- en vliegspreuken.

Alles was goed. Alles was geweldig.

En bovendien was Aarons robot veranderd in een rokend hoopje schroot.

Eigenlijk kon Call zich nauwelijks een beter leven voorstellen.

‘Ik hoop dat jullie het niet vergeten zijn,’ zei Alastair. ‘Vanavond is het feest in het Collegium. Weet je nog? Het feest ter ere van ons.’

Aaron en Call keken elkaar geschrokken aan. Natuurlijk waren ze dat wél vergeten. De zomer was voorbijgegleden in een waas van skateboarden en ijsjes eten, films en computergames. Alle twee hadden ze verdrongen dat de Vergadering van Magiërs een overwinningsfeestje voor hen had gepland op het Collegium, ter ere van het feit dat de Vijand des Doods na dertien lange jaren koude oorlog was verslagen.

De Vergadering wilde met name vijf mensen in het zonnetje zetten: Call, Aaron, Tamara, Jasper en Alastair. Het had Call nogal verrast dat Alastair had toegezegd te komen. Al zo lang Call zich kon herinneren had Alastair een bloedhekel gehad aan magie, het Magisterium en alles wat met magiërs te maken had. Call vermoedde dat zijn vader ermee had ingestemd omdat hij graag de hele Vergadering voor Call wilde zien klappen en hoopte dat iedereen eindelijk zou snappen dat Call aan de goede kant stond. Dat zijn zoon een held was.

Call slikte, plotseling nerveus. ‘Maar ik heb niets om aan te trekken,’ sputterde hij.

‘Ik ook niet.’ Aaron keek nogal geschrokken.

‘Vorig jaar hebben Tamara’s ouders toch al die mooie kleren voor je gekocht,’ merkte Call op.

Tamara’s vader en moeder waren zo blij geweest dat hun dochter bevriend was met een Makar, een van de zeldzame tovenaars die chaosmagie beheersten, dat ze Aaron min of meer geadopteerd hadden. Ze hadden hem bij hen thuis laten logeren en handenvol geld uitgegeven aan chique kappers, dure kleren en uitbundige feesten.

Call begreep nog steeds niet goed waarom Aaron besloten had deze zomer bij hem thuis door te brengen in plaats van bij de familie Rajavi, maar Aaron was heel stellig geweest.

‘Die zijn allemaal te klein,’ antwoordde Aaron. ‘Ik heb alleen nog maar spijkerbroeken en T-shirts.’

‘En daarom gaan we nu naar het winkelcentrum.’ Alastair rammelde met zijn autosleutels. ‘Kom op, jongens.’

‘Tamara’s ouders namen me mee naar een vreselijk chique kledingzaak,’ vertelde Aaron terwijl ze naar Alastairs collectie opgeknapte auto’s liepen. ‘Het was echt heel raar.’

Call dacht aan het kleine winkelcentrum in hun stadje en grijnsde. ‘Nou, maak je borst maar nat voor een heel ander soort raar. Wij gaan terugreizen in de tijd, en dat helemaal zonder magie!’

‘Volgens mij ben ik allergisch voor deze stof,’ mompelde Aaron. Hij stond voor een grote spiegel achter in de Koopdismissive gesture, indicating that Call could go. “Think on that and make your choice.” Concentrating on moving the sand was as grueling as ever, more so because of how pleased Call had been with their cleverness in jeshal. Ze verkochten in deze zaak van alles: tractors, kleren, goedkope afwasmachines. Alastair kocht hier altijd de overalls die hij in zijn garage droeg. Call had een bloedhekel aan de winkel.

‘Ziet er prima uit,’ zei Alastair, die ergens op hun reis door de hal een stofzuiger had opgeduikeld en die nu grondig bestudeerde, waarschijnlijk vanwege de onderdelen. Hij had ook een jasje voor zichzelf uit een rek getrokken, maar dat had hij nog niet gepast.

Aaron keek nog eens naar het akelig glimmende grijze pak. De veel te lange pijpen slobberden rond zijn enkels en de enorme kraagpunten deden Call aan haaienvinnen denken.

‘Oké,’ zei Aaron gedwee. Hij was zich er altijd pijnlijk van bewust dat alles wat er voor hem werd gekocht een gunst was. Hij wist heel goed dat hij geen geld had en geen ouders die spullen voor hem konden kopen. Hij was altijd dankbaar.

Aaron en Call hadden beiden geen moeder meer. Aarons vader leefde nog wel, maar zat in de gevangenis, en Aaron had liever niet dat andere mensen dat wisten. Call begreep niet waarom Aaron daar zo’n probleem van maakte, maar dat was waarschijnlijk omdat Calls eigen geheim nog veel groter was.

‘Ik weet het niet, pap.’ Call tuurde naar zijn spiegelbeeld. Het pak dat hij droeg, was van donkerblauw polyester en zat veel te strak bij zijn oksels. ‘Volgens mij hebben we alle twee niet de goede maat.’

Alastair zuchtte. ‘Een pak is een pak. Aaron groeit nog wel in dat van hem. En dat van jou… Nou ja, misschien moet jij een ander jasje passen. Het heeft geen zin om iets te kopen wat je alleen vanavond aan kunt.’

‘Wacht, ik maak een foto.’ Call haalde zijn mobieltje tevoorschijn. ‘Misschien kan Tamara ons advies geven. Zij weet vast wat je moet aantrekken naar een suf tovenaarsfeestje.’

Er klonk een woesj-geluidje toen Call Tamara de foto stuurde. Een paar tellen later kwam er al een berichtje terug: Aaron ziet eruit als een oplichter die in een krimpstraal heeft gestaan, en jij lijkt wel een leerling van een katholieke jongensschool.

Aaron keek over Calls schoudervulling mee en kromp ineen toen hij het berichtje las.

‘Nou?’ vroeg Alastair. ‘We kunnen de pijpen omslaan en met tape vastplakken. Om ze korter te maken.’

‘Of we kunnen naar een andere winkel gaan zodat we straks niet voor de hele Vergadering voor paal staan,’ zei Call.

Alastair keek van Call naar Aaron, zuchtte en zette de stofzuiger terug. ‘Oké. We gaan.’

Het was heerlijk om het benauwde, veel te warme winkelcentrum weer uit te zijn. Na een kort autoritje stonden Call en Aaron voor een tweedehandswinkel waar ze van alles en nog wat verkochten, van kanten kleedjes tot ladekasten en naaimachines. Call was er al eerder geweest met zijn vader en wist dat de eigenaresse, Miranda Keyes, gek was op tweedehands kleren. Zelf droeg ze niet anders, en daarbij trok ze zich weinig aan van regels voor de combinatie van kleuren of stijlen. Zo kon je haar bijvoorbeeld over straat zien lopen in een wijde swingrok met poedelapplicatie, felgekleurde gogo-laarzen en een glittertopje met een patroon van blazende katten.

Maar dat wist Aaron niet. Met een aarzelende glimlach op zijn gezicht keek hij door de etalageruit de winkel in. De moed zonk Call in de schoenen. Dit werd waarschijnlijk nog erger dan de Koopjeshal. Aanvankelijk had het allemaal nog wel grappig geleken, maar zo langzamerhand werd Call een beetje misselijk. Hij wist dat zijn vader ‘excentriek’ was – een aardige manier om te zeggen dat hij raar was – en dat had hem nooit veel kunnen schelen, maar het was niet eerlijk dat ook Aaron er straks excentriek uit moest zien. Wat als Miranda alleen rode fluwelen smokings had, of nog erger?

Het was al erg genoeg dat Aaron de hele zomer aangelengde limonadesiroop had gedronken, in plaats van limonade van echte citroenen, zoals ze die bij Tamara thuis maakten; dat hij op een soldatenbrits had geslapen die Alastair in Calls slaapkamer had neergezet; dat hij door een waterfontein had gelopen die ze hadden gemaakt door met een mes gaten in een tuinslang te snijden; en dat hij ouderwetse cornflakes als ontbijt had gekregen in plaats van door de kok precies naar wens gekookte eitjes. Als Aaron ook nog in een fout pak naar dat feest moest, was dat misschien de druppel. Dan had Call de beste-vriend-oorlog definitief verloren.

Ook Alastair stapte nu uit de auto. Met een akelig voorgevoel liep Call achter zijn vader en Aaron aan de winkel in.

De pakken hingen achter in de zaak, achter tafels vol rare koperen muziekinstrumenten en een groene stenen schaal vol roestige sleutels. Het leek hier wel wat op Alastairs eigen antiekwinkel ‘Nu en dan’, alleen hingen er bij Miranda overal jassen met bontkragen en zijden sjaals van het plafond, terwijl Alastair zich had gespecialiseerd in meer industrieel antiek. Miranda kwam achter uit de winkel aanlopen en praatte een paar minuten met Alastair over wat ze allemaal op de kop had getikt in Brimfield – een enorme antiekmarkt in het noorden – en wie ze daar allemaal was tegengekomen. Calls angstige voorgevoel werd alleen maar groter.

Eindelijk vertelde Alastair haar wat ze hier eigenlijk kwamen doen. Miranda nam beide jongens met een korte, maar scherpe blik op, alsof ze dwars door hen heen keek en iets heel anders zag. Bij Alastair deed ze hetzelfde, met iets toegeknepen ogen, en daarna verdween ze naar achteren.

Aaron en Call dwaalden wat door de winkel en deden voor de lol wie het raarste voorwerp kon vinden. Aaron had een wekker in de vorm van Batman gevonden, die ‘Wakker worden, Robin!’ zei als je op de bovenkant drukte, en Call had een rare trui opgeduikeld die was gemaakt van aan elkaar geplakte lolly’s. Op dat moment kwam Miranda terug. Neuriënd legde ze een stapel kleren op de toonbank.

Het eerste wat ze omhooghield, was een net jasje voor Alastair. Zo te zien was het van satijn, met een subtiel patroon in de diepgroene stof, en een zijden voering in lichter groen. Het was oud en raar, dat sowieso, maar niet op een gênante manier.

‘Goed,’ zei ze, wijzend naar Call en Aaron, ‘nu zijn jullie aan de beurt.’ Ze gaf hun alle twee een opgevouwen linnen pak.

Dat van Aaron was roomkleurig en dat van Call duifgrijs.

‘Zelfde kleur als je ogen, Call.’ Miranda leek zeer tevreden met haar eigen keuze toen Call en Aaron hun pak over hun shorts en T-shirt heen hadden aangetrokken. Ze klapte in haar handen en gebaarde dat ze in de spiegel moesten kijken.

Call staarde naar zijn spiegelbeeld. Veel wist hij niet van kleren, maar het pak paste en hij zag er niet bizar uit. Eigenlijk zag hij er zelfs wel volwassen in uit. En dat gold ook voor Aaron in zijn kostuum. Door de lichte kleuren leken ze alle twee bovendien geweldig bruin.

‘Is het voor een speciale gelegenheid?’ vroeg Miranda.

‘Dat kun je wel zeggen.’ Alastair klonk heel tevreden. ‘Ze krijgen beiden een prijs.’

‘Voor, eh… vrijwilligerswerk voor de gemeenschap,’ zei Aaron. Via de spiegel keek hij naar Call.

Call besloot dat het maar een halve leugen was, al viel hoofden afhakken meestal niet onder vrijwilligerswerk.

‘Fantastisch!’ zei Miranda. ‘Ze zien er alle twee zo knap uit.’

Knap. Call had zichzelf eigenlijk nooit als knap beschouwd. Aaron was de knappe van hun tweeën. Call was klein, liep mank en had veel te scherpe gezichtstrekken. Maar ja, mensen die iets wilden verkopen moesten natuurlijk wel zeggen dat je er goed uitzag. In een opwelling haalde Call zijn mobieltje tevoorschijn, maakte een foto van hemzelf en Aaron in de spiegel en stuurde die naar Tamara.

Een minuut later kwam er een reactie. Mooi. Als bijlage zat er een kort filmpje bij van iemand die verrast van zijn stoel viel. Call schoot in de lach.

‘Hebben ze verder nog iets nodig?’ vroeg Alastair. ‘Schoenen, manchetknopen… of iets anders?’

‘Nou ja, overhemden natuurlijk,’ antwoordde Miranda. ‘En ik heb een heleboel mooie stropdassen…’

‘U hoeft niet nog meer voor me te kopen, meneer Hunt,’ zei Aaron met een bezorgd gezicht. ‘Echt niet.’

‘O, maak je daar maar geen zorgen over.’ Alastairs stem klonk verrassend opgewekt. ‘Miranda en ik zitten alle twee in de handel. We regelen wel iets met een ruil.’

Call keek naar Miranda en zag dat ze glimlachte.

‘Hm, er ligt toevallig een kleine victoriaanse broche in je winkel waar ik mijn oog op had laten vallen…’ zei ze.

Alastairs gezicht verstrakte een beetje, maar toen ontspande hij zich en begon te lachen. ‘Nou, in ruil daarvoor nemen we zéker die manchetknopen. En schoenen, als je ze hebt.’

Toen ze eindelijk vertrokken, hadden ze enorme tassen vol kleren bij zich. Call voelde zich uitstekend. Ze reden terug naar huis, waar ze nog maar nauwelijks tijd hadden om te douchen en hun haar te kammen. Toen Alastair zijn slaapkamer uit kwam, rook hij naar een of ander ouderwets mannengeurtje, maar hij zag er prachtig uit in zijn nieuwe jasje en de zwarte broek die hij kennelijk nog ergens achter in zijn kast had weten te vinden. In zichzelf mompelend ging hij onmiddellijk op zoek naar zijn autosleutels. Call herkende in hem nauwelijks de in tweed jasje of overall geklede vader die altijd in en om het huis aan het werk was, de vader die hen de hele zomer had geholpen om van oude auto-onderdelen robots te bouwen.

Hij zag eruit als een vreemde, en daardoor kon Call niet anders dan denken aan wat er zo dadelijk stond te gebeuren.

De hele zomer had hij zich dik tevreden gevoeld vanwege de ondergang van de Vijand des Doods. Constantine Madden was al jarenlang dood, maar zijn geconserveerde lichaam had al die tijd in een griezelige tombe liggen wachten totdat zijn ziel erin teruggestopt zou worden. Niemand had dat echter geweten, en dus had de hele toverwereld voortdurend in spanning geleefd en afgewacht tot Constantine de Derde Magiëroorlog weer zou aanwakkeren. Toen Callum het afgehakte hoofd van de Vijand mee naar het Magisterium had genomen en daarmee het onomstotelijke bewijs had geleverd dat hij dood was, had de hele tovenaarswereld een zucht van verlichting geslaakt.

Wat de tovenaars niet wisten, was dat Constantines ziel voortleefde… in Call. Vanavond zouden ze in feite eer bewijzen aan de Vijand des Doods.

Hoewel Call er beslist niet op uit was om ook maar iemand kwaad te doen, was de dreiging van een hernieuwde Magiëroorlog absoluut niet van de baan. Constantines rechterhand, meester Joseph, voerde het bevel over een door Constantine opgericht leger van Chaoten. Bovendien bezat hij de machtige Alkahest, een wapen waarmee hij chaostovenaars zoals Aaron – en Call – kon vernietigen. Als hij dus geen zin meer had om te wachten totdat Call zich uit vrije wil bij hem aansloot, kon hij ook gewoon de aanval kiezen.

Call liet zich op een stoel naast de keukentafel zakken. Brutus, die onder de tafel had liggen slapen, leek Calls onrust te bespeuren en keek met zijn verontrustende spiraalogen naar hem op. Hoewel hem dat eigenlijk een goed gevoel zou moeten geven, voelde Call zich er juist nog slechter door.

Hij kon de stem van meester Joseph bijna horen: Goed gedaan, Call. Door jouw toedoen vermoedt niemand in de hele tovenaarswereld ook maar enig gevaar. Een mens kan nou eenmaal niet aan zijn eigen aard ontsnappen.

Die gedachte duwde hij meteen ver weg. De hele zomer had hij zijn best gedaan om niet voortdurend na te gaan of hij misschien toch tekenen vertoonde dat hij een Gemene Slechterik was. De hele zomer had hij tegen zichzelf gezegd dat hij Callum Hunt was, grootgebracht door Alastair Hunt, en dat hij niet dezelfde fouten zou maken als Constantine Madden. Hij was heel iemand anders. Hij bestónd.

Een paar minuten later kwam Aaron Calls kamer uit. Hij zag er stijlvol uit in zijn roomkleurige pak. Zijn blonde haar had hij naar achteren gekamd en zijn manchetknopen glommen. Hij leek minstens zo gelukkig als toen hij nog de dure kleren droeg die hij van Tamara’s ouders had gekregen.

Of in elk geval leek hij gelukkig totdat hij Call opmerkte. Bezorgd nam hij hem op. ‘Gaat het wel goed met je? Je ziet een beetje bleekjes. Je wordt toch niet opeens bang voor al die aandacht, hè?’

‘Een beetje wel,’ zei Call. ‘Ik ben het niet gewend dat iedereen naar me kijkt. Nou ja, soms kijken mensen wel naar me vanwege mijn been, maar dat is iets heel anders.’

‘Stel je gewoon zoiets voor als de laatste scène van Star Wars. Je weet wel: iedereen juicht en prinses Leia reikt Han en Luke een medaille uit.’

Call trok zijn wenkbrauwen op. ‘En wie is in dat scenario prinses Leia? Meester Rufus soms?’

Meester Rufus was de leraar van hun leerlingengroepje in het Magisterium. Hij was ontoegankelijk, nors en wijs, en had heel wat minder haren dan prinses Leia.

‘Later,’ zei Aaron plechtig, ‘zal hij de gouden bikini dragen.’

Brutus blafte.

Alastair stak triomfantelijk zijn autosleutels omhoog. ‘Stelt het jullie misschien gerust als ik jullie beloof dat het vanavond vreselijk saai wordt? Er gaat echt niks bijzonders gebeuren. Het is zogenaamd een feest ter ere van ons, maar ik durf te wedden dat het eigenlijk vooral voor de Vergadering bedoeld is, zodat de leden zichzelf eens lekker kunnen feliciteren.’

‘Het klinkt alsof je eerder op zulk soort feestjes bent geweest.’ Call stond op. Hij streek bezorgd zijn pak glad – dat linnen kreukelde vreselijk snel. Nu al had hij zin om zijn spijkerbroek en T-shirt weer aan te trekken.

‘Je hebt Constantines polsband gezien uit de tijd dat hij samen met mij op het Magisterium zat,’ zei Alastair. ‘Hij won aan de lopende band prijzen. En dat gold voor ons hele groepje.’

Call had die polsband inderdaad gezien. Alastair had hem tijdens Calls eerste jaar op het Magisterium naar meester Rufus gestuurd. Alle leerlingen van de school kregen een leren polsband met daarop stukjes metaal. Zodra een leerling aan een nieuw jaar begon, kreeg hij een nieuw stukje metaal. Ook zaten er stenen op de banden, die elk een bepaald succes of talent vertegenwoordigden. De band van Constantine had meer stenen dan Call bij wie ook had gezien.

Call streek met zijn vingers over zijn eigen polsband. Er zat nog het metaal van een tweedejaars op: koper. Net als op Aarons band glansde op die van Call bovendien de zwarte steen van de Makar. Toen Call zijn hand weer liet zakken kruiste zijn blik die van Aaron, en hij wist dat Aaron hetzelfde dacht als hij: vanavond zou hij, Call, een prijs krijgen en geëerd worden omdat hij iets goeds had gedaan – alweer iets waardoor hij meer op Constantine Madden ging lijken.

Alastairs gerammel met zijn autosleutels wekte Call uit zijn dagdroom.

‘Kom,’ zei Alastair. ‘De Vergadering vindt het vast niet leuk als de eregasten te laat komen.’

Brutus liep achter hen aan naar de deur. Daar liet hij zich jankend op de vloer ploffen.

‘Ah, mag hij mee?’ vroeg Call aan zijn vader terwijl ze naar buiten liepen. ‘Hij zal heel braaf zijn. En hij verdient eigenlijk ook een prijs.’

‘Absoluut niet,’ antwoordde Alastair.

‘Vertrouw je hem soms niet in de buurt van de tovenaars van de Vergadering?’ vroeg Call, al twijfelde hij onmiddellijk of hij het antwoord eigenlijk wel wilde horen.

‘Ik vertrouw de tovenaars van de Vergadering niet in zíjn buurt,’ antwoordde Alastair met een strenge blik. Toen liep hij de deur uit en Call kon niet veel anders dan achter hem aan lopen.

HOOFDSTUK TWEE

Het Collegium was, net als het Magisterium, zo gebouwd dat het onzichtbaar was voor niet-tovenaars. Het lag onder de kust van Virginia, met spiraalvormige gangen diep onder het water. Call had wel gehoord over die locatie, maar toch kwam het onverwacht toen ze langs een pier liepen en Alastair opeens zei dat ze moesten stoppen.

Hij wees naar een rooster bij hun voeten, half verborgen onder bladeren en vuil. ‘Als je je oor daartegenaan legt, hoor je meestal een ongelooflijk saaie lezing. Maar misschien klinkt er vanavond wel muziek.’ Hoewel Alastairs woorden niet erg complimenteus waren voor het Collegium, klonk er toch ook iets van verlangen door in zijn stem.

‘Jij hebt hier nooit gezeten, toch?’ zei Call.

‘Niet als student,’ zei Alastair. ‘Van mijn hele generatie ging bijna niemand naar het Collegium. We hadden het veel te druk met doodgaan in de oorlog.’

Soms dacht Call (al was dat niet erg aardig) dat iedereen Constantine Madden beter met rust had kunnen laten. Oké, hij had vreselijke experimenten uitgevoerd waarbij hij chaos in de ziel van dieren plantte en zo chaoswezens creëerde. Oké, hij had doden weer tot leven gewekt in een poging de dood zelf te verslaan en zijn broer terug te brengen. Oké, hij had zo ongeveer alle toverwetten overtreden. Maar als iedereen hem met rust had gelaten, zouden een heleboel mensen misschien gewoon nog leven. Calls moeder zou nog leven.

En de echte Call zou ook nog leven, dacht hij onwillekeurig.

Alleen kon Call dat allemaal niet hardop zeggen, dus zei hij maar helemaal niets.

Aaron staarde over de golven naar de ondergaande zon.

Met Aaron de hele zomer lang over de vloer was het geweest alsof Call een broer had. Iemand om lol mee te maken, iemand die altijd in was voor een filmbezoekje of een robotgevecht. Tijdens de rit naar het Collegium was Aaron echter steeds stiller geworden. Tegen de tijd dat Alastair zijn zilverkleurige Rolls-Royce Phantom uit 1937 vlak bij de strandpromenade had geparkeerd en ze langs een raar standbeeld van Poseidon wandelden, zei Aaron praktisch helemaal niets meer.

‘Gaat het wel?’ vroeg Call terwijl ze verder liepen.

Aaron haalde zijn schouders op. ‘Ik weet het niet. Het is gewoon… Ik was er helemaal klaar voor om een Makar te zijn. Ik wist dat het gevaarlijk was en ik was bang, maar ik snapte wat ik moest doen. En als mensen me spullen gaven, wist ik waarom. Ik begreep wat ik ze in ruil voor die spullen schuldig was. Maar nu weet ik niet meer wat het inhoudt om een Makar te zijn. Ik bedoel, het is natuurlijk geweldig dat we niet meer in oorlog zijn met de Vijand, maar wat moet ik nu eigenlijk…’

‘We zijn er.’ Alastair bleef staan.

Golven sloegen tegen de zwarte rotsen om hen heen, spatten uiteen in een zoutige mist en klotsten schuimend in kleine getijdenpoeltjes. Call voelde de fijne druppeltjes als een koele adem op zijn gezicht.

Call wilde iets zeggen om Aaron gerust te stellen, maar zijn vriend keek allang niet meer naar hem; hij tuurde fronsend naar een op de rotsen scharrelende krab. Het diertje kroop over een kluwen zeewier die was blijven hangen aan een stuk oud touw, waarvan de versleten uiteinden als uitwaaierend haar in het water dreven.

‘Is dit wel veilig?’ vroeg Call toen maar.

‘Net zo veilig als alles wat met magiërs te maken heeft,’ antwoordde Alastair. Hij tikte met zijn voet op de grond in een snel, zich steeds herhalend ritme.

Eerst gebeurde er niets, maar toen klonk er een schrapend geluid. Een vierkant stuk rots schoof opzij en ze zagen het begin van een lange wenteltrap. De trap liep in een spiraal omlaag, net als die van de bibliotheek in het Magisterium. Het enige verschil was dat je hier geen rijen boeken zag, alleen de wenteltrap en, helemaal beneden, een glimp van een marmeren vloer.

Call slikte. Voor iedereen was dit een forse afdaling, maar voor hem leek het bijna onmogelijk. Halverwege zou zijn been al volkomen verkrampt zijn. En als hij struikelde, was het een akelig diepe val.

‘Eh…’ begon Call. ‘Ik geloof niet dat ik…’

‘Laat jezelf opstijgen,’ zei Aaron zacht.

‘Wat?’

‘Levitatie is een vorm van luchtmagie. We zijn hier omringd door rots, door aarde en steen. Als je je afzet tegen de rotsen stijg je op. Je hoeft niet echt te vliegen, zweef gewoon een paar centimeter boven de grond.’

Call keek even naar Alastair. Zelfs nu nog voelde het een beetje ongemakkelijk om toverkracht te gebruiken waar zijn vader bij was. Die had hem jarenlang voorgehouden dat magie slecht was, dat alle tovenaars slecht waren en hem wilden doden. Nu keek Alastair echter alleen even naar de lange trap omlaag en knikte kort.

‘Ik ga wel eerst,’ zei Aaron. ‘Als je valt, vang ik je op.’

‘Nou ja, dan donderen we in elk geval samen naar beneden.’ Call zette voorzichtig één voet voor de andere en begon de trap af te dalen. Ver beneden zich hoorde hij stemmen en rinkelend serviesgoed. Hij haalde diep adem en probeerde toen de kracht van de aarde te voelen – ernaar te reiken, de kracht naar zich toe te trekken en zich vervolgens af te zetten, net zoals je je vanaf de rand van het zwembad afduwt, het water in.

Hij voelde iets aan zijn spieren trekken en daarna opeens lichtheid toen zijn lichaam opsteeg. Zoals Aaron had gezegd probeerde hij zichzelf niet hoger dan een paar centimeter boven de grond te laten zweven. Met net genoeg ruimte om de treden niet te raken, gleed hij omlaag. Hoewel hij het liefst tegen Aaron zou zeggen dat hij heus niet ging vallen, was het best fijn om te weten dat er hoe dan ook iemand klaarstond om hem op te vangen.

Ook het regelmatige geluid van Alastairs voetstappen was geruststellend. Voorzichtig daalden ze de trap af, Alastair en Aaron lopend en Call een stukje boven de treden zwevend. Een paar treetjes voor het eind van de trap liet hij zich zachtjes zakken. Zodra hij vaste grond raakte, struikelde hij.

Alastair stak meteen een arm uit om zijn schouder beet te pakken. ‘Voorzichtig,’ zei hij.

‘Er is niks aan de hand,’ zei Call nors. Snel hinkte hij de laatste treetjes af. Zijn spieren deden wel zeer, maar lang niet zo erg als wanneer hij zou hebben gelopen.

Aaron stond al beneden en grijnsde breed naar hem. ‘Tadaaaa! Ziehier: het Collegium.’

‘Wauw.’ Call had nog nooit zoiets gezien. De zalen in het Magisterium waren vaak prachtig, en sommige waren enorm, maar het waren altijd duidelijk ondergrondse grotten, uitgehakt uit de kale rotsen. Dit was iets heel anders.

Voor hen lag een enorme zaal. De muren, de vloer en de zuilen die het dak ondersteunden waren van wit marmer met gouden spikkeltjes. Aan een van de muren hing een wandkleed met daarop een plattegrond van het Collegium. Langs één kant van de zaal was een groot podium, waar bontgekleurde banieren achter hingen. Op de banieren stonden in gouden letters uitspraken van Paracelsus en andere beroemde alchemisten. ALLES STAAT MET ELKAAR IN VERBAND, stond op één vlag. VUUR EN AARDE, LUCHT EN WATER. ALLE ZIJN ZE SLECHTS ÉÉN DING: NIET VIER, NIET TWEE, NIET DRIE, MAAR EEN. WAAR ZE NIET SAMEN ZIJN, IS SLECHTS EEN INCOMPLEET DEEL.

Aan het plafond hing een enorme kroonluchter. Er bungelden grote, druppelvormige kristallen aan die het licht kriskras over de enorme menigte verstrooiden: leden van de Vergadering in gouden gewaden, meesters van het Magisterium in het zwart en alle andere gasten in elegante kostuums en jurken.

‘Luxe,’ zei Alastair grimmig. ‘Veel te luxe.’

‘Ja,’ zei Call. ‘Het Magisterium lijkt nergens naar. Ik had geen idee.’

‘Er zijn geen ramen,’ zei Aaron terwijl hij om zich heen keek. ‘Waarom zijn er geen ramen?’

‘Waarschijnlijk omdat we onder water zitten,’ antwoordde Call. ‘Zou het glas niet breken door de druk?’

Voordat ze verder konden speculeren liep meester North, hoofd van het Magisterium, vanuit de menigte naar hen toe. ‘Alastair. Aaron. Call. Jullie zijn laat.’

‘Tja, dat onderwaterverkeer, hè,’ zei Call.

Aaron gaf hem een por met zijn elleboog.

Meester North keek hem streng aan. ‘Hoe dan ook, jullie zijn er. De anderen wachten al bij de leden van de Vergadering.’

‘Meester North,’ zei Alastair met een knikje. ‘Mijn excuses dat we te laat zijn, maar wij zijn de eregasten. Zonder ons zouden jullie niet kunnen beginnen, toch?’

Meester North glimlachte zwakjes. Hij en Alastair zagen er beiden uit alsof ze het vreselijk vermoeiend vonden om beleefd tegen elkaar te doen. ‘Kom mee.’

Aaron en Call keken elkaar even aan en volgden de twee volwassenen toen de zaal door. Hoe verder ze kwamen, hoe dichter de menigte werd en hoe meer mensen er tegen hen aan dromden. Ze staarden naar Aaron, en ook naar Call.

Een man van middelbare leeftijd met een buikje pakte Call bij zijn arm. ‘Dank je wel,’ fluisterde de man voordat hij weer losliet. ‘Dank je wel dat je Constantine hebt gedood.’

Dus niet, dacht Call. Hij schuifelde verder terwijl vanuit de drom steeds weer handen naar hem werden uitgestoken. Sommige handen schudde hij, andere negeerde hij, en eentje gaf hij een high five, waarna hij zich belachelijk voelde. ‘Gaat het bij jou altijd zo?’ vroeg hij aan Aaron.

‘Pas sinds vorige zomer,’ zei Aaron. ‘Maar ik dacht dat je juist een held wílde zijn.’

Nou ja, het is in elk geval beter dan een schurk zijn, dacht Call, maar hij hield zijn mond dicht.

Eindelijk kwamen ze op de plek waar de leden van de Vergadering op hen stonden te wachten, gescheiden van de rest van de zaal door zwevende zilveren touwen. Anastasia Tarquin, een van de machtigste leden van de Vergadering, stond met Tamara’s moeder te praten. Tarquin was een uitzonderlijk lange, al wat oudere vrouw met een enorme bos opgestoken zilverwit haar, en Tamara’s moeder moest haar hoofd in haar nek leggen om haar te kunnen aankijken.

Tamara stond bij Celia en Jasper. Alle drie lachten ze ergens om. Het was de eerste keer dat Call Tamara zag sinds het begin van de zomer. Ze droeg een heldergele jurk waar haar bruine huid prachtig bij afstak. Haar haar viel in zware, donkere golven langs haar gezicht en over haar rug. Celia had iets raars en elegants en ingewikkelds met haar blonde haar gedaan. Ze droeg een zeegroen geval van gaas dat om haar heen leek te wolken.

Beide meisjes draaiden zich om naar Call en Aaron. Tamara’s gezicht begon te stralen en Celia glimlachte. Het voelde alsof Call een stomp in zijn maag had gekregen. Het gekke was alleen dat het geen onplezierig gevoel was.

Tamara rende naar Aaron toe en omhelsde hem kort. Celia bleef staan, alsof ze plotseling verlegen was geworden. Jasper kwam naar Call toe en sloeg hem op zijn schouder, wat een opluchting was, omdat Call van Jasper tenminste niet het gevoel kreeg dat de hele wereld kapseisde. Jasper zag er gewoon even zelfingenomen uit als altijd, met zijn met gel recht overeind geboetseerde donkere haar.

‘Zo, en hoe is het met de ouwe VDD in hoogsteigen persoon?’ fluisterde Jasper, waardoor Call even ineenkromp. ‘Jij bent de ster van dit hele gebeuren.’

Call vond het vreselijk dat Jasper de waarheid over hem kende. Hij wist vrij zeker dat Jasper zijn geheim nooit zou doorvertellen, maar die ellendeling maakte er wel voortdurend toespelingen op en zat hem te stangen zo vaak hij maar kon.

‘Kom,’ zei meester Rufus. ‘De tijd vliegt. Er wacht een ceremonie op ons, of we dat nu willen of niet.’

Onmiddellijk werden Call, Aaron, Tamara, Jasper, meester Rufus, meester Milagros en Alastair meegenomen het verhoogde gedeelte op. Terwijl ze wegliepen, zwaaide Celia naar ze.

Call wist dat het fout zat zodra hij zag dat er stoelen op het podium stonden. Stoelen betekenden een lange ceremonie. En hij had het bij het rechte eind. De ceremonie ging voorbij in een waas, maar wel een eindeloos, vreselijk saai waas. Enkele leden van de Vergadering hielden een toespraak over hoe belangrijk zij persoonlijk voor de missie waren geweest. ‘Zonder mij hadden ze dit nooit voor elkaar gekregen,’ zei een blond lid dat Call nooit eerder had gezien. Meester Rufus en meester Milagros werden geprezen omdat ze zulke geweldige leerlingen hadden. Meneer en mevrouw Rajavi werden geprezen omdat ze zo’n dappere dochter hadden. Alastair werd geprezen omdat hij met zoveel toewijding hun expeditie had geleid. De kinderen werden de hemel in geprezen als de grootste helden van hun tijd.

Ze kregen applaus, werden op beide wangen gezoend en op hun schouders geslagen. Alastair kreeg een enorme medaille, die slingerend aan een lint om zijn hals hing. Toen ze voor de zesde keer opstonden voor wéér een nieuwe ronde applaus begon Calls vader er enigszins wanhopig uit te zien.

Niemand sprak over afgehakte hoofden, over het misverstand dat Alastair zich bij de vijand had aangesloten, of over het feit dat niemand bij het Magisterium ook maar een flauw idee had gehad dat de kinderen met een missie bezig waren. Iedereen deed alsof alles vanaf het begin af aan zo gepland was geweest.

Ze kregen allemaal hun polsband voor het Bronsjaar en een glinsterende rode berilsteen om het belang van hun daad te onderstrepen. Call vroeg zich af waar de rode steen precies voor stond – elke kleur steen had zijn eigen betekenis: geel voor genezing, oranje voor moed, enzovoort.

Call stapte naar voren zodat meester Rufus de steen aan zijn polsband kon bevestigen. De rode beril klikte vast, als een slot dat wordt dichtgedraaid. ‘Callum Hunt, Makar!’ riep iemand in de zaal. Iemand anders stond op en schreeuwde Aarons naam. Call liet het geschreeuw als een raadselachtige vloedgolf over zich heen spoelen. ‘Call en Aaron! Makari’s, Makari’s, Makari’s!’

Call voelde een hand langs zijn schouder strijken.

Het was Anastasia Tarquin. ‘In Europa juichen ze niet als ze ontdekken dat iemand een chaostovenaar is. Dan doden ze hem.’

Geschokt draaide Call zich om, maar ze liep alweer weg tussen de andere leden van de Vergadering door.

Meester Rufus, die haar opmerking duidelijk niet had gehoord – alleen Call had haar kunnen verstaan – liep naar Aaron en Call toe. ‘Makari’s,’ begon hij. ‘Dit is niet alleen een feest. We hebben ook iets te bespreken.’

‘Hier?’ vroeg Aaron zichtbaar verbaasd.

Rufus schudde zijn hoofd. ‘Het is tijd dat jullie iets zien wat weinig leerlingen ooit te zien krijgen. De commandokamer. Kom maar met me mee.’

Toen Aaron en Call door de drukte werden weggeleid keek Tamara ze bezorgd na.

‘De commandokamer?’ mompelde Aaron. ‘Wat is dat?’

‘Geen idee,’ fluisterde Call terug. ‘Iets uit het leger, dacht ik. Maar de oorlog is toch voorbij?’

Meester Rufus was zo slim om hen achter de zwevende touwen langs te leiden, zo ver mogelijk bij de ogen van de menigte vandaan, tot ze bij een deur helemaal aan de andere kant van de zaal kwamen. Hij was van brons en er was een voorstelling in gegraveerd van grote zeilschepen met kanonnen, en explosies boven zee.

Rufus duwde de deur open en ze liepen de commandokamer in. In zijn hoofd hoorde Call de echo van zijn eigen woorden over de reden dat het Collegium geen ramen had. In dit vertrek waren namelijk meer dan genoeg ramen. De vloer was van marmer, maar alle andere oppervlakken waren van glas, dat glinsterde met een betoverend licht. Aan de andere kant van de ruiten zag Call zeedieren langszwemmen: vissen met felgekleurde strepen, haaien met gitzwarte ogen, sierlijk golvende roggen.

‘Wauw…’ Aaron legde zijn hoofd in zijn nek. ‘Moet je ’ns omhoogkijken.’

Dat deed Call. Boven hen zag hij het water, glanzend door het licht boven de oppervlakte. Een school zilverkleurige vissen schoot langs en keerde toen plotseling op een onzichtbaar signaal, om meteen daarna de andere kant op te zwemmen.

‘Neem plaats,’ sprak meester Graves, een oud, nors en nogal gemeen lid van de Vergadering. ‘We realiseren ons dat dit een feestelijke bijeenkomst is, maar er zijn wat dingen te bespreken. Meester Rufus, jij en je twee leerlingen kunnen hier gaan zitten.’ Hij wees naar de stoelen naast hem.

Call en Aaron keken elkaar aarzelend aan en schuifelden toen naar hun stoel toe. De andere leden van de Vergadering gingen rond de tafel zitten en praatten over koetjes en kalfjes. Boven hen zag Call achter het glas een aal door het water kronkelen en een traag zwemmende vis verorberen. Call vroeg zich af of het een slecht voorteken was.

Zodra het in de kamer stil geworden was, sprak Graves verder. ‘Dankzij de inspanningen van onze eregasten van vanavond zal dit een heel ander gesprek worden dan we misschien hadden verwacht. Constantine Madden is dood.’ Hij keek de kamer rond alsof hij even wilde afwachten totdat deze informatie tot iedereen was doorgedrongen.

Onwillekeurig bedacht Call dat als het nu nog niet was doorgedrongen, dat waarschijnlijk nooit zou gebeuren, dat bleek ook wel uit hoe vaak er tijdens de ceremonie ‘De Vijand des Doods is dood!’ was geroepen.

‘En toch…’ – Graves sloeg met zijn hand op tafel, waardoor Call opschrok – ‘… kunnen we niet stil blijven zitten! Constantine Madden is dan wel verslagen, maar zijn leger is er nog. We moeten nu toeslaan en alle Chaoten en bondgenoten van Constantine uitroeien.’

Er klonk gemompel in het vertrek.

‘Niemand heeft sinds de dood van Madden ook maar een glimp van de Chaoten opgevangen,’ merkte meester North op. ‘Het is alsof ze zijn verdwenen toen hij stierf.’

Een aantal tovenaars veerde hoopvol op, maar Graves schudde alleen grimmig zijn hoofd. ‘Ze zijn er nog, ergens. We moeten teams samenstellen om ze op te sporen en te vernietigen.’

Call werd een beetje misselijk. In feite waren de Chaoten geestloze zombies; al hun menselijkheid was uit ze geperst om ruimte te maken voor chaos. Hij had ze echter horen spreken. Had ze zien lopen, zelfs voor hem zien knielen. Bij het idee dat hun lichamen op een brandstapel terecht zouden komen, keerde zijn maag zich om.

‘En de door chaos bezeten dieren?’ vroeg Anastasia Tarquin. ‘De meeste daarvan hebben de Vijand des Doods nooit gediend; ze zijn afstammelingen van de ongelukkige dieren die dat wel deden. Anders dan de menselijke Chaoten zijn ze levende wezens, niet gereanimeerde lijken.’

‘En toch zijn ze gevaarlijk. Ik ben ervoor dat we ze allemaal uitroeien,’ zei Graves.

‘Niet Brutus!’ riep Call uit voordat iemand hem kon tegenhouden.

De leden van de Vergadering keken zijn kant op.

Anastasia glimlachte zwakjes, alsof ze van zijn uitbarsting genoot. Ze leek iemand die het niet erg vindt als alles anders loopt dan verwacht. Haar blik gleed even naar Aaron om zijn reactie te peilen. ‘Het huisdier van de Makari’s,’ zei ze toen ze haar ogen weer op Call had gericht. ‘Voor Brutus kunnen we vast wel een uitzondering maken.’

‘En de Orde van de Wanorde bestudeert allerlei andere chaosdieren. Een aantal daarvan in leven houden ten behoeve van hun onderzoek lijkt me zeker nuttig,’ voegde Rufus eraan toe.

De Orde van de Wanorde was een kleine groep opstandige tovenaars die in het bos vlak bij het Magisterium woonden en chaosmagie bestudeerden. Call wist niet goed wat hij van ze moest denken. Ze hadden Aaron willen dwingen om bij hen te blijven en met hun chaosexperimenten te helpen. En dat hadden ze hem niet gewoon vriendelijk gevraagd.

‘Ja ja,’ zei Graves ongeduldig. ‘Misschien kan een klein aantal worden gered, hoewel ik nooit veel in die Orde van de Wanorde heb gezien, zoals jullie allemaal weten. We moeten ze in de gaten houden, zodat we er zeker van zijn dat zich onder hen geen samenzweerders van Constantine schuilhouden. En we moeten meester Joseph vinden. We mogen niet vergeten dat hij nog altijd gevaarlijk is en beslist zal proberen om de Alkahest tegen ons te gebruiken.’

Anastasia Tarquin maakte een aantekening op een papiertje. Een aantal andere magiërs fluisterde wat met elkaar; nogal wat tovenaars rechtten hun rug om er zo belangrijk mogelijk uit te zien. Meester Rufus knikte, maar Call vermoedde dat hij Graves ook niet erg graag mocht.

‘Ten slotte moeten we zorgen dat Callum Hunt en Aaron Stewart hun Makar-vaardigheden gebruiken in dienst van de Vergadering en de gehele tovenaarsgemeenschap. Meester Rufus, het is van het grootste belang dat je regelmatig verslag doet van hun vorderingen in het Brons-, Zilver- en Goudjaar terwijl ze zich voorbereiden op hun komst naar het Collegium.’

‘Het zijn míjn leerlingen.’ Meester Rufus trok één wenkbrauw op. ‘Ik moet onafhankelijk kunnen opereren en ze kunnen lesgeven zoals mij goeddunkt.’

‘Daar hebben we het later nog wel over,’ zei Graves. ‘Ze zijn op de eerste plaats Makari’s, en pas op de tweede plaats leerlingen van het Magisterium. Het lijkt me verstandig om dat niet te vergeten. En dat geldt zowel voor jou als voor hen.’

Aaron wierp Call een bezorgde blik toe. Meester Rufus keek grimmig voor zich uit.

Graves ging verder. ‘Aangezien de grootste concentratie chaosdieren zich in de bossen rondom het Magisterium bevindt, verwachten we dat de school een belangrijke rol zal spelen bij hun vernietiging.’

‘Je kunt er toch niet van uitgaan dat onze leerlingen tijdens schooltijd dieren gaan vermoorden,’ protesteerde meester Rufus. Hij stond op van zijn stoel. ‘Ik heb grote bezwaren tegen dit voorstel. Meester North?’

‘Ik ben het met Rufus eens,’ zei meester North na een korte stilte.

‘Het zijn geen dieren. Het zijn monsters,’ wierp Graves tegen. ‘De bossen rond het Magisterium krioelen er al jaren van. De enige reden dat we de situatie niet zo serieus hebben aangepakt als had gekund, is dat de Vijand gewoon nieuwe chaosdieren kon produceren. Maar nu… nu hebben we de kans om ze voor eens en voor altijd uit te roeien.’

‘Het zijn misschien monsters,’ zei Rufus, ‘maar ze zien eruit als dieren. En er zitten ook twijfelgevallen tussen, waarvan we ons misschien beter kunnen afvragen of ze niet eerder gered dan vernietigd moeten worden. Het lijkt me toch in het belang van de hele tovenaarswereld dat onze leerlingen leren genadig te zijn. Constantine Madden,’ voegde hij er met lage stem aan toe, ‘heeft dat nooit geleerd.’

De emotie in de blik die Graves hem toewierp kwam heel dicht in de buurt van haat. ‘Best,’ zei hij kortaf. ‘Dan zal de verwijdering van de chaosdieren worden uitgevoerd door een team geleid door mijzelf en andere leden van de Vergadering. Maar verwacht bij mij alsjeblieft geen gehoor voor eventuele klachten over onze storende aanwezigheid in het bos waar je leerlingen oefenen. Dit is belangrijker dan jullie school.’

‘Natuurlijk,’ zei meester Rufus, nog altijd met diezelfde lage stem.

Call probeerde zijn blik te onderscheppen, maar Rufus liet zich niet afleiden.

‘Goed, dan is er nog één laatste punt te bespreken,’ zei Graves. ‘De spion.’

Deze keer was het gemompel rond de tafel wel erg luid.

‘We hebben reden om aan te nemen dat er een spion aanwezig is in het Magisterium,’ verkondigde Graves. ‘Iemand heeft het monsterlijke elementwezen Automotones bevrijd en op de Makar Aaron Stewart afgestuurd om hem te vermoorden.’

Iedereen keek naar Call en Aaron.

‘Ja,’ zei Call. ‘Dat is zo.’

Graves knikte. ‘We zullen op school een aantal spionnenvallen plaatsen, en Anastasia zal zorgdragen voor de bewaking van de tunnels waar de grote elementwezens worden gehouden. De spion zal worden opgepakt en onschadelijk gemaakt.’

Spionnenvallen? vroeg Aaron geluidloos aan Call. Call probeerde niet te lachen, want in zijn fantasie zag hij een enorme valkuil in de grond met daarin als lokaas belangrijke papieren of zoiets. Toch was het goed dat de Vergadering en het Magisterium eindelijk eens een plan leken te hebben om met een reëel gevaar af te rekenen. Dat betekende misschien dat Call tijdens zijn Bronsjaar gewoon dingen zou leren en in normale, leuke problemen verzeild kon raken in plaats van het soort ellende waaraan de hele wereld ten onder ging.

Zolang hij Brutus tenminste uit de buurt van het bos en de dierenmoordenaars wist te houden.

Zolang meester Joseph niet terugkwam.

En zolang er echt niets mis was met zijn ziel.

HOOFDSTUK DRIE

Na de bijeenkomst van de Vergadering mochten Call en Aaron terug naar het feest. Er werden hapjes geserveerd, maar Call had geen trek. Hij dacht aan Brutus’ door chaos bezeten familieleden en alle andere chaosdieren in het bos. Hoewel Call zich helemaal niet kon herinneren dat hij ooit Constantine Madden was geweest, vond hij toch dat hij in het krijt stond bij die onschuldige schepsels die door Constantine zo veranderd waren. Er moest iets zijn wat hij kon doen…

‘En, hoe was jullie geheime vergadering?’ vroeg Jasper, die met Celia en Tamara naar hen toe kwam lopen.

Hun ogen straalden en ze zagen er ontspannen uit, alsof ze veel hadden gelachen. Of gedanst. Aan de andere kant van de zaal waren sommige gasten inderdaad aan het dansen. Call keek er geschrokken naar.

‘Raar,’ antwoordde Aaron, die niets van Calls rothumeur leek te merken. Hij pakte een kaassoesje van het blad van een langslopende ober en stopte het in zijn mond. Toen maakte hij een onverstaanbaar geluid, alsof hij van plan was geweest meer te zeggen voordat zijn honger het plotseling overnam.

Call deed kort verslag. ‘Het ging allemaal over door chaos bezeten mensen en dieren. Of eigenlijk over hoe we van ze afkomen.’

‘Toch niet Brutus?’ Schrik stond in Tamara’s donkere ogen.

Call was blij dat ze net zo reageerde als hij. Het was fijn om te weten dat Brutus voor zijn twee beste vrienden net zo belangrijk was als voor hem.

Er kwamen nog twee obers langs met schalen vol hapjes. Call pakte drie garnalentoastjes van de een en een kipspiesje van de ander. Waarschijnlijk was het slim om te proberen iets binnen te krijgen, bedacht hij, hoewel zijn maag in de knoop leek te zitten. Jasper laadde een enorme hoeveelheid lekkers op zijn bord en begon met de verbetenheid van een haai te eten.

‘Voor Brutus maken ze een uitzondering,’ vertelde Call. ‘Maar verder is Graves nogal van het opruimen. Alles wat nog over is uit de tijd van de Vijand des Doods wil hij uitgeroeid hebben.’

Tamara liep duidelijk over van de vragen. ‘Heb je…’ begon ze, maar toen keek ze naar Celia en bedacht zich.

Celia was er niet bij geweest toen ze van school wegliepen om Alastair te zoeken. Ze kende Calls geheim niet.

‘Of laat ook eigenlijk maar. Vanavond kunnen we beter lol maken. Aaron, wil je met me dansen?’

Aaron wist nog net een kaassoesje te pakken voordat Tamara hem meetrok. Hij gaf zijn lege bord aan Jasper en toen verdwenen ze in de werveling van Tamara’s gele rokken tussen de dansende mensen.

Celia wierp Call een hoopvolle blik toe, maar hij deed alsof hij die niet zag. Met zijn been zou hij op de dansvloer toch alleen maar een gênante vertoning neerzetten. Call glimlachte naar haar, maar zei niets.

Toen het ongemakkelijke moment zo lang had geduurd als maar mogelijk was, zuchtte Celia. ‘Ik ga iets te drinken halen,’ meldde ze en ze liep in de richting van de enorme schaal met vruchtenbowl.

‘Lekker aangepakt,’ merkte Jasper op. ‘Kennelijk klopt er toch niet veel van al die geruchten over Constantines geweldige charisma.’

Van hen allemaal was Jasper de enige die Call soms betrapte op een achterdochtige of bezorgde blik in zijn richting, alsof hij hem in feite helemaal niet kende.

‘Ik ben de Vijand niet,’ fluisterde Call.

‘Oké, laten we dat maar ’ns testen dan,’ zei Jasper met een blik op Calls bord. ‘De Vijand des Doods zou me nooit zijn laatste kipspiesje geven.’

Zonder iets te zeggen gaf Call hem het stokje. Hij had eigenlijk toch geen trek.

‘En de Vijand des Doods zou me ook nooit voorstellen aan dat superknappe meisje dat net naar je zwaaide.’

Toen Call opkeek, zag hij tot zijn verrassing dat het knappe meisje over wie Jasper het had een bekende van hem was, een vriendin van Tamara’s oudere zus Kimiya. Ze had lang zwart haar en prachtige jukbeenderen. Ze wuifde toen ze zag dat hij haar kant op keek.

Met zijn allergemeenste gezicht keek Call naar Jasper. ‘Je hebt helemaal gelijk.’ Toen liep hij weg om Alastair te zoeken. Hij meende gezien te hebben dat zijn vader met Anastasia Tarquin stond te praten; haar zilverwitte haar stak boven alle andere hoofden uit. Call wrong zich juist tussen een kluitje mensen bij de dranktafel door toen iemand op zijn schouder tikte.

Het was het meisje over wie Jasper het had gehad, Jennifer Matsui. Ze zat in het Goudjaar, net als Kimiya, en nu ze vlakbij stond, zag Call dat ze zeker een kop groter was dan hij.

‘Callum!’ zei ze opgewekt. ‘Gefeliciteerd met je prijs.’

‘Bedankt,’ zei Call, die naar haar op moest kijken. Hij zag dat Jasper vanaf de andere kant van de zaal naar hen staarde, alsof hij niet geloofde wat er voor zijn ogen gebeurde. ‘Het was een heel fijne… prijs.’ Dat was absoluut niet wat hij had willen zeggen.

‘Ik heb iets voor je,’ fluisterde ze op samenzweerderige toon. ‘Ik kreeg het van een knap blond meisje om aan jou te geven.’ Ze stak hem een opgevouwen papiertje toe waarop zijn naam geschreven stond.

Verbaasd pakte hij het aan. Jennifer blies hem een handkus toe en liep toen opgewekt weer de mensenmassa in, terug naar Kimiya en het groepje oudere leerlingen die met elkaar stonden te giechelen. Call zag een bekend gezicht – dat van Alex Strike, een van de weinige oudere leerlingen met wie hij bevriend was. Alex en Kimiya waren een stel geweest, maar sinds vorig jaar waren ze uit elkaar. Te oordelen naar hoe ze lachend bij elkaar stonden, hadden ze elkaar echter teruggevonden, of in elk geval waren ze weer vrienden.

Call vouwde het briefje open.

Call, ik moet je onder vier ogen spreken. Ik wacht op je in de prijzenkamer. Celia

Een tijdlang staarde hij er alleen maar naar, terwijl zijn hart steeds sneller klopte. Hij probeerde zichzelf voor te houden dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, dat Celia en hij gewoon vrienden waren en dat ze talloze keren samen met Brutus in de buurt van het Magisterium hadden gewandeld. Dit was eigenlijk net zoiets. Behalve dan dat het in zijn ervaring meestal weinig goeds betekende als iemand ‘je moest spreken’.

Al kon het natuurlijk ook dat andere zijn, een date of zoiets. Hij had al vaak Bronsleerlingen hand in hand zien zitten in de Galerij en giechelend een drankje zien delen. Hij hoopte uit de grond van zijn hart dat Celia niet zoiets wilde. Maar wat als het wel zo was? En wat als hij er niets van terechtbracht?

Trouwens, hij wist niet eens waar de prijzenkamer was.

Het zweet stond in zijn handen.

Call klemde zijn kaken op elkaar en veegde zijn handpalmen af aan zijn broek. Had Jasper niet zojuist getest hoe het zat met zijn Gemene Slechterik-punten? Daar moest Call zich nu op concentreren. Gemene Slechteriken, zelfs zij die zich hun Gemene Slechterik-daden niet konden herinneren, hoorden niet bang te zijn voor een afspraakje met een van hun vrienden, ook niet als dat toevallig een meisje was. Call zou zich heus wel redden. Hij kon dit.

Met hernieuwd optimisme – al zat er ook een vleugje wanhoop bij – liep hij naar het wandkleed met de plattegrond. Onderweg zag hij Tamara en Aaron, die nog altijd tussen de andere gasten over de dansvloer zwierden. Hij vroeg zich af of Tamara had overwogen hem ten dans te vragen, maar hij wist dat ze Aaron altijd boven hem zou verkiezen. Dat had hij lang geleden al geaccepteerd. Het kon hem niet eens veel schelen.

Trouwens, Celia had gezegd dat hij alleen moest komen. En dat kon hij maar beter doen ook, als dit inderdaad om een date ging. Al hoopte hij hartgrondig van niet.

Volgens de plattegrond was de prijzenkamer niet ver hiervandaan. Call liep weg van de drukte en verliet de zaal door dubbele deuren. Hij wandelde door een marmeren gang, met hier en daar kleine nissen in de muren waarin oude manuscripten en kunstvoorwerpen waren tentoongesteld. Call genoot van het tikkende geluid dat zijn schoenen op de vloer maakten. Hij bleef even staan om naar een oude polsband te kijken, kennelijk het prototype van de armband die hij droeg. Het leer was helemaal dun en versleten, en in een aantal van de vattingen misten de stenen. De naam van de tovenaar op het bordje erachter herkende hij niet, maar de man was dan ook gestorven in 1609, wat vreselijk lang geleden leek.

Na nog een paar stappen was Call bij de prijzenkamer. Boven de deur hing een bordje, met daarop het opschrift PRIJZEN EN TROFEEËN. De deur stond op een kiertje, dus kon hij geluidloos naar binnen glippen.

Het was een schemerig, somber vertrek, kleiner dan de grote feestzaal. Net als die zaal werd deze kamer verlicht door een enorme kroonluchter. Deze had armen van geblazen glas, in de vorm van de tentakels van een octopus. Aan elke zuignap bungelden kristallen, alsof er druppels water aan hingen. Overal op de muren zag Call plaquettes en medailles die kennelijk aan studenten van het Collegium waren uitgereikt.

Call was helemaal alleen.

Hij liep een keer het vertrek rond en tuurde naar de tovenaarsportretten aan de muur. Was er maar een raam, dacht hij, zodat hij naar de vissen kon kijken om de tijd te verdrijven. Celia zou vast snel komen.

Toen er een paar minuten verstreken waren, haalde hij het briefje uit zijn zak en las het nog eens. Misschien had hij het verkeerd begrepen. Misschien had ze geschreven dat ze over een kwartier of een uur op hem zou wachten. Maar nee, in het briefje stond verder geen tijd vermeld.

Na nog een paar minuten concludeerde hij dat ze niet meer zou komen.

Hij voelde zich onverwacht chagrijnig. Als dit zijn eerste afspraakje was, was het een vette mislukking. Waarschijnlijk was Celia hem nadat ze het briefje had geschreven compleet vergeten. Ze had vast iemand anders gevonden om mee te dansen, iemand die dat tenminste echt kon. Misschien danste ze wel met Jasper. Of misschien zwierde ze rond met een indrukwekkende Goudjaar-leerling die haar alles kon vertellen over zijn successen, en was ze zo onder de indruk dat ze Call voor niks had laten wachten. Over een tijdje zou hij met haar afspreken om bij het Magisterium een eindje met Brutus te gaan wandelen en dan zou ze het voorval wegwuiven. Ik wilde wel met je afspreken, zou ze zeggen, maar je weet hoe dat gaat als je iemand tegenkomt die echt interessant is! Dan vliegt de tijd gewoon.

Call keek naar zijn weerspiegeling in het glas van een trofeeënkast. Zijn haar stond in pieken overeind. Waarschijnlijk zou hij eeuwig alleen blijven en zelfs alleen doodgaan, waarna Alastair hem op een autokerkhof zou begraven.

De deur ging open; er klonken voetstappen. Call draaide zich om, maar het was niet Celia die in de deuropening stond. Het waren Tamara en Aaron.

‘Wat doe jij nou hier?’ vroeg Tamara fronsend. ‘Is alles goed met je?’

Aaron keek verbaasd om zich heen. ‘Verstop je je soms?’

Call wist zeker dat zoiets als dit – een meisje dat je liet zitten en je daarmee volkomen vernederde – Aaron nog nooit was overkomen. En hij wist al helemaal zeker dat Tamara zoiets nooit had meegemaakt.

Trouwens, wat deden Tamara en Aaron hier eigenlijk samen? Hadden zij soms ook een soort afspraakje in gedachten gehad, met handje vasthouden enzovoort? Het was al erg genoeg dat Call wist dat Tamara Aaron altijd zou verkiezen boven hem, maar als ze een stelletje werden zou Aaron voortaan ook altijd eerst voor háár kiezen.

‘Is alles oké?’ vroeg Aaron, met een verwarde frons omdat Call geen antwoord gaf. ‘Je vader zei dat hij je deze kant op had zien lopen.’

