The Psalmist: A Bowers and Hunter Mystery
Author: James Lilliefors
Date: 2014-08-26 00:00:00+00:00
Keywords: Thriller; Adult; Crime; Mystery
Description: Luke Bowers is in the good and evil business. On a cold, late-winter morning in the Chesapeake Bay community of Tidewater County, Bowers discovers a dead woman seated in a pew at the church where he is pastor—her eyes open, her hands clasped as if in prayer. Nothing at the scene identifies the woman or explains why she was at the church. And when state police homicide investigator Amy Hunter comes to town to head up the case, not everyone is pleased that a young, female outsider has the job. The only lead in solving the crime is a sequence of numbers that has been carved into the victim's righ
Publisher: HarperCollins Publishers
Rights: Alle rechten voorbehouden

Nederlandse vertaling © Uitgeverij Voorhoeve – Utrecht, 2015

Postbus 13288, 3507 LG Utrecht
www.kok.nl
www.puurvandaag.nl

Uitgegeven met toestemming van HarperCollins Publishers.

Oorspronkelijk verschenen onder de titel The Psalmist bij Witness Impulse, een imprint van HarperCollins Publishers, USA.

© James Lilliefors, 2015

Vertaling Lia van Aken

Omslagontwerp Wil Immink Design

Opmaak binnenwerk ZetSpiegel, Best

ISBN 978 90 435 2460 5

ISBN e-book 978 90 435 2461 2

NUR 332

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publisher.

Duisternis verander ik in licht,
ruig