Call was vreselijk opgelucht toen tot hem doordrong dat ze kennelijk niet hier waren om zich van de rest af te zonderen, maar om hem te zoeken. Nu moest hij alleen nog verzinnen hoe hij zijn aanwezigheid in deze kamer kon verklaren. ‘Nou, eh…’ zei hij terwijl hij een stap in hun richting zette, ‘het zit zo…’

Zijn woorden werden overstemd door een oorverdovend metalig geknars en gepiep. Toen hij opkeek, zag hij de kroonluchter met al zijn octopusarmen en schitterende kristallen op hem af suizen.

‘Call!’ schreeuwde Tamara.

De glinsterende kroonluchter donderde omlaag. Iets raakte Call keihard in zijn zij. Een pijnscheut schoot door zijn been toen hij tegen de grond sloeg en een eindje doorgleed, en hij voelde door de stof van zijn jasje iemands vingers in zijn rug prikken.

Het was Tamara. Hij zag een wazige vlek, het donker van haar haar en het geel van haar jurk, en toen raakte de kroonluchter de vloer vlak naast hem. Het was alsof er een bom ontplofte. Er klonk een afschuwelijk gerinkel en geraas. Scherven kristal vlogen alle kanten op. Call probeerde Tamara met zijn lichaam te beschermen. Hij hoorde haar gillen, en toen werd het opeens pikdonker en doodstil.

Heel even vroeg Call zich af of hij dood was. Alleen leek het niet erg waarschijnlijk dat het leven na de dood inhield dat hij op een stenen vloer naast Tamara lag, met boven hen een zwevende zwarte wolk. Tamara hapte naar adem en keek met grote ogen omhoog. Call rolde onhandig opzij en staarde ook.

Aaron torende boven hen uit, met uitgestrekte hand. Een donkere nevel van chaos stroomde uit zijn handpalm en vormde een muur rond Tamara en Call. De vliegende stukjes gebroken glas en kristal van de kapotgevallen kroonluchter leken door het donker te worden opgezogen. Call probeerde naar Aaron te roepen, maar de chaos slokte het geluid van zijn stem op.

Hij voelde vanbinnen iets aan hem trekken. Call was Aarons tegenwicht, en zodra Aaron chaosmagie gebruikte, kon hij dat voelen. Achter Aaron leek de kamer te trillen. Toen liet Aaron zijn hand zakken en de duisternis verdween.

Call krabbelde overeind en stak een hand uit naar Tamara om haar overeind te trekken. Op een van haar wangen had ze een bloedende snee waar ze geraakt was door een stuk vliegend glas. Tamara omklemde zijn arm in een ijzeren greep, maar zodra ze alle twee stonden, kreeg hij de indruk dat zij misschien hém wel overeind hield in plaats van andersom.

Aaron leunde geschrokken tegen de muur en ademde zwaar van vermoeidheid. ‘Wat was dat opeens?’ zei hij hees.

Voordat Call antwoord kon geven vloog de deur open en stroomden de andere gasten van het feest de kamer in.

HOOFDSTUK VIER

Voor Calls ogen hing een soort waas waardoor alles er bijna surrealistisch uitzag. Mensen dromden geschokt en met open mond de kamer in. Fluisterende en roepende stemmen drongen zijn geest binnen.

De kroonluchter leek wel een gigantisch dood dier dat midden in de kamer in elkaar was gezakt. De meeste armen waren afgebroken, en overal lagen hopen glinsterende, messcherpe scherven.

‘Wat is hier aan de hand?’ schreeuwde een man met zwart haar.

Van de ceremonie herinnerde Call zich vaag dat hij docent was hier in het Collegium, en dat hij meester Sukarno heette.

Hij was een grote, indrukwekkende man en zijn gezicht was vuurrood van kwaadheid. ‘Dat was chaosmagie!’ Furieus richtte hij zich tot Aaron en Call. ‘Zaten jullie een beetje te klooien met de magie van de leegte? Hoe stom kun je zijn? Chaosmagie staat overal onder strikte controle, maar hier is dat soort toverkracht ten strengste verboden. We zitten onder water! Het kan niet zo zijn dat een stelletje arrogante kinderen puur voor hun eigen lol de hele constructie van de school in gevaar brengen! We hadden allemaal wel kunnen verdrinken.’

Tamara zag eruit alsof ze bijna ontplofte van woede. ‘Hoe durft u! Niemand was aan het klooien. We stonden hier gewoon in de kamer toen die kroonluchter opeens omlaag donderde. We werden bijna vermorzeld. Als Aaron niet had gedaan wat hij deed, zouden Call en ik dood zijn! Er is heus niets gebeurd met dat stomme Collegium van u! Er is niks mee aan de hand!’

‘Wat deden jullie dan dat die kroonluchter van het plafond viel?’ vroeg meester Taisuke, een van de meesters van het Magisterium, op hoge toon. ‘Dat ding hangt daar al honderd jaar. En als jullie drieën de kamer in lopen, valt het zomaar opeens omlaag?’

‘Zo is het genoeg!’ Dat was Tamara’s vader. Hij en zijn vrouw waren over de kapotte kroonluchter heen gezweefd om bij hun dochter te komen.

Aan de andere kant van de kamer zag Call Kimiya en Alex vlak bij elkaar staan en met grote ogen van afschuw naar het tafereel kijken. Tamara’s moeder rende naar haar dochter toe, trok haar weg bij Call, streek over haar haar en keek haar bezorgd aan. Met een zakdoek depte ze het bloed van de snee op Tamara’s wang.

En toen drong Alastair tussen de mensen door naar Call toe. Hij was bleek, veel bleker dan Call verwacht zou hebben. Hij nam niet eens de moeite om zichzelf op te laten stijgen, maar schopte gewoon de kapotte kristallen en het verwrongen metaal opzij, greep Call beet en trok hem tegen zich aan. ‘Callum,’ zei hij met onvaste stem.

Over zijn vaders schouder heen zag Call dat Aaron nog altijd tegen de muur leunde. Er was niemand om zijn wondjes te deppen of hem te omhelzen. Met een vreemde uitdrukking op zijn gezicht keek hij naar zijn eigen hand, de hand waarmee hij de chaos had ontketend.

‘Zo’n kind is mijn dochter niet,’ snauwde meneer Rajavi. ‘Voor het geval jullie het vergeten zijn: we zijn hier vanavond bijeen ter ere van haar dappere daden…’

‘En de dappere daden van een aantal andere leerlingen,’ vulde meester North aan. Hij had de omstanders achteruit gestuurd, tegen de muren aan, zodat hij en meester Rufus de resten van de kroonluchter konden bekijken.

‘Ik was altijd al tegen die ceremonie,’ zei Taisuke. ‘Kinderen horen niet beloond te worden voor ongehoorzaamheid, ook al leidt die uiteindelijk tot iets goeds.’

In gedachten deelde Call meester Taisuke in bij de categorie ‘Geen Groot Fan Van Mij’. Die dossiermap werd steeds voller.

‘En vooral Makari’s moeten goed in de gaten worden gehouden,’ ging Taisuke verder. ‘Zoals we bij Constantine Madden hebben gezien, is bijna niets zo gevaarlijk als een jonge Makar die zijn eigen kracht niet kent.’

‘Zeg je dan dat jonge Makari’s gedood moeten worden, zoals gebruikelijk is in sommige andere landen?’ vroeg meester Rufus. Hij sprak niet luid, maar zijn stem was helder, krachtig en uitstekend verstaanbaar. ‘Want dat heeft iemand geprobeerd. De kroonluchter is gevallen omdat de ketting is gesaboteerd. Iemand probeerde de Makari’s te vermoorden.’

‘Vermoorden?’ zei meester Sukarno, die nu iets minder boos leek.

Een andere leraar van het Collegium maakte een fel handgebaar in de lucht en zei een onbekend woord.

Plotseling klonk er een oorverdovend geraas in het vertrek. Alastair greep Call steviger beet, Tamara’s ouders pakten hun dochter vast en meester Rufus stak een hand uit naar Aaron. Het leek alsof er een alarmsysteem in werking was getreden; voor hen zag Call plotseling een verlicht pad, en in de muren zaten lichtgevende deuren die eerder onzichtbaar waren geweest. Hij, Aaron en Tamara werden door een van de deuren naar buiten geleid, een schemerige kamer zonder ramen in, waar allemaal banken en stoelen stonden. Mensen van het Collegium renden rond om de ruimte te beveiligen.

Iemand bracht dekens en bekers zoete thee. Het leek een soort verontschuldiging namens meester Sukarno omdat hij ze ervan had beschuldigd roekeloze criminelen te zijn. Anastasia Tarquin kwam aanzetten met een mueslireep en gaf die aan Aaron. Hij was vast flink moe na het gebruik van zoveel chaosmagie, zei ze, ook al had hij dan een tegenwicht gehad.

Heel even dacht Call dat de volwassenen hen misschien verder met rust zouden laten. Tamara zat ineengedoken op een bank met haar ouders, en Aaron, die er nogal ellendig en doodmoe uitzag, had zich in een fauteuil genesteld. Maar dat maakte natuurlijk allemaal niets uit. Zodra de mensen van het Collegium weer vertrokken waren, kwam er een eindeloze reeks lastige vragen op gang van meester Rufus, meester North, Anastasia en Graves.

Waarom was Call naar de prijzenkamer gegaan? Had iemand op het feest hem bedreigd? Wist hij dat Aaron hem hierheen zou volgen?

Het was nergens voor nodig om zichzelf tegenover alle leraren van het Magisterium en het Collegium voor paal te zetten – en dan had hij het nog niet eens over de leden van de Vergadering – dus loog Call. Nee, niemand wist dat hij naar de prijzenkamer ging. Nee, niemand wist dat Aaron bij hem zou zijn. Hij hield gewoon niet van dansen en had een beetje rondgedwaald om naar alle oude spullen te kijken. Natuurlijk had zijn zogenaamde date hem niet voor niets laten komen. En hij was al helemaal niet een of andere loser wiens vrienden bijna verpletterd waren onder de kroonluchter der losers.

Toen mochten Celia en Jasper binnenkomen, gevolgd door hun ouders: Celia’s twee moeders en Jaspers vader en moeder. Meneer De Winter gaf Jasper een zetje en keek hem streng aan, alsof hij hem waarschuwde dat hij niks mocht doen wat hun goede naam zou kunnen bezoedelen.

Zuchtend bereidde Call zich voor op het ergste. Het was al akelig genoeg geweest om zich voor te stellen dat Celia hem zou vertellen waarom ze had besloten om toch niet te komen, maar om het uit te leggen waar iedereen bij was, was als een extra bolletje vernedering boven op zijn toch al overvolle ijscoupe schaamte. Hij vroeg zich af of het slecht van hem was om te wensen dat de kroonluchter hem wél had geraakt.

‘Jullie zijn bevriend met deze drie,’ zei meester North tegen Celia en Jasper, wijzend naar Call, Tamara en Aaron.

Celia leek het prettig te vinden om dat te horen. Jasper keek alsof hij ergens van was beschuldigd.

‘Is jullie vanavond iets opgevallen, iemand die zich vreemd gedroeg tegen een van hen?’

‘Jennifer Matsui stond met Call te praten,’ zei Jasper. ‘Wat raar is, want zij is knap en populair, en Call lelijk en niet populair.’ Jasper zag Alastairs boze blik in zijn richting en bloosde. ‘Dat was een grapje. Maar ik wist niet dat ze elkaar kenden.’

‘Ze kennen elkaar een beetje,’ zei Tamara. ‘Jennifer is bevriend met mijn zus.’

‘Maar ze is niet bevriend met Call,’ merkte Celia op. ‘Waarom zou jij met Jennifer praten?’

Nu vond Call het welletjes. ‘Zij gaf me het briefje,’ zei hij. ‘Jóúw briefje.’

‘Welk briefje?’ Celia leek absoluut niet te weten waar hij het over had. ‘Ik heb jou geen briefje geschreven.’

Call haalde het papiertje uit zijn broekzak. ‘En wat is dit dan?’

Fronsend keek Celia ernaar. ‘Maar dat is helemaal niet mijn handschrift. En dat is ook niet mijn handtekening, gewoon iemand die mijn naam heeft opgeschreven. Zei ze dat het van mij was?’ Toen herlas ze de woorden en bloosde. Er verschenen rode vlekken in haar hals. ‘Je dacht dat je een afspraakje met mij had? Was je daarom in de prijzenkamer?’

Tamara trok een verongelijkt gezicht. ‘Dat had je ons helemaal niet verteld.’

‘Callum,’ zei meester North zo streng dat alle anderen meteen stil werden. ‘Laten we nog eens alles langslopen wat er vandaag is gebeurd, heel langzaam. En deze keer laat je helemaal niets weg. Begrijp je dat? Dit is te belangrijk.’

‘Oké,’ zei Call schuldbewust. ‘Ik dacht gewoon…’

‘Geen smoesjes,’ zei meester North. ‘Begin maar.’

‘Ik was op zoek naar Alastair toen Jennifer Matsui me een briefje gaf en zei dat het van een, eh… van een mooi blond meisje was.’ Call wilde dat hij genoeg magie kende om zichzelf onzichtbaar te maken of in een nevelsliert te veranderen die tussen de vloerplanken door weg kon glippen.

Celia keek hem stralend aan. ‘Echt?’

Jasper begon te gniffelen. Toen hij meester Rufus’ boze blik zag, probeerde hij te stoppen, maar de kans dat dat zou lukken leek niet erg groot.

‘Je bent het enige blonde meisje dat hij kent,’ snauwde Tamara, een stuk minder vrolijk. Na net bijna verpletterd te zijn door tien ton glas en kristal kon het haar waarschijnlijk niet veel schelen hoe gênant dit voor Call was.

Meester North stak zijn hand uit naar het briefje en Celia gaf het hem. Hij tuurde er een hele tijd naar en keek toen naar haar. ‘Jij hebt dit niet geschreven? Dat weet je zeker?’

Celia schudde haar hoofd. ‘Ik was het niet. Ik bedoel…’ Ze keek nogal ongelukkig naar Call. ‘Ik vind het vreselijk dat iemand mijn naam heeft gebruikt om te proberen jou iets aan te doen.’

‘Het was niet erg,’ zei Call, die probeerde te doen alsof het hem allemaal weinig deed. Toen drong tot hem door dat het nogal bizar was om te zeggen dat het niet erg was om bijna vermorzeld te worden onder een vallende kroonluchter. Hulpeloos keek hij naar zijn vader.

Alastair haalde zijn schouders op.

‘Waar is Jennifer Matsui nu?’ vroeg meester Rufus, duidelijk ongeduldig over Calls aarzeling. ‘Degene die haar het briefje gaf, was waarschijnlijk ook de persoon die de kroonluchter heeft gesaboteerd. Tenzij ze het zelf heeft gedaan.’

‘Jennifer?’ vroeg Tamara. ‘Waarom zou zij dat doen?’

Aaron fronste. ‘Waarom zou iemand Call überhaupt willen doden?’

‘Nou, hij is een Makar,’ zei meester Rufus. ‘Net als jij.’

Aaron, Tamara en Call keken elkaar snel aan. Call was inderdaad een Makar, maar in Aarons vraag had Call een tweede vraag gehoord, een die iedereen die zijn geheim kende waarschijnlijk op de lippen lag. De vraag die ze niet hardop konden stellen of met anderen konden delen. Want hoewel verder iedereen dacht dat degene die Call probeerde te doden het op een van de Makari’s gemunt had, bestond er nog een andere mogelijkheid: dat degene die het op Call voorzien had hem probeerde te doden omdat hij wist wie Call werkelijk was.

Als de waarheid boven tafel komt, dacht Call, krijgt degene die de kroonluchter op me wilde laten vallen misschien ook wel een prijs.

‘Ja, hij heeft zo’n fantastische persoonlijkheid dat het moeilijk is om je voor te stellen dat iemand Call zou willen doden,’ zei Jasper.

‘Jasper!’ zei Tamara, maar voor deze keer vond Call het eigenlijk niet erg.

Dat Jasper zich als een klootzak gedroeg was normaal, en op dit moment had hij een enorme behoefte aan normaal.

Alleen zat dat er niet in. Er klonk een kreet ergens buiten de kamer, en toen nog een. Iemand in het Collegium gilde in doodsangst.

Tamara schoot overeind. Aarons mueslireep vloog door de lucht. Alastair keek geschrokken om zich heen.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg mevrouw Rajavi, terwijl ze zich bliksemsnel naar de meesters omdraaide.

Ook Call was overeind gesprongen en rende nu naar de deur. Zijn been deed zeer, maar hij verbeet de pijn. Toch was hij niet zo snel als de anderen. Hij hoorde stemmen, geroep en geschreeuw, allemaal vanaf dezelfde kant van het Collegium. Hij volgde de anderen toen ze door de lange gang terugrenden, een volgende zaal in en daarna de commandokamer in.

Het vertrek stond vol mensen. Degene die had gegild, krijste maar door. Het was Kimiya. Met één hand greep ze de voorkant van haar jurk vast, met de andere wees ze omhoog.

Aan de andere kant van het heldere glas zag Call het water rondom het Collegium, een glanzend, troebel groenachtig blauw. De scholen vissen waren verdwenen. Er was alleen nog water, en in het water dreef een lichaam. Een meisje, blootsvoets, in een jurk die half om haar heen gedraaid zat, als zeewier. Haar donkere haar deinde op de stroming.

Tamara rende naar haar zus, maar Alex had zijn armen al om Kimiya geslagen. Op zijn gezicht stond afschuw te lezen.

‘Jen,’ snikte Kimiya tegen zijn shirt. ‘Jen…’

Call had het gevoel dat er in zijn bloed ijsblokjes knetterden. Het drijvende lichaam draaide langzaam om in het water en Call zag twee dingen. Ten eerste het handvat van een lange ijzeren dolk dat uit de borst van het dode meisje stak. Ten tweede haar gezicht, dat hij kende.

Het was Jennifer Matsui, en iemand had haar vermoord.

HOOFDSTUK VIJF

Er klonk een luide explosie.

‘Iedereen naar buiten!’ brulde meester Graves, die op de tafel in de commandokamer was geklommen. Een van zijn handen had hij omhooggestoken en op zijn handpalm glinsterde vuur. ‘Nu!’

Het gezicht van meester Rufus zag er in het blauwe licht getekend en gekweld uit. Call vroeg zich af of hij Jen Matsui had gekend, en hoe het voor hem was om een leerling te zien sterven. Hij was Constantine Maddens leraar geweest. Hij had vele leerlingen zien sterven. Call vroeg zich af of je eraan wende. Aan de uitdrukking op meester Rufus’ gezicht te zien niet.

Rufus stak zijn hand op. Een stralend licht uit zijn vingers bescheen een pad naar de deuren. ‘Opschieten,’ zei hij op een toon die geen tegenstand duldde.

De andere meesters en een aantal leden van de Vergadering schoten naar voren en hielpen mee om de in paniek geraakte, huilende en roepende gasten de commandokamer uit te krijgen.

Mensen stroomden de gang op en vervolgens de grote zaal in. Daar was Anastasia Tarquin met een aantal meesters, inclusief meester Taisuke. Ze stuurden de mensen via de wenteltrap naar de uitgang van het Collegium. Call zag Celia met haar twee moeders de trap op lopen en vroeg zich af of alles goed met haar was. Alastair, die een hand op Calls schouder had gelegd, duwde hem dezelfde kant op en gebaarde dat Aaron hen moest volgen.

Toen Call omkeek zag hij dat Tamara druk in gesprek was met haar ouders en de familie De Winter. Mevrouw De Winter zag er niet erg blij uit, net zomin als de Rajavi’s. De uitdrukking op het gezicht van meneer De Winter was echter vreemd, alsof hij eigenlijk tevreden was maar dat niet wilde laten zien. De menigte die naar de uitgang op weg was, liep met een boog om het groepje heen. Kennelijk hoefden leden van de Vergadering geen bevelen op te volgen.

‘We hebben niet eens afscheid kunnen nemen van Tamara,’ zei Call tegen zijn vader.

‘Niet nu,’ zei zijn vader, die hem nog harder duwde. ‘We moeten zorgen dat we hier wegkomen voordat…’

‘Alastair,’ zei meester Rufus. ‘Wacht.’

Alastair bleef staan, en Call zag hem verstijven van woede. Hij draaide zich langzaam om, dus deden Call en Aaron dat ook. De touwen waren een stukje omhoog gezweefd en versperden Aaron, Call en Alastair de weg.

‘Je kunt niet zomaar vertrekken,’ zei meester Milagros. ‘Call is aangevallen en Jennifer is vermoord. Onze leerlingen moeten naar een plek waar we ze kunnen beschermen.’

‘Jullie kunnen de kinderen niet eens beschermen tijdens een feestje! Jullie verzekering ze ergens anders te kunnen beschermen, puur door jullie aanwezigheid, lijkt me nergens op gebaseerd.’ Alastairs stem klonk ijskoud.

‘Over drie dagen begint school weer,’ zei meester Rufus. ‘Ik verwacht beide Makari’s daar te zien, en dat verwacht de Vergadering ook. Wij zullen ze beschermen. Je moet ons vertrouwen.’

Alastair keek Rufus aan, en Call herkende de woede in zijn ogen van die keer tijdens de IJzerproef.

‘Het is heel, heel lang geleden dat ik jou heb vertrouwd, Rufus,’ zei Alastair. ‘En moet je zien wat er toen gebeurd is.’ Zijn hand schoot uit en de touwen om hen heen vielen uiteen in as. Vonkjes dansten tussen zijn vingers. Call keek met grote ogen naar Aaron. ‘Laat het me weten zodra je hebt ontdekt wie dit heeft gedaan, want tot die tijd vertrouw ik je voor geen cent. Kom mee, jongens.’

Call en Aaron haastten zich achter Alastair aan, die in de richting van de trap beende. Gek genoeg gingen mensen opzij om hem te laten passeren, zelfs leden van de Vergadering. Waarschijnlijk omdat iedereen dacht dat hij degene was die Constantine Maddens hoofd had afgehakt en hij eruitzag alsof hij elk moment een van hen kon onthoofden.

Met grote ogen keken Call en Aaron elkaar aan, terwijl Alastair hen meesleepte naar de trap.

‘Wacht!’ Tamara rende naar hen toe, Jasper als een klein kind met zich meetrekkend.

Haar ouders stonden nog op precies dezelfde plek als net; ze hadden Alex van Kimiya losgetrokken en troostten hun dochter nu zelf.

‘Ik ga met jullie mee. Wij alle twee.’

‘Wat?’ zei Jasper. ‘Nee! Ik had niet door dat je het meende. Je knappe zus heeft behoefte aan een schouder om op uit te huilen. Ik bied mezelf aan. Dat past waarschijnlijk veel beter bij me dan logeren in het krot waar Call en zijn gestoorde vader…’

Tamara gaf hem een harde trap, waardoor hij meteen stil werd.

Alastair keek hen verrast aan. ‘Tja, jullie zijn welkom, maar ik geloof niet dat jullie ouders dat goed zullen vinden. Ik ken ze al lang en het zou me verbazen als ze jullie zouden laten gaan.’

Tamara klemde haar kaken op elkaar. In elke trek van haar gezicht was haar vastberadenheid zichtbaar. ‘We moeten bij toerbeurt op Call passen. Dat heb ik tegen ze gezegd en ze waren het met me eens.’

‘Bij toerbeurt?’ herhaalde Aaron.

‘Iemand heeft geprobeerd om Call te doden,’ zei Tamara. ‘Dat betekent dat we hem voortdurend in de gaten moeten houden. Hij moet vierentwintig uur per dag bewaakt worden.’

‘Zelfs als ik slaap?’ vroeg Call.

Tamara keek hem doordringend aan. ‘Vooral als je slaapt. Dan kun je jezelf namelijk niet verdedigen.’

Call kon weinig enthousiasme voor het plan opbrengen. ‘Wat? Nee! Ik wil niet dat Jasper gaat zitten kijken hoe ik slaap. Dat is eng. Ik wil dat niemand naar me kijkt als ik slaap!’

‘Daar hebben we het later nog wel over,’ zei Alastair. ‘Als jullie mee willen, Tamara, Jasper: we vertrekken nu.’

Call keek naar Aaron, maar die luisterde niet naar hun gesprek. Hij staarde langs hen heen naar de andere kant van de zaal, in de richting van de commandokamer en nog verder, waar Jens lichaam dreef. Call dacht aan hun zorgeloze zomer, waarin ze robots hadden gebouwd en door geïmproviseerde sproeiers hadden gerend, en vroeg zich af of het dom van hem was geweest om te denken dat alles werkelijk anders was, alleen omdat hij erin geslaagd was om de magiërs dat te laten denken.

‘Kom op,’ zei Tamara tegen Aaron. Ze tikte hem op zijn schouder om hem in het hier en nu terug te brengen.

Call liet zich door zijn vader meenemen naar de trap. Ze kwamen langs de tafel met drankjes waar Jen Call het briefje had gegeven. Die lag nu ondersteboven.

Toen Alastair bij de trap kwam, liet hij Call een stukje de lucht in zweven en vervolgens snel en gemakkelijk vlak boven de treetjes omhoogglijden. Hij deed het achteloos, zonder enige moeite, precies zoals hij de fluwelen koorden had laten afbranden, alsof hij eigenlijk nauwelijks aandacht besteedde aan wat hij deed. Call was geschokt. Zijn vader had zo lang geen toverkracht gebruikt dat Call eigenlijk had gedacht dat hij was vergeten hoe het moest.

Toen ze boven waren, zette Alastair Call voorzichtig neer. In een stevig tempo liep hij voor de vier kinderen uit over de pier, terug naar de plek waar hun auto geparkeerd stond.

Ze waren net langs het enorme beeld van Poseidon gelopen toen Jasper Alastairs Rolls-Royce Phantom in het oog kreeg. Hij floot bewonderend, maar het geluid eindigde abrupt in een soort verstikte kreun toen hij besefte dat de auto die hij zo bewonderde van Calls vader was.

‘Niet wat je had verwacht?’ vroeg Call toen Alastair het achterportier opende zodat ze naast elkaar op de ruime achterbank konden schuiven.

Voor de verandering leek Jasper eens om woorden verlegen te zitten. Zwijgend klommen ze de auto in, Call voorin naast zijn vader. Terwijl ze wegreden van de boulevard keek Call nog even achterom. Aan de rand van de oceaan, vlak bij de ingang van het Collegium, zag hij een groepje tovenaars staan. Terwijl hij keek, liep een van hen het water in en verdween onder de oppervlakte.

‘Watermagiërs. Ze halen het lichaam van het meisje uit zee,’ zei Alastair grimmig.

Call wendde zijn gezicht af. Het was nauwelijks te geloven dat de vrolijke Jen, het meisje dat hem had geplaagd toen ze hem het briefje gaf, het meisje met wie Jasper zo graag had willen kennismaken, dood was. Deze avond had een viering moeten zijn van het einde van de oorlog, en op een of andere manier maakte dat alles wat er gebeurd was nog veel erger. Kon er eigenlijk ooit wel vrede zijn, dacht Call, als de Vijand des Doods niet dood was?

Toen ze weer thuis waren, slaagde Alastair er op een of andere manier in om genoeg kussens en dekens voor hen allemaal bij elkaar te scharrelen. Aaron gaf zijn brits op zodat Tamara die in het zijkamertje kon neerzetten, want zo was hij nou eenmaal. Jasper confisqueerde de bank, hoewel hij vreselijk klaagde dat het geen echte slaapbank was en Brutus ervan beschuldigde dat er door hem vlooien tussen de kussens zaten. Call, die zeker wist dat Brutus geen vlooien had, had weer net zo’n hartgrondige hekel aan Jasper als vroeger. Aaron pakte een stapel dekens, maakte een geïmproviseerd bed op de vloer aan het voeteneinde van Calls bed en ging slapen.

Call was bijna in slaap gevallen toen er op zijn deur werd geklopt.

Het was Tamara, die er een beetje gegeneerd uitzag. ‘Heb je misschien iets waarin ik kan slapen?’ vroeg ze. ‘Dit is het enige wat ik bij me heb…’ – ze wees naar haar feestjurk – ‘… en, nou ja, ik weet wel dat ik eigenlijk niet…’

Call besefte dat hij bloosde. Hij wilde dat het niet zo ingewikkeld was om een meisje als beste vriend te hebben. Het zou toch eigenlijk net zo moeten zijn als met Aaron. Het zou niet uit moeten maken dat Tamara een meisje was. Toch voelde hij zich onhandig en dom terwijl hij in zijn la rommelde totdat hij een oversized T-shirt vond waarop in fluorescerend gele letters WELKOM IN DE GROTTEN VAN LURAY stond. Zwijgend gaf hij het aan Tamara.

‘Bedankt,’ zei Tamara. ‘Ik was het wel voordat ik het je teruggeef…’

‘Hoeft niet, je mag het houden…’

‘… en weet je, Call…’

‘Ik bedoel, ik heb het toch nooit gedragen want het is veel te groot en…’

‘Call,’ herhaalde Tamara terwijl ze hem met grote, ernstige ogen aankeek. ‘We zorgen dat jou niets overkomt, oké?’

Call wilde dat hij het kon geloven. ‘Oké,’ zei hij.

De volgende dag zaten ze buiten in de tuin, Tamara weer in haar gele feestjurk en Jasper in een vreemde combinatie van kleren van Call en hemzelf. Het was een stralende dag en Alastair had limonade voor ze gemaakt van siroop, waar Tamara een beetje wantrouwig naar keek. Waarschijnlijk dronk ze niet vaak zulke kunstmatige dingen. Jasper keek nogal misprijzend om zich heen naar de kleine achtertuin en het lange gras.

Niet dat Alastair daar iets van leek te merken. Hij zat op een steen aan een kapotte wekker te prutsen. Hoewel je tegenwoordig digitale wekkers en mobiele telefoons had, betaalden mensen nog altijd goed geld voor ouderwetse telefoons en andere gerepareerde spulletjes die het weer prima deden.

‘Oké, wat betekent dit allemaal?’ zei Tamara. ‘Als iemand het op Call gemunt heeft omdat hij de…’ Ze slikte.

‘Vijand des Doods is?’ opperde Jasper.

‘Volgens mij is het niet slim om de hele tijd “Vijand des Doods” te gaan roepen,’ merkte Aaron op. ‘We kunnen beter een codenaam verzinnen. Kapitein Vissenkop of zo.’

Brutus blafte. Call was het met hem eens dat die naam nergens op sloeg. ‘Waarom kapitein Vissenkop?’

‘Nou, waarom niet? Je lijkt best een beetje op een vis,’ zei Jasper. ‘Bovendien raadt dan nooit iemand wie we echt bedoelen, want het klinkt totaal niet eng.’

‘O, mij best,’ zei Tamara, die klonk alsof ze dit allemaal vreselijk onbenullig en onnodig vond. ‘Dus… Wie kan weten dat Call eigenlijk kapitein Vissenkop is?’

‘Ik weiger zo genoemd te worden!’ zei Call. ‘Zeker als je nagaat wat er net gebeurd is.’

Tamara kreunde alsof ze dit gesprek nog verschrikkelijker vond dan Call. ‘Oké, hoe wil jij dan genoemd worden?’

‘Wat dacht je van commandant Spijkerhoofd?’ vroeg Aaron.

Jasper lachte, waardoor er spetters limonade alle kanten op vlogen.

Call liet zijn hoofd in zijn handen zakken en haalde diep adem. Het rook echt naar zomer: de geur van warme aarde, gemaaid gras en machineolie. Het had geen zin, dit zou hij nooit winnen. Ze zouden hem hoe dan ook een vreselijke naam geven. ‘Kapitein Vissenkop is prima.’

‘Mooi.’ Tamara zuchtte. ‘Kunnen we het dan nu over belangrijke dingen hebben, zoals wie er van Calls geheim op de hoogte kunnen zijn?’

‘Zijn vader,’ zei Jasper.

Allemaal keken ze naar Alastair, die nergens iets van leek te merken. Hij floot opgewekt een vals deuntje.

‘Mijn vader probeert me niet te vermoorden,’ zei Call. Een jaar geleden zou hij daar niet zo zeker van zijn geweest, maar nu wel. ‘En volgens mij is het ook niet iemand van jullie. Zelfs jij niet, Jasper. Wie is er verder?’

‘Heeft een van ons het aan iemand verteld?’ Tamara keek hen om de beurt aan.

‘Aan wie zou ik het moeten vertellen?’ vroeg Jasper. Toen ze hem aan bleven staren, verschoot hij van kleur. ‘Nee! Oké? Ik heb het aan niemand verteld! Het is een veel te groot geheim, en bovendien zou ik dan zelf ook problemen krijgen.’

‘Ik ook niet,’ zei Aaron.

Weer zuchtte Tamara. ‘Ik ook niet. Maar het leek me beter om het jullie wel te vragen. Oké, dan is meester Joseph er natuurlijk nog. Hij is ongetwijfeld woedend op Call.’

‘Ik dacht dat hij Call nodig had,’ merkte Jasper op. ‘Is kapitein Vissenkop niet zijn hele reden van bestaan?’

Aaron grijnsde. ‘Ik denk dat hij hoopte dat Call een stuk braver naar hem zou luisteren. Of anders dat hij Call kon gebruiken om kapitein Vissenkop terug te brengen met al zijn herinneringen intact.’

Call, die ongeveer hetzelfde had gedacht, huiverde. ‘Misschien houdt hij mij verantwoordelijk voor Drews dood.’

‘Waarschijnlijk mij ook,’ zei Aaron. ‘Als je je daar beter door voelt.’

Drew was de zoon van meester Joseph. Hij was naar het Magisterium gegaan en had gedaan alsof hij een gewone leerling was, maar de werkelijke reden voor zijn aanwezigheid was dat hij met Call wilde aanpappen. Drew had zelfs zijn vader geholpen om Aaron te ontvoeren en liet hem daarna boven een kooi met een chaoswezen bungelen. Hetzelfde chaoswezen dat hem ironisch genoeg uiteindelijk zelf zou doden. Toch moest Call toegeven dat hijzelf ook iets met Drews dood te maken had gehad.

‘Oké,’ zei Tamara. ‘Bovenaan op ons lijstje verdachten staat dus meester Joseph.’

Call schudde zijn hoofd. ‘Ik weet het niet. Waarom gebruikt hij de Alkahest niet als hij mij te grazen wil nemen? En, nou ja, volgens mij is hij nog niet zover dat hij het wil opgeven. In de tombe probeerde hij nota bene mijn leven te redden. Ik denk dat hij nog altijd hoopt dat ik uiteindelijk toch meer, eh… nou ja, op kapitein Vissenkop blijk te lijken.’

‘En wat dachten jullie van Dolf?’ vroeg Aaron.

Ze staarden hem allemaal een tijdje aan.

Call keek naar Aaron zoals Tamara naar haar limonade had gekeken. ‘Denk je dat een hagedis mij probeert te vermoorden? En dat hij een briefje van Celia heeft vervalst?’

‘Hij is een elementwezen! En hij werkte voor de Verslondene die ons die griezelige profetie liet horen.’ Aaron zuchtte. ‘Oké, dat was een nogal vergezochte theorie.’

‘Dat geeft niet,’ zei Tamara. ‘We mogen niets uitsluiten. Hoe onwaarschijnlijk ook, we moeten alle ideeën op tafel gooien. Of, eh… in elk geval op dit grasveldje.’

‘We hebben geen verdachten,’ zei Call. ‘We hebben geen ideeën. We weten zelfs niet waarom ik het doelwit was. Misschien was het omdat ik een Makar ben. Misschien had het niets met kapitein Vissenkop te maken. Misschien is degene die me met een kroonluchter probeerde te verpletteren wel dezelfde als de persoon die Automotones vrijliet om ons allemaal te vermoorden.’

‘Dat zullen de tovenaars in elk geval denken.’ Tamara zuchtte. ‘Nou ja, het kan natuurlijk waar zijn.’

‘Als we elkaar maar blijven steunen.’ Aaron keek glimlachend naar de blauwe hemel. ‘Hé, we komen er heus wel achter. We zijn helden, toch? We hebben medailles. We kunnen dit.’

Na een tijdje haalde Call een pak kaarten tevoorschijn. Ze speelden een paar potjes van een spelletje waarbij je op elkaars handen moest slaan. Ze spraken over hun aanstaande terugkeer naar het Magisterium en wat ze dit jaar hoopten te leren. Brutus joeg op bijen en hapte naar ze totdat ze lui zoemend buiten zijn bereik zweefden.

In de loop van de middag kwam Stebbins met een paar koffers voor Tamara en een berichtje van haar ouders dat alleen onder vier ogen kon worden doorgegeven. Jasper belde naar huis met een van Alastairs gerepareerde antieke telefoons en kwam daarna met een chagrijnig gezicht melden dat zijn ouders zijn spullen rechtstreeks naar het Magisterium zouden sturen. Call vroeg zich af of Jasper geprobeerd had ze over te halen om hun beslissing hem hierheen te sturen te herroepen. Ook vroeg hij zich af of Jaspers ouders hem misschien juist hadden gedwongen om mee te gaan naar zijn huis, maar die gedachte verdrong hij snel weer.

‘Waar sta jij naar te kijken?’ vroeg Jasper nors toen hij zag dat Call zijn kant op staarde.

‘O, niks,’ zei Call. Jasper was wel de laatste over wie hij zich druk hoefde te maken.

Die avond grilde Alastair biefstukjes op de barbecue. Ze aten ze buiten op, op papieren bordjes, met maïskolven, peultjes en lekker koude stukken watermeloen. Tamara gooide een stuk naar Aaron, waardoor zijn hele shirt onder de kleverige pitjes kwam te zitten. Brutus duwde Jasper zo ongeveer tegen de grond toen hij weigerde hem een stuk van zijn vlees te geven. Om de beurt probeerden ze de vonkjes boven de houtskool op de barbecue te laten dansen. Het was net een feestje, afgezien van het spook van Jens dood, dat ervoor zorgde dat ze niet te luid lachten en niet al te lang vergaten dat zij de volgende konden zijn.

Twee dagen later bracht Alastair ze alle vier naar het Magisterium. Call zat voorin en staarde uit het raampje, terwijl Aaron op de achterbank een dutje deed. Tamara luisterde muziek op haar telefoon en Jasper las in het meest recente stripboek dat hij in Calls kamer had kunnen vinden en waar hij een soort obsessie voor had ontwikkeld. Brutus lag languit over hun knieën te slapen.

‘Laat het me alsjeblieft weten als je naar huis wilt,’ zei Alastair zo ongeveer voor de duizendste keer tegen Call. ‘Jij hebt wel genoeg gedaan. En je weet intussen genoeg van magie. Genoeg om je krachten te kunnen beheersen. Je hebt het Magisterium niet meer nodig.’

Call herinnerde zich wat Graves had gezegd: dat meester Rufus de Vergadering goed op de hoogte moest houden van Call en Aarons vorderingen. Hij herinnerde zich alle opmerkingen over landen waar chaostovenaars werden gedood of waar hun toverkracht werd gebonden – terwijl het feestje toch ter ere van hen was georganiseerd. Toen Constantine Madden nog leefde, waren Makari’s geweldig geweest. Ze waren wapens waar iedereen om stond te springen. Ze betekenden een eind aan de oorlog. Nu Constantine Madden dood was, vormden Aaron en Call echter alleen nog een pijnlijke herinnering aan die oorlog én aan het gevaar dat zoiets altijd opnieuw kon gebeuren. Call betwijfelde of hij wel kon stoppen met zijn opleiding aan het Magisterium, wat Alastair ook dacht.

‘Het is oké, pap,’ zei Call. ‘Ik red me heus wel.’

Naarmate ze dichter bij het Magisterium kwamen, werden de wegen smaller en bochtiger. Er waren geen borden; alleen mensen die wisten waar het Magisterium was, konden het vinden. Call had zich vaak afgevraagd welke toverkracht ervoor zorgde dat wandelaars en mensen uit de plaatsjes in de buurt er nooit toevallig op stuitten. Iets heel geavanceerds, dacht hij. Iets met de aarde. De bomen aan weerszijden van de weg groeiden dicht op elkaar. Onwillekeurig moest Call aan de Orde van de Wanorde denken. Het was duidelijk dat de Vergadering van hun bestaan af wist en ze tolereerde, maar hij begreep niet goed waarom.

Voor hen klonk het geluid van een claxon, waardoor Calls aandacht weer terugkeerde naar de weg. Ze reden een open plek op, waar ook al een schoolbus stond. Leerlingen stapten net uit met hun koffers en weekendtassen. De hoofdpoort van de school stond open; Call zag tovenaars in hun sombere zwarte kleding en een aantal leerlingen die hun uniform al aanhadden – rood, wit, blauw, groen en grijs – tussen net aangekomen kinderen die nog rondliepen in spijkerbroek en T-shirt.

Aaron werd wakker en hij, Jasper en Tamara begonnen elkaar te porren en hingen uit de raampjes om vrienden van de afgelopen jaren te begroeten. Celia glimlachte voorzichtig naar hen terwijl ze met Gwenda, die net als Jasper in haar groepje zat, de poort door liep. Alex Strike praatte met Anastasia Tarquin, die haar witte Mercedes naast de schoolbus had neergezet. Call had die auto eerder gezien; vorig jaar had ze Alex opgehaald bij de familie Rajavi. Call was bijna vergeten dat Anastasia Tarquin Alex’ stiefmoeder was.

Anastasia stapte uit haar auto. Zoals altijd zag ze er elegant uit, deze keer in een witte broek en wit jasje. Alex gebaarde naar haar en zag er nogal geïrriteerd uit toen een zwart bestelbusje vlak naast hen stopte. De achterdeuren zwaaiden open en twee gespierde jongemannen sprongen naar buiten, tot verrukking van aardig wat van de Magisterium-leerlingen. De mannen begonnen grote meubelstukken door de poort naar binnen te dragen: een bureau, een lamp, een smetteloos witte bank.

‘Wat is daar aan de hand?’ vroeg Alastair zich hardop af terwijl ze allemaal de Rolls uit stapten.

Call rekte zich uit om alle knopen uit zijn spieren te krijgen. Brutus deed hetzelfde.

‘De Vergadering heeft Anastasia hierheen gestuurd om een oogje in het zeil te houden,’ antwoordde Alex, die zijn stiefmoeder in de steek had gelaten om hen gedag te zeggen. Hij gaf Call en Aaron een high five en glimlachte naar Tamara. ‘Ze krijgt de oude kamer van meester Lemuel. Ze neemt dit allemaal nogal serieus en, nou ja, ze reist altijd met veel te veel bagage.’

‘Gaat ze de spion proberen op te sporen?’ vroeg Alastair.

‘Volgens mij mogen we daar eigenlijk niet over praten,’ zei Alex met een bezorgde blik op Jasper. ‘Ik bedoel, niemand hoort er eigenlijk vanaf te weten.’

Alastair trok zijn wenkbrauwen op. ‘Nou, dan is het maar goed dat ze zo discreet is.’

Alex keek om naar zijn stiefmoeder, die toezicht hield op de mannen terwijl die een aantal grote hutkoffers de grotten in droegen. Er zaten allerlei ouderwetse etiketten op uit verre landen – Mexico, Italië, Australië, de Franse Rivièra, de Provence, Cornwall. ‘Haar dekmantel is dat ze ervoor moet zorgen dat alles goed verloopt bij de verwijdering van alle chaosdieren uit het bos.’

Call legde een hand op Brutus’ rug om zijn chaoswolf gerust te stellen. Brutus keek op en begon te kwispelen. Call voelde een vlaag van woede bij het idee dat iemand Brutus iets aan zou willen doen.

Als ze het maar laten, dacht hij.

Alastair richtte zich tot Call. ‘Als je van gedachten verandert, weet je hoe je me kunt bereiken.’ Daarna omhelsde hij Call stevig; iets te stevig zelfs, vond Call, die zich zorgen maakte om zijn ribben.

‘Dag, pap,’ piepte Call. Al had zijn vader hem bijna fijngeknepen, het was de eerste keer dat Alastair het goedvond dat hij op het Magisterium zat, en dat was een geweldig gevoel.

Tamara was een eindje verder gelopen en had Kimiya ontdekt, met wie ze nu stond te lachen. Jasper stond bij Celia en Gwenda. Alleen Aaron had op Call gewacht. Hij schonk hem een scheve grijns en Call vroeg zich af hoe moeilijk het eigenlijk voor Aaron was om voortdurend omringd te zijn door andermans familie.

‘Geef mij die maar.’ Aaron gooide Calls tas over zijn schouder en pakte zijn eigen bagage in zijn andere hand. Terwijl hij naar school begon te lopen leek hij nauwelijks last te hebben van al het gewicht dat hij met zich meedroeg. Call liep achter hem aan, met stijve benen van de lange zit, en bedacht hoe oneerlijk het leven in alle opzichten was.

In de grotten was het vochtig maar koel. Van de op ijspegels lijkende puntige stalactieten drupte water op de op gesmolten kaarsen lijkende stalagmieten eronder. Grote stukken gipskristal hingen van het plafond, als vlaggen en banieren die waren blijven hangen van een feestje van lang geleden. Call liep erlangs, langs het vochtige druipsteen en de van mica glinsterende poeltjes waar bleke vissen doorheen schoten. Hij was er zo aan gewend dat hij het niet eens meer griezelig vond. Het was gewoon de plek waar hij naar school ging, net zo vertrouwd als drie jaar geleden het gekletter van kluisdeurtjes en het gepiep van zijn gympen op de vloer van de sportzaal was geweest.

Hij vroeg zich af of ze Dolf, de mogelijke moordenaar, zouden zien en of hij hun weer iets griezeligs te zeggen had, maar de kleine hagedis was nergens te bekennen.

Call gebruikte zijn polsband met alle nieuwe stenen om hun verblijf binnen te komen. Aaron zette kreunend Calls tas op de bank, waardoor Call zich meteen beter voelde over zijn eigen kunnen en schuldiger over Aarons hulpvaardigheid. De woonkamer leek kleiner dan vorig jaar, en het duurde even voordat tot hem doordrong dat dat kwam doordat hij zelf gegroeid was, niet omdat de kamer gekrompen was.

De deur ging open en Tamara kwam binnen, haar koffers achter zich aan slepend. ‘Ik had geen idee waar jullie gebleven waren! Jullie waren opeens vertrokken!’ verkondigde ze.

Wat dus echt niet eerlijk was, dacht Call, omdat zij degene was die was weggelopen.

Ze richtte zich tot Aaron. ‘En je weet dat we Call nooit alleen mogen laten!’

‘Dat heb ik ook niet gedaan,’ merkte Aaron op.

‘Hmpf,’ deed Tamara, en toen liep ze stampend naar haar kamer.

Call trok zich terug in zijn eigen slaapkamer, die koud, stoffig en ongebruikt aanvoelde, net als altijd aan het begin van een nieuw schooljaar. Hij deed zijn tas open en trok zijn uniform aan: blauw voor dit derde jaar. Zodra hij klaar was, bekeek hij zichzelf in de spiegel op de kledingkast. Eerder was hij zo klein geweest dat hij zichzelf helemaal kon zien in het glas, maar nu stak zijn hoofd boven de lijst van de spiegel uit en moest hij door zijn knieën zakken.

Toen hij terugkwam in de gemeenschappelijke woonkamer, zaten Aaron en Tamara in hun uniform op hem te wachten. Nadat ze Brutus hadden beloofd wat lekkers voor hem mee te nemen, vertrokken ze naar de refter voor het avondeten. Iedereen behalve de IJzerjaar-leerlingen – die net hun IJzerproef achter de rug hadden en meestal in hun eigen kamer mochten eten – installeerde zich aan zijn oude tafel en koos daarna iets uit de verschillende menu-opties. Vandaag kon je kiezen uit een soort paarse puree, grote champignons die zo in plakken waren gesneden dat het bijna boterhammen leken, besmeerd met een soort gele pasta, en drie soorten korstmos: felgroen, bruin en donkerrood. Call schepte van alles iets op zijn bord en pakte ook nog een beker met een door een dun laagje algen bedekte vloeistof.

Het was gewoon griezelig hoe lekker Call het korstmos vond. Hij werkte het naar binnen alsof hij uitgehongerd was en vroeg zich af of het spul misschien een of andere akelige bijwerking had. Bijvoorbeeld hem hersenspoelen, zodat hij er zoveel van at dat hij veranderde in een levensvorm die alleen op korstmos kon overleven. Kon zoiets echt gebeuren? Wantrouwig staarde hij een tijdje naar zijn volgende hap voordat hij de vork naar zijn mond bracht.

Jasper kwam naast Call zitten, alsof ze vrienden waren of zo. ‘En, wat is het plan?’

‘Waar heb je het over?’ vroeg Call.

‘O, laat ook maar.’ Jasper sloeg zijn ogen ten hemel en richtte zich toen tot Tamara. ‘Ik snap niet waarom ik het hem nog vraag. Wat is het plan?’

‘Hier kunnen we niet praten,’ fluisterde Tamara terwijl ze zich naar hen toe boog.

Het viel Call op dat het snijwondje onder haar oog nog altijd zichtbaar was, een dun streepje met een korstje erop. Elke keer dat hij het zag, dacht hij aan haar hand op zijn jas en hoe ze hem wegduwde van het gevaar. Hij bedacht hoeveel hij aan haar te danken had.

Aan al zijn vrienden had hij zoveel te danken. Hij had geen idee hoe hij ze ooit terug moest betalen.

Aaron had met Rafe, net als zij Bronsjaar-leerling, zitten praten over de robots die Call en hij in de zomer hadden gebouwd, maar leek nu te merken dat er iets belangrijks aan de hand was en kapte het gesprek af om met hen mee te doen.

‘Morgen,’ zei Tamara. ‘Laten we na het eten in de bibliotheek afspreken. Dan kunnen we erover praten.’

‘Waar hebben we het over?’ Celia ging met een bord vol paarse puree tegenover Call zitten. ‘Is er iets aan de hand?’

‘Nee!’ zeiden Aaron en Jasper precies tegelijk.

‘Ja hoor, en dat is helemáál niet verdacht.’ Ze stond weer op. ‘Als jullie niet willen dat ik hier kom zitten, hoef je het alleen maar te zeggen. Ik ga wel ergens anders heen…’

Call sprong overeind. ‘Niet doen,’ zei hij voordat hij kon bedenken hoe hij haar moest overtuigen om te blijven. ‘We hadden het gewoon over de Galerij. We hadden besloten om niet te gaan. Maar, eh… dat kunnen we best alsnog doen. Erheen gaan, bedoel ik.’

‘Vraag je nou of ik met je naar de Galerij wil?’ informeerde Celia met een gezichtsuitdrukking die hij niet kon peilen.

De Galerij was de plek waar je met zijn tweeën naartoe ging voor een…

Een afspraakje, dacht Call. Ze heeft het over een afspraakje. Ze denkt dat ik haar mee uit vraag. ‘Ik… weet het niet?’ stamelde hij.

‘Nou, misschien moet je daar dan eerst eens zien achter te komen.’ Celia schudde haar blonde haren en liep weg om bij Rafe, Kai en Gwenda te gaan zitten.

‘Nou vriend, de handschoen ligt op jouw helft,’ zei Jasper zodra Celia buiten gehoorsafstand was.

‘Je haalt allerlei uitdrukkingen door elkaar,’ zei Call. ‘Ik krijg er koppijn van.’

‘Kunnen we alsjeblieft praten over hoe we Calls echte leven kunnen redden, in plaats van zijn liefdesleven?’ Tamara zag eruit alsof ze er schoon genoeg van had. ‘Tot morgenavond blijft continu een van ons bij Call. Waarschijnlijk kunnen Aaron en ik dat het best doen, want als jij bij hem rondhangt, Jasper, vindt iedereen dat natuurlijk raar omdat je Call niet mag.’

‘Tuurlijk mag hij Call wel,’ zei Aaron verrast. ‘We zijn toch allemaal vrienden.’

‘Ook goed,’ zei Tamara. ‘Morgenavond, na het eten, bibliotheek. Zorg dat je met goede ideeën komt.’ Ze keek opzij. ‘Alex Strike wenkt me. Ik ben zo terug.’ Ze stond op en greep Aaron bij zijn mouw. ‘Kom. Waarschijnlijk wil hij jou ook gedag zeggen.’

‘Wat…?’ begon Aaron, maar hij werd al door Tamara meegetrokken naar de tafel waar Alex, Kimiya en hun andere vrienden uit het Goudjaar zaten.

Het groepje zag er nogal somber uit. Het verbaasde Call niks. Om zo een van je vrienden te verliezen…

‘Hé, maar vind je Celia nou leuk of niet?’ vroeg Jasper kauwend op een stuk korstmos. Voor de ceremonie had hij een nieuw, hip uitziend kapsel laten knippen, en er viel een donkere lok voor zijn ogen.

‘Wat kan jou dat schelen?’ vroeg Call.

‘Misschien vraag ik haar anders wel uit,’ zei Jasper. ‘Heb je daar weleens aan gedacht?’

Dat had Call niet. Hij keek Jasper verbaasd aan. ‘Doe wat je niet laten kunt,’ zei hij uiteindelijk.

‘O, dus het kan je niks schelen.’ Jaspers ogen schitterden vrolijk. ‘Misschien omdat je Tamara leuk vindt?’

‘Jasper…’

‘Nou? Vind je haar leuk?’

‘Ze is mijn beste vriendin,’ zei Call met opeengeklemde kaken.

‘Dat betekent niets.’ Jasper liet zijn vork tussen zijn vingers draaien. ‘In leerlingengroepjes komt het voortdurend voor dat mensen elkaar leuk vinden. Kijk maar naar Kimiya en Alex Strike. Of, je weet wel, Celia en ik. Je kunt Tamara heus wel leuk vinden…’

‘Wat maakt het uit?’ barstte Call tot zijn eigen verrassing uit. Woedend staarde hij naar Jasper en zei zacht: ‘Snap je dat dan niet? Het maakt niet uit. Ze vindt Aaron toch altijd leuker.’

Jaspers ogen werden groot. ‘Oeps. Volgens mij heb ik een gevoelige plek geraakt.’

Calls hoofd duizelde. Tussen de drukte in de refter zag hij Aaron en Tamara hun kant op lopen. Ze lachten, zoals altijd.

‘Wat ik zojuist zei…’ – Call keek naar Jasper – ‘… hou je voor je, oké?’

Jasper leunde achteruit. ‘Maak je geen zorgen, Callum,’ zei hij spottend. ‘Ik bewaar al je geheimen.’

HOOFDSTUK ZES

Die eerste dag vonden hun lessen buiten in de brandende zon plaats. Ze zaten op rotsblokken die in een halve cirkel lagen. Meester Rufus was van mening dat ze zo veel mogelijk buiten het Magisterium moesten doen voordat dat straks onmogelijk werd gemaakt door teams die door de bossen slopen om chaosdieren te vangen. Call miste de koelte van de grotten. Binnen de kortste keren was zijn shirt doorweekt van het zweet. Het voelde alsof zijn huid onder zijn haar verbrandde. Aarons neus en wangen waren rood en Tamara had een schrift op haar hoofd gezet als een soort hoedje.

‘Welkom in jullie Bronsjaar op het Magisterium.’ Meester Rufus liep voor hen heen en weer. Zijn kale hoofd glom. ‘Jullie zijn misschien niet de allerlastigste groep die ik ooit heb lesgegeven, maar het komt wel in de buurt. Laten we proberen om het dit jaar een beetje anders aan te pakken.’

Als je naging dat meester Rufus op een eerdere leerlingengroep doelde waarin kapitein Vissenkop zelf had gezeten, was zijn bewering niet niks.

‘We hebben net allemaal een medaille gekregen!’ zei Tamara, wat haar meteen een strenge blik opleverde omdat ze Rufus in de rede viel. Ze ging echter gewoon door. ‘We zijn helemaal niet lastig.’

De wenkbrauwen van meester Rufus deden iets heel ingewikkelds: ze bewogen omhoog en fronsten tegelijkertijd. ‘Laten we toch maar proberen te zorgen dat geen van jullie ontvoerd wordt, op een nieuwe reddingsmissie gaat, een chaosdier adopteert of om wat voor reden dan ook de school verlaat.’

Daarop had geen van hen iets te zeggen.

‘Dit jaar leren jullie alles over persoonlijke verantwoordelijkheid. Dat klinkt waarschijnlijk niet erg als een toverles, maar in het Bronsjaar begon Constantine samen met meester Joseph aan zijn experimenten en probeerde hij de weg naar onsterfelijkheid te vinden. Het is het jaar waarin je de basisprincipes onder de knie hebt en je begint te concentreren op datgene waarin je je zult specialiseren. Daarom vinden we het belangrijk dat iedere leerling – maar vooral ook Call en Aaron – goed nadenkt over de gevolgen van zijn of haar specialisatie. Het is verstandig dat jullie je afvragen waar precies de grenzen van chaosmagie liggen. Het is onverantwoordelijk en slecht om dergelijke levensgevaarlijke methodes te gebruiken om die grenzen te ontdekken. Net als op elke school willen we hier graag meer leren, van alles onderzoeken, de grenzen van onze kennis verleggen. Die leergierigheid moet echter wel in balans blijven met onze plicht om de wereld te beschermen, óók tegen onszelf. En,’ ging meester Rufus verder, ‘ik wil dat jullie niet vergeten dat jullie de afgelopen twee jaar al vroeg door de magische poorten zijn gegaan. Wat je daarvan zou moeten leren, is niet dat jullie beter zijn dan andere leerlingen, maar dat de poorten der magie pas opengaan zodra een leerling er klaar voor is, niet eerder. Als je de lessen uit het Bronsjaar niet leert, blijf je in het Bronsjaar totdat je ze wel hebt opgestoken.’

Call keek naar Aaron en Tamara. Zij zagen er net zo verward uit als hij zich voelde. Hij vroeg zich af hoe je de dingen waar meester Rufus over sprak op school moest leren. Al kon het natuurlijk ook zijn dat zijn hersenen vanwege oververhitting niet goed werkten.

‘Eén ding nog,’ zei meester Rufus. ‘Over de spion in het Magisterium. Tamara, ik weet niet of ik hier met jou al persoonlijk over heb gesproken. Ik weet echter zeker dat Call of Aaron je er al wel over verteld zal hebben, dus ik zal ons alle twee niet in verlegenheid brengen door te doen alsof je van niets weet. Je hebt alle recht om het te weten. Toch draag ik jullie met klem op – met klem! – om niet te proberen zelf de spion te pakken. Laat dat maar aan ons over.’

Geen van hen zei iets.

De wenkbrauwen van meester Rufus schoven nog iets dichter naar elkaar toe. ‘Begrijpen jullie dat?’

Call knikte.

‘Natuurlijk,’ zei Aaron.

‘Oké,’ zei Tamara.

Het was de minst overtuigende vertoning die Call ooit had gezien. Hij wist niet zeker of meester Rufus zich echt in de luren liet leggen of dat hij het gewoon had opgegeven, maar in elk geval knikte de tovenaar en zei: ‘Mooi! Nu dan, volgens mij moet onze eerste les gaan over het element water en hoe je dat in balans kunt brengen met lucht, zodat je tijdens het zwemmen onder water adem kunt halen. Ik weet een heel goed meertje om dat in te oefenen.’

Call sprong op, blij dat ze een beetje konden afkoelen. Pas toen ze begonnen te lopen herinnerde hij zich Jens lichaam, drijvend in de oceaan. Opeens vroeg hij zich af of er een reden was dat meester Rufus juist deze les bovenaan op zijn lijstje had gezet.

Ondanks Calls sombere gedachten werd het een heel aangename dag. Ze poedelden in het ondiepe gedeelte van een meertje in de buurt van de school. Meester Rufus gaf hun amuletten gevuld met lucht, die ze moesten vasthouden en waar ze lucht uit konden trekken als ze onder water waren. Bij de eerste paar pogingen kon Call zich niet goed concentreren en kwam hij hoestend en proestend boven water. Aaron verging het niet veel beter, maar de altijd kalme Tamara leek er geen moeite mee te hebben.

Uiteindelijk greep Call gefrustreerd zijn amulet vast en dook naar de bodem van de plas. Hij had zwemmen altijd fijn gevonden, want in het water deed zijn been geen pijn. Hij hield zijn ogen open. Het water van het meer was ziltig maar fris; hij zag visjes zwemmen rond waterplanten die op de zwakke stroming heen en weer deinden. Ook zag hij Tamara en Aaron, twee vage vormen in het water.

Om een of andere reden dacht hij aan zijn vader. In de herinneringen van meester Joseph had hij gezien hoe Alastair over een gigantische gletsjer was geklommen om op de plek van het IJzige Bloedbad te komen, waar de Vijand des Doods tientallen hulpeloze tovenaars had vermoord. Terwijl Alastair omhoogklauterde naar zijn vrouw en jonge zoontje had hij watermagie gebruikt om steuntjes voor zijn handen en voeten te vormen. Het moest dodelijk vermoeiend geweest zijn. Het moest onmogelijk hebben geleken.

Daarbij vergeleken was dit niets.

Call greep de amulet steviger vast. Hij kneep er zo hard in dat hij meende het ding te voelen barsten. Lucht, dacht hij. Er was lucht overal om hem heen, er was lucht in het water, alle elementen waren één: vuur en aarde, lucht en water; alle zijn ze slechts één ding: niet vier, niet twee, niet drie, maar een.

Hij deed zijn mond open en haalde adem.

Het was alsof hij vochtige moeraslucht inademde. Hij verslikte zich bijna en liet zijn lichaam ietsje naar boven drijven terwijl lucht zijn longen vulde. De tweede teug ging gemakkelijker, en bij de derde en de vierde was zijn ademhaling normaal. Hij stond op de bodem van het meer en haalde gewoon adem. Triomfantelijk gooide hij de amulet opzij en zwom naar boven. Zodra hij boven water kwam, slaakte hij een kreet. ‘Het is me gelukt!’ schreeuwde hij. ‘Ik ademde onder water!’

‘Ik weet het!’ zei Tamara watertrappelend. ‘Ik zag het!’

‘Wauw!’ Aaron sloeg met zijn vuist op het water, waardoor het alle kanten op spatte. ‘Je bent te gek!’

‘Hallo, we zijn allemáál te gek,’ protesteerde Tamara.

Call begon rondjes te zwemmen; hij dook telkens onder water om adem te halen en kwam dan weer boven. Grijnzend spatte hij in het water.

Soms was magie inderdaad zo fantastisch als hij stiekem gehoopt had.

’s Avonds waren ze de enigen in de bibliotheek: Tamara, Call, Aaron en Jasper zaten met hun hoofden dicht bij elkaar rond een tafel met daarop een lamp die gemaakt was van de schelp van een enorme onderwaterslak. Ze fluisterden met elkaar, want elk geluid dat je hier maakte, weergalmde in de grote, spiraalvormige stenen kamer.

‘De vraag is dus of degene die Call tijdens de ceremonie probeerde te vermoorden ook op het Magisterium rondhangt,’ zei Tamara, rommelend met wat papieren. ‘Ik heb een lijst opgesteld van alle mensen die hier op school zitten of lesgeven, en ook van de leden van de Vergadering die gemakkelijk in en uit kunnen.’

Jasper boog zich over de lijst. ‘Jij staat er niet op,’ merkte hij op.

‘Natuurlijk niet!’ Tamara bloosde. ‘Ik heb niet geprobeerd om Call te vermoorden.’

‘Kimiya staat er ook niet op,’ zei Jasper. ‘Of Aaron.’

‘Omdat die me ook niet dood willen,’ zei Call.

‘Dat weet je niet,’ reageerde Jasper. ‘Het zou een objectieve lijst moeten zijn. Ik zou er ook op moeten staan.’

‘O, geloof me,’ zei Tamara. ‘Jij staat er wel op.’

Jasper trok een gezicht. ‘Mooi.’

‘Hé, ik weet dat het echt iets voor ons is om rond te neuzen terwijl dat eigenlijk niet mag,’ onderbrak Call hen, ‘maar misschien moeten we deze keer toch niet zelf proberen om de spion te grijpen. Volgens meester Rufus hebben de meesters een plan bedacht, en bovendien is Alex’ stiefmoeder hier om een of andere val te zetten. Misschien moeten we het aan hen overlaten.’

Ze staarden allemaal naar Call alsof hij opeens twee hoofden had in plaats van één.

Uiteindelijk was Aaron de eerste die sprak: ‘Heb je vandaag te veel water uit het meer gedronken of zo? Zoiets zou je echt niet zeggen als een van ons in gevaar verkeerde.’

‘Bekijk het anders eens zo,’ zei Jasper. ‘Als dezelfde persoon die Automotones vrijliet ook die kroonluchter op je kop wilde laten vallen, dan is de kans dat iemand die naast je staat gedood wordt net zo groot als de kans dat jij het loodje legt. Dus voor mijn eigen bestwil duik ik hier graag in.’

Tegen zulke logica kon Call weinig inbrengen.

‘Ik heb zitten denken…’ begon Tamara. ‘We moeten dieper de tunnels in, naar de plek waar de grote elementwezens opgesloten zitten. Misschien komen we er dan achter wie er bij Automotones kon komen en hoe diegene daarin geslaagd is. We kunnen kijken of een van de mensen op deze lijst beneden is geweest. Er wordt vast wel bijgehouden wie er op bezoek komt en wie er wel of niet toegang heeft.’

‘Zouden de magiërs dat niet allang hebben bekeken?’ vroeg Aaron.

Tamara haalde haar schouders op. ‘Ook al hebben ze dat gedaan, die namen geven ze ons toch nooit. Voor ons is het een goede plek om te beginnen met het afstrepen van verdachten.’

‘Zo, iemand heeft afgelopen zomer alle detectives uit de bieb verslonden,’ merkte Jasper op.

Tamara grijnsde naar hem. ‘Iemand krijgt zo meteen een klap in zijn gezicht.’

‘Heb jij soms een beter idee?’ vroeg Aaron. ‘Want als dat niet zo is, kun je je kritiek beter voor je houden.’

‘Wat als we Call gewoon als lokaas gebruiken?’ opperde Jasper. ‘Ik bedoel, waarom zouden we wachten en allerlei vermoeiende toestanden uithalen als we de moordenaar ook naar óns toe kunnen laten komen? We laten gewoon iedereen weten dat Call in z’n eentje naar een of andere afgelegen plek gaat, en als de moordenaar dan opduikt om hem een kopje kleiner te maken, springen we…’

‘Hé, kom op,’ zei Call. ‘Dat is een belachelijk idee.’

‘Ik dacht dat we geen kritiek mochten leveren.’ Jasper grijnsde zelfingenomen. ‘Volgens mij kan mijn plan niet mislopen.’

Tamara schudde haar hoofd. ‘Call kan doodgaan!’

‘Maar dan hebben we in elk geval wel de spion,’ zei Jasper, en toen vertrok zijn gezicht van pijn omdat iemand hem onder tafel een keiharde schop verkocht. ‘Wat? Er zijn maar weinig plannen met zo’n succesgarantie!’

‘Laten we eerst Tamara’s plan uitproberen.’ Aaron stond gapend op. ‘En zullen we elkaar morgen na de les weer hier treffen? We kunnen plattegronden van het Magisterium bestuderen. Misschien ontdekken we zo waar de elementwezens precies gevangenzitten. Ik neem de eerste wachtbeurt vannacht. Tamara, Call, gaan jullie alle twee maar slapen.’

‘Zie jullie morgen, sukkels,’ zei Jasper. Hij verliet de bibliotheek via de wenteltrap, met twee treden tegelijk.

Call wilde protesteren dat het niet nodig was dat een van hen wakker bleef om een oogje in het zeil te houden, maar niemand zou toch naar hem luisteren. Zuchtend stond hij op en liep achter Tamara en Aaron aan naar hun kamers.

Halverwege bleef hij echter plotseling staan. ‘Ik weet wie er bij de elementwezens kan komen,’ riep Call uit. ‘Dolf!’

De kleine hagedis was tenslotte een vuurwezen, en hoewel hij misschien niet volkomen te vertrouwen was, kende hij het Magisterium beter dan wie of wat ook. Hij had hen eerder door het doolhof van gangen geleid. Oké, dat was om hen onder de aandacht te brengen van een veel machtiger en griezeliger elementwezen dan hijzelf, maar toch, er was niks echt ergs gebeurd.

En trouwens, vorig jaar hadden ze Dolfs leven gered. Meester Rufus wilde een keer Aarons beheersing van chaosmagie testen en had hem gevraagd om de hagedis naar het rijk van chaos te sturen. Call wist niet zeker wat er gebeurde met dingen die door de leegte werden opgeslokt, maar betwijfelde of je zoiets zou overleven. En dus had hij Aaron geholpen om de hagedis met een tovertruc te laten ontsnappen. Wat Call betreft stond Dolf bij hen in het krijt.

‘Kom mee.’ Hij draaide zich midden in de gang om. ‘Deze kant op.’

Hoe langer die spion hier ronddwaalde, hoe langer zijn vrienden voortdurend in zijn buurt zouden blijven rondhangen alsof er iets niet in de haak was. Hij had er een bloedhekel aan. Hij wilde niet dat zij wakker waren terwijl hij sliep. Hij wilde niet dat ze gevaar liepen. Als er iets moest gebeuren, had hij het liefst dat het nu meteen gebeurde.

‘Waar gaan we naartoe?’ protesteerde Tamara terwijl ze op hun schreden terugkeerden. ‘Terug naar de bibliotheek?’

Ze kwamen bij een splitsing. Call koos de linkertunnel. Toen hij net in het Magisterium was, had hij niet gedacht dat hij hier ooit de weg zou kunnen vinden: al die doolhofachtige gangen die diep onder en dwars door de berg leiden. Maar hij had het toch geleerd, en de paden door de bovenste niveaus van het Magisterium waren voor hem nu net zo vertrouwd als de straten van het stadje waar hij vandaan kwam.

‘Gaan we naar de rivier?’ vroeg Aaron bijna fluisterend.

De lucht in de tunnels werd vochtiger. Ze waren langs een aantal kamers van andere leerlingen gekomen, maar nergens scheen nog licht door het kiertje onder de deur. Iedereen in het Magisterium lag te slapen.

De rivieren die door de school stroomden, fungeerden als transportaders. Ze brachten leerlingen van hun leslokalen naar de uitgangen, naar de refter en terug naar hun vertrekken. Kleine bootjes voeren op de stroompjes, aangestuurd door toverkracht en geholpen door waterwezens. Hoe dichter Call, Aaron en Tamara bij het water kwamen, hoe kouder het werd. Call hoorde de beek al ruisen.

Aaron en Tamara liepen tegen elkaar te mopperen dat Call hen waarschijnlijk meesleepte naar een boot. De gang kwam uit bij een ondergronds kiezelstrand. Lichtgevend mos dat op de muren en het plafond groeide, verlichtte de grot. Oogloze vissen zwommen in het water.

‘Dolf!’ riep Call. ‘Dolf!’

Aaron en Tamara keken elkaar aan. Het was duidelijk dat ze dachten dat Call gek geworden was.

‘Misschien moet hij slapen,’ zei Tamara.

‘Misschien moet hij iets eten,’ zei Aaron.

‘Dolf!’ riep Call opnieuw. ‘Het einde is dichterbij dan je denkt!’

‘Hagedissen komen niet als je ze roept,’ zei Tamara. ‘Laten we hier weggaan, Call…’

Er scharrelde iets omlaag vanaf een overhangende rots boven hun hoofd. Ze zagen een flits van vuur, licht op schubben. Rode ogen gloeiden in de duisternis. Over de rotsen kroop een soort kleine komodovaraan naar hen toe, met een sik en op zijn rug een bochel van vuur.

‘Dolf?’ vroeg Call.

‘Hij is echt gekomen.’ Aaron was hoorbaar onder de indruk. ‘Indrukwekkend, Call.’

‘Stiekem rondsluipen.’ Dolf keek geïrriteerd. ‘Stiekem rondsluipen en Dolf lastigvallen. Wat moeten jullie, toverleerlingen?’

‘We willen dat je ons bij de slapende elementwezens brengt. De wezens die door het Magisterium gebonden zijn,’ antwoordde Call.

‘Nu meteen?’ Tamara draaide zich razendsnel om naar Call. ‘Ik dacht dat we gingen slapen!’

‘Ja, slapen. Rondsluipen veel te gevaarlijk,’ zei Dolf. ‘Tunnels veel te diep.’

‘Je bent ons nog een wederdienst verschuldigd, Dolf,’ zei Call. ‘We hebben je leven gered. Weet je dat niet meer?’

‘Ik deed al iets terug,’ bromde Dolf. ‘Ik waarschuwde jullie. Ultima forsan.’

‘Dat was geen hulp,’ zei Call. Hij wist wat Ultima forsan was: een Latijns zinnetje dat boven de laatste rustplaats van de Vijand des Doods in steen was gebeiteld. Het betekende: het einde is dichterbij dan je denkt. Hij begreep alleen niet hoe dat een waarschuwing kon zijn waar je ook nog iets aan had. ‘Ons bij de elementwezens brengen, dat is pas hulp.’

‘Of misschien weet je niet hoe je er moet komen?’ zei Aaron uitdagend tegen de kleine hagedis. Hoewel hij zojuist in de bibliotheek nog had gegaapt, glinsterden zijn ogen nu en zag hij er absoluut niet meer slaperig uit. Aaron was iemand die er niet erg van hield om over dingen te praten; hij deed ze liever meteen. ‘Is dat soms het probleem? Misschien weet je toch niet zoveel over het Magisterium.’

Dolfs rode ogen wervelden. ‘Ik weet,’ zei hij. ‘Ik weet alles. Maar dit is gevaarlijk, toverleerlingen. Heel gevaarlijk. Ik kan jullie brengen, maar dan moeten jullie de bewaker om de tuin leiden.’

‘De bewaker?’ Tamara’s stem klonk angstig.

Ook Call had graag een toelichting gekregen, maar kennelijk had Dolf besloten dat hij genoeg aan de conversatie had bijgedragen. Hij sprong naar een glinsterende muur vol mica, rende een stukje omhoog en schoot toen naar de ingang van de volgende grot.

‘Volg de hagedis!’ riep Call terwijl hij zelf al achter hem aan rende.

Tamara kreunde, maar volgde hem toch.

Call was vergeten hoe frustrerend en soms doodeng het was om je door Dolf door de grotten van het Magisterium te laten leiden, inclusief sommige doorgangen die waarschijnlijk nog nooit eerder door een tovenaar waren gebruikt. De hagedis ging hun voor over natuurlijk gevormde kliffen en langs poelen vol met iets wat leek op kokende modder. Hij nam hen mee grotten in en weer uit waar ze bijna stikten door de zwavelgeur en waar ze moesten bukken om niet verwond te worden door scherpe stalactieten.

Call wist niet zeker hoe ver ze al hadden gelopen toen zijn been echt zeer begon te doen – een soort brandende spierpijn waarvan hij wist dat die alleen nog maar erger zou worden. Opeens voelde hij zich vreselijk stom dat hij dit had voorgesteld, stom dat hij had gedacht dat hij zo ver kon lopen. Toch kon hij Dolf niet vragen om te stoppen. De hagedis was al veel te ver voor hen; de kristallen op zijn rug gloeiden terwijl hij van rotsformatie naar rotsformatie sprong.

En als Tamara en Aaron op hem zouden wachten, zou Dolf misschien gewoon doorrennen en hen hier in de grotten achterlaten, hopeloos verdwaald. Dat was al eerder gebeurd.

Voorzichtig probeerde Call luchtmagie op te roepen. Hij zette zich zachtjes af. Hij dacht aan de manier waarop Alastair hem de lange wenteltrap van het Collegium op had laten zweven. En hoe hij zelf langs die trap was afgedaald. Hij hoefde zich alleen maar te concentreren en te duwen.

Call schoot omhoog, de lucht in – zo snel dat hij op de binnenkant van zijn wang moest bijten om het niet uit te gillen van schrik –, maar een ogenblik later lukte het hem zich te stabiliseren. Hij zweefde een eindje boven de grond en er rustte geen gewicht meer op zijn been. Hij voelde zich fantastisch.

Met zijn geest duwde hij zichzelf verder, niet langer struikelend zoals Aaron of Tamara. Hij gleed over de rotsgrond alsof dit de manier was waarop hij hoorde te lopen. Naarmate ze verder kwamen in tunnels die steeds dieper de berg in drongen, werden de muren gladder en werd de vloer onder hun voeten glanzender. Het was alsof ze door een museumgang liepen. De deuren in de rotsen links en rechts waren sierlijk, versierd met alchemistische symbolen en vreemde letters die Call niet kende.

Eindelijk bleef Dolf staan, voor een enorme deur gemaakt van de vijf metalen van het Magisterium: ijzer, koper, brons, zilver en goud. ‘Hier, toverleerlingen. Hier is de gesloten deur in de weg van de weg. De bewaker is er. Je moet haar onder ogen komen voordat je verder kunt.’

‘Wat moeten we doen?’

‘Haar raadsels oplossen,’ zei Dolf. Zijn tong schoot naar buiten en ving een insect dat Call niet eens had gezien totdat de hagedis het opslokte. Daarna rende hij over het plafond weg. ‘Haar oplossingen raden!’ riep hij nog achterom voordat hij verdween.

‘Shit,’ zei Aaron. ‘Dit gebeurt ook altijd. Ik haat raadsels.’

Tamara keek alsof ze de woorden ‘Ik wist het!’ met moeite inslikte en niet erg blij was met hoe ze smaakten.

‘Zouden we gewoon moeten kloppen?’ Call bracht zijn vuist omhoog, maar aarzelde toen.

‘Ik doe het wel.’ Tamara bonsde op de deur. ‘Hallo? Wij zijn leerlingen, en we zijn hier voor een project…’

De deur ging open. In de deuropening stond, in een smetteloos wit pak dat volkomen onaangetast was door haar omgeving, Anastasia Tarquin. Haar grote bos zilveren haar was strak naar achteren gebonden en in haar oren schitterden oorbellen die wel betoverd leken. Zodra ze hen zag, schoten haar keurig verzorgde wenkbrauwen omhoog en veranderde haar mond in een smal streepje.

‘Bent u de bewaker?’ vroeg Aaron ongelovig.

‘Ik heb geen idee waar je het over hebt.’ Ze deed de deur verder open.

Achter haar zagen ze een lange, naar beneden lopende gang. Twee Collegium-studenten in uniform stonden aan weerszijden vlak voor de muur. Bewakers, dacht Call.

‘Maar wat ik wel weet, is dat jullie hier niet horen te zijn.’

‘Meester Rufus wilde dat we aan de slag gingen met een project,’ begon Call. ‘Zoals Tamara al zei. We zitten in het Bronsjaar en het is de bedoeling dat we nadenken over onze toekomst en onze persoonlijke verantwoordelijkheden, dus wilden we ons specialiseren in elementwezens. En, eh… we wilden er graag een paar ontmoeten.’

‘Jullie alle drie?’ vroeg Tarquin. ‘Inclusief twee chaostovenaars? Willen jullie je allemaal in elementwezens specialiseren?’

‘We overwegen het,’ zei Aaron snel. ‘We willen niets overhaasten, maar vinden het wel interessant. En we dachten dat we het misschien beter zouden weten als we een bezoekje mochten brengen aan een paar van de meest fantastische elementwezens die er bestaan.’

Anastasia Tarquin leek hun geen seconde te geloven. ‘Leerlingen hebben misschien vroeger, heel af en toe, toestemming gekregen om de elementwezens te zien die hier vastzitten, maar ik ben bang dat dat voorrecht voorlopig is ingetrokken, om redenen die jullie volgens mij allang kennen.’

Automotones. Call herinnerde zich nog goed dat het gigantische metaalmonster boven hen uittorende en met vuur en klauwen om zich heen sloeg.

‘Dus,’ zei Anastasia, ‘tenzij jullie willen dat ik dit met meester Rufus opneem, stel ik voor dat jullie nu meteen teruggaan en dat we allemaal doen alsof we elkaar nooit hebben gezien.’

Call keek naar Tamara en toen naar Aaron.

‘Nou, geen raadsels dus,’ zei Aaron binnensmonds. Toen wendde hij zich beleefd als altijd tot Anastasia Tarquin. ‘Sorry dat we u hebben gestoord.’

Ze leek echter niet erg van hem gecharmeerd. Haar blik bleef ijzig. ‘Een ogenblikje nog,’ zei ze, maar ze keek niet naar Aaron. ‘Callum Hunt. Kom binnen. Ik wil je graag even spreken. Alleen.’

‘Mij?’ vroeg Call met een piepstem. Dit had hij niet verwacht, en met al dat spionnengedoe wilde hij liever niet alleen zijn met een lid van de Vergadering. Maar ja, ze was Alex’ stiefmoeder, en bovendien had de Vergadering haar hierheen gestuurd om hem te beschermen. ‘Oké.’

Tamara en Aaron keken hem zwijgend aan. Call wist bijna zeker dat zijn vrienden op dit moment niet graag met hem zouden ruilen.

Nadat hij naar binnen was gelopen, deed Anastasia de deur met een zware dreun achter hem dicht.

Ze legde een hand op zijn schouder. ‘Je bent vast erg ongerust, dat je helemaal hierheen komt op zoek naar antwoorden.’ Haar stem klonk opeens heel zacht en vriendelijk, en daar werd hij vreselijk zenuwachtig van.

Hij dacht aan de slangen die hij weleens op tv had gezien, die eerst een soort dansje deden voordat ze toesloegen.

‘En ik weet dat je heel goed bevriend bent met Aaron. Jullie twee passen toch wel goed op elkaar, hè?’

‘Ja?’ zei Call. ‘Ik bedoel, ja natuurlijk. Aaron en Tamara en ik. We letten allemaal op elkaar.’

‘Het is fijn om zulke goede vrienden te hebben.’ Ze knikte. ‘Vooral als je een ouder hebt die magie niet goedkeurt.’

‘Alastair draait al bij,’ zei Call, die probeerde te raden waar dit allemaal over ging.

‘Toen ik met Alex’ vader trouwde, bezwoer ik dat ik nooit zou proberen zijn moeder te vervangen. Ik had al kinderen uit mijn eerste huwelijk, en ik wist hoe belangrijk het was om mezelf niet op te dringen waar dat niet gewenst was. Ik probeerde een vriendin te zijn, een gids, een mentor. Iemand die zijn vragen onomwonden kon beantwoorden, iets wat veel volwassenen niet doen. Dat zou ik voor jou ook graag doen, als je ooit iemand nodig hebt om mee te praten.’

‘Eh… oké,’ zei Call, die weinig van het hele gesprek begreep. Hij probeerde langs Anastasia te kijken om te zien wat er achter haar lag.

De twee bewakers van het Collegium waren doodstil en stonden als lege harnassen tegen de muur van het vertrek. Er was een bank met daarop een krant, die ze waarschijnlijk had zitten lezen, en een gang die nog veel verder doorliep. Op de muren van de gang scheen een donkerrode gloed.

‘Dus u laat ons echt niet binnen?’

Anastasia keek eerder geamuseerd dan boos. ‘Je wilt waarschijnlijk dat ik zeg dat ik het zou doen als ik kon, stel ik me zo voor. Maar je hebt geen idee hoe gevaarlijk de grote elementwezens zijn. Het zou net zoiets zijn als je in de krater van een vulkaan gooien. Een vriend zou jou nooit in gevaar brengen, Callum, begrijp je dat?’

‘Omdat ik een Makar ben,’ zei Call. ‘Dat snap ik, maar…’

‘Geen gemaar.’ Anastasia schudde haar hoofd. ‘Jij en Aaron moeten hoognodig naar bed. Jullie zijn veel te belangrijk om jezelf in gevaar te brengen. Probeer dat niet te vergeten.’ En met die woorden deed ze de deur weer open.

En nadat Call naar buiten was gestapt, waar Aaron en Tamara op hem stonden te wachten, hoorde hij de deur achter hem met een klap dichtvallen.

HOOFDSTUK ZEVEN

‘Dus jullie zijn zonder mij gegaan?’ Jasper prikte met zijn vork in het grijze goedje op zijn bord. Het was middag. Na hun avontuur in de tunnels van gisteravond hadden Call, Tamara en Aaron tot ver na het ontbijt geslapen. Tijdens de les had Call pijn in zijn been gehad en bovendien een nogal wazig hoofd, waardoor hij bijna een vuurbal op Tamara’s hoofd had laten vallen en zijn eigen vingers had verbrand. Pas halverwege de lessen had hij opeens bedacht dat hij vergeten was Brutus uit te laten, en toen had hij de troep die daar het gevolg van was zelf op moeten ruimen. Terug zijn op school was lang niet zo gemakkelijk als hij had gehoopt.

‘Het was een spontane inval,’ zei Call een beetje sussend. Toen herinnerde hij zich tegen wie hij het had. ‘Ik bedoel, niet dat ik je uit mezelf ooit ergens mee naartoe zou nemen, maar in dit geval was jou hier laten een onverwacht extraatje.’

‘Hé,’ zei Jasper. ‘Ik probeer je leven te redden!’

‘Trek je niks van hem aan,’ kwam Aaron ertussen. ‘Hij wordt altijd chagrijnig als hij moe is.’

‘En wat heeft Anastasia met je gedaan?’ vroeg Jasper. ‘Mijn vader zegt altijd dat ze een soort ijzige sneeuwkoningin is.’

‘Ze was heel aardig tegen Call,’ zei Tamara. ‘Het was raar. Voor mij had ze helemaal geen tijd en Aaron keurde ze nauwelijks een blik waardig. Het was alleen maar Call, Call, Call.’

‘Tja, het ziet ernaar uit dat ik de coole nieuwe Makar ben en jij de saaie ouwe,’ zei Call tegen Aaron. ‘Ik geef dit blauwe uniform gewoon glans.’

Tamara lachte. Aaron slaakte een diepe, berustende zucht.

‘Wauw.’ Jasper keek Call met grote ogen aan. ‘Je had niet gezegd dat hij ook aan grootheidswaan gaat lijden als hij moe is.’

Call nam een flinke slok van de bruine, theeachtige substantie in zijn houten mok. Hij hoopte uit de grond van zijn hart dat er cafeïne in zat. De hele zomer had hij zoveel espresso’s kunnen drinken als hij wilde – Alastair had een oud Gaggia-apparaat in art-decostijl gerepareerd en het ding tjoekte en pufte nu als een trein –, maar nu hij het echt nodig had, was er nergens koffie te krijgen.

Hij was inderdaad moe. Hij was er moe van om voortdurend in de gaten te worden gehouden door zijn vrienden, ook al deden ze dat om hem te beschermen. Hij was er moe van dat hem voortdurend iets afschuwelijks boven het hoofd hing – iets waar hij geen enkele controle over had. Hij wilde gewoon naar school gaan, net als ieder ander, en op dit moment had hij daar alles voor over. ‘Oké,’ zei hij. ‘Ik voer dat stomme plan van jou wel uit.’

‘Wat?’ Jasper keek hem fronsend aan. ‘Welk stomme plan?’

De pijn verbijtend klom Call op zijn stoel en toen van zijn stoel op de tafel. Hij stond nog net niet met zijn voet in de grijze pudding van Jasper en keek de refter rond.

‘O nee,’ zei Aaron. ‘Volgens mij had je gelijk over die wanen bij vermoeidheid.’

Leerlingen zaten te lachen en met elkaar te praten. Tovenaars aten van hun korstmos. Toen zag Rafe Call opeens op tafel staan. Hij slaakte een kreet en gaf Gwenda, die naast hem zat, een por. Er ging een geroezemoes door de grot, en al snel keek iedereen wijzend en fluisterend naar Call.

‘Call!’ siste Tamara niet al te zacht. ‘Kom daar af!’

Maar Call wilde er niets van horen. ‘MOET JE HOREN!’ riep hij, zo luid dat het in de hele refter goed te horen was. ‘VANAVOND OM MIDDERNACHT BEN IK IN DE BIBLIOTHEEK. ALLEEN.’

Hij ging weer zitten. Zijn vrienden staarden hem aan. In de hele refter zag hij leerlingen in de richting van hun tafel gluren. Gwenda fluisterde iets in Celia’s oor en ze begonnen alle twee te giechelen. Alex Strike had een vreemde, bezorgde uitdrukking op zijn gezicht. Naar meester Milagros’ blik te oordelen dacht die dat Call als kind een keer te hard op zijn hoofd was gevallen.

‘Dat… Dat… Wat was dat?’ sputterde Tamara. ‘Ben je gek geworden of zo?’

‘Hij heeft zichzelf zojuist tot lokaas gemaakt,’ zei Aaron. Met een ernstige blik keek hij naar Call. ‘Ik hoop maar dat dat een goed idee was. Het nadeel van iedereen laten weten dat je helemaal alleen zult zijn zodat ze je kunnen aanvallen, is dat iedereen weet dat je helemaal alleen zult zijn zodat ze je kunnen aanvallen.’

‘Pffft,’ deed Tamara. ‘Niemand is zo dom om na die publieke aankondiging op hem af te gaan. Als je dat doet, word je onmiddellijk gepakt.’

Call haalde zijn schouders op en nam een grote hap korstmos. Op een vreemde manier voelde hij zich beter. Alles was weer precies zoals het hoorde: zijn vrienden dachten dat hij gek was en hij stond op het punt om iets doms te doen. Er speelde een grijns rond zijn lippen.

‘Kan iemand hem snel verdoven?’ zei Jasper. ‘Wie weet wat hij straks nog doet.’

Kennelijk bevatte de bruine vloeistof die Call had gedronken toch cafeïne, of anders hielp die om een plan te hebben, want opeens gonsde de energie door zijn aderen. Hij was niet meer moe. Hij voelde zich er helemaal klaar voor.

Toen Call die avond laat bij de bibliotheek aankwam, verwachtte hij half dat er een groep nieuwsgierige toeschouwers zou zijn, maar het was er leeg. Tamara, Aaron en Jasper doorzochten de ruimte en keken achter alle boekenkasten, terwijl Brutus onder de tafels snuffelde. Maar nee, de bibliotheek was uitgestorven.

Call ging zitten aan een tafel die werd verlicht door een enorme stalactiet. De stenen punt was door het midden van het hout gedreven en hield het tafelblad zo op zijn plek. Binnen in de stalactiet wervelde en gloeide licht.

‘Oké,’ zei Tamara, die van de bovenste verdieping van de spiraalvormige bibliotheek terug kwam lopen. ‘Je bent alleen.’

Aaron legde een hand op Calls schouder. ‘Denk eraan. Als het nodig is dat je chaosmagie gebruikt, moet je het vooral niet in je eentje proberen. Ik ben je tegenwicht. Ik sta hier vlak buiten, samen met de anderen. Reik naar mij, naar mijn chaosenergie, net zoals je naar de lucht reikte toen je onder water was.’

Call knikte, terwijl Aaron hem losliet en Brutus in zijn nekvel greep. Aarons donkergroene ogen stonden bezorgd.

‘Doe alsjeblieft geen domme dingen,’ zei Jasper. Van al Jaspers mogelijke opbeurende afscheidswoorden waren dit niet eens zijn slechtste. ‘Hier, probeer maar te doen alsof je leest in plaats van hier alleen een beetje te zitten als een of andere stiekeme griezel.’ Hij liet een stapel boeken voor Call op tafel vallen en draaide zich om.

Call keek zijn vrienden na terwijl ze de bibliotheek uit liepen. Even later was hij alleen. Reik naar mij, had Aaron gezegd. Maar eerlijk gezegd was Call nog altijd bang om Aaron als tegenwicht te gebruiken. Dat was waardoor Constantine Madden uiteindelijk in de Vijand des Doods was veranderd. Alle chaostovenaars moesten een ander mens als tegenwicht hebben, een levende ziel die hen aan de echte wereld verankerde en voorkwam dat ze weggleden in de chaos. Constantines tegenwicht was zijn tweelingbroer Jericho geweest. Toen was zijn toverkracht op een dag helemaal uit de hand gelopen. Het had hem overweldigd en hij had geprobeerd naar de magie van zijn broer te reiken om zichzelf te verankeren. Het enige resultaat was de vernietiging van zijn broer geweest.

Call kon zich niet voorstellen hoe dat moest zijn: om per ongeluk iemand van wie je hield te doden. Eigenlijk zou ik wel moeten weten hoe dat voelt, dacht hij. Tenslotte was het iets wat gebeurd was met zíjn ziel, en zoiets heftigs als dat zou toch zijn sporen moeten achterlaten. Call voelde echter helemaal niets als hij eraan dacht, behalve dan bezorgdheid dat hij misschien dezelfde fout zou maken.

Misschien was dat wel het bewijs dat er iets mis met hem was. Hij zou sympathie moeten voelen voor Jericho, die gestorven was, maar Call had alleen medelijden met Constantine.

‘Call?’

Hij bleef er bijna in. Razendsnel draaide hij zich om en zag dat er iemand in de bibliotheek was. Een blond iemand in spijkerbroek en T-shirt en haar haar in twee staartjes. Ze had haar handen onhandig in de achterzakken van haar broek gestoken.

‘Call?’ zei Celia nog eens. Ze liep een paar stappen naar hem toe. Ze bloosde, waardoor Call onmiddellijk ook moest blozen, alsof het iets besmettelijks was, net als de waterpokken. ‘Je zei dat je hier alleen zou zijn, dus ik dacht…’

‘Eh…?’ deed hij. Wat had Celia gedacht? Misschien dat hij compleet was doorgedraaid en dat iemand hem naar de ziekenzaal moest brengen?

‘Ik dacht dat je misschien met mij wilde praten.’ Ze ging op een tafel tegenover hem zitten. ‘Het is lastig om hier een plek te vinden waar je onder vier ogen kunt praten… In de refter is het altijd zo druk, net als in de Galerij, en de laatste tijd heb ik je bijna nooit Brutus zien uitlaten…’

Dat was waar. Vorig jaar hadden Call en Celia een tijdlang elke avond Brutus uitgelaten. Nu mocht hij echter niet meer alleen met Brutus wandelen. Tamara en Jasper lieten de wolf om de beurt uit.

‘Tja, ik ben nogal…’ Calls stem stierf weg. Hij vroeg zich af of het mogelijk was om een gesprek te voeren dat geheel uit onafgemaakte zinnetjes bestond. In dat geval waren hij en Celia beslist op weg om een schoolvoorbeeld daarvan neer te zetten.

‘Waar heb je die vandaan?’ vroeg Celia, plotseling lachend.

Call sloeg zijn ogen neer en besefte dat ze naar de boeken op zijn tafel wees.

Vuurelementen en liefdesspreuken – een inleiding.

De alchemie van de liefde.

Watermagie en bindingsspreuken: hoe zorg je dat ze ja zegt.

Hij kon Jasper wel vermoorden.

‘Ik… Nou, eh… Ik, eh… Het is voor een opdracht,’ zei Call.

Celia zette haar ellebogen op haar knieën en keek hem peinzend aan. ‘Als je me mee uit wilt vragen, Call, moet je dat gewoon doen. We zijn nu derdejaars en ik vind je al leuk sinds het IJzerjaar.’

‘Echt?’ Call was stomverbaasd.

Voorzichtig glimlachte ze naar hem. ‘Had je dat niet door dan? Al die keren dat we samen Brutus uitlieten. En die kus. Ik dacht dat je het wel wist, maar toen zei Gwenda dat ik het gewoon tegen je moest zeggen, dus hier ben ik.’

‘Zij zei dat je het tegen me moest zeggen?’ Call voelde zich vreselijk stom omdat hij precies herhaalde wat zij had gezegd, maar zijn hoofd was volkomen leeg. Moest hij haar nu bedanken, alsof het een complimentje was dat ze hem leuk vond? Dat voelde niet goed. Misschien moest hij tegen haar zeggen dat hij haar leuk vond – en hij vond haar ook best leuk –, maar wat hield het precies in als hij dat tegen haar zei? Dat ze voortaan met elkaar gingen? En moesten ze dan ook zoenen? Hield het in dat ze niet meer samen Brutus konden uitlaten en lol met elkaar konden maken?

Net toen Call zijn mond opendeed om iets te zeggen – al wist hij nog niet precies wat – kwamen Tamara en Jasper de trap op rennen tot de overloop. Aaron en Brutus kwamen van boven. De chaoswolf begon te blaffen. Aaron leek klaar om te vechten.

‘Stop daar onmiddellijk mee!’ riep Jasper.

Op Tamara’s handpalm vlamde vuur op.

Celia draaide zich met grote ogen om.

Onmiddellijk doofde het vlammetje. Tamara sloeg beide handen achter haar rug. ‘O, hallo,’ zei ze met een ongemakkelijk, bijna hysterisch lachje. ‘Wij wilden alleen…’

‘Wat doe jij hier?’ vroeg Aaron op hoge toon. In zijn ogen brandde nog altijd het strijdvuur en hij klonk lang niet zo vriendelijk als anders.

Ze waren waarschijnlijk oprecht verrast geweest toen ze zagen dat Call niet alleen was – verrast en bang.

‘Call stond op het punt om me mee uit te vragen,’ zei Celia verward en duidelijk geschrokken. ‘Of dat denk ik in elk geval. Wat doen jullie allemaal hier? Waarom schreeuwde iedereen zo?’

Een tijdlang waren ze allemaal stil. Call had geen idee hoe hij haar dit moest uitleggen. Misschien moet ik gewoon eerlijk tegen haar zijn, dacht hij. Of in elk geval tot op zekere hoogte. Hij hoefde haar niet het héle kapitein Vissenkop-verhaal te vertellen. Al besefte hij dat dit hele gedoe vrij onbegrijpelijk was als hij helemaal niets over kapitein Vissenkop zei. Maar ja, hij moest toch íéts zeggen. Ze was een vriendin.

‘Het punt is dat iemand probeert…’ begon Call. Zijn hele lichaam voelde warm, zo gênant vond hij dit. Hij wist zeker dat hij iets stoms zou zeggen en dat Tamara daar getuige van zou zijn en hem zou uitlachen. Hij wist zeker dat Celia het niet zou begrijpen.

‘Ik wilde je mee uit vragen,’ zei Jasper plotseling keihard zodat Call niet verder kon gaan met zijn verklaring. ‘Dat is waarom ik zei dat je daar onmiddellijk mee moest stoppen. Omdat ik, eh… niet wilde dat hij jou mee uit vroeg voordat ik het kon doen. Ga alsjeblieft niet uit met hem! Ga uit met mij.’

Aarons wenkbrauwen schoten omhoog. Tamara maakte een verstikt geluidje. Call kon zijn oren niet geloven.

Celia keek Jasper verrast aan. ‘Vind je me leuk dan?’

‘Ja!’ zei hij met een verwilderde blik. ‘Ik vind je zeker leuk.’

Call herinnerde zich dat Jasper hem had gevraagd of hij Celia leuk vond, maar ook dat hij had gezegd dat hij haar misschien wel mee uit wilde vragen. Was dat echt zo? Of probeerde hij alleen te voorkomen dat ze ontdekte wat er werkelijk aan de hand was? Of probeerde hij gewoon Call dwars te zitten? Het laatste leek nog het meest waarschijnlijk.

Celia keek verwachtingsvol naar Call, alsof hij nu iets moest zeggen of doen. Stomverbaasd staarde hij terug.

Uiteindelijk zuchtte ze en draaide zich weer om naar Jasper. ‘Ik zou het geweldig vinden om met jou uit te gaan,’ zei ze.

‘Nou, volgens mij kunnen we het over één ding eens zijn: dit was een gigantische mislukking,’ zei Aaron terwijl ze naar hun kamers sloften.

‘Niet voor Jasper,’ zei Tamara, die de hele toestand tot Calls grote ergernis erg grappig leek te vinden.

Nadat Celia had gezegd dat ze wel met Jasper uit wilde, had Tamara zich vreselijk moeten inhouden om niet in een enorme lachbui uit te barsten. Call wist niet wie er dommer uit zijn ogen had gekeken, hij of Jasper, maar Jasper had zich al snel hersteld en begon Celia toen te vertellen hoe geweldig ze het naar hun zin zouden hebben in de Galerij.

Op dat moment had Call het opgegeven. Hij was de bibliotheek uit gelopen, en Aaron, Tamara en Brutus waren snel achter hem aan gerend.

Nu danste Tamara mee naast Brutus en liet ze de wolf omhoogspringen zodat hij zijn poten op haar schouders kon leggen. ‘Dit wordt echt het beste afspraakje ooit. Jasper weet helemaal niets van meisjes. Waarschijnlijk neemt hij een boeketje oogloze vissen voor haar mee.’

‘Het wordt helemaal niet het beste afspraakje ooit!’ snauwde Call. ‘Jasper doet het alleen om mij dwars te zitten. Waarschijnlijk is hij vreselijk gemeen tegen Celia. Hij zal haar vast kwetsen, en dan is het mijn schuld.’

‘O, lieve hemel, Call,’ zei Tamara verontwaardigd. ‘Hij gaat heus niet gemeen doen tegen Celia. Niet alles draait om jou.’

‘Dit draait anders wél om mij,’ zei Call.

‘Misschien niet.’ Er klonk iets scherps door in Tamara’s stem. ‘Misschien vindt hij Celia gewoon leuk.’

‘Volgens mij verliezen jullie alle twee uit het oog wat echt belangrijk is,’ zei Aaron toen ze op een plek waar de tunnel wat smaller werd de hoek omgingen. ‘Wat als Celia de moordenaar is?’

‘Huh?’ zei Call.

‘Nou, ze kwam naar de bibliotheek terwijl ze wist dat jij daar alleen zou zijn,’ merkte Aaron op.

‘In de hoop dat ik haar mee uit zou vragen,’ zei Call.

‘Dat is wat zij beweert. Ik durf te wedden dat ze merkte dat er iets niet klopte zodra ze binnen was, en dat ze toen maar wat blufte.’

‘Waarom zou Celia Call willen vermoorden?’ zei Tamara.

Ze waren bij hun kamers aangekomen, en Tamara gebruikte haar polsband om de deur te openen. Ze liepen de schemerige woonkamer in. Brutus sprong meteen op de bank en strekte zich uit om te gaan slapen.

‘Ja,’ zei Call. ‘Waarom zou zij me willen vermoorden?’

‘Misschien werkt ze voor een organisatie,’ antwoordde Aaron koppig. ‘Hé, Drew had ook een compleet verzonnen achtergrondverhaal. Hij was ook niet wie hij zei dat hij was. En meester Rufus zei dat er een spion is. Misschien is zij die spion wel.’

Call schudde zijn hoofd. Hij maakte de schede met Miri los van zijn riem en legde het mes op de keukentafel. ‘Celia komt uit een oude toverfamilie. Ze is wie ze zegt dat ze is.’

‘Hoe weet jij dat?’ vervolgde Aaron. ‘Dat zij jou over een of andere tante heeft verteld, betekent nog niet dat het ook waar is. Of misschien staat haar hele familie wel aan de kant van de Vijand. Jij dacht toch ook dat het briefje van haar kwam? Wat als dat echt zo was? Dat is een veel simpelere verklaring dan alles wat we verder bedenken. En trouwens, als je kon zien dat ze een spion was, zou ze geen erg goede spion zijn, hè?’

‘Dan kun je net zo goed Brutus ervan beschuldigen een spion te zijn,’ zei Call.

Ze keken allemaal naar Brutus. Die lag te slapen, met zijn tong uit zijn bek. Hij maaide met zijn poten alsof hij in zijn droom achter een eend aan zat.

‘Ik zeg niet dat we haar nu meteen voor de Vergadering moeten slepen,’ zei Aaron. ‘Alleen dat we haar in de gaten moeten houden. Of eigenlijk moeten we iedereen in de gaten houden die zich vreemd gedraagt.’

‘Dat ze wilde dat Call haar mee uit vroeg, is niet vreemd.’ Tamara wreef over Brutus’ buik. ‘Nou ja, misschien een beetje raar, maar niet illegaal.’

‘Bedankt,’ zei Call. ‘Bedankt voor je steun.’ Hij pakte Miri op en liep naar zijn slaapkamer. In de deuropening draaide hij zich nog even om naar Aaron. ‘Ik ga slapen.’

‘Ik ook.’ Aaron sloeg zijn armen over elkaar. ‘Ik slaap op de vloer voor jouw kamer. Voor het geval iets je vannacht aanvalt.’

Call liet zijn schouders zakken. ‘Moet dat nou?’

Bij wijze van antwoord ging Aaron vlak voor Calls slaapkamerdeur op de vloer liggen, sloeg zijn armen weer over elkaar en deed zijn ogen dicht. Brutus schoot van de bank en liet zich naast hem zakken.

Verrader, dacht Call. Met een zucht trok hij zich terug in zijn slaapkamer en deed de deur stevig achter zich dicht.

De kamer werd verlicht door een zwakke fosforescerende gloed. Call schopte zijn schoenen uit en ging op het bed zitten. Zijn been deed zeer. Hij was moe, mistroostig en meer geërgerd vanwege Celia en Jasper dan hij van tevoren zou hebben gedacht. Hij zag zijn spiegelbeeld in de spiegel op de kast. Hij zag er moe uit. Achter hem was de kamer vol schaduwen.

Call verstijfde. Een van de schaduwen bewoog.

HOOFDSTUK ACHT

Call wilde het uitschreeuwen. Hij wist dat hij eigenlijk moest schreeuwen, maar de angst en de schrik hadden hem alle adem benomen. Opnieuw bewoog de schaduw; kronkelend gleed er iets langs de ruwe rots van het plafond. Toen de schaduw dichter naar het lichtgevende mos toe schoof, vervloog Calls paniekerige hoop dat het misschien alleen een speling van het licht was.

Het was een gigantisch luchtwezen, snel als een zweep en op sommige plekken bijna doorschijnend. Het leek op een reusachtige aal uit de diepten van de oceaan – dat wil zeggen, als alen aan beide kanten van hun lange lichaam een enorme bek vol tanden hadden. Het wezen bewoog zich traag, als zware, vochtige lucht aan de rand van een storm.

‘Aaron,’ probeerde Call te roepen, maar hij bracht niet veel meer uit dan een zacht gefluister, alleen hoorbaar voor het elementwezen. Een van de koppen maakte zich met een nat, zuigend geluid los van het plafond en bungelde omlaag, vlak bij Call. De bek ging open en Call kon zien dat het ding vreselijk echt en scherp uitziende tanden had, ook al bestond het uit niets anders dan steeds veranderende lucht. De huid rond de bek was naar achteren getrokken zodat het wezen een permanente brede grijns leek te hebben. Het monster zag eruit alsof het hem in tweeën zou bijten en zich vervolgens dood zou lachen. Het wezen had geen ogen, alleen een soort kuiltjes in zijn kop.

Miri, dacht Call. Het mes dat Alastair hem had gegeven, het mes dat zijn moeder had gemaakt. Het lag op het nachtkastje, een eindje achter hem. Kon het elementwezen hem zien? Call wist het niet zeker. Langzaam, heel langzaam schoof hij achteruit over zijn bed. Hij strekte zich uit naar achteren, waardoor de meest kwetsbare delen van zijn lichaam – zijn hals en zijn buik – open en bloot lagen. Snuivend bewoog het elementwezen in zijn richting.

Call slikte, stak een hand langs zijn hoofd omhoog en reikte zo ver hij kon, totdat zijn vingers langs het handvat van Miri streken.

In de woonkamer begon Brutus te blaffen.

Het elementwezen sprong. Er ontsnapte een kreet uit Calls longen terwijl hij het mes vastgreep, rechtop ging zitten en blindelings naar voren stak. Door het enorme gewicht van het monster viel Call terug op bed. De open bek hapte naar zijn gezicht terwijl tegelijkertijd de dolk vlak onder de kaak van het wezen naar binnen drong. Call probeerde het monster met het mes naar achteren te duwen, maar hoewel het lemmet dieper in het uit lucht bestaande vlees van het elementwezen drong, kwam het beest zelf dichterbij.

Call voelde de afschuwelijke tanden tegen zijn huid; de scherpe klauwen haakten in zijn kleren en sneden in zijn vlees. Hij rolde van zijn bed af en voelde de warmte van bloed. Het deed nog geen pijn, maar dat zou waarschijnlijk snel veranderen.

Als hij dit overleefde.

Snel als een wervelwind draaide het elementwezen zich om en terwijl Call naar de deur sprong, dook het op hem af. Aan de andere kant van de deur hoorde hij Brutus wild blaffen, en ook Aarons slaperige, verwarde stem: ‘Wat is er? Wat is er aan de hand, jongen?’

Call trok aan de deur. Die ging niet open.

‘Aaron!’ schreeuwde Call, die eindelijk zijn stem terugvond. ‘Aaron, er is hier een elementwezen! Doe die deur open!’

‘Call?’ Aaron klonk angstig.

De deurknop wiebelde en de deur schudde in de deurpost, maar bleef dicht.

‘Er zitten allemaal slotspreuken op!’ schreeuwde Aaron. ‘Call, ga uit de weg! Ga naar achteren!’

Dat hoefde hij geen twee keer te zeggen. Call dook weg bij de deur en rolde tegen de kast aan, en terwijl het elementwezen op hem af schoot, trok hij de kastdeur open. Het wezen klapte tegen de deur op, waardoor de houtsplinters in het rond vlogen. Call had nog net tijd om weg te springen en onder het bed te kruipen; toen dook het beest opnieuw op hem af. Call bleef in beweging en kwam aan de andere kant weer onder het bed vandaan. Het elementwezen was een kronkelende massa boven zijn hoofd. Een van de koppen was klemgeraakt onder het bed, maar de andere kop trok zich terug en siste, duidelijk klaar voor de aanval.

Call stak Miri omhoog, maar op hetzelfde moment klonk er een zachte explosie bij de deur. Het elementwezen draaide zich om en opende verrast zijn afschuwelijke bek. Duisternis vrat aan de randen van de deur – maar niet alleen duisternis.

Chaos.

Call voelde onder zijn ribben iets aan hem trekken en realiseerde zich wat er gebeurde. Aaron gebruikte chaosmagie en reikte naar Call, zijn tegenwicht. Call hield zich zo stil mogelijk terwijl de deur begon in te storten.

De deur verdween, werd opgeslokt door de leegte.

Met een verwilderde blik kwam Aaron de kamer in rennen. ‘Makar!’ schreeuwde hij. Hij had zijn hand nog altijd omhooggestoken en er straalde zwart licht omheen. ‘Idioot, gebruik je toverkracht!’

Het elementwezen zwiepte heen en weer, duidelijk in de war door de plotselinge verschijning van Aaron. Call krabbelde overeind en reikte naar de chaos. Hij voelde de wilde, kolkende leegte van het niets opengaan. Duisternis stroomde de slaapkamer in.

Het luchtwezen krijste het uit en zeilde door de deuropening de woonkamer in. In het voorbijgaan zwiepte het monster tegen Aarons schouder, waarna het naar Tamara’s kamer gleed.

Ze deed net de deur open, en het wezen vloog haar naar de keel.

Met een lenigheid die Call in nog geen honderd jaar zou bereiken liet Tamara zich zakken en rolde onder het beest door. Brutus stoof er happend op af. Het elementwezen draaide zich om in de lucht, met afschuwelijk trillende poten, en sperde zijn kaken zo ver open dat hij hen allemaal in één keer zou kunnen opslokken.

Aaron voegde zijn kracht bij die van Call. De chaos groeide; olieachtig zwarte tentakels niets kronkelden de kamer in. Vanuit een opening in de leegte kwam iets naar buiten: het was rookkleurig en had ruwweg de vorm van een monsterlijk grote, lenige kat met ontelbaar veel ogen.

Een chaoswezen dat de kamer in sprong.

Call stootte een keelgeluid uit. De chaos openen was één ding, maar een chaoswezen oproepen iets heel anders.

Zodra het luchtwezen de nieuwe dreiging voelde, zwiepte het in het rond. Er klonk een diep geluid uit zijn keel. Toen schoot het op het chaoswezen af, precies op hetzelfde moment dat het chaoswezen hem aanviel. Ze troffen elkaar midden in de lucht. Het chaoswezen beet naar de onderkant van het luchtwezen terwijl het zich om het schepsel heen wikkelde en het fijnkneep.

De deur naar de gang ging open en meester Rufus stormde naar binnen, gevolgd door meester Milagros.

‘Call…!’ schreeuwde Rufus. Toen zag hij de midden in de lucht met elkaar verstrengelde elementwezens. Heel even leek hij bijna gefascineerd. Toen zwaaide hij met een hand en blies.

Zijn adem veranderde in een schokgolf die over de elementwezens heen spoelde. De hele kamer schudde. Call viel op de grond terwijl het luchtwezen begon te trillen en vervolgens uiteenviel in sliertjes die als een soort miniwervelstormpjes door de lucht zweefden. Het chaoswezen spatte tegen de muur, als gemorste inkt. Het wezen vormde zich niet opnieuw.

‘Wauw…’ zei Aaron.

Calls hoofd bonkte. Hij duwde zich overeind. Tamara, in een blauwe pyjama die nu gescheurd was bij de knie, liep door de kamer naar hem toe en legde een hand op zijn arm. Hij moest vreselijk zijn best doen om niet te doen wat hij eigenlijk het liefst wilde: zich tegen haar aan laten zakken.

Hij keek omlaag naar zijn borst, naar zijn gescheurde shirt en het bloed dat nog altijd opwelde. De verwondingen waren niet diep maar prikten als bijensteken.

Aaron klopte Brutus op zijn kop en staarde peinzend naar de plek waar het chaoswezen net nog was.

‘We hoorden het geschreeuw,’ zei meester Milagros. ‘We hadden nooit gedacht… Hoe ernstig zijn die verwondingen?’

‘Het gaat wel,’ zei Call.

Meester Rufus zuchtte, duidelijk nog geschrokken. Dat waren ze allemaal, maar het was griezelig om meester Rufus anders dan beheerst te zien. Call voelde zich stom. Meester Rufus had gezegd dat ze niet op onderzoek uit moesten gaan, maar dat hadden ze toch gedaan. En toen was Jasper met dat belachelijke plan gekomen. Hoe kon geen van hen zich hebben gerealiseerd dat ze door te vertellen waar Call zou zijn, meteen verraadden dat hij dus níét in zijn kamer was? Iemand die wilde inbreken wist daardoor precies wanneer hij zijn slag moest slaan.

‘Leerlingen, laten we allemaal even gaan zitten,’ zei meester Rufus. ‘Dan kunnen jullie me vertellen wat er gebeurd is. En daarna besluiten we wat er verder moet gebeuren.’

Meester Milagros liep naar de gangdeur toe. ‘Ik zal zorgen dat er niemand in of uit kan. Helemaal niemand.’ Ze klonk vreselijk achterdochtig.

Eigenlijk vond Call dat heel geruststellend, want zo voelde hij zichzelf ook.

Hij liep met Tamara en Aaron naar de bank. Zodra ze gingen zitten, sprong Brutus op Calls schoot en begon zijn gezicht te likken. Tamara nam het woord en legde uit dat ze allemaal in de bibliotheek hadden gezeten om te leren, samen met Jasper, en dat ze daarna waren teruggegaan naar hun kamers. Ze zei niets over Calls stunt in de refter of over hun plannen, waar hij haar erg dankbaar voor was. Hij voelde zich zo al dom en gestrest genoeg.

Call vertelde over het ding dat opeens in zijn kamer was geweest, en dat de deur door een of andere spreuk niet meer open wilde. Terwijl hij erover sprak, voelde hij dat zijn handen begonnen te trillen en hij stopte ze tussen zijn knieën zodat meester Rufus en zijn vrienden het niet zouden zien.

Toen meester Rufus over de slotspreuk hoorde, liep hij naar de overblijfselen van de deur en inspecteerde die. Aangezien Aaron bijna de hele deur had laten verdwijnen, viel er weinig te zien.

Na een paar minuten zuchtte meester Rufus. ‘We zullen een team van tovenaars moeten laten komen. En voor het geval er nog iets anders is gesaboteerd, verhuizen we jullie drieën voor de zekerheid naar een andere kamer. Permanent. Ik weet dat het al laat is, maar jullie moeten alleen meenemen wat je vanavond bij je had en verder niets. De rest van jullie spullen krijgen jullie terug zodra we zeker weten dat ze veilig zijn.’

‘Is dat allemaal echt nodig?’ vroeg Tamara.

Meester Rufus keek haar met een strenge blik aan. ‘Dat is nodig.’

Aaron stond op. ‘Nou, volgens mij ben ik dan klaar om te gaan. Ik heb me niet verkleed of zo. En Call ook niet.’

Tamara haalde haar uniform uit haar kamer en liep toen de woonkamer weer in met haar schoenen in haar handen. Call keek om zich heen, naar de symbolen op de muren, de lichtgevende rotsen, de enorme haard. Dit was hun plek, comfortabel en vertrouwd. Toch wist hij niet zeker of hij wel naar bed had kunnen gaan en naar het plafond had kunnen kijken zonder dat schepsel daar te zien. Hij huiverde. Op dat moment betwijfelde hij of hij ooit nog rustig kon slapen.

Het verblijf waar meester Rufus hen naartoe bracht leek veel op hun eigen vertrekken. Call wist al dat de meeste leerlingenkamers hetzelfde waren: twee tot vijf slaapkamers rond een gezamenlijke woonkamer waar de leerlingen konden eten en werken.

In hun nieuwe verblijf hadden ze vier slaapkamers. Ze namen er allemaal eentje, ook Brutus, die in zijn kamer naast het bed op de grond plofte en met zijn poten in de lucht ging slapen. Call keek nog even of alles goed was met zijn wolf en liep toen terug naar de woonkamer, waar Tamara en Aaron op de bank zaten. Aaron had zijn mouw opgerold en zijn arm uitgestoken.

Tamara keek kritisch naar zijn onderarm, waarop een grote rode vlek te zien was. ‘Het lijkt op een brandwond, maar dat is het niet. Misschien een soort reactie doordat je door al die chaosmagie bent geraakt?’

‘Maar hij is een Makar,’ bracht Call daartegen in. ‘Van chaosmagie zou hij niets moeten krijgen. En waarom heb je je arm niet aan meester Rufus laten zien?’ Het leek geen ernstige verwonding, maar Call durfde te wedden dat het pijnlijk was.

Aaron zuchtte. ‘Ik had geen zin in al dat gedoe. Ze zouden vast nog gestrester raken en ons nog meer beperkingen opleggen, maar ze weten net zomin wat er aan de hand is als ik. Ze zullen besluiten dat iemand anders je vierentwintig uur per dag moet bewaken, maar niemand krijgt dat zo goed voor elkaar als wijzelf. En trouwens, jij deed er ook niet erg moeilijk over dat je bloedt.’ Hij trok zijn mouw omlaag. ‘Ik ga even douchen. Ik voel me nog helemaal smerig waar dat beest me heeft aangeraakt.’ Aaron liep naar de deur die naar de douche- en badruimtes leidde.

Tamara keek hem vermoeid na. ‘Alles goed met jou?’ vroeg ze aan Call zodra Aaron weg was.

‘Ik geloof het wel,’ zei Call. ‘Eigenlijk begrijp ik niet goed waarom we hier veiliger zijn.’

‘Omdat minder mensen weten dat we hier zitten,’ zei Tamara. Haar woorden klonken nogal kortaf, maar ze keek niet boos, alleen moe. ‘Meester Rufus heeft kennelijk het gevoel dat hij maar heel weinig mensen kan vertrouwen. Wat inhoudt dat zo ongeveer iedereen de spion kan zijn. Letterlijk iedereen.’

‘Anastasia…’ begon Call, maar op dat moment ging de deur open en kwam meester Rufus binnen.

Zijn rimpelloze donkere gezicht was uitdrukkingsloos, maar zo langzamerhand kon Call aan zijn houding en de stand van zijn schouders zien of zijn leraar gespannen was. En meester Rufus was nu heel erg gespannen.

‘Call,’ zei hij. ‘Kan ik je even spreken?’

Call keek naar Tamara, die haar schouders ophaalde. ‘Alles wat u tegen mij te zeggen hebt, kunt u ook zeggen waar Tamara bij is,’ zei Call.

Meester Rufus vond het niet grappig. ‘Call, dit is geen film. Als je me niet alleen met je laat praten, mogen jullie de hele komende week zand sorteren.’

Tamara snoof. ‘Oké. Hoog tijd voor mij om naar bed te gaan.’ Haar donkere vlechten zwiepten heen en weer toen ze opstond, en nadat ze Call gedag had gezwaaid, verdween ze naar haar slaapkamer.

Meester Rufus ging niet zitten, maar leunde met zijn grote lijf tegen de zijkant van de tafel. ‘Callum,’ begon hij. ‘We weten dat er iemand achter je aan zit die toegang heeft tot ingewikkelde magie. Wat we echter niet weten is… waarom ze het niet op Aaron gemunt hebben.’

Call voelde zich op een vreemde manier beledigd. ‘Ik ben ook een Makar, hoor!’

Een van meester Rufus’ mondhoeken schoof een stukje omhoog, waar Call zich niet veel beter door voelde. ‘Misschien had ik het ietsje anders moeten formuleren. Ik bedoel niet dat jij geen belangrijk doelwit bent, maar het is vreemd dat iemand het alléén op jou voorzien heeft, vooral als je nagaat dat Aaron al veel langer Makar is dan jij. Waarom zouden ze niet proberen jullie alle twee te vermoorden?’

‘Misschien doen ze dat wel,’ zei Call. ‘Ik bedoel, bij beide pogingen was Aaron in de buurt. Misschien wilde het elementwezen zodra het klaar was met mij achter hem aan gaan.’

‘En misschien was er een of andere handeling nodig om de kroonluchter te laten vallen en wachtte de sluipmoordenaar daarmee totdat Aaron in de prijzenkamer was…?’

‘Precies,’ zei Call, opgelucht dat meester Rufus daar zelf op was gekomen. Toch beviel het woord ‘sluipmoordenaar’ hem absoluut niet. Het kronkelde door zijn hoofd, sissend als een slang. Sluipmoordenaar was veel erger dan spion.

Meester Rufus fronste. ‘Misschien. Maar volgens mij hou je al sinds je hier in het Magisterium bent van alles voor je. Eerst de geheimen van je vader, en nu misschien een geheim van jezelf. Als je weet wie het op je gemunt heeft, of waarom, dan moet je me dat vertellen, zodat ik je beter kan beschermen.’

Call deed zijn best om meester Rufus niet met open mond aan te staren. Hij weet niets van kapitein Vissenkop, bezwoer Call zichzelf. Hij stelt gewoon een vraag.

Toch brak het zweet hem uit, op zijn handpalmen en onder zijn oksels. Call deed zijn uiterste best om neutraal te blijven kijken, maar wist niet zeker of hij daarin slaagde.

‘Er is niets wat ik u niet heb verteld,’ loog Call zo goed als hij kon. ‘Als iemand echt probeert alleen mij te vermoorden en niet Aaron, dan heb ik geen idee waarom.’

‘Wie het ook was, de moordenaar wist in elk geval hoe hij in je kamer moest komen,’ zei meester Rufus. ‘En dat zou niemand moeten kunnen, behalve jullie drieën en ikzelf. En toch werden jullie opgewacht door één elementwezen… op jouw plafond.’

Call huiverde, maar zei verder niets meer. Wat kon hij zeggen?

Meester Rufus leek teleurgesteld. ‘Ik wilde dat je wist dat je mij kunt vertrouwen. Ik hoop dat je begrijpt hoe ernstig dit allemaal is.’

Call dacht aan Aaron en zijn vreemde niet-brandwond. Hij dacht aan het elementwezen en de afschuwelijke lege oogholtes die in het donker naar hem staarden, de klauwen die zich in zijn huid boorden. Hij dacht aan vorig jaar en alles wat ze meester Rufus nooit hadden verteld over hun mislukte missie om de Alkahest terug te halen. Als hij een beter mens was, zou hij ter plekke alles aan meester Rufus opbiechten. Maar als hij een beter mens was, zou er waarschijnlijk sowieso nooit een probleem zijn geweest.

‘Ik weet niets. Ik heb geen geheimen,’ zei Call tegen meester Rufus. ‘Ik ben een open boek.’

HOOFDSTUK NEGEN

De volgende paar dagen gebeurde er niet veel bijzonders. Call vond hun nieuwe verblijf maar niets; het voelde meer als een hotel dan als hun eigen plek. De tovenaars kwamen hun boeken, papieren en nieuwe kleren brengen, en elke keer dat Call langs hun oude deur kwam, zag hij de ijzeren balk waarmee die afgesloten was. Hij probeerde het slot met zijn polsband te openen, maar er gebeurde niets. Dat Miri nog op zijn kamer lag, beviel hem helemaal niet, maar tot nu toe had hij de tovenaars niet durven vragen om hem zijn mes te brengen. Gelukkig had hij wel Constantine Maddens polsband mee weten te krijgen; die droeg hij namelijk altijd een stukje boven zijn eigen polsband, verstopt onder de mouw van zijn uniform of pyjama. Hij wist dat hij de band eigenlijk af moest doen, maar betrapte zichzelf erop dat hij het moeilijk vond om er afstand van te doen.

Zijn afkeer van hun verblijf groeide toen Tamara onder een hoek van haar bed een foto vond. Het was een foto van Drew, grijnzend naar de fotograaf en met één arm om meester Joseph geslagen. Drew was jong op de foto – misschien een jaar of tien – en zag er absoluut niet uit als iemand die Aaron voor de lol zou martelen. En meester Joseph leek eerder zo’n wat oudere, beetje professor-achtige vader die graag wil dat zijn kind Franse prentenboeken in de oorspronkelijke taal leest. Hij zag er niet uit als een griezel die een nog veel grotere griezel had opgeleid. Hij zag er niet uit als iemand die de hele wereld wilde overheersen.

Call bleef maar naar de foto staren. Aan één kant was er een stuk afgescheurd, maar er stond nog een arm en een deel van een blauw T-shirt op, waardoor je wist dat er nog iemand bij was geweest. Op de mouw van het shirt stonden zwarte strepen. Eén afschuwelijk moment dacht Call dat hij misschien wel naar de arm van de Vijand des Doods keek, maar toen herinnerde hij zich dat Constantine Madden gestorven moest zijn rond de tijd dat Drew geboren werd.

Toch waren het niet alleen de nieuwe kamer, het verlies van Miri en de foto waardoor Call zich zo ongemakkelijk voelde. De manier waarop meester Rufus de laatste tijd naar hem keek, beviel hem ook niets. Of de manier waarop Tamara voortdurend zenuwachtig over haar schouder blikte. Of de nieuwe, bezorgde frons tussen Aarons wenkbrauwen. En wat hem al helemaal niet beviel, was dat zijn vrienden hem werkelijk geen seconde uit het oog verloren.

‘Acht ogen zijn beter dan één,’ zei Aaron toen Call tegen hem zei dat hij in zijn eentje met Brutus wilde gaan wandelen.

‘Ik heb twee ogen, hoor,’ verbeterde Call hem.

‘Ja, tuurlijk,’ suste Aaron. ‘Het is maar bij wijze van spreken.’

‘Je hoopt zeker dat je Celia zult tegenkomen, hè?’ vroeg Tamara, wat tot een nieuwe strenge blik van Aaron leidde.

Celia’s date met Jasper was aankomende vrijdag, en volgens Aaron was dat de perfecte gelegenheid om te ontdekken of ze inderdaad de spion was. Tamara had Celia bijna alle details van het afspraakje weten te ontfutselen. Het vond plaats in de Galerij, waar ze elkaar na het eten om acht uur zouden treffen om samen een film te kijken.

‘Lijkt heel onschuldig,’ zei Tamara schouderophalend tijdens de lunch terwijl ze met haar vork wat korstmospasta opschepte.

‘Ja, natuurlijk lijkt het onschuldig,’ zei Aaron. ‘Je verwacht toch niet dat ze haar kwade bedoelingen zo vroeg al duidelijk maakt?’ Hij wierp een blik op Celia, die vrolijk zat te giechelen met Rafe en Gwenda.

Jasper zat bij Kai, aan wie hij kennelijk net een geanimeerd verhaal vertelde.

‘Als het Celia was, hoe is ze er dan in geslaagd om zo’n reusachtig elementwezen te pakken te krijgen?’ vroeg Call bozig. ‘Nou ja, zonder dat het ding haar doodde en opat, bedoel ik.’

‘Elementwezens eten geen mensen,’ zei Tamara. ‘Ze absorberen hun energie.’

Call was even stil. Hij dacht aan Drew, die tijdens hun eerste jaar was gedood door een chaoswezen. Call had vol afschuw toegekeken. Hij herinnerde zich dat Drews huid blauw en vervolgens grijs was geworden, en dat zijn ogen helemaal leeg werden.

‘… vind ik zo vreemd,’ hoorde Call Aaron zeggen toen hij weer uit zijn dagdroom ontwaakte.

‘Wat is vreemd?’ vroeg Call.

‘De manier waarop iedereen naar ons kijkt,’ antwoordde Tamara op fluistertoon. ‘Heb je dat niet gemerkt?’

Call had niets gemerkt. Maar nu Tamara het zei, drong tot hem door dat mensen inderdaad naar hen staarden. Vooral naar Aaron. En niet op de manier waarop ze meestal naar Aaron staarden, met bewondering of zo’n soort uitdrukking op hun gezicht van: kijk, daar heb je de Makar.

Dit was anders. Mensen knepen hun ogen tot spleetjes en dempten hun stem. Ze gluurden achterdochtig naar hem terwijl ze wezen en fluisterden. Call kreeg er een akelig gevoel van in zijn maag.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Aaron verbaasd. ‘Zit er iets op mijn gezicht?’

‘Wil je dat echt weten?’ klonk een stem boven hun hoofd.

Call keek op.

Het was Jasper. ‘Iedereen heeft het over het elementwezen dat Call bijna heeft opgegeten…’

‘Elementwezens eten geen mensen,’ onderbrak Tamara hem stellig.

Jasper haalde zijn schouders op. ‘Ook goed. Maakt niet uit. Hoe dan ook, mensen beweren dat Aaron het wezen heeft opgeroepen. Iemand zei tegen iemand anders dat ze jullie hebben horen ruziën, en iedereen heeft afgelopen zomer gezien dat Aaron die chaoswezens opriep…’

Calls mond viel open. ‘Dat is belachelijk…’

Aaron keek om zich heen. Zodra hij andere leerlingen recht aankeek, wendden ze hun gezicht af. Sommige IJzerjaar-leerlingen begonnen te giechelen. Eentje moest huilen.

‘Wie zegt dat?’ wilde Aaron weten. Hij had zich weer naar Jasper omgedraaid. Zijn oren waren roze en hij zag eruit alsof hij overal liever wilde zijn dan hier.

‘Iedereen,’ antwoordde Jasper. ‘Het is een gerucht. Iedereen zegt altijd dat Makari’s labiel zijn en zo, dus denk ik dat ze hebben geconcludeerd dat jij probeerde Callum te doden. Sommige leerlingen vinden dat ook heel logisch omdat Call zo irritant is. Anderen denken dat er iets van een driehoeksverhouding speelt tussen jullie twee en Tamara.’

‘Jasper,’ zei Tamara zo beslist als ze kon. ‘Zeg tegen ze dat daar niks van klopt.’

‘Welk deel niet?’ vroeg Jasper.

‘Het is allemaal grote onzin!’ Tamara’s stem sloeg over, zo opgewonden was ze.

Jasper stak beide handen in de lucht alsof hij zich overgaf. ‘Prima. Maar je weet hoe dat gaat met roddels. Niemand zal naar me luisteren.’ En met die woorden liep hij weg van hun tafel naar de balie met eten.

‘Luister maar niet naar hem,’ zei Tamara tegen Aaron. ‘Hij is belachelijk en doet altijd gemeen als hij bang is. Waarschijnlijk is hij zenuwachtig vanwege zijn afspraakje en reageert hij dat op jou af.’

Misschien, dacht Call, maar er was echt iets geks aan de hand. Mensen keken voortdurend stiekem hun kant op. Call stond op en liep achter Jasper aan. Toen Jasper zijn hand uitstak om een grote pot te pakken met een bruine vloeistof die naar kaneel en kruidnagel rook, greep Call hem bij zijn elleboog. ‘Jasper, wacht. Je kunt zoiets niet gewoon vertellen en dan meteen weglopen. Wie is er met dat gerucht begonnen? Wie verzint dit soort dingen? Je zult toch op zijn minst een vermoeden hebben.’

Jasper fronste. ‘Ik was het in elk geval niet, als je dat soms dacht… Al moet ik zeggen dat ook ik wel aan het denken ben gezet. Aaron heeft jou twee verschillende verhalen over zijn verleden verteld. Dat lijkt me nogal verdacht. We hebben geen idee waar hij vandaan komt of wie zijn familie werkelijk is. Hij verschijnt opeens uit het niets en dan: boem! Makar.’

‘Aaron is een goed mens,’ zei Call. ‘Veel beter dan wij tweeën.’

Jasper zuchtte. Hij lachte of sneerde niet, en trok ook niet een van zijn bekende arrogante gezichten. ‘Maar vind jij dat dan niet verdacht?’ vroeg hij.

‘Nee.’ Call beende terug naar de tafel. Vanbinnen kookte hij van woede. Jasper was een idioot. Of eigenlijk was iedereen hier een idioot, behalve hijzelf, Tamara en Aaron. Hij liet zich bij hun tafel op een stoel zakken.

Tamara leunde net naar voren om iets tegen Aaron te zeggen, met haar hand op zijn schouder.

‘Best,’ zei Aaron nogal gespannen. ‘En toch vind ik echt dat we beter weg kunnen gaan.’

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Call.

‘Ik zei net tegen hem dat hij zich er niet zo door moet laten raken.’ Tamara was helemaal verhit; rode blosjes kleurden haar bruine wangen.

Call wist dat dat betekende dat ze woedend was. ‘Het is belachelijk,’ zei hij. ‘Het waait wel weer over. Niemand gelooft langere tijd zoiets stoms.’

Call kon echter aan Aarons gezicht zien dat hij niet gerustgesteld was. Zijn groene ogen schoten door de refter, alsof hij half verwachtte dat mensen hem gingen bekogelen met spullen. ‘Ik ga terug naar mijn kamer,’ kondigde hij aan.

‘Hé, wacht even.’ Dat was Alex Strike. Zijn lange, slungelige gestalte wierp een schaduw over hun tafel. Toen hij zijn hand uitstak, glinsterde het goud op zijn polsband. Op zijn vlakke handpalm lagen drie ronde, roodachtige stenen. ‘Deze zijn voor jullie.’

‘Wilde je een potje met ons knikkeren?’ gokte Call.

Alex’ mondhoeken schoven omhoog tot een glimlach. ‘Het zijn gidsstenen,’ vertelde hij. ‘De meesters houden vanavond een vergadering. Jullie zijn ook uitgenodigd.’ Hij bewoog zijn vingers. ‘Voor ieder van jullie een steen.’

‘Wij zijn uitgenodigd?’ herhaalde Aaron terwijl ze alle drie een steen van Alex’ hand pakten. Hij zag er nogal nerveus uit. ‘Waarom?’

‘Dat moet je niet aan mij vragen. Ik breng alleen de boodschap over.’

‘En wat moeten we hiermee?’ Call bestudeerde zijn steen. Die was perfect rond en glanzend, net een rode knikker. Zo’n grote, waarmee je keihard kunt schieten.

‘De meesters vergaderen telkens ergens anders vanwege de veiligheid,’ vertelde Alex. ‘Alleen als je een van die stenen hebt, kun je de plek vinden. De vergadering begint om zes uur; je laat je door de steen gewoon brengen naar de plek waar je moet zijn.’

Om zes uur zaten ze met z’n drieën samen met Brutus in hun woonkamer naar de stenen in hun hand te staren. Alle drie droegen ze hun blauwe schooluniform; Aaron had zijn schoenen gepoetst en Tamara droeg haar haar los, met gouden speldjes boven haar oren. Calls enige concessie was geweest dat hij zijn gezicht had gewassen.

‘Wauw!’ riep Tamara uit toen haar gidssteen oplichtte als een piepklein kerstboomlichtje.

De steen van Aaron begon ook te flakkeren, en daarna die van Call. Ze stonden allemaal op.

‘Brutus, blijf,’ zei Call tegen zijn wolf. Na de vorige ontmoeting met de leden van de Vergadering wilde hij ze liever niet aan Brutus’ bestaan herinneren.

Buiten op de gang gebruikte Tamara haar steen om de weg te vinden. Zodra ze de verkeerde kant op liep, werd de gloed van de steen zwakker.

‘Zo eentje had meester Rufus ons die keer moeten geven toen we de tunnels in gingen,’ zei Call toen ze net op weg waren. ‘In plaats van die verdwijnende kaart.’

‘Dan was die les zijn doel totaal voorbijgeschoten,’ merkte Aaron op. Hij sloot zijn vingers om zijn steen zodat hij niet verblind werd door het licht. ‘Het was de bedoeling dat we zélf de weg zouden vinden, weet je nog wel?’

‘Doe niet zo superieur,’ zei Tamara, die plotseling een andere kant op liep.

Alle drie de stenen schenen nog maar half zo sterk.

‘Volgens mij heb je, eh… de afslag gemist.’ Call wees achter hen, naar de grote grot met ondergrondse waterval waar ze volgens de steen in leken te moeten.

‘Kom mee.’ Tamara liep gewoon door, waardoor Aaron en Call niets anders konden doen dan haar volgen.

Ze dook onder een smalle doorgang door, een ruimte met een hoog plafond in, waar een groepje vleermuizen bij elkaar hing en piepende geluidjes naar elkaar maakte. De hele grot stonk naar de beesten. Call kneep zijn neus dicht.

‘Wat doe je nou, Tamara?’ vroeg Aaron met gedempte stem.

Ze bukte zich en kroop een smal gangetje in. Call en Aaron keken elkaar ongerust aan. Het was gevaarlijk om zonder plattegrond of gids door deze grotten te dwalen. Er waren diepe afgronden en kokende moddermeren, en natuurlijk ook nog elementwezens.

Terwijl Call achter Tamara aan het gangetje in kroop, hoopte hij maar dat ze wist wat ze deed.

De rots voelde ruw onder zijn handen. Ze kropen door een tunnel die kennelijk door de natuur zo gevormd was. Het gangetje werd steeds smaller, en Call wist niet zeker of ze er wel door zouden passen. Zijn hart begon te bonken toen het enige licht dat ze bij zich droegen zwakker en zwakker werd. Na een paar gespannen minuten kwamen ze uit bij een ruimer stuk: een onbekende, maar niet erg gevaarlijk uitziende grot. Hun stenen lichtten weer op.

‘Ga je ons nog uitleggen wat dit allemaal te betekenen heeft?’ wilde Call weten.

Tamara zette haar handen in haar zij. ‘We hebben geen idee wie er achter jou aan zit. Misschien is het wel een van de meesters, of iemand die weet waar ze hun vergadering houden. We kunnen niet de rechtstreekse route nemen. Voor hetzelfde geld lopen we zo in de val. Het hele idee van zulke stenen is juist dat verdwalen onmogelijk is.’

‘O, dat is slim,’ zei Call. Hij probeerde de kille angst die als een steen op zijn maag lag te negeren. Zijn vijand (of vijanden) kon iedereen zijn, maar hij wilde het liefst geloven dat het in elk geval geen van de huidige meesters van school was. Hij wilde het liefst geloven dat het weer een of ander geniepig hulpje van meester Joseph was, of zomaar een stomme tovenaar die niet van Makari’s hield. Of misschien een leerling die zich vreselijk aan Call had geërgerd. Call wist dat hij soms vreselijk irritant kon zijn, vooral als hij een beetje zijn best deed.

Zo liep Call nog altijd te piekeren toen ze bij de ruimte aankwamen die de meesters voor hun vergadering hadden uitgekozen. Ze waren te laat; de bijeenkomst was al begonnen. Een groep meesters in het zwart zat rond een halve cirkel van glad gepolijst marmer. Een lange, lage marmeren bank liep langs de buitenkant van de halve cirkel, zodat de meesters allemaal met hun gezicht naar het midden van het vertrek zaten. De stalactieten die van het plafond hingen, eindigden in een soort hangende bollen van doorschijnend steen, waarin een geelachtig licht gloeide.

‘Tamara, Aaron, Call,’ zei meester Rufus toen ze de grot binnenliepen. ‘Ga alsjeblieft zitten.’

Hij wees naar drie hoopjes gepolijste stenen vlak voor de halfronde tafel waaraan de meesters zaten. Call staarde ernaar. Moesten ze daarop gaan zitten? Zouden de kiezels niet gewoon onder hen vandaan schuiven, waardoor zijzelf als een stelletje sukkels op de grond zouden rollen?

Tamara stapte echter vol vertrouwen langs hem en ging op een van de hoopjes zitten. Ze zakte er een klein beetje in, maar de stenen rolden niet weg. Ze sloeg haar armen over elkaar. Aaron ging ook zitten en Call volgde hun voorbeeld door zich op een stapeltje stenen te laten ploffen. De kiezels knersten en tikten toen ze onder zijn gewicht iets verschoven, maar verder was het net alsof hij op een stoel zat. Een die gemaakt was van zachte toffee, alleen dan niet zo plakkerig. De stenen leken zich te verplaatsen en zich om hem heen te vormen totdat hij lekker zat, voor zover dat tenminste ging met zijn slechte been.

‘Cool!’ riep Call uit. ‘Zulke stoelen moeten we in onze woonkamer hebben.’

‘Call,’ zei Rufus ernstig.

Volgens Call vermoedde meester Rufus nog altijd dat hij iets wist wat hij hem niet vertelde.

‘Hou je commentaar over het meubilair alsjeblieft voor je; dit is een vergadering.’

O echt? Ik dacht dat het een feestje was, wilde Call zeggen, maar hij deed het niet. De sfeer kon in elk geval niet minder feestelijk zijn. Meester North en meester Milagros zaten links en rechts van meester Rufus; Anastasia Tarquin, met haar glanzende zilveren haar hoog opgestoken, zat bijna aan het uiteinde van de tafel en keek Call met een donkere blik strak aan.

‘Waar gaat dit over?’ Aaron keek om zich heen. ‘Hebben we iets verkeerd gedaan?’

‘Nee,’ zei meester Milagros op hetzelfde moment dat meester North snuivend ‘misschien’ zei.

‘We proberen gewoon uit te zoeken hoe deze aanval heeft kunnen plaatsvinden,’ vervolgde meester Milagros met een zijdelingse blik op Anastasia. ‘We hadden allerlei veiligheidsmaatregelen getroffen. We weten dat jullie al eerder hebben verteld wat er gebeurd is, maar kunnen jullie alsjeblieft alles nog eens langslopen, voor de volledigheid?’

Call probeerde het. Hij probeerde zich te concentreren op details die misschien nuttig konden zijn in plaats van op de doodsangst en hulpeloosheid die hij had gevoeld. Tamara en Aaron sprongen bij om hun aandeel te verduidelijken. Call deed vooral zijn best om te benadrukken hoe behulpzaam Brutus was geweest, want hij maakte zich nog altijd grote zorgen over de manier waarop de Vergadering dacht over door chaos bezeten dieren.

‘Kennelijk is iemand vastbesloten om je iets aan te doen. Als iemand enig idee heeft waarom, zou dit een goed moment zijn om ons dat te vertellen.’ Meester Rufus wierp Call vanaf de andere kant van de tafel een ernstige blik toe, alsof hij hem nogmaals opriep om alles op te biechten.

Nadat Call de Vergadering het hoofd van de Vijand des Doods had gebracht, had hij gedacht dat zijn geheim voortaan veilig zou zijn, maar nu leek het dichter aan de oppervlakte dan ooit. Kon hij het ze maar vertellen… Geloofden ze maar dat Call anders was dan Constantine.

Call deed zijn mond open, maar er kwam geen geluid uit.

In plaats daarvan reageerde Tamara. ‘We hebben geen idee waarom iemand Call kwaad zou willen doen. Call heeft geen vijanden.’

‘Zover zou ik nou ook weer niet gaan,’ mompelde Call, en Tamara gaf hem een harde trap.

‘Er gaat een gerucht onder de leerlingen,’ vertelde meester Milagros. ‘We brengen het niet graag ter sprake, maar we moeten het toch van jou persoonlijk horen: Aaron, had jij iets te maken met de aanval van het elementwezen?’

‘Natuurlijk niet!’ riep Call. Deze keer kreeg hij geen trap van Tamara omdat hij zijn zegje deed.

‘We willen het van Aaron zelf horen,’ zei meester Milagros vriendelijk.

Aaron tuurde naar zijn handen. ‘Nee, ik was het niet. Ik zou Call nooit kwaad doen. Ik wil niemand kwaad doen.’

‘We geloven je, Aaron. Callum is een Makar,’ zei meester Rockmaple, een gedrongen tovenaar met een borstelige rode baard. Tijdens de IJzerproef had Call hem niet erg aardig gevonden, maar nu was hij blij dat Rockmaple Aaron geloofde. ‘Er zijn allerlei redenen waarom tegenstanders van het Magisterium en alles waar dat voor staat een Makar zouden willen aanvallen. Volgens mij is het voor ons nu het belangrijkste om erachter te komen hoe een kwaadaardig elementwezen toegang heeft weten te krijgen tot de vertrekken van een leerling en – nog veel belangrijker – hoe we ervoor kunnen zorgen dat zoiets nooit meer gebeurt.’

Call keek naar Aaron. Die bestudeerde nog altijd zijn vingers en plukte aan de velletjes bij zijn nagels. Voor het eerst viel het Call op dat Aarons nagels helemaal afgekloven waren.

‘En het was niet zomaar een elementwezen,’ vulde meester Rufus aan. ‘Het was een van de grote elementwezens. Eentje uit onze eigen cellen. Zijn naam is Skelmis.’

Call dacht aan Automotones, die een jaar eerder dwars door het huis van een van zijn vaders vrienden was gestampt om Call te kunnen vernietigen. Automotones was ook een van de grote elementwezens geweest. Het was verontrustend dat iemand Call nu al langer dan een jaar probeerde te vermoorden en dat diegene kennelijk in staat was om daarvoor de machtigste schepsels van het Magisterium in te zetten. Call vroeg zich af of het misschien toch een van de meesters kon zijn. Huiverend keek hij de tafel rond.

‘Goed, misschien hebben we jullie nog nodig om vragen over een aantal details te beantwoorden,’ zei meester North. ‘Dit kan wel een tijdje gaan duren. We doen een formeel onderzoek naar Anastasia Tarquin, en of ze nalatig is geweest bij haar werkzaamheden als bewaker van de elementwezens. Meester Rockmaple zal de uitkomsten van ons onderzoek op schrift stellen en naar de Vergadering sturen.’

‘Ik heb het jullie allang uitgelegd,’ zei Anastasia. Ze droeg haar gebruikelijke witte pak, en haar ijswitte haar werd op zijn plek gehouden door ivoren kammetjes. Witgouden ringen glansden aan haar vingers. Zelfs haar polsband was van lichtgrijs leer gemaakt. De enige kleur op haar gezicht kwam van haar ogen, die rood omrand waren door slaapgebrek en zorgen. ‘Het elementwezen Skelmis moet zijn bevrijd voordat ik mijn beveiligingsmaatregelen had getroffen. Er zijn maar twee betoverde sleutels waarmee je de deuren kunt openen via welke je bij de elementwezens komt. Een ervan heeft de hele tijd om mijn hals gehangen. De andere ligt in een magisch verzegelde kluis in mijn kamer, afgesloten met drie aparte sloten. Ik heb iedereen die in en uit ging goed in de gaten gehouden. Jullie hebben de logboeken gezien. Jullie hebben de wachters gesproken. Niemand schiet er iets mee op als jullie mij hiervan de schuld geven omdat jullie dan een vertegenwoordiger van de Vergadering van jullie school kunnen wegsturen.’

‘Dus omdat jij niet hebt gezien dat er iemand naar binnen ging, kán er ook niemand naar binnen zijn gegaan? Moeten we dat geloven?’ vroeg meester North.

Anastasia stond op en sloeg met haar vlakke handen op tafel. Call schrok zich wild.

‘Als je van plan bent me ergens van te beschuldigen, doe dat dan gewoon. Denk je soms dat ik onder één hoedje speel met de legers van de Vijand? Denk je dat ik deze jongen en zijn vrienden opzettelijk in gevaar heb gebracht?’

‘Nee, natuurlijk niet.’ Meester North was zichtbaar geschrokken. ‘Ik beschuldig je niet van opzet. Ik zeg alleen dat je kunt opscheppen over je beveiligingsmaatregelen zoveel je wilt, maar dat ze niet hebben gewerkt.’

‘Dus je vindt me alleen incompetent,’ zei ze op ijzige toon.

‘Wat heb je liever?’ kwam meester Rufus ertussen. ‘Want het is het een of het ander. Als meester North het niet wil zeggen, doe ik het wel. Het was jouw taak om ervoor te zorgen dat niemand een elementwezen uit de grotten onder het Magisterium zou bevrijden. En toch is er eentje vrijgekomen, en die heeft bijna een van mijn leerlingen gedood. Dat is jouw schuld, Tarquin, ook al vind je dat misschien niet leuk.’

‘Het is onmogelijk,’ zei ze stellig. ‘Ik zeg het je… Ik zou Callum of Aaron nooit een haar krenken. Ik zou nooit een leerling in gevaar brengen.’

Tamara snoof even omdat zij niet in het rijtje voorkwam.

‘En toch verkeerden ze in groot gevaar,’ zei meester Rufus. ‘Dus help ons om erachter te komen wat er precies is gebeurd.’

Anastasia liet zich weer op de bank vallen. ‘Goed dan.’ Ze bracht een hand naar haar hals en haalde een ketting onder haar tuniek vandaan. Er hing een kooitje aan, met daarin een bronzen sleutel. De kop van de sleutel had de vorm van een kruis, het alchemistische symbool voor een smeltoven. ‘Zodra het mijn taak werd om de weg naar de grotten van de grote elementwezens te bewaken, heb ik deze sleutel voortdurend bij me gedragen.’

‘En de andere?’ vroeg meester North. ‘Er zijn twee sleutels. Je zei dat je de andere achter slot en grendel bewaart. Kan iemand hem gestolen en weer teruggebracht hebben?’

‘Dat is zeer onwaarschijnlijk,’ antwoordde Anastasia. ‘Dan zou je langs drie aparte slotspreuken moeten komen om toegang te krijgen tot mijn kluis. En de kluis zelf is hier tegelijk met mijn andere bezittingen gekomen. Meester Taisuke heeft me persoonlijk geholpen hem in de rots te laten verzinken.’

‘Wat voor slotspreuken?’ vroeg meester Milagros

Anastasia aarzelde even en zuchtte toen. ‘Tja, ik moet ze nu natuurlijk toch veranderen, al lijkt het me hoogst onwaarschijnlijk dat iemand heeft gedaan wat jullie suggereren. Prima. De eerste beveiliging is een wachtwoord, dat hardop moet worden uitgesproken. En nee, ik zal jullie niet zeggen wat het is. Ik heb het niemand verteld.’

Even staarde ze naar haar handen en haar perfect verzorgde nagels. Ze was ouder dan ze meestal leek, ouder dan Alastair, en op dit moment kon je dat goed zien.

Toen tilde ze haar hoofd op en kreeg haar uitdrukking weer iets van de eerdere scherpte terug. ‘De tweede is een heel slimme betovering, die wordt geactiveerd zodra het wachtwoord wordt uitgesproken. Er verschijnt een gat in de kluis, maar als je je hand erin steekt, word je aangevallen door een slangachtig elementwezen. Dat vergiftigt de dief met een dodelijk gif. Om dat te voorkomen moet je vuur door de opening laten vlammen.’ Haar mondhoek krulde omhoog tot een sluwe grijns.

‘Cool,’ fluisterde Aaron.

Call was het met hem eens.

‘En dan is er nog een laatste betovering, gecreëerd door mij. Jullie zijn de eersten aan wie ik dit vertel, en ik vind het vreselijk dat ik nu iets anders zal moeten verzinnen. Nadat je het vuur naar binnen hebt gestuurd, verandert er op het oog niets. Nu kun je echter wel je hand in het gat steken, zolang je die maar heel langzaam beweegt. Als je je hand plotseling terugtrekt, gaan er alarmbellen af en sluit de kluis vanzelf weer. Het probleem is dat je opnieuw een slangenwezen denkt te zien, dat uit de opening komt kronkelen en zich klaarmaakt om aan te vallen, dus de verleiding om je hand weg te trekken is groot.’

Even was iedereen stil. Call twijfelde er niet aan dat de meesters versteld stonden van haar fantastische veiligheidsmaatregelen, maar bedacht dat ze misschien ook verbaasd waren over haar sluwheid, want haar beveiliging was echt heel inventief.

‘Goed, zijn we nu klaar? Er waart iets kwaads rond in het Magisterium,’ zei Anastasia met haar hoofd fier rechtop. ‘Dat weten we allemaal. Het is de reden dat ik hier ben. Ik stel voor dat we de bron ervan opzoeken in plaats van met ongegronde beschuldigingen rond te strooien. Voordat het te laat is.’

Meester North richtte zich tot Call, Aaron en Tamara. ‘We willen dat jullie goed begrijpen dat zoiets in het Magisterium nooit eerder is gebeurd, en dat wij ervoor zullen zorgen dat het ook nooit weer zal gebeuren. Jullie drieën zijn hier klaar. Wij gaan nog even verder, maar jullie kunnen er zeker van zijn dat we zullen achterhalen wat er gebeurd is.’

Het was duidelijk dat de tovenaars gemakkelijk nog een hele avond vol konden praten, ook al hadden ze geen enkele concrete aanwijzing waar ze de spion moesten zoeken. Call dacht opeens aan Jericho Madden en het ongeluk dat tot zijn dood had geleid: een verkeerd afgelopen experiment. Was er daarna ook een onderzoek geweest? Een heleboel mensen die met de vinger naar elkaar wezen zonder dat het ook maar iets opleverde?

‘Ik blijf erbij dat het de veiligste oplossing is om ze te onderwijzen,’ zei Anastasia met onmiskenbare scherpte in haar stem. ‘Jullie vinden wellicht dat ik nalatig ben geweest, maar misschien hebben jullie je taken ook wel verwaarloosd.’

‘Ik onderwijs ze.’ Meester Rufus keek haar streng aan. ‘Ik leer ze wat ze moeten weten.’

‘Aha,’ zei ze, en opeens leek ze niet langer van haar stuk. Kennelijk wist ze zeker dat zij het gelijk aan haar kant had. ‘Dus Aaron en Callum weten dat ze de toverkracht bezitten om een levende ziel uit een lichaam te verwijderen? Ze snappen hoe ze dat moeten doen? Wat een opluchting. Ik dacht namelijk dat jullie zo bang voor hun krachten waren dat jullie ze liever in het ongewisse lieten, zelfs als dat hun dood zou betekenen.’

‘Ik had gezegd dat onze leerlingen hier klaar zijn,’ zei meester North ongebruikelijk fel. ‘Tarquin, laat ze gaan. Als je me nog eens uitdaagt, zal ik je de toegang tot deze school ontzeggen, wat de orders van de Vergadering ook zijn.’

Toen ze de vergaderzaal uit waren, draaide Call zich om naar Aaron en Tamara. De manier waarop Tamara haar wenkbrauwen optrok, drukte precies uit hoe ongelooflijk vreemd deze bijeenkomst was geweest. Aaron schudde zijn hoofd. Nadat ze een stukje hadden gelopen, kwamen ze op een bekend pad. Dat was trouwens maar goed ook, want de stenen bleken alleen voor een enkele reis te zijn; ze zouden hen telkens weer terug naar de vergaderruimte hebben geleid.

Eindelijk zei Aaron iets. ‘Wat een geluk dat we daar nog voor Jaspers date weer weg zijn. Ik begon me al zorgen te maken.’

‘Je denkt toch niet werkelijk dat het Celia is?’ vroeg Call. ‘Ik bedoel, niet echt, hè?’

‘Ik weet dat jij niet wilt dat zij het is,’ zei Aaron terwijl ze langs mos liepen dat fluorescerend blauw werd zodra hun adem erlangs streek. ‘Ik weet dat jij denkt dat ze een vriendin is, maar we moeten voorzichtig zijn. Rond de tijd van beide aanvallen gedroeg Celia zich vreemd. Dat kan toeval geweest zijn, maar misschien ook niet.’

‘Maar wat schieten we in vredesnaam op met dat afspraakje?’ vroeg Tamara. ‘Want stel dat het toch Celia is, dan is Jasper sowieso geen doelwit.’

‘Jasper heeft me beloofd om van alles over Call te zeggen. Als ze hapt, weten we hoe de vork echt in de steel zit.’

Tamara rolde met haar ogen. Waarschijnlijk dacht ze dat Call het niet zou zien in de zwakke gloed van het mos, maar hij zag het wel.

Buiten adem kwamen ze aan bij de Galerij, die vanavond verlicht werd door glinsterende blauwe en groene mosslingers. Leerlingen zwommen en spetterden in diepe poelen turkooiskleurig water. Call herinnerde zich de eerste keer dat hij hier kwam; Celia had hem tijdens hun IJzerjaar uitgenodigd. De Galerij was een van de eerste dingen van het Magisterium geweest die hij echt leuk had gevonden. Hij had met open mond staan kijken en zich gerealiseerd dat dit dingen waren die een gewoon mens nooit zou zien.

Nu voelde het een stuk vertrouwder als hij om zich heen keek. In elk geval herkende hij allerlei mensen. Daar had je Alex, die met Tamara’s zus en een ander meisje uit het Goudjaar in een hoekje zat te chillen. Gwenda en Rafe sprongen net uit een van de waterpoelen en spetterden elkaar nat. Kai stond bij de glazen buizen waar bruissnoep uit kwam. Met zijn ene hand woelde hij door een berg snoepjes en in de andere had hij een boek.

‘Kijk naar mij!’ riep iemand.

Heel even dacht Call dat hij een magere, bruinharige jongen in een versleten T-shirt naar hem zag wenken. Iemand wiens zwarte ogen schitterden in een veel te bleek gezicht.

Drew.

Toen Call met zijn ogen knipperde, veranderde het visioen in Rafe, die een bommetje maakte in een van de poelen. Water spatte alle kanten op. Mensen klapten en juichten.

Aaron boog naar voren en fluisterde tegen Call en Tamara: ‘Daar zijn ze.’ Hij wees naar een grote, zachte paarse bank, waarop inderdaad Jasper en Celia zaten.

Celia zag er mooi uit in haar roze jurk en met haar haar in een staart gebonden. Jasper zag eruit als Jasper.

Tussen hen in hing een stenen schaal. Celia doopte haar vingers erin en toen ze ze er weer uit haalde, glansden ze. Zodra ze erop blies, verschenen er kleurige luchtbellen, die in langzame spiralen naar het plafond dansten. Ze giechelde.

‘Jakkes,’ zei Call. ‘Moet je zien hoe ze Jasper zit aan te gapen. Dit is zo idioot. Ze vindt hem niet eens aardig. Of als ze hem wel aardig vindt, heeft ze dat nooit eerder gezegd.’

‘Ze verleidt hem met haar listen,’ zei Aaron.

‘Jullie zijn alle twee gek,’ zei Tamara berustend. ‘Kom mee, deze kant op.’

Ze slopen langs de grote bar vol snacks en snoep en bleven zo dicht mogelijk bij de muur. Het was donker; Call volgde de schittering van Tamara’s gouden haarspelden. Toen ze aan de andere kant kwamen, bevonden ze zich achter de paarse bank, veel dichter bij Celia en Jasper. Kennelijk was het nu Jaspers beurt met de schaal. Hij keek Celia veelbetekenend aan en blies toen op zijn vingers. Luchtbellen in de vorm van hartjes stegen op.

‘O, gatver,’ zei Call. ‘Mag ik even overgeven?’

Tamara moest een hand voor haar mond slaan om een lach te smoren. ‘Het is een afspraakje,’ zei ze toen ze klaar was met proesten. ‘Bij afspraakjes is het de bedoeling dat je lol hebt.’

‘Of in elk geval dat je doet alsof.’ Aaron tuurde met samengeknepen ogen naar Celia. Hij leek werkelijk te denken dat ze misschien wel schuldig was.

‘Wat is er leuk aan om elkaar de hele tijd aan te staren?’ wilde Call weten.

‘Oké,’ zei Tamara met een eigenaardige blik op beide jongens. ‘Als jullie twee grappenmakers iemand mee uit zouden nemen, wat zouden jullie dan doen?’

Call zag dat Celia’s wangen roze werden toen Jasper naar voren boog om iets tegen haar te zeggen. Het was raar om naar te kijken. Al was het alleen maar om te zien dat Jasper een keertje aardig tegen iemand deed. Meestal klonk alles wat hij zei een beetje bot, ook als hij zich niet als een klootzak gedroeg. Maar bij Celia leek hij zich als een heel normaal mens te gedragen.

En zij leek hem best leuk te vinden.

Wat vreselijk oneerlijk was, want de enige reden dat Jasper haar mee uit had gevraagd was om de werkelijke reden van hun aanwezigheid in de bibliotheek te verdoezelen.

Nu hij eraan dacht: Celia had altijd gezegd dat Call overdreef als hij weer eens zei wat een rotzak Jasper was. Misschien vond ze Jasper echt leuk! Misschien had ze alleen maar gedaan alsof ze Call aardig vond om zo dichter bij Jasper te komen.

‘Ik weet het niet,’ zei Aaron. ‘Hangt ervan af wat zij wil doen.’

Call was vergeten op welke vraag Aaron antwoord gaf. Heel even hoopte hij stiekem dat Celia toch de spion was. Het zou Jaspers verdiende loon zijn.

Tamara gaf Call een por tegen zijn schouder. ‘Wauw. Je vindt haar kennelijk echt leuk.’

‘Wat? N-n-nee!’ sputterde hij. ‘Ik zat gewoon even te denken! Dat Jasper zo’n vreselijke idioot is.’

Aaron knikte wijs. Nu doopten Jasper en Celia hun vingers tegelijkertijd in de schaal en bliezen daarna bellen in de vorm van vlinders en vogels, die samen de lucht in vlogen. Ze schoten alle twee in de lach, maar toen dook een van Jaspers vogels omlaag en at een van Celia’s vlinders op.

Dat leek er meer op! Call grijnsde. Hij vroeg zich af wat er zou gebeuren als hij een kat tevoorschijn toverde, die de vogels zou bespringen.

‘Als je haar echt zo leuk vindt, moet je haar gewoon mee uit vragen,’ zei Tamara langzaam, alsof ze haar woorden heel zorgvuldig koos. ‘Ik bedoel, ik denk dat ze je het best zal vergeven als je het zou uitleggen.’

‘Wat uitleggen?’ vroeg Aaron.

Call hoorde dat Jasper tegen Celia begon te klagen over Pluisje, de fret van Gwenda. En hoewel Celia Call vorig jaar al alles had verteld over Jaspers allergische reactie op Pluisje, deed ze alsof het volkomen nieuw voor haar was. Jasper slikte het voor zoete koek. Hij ging maar door en door over die domme fret en dat hij zo’n hekel aan het beest had, en zij deed alsof ze het verschrikkelijk boeiend vond.

Call wilde het wel uitschreeuwen.

‘Ooo, kijk,’ zei Celia toen Jasper eindelijk uitgepraat was over het onderwerp fretten. ‘Alex Strike gaat een film vertonen. Heb je zin om te kijken?’

Alex was luchttovenaar, en een van de manieren waarop hij zijn talent gebruikte, was door gekleurde lucht tegen de achtergrond van de Galerij te manipuleren en te vervormen zodat het net was alsof je een populaire film zat te kijken. Soms veranderde hij het einde, gewoon voor de lol. Call kon zich nog precies herinneren hoe in Alex’ versie van Return of the Jedi een Ewok, een droid en de geest van Darth Vader samen de polonaise hadden gedanst.

Jasper pakte Celia’s hand en hielp haar overeind van de bank. Samen liepen ze naar de westkant van de grot, waar rijen lage krukjes waren neergezet. Net op tijd vonden ze twee zitplaatsen vlak bij elkaar; toen werd het licht in dat deel van de grot gedimd en verschenen de eerste filmscènes op de muur.

‘Daar gaan we,’ fluisterde Aaron. ‘Ze maakt vast gebruik van de duisternis om hem bewusteloos te slaan.’

Plotseling had Call vreselijk genoeg van dit hele gedoe. ‘Nee, dat doet ze niet. Ik ben al zo vaak met haar alleen geweest. Als ze me wilde vermoorden, had ze dat allang kunnen doen. We kunnen hier beter mee ophouden. Het enige gevaar tijdens dit afspraakje is dat Jasper Celia dood verveelt.’

‘Of dat wij ons dood vervelen,’ mompelde Tamara. ‘Call heeft gelijk, Aaron. Jasper heeft beloofd haar te ondervragen over Call, maar volgens mij kunnen we veilig stellen dat hij dat compleet vergeten is.’

Op de muur bewogen allerlei vormen, die vreemde lichtpatronen op de grond wierpen. Call zag Alex achter in de grot zitten. Hij maakte kleine bewegingen met zijn handen om de beelden te laten dansen. Voor zover Call het kon zien was de film een soort combinatie van Toy Story en Jurassic Park, met allerlei speelgoed dat werd achternagezeten door velociraptors.

‘Dit is zinloos,’ zei Call. ‘Maar ik heb een idee wat we vanavond wel kunnen doen.’

Meteen keek Aaron verrast zijn kant op. ‘Wat dan?’

‘Als iemand inderdaad naar de gevangenis van de elementwezens is gegaan om Skelmis te bevrijden, zijn daar getuigen van. Dat moet wel.’

‘De andere elementwezens.’ Tamara begreep onmiddellijk wat hij bedoelde. ‘Die zitten daar in de kelders gevangen. Zij moeten hebben gezien wat er gebeurd is.’

‘Maar zouden de leden van de Vergadering dat niet allang aan ze hebben gevraagd?’ zei Aaron.

‘Niet per se,’ zei Call. ‘De meeste mensen zijn nogal bang voor elementwezens. Ze zien ze niet als schepsels waarmee je kunt praten. En ze zijn lastig om tegen te vechten. Maar met twee Makari’s… en een elementwezen dat in een kooi zit…’

‘Het is een idioot plan,’ zei Tamara, maar haar bruine ogen schitterden.

‘Zeg je nou dat je het niet wilt doen?’ vroeg Call.

‘Nee,’ antwoordde Tamara. ‘Ik zeg alleen dat het een idioot plan is. Hoe zouden we daar beneden moeten komen?’

‘Anastasia heeft het ons tijdens de vergadering min of meer voorgezegd,’ zei Call. ‘Ze vertelde dat ze één sleutel in haar kamer bewaart, en de andere om haar nek. Het enige wat we hoeven te doen, is inbreken in haar kamer op een moment dat ze er niet is en daar de sleutel pakken.’

‘En de bewakers dan?’ zei Aaron. ‘De wachters bij de deur?’

‘Daar verzinnen we wel iets op als we er eenmaal zijn,’ zei Call. ‘De spion wist ook binnen te komen, dus er moet een manier zijn. En als we het vanavond niet doen, heeft ze straks al haar slotspreuken veranderd. Zo’n kans krijgen we nooit meer.’

Aaron wierp Celia nog een laatste wantrouwige blik toe en knikte toen. Samen slopen ze de gang op. Terwijl ze op weg gingen naar het gedeelte waar de kamers van de meesters waren, drong tot Call door dat er drie problemen kleefden aan zijn plan. Eén: hij wist niet zeker welke kamer van Anastasia Tarquin was. Twee: hij had geen idee hoe hij binnen moest komen. En drie: als ze eenmaal binnen waren, moesten ze haar wachtwoord raden.

Hoe moeilijk kan het zijn, vroeg hij zich af. Waarschijnlijk was haar wachtwoord iets heel simpels. Iets wat ze zo konden verzinnen als ze naar haar spullen keken.

En welke kamer van haar was, lag misschien ook voor de hand. Hij gluurde even naar Tamara en Aaron. De twee leken maar al te graag te willen geloven dat dit plan kon werken. Misschien hadden zij al een manier bedacht. En in elk geval déden ze zo tenminste iets, in plaats van te wachten totdat de spion opnieuw toesloeg.

Call zuchtte. Als de meesters en de Vergadering dit niet konden oplossen, dan moesten zij het maar doen.

HOOFDSTUK TIEN

Ze hoefden niet ver te lopen naar het gedeelte waar de meesters woonden. In dit deel van het Magisterium was Call nooit eerder geweest. Het was natuurlijk niet verboden, maar toch durfden van de leerlingen eigenlijk alleen de assistenten zich er te wagen – zoals Alex, die klusjes voor Rufus deed – of leerlingen die berichtjes voor de meesters overbrachten. Voor ieder ander was het vooral vragen om problemen als je je daar vertoonde.

Call vond het dan ook best lastig om Tamara’s advies op te volgen: doen alsof er niks aan de hand was en normaal lopen. Het liefst was hij dicht langs de muren geslopen, uit het zicht, ook al kwamen ze nauwelijks andere leerlingen tegen. En meesters al helemaal niet. Die zaten allemaal nog in de vergadering en probeerden te achterhalen wat er mis was gegaan, wat trouwens goed nieuws was voor Calls plan. Daardoor was het wel een beetje griezelig toen ze een hoek omsloegen en in het gedeelte kwamen waar de kamers van de meesters waren. Voor de lol probeerden ze te raden welke deur van wie was. Die enorme met koperen klinknagels was ongetwijfeld van meester Rockmaple, de eenvoudige metalen deur van meester North, die van geborsteld zilver van meester Rufus. Op één deur hing een poster van een katje dat aan een touw hangt, met daaronder de tekst HOU VOL! – die was natuurlijk van meester Milagros.

Ook Anastasia’s deur was gemakkelijk te vinden. Er lag een dikke witte mat voor en de deur zelf was gemaakt van lichtgrijs marmer, met zwarte aders die wel wat op rook leken. Call herinnerde zich al het dure, witte meubilair dat op hun eerste schooldag naar binnen was gesjouwd.

‘Deze is van haar.’ Call wees naar de deur. ‘Dat moet wel.’

‘Mee eens.’ Aaron liep ernaartoe en tikte met zijn vingers op het marmer. Hij bestudeerde de kieren rondom, maar net als alle deuren van het Magisterium had ook deze geen scharnieren, alleen een plat stukje steen waar je met je polsband langs moest zwaaien om binnen te komen. Uiteindelijk deed Aaron een stap achteruit en stak een hand omhoog. Call voelde een bekend trekkend gevoel onder zijn ribben.

Aaron stond op het punt om chaosmagie te gebruiken.

‘Wacht,’ zei Call. ‘Niet doen… Alleen als het echt niet anders kan.’

Het trekkende gevoel verdween, maar Aaron staarde hem aan met een blik die bijna gekwetst leek. ‘Wat heb jij plotseling tegen chaosmagie?’

Call probeerde zijn verwarde gedachten te verwoorden. ‘Ik denk dat de meesters dan onmiddellijk hierheen komen rennen. Volgens mij kunnen ze het op een of andere manier voelen als je chaosmagie gebruikt, in elk geval hier in het Magisterium.’

‘Ik dacht dat ze er zo snel waren doordat Skelmis zo’n hels kabaal maakte,’ zei Tamara bedachtzaam. ‘Maar ze kwamen wel heel hard aan racen voor alleen een beetje herrie. Misschien heeft Call inderdaad gelijk.’

‘Oké dan,’ zei Aaron. ‘Wat stel jij voor?’

De tien minuten daarna bestookten ze de deur met alles wat ze konden verzinnen. Tamara gebruikte een vuurspreuk, maar de deur was ondoordringbaar. Hij reageerde ook niet op bevriezing, op ‘Sesam open u’ of de ontgrendelspreuk die Tamara bleek te kennen. De deur gaf geen krimp en bleef onbewogen voor hun neus staan.

Schoppen had ook geen zin, ontdekte Call.

‘Dit meen je niet…’ zei Aaron toen hun ideeën op waren en ze bezweet tegen de muur tegenover de deur leunden. Woedend staarde hij naar de poezenposter op de deur van meester Milagros. ‘Zitten we vreselijk te stressen over die kluis, komen we niet eens langs de voordeur!’

‘Iemand kwam wél langs die van ons,’ merkte Tamara op.

‘Dus het kan in elk geval,’ zei Call. ‘Of het zou moeten kunnen. Ik bedoel, we wisten dat het niet gemakkelijk zou zijn. Deze deuren vormen de beveiliging van het Magisterium. Het kan niet zo zijn dat je alleen maar met je polsband hoeft te zwaaien om de deur te openen.’ Om zijn woorden kracht bij te zetten zwaaide hij met zijn arm voor de deur.

Er klonk een klikje.

Tamara ging rechtop staan. ‘Hè, ging hij nou…?’

Aaron stak met twee grote stappen de gang over en duwde tegen de deur. Die gleed soepeltjes open. Hij was niet meer op slot.

‘Dat klopt niet.’ Tamara klonk niet tevreden, eerder angstig. ‘Wat was dat? Wat gebeurde er?’ Ze draaide zich om naar Call. ‘Draag jij je normale polsband?’

‘Ja, natuurlijk, ik…’ Call duwde de mouw van zijn shirt omhoog. En staarde naar zijn arm. Om zijn pols zat zijn eigen polsband, dat was waar. Alleen was hij de polsband die hij tot boven zijn elleboog had geschoven vergeten.

De polsband van de Vijand des Doods.

Tamara hield haar adem in. ‘Dat is ook niet logisch.’

‘Later moeten we er maar achter zien te komen hoe dit kan,’ zei Aaron vanuit de deuropening. ‘We weten niet hoeveel tijd we nog hebben.’ Hij zag er gestrest uit, maar ook een stuk blijer dan een ogenblik geleden.

Call en Tamara stapten na hem de kamer in, al keek Tamara nog altijd erg ongerust. Call voelde de polsband van de Vijand bijna branden om zijn arm. Waarom had hij het ding niet thuisgelaten, bij Alastair? Waarom had hij die polsband per se mee naar school willen nemen? Hij verafschuwde de Vijand des Doods. Al waren ze dan in zekere zin dezelfde persoon, hij had een hekel aan alles waar Constantine Madden voor stond en alles wat hij geworden was.

‘Wauw,’ zei Tamara terwijl ze de deur achter hen dichtdeed. ‘Wat een kamer!’

Anastasia’s kamer was oogverblindend. De muren glinsterden door de kwartsaders in de rots. Op de vloer lag een dik wit lussentapijt. Haar bank was van wit fluweel, de tafel en stoelen waren ook wit. Zelfs de schilderijen aan de muur waren helemaal gemaakt in tinten wit, crème en zilver.

‘Het is net alsof je binnen in een parel zit.’ Tamara draaide een keer in het rond.

‘Ik dacht juist dat het net is alsof je in een gigantisch stuk zeep zit,’ merkte Call op.

Tamara keek hem met een vernietigende blik aan. Aaron struinde al door de kamer en zocht achter de porseleinkast (wit, met witte borden) en een boekenplank (wit, vol boeken gekaft met wit papier) en onder een (witte) hutkoffer die op de vloer stond. Ten slotte liep hij naar een lang wandkleed aan de muur. Het was geweven van roomwitte, ivoorkleurige en zwarte draden en stelde een witte sneeuwberg voor.

La Rinconada misschien, dacht Call. Het IJzige Bloedbad?

Maar hij wist het niet zeker.

Aaron trok het kleed een stukje opzij. ‘Hebbes,’ zei hij, terwijl hij het optilde en wegduwde.

Erachter stond een enorme kluis, gemaakt van geëmailleerd staal. Zelfs deze was wit.

‘Misschien is haar wachtwoord een variant op het woord “wit”?’ opperde Aaron terwijl hij om zich heen keek. ‘Daar heeft ze duidelijk iets mee.’

Tamara schudde haar hoofd. ‘In deze kamer zeg je dat veel te gemakkelijk per ongeluk.’

Aaron fronste. ‘Misschien het tegenovergestelde dan? Gitzwart? Onyx? Of juist een heel felle kleur. Knalroze!’

Er gebeurde niets.

‘Wat weten we over haar?’ vroeg Call. ‘Ze zit in de Vergadering, toch? En ze is getrouwd met Alex’ vader. Die heet Strike, dus ze heeft kennelijk haar eigen achternaam gehouden.’

‘Augustus Strike,’ zei Tamara. ‘Hij is een aantal jaar geleden overleden. Maar hij was al best oud. Volgens mijn ouders nam ze in de periode voor zijn dood ook al heel veel van hem over.’

‘En ze zei iets over een echtgenoot daarvoor… en dat ze al kinderen had,’ zei Call. ‘Misschien waren ze gescheiden, maar als dat niet zo is, zijn er twee mensen met haar getrouwd en vervolgens overleden. Misschien is ze zo’n vrouw die haar echtgenoten ombrengt vanwege het geld.’

‘Een zwarte weduwe?’ Tamara snoof. ‘Als ze Augustus Strike had vermoord zouden mensen dat wel weten. Hij was een heel belangrijke tovenaar. Ze heeft haar zetel in de Vergadering aan hem te danken – voor haar huwelijk was ze slechts een onbekende tovenaar uit Europa.’

‘Of misschien had ze ook wel gewoon pech.’ Call had zich nooit gerealiseerd dat Alex’ vader dood was. Hij vroeg zich af of Tamara’s ouders Kimiya’s relatie met hem hadden gedwarsboomd omdat hij nauwelijks familie had. Dit jaar leken Alex en Kimiya weer vrij close met elkaar, maar Call wist niet zeker wat dat betekende.

‘Alexander,’ zei hij hardop. ‘Alexander Strike.’

Dat was het wachtwoord ook niet.

‘Weten we waar ze vandaan komt?’ vroeg Aaron. ‘Europa is best groot.’

‘Frankrijk!’ riep Call.

Er gebeurde niets.

‘Niet zomaar “Frankrijk” roepen!’ foeterde Tamara. ‘Er zijn massa’s andere landen.’

‘Laten we rondkijken of we iets kunnen vinden.’ Call stak vertwijfeld zijn handen in de lucht. ‘Wat gebruiken mensen als wachtwoord? Hun verjaardag? De verjaardag van hun huisdier?’

Onder een stapel boeken vond Tamara een opschrijfboek, gebonden in lichtgrijs leer. Er stonden aantekeningen in over komst en vertrek van de bewakers, namen van de elementwezens, en een onafgemaakt kladje aan de Vergadering waarin ze uitlegde op welke manier de veiligheidsmaatregelen in het Magisterium en het Collegium zouden worden verhoogd zolang de twee Makari’s nog leerling waren.

Tamara las plichtmatig alles voor wat misschien een wachtwoord kon zijn, maar aan de kluis veranderde niets.

Aaron ontdekte een stapeltje foto’s met daarop verschillende ernstig kijkende mensen, twee baby’tjes en een eindje opzij een heel jonge, donkerharige vrouw in een vormeloze jurk. Het waren nogal korrelige afdrukken en niets van wat erop stond, kwam hun bekend voor. Ze leken op het platteland gemaakt, met velden vol bloemen achter de mensen. Kon een van de kinderen misschien Alex zijn? Call had geen idee. Baby’s leken allemaal op elkaar, vond hij.

Achter op de kiekjes stond niets geschreven. Niets wat hen kon helpen het wachtwoord te vinden.

Ten slotte keek Call onder het bed. Zo langzamerhand begon hij wanhopig te raken. Ze waren zo dicht bij de sleutel en daarmee bij de mogelijkheid om met de elementwezens te praten. Hij raakte er echter meer en meer van overtuigd dat het onmogelijk was om het wachtwoord te achterhalen van iemand die ze nauwelijks kenden.

Onder het bed stonden een paar witte schoenen met lage hakken en één roomkleurige sandaal. Erachter stond een houten kistje. Waarschijnlijk was dit het enige voorwerp in de kamer dat niet wit was, of een variatie op die kleur. Terwijl Call ernaartoe schoof, vroeg hij zich af of het kistje eigenlijk wel van haar was. Misschien was het wel van de vorige bewoner van de kamer geweest en was het per ongeluk blijven staan.

Hij duwde het kistje aan de andere kant onder het bed vandaan en liep toen om het bed heen om het te bekijken. Oud hout en roestige scharnieren – totaal niet Anastasia’s stijl.

‘Wat heb je gevonden?’ Aaron liep naar Call toe.

Tamara ging naast hen zitten.

Call tilde het deksel op…

… en werd aangestaard door het gezicht van Constantine Madden.

Het leek of Call een stomp in zijn maag had gekregen.

Het was Constantine op de foto, dat leed geen twijfel. Call kende Constantines gezicht net zo goed als dat van hemzelf, om allerlei redenen.

Niet het hele gezicht was zichtbaar. Eén helft was jong en knap. De andere helft was verborgen achter een zilveren masker. Het was niet hetzelfde masker dat meester Joseph ooit had gedragen om iedereen te laten denken dat hij de Vijand was. Dit masker was kleiner; het bedekte de vreselijke brandwonden die Constantine had opgelopen toen hij uit het Magisterium ontsnapte, maar meer ook niet.

Constantine stond tussen een groepje andere tovenaars, allemaal in hetzelfde dofgroene uniform. Call herkende er maar eentje: meester Joseph. Ook hij was jonger op deze foto; zijn haar was nog bruin in plaats van grijs.

Constantines heldere grijze ogen staarden recht in die van Call. Het was alsof hij door de jaren heen naar hem glimlachte. Naar zichzelf glimlachte.

‘Dat is de Vijand des Doods,’ zei Aaron met gedempte stem. Hij keek mee over Calls schouder.

‘En meester Joseph plus nog een stelletje volgelingen van Constantine.’ Tamara klonk gespannen. ‘Ik herken er een paar van. Ik begin het idee te krijgen…’

‘Dat Anastasia Tarquin een van hen was?’ zei Call. ‘Er is in elk geval iets raars aan de hand. De deur ging open met de polsband van de Vijand, ze heeft foto’s van hem…’

‘Ze hoeft de foto niet bewaard te hebben omdat hij erop staat,’ merkte Tamara op. ‘Het kan ook vanwege een van de anderen zijn.’

Call stond op, al voelden zijn benen wiebelig. Hij ging voor de kluis staan, met zijn handen tot vuisten gebald naast zijn lichaam. ‘Constantine,’ zei hij.

Er gebeurde niets. Tamara en Aaron bleven waar ze waren, half gehurkt naast het geopende kistje van Anastasia en opkijkend naar hem. Ze hadden allebei precies dezelfde uitdrukking op hun gezicht: de uitdrukking die Call stiekem hun hoe-gaan-we-om-met-het-feit-dat-Call-slecht-isgezicht noemde. Meestal konden ze het feit dat Calls ziel eigenlijk die van Constantine Madden was negeren of vergeten.

Maar niet altijd.

Call dacht aan de volgelingen van de Vijand des Doods. Wat had ze aangetrokken in Constantine? De belofte van een eeuwig leven, een wereld zonder dood. De belofte dat verlies zou worden teruggedraaid en verdriet uitgewist. Een belofte die de Vijand zichzelf had gedaan toen zijn broer stierf, en die hij daarna ook zijn volgelingen deed. Call had nooit werkelijk verlies ervaren en kon zich niet voorstellen hoe dat moest zijn – hij herinnerde zich zijn moeder niet eens – maar hij kon wel bedenken wat voor soort volgelingen Constantine ongetwijfeld had aangetrokken. Mensen die verdriet hadden, die bang waren voor de dood. Mensen voor wie Constantines vastberadenheid om zijn broer terug te krijgen een symbool vormde.

Anastasia had twee echtgenoten verloren. Misschien wilde ze een van hen terug.

Call stak een hand op, keek naar de polsband van de Vijand en toen weer naar de kluis.

‘Jericho,’ zei hij.

Er klonk een klikje: de kluis ging open.

Call, Tamara en Aaron werden doodstil toen het geluid klonk. De kluis zat niet meer op slot. Ze konden straks stiekem naar de diepe grotten gaan om de elementwezens te bezoeken. Hun plan had gewerkt. Toch was Call nog altijd zo nerveus dat zijn handen trilden.

Anastasia had zo’n aardige, niet moordlustige vrouw geleken, maar nu leek het erop dat ze hem óf wilde vermoorden, óf voor de verkeerde redenen aan zijn kant stond. Beide opties bevielen hem allerminst.

‘Oké… laat nou maar snel vuur in het slot vlammen,’ zei Tamara. ‘Voordat dat giftige slangenwezen naar buiten kronkelt.’

‘O ja.’ Call had moeite om helder na te denken. Hij knipte met zijn vingers en liet tussen zijn vingertoppen een vlammetje opgloeien. Toen het vuur dichter bij de opening kwam, veranderde hij de vlam in een lange, dunne staaf… als een pijl zonder veren of boog. Hij stuurde de vlam door het gat van de kluis naar binnen. Er klonk een woesj-geluid: de vlam leek in de afgesloten ruimte te groeien en uiteen te spatten. Call kon niet zien of er inderdaad een elementwezen in de kluis zat, kronkelend als een slang. Had hij genoeg vuur naar binnen gestuurd om het te vernietigen? Was het wezen uiteengevallen, of lag het nog ergens weggekropen in een hoekje?

Call stak langzaam zijn hand uit naar het gat.

Niet schrikken, zei hij tegen zichzelf. Niet te snel bewegen. Als je een slang ziet, is die niet echt.

Langzaam schoven zijn vingers steeds verder. Toen hoorde hij achter zich iemand scherp inademen.

‘Call,’ waarschuwde Aaron. ‘Niet te snel.’

Juist toen Calls hand de rand raakte, kwam het slangenwezen uit het gat glijden. Zijn kop had een felgroene gifkleur, met zwarte ogen als twee druppels gemorste inkt. Een oranje tongetje schoot naar buiten en leek de lucht te proeven.

De haartjes op Calls armen gingen rechtop staan. Hij huiverde bij het idee dat er een koele, droge slang over zijn huid zou kruipen. Was de slang een illusie? Het voelde niet als een illusie. Alle spieren in zijn lijf verkrampten terwijl hij tegen elk instinct in zijn hand verder in de kluis stak. Hij tastte naar links en naar rechts, en voelde lussen van iets wat op glad touw leek.

Onwillekeurig rilde hij. Buiten de kluis begon de slang zich om zijn arm te wikkelen.

‘Anastasia zal toch niet gelogen hebben tegen de meesters, hè?’ Calls stem trilde maar een heel klein beetje. ‘Dit is een illusie, toch?’

‘Zelfs als het dat niet is, lijkt het me slim om het niet te laten schrikken.’ Tamara’s stem klonk scherp en nerveus.

‘Tamara!’ zei Aaron streng. ‘Call, we weten het zeker. Het is een illusie. Gewoon doorgaan. Je bent er bijna.’

Ze hadden dit veel beter door Aaron kunnen laten doen, bedacht Call. Aaron zou vast niet serieus hebben overwogen om keihard te gaan gillen en de kamer uit te rennen, zonder zich iets van het alarm aan te trekken.

Tegelijk met die gedachte kwam er echter een piepklein spoortje twijfel. Als Aaron hem dood wilde, was er nauwelijks een betere manier te bedenken dan tegen Call te zeggen dat hij iets stoms moest doen. Om hem aan te moedigen dapper en dom te zijn.

Nee, zei Call tegen zichzelf, zo is Aaron niet. Aaron is mijn vriend.

De slang was bij Calls nek aangekomen. Hij begon eromheen te slingeren, als een halsketting… of een strop.

Op dat moment raakte Calls vinger iets wat voelde als een sleutel. Het metaal was koel tegen zijn huid. Hij sloot zijn hand eromheen. ‘Ik heb hem. Geloof ik,’ zei hij terwijl hij zijn hand begon terug te trekken.

‘Langzaam!’ beval Aaron, waardoor Call bijna een sprongetje maakte van schrik.

Hij keek Aaron woedend aan. ‘Dat doe ik ook!’

‘We zijn er bijna,’ zei Tamara.

Calls arm kwam tevoorschijn, toen zijn hand met de sleutel erin. Zodra de hand helemaal vrij was, verdween de slang in een wolkje stinkende rook, en de kluis ging vanzelf weer op slot.

Het was hun gelukt. Ze hadden de bronzen sleutel.

Zo snel ze konden, deden ze de deur van Anastasia’s kamer achter zich dicht en renden verder naar de tunnel diep in het Magisterium waar de elementwezens gevangen werden gehouden. Call keek telkens weer zenuwachtig over zijn schouder. Hij verwachtte half dat Rufus of een van de andere meesters had ontdekt waar ze mee bezig waren en nu achter hen aan kwam.

Er was echter niemand. De gangen waren stil, en ze werden zelfs nog stiller toen de rotsen om hen heen steeds gladder werden en uiteindelijk veranderden in muren en een vloer van marmer zo glad dat ze er bijna over uitgleden. Ze kwamen langs deuren met allerlei alchemistische symbolen erin gegraveerd, maar deze keer bleef Call niet staan om ze te bekijken. Hij piekerde nog over Anastasia Tarquin en de foto in haar kamer. Over meester Joseph. Was Anastasia Tarquin een van zijn volgelingen? Was zij de spion in het Magisterium en hield ze Call in de gaten omdat hij – ondanks alles wat er gebeurd was – nog altijd meester Josephs Uitverkorene was, de ziel van de Vijand des Doods?

Tamara bleef staan voor de enorme deur die gemaakt was van de vijf metalen van het Magisterium: ijzer, koper, brons, zilver en goud. Hij glansde zachtjes in het schemerlicht van de gang. Met een vastberaden gezicht draaide ze zich om naar Call en Aaron. ‘Laat mij dit maar doen,’ zei ze, en ze klopte één keer hard op de deur.

Na een hele tijd zwaaide die open.

Een van de jonge bewakers die Call zich van de vorige keer herinnerde, tuurde wantrouwig naar Tamara. ‘Wat is er?’ vroeg hij. Hij leek een jaar of negentien en had warrig zwart haar. De uniformen van het Collegium waren donkerblauw, met aan de onderkant van de mouwen strepen in verschillende kleuren. Call vermoedde dat de kleuren iets betekenden; dat gold voor ongeveer alles in de tovenaarswereld. ‘Wat moet je, meisje?’

Tamara slaagde er bewonderenswaardig goed in om haar ergernis over dat ‘meisje’ in te slikken. ‘De meesters willen je spreken,’ antwoordde ze. ‘Ze zeiden dat het belangrijk is.’

De jongen deed de deur iets verder open. Achter hem zag Call de hal met de bank en de donkerrode muren. De tunnel die verder de rots in voerde. Zijn hart bonkte. Het was allemaal zo dichtbij.

‘En dat moet ik geloven?’ zei de jongen. ‘Waarom zouden de meesters willen dat ik mijn post verlaat? En waarom zouden ze een ukkie als jij sturen om me te halen?’

Aaron wierp Call een snelle blik toe. Als die gast van het Collegium niet snel een toontje lager ging zingen, dacht Call, lag hij straks op de grond met Tamara’s schoen in zijn nek.

‘Ik ben de assistent van meester North,’ zei Tamara. ‘Hij zei me dat ik deze aan je moest geven.’ Ze stak hem een gidssteen toe.

De ogen van de jongen werden groot.

‘De steen leidt je naar de plek waar de vergadering wordt gehouden. Je moet als getuige een verklaring afleggen over de beveiliging hier. Anders krijg je gelazer, of misschien komt zelfs je baas in de problemen.’

De jongen pakte de gidssteen aan. ‘Het was haar schuld niet.’ Hij klonk vol wrok. ‘En ook niet die van een van de bewakers. Dat elementwezen kwam ergens anders vandaan.’

‘Nou, ga ze dat dan vertellen,’ zei Tamara.

Met de gidssteen stevig in zijn hand geklemd stapte de jongen de gang op. De deur gooide hij met een klap achter zich dicht. Call hoorde verschillende pinnen op hun plek vallen toen de deur op slot ging.

‘Dan kan ik maar beter opschieten.’ De jongen keek nog heel even naar de drie en liep toen de gang in.

Zodra de bewaker uit het zicht was, haalde Call de sleutel uit zijn zak.

Er was een uitholling in de deur waarin hij precies paste, en toen Call hem erin legde, lichtte er op de deur een heel netwerk van symbolen op. Er verschenen woorden die Call niet eerder had zien staan: Vlees noch bloed, maar geest. Terwijl Call over die tekst piekerde, zwaaide de deur naar binnen open.

Ze stapten naar binnen, staken snel de hal over en liepen de donkerrode gang in. Die was maar kort en leidde naar een tweede doorgang: een stel gigantische dubbele deuren die tot ver boven Calls hoofd reikten, als de ingang van een enorme kathedraal.

Ook in deze deuren zat echter een uitholling, een gaatje dat bijna te klein was om op te merken. Call slikte en legde de bronzen sleutel in het gat. De deuren zwaaiden piepend open.

Ze stapten naar binnen.

Call wist niet wat hij moest verwachten, maar de plotselinge hitte in de ruimte achter de deuren verraste hem. De lucht hier was zwaar en rook zurig, metalig. Het was alsof vlakbij een enorm vuur brandde, maar nergens waren vlammen te zien. In de verte hoorde hij water ruisen en dichterbij het gebrul van vlammen. Gewelfde doorgangen in de rots leidden in vijf verschillende richtingen. In de rots waren bekende woorden gebeiteld: Vuur wil branden, water wil stromen, lucht wil stijgen, aarde wil binden, chaos wil verslinden.

‘Welke kant op?’ vroeg Call.

Aaron haalde zijn schouders op, deed zijn ogen dicht en draaide toen als een soort weervaantje met één arm uitgestoken een rondje om willekeurig een richting aan te wijzen. ‘Die kant,’ zei hij toen hij weer stilstond. De doorgang waar hij naar wees, leek precies op de andere vier.

‘Dolf?’ riep Call zachtjes. Het leek niet erg waarschijnlijk dat de kleine hagedis hem hier beneden kon horen, maar Dolf was al eerder op vreemde plekken en rare tijdstippen opgedoken. ‘Dolf, we zouden je hulp nu goed kunnen gebruiken.’

‘Dat weet ik niet, hoor,’ zei Tamara terwijl ze de gang in liep die Aaron had uitgekozen. ‘Ik vertrouw hem niet.’

‘Zo erg is hij toch niet,’ reageerde Call. Toch moest hij onwillekeurig denken aan die keer dat Dolf hen bij Marcus had gebracht, ooit Rufus’ meester maar nu een van de Verslondenen. Kennelijk had de tovenaar te vaak zijn kracht gebruikt en was hij daardoor het element vuur in getrokken. Toch had Marcus hun niet echt kwaad gedaan. Hij was alleen heel griezelig geweest.

Aan de andere kant van de doorgang was het donker, niet echt een tunnel maar meer een lege ruimte vol rotsblokken waar een pad doorheen liep, verder de duisternis in. Aan de wand hing een fakkel die met een groen licht brandde. Aaron pakte de toorts uit de houder en ging voorop, met Call en Tamara vlak achter hem.

Het pad liep naar beneden en werd toen een richel naast een diepe afgrond. Calls hart bonkte. Hij wist dat hier de grote elementwezens gevangenzaten, en dat de tovenaars ze theoretisch gesproken onder controle konden houden zonder te worden opgegeten. Dat was het hele idee achter de gevangenschap. Toch had Call bij het zwakke licht van Aarons fakkel eerder het gevoel dat ze een drakennest in liepen dan een gevangenis.

Een eindje verder kwamen ze bij een nis in de rotswand. Toen ze er langsliepen, zagen ze in de holte een gevleugelde slang zweven. Het wezen was bedekt met oranje, rode en blauwe veren, die zelfs in de duisternis helder oplichtten.

‘Wat is dat?’ vroeg Call aan Tamara.

Ze schudde haar hoofd. ‘Zoiets heb ik nooit eerder gezien. Het lijkt me een luchtwezen.’

‘Zouden we het wakker moeten maken?’ fluisterde Aaron.

Er moet toch een soort beveiliging zijn, dacht Call, maar hij zag niets. Geen tralies, geen boeien, niets. Alleen zij drieën en een dodelijk elementwezen, een paar meter bij hen vandaan.

‘Ik weet het niet,’ fluisterde hij terug. Hij pijnigde zijn hersenen in een poging zich alle monsters te herinneren uit de boeken die hij had gelezen, maar hij kon er niet opkomen hoe dit exemplaar heette.

Een van de ogen van de slang ging open. De pupil was groot en zwart, de iris eromheen stervormig en felpaars. ‘Kinderen,’ fluisterde het wezen. ‘Ik hou van kinderen.’

Hij zei er niet ‘bij het ontbijt’ bij, maar dat leek Call zo ook wel duidelijk.

‘Ik heet Chalcon. Zijn jullie gekomen om mij te bevelen?’

Call werd helemaal zenuwachtig van de gretigheid waarmee het wezen de vraag stelde. Hij wilde het wezen inderdaad bevelen. Hij wilde het dwingen om hun alles te vertellen wat het wist – of beter nog, om de spion op te sporen en te verslinden. Alleen wist hij niet zeker welke prijs hij daarvoor zou moeten betalen. Als hij in zijn tijd hier in het Magisterium iets had geleerd, was het wel dat je magische wezens nog minder kon vertrouwen dan tovenaars.

‘Ik ben Aaron,’ zei Aaron.

Ja hoor, laat dat maar aan Aaron over, om zichzelf beleefd voor te stellen aan een zwevende slang.

‘En dit zijn Tamara en Call.’

‘Aaron,’ zei Tamara met opeengeklemde kiezen.

‘We zijn hier om je te ondervragen,’ ging Aaron verder.

‘Chalcon ondervragen?’ herhaalde de slang.

Call vroeg zich af of het dier erg snugger was. Het was in elk geval groot. Hij had zelfs de indruk dat het wezen groter was dan een paar seconden geleden.

‘Een tijdje terug heeft iemand hier ingebroken en een van jullie bevrijd,’ zei Aaron. ‘Heb je enig idee wie dat was?’

‘Bevrijd,’ echode Chalcon verlangend. ‘Het zou fijn zijn om bevrijd te worden.’ Hij zwol nog meer op.

Call wierp Tamara een bezorgde blik toe. Chalcon werd inderdaad groter. Aaron, die met de fakkel in zijn hand vlak voor de slang stond, leek opeens wel heel erg klein.

‘Als jullie Chalcon bevrijden, zal hij jullie alles vertellen wat hij weet.’

Aaron trok een wenkbrauw op.

Tamara schudde haar hoofd. ‘Echt niet.’

Er klonk een luide bonk. Chalcon was plotseling op hen afgevlogen. Zijn stervormige ogen vonkten rood van woede. Aaron sprong achteruit, maar de slang was tegen een onzichtbare barrière gebotst, alsof ze door een glazen wand werden gescheiden.

‘Deze gaat ons niets vertellen,’ zei Call terwijl hij alvast verder liep. ‘Laten we een ander elementwezen zoeken. Eentje dat wat behulpzamer is.’

Chalcon gromde toen ze bij zijn cel vandaan liepen – het was een cel, toch, dacht Call, ook al waren er geen deur en geen tralies? Hij voelde zich toch een beetje rot over het gevleugelde schepsel, dat eigenlijk hoorde te vliegen maar in plaats daarvan hier beneden gevangenzat.

Maar ja, als Chalcon vrij rondvloog zou hij Call waarschijnlijk binnen de kortste keren van de grond grissen en hem opvreten, als een havik die een lekker veldmuisje oppeuzelt.

Ze liepen verder naar beneden en kwamen in een grotere ruimte: een enorme zaal met aan weerszijden nissen, met in elk daarvan een ander elementwezen. Overal piepten en fladderden allerlei beesten.

‘Luchtwezens,’ zei Tamara. ‘Het zijn allemaal luchtwezens. Die andere vier doorgangen leiden waarschijnlijk naar de andere elementen.’

‘Hier.’ Aaron wees naar een lege cel. ‘Hier zat Skelmis; zijn naam staat op het bordje gegraveerd. Dus de elementwezens in deze ruimte moeten iets gezien hebben.’

Call liep naar een van de cellen. Voor hem stond een wezen met drie grote bruine ogen op lange steeltjes en een lichaam dat eerder uit moerasdamp leek te bestaan dan uit iets vasts. Het schepsel leek geen mond te hebben.

‘Heb jij gezien wie Skelmis bevrijd heeft?’ vroeg Call.

Het wezen staarde hem alleen maar aan, ontspannen zwevend in zijn gevangenis. Call zuchtte.

Tamara liep naar een nis waar een enorme ruimte achter bleek te zitten, waarin drie aalachtige elementwezens door de lucht zwommen. In de buiken van deze luchtwezens waren Call, Tamara, Aaron en Jasper teruggebracht van de tombe van de Vijand des Doods naar het Magisterium, alleen waren ze nu veel kleiner. Misschien konden alle elementwezens wel van formaat veranderen, net als Chalcon.

Door de herinnering aan de vlucht binnen in de elementwezens moest Call opeens aan Jasper denken, en aan waar die nu was. Op een afspraakje. Met Celia. Die beslist niet probeerde om Call te vermoorden, maar die misschien ook niet meer zijn vriendin was.

‘Zijn alle luchtwezens soms nogal dom?’ Calls ergernis over Jasper klonk door in zijn stem. Ze hadden niet veel tijd meer. Straks zouden de meesters erachter komen wie de bewaker naar hen toe had gestuurd en snel hierheen komen om een einde aan hun onderneming te maken. Als ze niets hadden tegen de tijd dat de meesters kwamen, was alle ellende die ze over zich heen zouden krijgen voor niets.

‘Ai, dat is hard,’ zei Aaron.

‘Hard, maar terecht.’ Tamara keek naar de rustige bewegingen van de aalachtige wezens. ‘Laten we de aardwezens proberen. Die zijn vriendelijker.’

Ze liepen terug over het pad en kwamen weer langs Chalcon, die hongerig naar hen staarde en een griezelig trillend geluid maakte. Calls been voelde alsof er messen in staken. Ze hadden sowieso al veel gelopen, maar door de beklimming van deze steile helling begonnen zijn spieren echt te branden. Tegen de tijd dat ze terug waren in de grote zaal wilde hij eigenlijk liever opgeven, ook al was dit allemaal zijn idee geweest. Tamara keek onderzoekend naar de rotswanden en probeerde te ontdekken of er misschien merktekens waren die duidelijk maakten via welke doorgang je bij de aardwezens kwam. Aaron fronste, alsof hij alles in zijn hoofd probeerde uit te puzzelen.

‘Ik hoor jullie heus wel, leerlingen,’ hoorden ze iemand vanuit de achterste doorgang zeggen. De stem klonk akelig bekend. ‘Kom me eens opzoeken.’

Call verstijfde. Was dat de spion? Waren ze per ongeluk op de persoon gestuit die hem dood wilde?

Aaron draaide zich om met de fakkel. De doorgang was leeg, en de ruimte erachter gloeide diep, zo donkerrood dat het bijna zwart was, als oud bloed. De tunnel leek vol onheilspellende schaduwen.

‘Ik ken die stem,’ fluisterde Tamara. Haar ogen waren groot, de pupillen enorm in de duisternis.

‘Kom me opzoeken, kinderen van Rufus,’ zei de stem opnieuw. ‘Dan zal ik jullie een geheim verklappen.’

Aaron hield de fakkel boven zijn hoofd. De vlammen sputterden en knetterden. In de groene gloed zag Call Aarons vastberaden gezicht. ‘Deze kant op,’ zei hij, en hij rende al weg in de richting van het geluid, met Tamara vlak achter hem.

Tja, dat was wat helden deden, dacht Call. Ze liepen recht op het gevaar af en gaven nooit op. Call wilde niets liever dan de andere kant op lopen, of op de grond gaan liggen en zijn been vastpakken tot het niet meer zoveel pijn deed. Toch was hij niet van plan om Aaron in de steek te laten. Stel je voor dat Aaron straks gedwongen zou zijn om zonder tegenwicht te vechten?

Aaron was zijn vijand niet.

Happend naar adem en uit alle macht de pijn verbijtend liep Call achter Tamara en Aaron aan.

Het was onmiddellijk duidelijk naar welk element ze toe renden. Drukkende hitte sloeg Call tegemoet vanuit de doorgang en de tunnel erachter. De muren waren van hard geworden vulkanisch gesteente, zwart en vol ruwe gaten. Overal klonk het gebrul van vuur, als een enorme razende, kletterende waterval.

Aaron stond halverwege de zaal, met Tamara naast hem. Hoewel hij de hand met de toorts een eindje had laten zakken, wierp de vlam nog altijd een vreemd groen licht over hun gezichten. ‘Call,’ riep hij, maar zijn stem klonk heel eigenaardig. ‘Call, kom hier.’

Toen Call de grot door hinkte, kwam hij langs verschillende cellen waarin vuurwezens opgesloten zaten. Hun kooien waren niet afgesloten met doorzichtige wanden, maar met goudkleurige tralies die diep in de rotsen verzonken waren. Achter de tralies zag hij wezens die geheel leken te bestaan uit zwarte schaduwen met brandende ogen. Eentje was een soort kring van vlammende handen. Een ander een aantal met elkaar verbonden vurige hoepels die trillend en kloppend door de lucht zweefden.

De hitte was zo enorm dat Calls shirt nat was van het zweet tegen de tijd dat hij bij Aaron en Tamara aankwam. Zelf stond hij op het punt om flauw te vallen. Toch had hij onmiddellijk in de gaten waarom Aaron en Tamara zo stil waren. Ze staarden tussen de tralies van een van de kooien door naar een zee van vlammen, en in het midden van de vlammenzee zweefde een meisje.

‘Ravan?’ zei Tamara met gebroken stem. Zo had Call haar nooit eerder gehoord. ‘Hoe kom jij hier?’

Ravan. Er ging een rilling van afschuw door Call heen. Ravan was Tamara’s oudere zus. Hij wist dat ze was opgeslokt door de elementen, waardoor ze een van de Verslondenen was geworden, maar het was nooit in hem opgekomen dat zij hier beneden zou kunnen zitten.

‘Waar zou ik anders moeten zijn?’ vroeg het vlammenmeisje. ‘Ze liegen tegen ons, wist je dat? Ze vertellen ons dat het sneue beetje magie dat we in het Magisterium leren alles is wat we kunnen doen, maar ik ben nu zoveel machtiger. Ik roep niet langer vuur op, Tamara. Ik bén vuur.’

De irissen van haar ogen flakkerden en dansten. Call had eerst gedacht dat het de weerspiegeling van de vlammen was, maar nu zag hij dat er ook vuur brandde achter haar ogen.

‘Dat is de reden dat ze me moeten opsluiten.’

‘Wat een ontroerende familiehereniging,’ klonk een stem aan de andere kant van het vertrek.

Call draaide zich onmiddellijk om.

Marcus de Verslondene staarde hen grijnzend aan vanuit een bijna identieke kooi. ‘Callum Hunt,’ zei hij met die knetterende, brullende stem van hem. ‘Aaron Stewart. Tamara Rajavi. Daar zijn jullie. Het ziet ernaar uit dat nog niet al mijn profetieën zijn uitgekomen, hè?’

Call herinnerde zich Marcus’ woorden van twee jaar geleden nog precies, een afschuwelijke echo van zijn eigen angsten: Een van jullie zal falen. Een van jullie zal sterven. En een van jullie is al dood.

Inmiddels wisten ze wie van hen al dood was: Call. Hij was gestorven als Constantine Madden. Al dood. De woorden hingen in de lucht, het afschuwelijke bewijs dat wat Marcus had gezegd de waarheid was.

‘Marcus.’ Aaron keek hem fronsend aan. ‘Je zei dat je ons een geheim zou verklappen.’

Tamara leek haar ogen niet los te kunnen rukken van Ravan. Ze strekte haar vingers uit naar Ravans brandende hand, alsof ze niet kon accepteren dat haar zus niet langer menselijk was.

Marcus lachte, en het vuur rondom hem vlamde op en danste, als een uitbarstende vulkaan. Nu draaide zelfs Tamara zich om. Alsof ze zich opeens realiseerde wat ze op het punt stond te doen trok ze haar hand terug.

‘Jullie zoeken degene die Automotones en Skelmis heeft bevrijd, toch?’ vroeg Marcus. ‘Degene die Callum probeert te vermoorden? Want dat is een en dezelfde.’

‘Dat wisten we al,’ zei Aaron. ‘Vertel ons wie het is.’

‘Een antwoord dat jullie niet zal bevallen.’ Marcus grijnsde een vlammende grijns. ‘Het is de grootste Makar van jullie generatie.’

Nu leek Tamara nog ontstelder dan eerst. ‘Probeert Aáron Call te vermoorden?’

Bij het horen van die woorden had Call het gevoel dat alle lucht uit de grot verdween. Aaron kon de spion niet zijn. Maar tegelijkertijd voelde Call zich stom. Het lot had bepaald dat ze elkaars vijand moesten zijn: Aaron de held en Call de schurk. Zo simpel was het. Call had nog nooit vrienden gehad zoals Aaron en Tamara, en soms vroeg hij zich af waarom ze hem eigenlijk aardig vonden. Misschien was het antwoord heel eenvoudig. Misschien was Aaron niet werkelijk zijn vriend.

‘Nee!’ Aaron spreidde zijn armen uit, waardoor de vlammen van zijn toorts bijna uitdoofden. ‘Natuurlijk ben ik dat niet!’

‘Probeer ik dan mezelf te vermoorden of zo?’ flapte Call er uit, niet in staat om de onmiddellijk opkomende gedachte binnen te houden. ‘Dat slaat nergens op. En trouwens, niemand gelooft dat ik de grootste Makar van mijn generatie ben.’

‘Je denkt toch niet echt dat ik je iets aan wil doen, hè?’ vroeg Aaron fel. ‘Na alles – alles – wat ik over jou heb ontdekt en moest accepteren…’

‘Misschien heb je het niet geaccepteerd!’ zei Call.

‘Maar die kroonluchter had mij ook bijna geraakt!’ schreeuwde Aaron.

‘Bevrijd me,’ zei Ravan tegen Tamara met haar gezicht tegen de tralies gedrukt. ‘Bevrijd ons alle twee en we zullen jullie helpen. Je kent me. Ik ben nu misschien een ander schepsel, maar ik ben nog altijd je zus. Ik mis je. Laat me je tonen wat ik kan.’

‘Wil je ons helpen?’ vroeg Aaron. ‘Zorg dan dat Marcus tegen ze zegt dat ik de spion niet ben!’

‘Iedereen rustig!’ Tamara keek eerst naar de Verslonden meester en daarna naar haar zus. ‘We hebben geen idee wat hiervan wel of niet waar is. Misschien verzint Marcus het allemaal maar. Misschien wil hij alleen wat elk elementwezen hier beneden wil: wegwezen.’

‘Denk je dat dat het enige is wat ik wil?’ Ravan zette haar hand in haar zij. ‘Jij denkt dat je zo geweldig bent, Tamara, maar je bent precies zoals pap. Jij overtreedt de regels en komt ermee weg, en daarom denk je dat je iedereen die wél betrapt wordt kunt veroordelen.’ En toen liet ze zich opslokken door de vlammen. Ze veranderde in een brandende zuil en viel naar achteren, het vuur in.

‘Nee, wacht!’ Tamara rende naar de cel van haar zus. Ze greep de gloeiend hete tralies beet en hield die een wanhopig moment vast, ook al zag Call toen ze weer losliet dat de huid op haar handpalmen roze was waar ze ze verbrand had. ‘Dat meende ik niet! Kom terug!’

Het vuur danste, maar vormde niet opnieuw een menselijke gestalte. Als Ravan daar nog ergens was, konden ze haar in elk geval niet zien tussen de andere dansende vlammen.

‘Ik weet dat jullie me niet zullen bevrijden, leerlingetjes, nog niet… Al zou ik jullie veel kunnen leren. Ik heb Rufus goed opgeleid, vinden jullie niet?’ Marcus’ blik had iets hongerigs, wat het lastig maakte om hem recht aan te kijken. ‘Goed, en toch niet goed genoeg. Hij ziet niet wat er vlak voor zijn neus gaande is.’ Hij fixeerde Call met zijn blik.

Call huiverde. Hij was niet in staat Tamara en Aaron aan te kijken en staarde naar Marcus. ‘Je bent al heel lang hier in het Magisterium,’ zei hij.

‘Lang genoeg,’ zei Marcus.

‘Heb je Constantine gekend? De Vijand?’

‘Wiens vijand?’ zei Marcus vol minachting. ‘Niet de mijne. Ja, ik heb Constantine Madden gekend. Ik heb hem gewaarschuwd, net zoals ik jullie heb gewaarschuwd. En hij negeerde me, precies zoals jullie doen.’ Hij keek Call spottend aan. ‘Het is ongebruikelijk om dezelfde ziel twee keer te zien.’

‘Maar hij leek niet op mij, hè?’ zei Call. ‘Ik bedoel, we zijn heel verschillend, toch?’

Marcus lachte alleen weer hongerig en liet zich toen wegzinken in de vlammen.

HOOFDSTUK ELF

Ze waren bijna terug in de hal toen de meesters door de deur naar binnen stormden, hun uitgestoken handen vol magie. Hun blikken waren nogal verwilderd en ze leken klaar om te vechten.

Zodra meester North Tamara, Aaron en Call zag, gleed de knetterende bal witte energie die voor hem uit zweefde omlaag. In een regen van vonken spatte de bol op de vloer uiteen. ‘Leerlingen?’ vroeg hij streng. ‘Wat doen jullie hier? Leg uit!’

Meester Rufus stapte naar voren en greep met zijn ene hand Aarons kraag en met de andere die van Call. ‘Van alle roekeloze, belachelijke dingen die jullie ooit hebben gedaan, is dit… dít hier wel het allerergste! Jullie hebben niet alleen jezelf maar het hele Magisterium in gevaar gebracht!’

Tamara, die nog niet door meester Rufus was vastgepakt, waagde het om iets te zeggen. ‘We dachten dat een van de elementwezens misschien wist wie Skelmis heeft bevrijd. Ik weet dat u ons hebt laten beloven om niet op onderzoek uit te gaan, maar dat was voordat Call werd aangevallen!’

Meester Rufus draaide zich naar haar toe en keek haar aan met een blik die, zo vreesde Call, haar huid weleens kon verschroeien. ‘En dus braken jullie in bij een lid van de Vergadering en stalen haar eigendom uit een afgesloten kluis? Eigendom dat iemand daarna zomaar van jullie had kunnen stelen? Hadden jullie daar eigenlijk wel bij stilgestaan?’

‘Eh…’ Daar wist Tamara geen goed antwoord op.

‘Ach, wees toch niet zo streng voor ze.’ Anastasia’s stem was koel als altijd. Hoewel ze moest weten dat ze haar foto’s hadden gevonden en haar wachtwoord hadden geraden, leek ze volkomen onaangedaan, alsof ze zich nergens schuldig over hoefde te voelen of bang voor moest zijn. ‘Het is moeilijk om machteloos toe te moeten zien hoe er iemand naar je op jacht is. En ze zijn tenslotte helden. Voor helden is het waarschijnlijk twee keer zo moeilijk.’

Meester Rufus vertrok een spiertje bij het woord ‘jacht’, maar zijn greep om Call en Aarons nek werd niet losser.

Tamara keek naar Anastasia. Call kon zien dat Tamara graag iets wilde zeggen over wat ze in Tarquins kamer hadden gevonden, maar het viel natuurlijk niet mee om in te gaan tegen de enige persoon die aan jouw kant stond. Trouwens, waarschijnlijk duizelde het Tamara nog doordat ze zojuist haar zus had gezien, opgesloten net als alle andere elementwezens.

‘We kunnen dit niet door de vingers zien,’ zei meester North. ‘Discipline is belangrijk voor leerlingen, en voor tovenaars in het algemeen. We zullen ze moeten straffen.’

Anastasia klopte met haar koude hand op Calls wang. Het voelde haast alsof zijn huid bevroor onder haar aanraking. ‘Dat kan morgen wel, toch?’ zei ze. ‘Ik ben hier tenslotte de benadeelde partij. Ik heb er toch zeker ook iets over te zeggen?’

‘Ik zal deze drie persoonlijk terugbrengen naar hun kamer,’ zei meester Rufus. ‘Nu.’ En meteen sleepte hij Call en Aaron mee naar de deur.

Tamara volgde hen, waarschijnlijk erg opgelucht dat meester Rufus maar twee handen had. Call keek om naar Anastasia. Ze stond bij de anderen, maar sprak niet met ze. Haar blik rustte op Aaron, en ze keek naar hem met een fascinatie die Call een knoop in zijn maag bezorgde, al wist hij niet precies waarom.

Call bleef maar bang dat meester Rufus opeens hun nieuwe verblijf binnen zou stormen en ze de huid vol zou schelden omdat ze de gevangenis van de elementwezens waren binnengedrongen. Hij kon nauwelijks slapen. Keer op keer schrok hij wakker, happend naar adem en grijpend naar zijn borst, na een droom waarin iets wat hij niet goed kon zien op hem dreigde te vallen.

Brutus, die al lang niet meer in de vierde slaapkamer sliep, likte vol medeleven Calls voeten als hij het weer eens uitschreeuwde. Een beetje smerig was het wel, maar toch ook geruststellend.

Tegen de tijd dat de bel ging, was Call, hoe moe ook, bijna opgelucht dat hij niet langer zijn best hoefde te doen om te slapen. Geeuwend trok hij zijn uniform aan en liep naar de gezamenlijke woonkamer. Brutus had wel zin in een ommetje en dribbelde vlak achter hem aan.

Tamara zat in haar badjas en met een handdoek om haar hoofd gewikkeld op de armleuning van de bank. Aaron zat in zijn uniform naast haar. Zijn haren stonden nog recht overeind van het slapen. Tegenover hen zat meester Rufus, met een heel ernstig gezicht. Het was duidelijk dat ze hadden zitten wachten totdat Call tevoorschijn kwam.

Nou ja, dit had Call wel verwacht. Hij liet zich naast Aaron op de bank ploffen.

‘Jullie weten zelf maar al te goed dat jullie actie van gisteren onvergeeflijk was,’ zei meester Rufus. ‘Jullie hebben ingebroken in de kamer van een lid van de Vergadering en bovendien de bewaker van de gevangenispoort weggestuurd. Een jongen die, trouwens, in een ravijn is gevallen en daarbij zijn been heeft gebroken. Als dat niet gebeurd was, zou ik jullie heel wat sneller hebben gevonden.’

‘Heeft hij zijn been gebroken?’ Aaron keek vreselijk geschrokken.

‘Dat klopt,’ zei meester Rufus. ‘Thomas Lachman ligt op dit moment in de ziekenzaal, waar hij wordt verzorgd door meester Amaranth. Gelukkig werd hij gevonden door een leerling, die hem zo goed als bewusteloos op de bodem van een droog ravijn zag liggen. Je kunt je waarschijnlijk wel voorstellen dat de vergadering van de meesters door die ontdekking nogal in de war werd geschopt. Als we niet daardoor afgeleid waren, zou jullie avontuur in het domein van de elementwezens nog korter hebben geduurd dan nu het geval was.’ Met een koele blik keek hij van de een naar de ander. ‘Ik wil dat jullie weten dat ik jullie persoonlijk verantwoordelijk hou voor de verwondingen van die jongen. Als hij langer in dat ravijn had gelegen, had hij wel dood kunnen gaan.’

Tamara zag er geschrokken uit. Zij had Thomas haar gidssteen gegeven. ‘Maar… wij dwalen voortdurend door de grotten en dan gebeurt er nooit iets.’

De uitdrukking op meester Rufus’ gezicht werd zelfs nog killer. ‘Hij is nooit leerling geweest hier. Anastasia had hem juist uitgekozen omdat hij een buitenstaander was, en dus was hij, in tegenstelling tot jullie, niet bekend in de grotten.’

Plotseling herinnerde Call zich de waarschuwingen van zijn vader over het Magisterium en de grotten: ‘Daar beneden is geen licht. Er zijn geen ramen. Het is een doolhof. Je kunt er in de grotten verdwalen en sterven zonder dat iemand er ooit achter komt.’

Nou, Thomas was wel gevonden. Dus dat had Alastair in elk geval mis gehad.

‘Het spijt ons,’ zei Call. En hij meende het. Op een manier die Rufus waarschijnlijk niet zou begrijpen, speet het hem dat ze naar de grotten van de elementwezens waren gegaan. Hij wilde dat hij Marcus nooit had horen zeggen dat degene die hem probeerde te vermoorden de beste Makar van hun generatie was. Hij wilde dat Tamara nooit haar zus had gezien. Of liever gezegd: wat er van haar over was. Toen meester Rufus hen gisteravond in hun kamers achterliet nadat hij hen eigenhandig vanaf de bewakersruimte naar huis had gesleept, was ze akelig stil geweest en had niet eens gehuild. Ze had de deur van haar slaapkamer met een klap achter zich dichtgeslagen en op slot gedaan. Call en Aaron hadden elkaar even ongemakkelijk aangekeken en waren toen zelf ook maar naar bed gegaan.

‘Het spijt ons echt,’ zei Aaron.

‘Mij hoeven jullie geen excuses aan te bieden,’ zei Rufus. ‘Anastasia Tarquin heeft over jullie straf nagedacht en besloten dat jullie alle drie naar haar kamer moeten komen voor een persoonlijke verontschuldiging.’ Hij stak een hand op om hun protesten voor te zijn. ‘Ik stel voor dat jullie dat vanavond doen. Jullie hebben geluk dat jullie er zo gemakkelijk van afkomen.’

Te gemakkelijk, dacht Call, en dat heeft met geluk niets te maken.

Toen Call, Aaron en Tamara de refter binnenkwamen, werd het ogenblikkelijk stil. Leerlingen die in de rij stonden om hun kom te vullen met korstmos, paddenstoelen of gekruide gele grotthee verstijfden en staarden hen aan.

‘Wat is er aan de hand?’ fluisterde Tamara toen ze snel naar hun vaste tafel liepen. ‘Ligt het aan mij of gedraagt iedereen zich raar?’

Call keek rond. Alex zat vanaf een tafel vol Goud-leerlingen naar hen te kijken. Hij zwaaide kort en keek toen weer naar zijn bord. Kai, Rafe en Gwenda staarden ook. Gwenda wees naar Celia en daarna naar Aaron, wat helemaal nergens op sloeg. Celia zelf zat aan een tafel met Jasper. Ze deelden een bord met iets wat op natte blaadjes leek en hielden elkaars hand vast. Ze leken alleen maar oog te hebben voor elkaar.

‘Ik geloof dat ik niet eens meer weet wat normaal is,’ fluisterde Aaron. ‘Denk je dat ze weten van gisteravond? Dat we hebben ingebroken in de gevangenis van de elementwezens?’

‘Geen idee,’ antwoordde Call. Onder normale omstandigheden zou hij naar Jasper toe zijn gelopen om het hem te vragen, maar de verliefde Jasper leek niet veel anders te kunnen dan naar Celia staren, stomme dingen tegen haar zeggen en af en toe een beetje kwijlen.

Call vroeg zich af hoelang Jasper zich als een verliefde idioot zou gedragen. Hij vroeg zich af of wat er nu met Jasper gebeurde ook met hem zou zijn gebeurd als hij dat afspraakje met Celia had gehad.

‘Laten we maar gewoon gaan zitten,’ zei Tamara, maar haar stem klonk niet erg kalm. Ze was duidelijk van haar stuk gebracht, en zo had Call haar niet meer gezien sinds de dag dat ze ontdekte wie hij werkelijk was. Hij wilde dat ze ergens waren waar ze over haar zus konden praten. Hij wilde dat iedereen ophield met naar hen te staren.

‘Tamara.’ Het was Kimiya, die met haar armen over elkaar naast hun tafel stond. ‘Waarom kom je niet bij mij zitten?’

Tamara keek haar met haar grote donkere ogen fel aan. Bij de aanblik van haar zus leek ze even haar tong verloren te zijn. ‘Ik… Maar waarom?’

‘Toe nou, Tamara,’ zei Kimiya. ‘Dwing me niet om dit te doen waar iedereen bij is.’

‘Wat te doen?’ Call werd plotseling boos. Kimiya deed alsof hij en Aaron lucht waren.

‘Ik wil niet ergens anders zitten,’ zei Tamara. ‘Ik wil hier bij mijn vrienden blijven.’

Kimiya wees met haar kin naar Aaron. ‘Hij is je vriend niet. Hij is gevaarlijk.’

Aaron keek haar geschokt aan. ‘Waar heb je het over?’

‘Je vader zit in de gevangenis,’ zei Kimiya bot.

Aaron deinsde achteruit alsof ze hem een klap had gegeven.

‘Dat is op zich al erg genoeg, maar je hebt er bovendien over gelogen. Tegen iedereen.’

‘En wat dan nog?’ zei Call. ‘Jij hebt heus niet het recht om allerlei privédingen van Aaron te weten.’

‘Wel als hij bij mij thuis logeert!’ snauwde Kimiya. ‘Of in elk geval hadden mijn ouders het moeten weten.’ Ze keek Aaron met een woedende blik aan. ‘Na alles wat ze voor jou hebben gedaan…’

Withete woede stroomde door Call heen. Een deel ervan was plaatsvervangende woede namens Aaron, maar Call was ook een beetje boos op zijn vriend. Het lukte Call namelijk niet om het zeurende stemmetje in zijn hoofd het zwijgen op te leggen, het stemmetje dat zei: wat als, wat als, wat als… En hij haatte het gewoon om Aaron niet te vertrouwen. Zo erg dat hij zelfs Aaron erom haatte. Hij duwde zich overeind en keek Kimiya woedend aan. ‘Jouw ouders liepen vreselijk bij Aaron te slijmen omdat hij de Makar was,’ snauwde hij. ‘En nu doe jij alsof hij jullie daarom iets schuldig is? Hij is jullie helemaal niets schuldig!’

‘Hou op! Hou op, jullie alle twee!’ Tamara wendde zich tot haar zus. ‘Heb je het pap en mam verteld?’

Kimiya trok een beledigd gezicht. ‘Natuurlijk heb ik het ze verteld. Ze hebben het recht om te weten wat voor iemand de Makar is.’

Aaron liet zijn gezicht in zijn handen zakken.

‘Klikspaan,’ siste Tamara tegen haar zus. Haar wangen waren vuurrood. ‘Wie heeft je over Aarons vader verteld? Wie?’

‘Ik heb het maar tegen drie mensen gezegd,’ klonk Aarons gedempte stem. ‘Call, Jasper en jou.’

‘Nou, ik heb het niet van een van hen gehoord,’ zei Kimiya geërgerd. ‘Luister…’

‘Jasper heeft het aan Celia verteld.’ Dat was Alex, die plotseling achter Kimiya verscheen en een hand op haar arm legde. ‘En Celia heeft het aan iedereen verteld. Sorry, Aaron.’

Aaron tilde zijn hoofd op uit zijn handen. Zijn groene ogen waren donker. ‘Wat moet ik nu doen?’

‘Iedereen is momenteel nogal opgefokt,’ zei Alex. ‘Na wat er met Jen is gebeurd, en daarna die aanval van dat elementwezen op jullie… Ze willen iets of iemand de schuld geven, en, nou ja, jij bent een Makar. Daardoor ben je nou eenmaal een beetje griezelig.’

‘Ik heb Jennifer niks gedaan! En Call zou ik sowieso nooit kwaad doen,’ protesteerde Aaron. ‘Of wie dan ook, trouwens.’

Alex keek hem vol medeleven aan. ‘Je moet gewoon even doorbijten. Mensen vinden wel weer iets anders om over te praten. Zo gaat het altijd. Kom mee, Kimiya.’

Zuchtend en vol tegenzin liet Kimiya zich door hem mee terugvoeren naar de tafel van de Goud-leerlingen.

Tamara rechtte haar rug. ‘Wij gaan eten halen, en als iemand ons recht in het gezicht iets zegt, vertellen we ze de waarheid. Als ze achter onze rug om fluisteren, verdienen ze onze aandacht niet eens. Oké?’

Na een paar tellen stond Aaron op. ‘Oké.’ En terwijl ze naar de tafels met eten liepen, fluisterde hij tegen Call: ‘Dank je wel dat je het voor me opnam.’

Call knikte. Dat hij zelfs maar had durven denken dat Aaron de spion kon zijn gaf hem een rotgevoel.

En toch bleef de gedachte maar in zijn hoofd rondspoken.

Tegen de tijd dat ze klaar waren bij de buffettafels lag er op Calls bord een hele berg korstmos, paddenstoelen en knollen, maar de bordjes van Aaron en Tamara waren ongewoon leeg gebleven. De drie leerlingen schoven aan hun vaste tafel aan, waaraan ook Jasper en Celia zaten, maar kozen opzettelijk een plek zo ver mogelijk bij die twee vandaan. Celia wist haar ogen lang genoeg van Jasper los te weken om hun een medelijdende blik toe te werpen, maar Call staarde haar zo woest aan dat ze zich snel weer afwendde. Hij wist allang dat ze van roddelen hield, maar hij had nooit gedacht dat ze zoiets aan iedereen zou vertellen. En om indruk op haar te maken had Jasper Aarons familie vast veel erger afgeschilderd dan die in werkelijkheid was. Waarschijnlijk verdienden Jasper en Celia elkaar. Call hoopte dat ze zo lang met elkaar zouden zoenen dat ze zuurstofgebrek kregen en stikten.

‘We moeten de spion zien te vinden,’ zei Aaron, waardoor Call er met zijn gedachten meteen weer helemaal bij was. ‘Dit gaat echt niet voorbij tot de echte spion gepakt wordt. En tot die tijd zijn wij ook niet veilig, zeker Call niet.’

‘Oké,’ zei Call langzaam. ‘Ik bedoel, ik ben helemaal voor dat plan, hoor. Alleen is het meer een vaststelling van het uiteindelijke doel dan een echt plan. Hóé moeten we die spion dan vinden?’

‘Anastasia weet er beslist meer van,’ zei Aaron. ‘Als je nagaat wat we ontdekt hebben, moet ze er wel op een of andere manier bij betrokken zijn.’

‘Haar wachtwoord is de naam van de broer van de Vij…’ Tamara ging over op fluistertoon en stopte toen helemaal. ‘Ik bedoel kapitein Vissenkop. Haar wachtwoord is de naam van de broer van kapitein Vissenkop. In haar kamer heeft ze een foto van Vissenkop zelf. Dus moet ze wel aan de kant van zijn volgelingen staan. Het enige probleem van die theorie is dat zijn volgelingen niet de mensen zijn die Call dood willen.’

Call deed zijn mond open om te protesteren, maar Tamara ging alweer verder.

‘In elk geval wilden ze hem niet dood toen Automotones eropuit werd gestuurd om Call te doden. Of het moet zo zijn dat meester Joseph sinds die tijd van gedachten veranderd is…’

‘Misschien haat ze meester Joseph wel, en ook de Vijand, en bewaart ze die spullen gewoon om haar aan haar wraakmissie te herinneren,’ opperde Aaron. ‘Misschien heeft zij Skelmis op Call afgestuurd omdat ze weet dat hij eigenlijk kapitein Vissenkop is.’

‘Zo iemand lijkt ze me niet,’ wierp Call tegen.

‘Ja ja,’ zei Aaron stekelig. ‘Dat zei je ook over Celia. Hou nou toch eens op met te doen alsof de spion per se iemand moet zijn die gemeen tegen jou doet of aan wie je een hekel hebt. Je kunt er echt niet op vertrouwen dat iemand die doet alsof hij je vriend is dat ook echt is!’

‘O, echt?’ vroeg Call, waarmee hij Aarons woorden extra nadruk leek te geven.

Aaron zuchtte en liet zijn hoofd in zijn handen zakken. ‘Zo bedoelde ik het niet. Dat kwam er verkeerd uit.’

‘Misschien moeten we mijn zus bevrijden. Misschien kan zij ons helpen,’ zei Tamara kleintjes.

Geschrokken keek Call haar aan. ‘Meen je dat serieus?’

‘Ik weet het niet.’ Met haar vork prikte ze in de groente op haar bord. ‘Ik moet er nog wat langer over nadenken. Nadat Ravan een van de Verslondenen was geworden deed iedereen – mijn ouders, haar vrienden – alsof ze dood was. En dus deed ik dat ook. Ik bedoel, soms probeerde ik me haar wel vrolijk voor te stellen, zwemmend in de lava van een vulkaan of zo, maar ik had nooit gedacht dat ze hier in het Magisterium gevangenzat. Nu ik haar daar heb gezien, voelt het alsof iedereen tegen me gelogen heeft. Alsof we niet hard genoeg ons best hebben gedaan. En alsof ik niet meer weet hoe ik me moet voelen.’ Tamara liet een beverige zucht ontsnappen.

‘Als jij haar wilt bevrijden, zullen we dat doen,’ zei Call op meelevende toon.

‘Maar we moeten wel voorzichtig zijn,’ waarschuwde Aaron. ‘Eerst moeten we meer weten over de Verslondenen. In ons IJzerjaar hebben we jou beloofd, Tamara, dat we niet zouden toelaten dat jij ook een Verslondene wordt. En die belofte houdt volgens mij ook in dat we niet toelaten dat je door een van hen wordt meegesleurd. Is iemand nog wel zichzelf als hij eenmaal Verslonden is? Hoeveel van die persoon is er dan eigenlijk nog over? Als het familie van mij was die daar vastzat, zou ik maar al te graag willen geloven dat het diegene nog was.’

‘Je hebt gelijk,’ zei Tamara, maar ze leek niet echt overtuigd. ‘Ik weet dat je gelijk hebt.’

‘We hebben vanochtend les, toch? Het eerste wat we daarna moeten doen, is naar Anastasia’s kamer gaan en haar onze excuses aanbieden,’ zei Call.

‘En als zij de spion is, moeten we zorgen dat we er levend weer vandaan komen,’ voegde Tamara eraan toe.

‘Meester Rufus weet in elk geval dat we bij haar langsgaan,’ merkte Aaron op. ‘Het zou stom zijn om ons aan te vallen. Ze zou meteen gepakt worden.’

‘Dat hangt ervan af of ze van plan is om daarna hier te blijven,’ zei Call. Zijn arm deed pijn; hij droeg nog altijd beide polsbanden, hoewel hij zich nu wel extra bewust was van het exemplaar van de Vijand. ‘Luister, of ze wil ons te grazen nemen en is alleen maar aardig tegen mij geweest om ons in slaap te sussen, of ze speelt onder één hoedje met meester Joseph en doet aardig tegen mij juist omdát ik kapitein Vissenkop ben. Hoe dan ook is ze gevaarlijk.’

‘Jij bent niet kapitein Vissenkop,’ siste Tamara zachtjes.

‘Je weet wel wat ik bedoel.’ Call zuchtte.

‘We doen het heel snel allemaal,’ zei Aaron. ‘We eten niets, drinken niets, blijven bij elkaar. We zeggen sorry, daarna vertrekken we weer. En we blijven voortdurend op onze hoede.’

Call en Tamara knikten. Als plan stelde het niet veel voor, maar nu Tamara zich zoveel zorgen maakte over haar zus, en de hele refter gonsde van het gefluister over hoe erg chaostovenaars waren, konden ze waarschijnlijk toch niets beters bedenken. Onwillekeurig herinnerde Call zich wat er na de ceremonie in het Collegium tot hem was doorgedrongen: dat er een probleempje was nu de Vijand des Doods officieel dood en de oorlog voorbij was. In deze nieuwe wereld waren Makari’s niet langer vreselijk hard nodig, en dus waren ze plotseling iets om bang voor te zijn.

Call was benieuwd hoe de les vanochtend met meester Rufus zou verlopen nu ze allemaal in zo’n sombere stemming waren, maar tot zijn verrassing kregen ze vandaag een speciale gastleraar.

En zijn verbazing werd nog groter toen hij ontdekte dat het iemand was die hij kende: Alma, van de Orde van de Wanorde. De laatste keer dat hij haar zag, probeerde ze Brutus te ontvoeren. Ze wilde de chaoswolf toevoegen aan haar enorme verzameling door chaos bezeten dieren in het midden van het bos.

Net als toen zag ze er niet uit als iemand die honden ontvoerde. Ze leek eerder een kleuterjuf. Haar gevlochten witte haar stak fel af tegen haar donkere huid. Ze droeg een grijze blouse en een donkergroene rok. Om haar nek hingen een paar lange kralenkettingen van jade. Toen ze hen drieën zag, dwaalde haar blik onmiddellijk naar Aaron. Ze glimlachte, maar haar ogen lachten niet mee. Die bleven doordringend en waakzaam.

‘Dit is een oude vriendin van me, Alma Amdurer,’ zei meester Rufus. ‘Ze gaf les op het Magisterium toen ik hier op school zat en kende mijn meester, Marcus.’

Call vroeg zich af of Alma wist wat er van Marcus geworden was. Toen Rufus zijn naam noemde, veranderde er niets aan haar gezichtsuitdrukking.

‘Ze weet ontzettend veel van chaosmagie. Veel meer dan ik, moet ik tot mijn spijt bekennen. Call en Aaron, jullie gaan vanochtend met Alma werken terwijl ik Tamara lesgeef. Ik heb veel nagedacht over wat Anastasia Tarquin tijdens de tovenaarsvergadering zei, en ik heb besloten dat ze gelijk had, al geef ik dat niet graag toe. Jullie moeten bepaalde dingen weten, en ik geloof niet dat ik de juiste persoon ben om ze jullie te onderwijzen. Alma was bereid om op stel en sprong hierheen te komen, dus ik wil dat jullie je netjes gedragen en goed naar haar luisteren.’

Call werd nogal zenuwachtig van meester Rufus’ toespraak. Alma was vreselijk opgetogen geweest toen Aaron bij de Orde van de Wanorde opdook. Ze wilde niets liever dan met een Makar werken. Hij herinnerde zich dat ze had geprobeerd om Aaron over te halen om nog eens terug te komen bij hun Orde zodat ze experimenten op hem kon uitvoeren. En nu bood meester Rufus hem haar min of meer op een presenteerblaadje aan.

‘Oké,’ zei Aaron langzaam en niet erg enthousiast.

‘Maar wij blijven gewoon hier om te werken, toch?’ Zo te horen deelde Tamara Calls zorgen en wilde ze Aaron liever niet alleen laten.

‘Wij zitten hiernaast.’ Meester Rufus zwaaide naar de stenen muur, en die spleet uiteen. Met veel gekraak verscheen er een barst in de rots, die steeds breder werd, totdat Tamara en hij erdoorheen konden. Hij draaide zich nog even om naar Alma. ‘Ik hoor het wel als je nog iets nodig hebt.’

‘Wij redden ons wel,’ zei ze met een blik op Call en Aaron.

Call keek naar meester Rufus en Tamara, die de grot naast die van hen in stapten. Door het gat dat Rufus had gemaakt zagen ze er klein en ver uit. Tamara probeerde Call zonder woorden iets duidelijk te maken – haar ogen waren groot en met haar handen imiteerde ze iets wat op een dode vogel leek – maar op dat moment sloot de rots zich weer en waren de twee niet meer zichtbaar.

Call kon niet veel anders dan zich naar Alma wenden.

‘Jullie zien er alle twee nogal sceptisch uit,’ zei ze lachend. ‘Ik kan het jullie niet kwalijk nemen. Zal ik jullie eens iets vertellen wat je misschien verbaast? Meester Rufus heeft verder aan niemand verteld dat hij mij heeft gevraagd om jullie les te geven. Niet aan meester North. Niet aan de Vergadering. Helemaal niemand. De Orde van de Wanorde is tegenwoordig niet echt respectabel, en ik ook niet.’

‘U wilde mijn wolf iets aandoen,’ zei Call. ‘En mijn vriend.’

Alma glimlachte nog altijd. ‘Ik hoop maar dat je vriend het niet persoonlijk opvat dat je je wolf eerst noemde.’

‘Nee hoor,’ zei Aaron. ‘Call weet dat ik voor mezelf kan zorgen. Maar we vertrouwen u allebei niet. Ik hoop dat u dát niet te persoonlijk opvat.’

‘Dat had ik ook niet verwacht.’ Alma stapte achteruit totdat ze tegen het stenen bureau van Rufus aan leunde. Ze sloeg haar armen over elkaar. ‘Twee Makari’s… De laatste keer dat er twee Makari’s tegelijk leefden, waren dat Constantine Madden en Verity Torres. Zij vochten uiteindelijk een strijd op leven en dood uit.’

‘Nou, dat gaat bij ons niet gebeuren,’ zei Call. Zo langzamerhand begon hij flink de zenuwen te krijgen van Alma.

‘Twee Makari’s in hetzelfde Magisterium, in dezelfde leerlingengroep. Weten jullie wel hoeveel ellende Rufus daardoor van de andere meesters te verduren krijgt? Ze hebben het gevoel dat ze tijdens de IJzerproef op een of andere manier door hem bedrogen zijn.’ Ze grinnikte. ‘Vooral dat hij jou uitkoos, Call. De keuze voor Aaron lag voor de hand, maar bij jou ligt dat heel anders.’

‘Gaan we hier ook nog iets leren?’ vroeg Aaron. ‘Behalve roddels over de leraren, bedoel ik.’

‘Wat je hier zult leren, is misschien wel de belangrijkste les van je leven, Makar,’ zei Alma pinnig. ‘Ik ga jullie leren zielen te zien.’

Aarons ogen werden groot.

‘Jullie zijn elkaars tegenwicht,’ vervolgde ze. ‘En jullie zijn alle twee chaostovenaars. Beiden kunnen jullie werken met de magie van de leegte, en dat is de reden dat jullie een zwarte steen op jullie polsband dragen. Dat is, neem ik aan, wat iedereen jullie heeft verteld sinds het moment dat bleek dat jullie een Makar waren. Er is echter nog een andere vorm van magie waarmee jullie kunnen werken. De magie van de ziel. De menselijke ziel is het tegenovergestelde van chaos, van het niets. De ziel is alles.’ Fanatisme schitterde in haar ogen.

Call keek even opzij naar Aaron; hij leek volkomen in de ban geraakt van haar.

‘De meeste mensen zullen de ziel nooit werkelijk zien,’ ging ze verder. ‘We werken blind, in het duister. Maar jullie kunnen zien. Call en Aaron, kijk elkaar aan.’

Call draaide zich om naar Aaron. Enigszins verrast constateerde hij dat ze ongeveer even lang waren; hij was altijd ietsje korter geweest dan zijn vriend. Kennelijk had hij een flinke groeispurt gehad.

‘Kijk de ander aan,’ zei Alma. ‘Concentreer je op wat hem hém maakt. Stel je voor dat je overal doorheen kunt kijken: huid, botten, bloed, spieren. Je kijkt niet naar zijn hart, maar bent op zoek naar meer dan dat.’ Er zat een bijna slaapverwekkende cadans in haar stem.

Call staarde naar de voorkant van Aarons uniform. Hij vroeg zich af wat hij zou moeten zien. Er zat een donkere vlek op de tuniek; Aaron had in de refter thee gemorst.

Eventjes keek hij iets hoger, naar Aarons ogen, en hij merkte dat Aaron ook net naar hem keek. Zonder er iets aan te kunnen doen grijnsden ze alle twee. Call staarde nog intenser. Wat maakte Aaron Aaron? Dat hij aardig was, dat hij altijd voor iedereen een glimlach overhad, dat hij populair was, dat hij slechte grappen maakte, dat zijn haar nooit alle kanten op stak zoals dat van Call? Of waren het de duisterdere dingen die hij over Aaron wist: dat hij af en toe woedend opstoof, dat hij wist hoe je zonder een sleutel een auto startte, dat hij het vreselijk had gevonden toen hij de Makar bleek te zijn omdat hij niet wilde sterven zoals Verity Torres?

Call voelde dat er iets aan zijn blik veranderde. Hij keek nog altijd naar Aaron, maar keek nu ook bij hem naar binnen. Er scheen licht in Aaron, licht in een kleur die Call nooit eerder had gezien. Hij kon deze nieuwe kleur niet beschrijven. Het gekleurde licht veranderde en bewoog, als het dansende schijnsel van vuur op een wand, of het gereflecteerde licht van een lamp die iemand met zich meedraagt.

Call slaakte een kreet en sprong verrast naar achteren. Het licht en de kleur verdwenen, en hij keek weer gewoon naar Aaron, die met zijn grote groene ogen naar hem terugstaarde.

‘Die kleur…’ zei Aaron.

‘Dat is precies wat ik ook zag!’ riep Call uit.

Ze grijnsden opgetogen naar elkaar, als twee bergbeklimmers die zojuist een top hebben bereikt.

‘Heel goed.’ Alma klonk tevreden. ‘Jullie hebben zojuist elkaars ziel gezien.’

‘Eh… dit voelt nogal ongemakkelijk,’ zei Call. ‘Volgens mij kunnen we het beter tegen niemand zeggen.’

Aaron maakte een grimas naar hem.

Call voelde zich helemaal vrolijk. En niet alleen omdat deze vorm van magie hem al bij de eerste poging gelukt was. Zijn opflakkerende achterdocht over Aaron leek opeens volkomen belachelijk nu hij Aarons ziel had gezien. Aaron was zijn vriend, zijn beste vriend, zijn tegenwicht. Aaron had hem nodig, en andersom was het net zo.

De opluchting was enorm.

‘Dit lijkt me wel genoeg voor vandaag,’ zei Alma. ‘Jullie hebben het alle twee heel goed gedaan. Hierna wil ik dat jullie leren om ook iets met een andere ziel te dóén. Jullie gaan de zieltik leren.’

‘Dat doe ik niet, hoor,’ zei Call. ‘Ik heb geen idee wat het is, maar ik weet nu al dat het me niks lijkt.’

Alma zuchtte, alsof ze bedacht dat meester Rufus het maar zwaar moest hebben met Call als leerling. Wat natuurlijk vreselijk onterecht was, aangezien ze net had gezegd dat de andere meesters wilden dat zij Call gekozen hadden. ‘Het is een manier om je tegenstander tijdelijk uit te schakelen zonder werkelijke schade aan te richten,’ vertelde ze. ‘Ben je er nu nog steeds tegen?’

‘Hoe weten we dat het slachtoffer er inderdaad niets aan overhoudt?’ vroeg Aaron.

‘Er lijkt niks ergs te gebeuren,’ antwoordde Alma. ‘Maar ja, net als met alle zielmagie is er nog niet genoeg onderzoek gedaan om daar honderd procent zeker van te zijn. Toen Joseph, een aantal anderen en ik met ons onderzoek begonnen, dachten we dat chaosmagie misschien veel goeds zou kunnen betekenen voor deze wereld. Maar omdat er in elke generatie zo weinig Makari’s worden geboren en omdat chaosmagie altijd als gevaarlijk is beschouwd, weten we er gewoon niet genoeg van.’

De grootste Makar van jullie generatie. Call herinnerde zich de woorden, en ze zaten hem niet lekker. Hij vond het niet erg als Aaron beter was dan hij, maar het idee dat iemand anders beter was dan Aaron beviel hem helemaal niet.

Alma raakte nu echt op stoom. ‘Jullie moeten begrijpen hoe opwindend het allemaal was. We ontdekten heel nieuwe dingen. O, chaostovenaars hadden al veel eerder zielen gezien. Sommigen hadden zelfs geleerd hoe je een ziel uit een lichaam scheurt. Maar niemand had ooit geprobeerd om een ziel aan te raken. Niemand had geprobeerd om chaos in een dier te stoppen. Niemand had geprobeerd om een ziel van het ene lichaam over te brengen in het andere.’

‘Maar draaide Joseph dan soms helemaal door of zo?’ vroeg Aaron. ‘Ik bedoel, waarom hield hij Constantine niet tegen voordat hij zijn broer doodde? Raakte hij helemaal opgewonden door al die magie?’

Jericho Madden. Het duizelde Call opeens. Hoewel het allemaal lang geleden gebeurd was, voelde het opeens dichterbij dan ooit. De laatste tijd had Call het gevoel alsof alle gebeurtenissen hem als het ware zijn eigen leven uit duwden, net zoals meester Joseph zijn ziel uit zijn lichaam wilde duwen.

Alma’s blik werd somber. ‘Om je de waarheid te zeggen weet ik nog steeds niet wat er die dag precies is gebeurd. Keer op keer heb ik erover nagedacht, maar de enige conclusie die ik kan trekken is dat Jericho is gestorven omdat Joseph dat wilde.’

Call was onmiddellijk een en al aandacht. ‘Wat?’

‘Constantine was nog jong. Hij was geïnteresseerd in meer dan alleen de studie van chaosmagie. Of beter gezegd: hij was ervan overtuigd dat hij zijn hele leven nog had om die te bestuderen. En Rufus was natuurlijk zijn meester, niet Joseph. Ik denk dat Joseph wilde dat Constantine zich honderd procent voor de zaak inzette.’

Call voelde afschuw. ‘Heeft meester Joseph de dood van Jericho gepland zodat Constantine zich harder zou inzetten voor het idee dat je met chaosmagie de doden zou kunnen terugbrengen?’

Alma knikte. ‘En om ervoor te zorgen dat Constantine het Magisterium zou haten, omdat de school volgens hem verantwoordelijk was voor Jericho’s dood. Ik geloof natuurlijk niet dat Joseph wist dat hij een monster creëerde. Ik denk dat hij alleen zijn loyaliteit wilde. Ik denk dat hij degene wilde zijn die alle ontdekkingen deed; degene wiens naam de geschiedenis in zou gaan.’

Call dacht aan meester Joseph in Constantines graftombe, zijn vreemde grijns en de waanzin in zijn ogen. Call was er niet zo zeker van dat meester Joseph dat niet had geweten, dat hij geen monster had willen creëren.

‘Mensen herinneren zich de Vijand des Doods,’ zei Alma. ‘Maar ze vergeten de man die hem maakte tot wat hij was. Constantine was misschien slecht, maar hij was ook een tragische figuur. Hij wilde zijn broer terug. Meester Joseph daarentegen wilde macht. Alleen maar macht. En dat zijn de gevaarlijkste mensen ter wereld.’

HOOFDSTUK TWAALF

‘Hoe zie ik eruit?’ vroeg Call. ‘Schuldbewust?’

Ze stonden in de gang met de vertrekken van de meesters, voor de deur van Anastasia Tarquins kamer. Call, Aaron en Tamara hadden bedacht dat ze zich beter eerst konden omkleden voordat ze naar haar toe gingen. Ze was een nogal angstaanjagende verschijning, met al haar sieraden en haar uiterst beschaafde, arrogante houding. Call had het idee dat ze hun excuses een stuk serieuzer zou nemen als ze zich een beetje netjes kleedden, dus droegen hij en Aaron het jasje dat ze voor de ceremonie hadden gekocht, en Tamara had een zwart jurkje aangetrokken.

Brutus hadden ze niet meegenomen. Brutus, had Call gezegd, hoefde nergens zijn excuses voor aan te bieden.

Tamara zuchtte zo diep dat er een haarlok van haar voorhoofd omhoog wapperde. ‘Je ziet er prima uit. Voor de duizendste keer.’ Ze huiverde. ‘Het is hier koud,’ klaagde ze. ‘Klop nou maar op die deur.’

Aaron keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Is alles oké?’

‘Ik weet het niet,’ antwoordde Tamara. ‘Sinds ik mijn zus heb gezien kan ik alleen nog maar aan haar denken.’ Ze slikte. ‘En dan de les van vandaag. Ik vind het helemaal niks om van jullie gescheiden te worden, alsof er iets mis met mij is omdat ik geen Makar ben. Bovendien was meester Rufus twee keer zo streng als anders.’

‘Nou, maandag doen we het weer zo,’ merkte Call op. ‘Alma komt langs om ons iets griezeligs te leren dat de zieltik heet.’

‘Ik mag haar niet,’ zei Tamara. ‘Ik krijg de kriebels van dat mens.’

Aaron deed een stap naar de deur. ‘Oké, laten we dit maar gauw doen dan.’ Hij klopte aan.

Het geluid klonk vreselijk luid en galmend in de gang. Anastasia’s deur ging open. Ze stond voor hen in een prachtig witzijden gewaad met daarover een kamerjas die zelfs nog chiquer was. Aan haar voeten droeg ze witte leren muiltjes. ‘Ik dacht dat jullie nooit meer zouden komen.’ Ze trok een zilverwitte wenkbrauw op.

‘Eh…’ zei Call. ‘Mogen we… binnenkomen? We wilden u onze verontschuldigingen aanbieden.’

Anastasia deed de deur wat verder open. ‘O, natuurlijk. Kom binnen.’ Ze glimlachte naar hen toen ze achter elkaar haar kamer in liepen. ‘Dit wordt vast een interessant gesprek.’

Tamara keek Call veelbetekenend aan. Call haalde zijn schouders op. Misschien wilde Anastasia hem vermoorden, misschien niet. Ze zouden er nu hoe dan ook achter komen, en in zekere zin was dat een opluchting. De oudere dame deed de deur met een bevredigende klap achter hen dicht en liep met hen de woonkamer in. Ze was lang, zo lang dat haar schaduw, die op de wand viel waar de kluis had gezeten, gigantisch was, als van een enorme spin. De kluis zelf was er niet meer. Call vroeg zich af waar de meesters die nu hadden neergezet.

‘Ga toch zitten,’ zei ze. In haar oren schitterden diamanten, die fonkelend afstaken tegen haar haar.

Call, Tamara en Aaron namen plaats op haar witte bank. Anastasia koos de ivoorkleurige stoel tegenover hen. Op de salontafel stonden vijf kopjes en een theepot, op een dienblad dat ingelegd was met iets wat op been leek.

‘Kan ik jullie iets aanbieden?’ vroeg ze. ‘Ik heb een heerlijke thee van lavendel en citroengras. Die zullen jullie vast heerlijk vinden na alle paddenstoelen en korstmossen die ze in de refter serveren.’ Ze trok een vies gezicht. ‘Zelf heb ik nooit echt kunnen wennen aan de ondergrondse keuken.’

Ze schoven allemaal een stukje achteruit.

‘Gezien de omstandigheden,’ zei Tamara, ‘denk ik dat we dat liever afslaan.’

‘Aha,’ zei Anastasia met een zuinig glimlachje. ‘Hm, hoe logisch is dat? Jullie hebben ingebroken in míjn kamer en daar míjn spullen gestolen. Jullie zijn de gevangenis van de elementwezens binnengedrongen. Is het niet veel waarschijnlijker dat jullie een dreiging vormen voor mij dan andersom?’

‘Wij zijn leerlingen.’ Tamara keek haar verontwaardigd aan. ‘U bent een volwassene.’

‘Jullie zijn Makari’s,’ zei Anastasia. ‘Nou ja, twee van jullie dan.’ Ze gebaarde naar Call en Aaron. ‘En ik bedoelde het meer retorisch. Ik weet dat jullie me geen kwaad willen doen. Maar dat geldt precies zo andersom. Ik heb altijd het beste met jullie voorgehad. Ik verdien jullie achterdocht niet.’

Call voelde zijn wenkbrauwen omhoogschieten. ‘O, echt? Waarom bewaart u dan een foto van Constantine Madden in een raar kistje onder uw bed? En waarom is het wachtwoord van uw kluis de naam van zijn broer?’

‘Ik zou net zo goed aan jou kunnen vragen hoe jij aan Constantine Maddens polsband bent gekomen, en waarom je in vredesnaam besloten hebt om het ding ook nog te dragen.’ Ze keek Call veelbetekenend aan.

Call trok wit weg. Zijn hand bewoog als vanzelf naar de polsband, die hij onder de mouw van zijn jasje geschoven had. ‘Hoe wist u dat?’

Anastasia pakte de theepot op en schonk voor zichzelf een kopje in. Er verspreidde zich een heerlijke geur van citroengras. ‘Zonder die polsband zouden jullie nooit mijn kamer in zijn gekomen. En de reden dat ik het wist is simpel. Lang geleden heb ik door middel van magie onze polsbanden gesynchroniseerd. Ik kende hem namelijk, toen hij nog een kind was. Ik weet het, voor kinderen van jullie leeftijd is het een schokkend idee dat de machtige Vijand des Doods ooit ook gewoon een jongen was, maar toen hij naar het Magisterium kwam, was hij een kind als ieder ander. Ik voel me gedeeltelijk verantwoordelijk voor wat er met hem en Jericho gebeurd is. Telkens als ik aan Constantine en Jericho word herinnerd, is dat ook een herinnering aan mijn eigen falen.’ Ze keek naar de grond. ‘Ik had moeten zien wat er aan de hand was. Ik had Joseph moeten stoppen voordat hij de jongens te ver pushte. In zekere zin ben ik verantwoordelijk voor Jericho’s dood en voor wat er van Constantine is geworden. Dat mag ik van mezelf nooit vergeten.’

Ze nam een slokje van haar thee. ‘Ik heb een schuld aan die jongens. En die zal ik inlossen door ervoor te zorgen dat de volgende generatie Makari’s niets overkomt. Ik ben een oude vrouw en ik ben veel kwijtgeraakt, maar voordat ik sterf, wil ik zeker weten dat jullie alle twee veilig zijn. Callum en Aaron, jullie zijn mijn hoop op een betere toekomst.’

‘Is dat de reden dat u aanbood om hierheen te komen en te helpen de spion te zoeken?’ vroeg Tamara.

Ze knikte langzaam. ‘En als ik wist wie het was, zou ik niet aarzelen om in actie te komen, geloof me.’

‘Het spijt ons,’ zei Aaron. ‘Ik bedoel, we zijn hier speciaal naartoe gekomen om dat te zeggen, maar het spijt ons écht. We hadden niet in uw spullen mogen rondneuzen, niet mogen inbreken in uw kamer en zo. We kunnen natuurlijk niet sorry zeggen voor het feit dat we Call wilden beschermen, maar we hebben wel spijt van de manier waarop.’

Tamara knikte. Call voelde zich er ongemakkelijk bij dat iedereen zo zijn nek voor hem uitstak.

Anastasia glimlachte, op precies dezelfde manier waarop alle volwassenen glimlachten zodra Aaron zijn charmes in de strijd wierp. Voordat ze echter kon reageren, werd er op de deur geklopt. Call, Aaron en Tamara keken elkaar geschrokken aan.

‘Er is geen reden om zo te schrikken.’ Anastasia stond op. ‘Dat is onze vierde gast. Iemand die ik heb uitgenodigd om er ook bij te zijn.’

Meester Rufus? dacht Call. Of iemand anders van de Vergadering? Maar toen Anastasia de deur opendeed, bleek Alma Amdurer op de gang te staan. Ze droeg een donkerrode poncho en glipte snel de kamer in. Anastasia deed de deur achter haar dicht.

‘Hallo, kinderen,’ zei Alma glimlachend. ‘Heeft Anastasia jullie alles uitgelegd?’

‘Nog niet,’ zei Anastasia terwijl ze naast Alma ging staan. Doordat zij helemaal in het wit gekleed was en Alma in het donkerrood, deden de twee vrouwen Call denken aan de Witte en de Rode Koningin uit Alice in Wonderland. ‘Het leek me beter als jij dat deed.’

Alma keek hen met haar donkere ogen strak aan. ‘Jullie weten, neem ik aan, van de plannen van de Vergadering om alle chaosdieren te vangen en te vernietigen?’ begon ze zonder enige inleiding.

Call knipperde met zijn ogen en vroeg zich af wat dat met Anastasia te maken had, of met hun drieën. ‘Ja, echt afschuwelijk,’ zei hij toen.

Alma glimlachte. ‘Mooi. De meeste mensen denken daar niet zo over. Maar de Orde van de Wanorde wel, en wij zijn bereid om alles te doen wat nodig is om die dieren te beschermen.’

‘Nou, wij zouden graag helpen,’ zei Aaron meteen. ‘Maar wat kunnen we doen?’

‘We weten wanneer de hier in het bos gevangen dieren getransporteerd worden,’ vertelde Alma. ‘We hebben de hulp van een Makar nodig om ze uit de transportvoertuigen naar een veilige plek te brengen.’

Tamara stak een hand op om te voorkomen dat Aaron en Call zich direct als vrijwilligers aanboden. Haar ogen waren staalhard. ‘Geen sprake van. Dat is veel te gevaarlijk.’

Alma keek de drie vrienden indringend aan. ‘Als jullie werkelijk om Brutus geven, zouden jullie me moeten helpen. Het gaat om zijn chaosbroeders en -zusters. Misschien zelfs letterlijk.’

‘Als we u helpen – en ja, dan ga ik óók mee, ook al ben ik geen Makar – dan moet u iets voor ons doen,’ zei Tamara.

‘Tja, dat lijkt me inderdaad eerlijk,’ zei Anastasia met een zwak glimlachje.

‘Anastasia heeft ons over jullie problemen verteld,’ zei Alma. ‘En we horen natuurlijk weleens wat. De Orde is niet volkomen afgesneden van de magiërwereld. Wij zijn bereid om jullie te helpen de spion te vinden.’

Aaron ging rechtop zitten. ‘Waarom denkt u dat u de spion kunt vinden?’

‘Omdat we een getuige hebben die we kunnen ondervragen,’ zei Alma.

‘Maar er waren helemaal geen getuigen!’ protesteerde Call. ‘De Vergadering kon helemaal niemand vinden die…’

‘We hebben Jennifer Matsui,’ zei Alma rustig.

Het werd stil.

‘Die is dood,’ zei Tamara uiteindelijk. Ze keek Alma aan alsof ze gek was geworden. ‘Jen is dood.’

‘De Orde bestudeert nu al jarenlang chaosmagie,’ zei Alma. ‘De toverkunst die de Vijand des Doods beoefende. De magie van leven en dood. Meester Lemuel heeft een manier ontdekt om met de doden te spreken. We kunnen met Jennifer Matsui praten om erachter te komen wie haar heeft aangevallen. Als jullie ons tenminste helpen met de chaosdieren.’

Call keek van Tamara’s stomverbaasde naar Aarons hoopvolle gezicht. Waarschijnlijk wilde Aaron nog het liefst van hen allemaal de spion vinden, bedacht Call. Meer zelfs dan Call.

‘Oké,’ zei Call. ‘Wat moeten we precies voor u doen?’

Die avond gingen Call en Tamara de grotten uit om met Brutus te wandelen. Aaron had gezegd dat hij ook best mee wilde, maar het was overduidelijk dat hij eigenlijk geen zin had. Hij zat diep weggedoken in een deken op de bank in de stripboeken te lezen die Alastair naar Call had gestuurd. Sommige mensen werden heel druk en schreeuwerig als ze niet lekker in hun vel zaten, maar Aaron werd in zichzelf gekeerd, wat Call eigenlijk veel verontrustender vond.

‘Dit is allemaal niet jouw schuld, dat weet je toch?’ zei Tamara tegen Call terwijl Brutus aan een polletje onkruid snuffelde.

De wolf wist heel goed dat ze hem zodra hij een boom of struik uitkoos en zijn behoefte deed weer mee naar binnen zouden nemen, dus treuzelde hij zo lang hij kon.

‘Dat weet ik.’ Call zuchtte. ‘Ik heb er nooit om gevraagd om geboren te worden. Of herboren, of wat dan ook.’

Ze snoof. Het was een onbewolkte, heldere sterrennacht en het was lang niet zo koud als je in deze tijd van het jaar zou verwachten. Tamara droeg niet eens een jas over haar uniform. ‘Zo bedoelde ik het niet.’

Na een diepe zucht ging Call verder. ‘Ik heb gewoon het gevoel dat er al die jaren geleden iets gebeurd is. Met Constantine en meester Joseph, en zelfs meester Rufus en Alastair. Zij hebben iets ontdekt, destijds in het Magisterium. Iets belangrijks. Ik bedoel: de Orde van de Wanorde weet hoe ze met de doden kunnen praten? Dat is gigantisch! En toch lijkt helemaal niemand er iets vanaf te weten.’

‘Niemand wíl het weten,’ zei Tamara. ‘Of nee, doe maar net alsof ik dat niet heb gezegd. Ik durf te wedden dat de Vergadering niet wil dat mensen ervan weten.’

Call keek haar verbaasd aan. ‘En jouw ouders dan? Die zitten ook in de Vergadering.’

‘Zij wilden niet eens dat ik wist van Ravan.’ Met de punt van haar schoen schopte Tamara tegen een kluitje aarde. ‘Je hebt gelijk. Anastasia en de leden van de Orde van de Wanorde kenden Constantine allemaal toen hij nog op school zat, wat inhoudt dat ze meer weten over wat er toen gebeurd is dan wij. Veel meer.’

‘En ze weten veel meer over hoe chaosmagie echt werkt.’ Call riep naar Brutus om hem naar binnen te sturen. ‘En misschien weten ze ook wel iets over de spion.’

‘De grootste Makar van onze generatie…’ zei Tamara bedachtzaam. ‘Dus er is nog een leerling op school die chaosmagie gebruikt. Alleen heeft niemand hem of haar daar tot nu toe op kunnen betrappen.’

‘Wij niet,’ zei Call, ‘maar zij komen er vast achter.’

Het ging harder waaien. De takken zwiepten zo erg dat er een waterval van bladeren over hun hoofden neerdaalde. De wind liet Tamara’s losse haar wapperen en blies hun stemmen weg als ze iets naar elkaar riepen. Na een kort moment van frustratie wees Call naar het Magisterium, en met gebogen hoofden liepen ze terug naar de Missiepoort. Brutus rende achter hen aan.

Toen ze weer naar binnen liepen, de donkere gangen en smalle tunnels in, was Call zich akelig bewust van het enorme gewicht dat steeds zwaarder op zijn schouders drukte naarmate hij dieper de grotten in ging. Het was het gewicht van niet weten – voor de zoveelste keer – wie hij wel en niet kon vertrouwen.

Op maandag kondigde meester Rufus aan dat ze op vrijdag een test kregen. Het hele Bronsjaar deed mee, en alle leerlingen moesten het tegen elkaar opnemen. Meester Rufus had zelfs paarse armbanden bij zich voor Tamara, Aaron en Call en riep hen uit tot driepersoonsteam.

Callum kreunde. Hij was niet dol op de tests die ze hier kregen, niet sinds ze in hun IJzerjaar tegen draken hadden moeten vechten. Doordat ze in het Koperjaar waren weggelopen en hij met het hoofd van de Vijand des Doods was teruggekeerd, had hij er gelukkig een aantal kunnen ontlopen, maar nu zag het ernaar uit dat zijn geluk op was.

Aaron had nog altijd een vreselijk rothumeur omdat iedereen op school een hekel aan hem had, of hem in elk geval wantrouwde, en dus nam hij somber zijn armband in ontvangst. Call wilde eigenlijk tegen Aaron zeggen dat hijzelf ook nooit erg populair was geweest en dat er echt niks met hem aan de hand was, maar was bang dat Aaron zo’n opmerking misschien niet erg geruststellend zou vinden. Al was de kans dat de sombere Aaron ergens tegen inging zelfs nog kleiner dan dat de normale Aaron zoiets deed.

‘Kunt u ons misschien iets meer over die test vertellen?’ vroeg Tamara. ‘Maakt niet uit wat?’

Meester Rufus schudde zijn hoofd. ‘Beslist niet. Jullie drieën worden – om allerlei redenen – gezien als een zeer buitengewone groep. Als jullie niet goed presteren, zal dat veel mensen teleurstellen, mij ook. Ik ga ervan uit dat jullie je uiterste best zullen doen. En ik verwacht dat jullie daar ook toe in staat zijn zonder van tevoren aanwijzingen te krijgen.’

Tamara haalde grijnzend haar schouders op. ‘U kunt het me niet kwalijk nemen dat ik het probeer.’

Meester Rufus keek haar aan met een blik die duidelijk maakte dat hij dat heel goed kon, maar ging er niet verder op in. In plaats daarvan begon hij een heel verhaal over wat je moest doen als je een overvloed aan magie leek te hebben en een bepaalde betovering groter uitpakte dan de bedoeling was. Kort samengevat: het was je eigen verantwoordelijkheid om dat te beheersen.

Alles wat ze de laatste tijd leerden, ging over verantwoordelijkheid en beheersing. En het hielp allemaal helemaal niets.

Op de terugweg naar hun nieuwe kamers zagen ze Gwenda in de gang rondhangen.

Het was kil in de tunnels, en ze droeg een dikke trui en spijkerbroek. Ook zag ze er nogal chagrijnig uit. Haar gezicht klaarde op toen zij eraan kwamen. Ze wreef met haar handen over haar bovenarmen om zichzelf op te warmen. ‘Ik hoopte al dat ik jullie zou tegenkomen,’ zei ze.

‘Wat is er dan?’ vroeg Tamara.

Aaron bleef een beetje achteraf staan en leek nogal bang dat ze hem zou afsnauwen of boze blikken toewerpen, maar ze keek hen alleen hoopvol aan.

‘Ik moet jullie ergens over spreken. Kunnen we naar jullie nieuwe kamers gaan?’

Ze keken elkaar alle drie aan. Call zag in de ogen van zijn vrienden precies dezelfde opwinding die hij ook voelde. Misschien wist Gwenda iets over de spion, had ze iets gezien of vermoedde ze iets?

Ze lieten haar binnen in hun woonkamer, en Call stuurde Brutus naar de deur om die te bewaken voor het geval iemand probeerde in te breken. Brutus zag er zeer waakzaam uit terwijl hij op zijn post ging zitten.

‘Luister,’ zei Gwenda toen ze alle drie op de bank waren geploft en haar vol verwachting aankeken, ‘het zit zo…’

‘Toe maar, Gwenda,’ zei Tamara. ‘Je kunt ons alles vertellen.’

‘Ik wil bij jullie intrekken!’ flapte Gwenda er uit. Er verscheen een blos op haar donkere wangen. ‘Ik weet heus wel dat leerlingen uit dezelfde groep ook hun kamers horen te delen, maar ik heb het opgezocht en als je wilt, mag je best verhuizen. Ik hoorde dat jullie nog een kamer over-hadden, en, nou ja… ik kan er gewoon niet meer tegen!’

‘Waar kun je niet meer tegen?’ vroeg Aaron.

‘Jasper en Celia!’ bracht Gwenda ten einde raad uit. ‘Ze zitten de hele tijd te knuffelen en te zoenen op de bank, of aan elkaars oren te lebberen. Het is afschuwelijk.’

‘Zeg dan dat ze moeten ophouden,’ zei Call teleurgesteld.

Tamara leek het echter wel grappig te vinden.

‘Dat doen ze niet,’ zei Gwenda. ‘Ik heb het echt geprobeerd. Rafe ook, en het heeft totaal geen zin. Ze luisteren niet. Daarom zijn relaties binnen dezelfde leerlingengroep zo afschuwelijk.’

‘We zouden het aan meester Rufus moeten vragen,’ zei Aaron, die nou eenmaal niet tegen zielige verhalen kon en bovendien waarschijnlijk blij was dat Gwenda zijn criminele achtergrond kennelijk liever had dan Jaspers heftige gezoen.

Call keek zijn vrienden boos aan. Hij had helemaal niets tegen Gwenda, maar met alle stiekeme plannenmakerij en geheime missies waarmee Aaron, Tamara en hij zich bezighielden, leek het hem vreselijk onhandig als zij hier ook woonde. ‘Mijn ouders hadden ook een relatie binnen hun leerlingengroep.’

‘Nou, ik durf te wedden dat de andere mensen in hun groepje een vreselijke hekel aan ze hadden,’ zei Gwenda niet erg subtiel.

Call deed zijn mond al open om haar te vertellen dat zijn vader en moeder in dezelfde groep zaten als de Vijand des Doods en zijn broer, maar besloot dat toch maar niet te doen. Het was natuurlijk geen echt geheim, maar ook weer niet iets wat iedereen wist. En wat Call betreft werd er zo min mogelijk gepraat over een mogelijke link tussen hem en Constantine Madden.

Bovendien, als Gwenda wilde suggereren dat de Vijand des Doods uiteindelijk een Gemene Slechterik was geworden omdat Calls ouders zich romantisch gesproken nogal walgelijk hadden gedragen, zou hij haar misschien wel moeten vermoorden.

‘Gwenda…’ begon Tamara, die kennelijk Calls twijfels deelde.

Er werd op de deur geklopt.

Gwenda schrok op, maar keek toen hoopvol. ‘Is dat meester Rufus? Dan kunnen jullie het hem meteen vragen.’

Aaron schudde zijn hoofd. ‘Meester Rufus loopt altijd gewoon naar binnen.’ Hij stond op, liep naar de andere kant van de kamer en trok de deur open.

Het was Jasper.

‘O nee,’ zei Gwenda. ‘Waarom kan ik nou niet aan jou ontsnappen?’

Jasper keek nogal verbaasd. ‘Waarom zou iemand aan mij willen ontsnappen?’

Gwenda draaide zich om naar Call en Tamara. ‘Komt hij hier de hele tijd langs? Dat hij zomaar onaangekondigd binnenstapt, bedoel ik?’

‘Voortdurend,’ zei Tamara.

‘Het is echt een groot probleem,’ vulde Call aan.

Gwenda hief wanhopig haar handen. ‘Laat dan maar zitten. Ik heb niks gevraagd.’ Ze beende de kamer uit, vlak langs Jasper heen.

Die staarde nog altijd stomverbaasd voor zich uit. ‘Waar ging dat nou weer over?’ vroeg hij.

‘Voornamelijk over dat jij zo’n eikel bent,’ antwoordde Call. ‘Maar dat wisten we natuurlijk al.’

Jasper liep de kamer in en sloeg de deur achter zich dicht. Hij haalde al adem om iets te gaan zeggen, maar toen sprong Brutus boven op hem en gooide hem tegen de grond. Jasper gilde.

‘Oeps,’ zei Call. ‘We hadden tegen Brutus gezegd dat hij de deur moest bewaken, dus…’

Jasper schreeuwde gewoon door, wat volgens Call helemaal nergens voor nodig was. Er was geen enkele aanwijzing dat Brutus hem kwaad wilde doen. Brutus kende Jasper. Hij zat gewoon op hem, met zijn tong uit zijn bek, en keek hem bedachtzaam aan.

‘Haal… hem… van… me… af,’ zei Jasper met opeengeklemde kaken.

Call zuchtte en floot toen. ‘Kom, Brutus.’

En terwijl Brutus van Jasper afsprong en naar Call toe rende voor complimentjes en een aai over zijn kop, kwam Jasper overeind en sloeg hij nogal overdreven het stof van zijn kleren.

‘Oké, Jasper,’ zei Tamara. ‘Vertel op. Waar kom je voor?’

‘Of hoepel gewoon op,’ zei Aaron, die nu ook opstond. ‘Dat mag ook best.’

Tamara’s wenkbrauwen schoven omhoog. Calls mond was een stukje opengevallen. Aaron praatte anders nooit zo. En Aaron keek ook nooit naar mensen zoals hij nu naar Jasper keek: alsof hij hem met zijn vuist midden in zijn gezicht wilde slaan. Call kreeg opeens ongelooflijk veel zin in popcorn.

Jasper leek zich nogal ongemakkelijk te voelen. ‘Ik wilde mijn excuses aanbieden.’

Aaron zei niets.

‘Ik weet dat jij denkt dat ik dat gerucht de wereld in heb geslingerd,’ vervolgde Jasper. ‘Nou ja, het is natuurlijk niet echt een gerucht, over je vader. Het is waar.’

Aaron keek hem zo mogelijk nog dreigender aan. ‘Het was een geheim. En dat wist je.’

‘Ja.’ Jasper was zo netjes om er vreselijk beschaamd uit te zien.

‘En de rest is allemaal onzin,’ zei Aaron simpel. ‘Ik zou Call nooit iets aandoen. Hij is mijn beste vriend. Hij is mijn tegenwicht.’

‘Dat weet ik,’ zei Jasper tot Calls verbazing. ‘En ik heb ook tegen niemand gezegd dat je dat wel zou doen. Echt niet! Ik heb Celia inderdaad over je vader verteld, dat klopt, en dat had ik niet moeten doen. Het spijt me heel erg. Iedereen liep de hele tijd over jou te praten, en ik liet me erdoor meeslepen. Maar al die andere dingen heb ik echt niet gezegd.’

‘En, denk jij dat ik de spion ben?’ vroeg Aaron.

Call herinnerde zich wat Jasper in de refter had gezegd: Aaron heeft jou twee verschillende verhalen over zijn verleden verteld. Dat lijkt me nogal verdacht. We hebben geen idee waar hij vandaan komt of wie zijn familie werkelijk is. Hij verschijnt opeens uit het niets en dan: boem! Makar.

Jasper keek naar Call. Waarschijnlijk herinnerde hij zich precies hetzelfde.

‘Dat denk ik niet,’ antwoordde Jasper. ‘Ik heb het me wel afgevraagd, toen die geruchten begonnen. Maar de enige aan wie ik ooit heb verteld dat ik dacht dat jij het misschien was, is Call.’

Aaron keek Call eventjes geschokt aan en wendde zich toen weer tot Jasper. ‘Je dénkt van niet?’

‘Nee,’ zei Jasper. ‘Jij bent niet de spion, oké? Ik geloof niet dat jij de spion bent, en het spijt me dat ik Celia over je vader heb verteld. En trouwens, het spijt haar ook. Ze had nooit gedacht dat het zo uit de hand zou lopen. Ze heeft het maar aan twee mensen verteld, en die heeft ze laten zweren het geheim te houden, maar toen ontstonden toch die geruchten.’

Aaron zuchtte en alle strijdvaardigheid leek opeens uit hem weg te vloeien. ‘Nou ja, het is ook wel oké. Dus jij bent echt niet begonnen met dat gerucht dat ik het op Call gemunt heb?’

Jasper nam opeens een vreemd formele houding aan en legde een hand op zijn hart. ‘Ik zweer het op de familienaam De Winter.’

Call snoof en kreeg als reactie een heel bevredigende boze blik van Jasper. Alles voelde weer bijna als normaal.

‘O, nee hoor,’ zei Tamara. ‘Als je wilt dat alles weer oké is, moet je iets voor Aaron doen. En Celia moet helpen.’

‘Wat dan?’ Jasper keek Tamara nogal bezorgd aan. Dat was altijd verstandig, maar zeker op dit moment, nu ze met die schittering in haar ogen naar hem tuurde.

‘Celia zit in het roddelcircuit,’ zei Tamara. ‘Probeer uit te zoeken of er nog een andere Makar op school kan zijn, of ergens anders. Iemand die in het geheim opereert. En probeer er ook achter te komen of er iemand is met wie Drew altijd veel praatte, oké?’

‘En zoek uit wie er met dat gerucht is begonnen,’ vulde Call aan.

Jasper knikte en hield tegelijkertijd zijn handen omhoog, alsof hij hun boosheid wilde afweren. ‘Geregeld.’

‘Mooi. Excuses aanvaard.’ Aaron liet zich weer op de bank ploffen. ‘Je hebt trouwens nog veel grotere problemen dan wij drieën. Gwenda was hier net omdat ze wil verhuizen.’

‘Vanwege mij?’ vroeg Jasper. ‘Dat slaat nergens op.’

‘Misschien houdt ze gewoon niet erg van romantiek,’ zei Tamara met een sluw glimlachje.

Jasper ging onuitgenodigd naast Aaron zitten. ‘Ze is gewoon jaloers omdat ze geen vriendje heeft zoals ik. Ik ben een geweldig vriendje. Ik weet precies hoe je een meisje gelukkig maakt.’

Tamara trok een gezicht. Call was blij dat ze kennelijk niet erg overtuigd was. Na Celia’s verraad had hij geen idee meer waar meisjes van onder de indruk raakten.

‘Als bewijs dat het me echt heel erg spijt, kan ik jullie wel wat van mijn beste romantische tips geven,’ bood Jasper aan.

Call, die net op een van de armleuningen van de bank wilde gaan zitten, schoot zo vreselijk in de lach dat hij viel. Hij klapte met zijn slechte been tegen de vloer – wat pijn deed, maar niet erg genoeg om te stoppen met zijn uitbundige gelach.

Tamara glimlachte, maar deed duidelijk haar best om dat niet te doen. Haar lippen trokken steeds maar weer omhoog bij de mondhoeken.

‘Alles goed?’ Aaron boog naar voren om Call overeind te helpen.

‘Ja!’ wist Call uit te brengen voordat hij opnieuw in de lach schoot. Gierend liet hij zich aan de andere kant naast Aaron op de bank vallen. ‘Prima! Met mij is alles prima!’

‘Nummer één.’ Jasper keek fronsend naar Call, die kennelijk geen enkele waardering had voor de wijsheid die hij op het punt stond te openbaren. ‘Als je met een meisje praat, moet je haar recht in de ogen kijken. En je mag niet knipperen. Dat is heel belangrijk.’

‘Gaan je ogen daar niet vreselijk van tranen?’ vroeg Aaron.

‘Niet als je het goed doet,’ antwoordde Jasper nadrukkelijk.

Call vroeg zich af wat dat inhield. Was het soms de bedoeling dat je een tweede ooglid liet groeien, zoals een hagedis? ‘Oké, dus tip één is dat je een meisje aanstaart,’ zei Call. ‘Als je haar leuk vindt.’

‘Tip twee,’ vervolgde Jasper, ‘is dat je knikt bij alles wat ze zegt, en dat je veel lacht.’

‘Lacht om haar?’ vroeg Tamara niet erg overtuigd.

‘Alsof ze ongelooflijk grappig is,’ zei Jasper. ‘Meisjes denken graag dat ze je amuseren. Tip drie: broeierig kijken.’

‘Broeierig kijken?’ herhaalde Aaron ongelovig. ‘Wat is dat nou weer?’

Jasper rechtte zijn rug en schudde zijn haar uit zijn gezicht. Hij deed zijn ogen half dicht en staarde hen alle drie aan, met zijn mondhoeken verbeten omlaag.

‘Wat kijk je woest,’ zei Call.

Jaspers blik werd nog intenser. Hij sloot één oog en staarde hen met het andere veelbetekenend aan.

‘Nu lijk je net een piraat,’ zei Tamara.

‘Bij Celia werkt het,’ zei Jasper. ‘Als ik dat doe, smelt ze helemaal.’

‘Ze houdt zeker van piraten,’ zei Aaron.

Jasper zuchtte. ‘Tip vier is dat je het juiste kapsel moet hebben, maar dat is voor jullie alle twee natuurlijk een hopeloze zaak.’

‘Er is helemaal niets mis met mijn haar!’ protesteerde Aaron.

‘Het is best oké,’ zei Jasper. ‘Dat van Call ziet eruit alsof hij het met een scherpe steen heeft afgehakt.’

‘Is er ook nog een tip vijf?’ vroeg Tamara.

‘Koop een kattenkalender voor haar,’ zei Jasper. ‘Meisjes zijn gek op kattenkalenders.’

Brutus blafte. Tamara schoot in de lach. Ze rolde naar de hoek van de bank en schopte met haar benen in de lucht. Call dacht niet dat hij haar ooit in zo’n vrolijke bui had meegemaakt.

‘O, en als je gedachten afdwalen terwijl ze tegen je praat, moet je gewoon zeggen dat je werd afgeleid door hoe mooi ze is,’ vulde Jasper nog aan. ‘En wat ze ook aanheeft, zeg dat het je lievelingskleur is.’

‘Merkt ze dan niet dat je verschillende lievelingskleuren hebt?’ vroeg Aaron.

Jasper haalde zijn schouders op. ‘Waarschijnlijk niet.’

Tamara’s gegiechel ging over in hikken. ‘Jasper,’ zei ze. ‘Doe mij een plezier.’

‘Ja?’ zei Jasper.

‘Ga mij alsjeblieft nooit op die manier leuk vinden.’

Jasper keek haar verontwaardigd aan. ‘Jullie begrijpen het gewoon niet.’ Hij stond op van de bank. ‘Nou, mijn missie hier is volbracht. Ik heb mijn excuses aangeboden en ik heb jullie tips gegeven.’

‘En je hebt beloofd om Celia te vragen haar oren open te houden voor nuttige informatie,’ bracht Call hem in herinnering.

Jasper knikte. ‘Ik zal met haar praten.’

‘En vergeet de broeierige blik niet!’ riep Tamara van de bank terwijl Jasper naar de deur liep.

Terwijl hij de deur opentrok, keek hij haar nog eens boos aan, maar toen fronste hij. ‘Er zit een briefje op jullie deur geplakt.’ Hij trok het papiertje los. ‘Het is geadresseerd aan Call en Aaron.’

Het was een opgevouwen briefje, met op de voorkant een kriebelig handschrift. Callum Hunt en Aaron Stewart.

‘Geef maar aan mij,’ zei Aaron, die al overeind kwam.

Met een zijdelingse grijns probeerde Jasper het echter al open te vouwen. ‘Au!’

Een vonkje was van het papier gesprongen, als statische elektriciteit, en er ging een schok door zijn hand zodat hij het briefje liet vallen.

‘Het is betoverd.’ Tamara klonk nogal tevreden. ‘Alleen Call of Aaron kan het openmaken.’

Jasper keek een beetje chagrijnig, maar was duidelijk onder de indruk. ‘Cool.’ Hij raapte het briefje op en gooide het naar Aaron. ‘Tot later.’ Hij verdween de gang in.

Terwijl de deur dichtviel, vouwde Aaron het briefje open. Zijn wenkbrauwen schoven naar elkaar toe terwijl hij het las. ‘Het is van Anastasia Tarquin. Ze vraagt ons om vrijdag om tien voor twaalf ’s nachts naar de Missiepoort te komen. En ze zegt dat we Brutus moeten meenemen.’

‘Dat is op dezelfde dag als onze test.’ Tamara zat meteen rechtop. ‘Waar wil ze over praten?’

‘Volgens mij wil ze niet praten.’ Aaron keek nog altijd naar het briefje. ‘Volgens mij moeten we die nacht aan de slag. Om de chaosdieren te stelen.’

HOOFDSTUK DERTIEN

Het duurde nog vier dagen voordat het vrijdag was, en in die tijd piekerden Call, Aaron en Tamara afwisselend over Alma’s plan en de test. Meester Rufus maakte tijdens de les voortdurend kritische opmerkingen en gaf ze de meest bizarre opdrachten. Die week leerde Call a) vuur op te vangen dat Tamara naar hem toe wierp, b) adem te halen nadat Aaron met behulp van luchtmagie zijn zuurstoftoevoer had afgesneden en c) zijn kleren te drogen nadat meester Rufus hem flink nat had weten te krijgen. Dat laatste ging helaas niet met behulp van magie.

Wat niet erg meehielp, was dat iedereen vreselijk chagrijnig was. Tamara tuurde eindeloos in flakkerende kaarsvlammetjes en brandende haarden alsof ze daar misschien het gezicht van haar zus zou zien. Aaron spiedde de hele tijd de refter rond alsof hij verwachtte dat iemand zomaar opeens eten naar zijn hoofd zou gooien. En Call schrok zich telkens weer wild van helemaal niets. Het werd zelfs zo erg dat Brutus bang van hem werd.

Wat ook niet erg meehielp, was dat Jasper op roddelgebied vrij nutteloos bleek. Volgens Celia had Drew weinig vrienden gehad. Hij was nogal in zichzelf gekeerd en hing alleen af en toe in de buurt van oudere leerlingen rond om advies te vragen over hoe hij het best met meester Lemuel kon omgaan. Alex Strike scheen tegen Drew gezegd te hebben dat hij naar meester North moest gaan, maar die had dat advies niet opgevolgd. Kennelijk had Drew opdracht gekregen om zich gedeisd te houden, en in elk geval niet te gaan klagen bij het hoofd van de school.

Wat betreft de persoon die de geruchten rond Aaron de wereld in had geslingerd was Jasper niet veel verder gekomen. Hij beloofde tegen het eind van de week meer informatie te hebben.

Toen het eindelijk donderdagavond was, was Call helemaal klaar voor vrijdag, hoe erg het ook zou zijn. Alles kon hij hebben, als dat betekende dat ze dichter bij antwoorden zouden komen. In de refter vertelde meester Rufus echter dat ze na het eten nog een extra les kregen, omdat Alma er weer was.

‘Tamara, het is een les in chaosmagie, dus…’ begon hij, maar Tamara viel hem in de rede.

‘Ik wil kijken,’ zei ze. ‘Het is vast interessant. Zoveel mensen zijn er niet die chaosmagie te zien krijgen, en ik heb er al best veel van gezien. Ik wil meer weten over hoe het werkt.’

Rufus knikte, al leek hij er niet erg blij mee te zijn. Natuurlijk was de normale gezichtsuitdrukking van meester Rufus sowieso nogal somber, dus misschien betekende het ook helemaal niets.

Nadat ze hun korstmos, paddenstoelen en smoothies in de kleur van grauw ondergoed ophadden, verzamelden ze zich in het gebruikelijke lokaal. Meester Rufus ijsbeerde door de grot.

Alma leunde op een korte staf en zei: ‘Zoals jullie weten is het tegenovergestelde van chaos- of leegtemagie de ziel. In de vorige les hebben jullie geleerd om een ziel te zien. En nu wil ik dat jullie leren om met je eigen toverkracht de ziel van iemand anders aan te raken. Een tikje is genoeg.’

‘Volgens mij heb ik eerder ook al bezwaar gemaakt,’ zei Call. ‘Het is griezelig en raar, en we weten niet eens wat het precies met je doet.’

Alma zuchtte uitgebreid. ‘Zoals ik al zei, zorg je er alleen voor dat de ander kort uitgeschakeld wordt. Verder niets. Maar als je echt zo kleinzerig bent, stel ik voor dat Aaron begint. Hij kan op jou oefenen.’

‘Ik, eh…’ zei Call.

Tamara stond op van haar plekje bij een van de rotswanden. ‘Ik doe het wel.’

‘Dat mag niet!’ zei Call. ‘En hé, waarom wil iedereen mij eigenlijk altijd maar knock-out slaan?’

‘Het komt vast door die kop van je.’ Tamara schudde haar hoofd alsof hij zich nog belachelijker gedroeg dan anders. ‘Maar wat ik eigenlijk bedoelde, was dat Aaron wel op mij mag oefenen. Ik bied me aan als vrijwilliger om me op mijn ziel te laten tikken.’

Aaron keek haar met een twijfelachtige blik aan. ‘Waarom? Ik wil je geen pijn doen!’

Ze haalde haar schouders op. ‘Ik wil weten hoe het werkt. Misschien kan ik er straks niet veel over vertellen, maar misschien ook wel. En jij bent kennelijk bang dat het pijn doet, dus dat kan ik je dan in elk geval straks laten weten.’

Call aarzelde. Hij voelde zich opeens stom dat hij zo had geprotesteerd. Leren hoe je mensen buiten westen kon tikken was eigenlijk supergaaf, als hun ziel daardoor tenminste niet geklutst werd. Als iemand hem dwarszat, kon hij hem voortaan gewoon op zijn ziel tikken. Hij kon ervoor zorgen dat Jasper voortdurend flauwviel.

‘Prima, prima,’ zei Call. ‘Leer mij dan ook maar hoe het moet.’

Tamara wierp hem een vuile blik toe, maar Alma glimlachte alleen. ‘Het is heel gemakkelijk,’ zei ze tegen hem.

Dat was het niet. Alma kende de theorie, maar had het nooit zelf gedaan. De laatste keer dat ze een Makar had gehad om op te experimenteren, was bovendien bijna twintig jaar geleden. Volgens haar had je er een ongelooflijk diepe concentratie voor nodig, eerst om de ziel te zien en vervolgens om die met een heel dun flintertje magie aan te tikken.

Tot Calls grote ergernis moest hij oefenen op Alma, terwijl Aaron met Tamara mocht samenwerken. Bij het idee om de ziel aan te raken van iemand die hij nauwelijks kende, werd hij helemaal koud en huiverig en raar.

Maar goed, hij moest het proberen. Hij sloot zijn ogen en probeerde te doen wat ze zei, probeerde haar ziel te zien zoals hij ook die van Aaron had gezien. Het was echter totaal niet hetzelfde. Aaron was een van zijn beste vrienden. Dit was alsof je verstoppertje speelde in het pikkedonker en maar wat om je heen graaide. Uiteindelijk kreeg hij haar ziel toch te pakken, al ging het min of meer per ongeluk. Hij tikte er niet alleen tegenaan; hij voelde het hele lange, zilveren geval, wriemelend als een vis op het droge. Hij bespeurde een ijzeren wil, een enorm verdriet en ten slotte plotselinge doodsangst. Toen trok hij zijn geest terug. Happend naar adem deed hij zijn ogen open, nog net op tijd om Alma’s ogen in hun kassen te zien wegrollen.

Alma zakte in elkaar op de stapel kussens die meester Rufus ergens uit het Magisterium hierheen had getoverd.

Toen Call naar de anderen keek, zag hij dat Aaron Tamara opving terwijl ze heel elegant flauwviel. Hij hield haar heel even vast, toen deed ze knipperend haar ogen open, lachte en ging grijnzend naast Aaron rechtop staan.

Rufus was naar Alma toe gerend. ‘Ze is nog buiten bewustzijn, maar alles is verder in orde.’ Hij keek nogal grimmig. ‘Goed gewerkt, iedereen.’

Call had het gedaan. Hij had iemands ziel aangetikt. Het voelde echter niet goed. Helemaal niet goed.

Vrijdagochtend brak aan. Callum werd gewekt door Brutus, die aan zijn blote voeten likte, wat smerig was en bovendien kietelde. Nog half in slaap draaide Call zich om en trok zijn tenen onder de dekens om ze te beschermen. Dat leidde er alleen maar toe dat Brutus op zijn bed sprong en over zijn gezicht begon te likken.

‘Af… Hrmpf… Toe nou!’ sputterde Call. Met één hand beschermde hij zijn gezicht en met de andere probeerde hij de wolf weg te duwen. Soms kon je maar beter niet weten waar Brutus’ tong allemaal was geweest.

Terwijl hij slaperig zijn uniform aantrok, vroeg hij zich af of hij Brutus misschien door een tikje tegen zijn ziel nog een kwartiertje in slaap kon krijgen. Toen besloot hij dat er waarschijnlijk wel genoeg aan Brutus’ ziel was gerotzooid, aangezien hij een chaosdier was en zo.

Call slofte de woonkamer in en bonsde op Tamara’s deur. Het was haar beurt om met hem mee te gaan tijdens hun ochtendwandelingetje. Er klonk gekreun van binnen, en een paar minuten later deed ze met lodderige ogen de deur open. Ze zag er net zo moe uit als hij zich voelde en droeg haar paarse armband. Dat deed Call eraan denken dat hij zijn armband ook nog moest halen. Samen sjokten ze de gang op, met in hun hand een riem die ze niet eens aan Brutus’ halsband hadden vastgemaakt – veel te veel moeite.

‘Vandaag gaat het gebeuren.’ Toen ze halverwege de Missiepoort waren, wees Tamara naar haar armband. ‘Iedereen verwacht grote dingen van ons bij deze test, maar ik heb met de andere leerlingen gesproken, en ik denk dat we er niet klaar voor zijn. Meester Rufus heeft in onze lessen veel te veel tijd besteed aan persoonlijke verantwoordelijkheid, en bij jullie natuurlijk aan chaosmagie.’

Al Calls aandacht was erop gericht geweest om niet te struikelen. ’s Ochtends was zijn been altijd stijf, en hij moest uitkijken dat hij er niet te veel gewicht op liet rusten voor het een beetje op gang kwam. Hij knikte. Call had wel vaker het idee dat hij ergens niet klaar voor was, maar hij vond het maar niets dat Tamara het deze keer met hem eens was. ‘Misschien kunnen we chaosmagie gebruiken,’ opperde hij. ‘Als ons niet-zo-geheime wapen.’

Ze snoof. ‘Tuurlijk, als je wilt dat iedereen vindt dat je valsspeelt.’

‘Het is geen valsspelen!’ beweerde Call. ‘Het is gewoon mijn en Aarons magie.’

Tamara keek hem vragend aan. ‘Zou je dat ook denken als je zelf geen Makar was?’

‘Waarschijnlijk niet,’ zei Call eerlijk. ‘Maar ik ben nou eenmaal een Makar.’

Het gezicht dat Tamara trok, kon zowel betekenen dat ze geërgerd was als geamuseerd. Call wist nooit zeker welke kant uiteindelijk won. Hij wist alleen dat ze die uitdrukking vaak had, zeker als hij in de buurt was.

Terwijl Brutus zijn behoefte deed, snoof Call de frisse lucht op en schopte wat tegen de bladeren. Toen gingen ze weer naar binnen, waar ze ontdekten dat de tovenaars hun spullen eindelijk veilig hadden verklaard en naar hun nieuwe kamers hadden laten brengen. Hoewel Call alles graag uitgebreid bekeken had, pakte hij snel Miri, stak het mes in de schede en ging toen met Tamara naar de refter. Aaron zat al aan hun tafel, samen met Jasper en Rafe. Aaron had zich diep over zijn bord gebogen, alsof hij erin probeerde te verdwijnen.

Tamara liet zich op een stoel ploffen en keek naar Jasper. ‘En? Heb je nog iets nuttigs ontdekt?’

Jasper keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Ga weg, Rafe,’ zei hij toen.

‘Waarom?’ riep Rafe. ‘In vredesnaam, waarom?’ Hij pakte zijn bord en liep naar een andere tafel, nagekeken door Jasper.

‘Trek je van hem maar niets aan. Hij is ’s ochtends altijd vreselijk chagrijnig,’ zei Jasper. ‘Goed, maar ik heb dus met Celia gepraat. Ik moest echt al mijn charmes in de strijd gooien om iets uit haar te krijgen.’

Aaron keek nogal geschrokken. Call zuchtte.

‘Alsjeblieft, niet nog meer tips,’ smeekte Aaron. ‘Vertel gewoon wat ze zei, als ze tenminste iets heeft gezegd.’

Jasper leek teleurgesteld. ‘Er zijn geen geruchten over andere Makari’s dan jullie twee. Hoewel er kennelijk wel heel veel over jullie wordt geroddeld, als het je interesseert. Over hoe jullie de Vijand hebben verslagen. Of jullie ook met jullie krachten gaan experimenteren. En of jullie vriendinnetjes hebben.’

‘Waarom zouden ze vriendinnetjes hebben?’ Tamara klonk geschrokken.

‘Een beetje vertrouwen alsjeblieft, Tamara,’ zei Call.

‘Ik bedoelde alleen… Nou ja, zoveel vrije tijd hebben jullie nou ook weer niet.’

‘Als het om liefde gaat, maak je gewoon tijd.’ Jasper keek hen nogal superieur aan.

Tamara kreunde. ‘En de geruchten? Wie is daarmee begonnen?’

Jasper schudde zijn hoofd. ‘Weet ik nog niet. Celia zei dat ze dacht dat het misschien een van de oudere leerlingen was.’

Tamara hield even haar adem in. ‘Denken jullie dat het Kimiya geweest kan zijn? Ze deed zo gemeen tegen Aaron.’

‘Maar waarom zou zij zulk soort dingen verzinnen?’ zei Aaron. ‘Zij kent me. Of in elk geval een beetje.’

‘Ik geloof niet dat zij het was,’ zei Call. ‘Zij gedroeg zich als iemand die geschokt was dat Aaron misschien niet was wie hij gezegd had te zijn. Niet als iemand die al allerlei geruchten over hem de wereld in had gebracht.’

Jasper gooide een paddenstoel omhoog en ving hem in zijn mond. ‘Ik ben pas een week bezig. Ik ontdek heus nog wel meer.’

‘Geweldig,’ zei Aaron. ‘Dan krijgen we misschien ooit een keer antwoorden, áls we de test van vandaag overleven.’

Call was de test bijna vergeten. Hij kreunde.

Toen ze de refter uit liepen, nam meester Rufus hen mee. Hij had een onheilspellende grijns op zijn gezicht en droeg een grote tas over zijn schouder. ‘Kom, leerlingen. Ik denk dat jullie leuk zullen vinden wat ik vandaag voor jullie in petto heb.’

Call vond het niet leuk.

Ze waren weer in de enorme ruimte waar veel van de tests plaatsvonden, onder andere het gevecht met de draken in hun eerste jaar. Alleen stond de grot deze keer in brand – oké, misschien niet de hele grot, maar wel een groot gedeelte. Call voelde onmiddellijk hoe de hitte hem als het ware insloot. Het was alsof hij aan de randen licht geroosterd werd, als een marshmallow boven een kampvuur.

Midden in de grot flakkerde vuur op. Het waren echter niet zomaar willekeurige vlammen. Ze vormden een patroon. Rijen vlammen liepen parallel aan elkaar, met ertussen een soort paden. Het deed Call denken aan zo’n ouderwets doolhof in een tuin; hij had weleens een foto gezien waarop mensen door een van bomen en struiken gemaakt labyrint dwaalden. Alleen was dit doolhof van vuur gemaakt.

‘Een vuurlabyrint.’ Aaron staarde ernaar.

Ook Tamara staarde; de weerspiegelde vlammen dansten in haar ogen. Opeens laaide het vuur op en verspreidde een wolk van vonken. Call vroeg zich af of Tamara aan haar zus dacht.

Een van de Goud-leerlingen, waarschijnlijk de assistent van meester North, kwam langslopen en overhandigde meester Rufus behoedzaam drie veldflessen van de stapel die ze meedroeg.

Rufus knikte en draaide zich toen weer om naar zijn leerlingen. ‘Deze zijn voor jullie.’ Hij wees naar de veldflessen. In elk ervan stonden keurig de initialen van een van hen gegraveerd: AS. CH. TR. ‘Het element water is het tegenovergestelde van vuur. In deze veldflessen zit een beetje water, waarnaar je kunt reiken als je straks je weg zoekt door het labyrint. Bedenk dat je het allemaal ineens kunt gebruiken en dwars door de doolhofmuren kunt stormen, of dat je je toverkracht kunt bewaren. Ik ga je niet vertellen wat de beste manier is. Je moet afgaan op je eigen oordeel.’

Call wist vrij zeker dat meester Rufus hun op dit moment wél vertelde welke optie de beste was, ook al wilde hij dat misschien niet toegeven.

‘Het enige wat absoluut niet toegestaan is, is boven het doolhof vliegen. Dan word je onmiddellijk gediskwalificeerd. Begrepen?’ Meester Rufus keek hen streng aan.

Call knikte. ‘Omdat dat niet eerlijk is?’

‘En gevaarlijk,’ zei Tamara. ‘Hitte stijgt op. De lucht boven het vuur is gloeiend heet.’

‘Heel juist,’ zei meester Rufus. ‘Nog één ding: jullie gaan apart het doolhof in.’ Hij keek hen om de beurt lang en indringend in het geschrokken gezicht. ‘Niet als groep, maar alleen.’

‘Wacht… Wat?’ vroeg Tamara. ‘Maar wij moeten Call beschermen! We hebben hem de afgelopen tijd geen moment uit het oog verloren.’

‘We dachten dat dit een teamopdracht was,’ merkte Aaron op. ‘Waarvoor hebben we dan die armbanden?’

Meester Rufus wierp een blik in de richting van de andere meesters, die bij hun leerlingen stonden en ze op de test voorbereidden. Ertussendoor liepen oudere leerlingen om veldflessen uit te delen en vragen te beantwoorden. Assistenten. Call zag gouden en zilveren polsbanden flitsen en ontdekte onder anderen Alex en Kimiya. Kimiya keek kort hun kant op en zwaaide even naar Tamara, maar Tamara zwaaide niet terug. Haar donkere ogen waren hard als staal.

‘Het is ook een teamopdracht. Jullie score wordt een gemiddelde,’ zei meester Rufus. ‘Deze test is om te laten zien hoe belangrijk het is om je ook verantwoordelijk te voelen voor wat de andere leerlingen in je groep leren. En behalve dat jullie moeten weten hoe je het best functioneert in een groep, is het ook belangrijk dat jullie in je eentje kunnen functioneren. En maak je maar geen zorgen om Call,’ voegde meester Rufus eraan toe. ‘Hou je vooral bezig met jezelf en je eigen score. Ieder van jullie gaat op een ander punt het doolhof binnen. De opdracht is om in het midden te komen. De eerste die daar aankomt, wint een hele dag vrij van school, die je met de rest van je team in de Galerij mag doorbrengen.’

Call voelde plotseling een hevig verlangen om te winnen. Een hele dag vrij om heerlijk in de hete bubbelbaden te liggen, film te kijken en snoep te eten, samen met Tamara en Aaron. Dat zou fantastisch zijn!

Hij was trouwens ook blij dat hij tijdens de test voor de verandering niet in de gaten zou worden gehouden. Wat zijn vrienden voor hem deden waardeerde hij echt, maar hij was het niet gewend om nooit alleen te zijn, en dat begon zijn tol te eisen. Dit was een test, gecreëerd en geleid door de meesters. Dat betekende dat niemand veilig was, maar waarschijnlijk verkeerde hij niet in groter gevaar dan de andere leerlingen.

Meester Norths stem dreunde plotseling boven het vuur uit, versterkt door luchtmagie. Hij legde opnieuw de regels uit, met vooral veel nadruk op het vliegverbod, en begon toen de individuele startplekken op te lezen. Call zocht zijn met krijt aangegeven plek op: BY9.

‘Succes,’ zei hij tegen Aaron en Tamara, die alle twee hun veldfles stevig vastklemden en hem bezorgd aankeken. Call voelde een plotselinge vlaag warmte, en die kwam niet van het vuur. Zijn twee vrienden stonden op het punt een brandend doolhof in te lopen, en alle twee maakten ze zich zorgen om hem, niet om zichzelf.

‘Doe voorzichtig,’ zei Aaron tegen hem. Hij sloeg Call op zijn schouder. Met zijn groene ogen keek hij hem geruststellend aan.

‘We kunnen dit,’ zei Tamara, en in haar stem klonk weer iets van haar oude enthousiasme door. ‘Voor je het weet zitten we lekker te spetteren in de Galerij.’

Aaron en zij zochten ook hun plek op.

Call hoorde meester Norths stem boven de knetterende, bulderende vlammen uit: ‘Klaar voor de start… af!’

Leerlingen stoven naar voren. Er waren een heleboel paden het doolhof in. Call volgde zijn eigen spoor, dat hem diep het vuur in leidde. Om hem heen laaiden de vlammen hoog op. Van de andere leerlingen zag hij alleen nog vage schaduwen door de oranje en rode vuurtongen heen.

Het pad splitste zich in tweeën. Call koos willekeurig een kant en liep het linkerpad in. Zijn hart bonkte en zijn keel leek wel in brand te staan door de gloeiend hete lucht die hij inademde. Gelukkig was er geen rook.

Vuur wil branden. Hij herinnerde zich zijn eigen ironische antwoord op dat zinnetje toen hij voor het eerst de Cinquain had gehoord. Call wil leven. Op dat moment brandden de vlammen opeens iets lager en kon Call over het hele doolhof uitkijken.

Hij zag niemand. Zijn hart versnelde zodra hij besefte dat er geen enkele andere leerling zichtbaar was. Hij leek helemaal alleen te zijn in het labyrint, hoewel hij nog wel de meesters rondom bij de muren zag staan.

‘Aaron?’ riep hij. ‘Tamara?’

Ingespannen probeerde hij iets te horen boven het geknetter van het vuur uit. Hij meende zijn naam te horen, zwak als gefluister. Hij schoot in de richting van het geluid, op hetzelfde moment dat de vlammen rondom hem weer opflakkerden, nu zelfs zo hoog als telefoonpalen. Call werd bijna geraakt door het opspuitende vuur, maar wist nog net opzij te struikelen. De rand van een van zijn mouwen had vlam gevat. Hij sloeg het vuur uit, maar zijn ogen prikten zodat hij nauwelijks nog iets zag, en hij hoestte hevig.

Hij pakte zijn veldfles en duwde met zijn duimen de dop eraf, in de verwachting binnenin water te zien glinsteren. Water waar hij met zijn toverkracht naar kon reiken om op die manier de vlammen te doven.

De veldfles was echter leeg.

Call schudde ermee naast zijn oor, hopend dat hij het verkeerd had gezien, hopend dat hij water zou horen klotsen. Hij hield de fles schuin boven zijn hand, hopend op een drupje, al was het er maar één. Maar er kwam niets. Er zat helemaal niets in, behalve een piepklein gaatje in de bodem. Het zag eruit alsof het met een boor gemaakt was.

‘Meester Rufus!’ schreeuwde hij. ‘Er zit geen water in mijn veldfles! U moet de test stopzetten!’

De vlammen flakkerden echter alleen maar hoger op. Er spoot een vuurtong Calls kant op, en hij moest opzijspringen om de vlammen te ontwijken. Call struikelde en viel hard op zijn knie. Hij wist maar net te voorkomen dat hij met zijn gezicht in een muur van vuur terechtkwam. Pijn vlijmde door zijn zij. Toen hij opstond, was hij heel even bang dat zijn slechte been hem niet zou houden.

‘Meester Rufus!’ riep hij opnieuw. ‘Meester North! Help!’

Waarom had hij in vredesnaam gedacht dat hij het in zijn eentje wel zou redden? Waarom had hij erop vertrouwd dat de meesters hem zouden beschermen? Als Tamara of Aaron bij hem was geweest, had hij wat van hun water kunnen lenen! Toen schoot hem opeens iets te binnen: wat als ook in de veldflessen van Tamara en Aaron geen water zat? Wat als degene die het op hem gemunt had ervoor wilde zorgen dat zij hem ook niet konden helpen?

Hij moest zijn vrienden vinden.

Call begon weer te lopen en probeerde zich niets van de toenemende hitte aan te trekken. Af en toe raakten er vuurballen los, die vervolgens een willekeurige kant op vlogen, als vuurwerk. Toen hij een hoek om sloeg, moest hij opzijduiken om er een te ontwijken. Na de volgende hoek stond hij opeens voor een wand van vuur.

Het pad liep dood.

Onmiddellijk hield hij zijn pas in en wilde hij teruglopen, maar achter hem was nu ook een muur. Het doolhof was veranderd, en het vuur rondom hem leek met zijn vlammentongen naar hem te reiken, hem te schroeien. Het begon te stinken naar verbrand haar en zwartgeblakerde kleding.

Calls angstige schreeuw werd opgeslokt door het vuur. Natuurlijk veranderde het doolhof. Anders was dat water helemaal niet nodig. Er moesten plekken zijn waar je je toverkracht moest gebruiken.

Op dat moment schoof een van de muren dichter naar hem toe. Call zag dat de metalen ringetjes om de vetergaten van zijn schoenen oranje begonnen te gloeien. Als hij niet levend geroosterd wilde worden, moest hij snel een weg het doolhof uit vinden. Hij kon er niet overheen vliegen; Tamara had gelijk, in de lucht boven de vlammen was het zeker heter dan hier.

Lucht. Wacht, dacht Call. Vuur heeft lucht nodig, toch? Vuur voedt zich met lucht.

Hij had een idee.

Met een zwaai stak hij zijn linkerhand naar voren, zoals hij de meesters had zien doen wanneer ze extra kracht aan hun magie wilden meegeven. Zoals hij Aaron had zien doen. Hij reikte naar buiten, verder dan het vuur om hem heen, verder dan de rotsbodem onder zijn voeten. Verder dan het water dat door de beekjes en kreekjes mijlenver boven zijn hoofd stroomde. Verder dan de lucht. Hij reikte dwars door de ruimte die bestond en toch ook niet bestond, reikte naar het niets daarachter. Naar het hart van de leegte.

De hitte van het vuur nam af. Hij voelde zijn huid niet langer branden en prikken. Hij had het zelfs koud. Koud, als diep in de ruimte, waar geen warmte bestond, alleen niets. Midden op zijn handpalm begon een zwarte spiraal te dansen, die steeds hoger oprees, als kringelende rook.

Vuur wil branden.

Lucht wil stijgen.

Water wil stromen.

Aarde wil binden.

Chaos wil verslinden.

De chaos wervelde op van Calls hand, steeds sneller en sneller. Het was inmiddels een zwarte tornado die rond zijn pols en hand tolde. Hij kon hem voelen, dik en olieachtig, als drijfzand dat je elk moment naar beneden kon trekken. Hij duwde zijn hand verder omhoog, zo hoog als hij maar kon, totdat hij de bovenkant van de vlammen bereikte.

Verslind, dacht hij. Verslind de lucht.

De rook ontplofte alle kanten op. Call hapte naar adem toen een geluid als van een supersonische schokgolf de lucht leek te verscheuren. De vlammen zwiepten wild heen en weer terwijl de zwarte rook zich als een dikke wolkenlaag over de toppen van het vuur verspreidde en alle zuurstof opzoog. Vuur had zuurstof nodig om te kunnen branden. Dat had Call op school geleerd. Zijn donkere chaos vrat alle zuurstof om de vlammen heen weg.

Hij hoorde nu ook andere geluiden: leerlingen die verrast en angstig schreeuwden. De vlammen maakten een vreemd geluid, alsof ze binnenstebuiten gekeerd werden. En toen verdwenen ze opeens, ineengezakt tot hoopjes zwartgeblakerde as. Plotseling was de hele grot zichtbaar. Overal op de vloer zag Call andere leerlingen liggen, sommigen met hun veldfles in de handen geklemd, allemaal verwilderd om zich heen kijkend.

Calls rook hing nog altijd in de lucht. De donkere, golvende wolk leek dikker te zijn geworden door alle lucht die de chaos had opgeslokt. Call hapte naar adem, en herinnerde zich opeens iets anders wat hij op school had geleerd: niet alleen vuur had zuurstof nodig om te kunnen blijven leven, dat gold ook voor mensen.

De rook dreef omlaag, zoekend, kolkend.

Meester Rufus liep met grote stappen naar het verwoeste doolhof toe en schreeuwde: ‘Call! Zorg dat het verdwijnt, Call!’

In paniek stak Call opnieuw zijn hand uit, reikend naar de chaos, en probeerde die weer naar zich toe te trekken. Hij voelde de weerstand. De chaos wilde zich losrukken, vrij zijn. Hij wilde dat Call hem met rust liet. Call strekte zijn hand zo ingespannen uit dat zijn vingers in pijnlijke klauwen leken te veranderen. Kom terug, dacht hij.

Plotseling vormde de donkere chaosrook een smalle spiraal die naar de grond sprong. Call gilde, maar toen zag hij dat de rook naar Aaron toe vloog, die ook zijn hand omhoog had gestoken. De rook verdween in zijn handpalm.

Een paar meter bij Call vandaan bleef meester Rufus staan. Aaron liet langzaam zijn hand zakken. Call zag Tamara, met asvegen op haar wangen en een open mond. Over de hoopjes as en de groepjes angstige leerlingen heen keken Call en Aaron elkaar aan.

Tamara was de enige van hun drieën die die avond in de refter ging eten. Ze nam eten voor Call en Aaron mee: een dienblad vol korstmos, paddenstoelen, knollen en de paarse pudding die Call zo lekker vond.

‘Hoe was het?’ vroeg Aaron.

Ze haalde haar schouders op. ‘Wel oké, dacht ik.’ Tamara kon vrij goed liegen, dus Call keek haar ingespannen aan. Wat ze ook zei, hij was klaar om te geloven dat de waarheid nog veel erger was. ‘Iedereen had allerlei vragen, maar dat was het wel.’

‘Wat voor vragen?’ wilde Call weten. ‘Of ik gek ben of zo? Of ik slecht word?’

‘Doe niet zo paranoïde,’ zei Tamara.

‘Ja, waarschijnlijk denken ze dat ik de gek ben van ons tweeën,’ merkte Aaron zuchtend op.

En het rare was dat Call moest toegeven dat hij waarschijnlijk gelijk had. Hoewel Aaron iedereen gered had – ván Call, waardoor hij zich meteen zijn Gemene Slechterik-lijst van vorig jaar weer herinnerde, omdat hij idioot veel punten zou hebben gekregen als hij alle Koper-leerlingen had vermoord – was iedereen doodsbang voor hem omdat hij zijn chaosmagie had gebruikt.

‘Dit is bijna voorbij,’ zei Tamara. ‘Wij gaan Alma helpen, en daarna zal zij zorgen dat Jennifer… Oké, ik weet niet precies wat ze gaat doen. Maar straks weten we in elk geval wie Jennifer vermoord heeft, en dat betekent dat we ook weten wie er achter jou aan zit. Dus eet maar lekker door. Je moet weer een beetje op krachten komen.’

‘Wie heeft er eigenlijk gewonnen?’ vroeg Call.

‘Wat?’ Tamara leek volkomen perplex. ‘Hoe bedoel je?’

‘Wie heeft er gewonnen bij de test?’ herhaalde Call. ‘Wie mogen er naar de Galerij? Hebben ze bijvoorbeeld degene uitgekozen die al het dichtst bij het midden van het doolhof was? Of hebben ze besloten het verder maar te laten zitten?’

‘Wij mogen gaan,’ zei ze langzaam, alsof ze zo voorzichtig mogelijk deed met iemand die ze slecht nieuws moest brengen. ‘Jij hebt gewonnen, Call.’

‘O,’ zei hij. Hij wist niet goed hoe hij op dat nieuws moest reageren.

Niemand had hem gefeliciteerd. Meester North was brullend over de kale vuurplek heen komen stormen om Call bij zijn schouders door elkaar te schudden en te vragen wat hij in vredesnaam van plan was geweest. Toen Call hem echter zijn lege veldfles liet zien, met het gaatje in de bodem, kreeg zijn gezicht een nogal afwerende, vreemde uitdrukking.

Meester Rufus had met een kille blik om zich heen gekeken, alsof hij stond te bedenken wat hij met de schuldige zou doen. Call wist precies hoe dat voelde, al baarde het hem ook zorgen dat meester Rufus’ blik op Anastasia leek te blijven rusten.

Soms als Call de refter rondkeek, begreep hij niet hoe het kon dat iemand die hem wilde vermoorden niet ontzettend opviel tussen al die anderen.

‘Tamara heeft gelijk.’ Aaron prikte zijn vork vol korstmos. ‘We moeten uitrusten en zorgen dat we klaar zijn voor vannacht. We hebben al zoveel magie gebruikt dat ik nodig even een dutje moet doen. Anders val ik straks met mijn armen rond een chaosbeer in slaap en word ik nog opgegeten.’

Call grinnikte; hij viel voortdurend in slaap met zijn armen rond een chaoswolf. Toen stortte hij zich op het eten. Binnen de kortste keren hadden Aaron en hij alles op. Hij voelde zich een beetje slaperig en licht in het hoofd, en bovendien was het net alsof zijn huid niet van hem was. Hij herinnerde zich dat Aaron weleens misselijk was geweest en zelfs was flauwgevallen nadat hij veel chaosmagie had gebruikt, maar zelf had hij zich nooit eerder zo gevoeld. Hij stond op om even een dutje te gaan doen.

Toen hij wakker werd, verstrikt in zijn lakens en met zijn uniform en schoenen nog aan, kon hij zich niet eens herinneren dat hij naar zijn bed was gelopen. Buiten zijn deur hoorde hij stemmen. Kennelijk was het tijd om te gaan.

Call stapte uit bed en liep naar de woonkamer.

Alex zat op de bank met Tamara te praten. Ze hadden alle twee zwarte kleren aan, als ninja’s. Alex’ bruine haar zat half verborgen onder een zwarte pet, en Tamara droeg een enorme zwarte trui en een zwarte legging. Haar haar had ze met zwarte linten in glanzende vlechten gebonden. Alex glimlachte op een heel nieuwe manier naar haar, een manier waarop Call hem eerder naar Kimiya had zien lachen.

Call vond het maar niks.

‘Mijn stiefmoeder heeft me hierheen gestuurd om te helpen,’ zei Alex tegen Call. ‘Weet je zeker dat je dit wilt doen? Dit hele… middernachtelijke avontuur? Dit is geen kattenpis.’

‘Ik wist eigenlijk niet dat jij ook mee zou doen,’ zei Call.

Alex knipperde met zijn ogen, alsof Calls toon hem verraste.

Tamara keek Call nogal verwijtend aan. ‘Hij is Anastasia’s stiefzoon,’ merkte ze op. ‘En hij is luchtmagiër. We kunnen hem goed gebruiken.’

Aaron kwam de woonkamer in, ook gekleed in het zwart, hoewel hij zijn blonde haar niet had verstopt onder een muts of pet. Hij knikte naar Call. ‘We hebben je zo lang mogelijk laten slapen.’

‘Dat was indrukwekkende chaosmagie die je vandaag tijdens de test liet zien,’ zei Alex. ‘Ik zie wel dat ik het nog lastig ga krijgen om jullie twee bij te houden.’

Call en Aaron wierpen elkaar een korte blik toe. Het was een blik die zei dat ze er alle twee niet erg naar uitkeken om opnieuw hun Makar-krachten te moeten gebruiken. Call voelde zich volkomen leeg.

‘Je kunt beter donkere kleren aantrekken,’ voegde Alex eraan toe. ‘We willen straks op de weg niet gezien worden.’

Call liep terug naar zijn slaapkamer en kleedde zich om in een zwarte spijkerbroek en de donkerste trui die hij kon vinden, een donkerblauwe. Op het allerlaatste moment besloot hij Miri van zijn nachtkastje te pakken. Hij schoof het mes achter de riem van zijn spijkerbroek. Toen maakte hij Brutus wakker; de wolf lag op bed te slapen met zijn tong zo ver uit zijn bek dat die op de sprei rustte. ‘Kom op, jongen,’ zei Call. ‘Tijd voor avontuur.’

Toen hij met Brutus de woonkamer in liep, stonden de anderen al op hem te wachten. Alex deed meteen de deur open en liep de kamer uit. Met een blik achterom naar Call volgde Tamara hem.

Call stapte de gang op en keek verrast om zich heen. Alles was normaal – de stenen muren van de gang, het pad dat naar links en naar rechts liep – maar er hing een vreemde glans in de tunnel, alsof de lucht om hen heen trilde.

‘Camouflage,’ zei Alex zacht. Hij had zijn rechterhand omhooggestoken en maakte met zijn vingers een reeks ingewikkelde bewegingen, alsof hij pianospeelde. ‘Doordat ik de moleculaire samenstelling van de lucht om ons heen heb veranderd, is het moeilijker voor andere mensen om ons te zien als we langskomen.’

Met opgetrokken wenkbrauwen keek Call naar Tamara, alsof hij bevestiging zocht. Ze haalde haar schouders op, maar was duidelijk onder de indruk. Wat nogal ergerlijk was; als iemand vandaag voor indrukwekkende magie had gezorgd, was het Call wel. Al moest hij er waarschijnlijk niet op die manier over denken.

Toch vroeg hij zich onwillekeurig af of Aaron soms hetzelfde dacht als hij. Een ogenblik later lag er namelijk opeens een gloeiend kooltje op Aarons handpalm om hen bij te lichten.

‘Kom, we gaan,’ zei Call. ‘Nemen we de Missiepoort?’

Alex knikte en ze vertrokken. Door Aarons lichtje vielen hun schaduwen op de muren van de tunnel: de lange Alex, daarna Aaron, daarna Call en Tamara en helemaal achteraan de schaduw van Brutus.

Ze kwamen maar een paar mensen tegen op weg naar de poort, en precies zoals Alex had gezegd leek niemand hen of hun schaduwen te kunnen zien. Celia stond fluisterend met Rafe te praten. Toen ze langs haar liepen, fronste ze, maar verder deed ze niets. Meester North liep zelfs langs, met zijn neus in een stapel papieren gedoken, en keek niet eens op.

Call vroeg zich af wanneer meester Rufus hun zo’n geweldige truc zou leren en realiseerde zich somber dat het antwoord waarschijnlijk nooit was. Daar was meester Rufus de man niet naar; hij zou nooit het gevaar willen lopen dat hij zelf zijn leerlingen niet meer kon vinden.

Ze liepen door de Missiepoort naar buiten. Brutus, die gewend was dat ze een vaste route liepen als ze hem uitlieten, rende meteen naar zijn gebruikelijke bomen en polletjes onkruid. Alex wees echter een andere kant op.

‘Hier,’ riep Call zo hard als hij durfde tegen zijn wolf. ‘Kom, jongen.’

‘Waar gaan we naartoe?’ vroeg Aaron.

‘Alma wacht op ons,’ antwoordde Alex terwijl hij hun voorging over een karrenspoor. Over ditzelfde weggetje reed aan het begin van elk schooljaar de bus naar het Magisterium. Het liep nogal steil naar beneden, maar was wel de snelste route – veel sneller dan stiekem door het bos sluipen, zoals ze tijdens hun Koperjaar hadden gedaan, of er in paniek dwars doorheen struikelen, zoals Call en Tamara in het IJzerjaar hadden gedaan toen Aaron was ontvoerd.

Wegen zijn geweldig, peinsde Call, en hij bezwoer zichzelf dat hij vaker gewoon de weg zou nemen. Minder ontvoerd worden door elementwezens. Meer wegen.

Toen ze een bocht omgingen, zagen ze een bestelbusje. Met draaiende motor stond het bij een groep rotsblokken te wachten.

Alma leunde uit het raampje. ‘Ik had niet gedacht dat jullie echt zouden komen,’ zei ze nors. ‘Stap in.’

Alex schoof de zijdeur van het busje open en ze klommen vlug allemaal naar binnen. Zodra de deur weer dicht was, reed Alma weg, veel sneller dan volgens Call strikt noodzakelijk was. Brutus begon te janken.

‘Goed, volgens mij kunnen we op weg 211 voor de vrachtwagen komen. De vraag is hoe we hem laten stoppen, als we hem tenminste niet gewoon van de weg af willen drukken. En voordat jullie zeggen “ach, waarom niet?”: dan kan de dieren iets overkomen.’ Alma had de vervelende gewoonte om voortdurend over haar schouder te kijken om te zien hoe ze op haar woorden reageerden.

Call wilde heel, heel graag tegen haar zeggen dat ze haar ogen op de weg moest houden. Alleen was hij bang dat hij haar daarmee juist zou laten schrikken, waardoor ze een ruk aan het stuur zou geven en een ravijn in zou rijden. ‘Oké,’ zei hij dus maar.

‘Waarom knapt u dit eigenlijk niet gewoon zelf op? Ik bedoel, u en de rest van de Orde van de Wanorde?’ vroeg Alex.

Alma zuchtte, alsof dat een heel domme vraag was. ‘Wie zullen ze in eerste instantie verdenken, denk je? De Orde werkt al in het bos rond het Magisterium sinds ons dorpje daar wordt gedoogd. We vangen en merken chaosdieren, en soms laten we ze zelfs inslapen. Maar alleen als het nodig is. De Vergadering weet dat we er faliekant tegen zijn dat deze waardevolle proefdieren worden afgeslacht, en dus moeten onze leden een waterdicht alibi hebben.’

‘Echt hartverwarmend, hoeveel ze om die dieren geeft,’ fluisterde Aaron in een zeldzame sarcastische bui tegen Call.

Call was het met hem eens. Brutus was geen waardevol proefdier; Brutus was zijn wolf en huisdier. Het liefst wilde Call dat alle dieren een betere optie hadden dan ofwel doodgaan, ofwel naar de Orde toe moeten.

‘En uw alibi dan?’ vroeg Tamara.

‘Het mijne?’ zei Alma. ‘Nou, in het bezoekersboek zal te zien zijn dat ik vanavond bij Anastasia Tarquin was, een belangrijk lid van de Vergadering. Zij was zo vriendelijk om me toegang te geven tot de elementwezens, en toen zijn we door onze nieuwe experimenten helemaal de tijd vergeten.’

‘Hoe zit het eigenlijk met ons alibi?’ merkte Call op, om het gesprek weer terug te brengen naar wat echt belangrijk was.

‘Dat is jullie eigen verantwoordelijkheid,’ zei Alma terwijl ze van het karrenspoor de asfaltweg op draaide.

Ze reden langs het benzinestation waar ze vorig jaar hadden gewacht tot Tamara’s butler, Stebbins, hen op kwam halen. Voor hen strekte de weg zich uit. Heel even fantaseerde Call dat ze gewoon zomaar ergens naartoe gingen, puur voor de lol. Alhoewel, misschien niet met Alma. Dat zou echt raar zijn.

Alma lachte kakelend en zette het busje stil. Ze stapten uit, blij om weer in de frisse lucht te zijn. Het was kil buiten, en Call voelde de kou op zijn gezicht prikken toen hij om zich heen keek. Ze waren bij een splitsing, waar weg 211 en weg 340 elk een kant op gingen. Beide wegen waren uitgestorven. Boven hen hing de grote, witte maan, die de verfstrepen midden op de weg helder verlichtte.

Alma keek op haar horloge. ‘Ze zijn over een minuut of vijf hier. Meer zal het niet zijn. We moeten verzinnen hoe we ze kunnen laten stoppen.’ Ze keek naar Call, alsof ze zich afvroeg of hij als menselijke blokkade kon dienen.

‘Ik regel het wel.’ Alex liep naar het stukje gras vlak voor de splitsing.

‘Wat gaat hij doen?’ fluisterde Tamara, maar Call schudde alleen zijn hoofd.

Hij had geen idee. Hij zag dat Alex zijn handen hief en weer dezelfde bewegingen maakte als eerder in de tunnel, alsof hij pianospeelde. Voor hem wervelden kleur en licht. Alex boog een stukje naar achteren terwijl de lichtjes en kleurtjes steeds groter werden. Call voelde een lichte jaloezie terwijl hij ernaar keek. Dit was hoe hij zich magie altijd had voorgesteld, heel anders dan de dodelijke duisternis die uit zijn eigen handen stroomde.

‘Daar zijn ze,’ fluisterde Tamara. Ze wees.

En inderdaad zag Call in de verte een grote zwarte vrachtwagen die vanuit het oosten op de splitsing af reed. De koplampen leken op deze afstand twee heldere sterretjes, maar ze naderden snel.

‘Schiet op, Alexander!’ snauwde Alma.

Alex klemde zijn kaken op elkaar. Het was duidelijk dat hij zich voor de volle honderd procent inzette, en Call voelde zich enigszins bezwaard dat hij eerder zo kortaf tegen hem was geweest. Het licht voor Alex was donkerder geworden, en de kleuren leken langzaam vaste vormen aan te nemen: een paar geel met oranje houten verkeershekken met daarop in grote zwarte letters de woorden: WEG AFGESLOTEN. De hekken waren gigantisch en zagen er vreselijk echt uit.

‘Alex, wegwezen!’ riep Tamara.

Een nogal moe uitziende Alex sjokte naar hen toe. Alma kon hen nog net op tijd allemaal achter het bestelbusje trekken, toen kwam de vrachtwagen er al aanrijden. Hij stopte vlak voor de blokkade.

De vrachtwagen zelf was een onopvallende truck met oplegger, zonder logo of opschrift op de zijkanten. De chauffeur die uit de cabine stapte, zag er absoluut niet magisch uit. Hij droeg zelfs een honkbalpetje. Hij liep naar de hekken en bekeek ze fronsend.

Uit de vrachtwagen klonk een stem. ‘Zet die dingen gewoon opzij!’ Deze persoon klonk duidelijk geïrriteerd, en bovendien alsof hij eraan gewend was gehoorzaamd te worden. ‘We hebben haast!’

‘Wat als de weg ophoudt?’ vroeg de eerste man. ‘Mensen zetten die dingen heus niet zomaar neer.’

Call wist niet zeker of Alex’ illusie ook bij fysiek contact stand zou houden. Hij moest iets verzinnen. Met zijn ogen tot spleetjes geknepen keek hij naar Alma. Plotseling drong tot hem door waarom ze hem en Aaron de zieltik had geleerd. ‘We moeten die twee uitschakelen,’ fluisterde hij.

Aaron knikte kort, maar hij zag er nogal vermoeid uit. Ze hadden die dag beiden al veel chaosmagie gebruikt. En als ze alle twee uitgeput waren, betekende dat dat ze elkaar niet als tegenwicht konden gebruiken. Ze zouden hun best moeten doen om niet te ver te gaan.

Call voelde zijn huid prikken. De chaos stroomde moeiteloos naar zijn vingers, hoe moe hij ook was. Hij had het onaangename gevoel dat de vermoeidheid de magie juist makkelijker maakte. Als hij moe genoeg was, zou de chaos hem misschien zelfs kunnen verslinden zonder dat hij er zelf veel van zou merken.

De andere man verscheen nu in de deuropening van de cabine, klauterde omlaag en liep fronsend naar de chauffeur. Hij droeg olijfgroene kleding, net als alle leden van de Vergadering. Call meende hem eerder te hebben gezien, maar kon zich niet herinneren waar. Tamara hield even haar adem in. Zij kende hem natuurlijk. Waarschijnlijk was hij heel belangrijk.

Alex had grote ogen opgezet, en zelfs Alma zag eruit alsof ze op het punt stond de hele actie af te blazen. Call moest snel handelen, voordat ze allemaal in paniek raakten. Ze waren hier om de dieren te bevrijden die achter in die vrachtwagen gevangenzaten en in gevaar verkeerden. Die gedachte, plus een blik op Brutus die ineengedoken in de greppel zat, gaf Call alle aansporing die hij nodig had.

‘Op drie,’ fluisterde hij tegen Aaron. ‘Zieltik. Neem jij de chauffeur, dan neem ik die andere vent.’

Aarons mond krulde aan één kant omhoog, en Call vroeg zich af of hij zich er misschien op verheugde om deze toverkunst in het echt te proberen. Of misschien dacht Aaron net als hij aan de dieren.

Call reikte met zijn toverkracht naar buiten en probeerde de ziel van de magiër te voelen. Het was heel anders dan die keer met Alma, in de veilige omgeving van het Magisterium. Daar had hij alle tijd gehad, en bovendien was zij erop voorbereid geweest. De ziel van deze man was glibberig, lastig te pakken te krijgen, alsof hij weg probeerde te schieten. Call kon hem bijna zien: een zilverachtig geval dat leek te bestaan uit op een ingewikkelde manier in elkaar gedraaide lussen. Call reikte steeds verder, maar was door de haast niet zo zachtzinnig als eerder bij Aaron en Alma. Hij voelde dat zijn chaosmagie meer met een klap dan een tik contact maakte.

In elk geval was het deze keer geen bijna-misser.

De man viel neer. En toen Call zijn aandacht weer op zichzelf richtte, besefte hij dat hij ook op zijn rug lag. Aaron en Tamara zaten over hem heen gebogen.

‘Weet je wie dat was?’ vroeg Tamara. ‘Weet je wie je zojuist hebt uitgeschakeld?’

Call schudde zijn hoofd. Natuurlijk wist hij dat niet.

‘Jaspers vader,’ zei Tamara.

‘Wauw.’ Call wist wel dat Jaspers vader in de Vergadering zat; hij had hem zelfs gezien tijdens het feest, op de dag dat Jennifer gestorven was. Hij kon nauwelijks geloven dat hij de man niet had herkend. Nu begreep hij pas waarom iedereen zo geschrokken had gekeken. ‘Ik ben fantastisch! Jasper zal woest zijn.’

Aaron en hij gaven elkaar een high five.

‘Jullie zijn ook zó kinderachtig.’ Tamara stak een hand uit om hem overeind te trekken.

Brutus sprong blaffend met zijn poten tegen Calls borst. Call krabde de wolf over zijn kop en keek om zich heen. Jaspers vader lag heel vredig op de weg, met zijn olijfgroene gewaad wijduit op het asfalt. Van dichtbij was hij een nogal onopvallende kerel met bruin haar en een keurig baardje.

Het bewusteloze lichaam van de chauffeur was al in een greppel aan de kant van de weg gelegd. Terwijl Call stond te kijken klauterde Alex de droge sloot uit en liep naar Jaspers vader. Nadat hij het lichaam een stukje had laten opstijgen, begon hij het langzaam naar de kant van de weg te verplaatsen.

Alex zag er volkomen afgedraaid uit: grijs en bleek, alsof al zijn energie was uitgeput. Call keek om zich heen. Waar was Alma? Zou zij hem eigenlijk niet moeten helpen?

‘Ze is daar,’ zei Aaron, alsof hij Calls gedachten kon lezen. Hij wees.

Alma stond bij de achterkant van de vrachtwagen; de roldeur was afgesloten met een ketting en een gigantisch hangslot. Alma’s witte haar wapperde in de wind. Ze gebaarde met haar handen, en de vonken vlogen in het rond: metaalmagie. Het rook naar gloeiend heet ijzer.

‘O nee,’ fluisterde Tamara op hetzelfde moment dat het hangslot knapte en de achterkant van de vrachtwagen openging.

Alma greep de onderkant van de roldeur en schoof die omhoog, alsof ze een valhek opende. ‘Ze zijn hier,’ riep ze, en toen schreeuwde ze het uit.

Uit de vrachtwagen stroomde een enorme hoeveelheid chaosdieren. Brutus jankte met lange uithalen toen ze hun gevangenis uit vluchtten: wolven en honden, sluipende wezels en wegschietende ratten, herten en buidelratten, en zelfs beren, grote lompe beesten met veelkleurige wervelende ogen.

‘Ik dacht dat ze in kooien zouden zitten!’ riep Alma. De dieren stormden alle kanten op. ‘Snel! We moeten ze bijeendrijven!’

De chaosdieren trokken zich niets van haar aan. Alma rende achter ze aan en liet een paar van de beesten terug naar de vrachtwagen zweven, maar het was lastig om ze in bedwang te houden en tegelijkertijd meer dieren te verzamelen.

‘We kunnen ze laten verdwijnen,’ zei Aaron zacht. ‘In de leegte.’

‘Nee!’ riep Call. Dat kon hij echt niet doen, ook al zagen de dieren er nog zo angstaanjagend uit. En ook al kwam een aantal ervan nu hun kant op.

Alle drie deinsden ze achteruit tot ze tegen het busje aan stonden, ook Brutus. Plotseling vond Call de bestelbus vreselijk klein.

‘Snel.’ Dat was Alex, die naar hen toe kwam hinken.

Achter hem renden de chaosdieren kriskras door elkaar; ze stoven over de weg en raceten achter elkaar aan. Het vreemde was dat ze geen geluid maakten, heel anders dan gewone dieren. Call hoorde wel een laag gegrom, maar dat was Brutus.

‘We moeten een magische lus maken. Daarbij vorm je de lucht zo dat er een soort hek om ze heen ontstaat,’ zei Alex.

‘Kun jij dat?’ vroeg Call.

Alex schudde zijn hoofd. ‘Ik ben kapot.’ Hij zag er inderdaad vreselijk uit. Zelfs het wit van zijn ogen zag grauw.

‘Wij ook,’ zei Aaron, wijzend naar hemzelf en Call.

Alex richtte zich tot Tamara. ‘Tamara, ik kan je laten zien hoe het moet. Zo moeilijk is het niet.’

‘Het lukt me sowieso wel, ook als het moeilijk is,’ zei ze vastberaden. ‘Zeg maar wat ik moet doen.’

‘Hooo!’ zei Aaron. Er was iets langs hem geschoten, iets glanzends en zwarts met vurige ogen. Hij drukte zijn rug tegen het bestelbusje en trok Call met zich mee. Brutus wilde naar voren springen, maar Call riep hem met een nogal kortaf bevel terug.

Alex praatte zachtjes tegen Tamara, en terwijl hij sprak, knikte ze. Al voordat hij klaar was, stak ze haar handen omhoog en begon ze te bewegen. De gebaren van haar vingers leken niet op die van Alex eerder die avond. Het was meer alsof ze op een harp tokkelde. Waarschijnlijk toverde iedereen gewoon anders, bedacht Call.

Call kon de kracht die Tamara uitzond bijna voelen. In plaats van lucht leek het eerder vuur dat opflakkerde, in een ruime lus rond de ontsnappende dieren. Het hek dat met veel geknetter verscheen, omsloot de meeste chaosdieren, maar toch ontsnapten er nog een paar. Sommige dieren renden naar het bos, andere stoven af op wie ze ook maar zagen. Het vuur maakte ze doodsbang, en ze keken met krankzinnige, verwilderde ogen om zich heen. Veel dieren hadden hun tanden ontbloot.

Call vroeg zich af wat het met je deed als je chaos in je had. Het liefst zou hij nu naar buiten reiken en de ziel van een van deze dieren aanraken, om er zo achter te komen wat er werkelijk met ze gebeurd was. Er was echter geen tijd; hij moest zo snel mogelijk reageren.

Een vos sprong Alma naar de keel en ze wierp het beest achteruit. Een ander dier hapte naar haar benen. Een slang slingerde door het gras onder het busje en was opeens verdwenen.

‘Kijk uit!’ Alex trok Tamara net op tijd opzij.

Twee enorme bruine beren dreunden als gigantische legertanks tegen het busje aan. Alex en Tamara vielen op de grond, en Call bracht zijn handen zo snel mogelijk omhoog om toverkracht hun kant op te sturen. Het maakte hem geen bal uit wat: vuurtongen of zwarte chaos, het kon hem niet schelen. Helaas was het alsof hij over de bodem van een droge put schraapte. Zijn handen trilden, maar er gebeurde niets.

Toen stortte een van de beren zich op hem.

Hij hoorde Aaron schreeuwen toen de beer uithaalde en Call met één maaiende beweging van zijn poot tegen de grond sloeg. Half verdoofd rolde hij opzij, en de beer verhief zich brullend boven hem. Callum zag Aaron met zijn hand zwaaien, maar hij leek er net zo aan toe te zijn als Call: uit zijn vingers sproeiden alleen doffe vonkjes. Al zijn toverkracht was op.

Call reikte over zijn schouder om Miri te pakken, maar op hetzelfde moment sprong Brutus naar voren. De kaken van de chaoswolf klapten dicht rond de nek van de beer en zonken diep weg in zijn dikke vacht. De beer jankte grommend. Brutus krabbelde omhoog totdat hij op de rug van de beer zat en klemde zich met zijn kaken en klauwen vast. En hoewel de beer keihard met zijn zware lijf schudde om Brutus van zich af te krijgen, liet de wolf niet los. Na een tijdje wist de beer Brutus toch van zich af te gooien. Brutus viel jankend op de grond, en de beer rende met logge passen naar het midden van de weg.

Call had eindelijk Miri te pakken en krabbelde overeind. Een snelle blik op Brutus stelde hem gerust: met de wolf was alles goed. Aaron had intussen een stok gevonden en probeerde daarmee de andere beer van zich af te houden. Alex, die Tamara achter het busje had geduwd, rende weer naar hen toe, op hetzelfde moment dat de beer de stok uit Aarons handen sloeg. Alex duwde Aaron opzij en stortte zich met uitgestoken handen op de beer. Magie stroomde uit zijn handpalmen.

De beer was echter geen normaal dier. Zijn ogen wervelden rood en oranje terwijl hij met zijn klauwen naar Alex uithaalde. Die schreeuwde het uit en zakte op één knie. In het maanlicht glom er iets nats en roods op zijn trui, een akelige wond in zijn schouder.

‘Alex!’ Tamara schoot plotseling aan de andere kant achter het busje vandaan en rende op hen af.

Call had Alex zo ook wel kunnen vertellen dat ze heus niet werkeloos zou blijven zitten toekijken. Aaron bewoog zijn handen alsof hij zijn best deed om chaosmagie op te roepen, maar er leek niets te gebeuren.

‘Aaron!’ schreeuwde Call. ‘Vangen!’ Hij gooide Miri naar hem toe.

Aaron ving het mes en haalde er meteen mee uit naar de beer. Bloed spatte alle kanten op toen het wapen het beest midden in zijn borst raakte. De beer brulde en kneep zijn ogen toe terwijl Tamara dichterbij kwam, opnieuw met vuur in haar handen.

Nu de beer zowel met vuur als met een mes werd bedreigd, vond hij het kennelijk genoeg. Hij draaide zich om en draafde zo snel mogelijk weg. Het kwaad was echter al geschied: Tamara’s aandacht was korte tijd afgeleid geweest, en het hek van vuur begon in te storten. De chaosdieren verspreidden zich nog verder, en sommige liepen in de richting van het busje. Hun lichtgevende ogen wervelden in het donker.

Call hinkte naar zijn vrienden toe, op hetzelfde moment dat Alex op het gras viel. Er zat inmiddels nog meer bloed op zijn trui. Call hoorde Tamara’s paniekerige stem, zag Aaron naar zijn magieloze handen staren. Ze waren alle drie uitgeput. Ze konden niets meer doen, en de dieren bleven maar komen.

Toch is dat niet helemaal waar, hè, klonk een stemmetje in Calls achterhoofd. Het klopte niet dat hij niets kon doen. Hij herinnerde zich de Chaoten in de graftombe van de Vijand, die hem allemaal hadden gehoorzaamd. Omdat ze waren gecreëerd door zijn ziel.

Ik moet ze onder controle krijgen, dacht Call. Ik moet iets doen.

Zijn ziel had ook deze schepsels gemaakt.

‘Hé, jullie daar!’ Zijn stem klonk zwak en onzeker. ‘Allemaal! Hou op!’

De dieren bleven komen. Call slikte. Hij mocht niet laf zijn. Ze verkeerden allemaal in gevaar. Ze konden wel doodgaan. Zelfs Jaspers vader, die nog altijd in de greppel lag, onbeschermd en hopelijk niet onder de pootafdrukken van honderden chaoseekhoorns.

Call haalde diep adem en reikte tot diep in zijn ziel, de ziel die in een ander lichaam had gewoond voordat hij in Call huisde. Een lichaam dat de chaos met beide handen had aangepakt en in deze dieren had gestopt.

‘Luister naar mij!’ schreeuwde hij. ‘Door chaos bezetenen! Jullie weten wie ik ben!’

De dieren verstijfden. En Call zelf ook. Hij hoorde zijn hart bonken. Werkte het? Hij verhief zijn stem. ‘Chaosdieren! Ga terug de vrachtwagen in! Doe wat ik zeg!’

Het was alsof zijn bevel nog doorklonk toen zijn mond alweer gesloten was.

De woorden weergalmden in Calls hoofd. Er verschenen zwarte vlekken voor zijn ogen. Alle dieren kwamen nu in beweging – het leek erop alsof sommige zich omdraaiden, zodat ze nu allemaal dezelfde kant op renden – maar Call zag alles alleen nog maar wazig. Hij reikte naar Aaron, zijn tegenwicht, maar Aarons magie was zo zwak dat hij hem niet kon vinden. Hij was alleen in de duisternis zonder Aaron. En in zijn wanhoop liet hij zichzelf achterover in het niets vallen.

HOOFDSTUK VEERTIEN

Call schrok wakker, happend naar adem. Hij lag in de ziekenzaal. Hij hoorde meester Rufus tegen iemand praten, waarschijnlijk meester Amaranth. Hoewel ze graag rondliep met slangen over haar schouders gedrapeerd, was ze een uitstekend genezer.

‘Ik had niet in de gaten dat de test zoveel van hem had gevergd. Weet je zeker dat alles goed komt?’ vroeg Rufus.

Ze klonk alsof ze dezelfde vraag al duizend keer had beantwoord: ‘Er is niks met hem aan de hand, hij is alleen moe. Beide jongens die tegelijkertijd al hun magie gebruikten… Ik betwijfel of het een goed idee was dat ze elkaars tegenwicht bleven. Wat zal er gebeuren als ze alle twee te ver gaan?’

‘Daar zal ik ’ns goed over nadenken.’ Meester Rufus legde een hand op Calls schouder, maar Call hield zijn ogen dicht alsof hij nog altijd sliep. ‘Het is onze taak om hem te beschermen. We moeten ze allemaal beschermen, of anders zijn we gedoemd om het verleden nog eens dunnetjes over te doen.’

‘Nou ja, in elk geval was hij niet zo dom als Alex Strike daar,’ zei meester Amaranth. ‘Die heeft het voor elkaar gekregen om op een paar stalagmieten te vallen. Ik zweer het je, die Goud-leerlingen worden dwazer en dwazer naarmate ze dichter bij de laatste poort komen.’

‘Ik heb over zijn ongeluk gehoord,’ zei meester Rufus vaag, maar iets in zijn stem maakte dat Call vermoedde dat zijn meester meer wist dan hij liet merken. Meester Rufus kneep in Calls schouder en vertrok toen uit de ziekenzaal.

Call hoorde zijn voetstappen verdwijnen. Nog steeds hield hij zijn ogen dicht. Ergens aan de andere kant van de zaal hoorde hij meester Amaranth neuriën terwijl ze bezig was met iets waarvoor ze allerlei glas moest laten rinkelen.

Ik tel tot dertig, dacht Call. En daarna doe ik alsof ik wakker word. Dan heeft ze tenminste niet in de gaten dat ik alleen maar deed alsof toen meester Rufus er nog was.

Hij begon te tellen… maar viel al snel in slaap.

De volgende keer dat Call wakker werd, stond Tamara over hem heen gebogen. Toen hij iets probeerde te zeggen legde ze een hand over zijn mond. Ze rook naar sandelhout.

‘Kun je opstaan?’ fluisterde ze. ‘Knik maar, of schud met je hoofd.’

Hij haalde zijn schouders op en ze haalde geërgerd haar hand weg. ‘Als je maar niet Alex wakker maakt of meester Amaranth een reden geeft om weer binnen te komen. Het duurde een eeuwigheid voordat ze eindelijk vertrok.’

‘Dat doe ik heus niet,’ fluisterde Call. Hij zwaaide zijn voeten over de rand van het bed. Zijn benen bleken zijn gewicht prima te kunnen dragen. Eigenlijk voelde hij zich best goed. Uitgerust. Hij droeg nog dezelfde kleren als toen hij op de weg was flauwgevallen. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Ssssst. Kom mee.’ Ze nam hem mee de ziekenzaal uit, de gang op.

Call keek nog een laatste keer over zijn schouder voordat de deur dichtging. Alex leek gewoon door te slapen. Om zijn schouder zat een verband. Meester Amaranth was nergens te bekennen.

Aaron en Alma stonden in de gang op hen te wachten. Net als Tamara droeg Aaron zijn schooluniform. Zijn ogen begonnen te stralen toen hij Call zag, en hij deed een stap naar voren om hem op zijn rug te kunnen slaan. ‘Alles goed met je?’ vroeg hij.

‘Een beetje beurs, maar al wel beter,’ zei Call. Hij keek even naar Alma, die een flodderige katoenen jurk droeg met daarover een lang grijs vest. Overal om haar armen zat verband.

‘Zijn dat allemaal vossenbeten?’ vroeg Call.

Alma’s gezicht betrok. Aaron schudde zijn hoofd en maakte achter haar rug een snijgebaar voor zijn keel.

‘We zullen er niet over spreken!’ zei Alma met een duistere blik.

‘Oké.’ Call vroeg zich af of Alma er spijt van had dat ze de deur van de vrachtwagen open had gemaakt. Het was min of meer haar schuld dat hij en zijn vrienden bijna door beren waren gedood. ‘Wat doet u hier eigenlijk?’

‘Jullie zijn jullie deel van de afspraak nagekomen,’ zei Alma. ‘Alles is voorbereid zodat ik me nu aan mijn belofte kan houden.’

Dat betekende dat Jennifer ergens in de buurt was. Het moest wel. Call huiverde bij het idee; hij wist niet zeker of hij er klaar voor was om opnieuw een dode te horen praten. Het deed hem te veel denken aan het hoofd van Verity Torres en de raadsels. Dat was echt serieus Gemene Slechterik-gedoe geweest.

Aan Aarons gezicht te zien deelde hij Calls twijfels.

Tamara leek echter vastberaden. ‘Mooi. Kom maar op dan.’

Alma liep de gang in. Ze volgden haar. Anders dan Alex leek ze het niet belangrijk te vinden om ingewikkelde luchtmagie te gebruiken om hen te verbergen. Maar ja, het was natuurlijk midden in de nacht, dus de gangen waren uitgestorven. Ze bleven dicht bij de muren en maakten volop gebruik van de schaduwen.

‘Is alles goed met Alex?’ vroeg Tamara.

Call voelde zijn huid prikken. Het was heel normaal dat ze zich zorgen maakte om Alex, zei hij tegen zichzelf, ook al had ze nooit eerder aandacht aan hem besteed. Het betekende helemaal niets. ‘Ik hoorde de meesters met elkaar praten,’ vertelde hij. ‘Dat wil zeggen: Rufus die met Amaranth praatte. Alles komt goed met Alex. Dus, nou ja, dat kun je Kimiya vertellen.’

Tamara keek nogal verbaasd. ‘Ze weet niet eens dat hij gewond is.’

Call maakte een vaag gebaar. ‘Nou ja, als je bent flauwgevallen weet je nooit wat je allemaal gemist hebt, hè?’

‘Ssssst.’ Alma gebaarde dat ze stil moesten zijn.

Ze waren nu in het gedeelte van het Magisterium met de vertrekken van de meesters. Zwijgend liepen ze naar Anastasia’s kamer.

Alma klopte drie keer snel achter elkaar op de deur, stopte toen even en klopte opnieuw. Een ogenblik later deed Anastasia de deur open. Ze droeg een witte jurk van crêpe met daaroverheen een lange mantel met zwart borduursel. Haar zilverkleurige haar had ze opgestoken. Ze gebaarde dat ze allemaal binnen moesten komen.

Zodra ze in de kamer waren, hield Call even zijn adem in. De kamer was keurig netjes, net als eerst, maar op de marmeren tafel in het midden lag nu Jennifer.

Het leek alsof ze sliep. Haar lange zwarte haar waaierde uit rond haar hoofd. Haar voeten waren bloot, en ze droeg dezelfde met bloed bevlekte jurk als tijdens het feest. Haar handen lagen gevouwen op haar borst.

‘Haar lichaam wordt sinds de moord in het Collegium bewaard.’ Alma deed de deur achter hen op slot. ‘Ze hebben het geconserveerd voor het geval het later nog nodig is als bewijsmateriaal.’

Call vroeg zich af of Constantine het hoofd van Verity Torres jaren geleden op dezelfde manier had geconserveerd. Hij had het gevoel dat hij, wat hij ook deed, steeds dichter op Constantines leven en Constantines beslissingen afkoerste. Het was alsof hij op ramkoers lag met zichzelf.

‘Zullen ze niet merken dat het lichaam weg is?’ vroeg Aaron.

‘We zorgen dat het terug is voordat iemand bij het Collegium het mist,’ antwoordde Anastasia.

Call bedacht hoe snel elementwezens zich konden verplaatsen en hoe goed Anastasia ze kon besturen. Als Anastasia een van de elementwezens van het Magisterium leende, had ze Jennifer waarschijnlijk supersnel terug in het Collegium. Maar als Anastasia en Alma een lichaam uit het Collegium konden stelen, kon de spion waarschijnlijk ook allerlei stiekeme dingen voor elkaar krijgen…

Hij of zij was tenslotte de grootste Makar van hun generatie.

‘Ik zal uitleggen wat de bedoeling is,’ zei Alma tegen Call en Aaron. ‘Het is een vrij lastige vaardigheid die jullie onder de knie moeten krijgen, en bovendien zullen jullie het heel snel moeten doen.’

Call herinnerde zich de les waarin Alma hem probeerde uit te leggen hoe de zieltik werkte. Het was lastig om iets te leren van iemand die weliswaar de theorie begreep, maar het zelf nooit had gedaan. Aaron en hij hadden uren gewerkt voordat het lukte. Call betwijfelde of ze deze keer uren de tijd hadden.

‘En jij,’ zei Anastasia tegen Tamara, ‘moet ervoor zorgen dat niemand Callum of Aaron komt zoeken.’

‘Wat?’ vroeg Tamara.

‘Meester Amaranth gaat vast nog een keer bij haar patienten kijken voordat wij hier klaar zijn. Dus moet jij teruggaan en haar laten weten dat Callum weer naar zijn eigen kamer is, en dat hij morgen bij de ziekenzaal langs zal gaan als ze dat wil. We moeten voorkomen dat straks de hele school in rep en roer is omdat Call kwijt is, terwijl wij bezig zijn met een illegaal magisch experiment.’

Tamara zuchtte. ‘Best. Ik ben zo terug.’

‘Kan er niet beter iemand met je meegaan?’ vroeg Call. Hij vond het geen prettig idee dat een van hen alleen door het Magisterium zwierf terwijl de spion nog vrij rondliep. Hij keek even naar Aaron om te zien of hij er net zo over dacht, maar Aaron staarde met een krijtbleek gezicht naar Jens lichaam op de tafel.

‘Ik neem Brutus wel mee. Zo doe ik tenminste iets in plaats van alleen maar te staan kijken. Ik vind het vreselijk als ik niet kan meehelpen.’ Tamara liep al naar de deur. Toen draaide ze zich met zwiepende vlechten om. Ze glimlachte. ‘Veel succes met het praten met de doden.’

Zodra Tamara weg was, voelde Call zich vreselijk alleen. Hij was nu alleen nog met Aaron, twee gestoorde oude dames en een lijk. ‘Oké,’ zei hij. ‘Wat gaan we doen?’

‘Zoals ik het heb begrepen,’ begon Alma, waardoor Call zich meteen weer herinnerde dat zij het waarschijnlijk ook niet zeker wist, ‘moet je je voorstellen dat er chaosmagie door de hersenen van de dode stroomt, als bloed. Je moet als het ware je chaosmagie erdoorheen sturen, waarmee je de geest activeert.’

Dat klonk moeilijk. En nogal vaag.

‘De geest activeert?’ herhaalde Aaron. Hij zag er net zo stomverbaasd uit als Call zich voelde.

‘Ja,’ zei Alma, iets zekerder nu. ‘De chaosmagie lijkt wel wat op de levensvonk, en daardoor kunnen de doden weer communiceren.’

Anastasia wees naar Jens lichaam op de tafel. ‘Call en Aaron. Kom dichterbij en kijk naar het meisje.’

Nogal onzeker liepen ze beiden naar de tafel toe. Jens ogen waren dicht, en op haar wang zat een veeg bloed. Call herinnerde zich dat ze tijdens de ceremonie had gelachen. Het was opeens zo onbegrijpelijk dat ze nooit meer zou glimlachen, haar haren los zou schudden, in iemands oor zou fluisteren of door de gangen zou rennen.

Dit was precies wat Constantine niet meer wilde, bedacht hij. Dit gevoel dat er iets niet klopte. Dat al het leven, alle betekenis verdwenen was. Call probeerde zich voor te stellen dat op de tafel iemand lag van wie hij heel veel hield: Alastair, Tamara of Aaron. Het was moeilijk om niet met Constantine mee te voelen.

Hij dwong zichzelf weer aan het hier en nu te denken. Met Constantine meevoelen was absoluut niet wat hij op dit moment hoorde te doen. De spion vinden, dat was zijn taak.

‘Reik naar elkaar,’ zei Alma. ‘Gebruik elkaar als tegenwicht. Jullie dragen de kracht van de chaos in je, de kracht van het absolute niets. En wat je probeert te bereiken, is de ziel. Het absolute bestaan. Gebruik dat om tot Jennifer door te dringen.’

Dat leek al iets logischer, bedacht Call. Misschien. Hij keek even snel naar Aaron, en toen sloten ze alle twee hun ogen.

In het donker probeerde Call eerst zijn evenwicht te vinden. Doordat hij geoefend had, was het gemakkelijker voor hem om zich in die innerlijke ruimte te laten vallen. Het was alsof alles van hem af viel, zelfs de pijn in zijn been. Om hem heen was het opeens zwart en stil, maar op een prettige manier, alsof je veilig onder je eigen deken lag. Hij reikte naar buiten en voelde Aaron. Aarons ‘ik’, dat wat hem Aaron maakte: opgewekte betrouwbaarheid met daaronder een donkere kern van vastberadenheid en woede. Aaron reikte op zijn beurt naar hem, en Call voelde kracht in hem stromen. Hij zag Aaron nu ook: zijn omtrek, helder afstekend tegen de duisternis.

Een andere vage omtrek leek omhoog te zweven, naar hen toe. Er golfde witachtig haar achter, als een fotonegatief.

Jen.

Calls ogen vlogen open en hij schreeuwde het bijna uit. Jen lag nog gewoon op tafel en had zich niet verroerd, maar haar ogen waren wijd open, al leek er een dun vliesje over haar zwarte irissen te liggen. Ook Aaron staarde naar haar, geschrokken en met iets van afkeer.

Jens lippen bewogen niet, maar uit haar mond klonk een vlakke stem. ‘Wie roept mij?’

‘Eh… Hallo?’ zei Call.

Toen Jennifer nog leefde, werd hij altijd zenuwachtig van haar. Ze was een van de oudere, populaire meisjes. Vroeger kostte het hem al vreselijk veel moeite om haar aan te spreken, maar nu was het zenuwslopend op een heel ander niveau.

‘Call en Aaron hier,’ ging hij verder. ‘Ken je ons nog? We vroegen ons af of je kunt vertellen wie je heeft vermoord?’

‘Ben ik dood?’ vroeg Jennifer. ‘Ik voel me… raar.’

Ze klonk ook raar. Haar stem had iets hols. Iets leegs. Call dacht niet dat haar ziel aanwezig was, niet echt. Meer een spoor ervan, de herinnering aan iets, achtergebleven toen haar ziel vertrok. Call vond het zo griezelig om haar te horen praten dat hij bang was dat hij van paniek in de lach zou schieten. Zijn hart bonkte tegen zijn ribben en hij had het gevoel dat hij niet genoeg lucht kreeg. Hoe moest hij haar in vredesnaam vertellen dat ze niet meer leefde?

Hij zei tegen zichzelf dat dit niet meer de echte Jen was. Ze had geen gevoelens meer die hij kon kwetsen.

‘Kun je ons iets over het feest vertellen?’ vroeg Aaron beleefd als altijd. Call keek zijn vriend dankbaar aan. ‘Wat is er die avond gebeurd?’

Jennifers mond vormde een spookachtige glimlach. ‘Ja, het feest. Dat weet ik nog. Ik had lol met mijn vrienden. Er was een jongen die ik leuk vond, maar hij ontliep me en toen… toen ging het licht uit. En mijn borst deed pijn. Ik probeerde te schreeuwen, maar het lukte niet. Kimiya! Kimiya! Blijf bij hem uit de buurt!’

‘Wat?’ vroeg Call fel. ‘Wat was er met Kimiya? Wat is er gebeurd? Bij wie moet ze uit de buurt blijven? Zij heeft dit toch niet gedaan?’

Jennifer leek zich echter helemaal in de herinnering te verliezen. Haar lichaam schokte wild en haar woorden veranderden in één lange, ononderbroken schreeuw.

Call moest zich focussen op de magie. Hij sloot zijn ogen en probeerde of hij opnieuw die vage omtrek van Jen kon zien, als het negatief van een foto. In het donker zag hij haar, nauwelijks aanwezig en in flarden. Als hij wilde, kon hij haar woorden laten zeggen die niet van haarzelf waren, dat wist hij. Hij wilde echter dat ze met haar eigen stem sprak, niet met de zijne. En dus joeg hij achter de glanzende restjes van haar ziel aan, blij dat Jennifer al kort na het vertrek van haar echte ziel was geconserveerd. Hij liet meer chaosmagie bij haar naar binnen stromen om de overgebleven flarden te ondersteunen.

Toen hij zijn ogen opendeed, was haar gezicht slap geworden.

‘Jennifer, kun je me horen?’ vroeg hij.

‘Ja,’ antwoordde ze met vlakke, emotieloze stem. ‘Wat is uw bevel?’

‘Wat?’ Call wierp een snelle blik op Aaron.

Die was nog bleker geworden dan eerst.

‘O nee,’ bracht Anastasia uit. Ze sloeg beide handen voor haar mond.

Alma’s ogen waren groot en ze stak haar hand uit alsof ze iets kon stoppen wat al lang gebeurd was. ‘Call, wat heb je gedaan?’

Call keek naar Jennifer en zij keek terug, met ogen die begonnen te wervelen.

‘Call,’ fluisterde Anastasia. ‘O nee, niet weer… Niet weer.’

‘Wat?’ Call schuifelde achteruit. Langzaam voelde hij angst door zijn hele lichaam stromen. ‘Wat’ leek het enige te zijn wat hij kon zeggen of denken. ‘Ik… Ik heb niet… Dit heb ik nooit eerder gedaan…’

Nee, dat heb ik wél, dacht hij. Als Constantine. Ik heb het zelfs honderd, nee, duizend keer gedaan

Jen ging rechtop zitten. Haar zwarte haar viel rond haar lijkbleke schouders. In haar ogen leek vuur te wervelen. ‘Beveel mij, meester,’ zei ze tegen Call. ‘Ik wil alleen u dienen.’

‘Jij bent het dus tóch.’ Langzaam verscheen er afschuw op Alma’s gezicht. ‘Kleine Makar… Waarom heeft niemand me dat verteld?’

Aaron ging voor Call staan om hem te beschermen tegen de geschokte blikken van de twee vrouwen en de starende, fonkelende ogen van Jennifer. ‘U had nooit mogen voorstellen dat we dit zouden doen,’ zei hij boos. ‘Dit is afschuwelijk. Haar lichaam stelen was afschuwelijk.’

‘Wegwezen, jullie alle twee,’ zei Anastasia. ‘Wij regelen dit verder.’

Call voelde Aarons hand op zijn schouder, en een ogenblik later had zijn vriend hem de kamer uit geduwd en stonden ze op de gang. Call trok de mouwen van zijn shirt over zijn handen. Hij had het ijskoud en bibberde over zijn hele lichaam. ‘Het was helemaal niet mijn bedoeling om dat te doen. Ik probeerde gewoon haar ziel vast te houden.’

Aarons blik verzachtte. ‘Ik weet het. Het had mij net zo goed kunnen gebeuren.’

‘Dat is niet waar,’ siste Call. ‘Ik ben de enige van ons tweeën die de Vijand des Doods is!’

Aaron kneep even in Calls schouder en liet hem toen los. ‘Jij bent niet de Vijand. En bovendien was de Vijand ooit ook gewoon maar een Makar, net als ik. Misschien ging de eerste keer bij hem wel per ongeluk. Er is een reden,’ voegde hij er op gedempte toon aan toe, ‘dat ze allemaal zo bang voor ons zijn.’

Call keek achterom naar Anastasia’s dichte deur. O nee, niet weer, had ze gezegd. Dacht ze dat Call dit eerder had gedaan, of bedoelde ze alleen te zeggen: o nee, niet weer een Constantine?

Hinkend begaf hij zich in de richting van hun kamer. Aaron volgde hem met zijn handen diep in zijn zakken.

‘Ik denk dat Anastasia het weet,’ zei Call. ‘Wie ik werkelijk ben. En misschien Alma ook.’

Aaron opende zijn mond alsof hij wilde zeggen: jij bent Call, maar toen deed hij hem weer dicht. Een seconde later zei hij: ‘Ze heeft je vannacht die chaosdieren zien bevelen. En voordat je flauwviel, zei je allerlei rare dingen. Ik bedoel, het was allemaal nogal onduidelijk, maar je zei dat de dieren zouden moeten weten wie je was en zo.’

‘Hopelijk vat ze dat op als ongelooflijk vreemde opschepperij,’ zei Call. ‘Heeft Alex het ook gehoord?’

‘Nee. Hij was flauwgevallen.’

Door Alex moest Call aan Kimiya denken. Meteen werd hij weer helemaal gespannen. ‘We moeten Tamara vinden. We moeten tegen haar zeggen dat Jennifer iets over haar zus zei.’

‘Kimiya heeft echt niemand vermoord,’ zei Aaron smalend. ‘En het zou bovendien wel heel gek zijn als zij plotseling de grootste Makar van onze generatie bleek te zijn. Lekker over het hoofd gezien, magiërs.’

‘Nee… Ik geloof niet dat zij het heeft gedaan.’ Call probeerde wijs te worden uit de wirwar van zijn gedachten. Zijn hoofd bonkte van al het ingespannen nadenken. ‘Ik bedoel, als Jennifer Kimiya rond het tijdstip van haar dood riep of wilde laten roepen, dan betekent dat misschien dat Kimiya iets weet. Misschien iets waarvan ze eerder dacht dat het onbelangrijk was.’

Aaron knikte. ‘Oké. Ik had liever antwoorden gehad, maar nu hebben we in elk geval een aanwijzing.’

‘Aaron?’ vroeg Call. Hij had nog een vraag over vannacht, een waarvan hij niet zeker wist of hij het antwoord wel wilde weten. ‘Is alles goed met Jaspers vader?’

‘Zie je wel, je beschouwt Jasper toch als onze vriend!’ zei Aaron.

‘Dat is snel afgelopen als zijn vader door ons iets is overkomen.’

‘Met Jaspers vader is alles oké. Dat hebben we gecontroleerd voordat we hem vastbonden en een blinddoek omdeden. Vlak voordat we wegreden, hoorde ik hem nog vloeken.’ Aaron grijnsde, alsof hij een weddenschap had gewonnen of zo.

Call was blij dat ten minste een van hen nog kon lachen.

Ze liepen terug naar de ziekenzaal, maar daar was Tamara nergens te bekennen, en Alex trouwens ook niet. Zijn bed was leeg.

Meester Amaranth, die bezig was om met luchtmagie een van de bedden op te maken, keek Call streng aan. ‘Ik wilde dat een zeker iemand hier naar me luisterde als ik zei dat hij in bed moest blijven totdat hij genoeg hersteld was om te vertrekken.’

‘Wat is er met Alex gebeurd?’ vroeg Aaron.

‘Ik heb hem vermoord,’ antwoordde meester Amaranth. Toen ze hun geschokte gezichten zag, grinnikte ze droogjes. ‘Ik heb hem toestemming gegeven om te vertrekken. Ik heb zijn wonden onderzocht en die waren genezen. Hij was prima in orde toen hij vertrok. Anders dan jij.’

‘Hebt u Tamara Rajavi gezien?’ vroeg Call.

‘Ja, ze kwam tegen me zeggen dat jij naar je eigen kamer was verhuisd omdat je het in de ziekenzaal maar niets vindt. Ik snap niet wat er mis is met jullie. De ziekenzaal is de veiligste plek in de hele school. Daar zorgen onze elementwezens wel voor.’

Call keek ongemakkelijk om zich heen. Hij had zich nooit gerealiseerd dat je door elementwezens in de gaten werd gehouden als je op de ziekenzaal lag. Als je naging hoe vaak hij stiekem was weggeslopen, gokte hij dat ze niet de opdracht hadden om te voorkomen dat mensen kwamen en gingen. Hij wist niet waar ze dan op letten – bepaalde ziektes misschien – maar hij voelde zich er wel prettig bij dat hij hier dus bewusteloos kon zijn zonder dat iemand de ziekenzaal binnen zou stormen en hem zou aanvallen. Of in elk geval niet zonder een of ander alarm af te laten gaan.

‘Zei ze nog waar ze heen ging?’ vroeg Aaron.

Meester Amaranth keek hem verbaasd aan. ‘Het is inmiddels vroeg in de ochtend. Ik nam aan dat ze terugging naar jullie kamers zodat jullie allemaal nog wat konden slapen voordat de lessen weer begonnen. Zeg Call, nu je er toch bent, moet je misschien overwegen om de rest van de nacht hier door te brengen.’

‘Nee,’ zei hij terwijl hij zijn hoofdpijn probeerde weg te denken. ‘Ik voel me prima. Met mij is alles in orde.’

‘Nou, jullie horen in elk geval op dit tijdstip van de nacht niet door de gangen te dwalen. Ga terug naar je kamer. Callum, kom morgen na de les even bij me langs zodat we kunnen zien of alles naar wens gaat. En de komende dagen geen chaosmagie meer, oké?’

Call dacht aan de magie die hij eerder vannacht al had gebruikt en knikte schuldbewust.

Ze liepen terug naar hun kamers. Toen ze voor de deur stonden en Call hem net met zijn polsband wilde openmaken, hoorden ze voetstappen. Aaron en Call draaiden zich om en zagen Alex op hen afrennen.

Zijn blik was nogal verwilderd en hij had een nieuwe blauwe plek op zijn gezicht. Hij stopte, leunde met zijn handen op zijn knieën en probeerde op adem te komen. ‘Tamara,’ bracht hij met verstikte stem uit. ‘Hij heeft Tamara meegenomen!’

Aaron en Call keken elkaar verward aan.

‘Waar heb je het over?’ vroeg Aaron dringend.

‘De spion,’ zei Alex. ‘Hij heeft Tamara.’

Call verstijfde. Zijn hart bonkte plotseling in zijn keel. ‘Wat zeg je nou, Alex?’

‘Vertel ons precies wat er is gebeurd.’ Aaron zag er vreselijk overstuur uit. ‘Precies.’

‘Toen ik wakker werd, ben ik weggegaan uit de ziekenzaal,’ zei Alex. ‘Onderweg naar mijn kamer zag ik Tamara met Brutus naar de Missiepoort lopen. Ik ging haar achterna om haar te bedanken voor haar hulp.’ Hij ging weer rechtop staan. ‘Ik riep haar, maar ze hoorde me niet. Ze liep naar buiten, en het was vreselijk donker. Toen meende ik tussen de bomen iets te zien bewegen, dus rende ik naar haar toe. Alleen was ik er niet op tijd. Iemand greep haar. Ik was niet dichtbij genoeg om zijn gezicht te zien, maar het was in elk geval een volwassene. Ik probeerde nog iets met mijn toverkracht te doen, maar hij stuurde een gigantische stoot magie op me af. Die wierp me naar achteren, en tegen de tijd dat ik achter ze aan kon gaan, kon ik hun spoor in het bos niet meer vinden.’ Onder Alex’ opengeritste vest zag Call bij zijn schouder rode vlekken op zijn blauwe T-shirt, precies op de plek waar ook de bult van het verband zichtbaar was, bij zijn schouder. Kennelijk was zijn wond weer opengegaan. ‘Jullie moeten me helpen om achter hem aan te gaan,’ zei Alex. ‘Wie die vent ook is, hij is ongelooflijk machtig. Ik geloof nooit dat ik in mijn eentje tegen hem op kan.’

Aaron en Call keken elkaar vreselijk geschrokken aan.

‘We moeten het tegen iemand zeggen,’ zei Aaron.

‘Daar is geen tijd voor.’ Alex schudde heftig zijn hoofd. ‘Dan moeten we ze er eerst van overtuigen dat het waar is wat we zeggen, en tegen die tijd kan er al van alles met haar gebeurd zijn.’

Call herinnerde zich die afschuwelijke nacht waarin meester Joseph en Drew Aaron hadden ontvoerd. Hij herinnerde zich het verschrikkelijke chaoswezen. Toen was er ook geen tijd geweest om iemand te waarschuwen. Als ze hadden gewacht, zou Aaron gestorven zijn.

‘Oké,’ zei hij. ‘We gaan.’

Ze renden achter Alex aan naar de Missiepoort en stormden de donkere nacht in. Call liep zo hard hij kon, hoewel zijn been klopte van de pijn.

‘Die kant op,’ zei Alex hijgend. Hij wees naar een pad dat het bos in voerde.

Het weggetje werd helder verlicht door de maan. Het was, hoe afschuwelijk ook, een prachtige nacht, met eindeloos veel sterren en schitterend wit licht. Zelfs de bomen leken te glanzen.

Ze renden het pad op en gingen pas iets langzamer toen ze steeds meer rotsen en boomtakken tegenkwamen die het te gevaarlijk maakten om te rennen. Call probeerde zich voor te stellen dat Tamara door een angstaanjagende tovenaar over het pad werd geduwd, door iemand die haar bedreigde, misschien zelfs pijn deed. Toen probeerde hij zich het niet langer voor te stellen omdat hij bijna overmand werd door woede.

‘Brutus,’ zei hij plotseling.

Alex, die zo snel mogelijk door het bos stormde, draaide zich half om. ‘Wat?’

‘Je zei dat ze met Brutus was,’ zei Call. ‘Heeft die vent Brutus ook meegenomen?’

Alex schudde zijn hoofd. ‘Brutus stoof weg, het bos in.’

‘Dat zou Brutus nooit doen,’ zei Call. ‘Brutus zou haar nooit in de steek laten.’

‘Misschien volgt hij haar,’ merkte Aaron op. ‘Brutus kan heel listig zijn; hij is veel slimmer dan een gewone wolf.’

‘Dat is waarschijnlijk precies wat er gebeurd is,’ zei Alex. ‘Niet bang zijn, Call. We krijgen die gast wel te pakken.’

Call was niet bang. Hij tuurde om zich heen, zoekend naar Brutus. Als zijn wolf bij Tamara was, konden ze vast wel ontsnappen. Tamara en Brutus vormden een fantastisch team.

‘Je zei dat het een volwassene was, toch?’ Call deed alsof hij Alex’ neerbuigende opmerking niet gehoord had. Alex was ouder dan Call en dacht waarschijnlijk dat hij het beter wist. Misschien was dat zo, maar hij wist niet alles.

Call dacht aan waar ze net vandaan kwamen. Ze hadden Anastasia en Alma achtergelaten met de door chaos bezeten Jennifer, dus die twee vrouwen konden het niet geweest zijn. Zij hadden een heel andere, volkomen gestoorde crisis om zich druk over te maken. En Call kon geen enkele andere volwassene bedenken die zich vreemd had gedragen. Meester Lemuel? Call had hem al zeker een jaar niet gezien. Bovendien leek het nogal onaardig om hem te verdenken alleen maar omdat ze niet met elkaar konden opschieten.

‘Kan het een van de andere leden van de Vergadering zijn geweest?’ vroeg hij. ‘Maar waarom zouden ze dan Tamara pakken?’

Zodra Call de woorden hardop zei, wist hij het antwoord.

Om hem het Magisterium uit te lokken.

‘Waarom zei je eigenlijk dat het de spion was?’ informeerde Call. ‘We weten nog altijd niet wie dat is.’

‘Nou ja, dat ligt toch voor de hand,’ zei Alex. ‘Wie moet het anders zijn dan iemand die het al langer op je gemunt heeft?’

‘Dat zou betekenen dat we in een hinderlaag lopen,’ zei Aaron. ‘We moeten heel voorzichtig zijn, en vooral ook heel stil. Wie het ook is, diegene weet dat we komen. Waarschijnlijk heeft hij er zelfs voor gezorgd dat jij hem zag, Alex. Kun je weer die truc doen waardoor we onzichtbaar worden?’

‘Goed idee.’ Alex stak meteen zijn handen omhoog. Lucht wervelde om de drie jongens heen en blies allemaal blaadjes omhoog.

Call fronste. Wat Alex en Aaron zeiden was inderdaad logisch. Dat de spion Tamara had meegenomen, en dat hij het had gedaan om ervoor te zorgen dat Alex hem meenam het Magisterium uit. Min of meer. Het was min of meer logisch. Maar… hoe wist de spion dat Alex Aaron en Call zou halen, en niet de meesters? Hoe moest de spion weten dat Alex er überhaupt zou zijn?

Daar was trouwens wel een antwoord op. De spion, of wie het ook was, wist natuurlijk dat als hij Tamara en Brutus meenam, Call en Aaron vroeg of laat het Magisterium uit zouden gaan om hun vrienden te zoeken.

Maar ja, voor hetzelfde geld hadden ze alle magiërs van het Magisterium erbij gehaald.

Trouwens, over magiërs gesproken: Call kon zich niet herinneren dat hij bewijs had gezien dat hier in het bos toverkracht was gebruikt. Het was natuurlijk donker, maar er hing nergens een verraderlijke ozongeur of de stank van verbrand hout.

Fronsend keek hij naar Alex. Ze waren al ver van het Magisterium en het werd alleen maar donkerder. Het bos om hen heen werd steeds dichter en hij kon Alex’ gezichtsuitdrukking niet zien.

‘Dit is de route naar de Orde van de Wanorde.’ Aarons opmerking onderbrak Calls verontrustende gedachten. ‘Alleen is het dorpje ontruimd. Alma vertelde dat ze er weg moesten toen de Vergadering met de jacht op de chaosdieren begon.’

‘Misschien houdt de spion haar daar vast.’ Alex klonk opgewonden, maar niet alsof dit een fantastisch avontuur was en ook niet alsof hij zich vreselijk veel zorgen maakte om Tamara. Er klonk gretigheid door in zijn stem, en dat beviel Call helemaal niet.

Het dichte bos was vreemd leeg zonder de chaosdieren. Hun afwezigheid leek overal te weerklinken. Af en toe riep ergens in de verte een uil. De wind blies in hun rug en duwde hen voort. Calls stappen waren echter veranderd in geschuifel.

Alex was zijn vriend. Toen Call net in het Magisterium was, was Alex aardig tegen hem geweest, en dat terwijl Call een stuurs jochie was en de oudere Alex slim en cool, met massa’s vrienden. En daarna had Alex met Call gepraat toen Kimiya Alex’ hart had gebroken. Call dacht echt dat Alex hem aardig vond.

Alleen had Alex wel gelegenheid gehad. Hij was de assistent van meester Rufus. Hij had makkelijk Calls veldfles kunnen pakken om er een gaatje in te boren. Hij wist ongetwijfeld hoe Rufus ervoor zorgde dat je met hun polsbanden de deur van hun woonkamer kon openen; die kennis kon hij hebben gebruikt om Skelmis in Calls slaapkamer te verstoppen. Kon hij met Anastasia zijn meegegaan naar de gevangenis van de elementwezens? Call nam aan van wel. Tenslotte was hij haar stiefzoon. Zou ze het hebben gemerkt als hij heel even was weggeglipt? En afgelopen jaar… Alex was degene geweest die Call vertelde dat de tovenaars van plan waren om Alastair te doden, hoewel meester Rufus later tegen Call had gezegd dat dat helemaal niet waar was.

Maar waarom zou Alex al die dingen doen? Terwijl ze door de zilverachtige nacht liepen, staarde Call naar Alex’ onbewogen gezicht. Ze waren bijna bij het dorpje van de Orde. Call zag de grote open plek al, de schaduwen van de hutjes.

Opeens herinnerde hij zich Jennifers bewegende mond en haar laatste woorden: Kimiya, Kimiya, blijf bij hem uit de buurt. Maar bij wie was Kimiya geweest tijdens het feestje? Voor wie moest ze gewaarschuwd worden?

Dat konden alleen haar vrienden zijn. Of haar vriendje.

Alex. Het sloeg nergens op. En toch. Er zat Call iets dwars, iets wat al aan hem knaagde sinds ze Alex vlak bij hun deur waren tegengekomen. Buiten adem, volkomen in paniek, met bloed op zijn blauwe shirt.

Blauwe shirt. De tandwieltjes in Calls hoofd draaiden op volle snelheid. Het beeld van een verscheurde foto, Drew die naast meester Joseph stond met nog iemand anders, iemand die een blauw shirt droeg met opvallende zwarte strepen langs de schoudernaden.

‘Ik heb het koud,’ zei Call plotseling. ‘Alex, mag ik jouw vest lenen?’

Alex keek verbaasd. Aaron keek verbaasd. Call leende bijna nooit kleren van iemand anders. Toch trok Alex zijn vest uit en gaf het aan Call.

Call bleef onmiddellijk staan. Op Alex’ blauwe T-shirt zaten twee zwarte strepen langs de schoudernaden.

De andere twee jongens hielden in en keken achterom. Aarons gezicht stond bezorgd.

Dat van Alex niet.

‘Alex,’ zei Call zo kalm mogelijk, ‘hoe kende jij Drew eigenlijk?’

Alex tilde langzaam zijn hoofd op. ‘Wat kan jou dat schelen? Jij hebt hem vermoord.’

Ogenblikkelijk bleef Aaron staan. De wind huilde in de takken van de bomen. ‘Waarom zeg je dat opeens?’ Hij keek van Call naar Alex. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Het is Alex,’ zei Call. Hij voelde zich verdoofd vanbinnen. ‘Hij is de spion.’

Alex deed een stap in Calls richting.

Meteen stak Aaron zijn hand uit, alsof hij wilde voorkomen dat Alex nog dichterbij kwam. ‘Blijf bij Call uit de buurt,’ waarschuwde hij. ‘Ik ben een Makar, Alex. Ik kan je flink pijn doen.’

De oudere jongen negeerde hem. ‘Drew was als een broer voor me. Meester Joseph rekruteerde me in mijn Koperjaar. Hij had een getalenteerde luchtmagiër nodig. En niemand had meer talent dan ik. Totdat jullie twee kwamen.’

Call hield zijn adem in.

‘Mijn vader was oud,’ zei Alex. ‘Hij merkte het nauwelijks toen ik op het Magisterium werd toegelaten. Joseph werd mijn vader. Hij onderwees mij en Drew samen. Gaf ons extra lessen. Daarom was ik goed genoeg om Rufus’ assistent te worden. Man, wat moest Joseph lachen toen ik hem dat vertelde.’ Er verscheen een brede grijns op Alex’ knappe gezicht. ‘Anastasia was lastiger voor de gek te houden. Toch trapte zij er ook in, de brave-stiefzoon-act. Ze had het veel te druk met doen alsof ze om mijn vader gaf om ook nog goed op mij te letten.’ Zijn ogen vonkten. ‘En in de tussentijd vertelde Joseph me alles. Hij vertelde me de waarheid over de Vijand des Doods. Hij vertelde me over jou.’

‘Dus je wist de hele tijd al wie ik was?’ vroeg Call.

Alex leek hem nauwelijks te horen. ‘Weet je eigenlijk wel hoe ondankbaar je bent? Joseph geeft meer om jou dan om wie of wat ook. Jullie zijn alle twee machtig, maar Call, jij bent speciaal. Weet je wel wat het betekent om speciaal te zijn? Heb je enig idee wat je zomaar weggooit?’

‘Als dat inhoudt dat ik zo moet zijn als jij,’ zei Call, ‘dan hoef ik het niet eens.’

Alex vertrok zijn gezicht. Aaron bracht beschermend zijn hand naar voren, het vuur al opgloeiend in zijn handpalm, maar op dat moment vlogen er van links en rechts schimmen uit het bos, recht op hen af. Volwassenen in zwarte kleding met zwarte maskers voor hun gezicht. Sterke handen en armen grepen Call en Aaron beet.

‘Breng ze naar het dorp,’ zei Alex.

Call struikelde toen hij een zet kreeg. Aaron en hij werden niet erg zachtzinnig over het pad geduwd. Hij had geen idee wie hem vasthield. Het kon geen Chaoot zijn, want Alex had geen macht over Chaoten.

Of toch wel? De grootste Makar van jullie generatie.

Nee, als Alex een chaostovenaar was, had hij daar wel over opgeschept, dat wist Call zeker. Kennelijk hoefde je helemaal niets met chaos te hebben om toch Gemene Slechterik-aspiraties te bezitten.

HOOFDSTUK VIJFTIEN

Call probeerde zich los te rukken uit de greep van zijn bewakers, maar dat lukte niet. Ze waren te sterk. Hij probeerde vuur op te roepen in zijn handen, maar zodra er een vonkje verscheen, gaf iemand een tik tegen zijn achterhoofd zodat zijn aandacht verslapte en het vlammetje doofde.

Een ogenblik later werd hij op het gras gegooid in het midden van het verlaten dorpje van de Orde van de Wanorde. In het maanlicht zagen de huisjes er griezelig uit. Er lagen rugzakken en eten, en er brandde een kampvuurtje.

Alex handelde niet alleen. Kennelijk hadden de gemaskerde figuren, wie het ook waren, hier gewacht totdat hij hen riep.

Call rolde op zijn zij en zocht naar Aaron. Ook die lag in het gras. Een grote gemaskerde gestalte had een voet op zijn rug gezet. Call wilde opstaan, maar werd met kracht weer tegen de grond geduwd.

‘Laat ze gaan zitten.’ Dat was Alex’ stem.

Met moeite ging Call op zijn knieën zitten. Hij zag dat Alex naar hen toe liep. Om zijn rechterarm zat een enorme koperen handschoen, die niet alleen zijn hand bedekte, maar helemaal tot aan zijn elleboog kwam.

De Alkahest. De Makar-doder.

Call had het wapen zelf gebruikt om het lichaam van Constantine Madden te vernietigen. Hij kon zich nauwelijks voorstellen wat het krachtige voorwerp met een levend mens zou doen. Het zou de chaos in zijn ziel – of die van Aaron – grijpen en hem daarmee van binnenuit aan stukken rijten.

‘Bang, Makar?’ Alex liet de metalen vingers van de Alkahest bewegen en lachte toen hij Calls geschrokken gezicht zag.

Call keek snel even naar Aaron, die naast hem knielde. In Aarons blonde haar zaten allemaal takjes, maar hij leek gelukkig niet gewond.

Nog niet, in elk geval.

Zorg dat Alex blijft praten, dacht Call. Zorg dat hij blijft praten, raak niet in paniek en laat hem Aaron niets aandoen.

‘Tamara?’ vroeg hij. ‘Heb je haar pijn gedaan? Is ze hier?’

Nu lachte Alex nog harder. ‘Je bent echt zo’n idioot, wist je dat? Ik heb geen idee waar Tamara uithangt. Ik heb niet eens de moeite genomen om haar te ontvoeren. Waarom allemaal ingewikkelde toestanden uithalen als ik jullie alleen maar hoefde te vertellen dat ze ontvoerd was? Jullie geloofden me meteen. Zij en die stomme wolf van jou liggen vast gewoon te slapen. Ze zullen wel flink verdrietig zijn als ze morgen wakker worden en ontdekken wat er met jullie twee is gebeurd.’

‘Weet meester Joseph dat je de Alkahest hebt meegenomen?’ vroeg Aaron. ‘Heeft hij je opdracht gegeven om dit te doen?’

Alex wierp zijn hoofd in zijn nek, maar deze keer klonk zijn lach geforceerd. ‘Hij weet helemaal niets van mijn plan,’ snauwde hij. ‘Ik heb de Alkahest weggepakt en een illusie getoverd op de plek waar het ding stond. Die blijft niet eeuwig in stand, maar lang genoeg. Sinds Joseph me lesgeeft, hoor ik hem eindeloos over jou praten. Dat de geweldige Constantine zou terugkeren en dat we ons moesten voorbereiden. De fantastische Constantine Madden, die zo belangrijk was dat Drew in het Magisterium moest infiltreren en zelfs moest doen alsof hij mij niet kende. En dan blijk jij het te zijn! Wat een gigantische teleurstelling.’

‘Het spijt me dat te horen,’ zei Call scherp.

‘Maar waarom wil je hem dan vermoorden? Uit wraak?’ vroeg Aaron. Call was blij dat ook zijn vriend kennelijk op het spoor zat om Alex vooral te laten praten, want hijzelf was zo geschrokken dat het hem niet meeviel om door te gaan. ‘Denk je niet dat meester Joseph daar juist heel kwaad om wordt?’

‘Hij heeft een Makar nodig, verder niet.’ Alex bracht de Alkahest omhoog. ‘En nu heb ik een manier bedacht om er ook een te worden. Ik heb de Alkahest aangepast. Dit ding rukt niet meer alleen de chaosmagie uit je, maar stuurt die vervolgens ook naar mij toe zodat ik een chaostovenaar word.’

‘Dat is onmogelijk!’ riep Call uit, maar hij herinnerde zich hoe diezelfde kracht naar hem toe was gestroomd toen Constantine Maddens lichaam door de Alkahest was vernietigd. Misschien kon het toch wel.

‘Zegt de jongen die al veertien jaar dood is,’ zei Alex spottend. ‘Denk je eigenlijk weleens aan hem? De arme kleine Callum Hunt, dood voordat hij zijn eerste woordje kon zeggen? Vermoord door jou, Constantine, net zoals je Drew vermoordde, die als een broer voor me was. En net zoals je je eigen broer doodde. Het was nooit de bedoeling dat jij zoveel macht zou hebben. En nu ga ik die van je afpakken en een betere Vijand des Doods worden dan jij ooit bent geweest.’

‘Best,’ zei Call. ‘Als je Aaron maar niets doet.’

Aaron maakte een verstikt geluidje.

Alex rolde met zijn ogen. ‘O ja, Aaron, je fantastische tegenwicht. Is dat de reden dat je dit allemaal zomaar weggooide, Call? Je zogenaamde vrienden?’

‘Wat gooide ik zomaar weg?’ vroeg Call, die langzamerhand in paniek begon te raken. Hij moest erin blijven geloven dat er iemand uit het Magisterium zou komen. Dat iemand ze zou vinden. Alex was gek; hij was zijn verstand verloren. ‘Dat ik Constantine ben? Dat heb ik nooit gewild.’

‘Je moet Call geen kwaad doen,’ zei Aaron. ‘Je kunt die chaosmagie beter van mij afpakken.’

‘Zo nobel allemaal, ik word er misselijk van,’ zei Alex. Zijn gouden polsband glinsterde toen hij een bruine haarlok uit zijn gezicht streek. In het maanlicht leek hij net een spook, een soort kwade geest. ‘Maar als je je daardoor beter voelt: dat was wel mijn plan. Eerst Call doden, zorgen dat het eruitziet als een ongeluk, en vervolgens jouw Makar-vermogens afpakken, Aaron, en je tegelijkertijd ook doden. Nu jullie hier echter alle twee voor mijn neus staan, is het nog lastig kiezen.’

‘Meester Joseph zal je vermoorden als je Call iets aandoet,’ bracht Aaron naar voren. ‘In de graftombe van de Vijand sprong hij voor Call om hem te beschermen, wist je dat? Hij zou zijn leven voor hem hebben gegeven!’

‘Hij dacht altijd dat Call wel zou bijtrekken en zich toch bij hem zou aansluiten,’ zei Alex. ‘Dat hij ook tegen de dood zou willen vechten. In werkelijkheid ben jij daar veel te laf voor, Call. Iemand die deze macht niet wil, hoort hem ook helemaal niet te hebben. Serieus, ik bewijs meester Joseph een dienst.’ Hij liep op Call af.

Aaron probeerde overeind te komen, maar werd meteen tegen de grond geduwd. In zijn handpalmen flakkerde zwart licht op. ‘Blijf uit Calls buurt!’

Alex draaide zich met de Alkahest naar hem om. ‘Snap je het dan niet?’ zei hij op vernietigende toon. ‘Als je mij iets probeert te doen, zal ik je doden, en daarna vermoord ik Call alsnog. Heel langzaam, als het aan mij ligt.’

Aaron balde zijn handen tot vuisten. Call voelde dat zijn hele lijf zich spande, klaar om op te springen, weg te rennen…

‘Stop!’ Er schalde een stem over de open plek. Het was Tamara, met Brutus op haar hielen.

Brutus’ oren lagen plat op zijn kop en hij gromde.

Tamara had haar hand voor zich uitgestoken, en op haar handpalm brandden rode vlammen. ‘Mij kun je met dat ding niet raken, Alex. Ik ben geen Makar.’

‘Tamara!’ riep Call. ‘Hoe heb je ons gevonden?’

‘Brutus,’ riep ze terug. ‘We waren in de woonkamer, en plotseling begon hij te grommen en tegen de deur op te springen, hoewel ik hem allang had uitgelaten. Toen ik de deur opendeed, leidde hij me rechtstreeks hierheen.’ Woedend keek ze naar Alex. ‘En hij vliegt iedereen die ook maar bij me in de buurt komt naar de keel, dus haal je vooral niks in je hoofd.’ Tamara liep naar hen toe, en de handlangers van Alex deden inderdaad een stap achteruit.

Het vuur in haar handen laaide hoger op. Call vroeg zich af wie Alex’ hulpjes eigenlijk waren. Volgelingen van meester Joseph, of gewone, niet-magische mensen die betoverd waren? Hij moest toegeven dat Alex momenteel met zijn idiote plannen, al die handlangers en zijn opschepperij flink veel Gemene Slechterik-punten aan het scoren was.

Call probeerde op te staan, maar iemand hield hem stevig op zijn plek. Naast hem kon hij ook Aaron zien worstelen.

‘O, mooi,’ zei Alex. ‘We hebben publiek.’

Tamara leek woest. Call hoopte eigenlijk de tovenaars van het Magisterium achter haar te ontdekken, maar er was niemand. Dat was zijn schuld, wist hij. Al drie jaar lang bewaarden Tamara en Aaron al zijn geheimen en hielden ze belangrijke dingen achter voor iedereen, inclusief meester Rufus. En nu vroegen ze ook geen hulp meer aan anderen, zelfs niet als ze die goed konden gebruiken.

Alex draaide de Alkahest hun kant op en stak hem naar voren. ‘Misschien moet ik de Alkahest laten kiezen. Ik stuur hem gewoon op jullie alle twee af om te zien wat er gebeurt. Misschien pakt hij alle twee jullie magie af. Wat dacht je daarvan?’

Plotseling greep Call naar Aarons hand en pakte die stevig beet. Heel even keek Aaron verrast. Toen kneep ook hij krachtig in Calls hand.

Call wilde zijn beste vriend zeggen dat het hem speet, dat dit allemaal zijn schuld was omdat hij Constantine Madden was.

Maar voordat hij iets kon zeggen, zei Aaron: ‘In elk geval zullen we samen sterven.’ En toen glimlachte hij naar Call.

Niet waar, wilde Call zeggen. We blijven leven. Toen hij echter zijn mond open wilde doen, werd hij verblind door een felle lichtflits. Tamara had een vuurbol gegooid. Alex ontweek de vlammen en stak zijn eigen hand uit. Met zijn luchtmagie stuurde hij het vuur een andere kant op. De bol schoot in Calls richting.

De man die Call vasthield, strompelde naar achteren. Zijn greep om Calls schouders verslapte. Het shirt van de gemaskerde man stond in brand en hij gilde. Call negeerde de pijn in zijn been en schoot overeind. En omdat hij Aarons hand nog altijd vasthield, trok hij hem ook rechtop. Alles leek nu tegelijk te gebeuren.

‘Brutus, pak!’ schreeuwde Tamara.

Brutus veranderde in een donkere streep die op Alex af suisde. Aaron rukte zijn hand los uit die van Call en op zijn handpalm wolkte donkere chaos op. Alex hief zijn arm, en de Alkahest leek te schitteren van de energie. Aaron stak zijn hand naar voren, maar het donkere licht dat ervanaf vloog, miste Alex en wierp in plaats daarvan een van de gemaskerde figuren opzij. De gekromde vingers van de Alkahest strekten zich, en uit de vingertoppen stroomde helder, koperkleurig licht.

De tijd leek stil te staan. Dat licht was alles wat chaos niet was. Het was fel, helder en kil als de rand van een mes, en Call wist honderd procent zeker dat het hem zou doden als het hem raakte.

Hij sloot zijn ogen.

Opeens werd hij van achteren geduwd. Hij viel voorover in het gras. De lichtflits miste hem op een paar centimeter – hij voelde dat iets zijn wang schroeide terwijl hij naar voren tuimelde – en toen Call zich op zijn zij draaide en zijn hoofd optilde, zag hij dat de flits Aaron midden in zijn borst raakte.

Door de kracht vloog Aaron met een boog de lucht in. Een paar meter verderop landde hij in het gras, met wijd open, glazige ogen starend naar de lucht.

‘Nee,’ zei iemand. ‘Aaron, nee, nee, nee!’

Heel even dacht Call dat het zijn stem was, maar het was die van Tamara. Ze lag languit in het gras naast hem.

Zij had hem geraakt. Zij had hem opzijgeduwd, bij de Alkahest vandaan. Zij had zijn leven gered.

Maar niet dat van Aaron.

Call legde een hand tegen zijn wang. Zijn huid brandde. Misschien had de Alkahest Aaron ook alleen gebrand. Hij probeerde op te staan, naar Aaron toe te lopen, maar zijn benen weigerden hem te dragen. In plaats daarvan reikte hij met al zijn zintuigen naar Aaron.

Hij herinnerde zich wat hij had gevoeld toen hij die keer tijdens de les Aarons ziel had aangeraakt. Dat gevoel van leven, iets wat werkelijk bestond in deze wereld, helder en tastbaar.

Nu was er niets. Aaron was een lege huls. Zijn ziel was verdwenen, en het enige wat was achtergebleven, waren een paar schimmige flarden Aaron-heid.

Call draaide zich bliksemsnel om naar Alex, die de Alkahest intussen van zijn arm had getrokken. Natuurlijk: het wapen kon Alex nu ook raken. Hij bezat nu Aarons Makar-toverkracht. Alex leek bijna te pulseren, als een ster die op het punt staat in een supernova te veranderen. Zijn huid glansde en er golfden donkere en lichte stroken overheen.

‘Macht,’ bracht Alex uit. Hij hief zijn hand en er kringelde diep zwart omheen, als slierten rook. ‘Ik kan het voelen. De macht van de chaos die door me heen stroomt…’

‘Niet als het aan mij ligt…’ Call bracht met kracht zijn hand naar voren.

Een zwarte bliksemschicht schoot uit zijn handpalm naar Alex toe. Hij wist zeker dat die hem zou doden, hem krijsend de leegte in zou sleuren.

En daar was hij blij om.

De pijl van magie suisde op Alex af. Toen ging Alex’ hand omhoog en ving de chaospijl. Een ogenblik keek hij er verbaasd naar, net als Call, die opeens misselijk werd. Alex was nu een Makar. Hij kon chaos beheersen en manipuleren. En hij was een betere, oudere, meer ervaren tovenaar dan Call.

Toen gilde Alex. Brutus was opeens uit het donker opgedoken en had zijn tanden in Alex’ been gezet.

Alex slingerde chaos in het rond, maar Brutus was te snel voor hem en schoot grommend weg. Opnieuw viel de wolf aan, en deze keer kreeg Alex geen kans om te reageren: Brutus wierp hem op de grond en scheurde met zijn tanden zijn shirt aan flarden.

‘Haal dat beest van me af!’ schreeuwde Alex. ‘Haal hem van me af!’

Een paar van de gemaskerde figuren renden naar hem toe, en Brutus liet Alex los. Die kwam wankelend overeind, bloedend uit verschillende wonden. Zijn huid leek nog altijd te golven en zijn gezicht was verwrongen. Call herinnerde zich hoe hij zich had gevoeld in de tombe op het moment dat de chaosmagie zich in hem manifesteerde: vreselijk hulpeloos en ellendig.

Alex maakte een fel gebaar in Brutus’ richting, maar deze keer sloeg de magie die uit zijn hand kwam op hol. Duisternis vloog alle kanten op. Ze vormde kringelende slierten en wolken die omhoog zweefden. Overal waar het zwart iets raakte, veroorzaakte het vernietiging. Een van de huizen van de Orde van de Wanorde stortte in doordat chaos aan de fundamenten knaagde. Drie bomen vlakbij werden compleet verslonden. In de aarde zelf ontstonden allerlei gaten doordat hele stukken grond de leegte in werden gezogen. Twee van de gemaskerde figuren gilden toen ook zij door de chaos werden verzwolgen. Toen losten de slierten chaos op.

Alex keek naar zijn handen, vol afschuw maar tegelijkertijd ook vol verbazing. ‘Pak de Alkahest!’ zei hij met schorre stem tegen een van de overgebleven handlangers. ‘We moeten hier weg!’ Hij keek eventjes naar Call en grijnsde toen. ‘Met jou reken ik later af,’ siste Alex, waarna hij de open plek af rende, met zijn overgebleven volgelingen achter hem aan.

Het kon Call nauwelijks iets schelen. Hij draaide zich om naar Tamara, die over Aarons roerloze lichaam gebogen zat. Ze snikte en haar bijna dubbelgevouwen lichaam schokte. Brutus kroop naar haar toe en duwde zijn zwarte neus tegen haar schouder, maar ze bleef huilen. Haar gezicht was nat van de tranen.

Call voelde niet eens dat zijn voeten bewogen, maar toen was hij al bij hen en liet hij zich naast Aaron op de grond vallen, tegenover Tamara. Hij voelde aan Aarons hand, de hand die hij nog maar een paar ogenblikken geleden had vastgegrepen. Die was koud.

Tamara huilde nog altijd zachtjes. Zij had Call opzijgeduwd toen de magie van de Alkahest op hem afvloog. Zij had zijn leven gered.

‘Waarom deed je dat?’ vroeg hij plotseling. ‘Hoe kon je? Aaron had moeten blijven leven. Niet ik. Ik ben de Vijand des Doods, Tamara. Ik ben niet de goede van ons tweeën. Dat was Aaron.’

Ze keek hem een hele tijd aan. ‘Dat weet ik,’ zei ze met tranen in haar ogen. ‘Maar Call…’

Uit wat er nog van het dorpje over was, klonk opeens een kreet. ‘Daar!’ schreeuwde iemand.

Tussen de bomen zag Call zwevende bollen. De tovenaars waren toch naar hen op zoek gegaan, net zoals ze die nacht naar Drew hadden gezocht. En opnieuw waren ze te laat gekomen. Altijd te laat.

Meester North, meester Rufus, Alma en nog een aantal meesters stormden de open plek op. North en de anderen keken vol verbazing naar de verwoesting, naar de stukken aarde die gewoon verdwenen waren, de ingestorte huizen en vernietigde bomen. Maar Rufus… Rufus keek naar Aaron. Hij duwde de anderen opzij en rende naar Aarons lichaam, waarna hij zich op één knie liet zakken om zijn polsslag te voelen.

Call wist dat hij die niet zou vinden. Aaron was er niet meer. Het tegenwicht van zijn eigen ziel was verdwenen. Er was alleen nog dat gevoel van leegte, het gevoel dat er iets van hem was afgepakt wat nooit vervangen kon worden.

Nu begreep hij waarom Constantine Madden de hele wereld had willen vernietigen nadat zijn broer gestorven was.

Rufus sloot zijn ogen. Zijn schouders zakten omlaag. Hij zag er opeens oud uit, vond Call, oud en gebroken.

‘Wat is er gebeurd?’ wilde meester North weten. ‘Het lijkt wel alsof hier gevochten is.’ Fronsend keek hij naar Call. ‘Wat heb je gedaan?’

Woede ontplofte in Calls hoofd. ‘Ik was het niet!’ schreeuwde hij. ‘Het waren Alex Strike en zijn… zijn hulpjes! Hij heeft de Alkahest. Hij heeft Aaron vermoord. Jullie laten ze ontkomen! Jullie zijn toch de meesters? Hou ze tegen!’

‘Nee!’ Alma liep met schitterende ogen op Call af. Ze prikte met een van haar lange vingers in zijn richting. ‘Eerst zag ik het niet, maar nu zie ik jou, Constantine. Jij hebt Aaron gedood. Jij hebt dit allemaal bedacht om je eigen misdaden te verhullen, inclusief de moord op Jennifer.’

Calls ogen werden groot. Dit kon niet waar zijn. Ze kon niet zeggen wat hij dacht dat ze zei. Hij wist niet eens hoe hij hierop moest reageren. Dat kon hij niet, niet met Aarons lichaam vlak naast hem.

‘Hou je mond,’ zei meester Rufus tot Calls verrassing tegen Alma. ‘Het is duidelijk dat hier gevochten is, maar er is geen enkele reden om aan te nemen dat Call liegt. En zelfs als dat wel zo is: Tamara was er ook bij als getuige.’

‘Call heeft gelijk,’ zei Tamara meteen. ‘Het was Alex Strike. Het moet de hele tijd al Alex geweest zijn.’

Alma schudde haar hoofd. ‘Je moet die twee niet geloven! Hebben jullie je dan nog niet afgevraagd hoe het kan dat Callum controle heeft over die chaoswolf naast hem? Hoe het kan dat hij de Vijand des Doods zelf heeft verslagen? Of hoe het kan dat hij begin vorig jaar nog geen Makar was, maar dat plotseling wel werd, kennelijk op precies hetzelfde moment dat Constantine werd gedood? Nu hebben we het antwoord. Constantine heeft zijn ziel in Callum Hunt gestopt. Je kijkt op dit moment naar een monster in de gedaante van een kind. Ik heb gezien dat hij chaos in een ziel stopte en zo een Chaoot creëerde. Ik weet wat hij is!’

Ze raaskalt, dacht Call. Niemand zal haar geloven.

Toch sprak ook niemand haar tegen.

‘Maak je geen zorgen, Callum,’ zei meester North, maar iets aan zijn stem leek niet te kloppen. Hij klonk bijna sussend. ‘We zoeken dit tot op de bodem uit. Kom maar met mij mee.’

‘Ik kan Aaron niet alleen laten,’ zei Call tegen hem.

‘We gaan allemaal terug naar het Magisterium,’ zei meester North.

‘Nee!’ schreeuwde Call. Hij had er genoeg van om te liegen, hij had genoeg van dit hele gedoe. ‘U moet achter Alex aan gaan! U moet hem vinden! Ik geef het toe, oké? Alles wat Alma zegt is waar, behalve dan dat ik Aaron gedood zou hebben. Dat heb ik niet gedaan! Ja, ik ben de Vijand des Doods, maar ik zweer dat ik dat niet heb gedaan. Dat was Alex. Ik zweer dat ik Aaron nooit…’

Dat was het laatste wat Call kon zeggen voordat hij in de boeien werd geslagen.

HOOFDSTUK ZESTIEN

Calls cel in het Panopticon had drie witte wanden en eentje die helemaal doorzichtig was, zodat de mensen in de wachttoren in het midden van de gevangenis hem voortdurend in de gaten konden houden. Geen van de muren leek gevoelig voor magie, dus hoe vaak hij ook probeerde om ze te verbranden of te verslinden, ze te laten barsten of te bevriezen, niets werkte. Twee keer per dag werd er een witte doos door een luikje in de doorzichtige wand geschoven. Daarin zat water en eten dat naar niets smaakte.

Daarnaast gebeurde er helemaal niets.

Ze hadden hem geen boeken gegeven, geen papier of pen, helemaal niets om te doen. En dus bracht Call zijn dagen zittend op zijn bed door. Hij haatte iedereen en vooral zichzelf.

Hij zat hier nu een week. Een hele week, waarin hij voortdurend in zijn hoofd dat laatste gevecht op de open plek afspeelde en zich voorstelde hoe het misschien anders had kunnen aflopen. Zich voorstelde dat Aaron nog leefde, en soms, als zijn zelfmedelijden heel groot werd, dat hij zelf dood was. Soms ontwaakte hij uit dromen waarin Aaron tegen hem praatte, waarin hij grapjes maakte over dat ze naar de Galerij zouden gaan, of aanbood om met Brutus te gaan wandelen. Soms ontwaakte hij uit dromen waarin Aaron tegen hem schreeuwde en gilde dat híj degene was die eigenlijk had moeten sterven.

Call wil leven.

Telkens weer dacht Call aan zijn eigen persoonlijke toevoeging aan de Cinquain. Zijn belangrijkste karaktertrek: de wil om te overleven. Of in elk geval dacht hij dat. Alleen wilde Call nu niet meer degene zijn die leefde, omdat zijn beste vriend dood was. Hij wist niet of hij wel wilde leven in een wereld waarin Aaron niet meer bestond.

Hij wilde Aaron terug. Het was als een brullende stem in zijn ziel: het verdriet van dat verschrikkelijke verlies. En het besef dat Constantine dat ook moest hebben gevoeld toen hij Jericho kwijtraakte.

Call wilde helemaal niet begrijpen hoe Constantine zich had gevoeld.

Misschien was het maar beter dat hij in de gevangenis zat, waar hij verder niemand kwaad kon doen, waar hij in elk geval voor een aantal van zijn misdaden gestraft werd. Misschien was het beter dat er niemand bij hem op bezoek kwam, zelfs zijn eigen vader niet. En zeker Tamara niet, die waarschijnlijk niet kon leven met het besef dat ze de verkeerde keuze had gemaakt. En ook meester Rufus niet, die waarschijnlijk wenste dat Call nooit naar de IJzerproef was gekomen.

Hoe kon iemand de pech hebben dat hij niet één, maar zelfs twee keer de Vijand des Doods als leerling uitkoos?

Call lag op de vloer naar het plafond te staren toen hij op een ongebruikelijk tijdstip voetstappen hoorde. Hij draaide zijn hoofd. Voor zijn cel stond, in een lange witte jas en haar haar opgestoken onder een witte hoed, Anastasia Tarquin.

Ze keek naar hem en trok haar wenkbrauwen omhoog op een manier die hem aan meester Rufus deed denken. Haar gezichtsuitdrukking leek te zeggen: nu vind ik je nog wel grappig, maar dat zal niet lang duren.

Het kon Call niets schelen. Hij bleef op de vloer liggen. Een bewaker – een vrouw die Calls eten altijd met een onnodig harde klap neerzette – haalde een stoel voor zijn bezoeker. Anastasia ging zitten en de bewaker liep weg. Call had al wel gedacht dat op een gegeven moment een lid van de Vergadering zou langskomen om een verklaring op te nemen of hem te ondervragen. Waarschijnlijk moest hij blij zijn dat het Anastasia was, maar dat was hij niet. Hij wilde niet met haar praten. Hij wilde met niemand praten, maar iemand die hij kende was nog erger dan een vreemde.

‘Kom eens dichterbij,’ zei Anastasia tegen hem terwijl ze haar handen gevouwen op haar schoot legde.

Zuchtend schoof Call naar het raam toe en ging overeind zitten. ‘Best, maar dan moet u twee vragen van mij beantwoorden.’

‘Dat is goed. Welke vragen zijn dat?’

Call aarzelde. In de langste uren van de nacht piekerde hij zich suf over deze twee dingen, maar eigenlijk wist hij niet zeker hoe hij zou reageren als hij de antwoorden had. ‘Is alles goed met Tamara?’ wist hij met verstikte stem uit te brengen. ‘Zit ze erg in de problemen?’

Anastasia schonk hem een glimlachje. ‘Met Tamara is alles goed. En hoeveel problemen ze zal krijgen, valt nog te bezien. Stelt dat je tevreden?’

‘Nee,’ zei Call. ‘En Brutus? Is alles goed met hem? Ze hebben hem toch niks gedaan?’

Er veranderde niets aan Anastasia’s glimlach. ‘Je wolf is prima in orde en logeert bij de familie Rajavi. Genoeg?’

‘Min of meer,’ zei Call. Nu hij wist dat Tamara in orde was en Brutus nog leefde, voelde hij voor het eerst in tijden iets van opluchting.

‘Mooi,’ zei Anastasia. ‘We hebben niet veel tijd. Er is iets wat ik je moet vertellen. Mijn naam is niet Anastasia Tarquin.’

Call knipperde met zijn ogen. ‘Wat?’

‘Lang geleden had ik twee zoons die naar het Magisterium gingen. We waren geen familie van erftovenaars. Ik geef toe dat ik me niet erg op mijn gemak voelde met mijn eigen toverkracht en me maar weinig voor hun opleiding interesseerde. Ik had geen contact met hun leraren, ging niet naar ouderavonden, liet mijn man verder alles regelen. Dat bleek een fatale misrekening.’ Ze haalde diep adem. ‘Toen ik jullie eerder vertelde dat ik Constantine en Jericho Madden kende en dat ik ze iets verschuldigd was, was dat maar een deel van de waarheid. Zie je, ik was hun moeder… Wat betekent dat ik jóúw moeder ben, in de belangrijkste zin van het woord.’

Wat Call ook had verwacht, dit in elk geval niet. Hij gaapte haar met open mond aan. ‘Maar… Maar hoe? Het Magisterium… Daar zouden ze toch moeten weten…’

‘Hoe konden ze het weten?’ zei Anastasia. ‘Het was lang geleden, en zoals ik al zei: ik kende de magiërs nauwelijks. Toen mijn beide zoons echter… dood waren… zocht meester Joseph contact met me. Mijn man, jouw vader, had op dat moment al zelfmoord gepleegd.’ Haar stem was volkomen emotieloos. ‘Joseph vertelde me wat Constantine had gedaan. Dat hij zijn ziel had overgebracht naar een ander lichaam. Ik was vastbesloten om er deze keer wel te zijn voor mijn zoon in zijn nieuwe lichaam, anders dan eerst. Ik verliet het land en ging terug naar waar ik vandaan kwam. Daar stal ik de identiteit van een vrouw van ongeveer mijn leeftijd: Anastasia Tarquin. Ik veranderde mijn uiterlijk. Met nieuwe toewijding oefende ik mijn magische krachten. En nadat ik als machtige tovenaar uit het buitenland was teruggekeerd, trouwde ik met Augustus Strike om een zetel in de raad te bemachtigen. Niemand wist wie ik was, niemand kende mijn werkelijke doel.’

‘Uw werkelijke doel?’ Calls hoofd duizelde.

‘Jij,’ zei ze. ‘Daarom kwam ik naar de school. Daarom trad ik toe tot de Vergadering. Dat was allemaal voor jou. En daar is niets aan veranderd.’ Anastasia stond op van haar stoel en legde haar hand tegen de doorzichtige ruit die niet van glas was, alsof ze niets liever wilde dan erdoorheen reiken en Calls hand vastpakken. Haar ogen stonden verdrietig maar vastberaden. ‘Deze keer zal ik je redden, mijn zoon. Deze keer zal ik je bevrijden.’

Table of Contents

- Half-titel pagina
- Titel pagina
- Copyright pagina
- Toewijding pagina
- Hoofdstuk Een
- Hoofdstuk Twee
- Hoofdstuk Drie
- Hoofdstuk Vier
- Hoofdstuk Vijf
- Hoofdstuk Zes
- Hoofdstuk Zeven
- Hoofdstuk Acht
- Hoofdstuk Negen
- Hoofdstuk Tien
- Hoofdstuk Elf
- Hoofdstuk Twaalf
- Hoofdstuk Dertien
- Hoofdstuk Veertien
- Hoofdstuk Vijftien
- Hoofdstuk Zestien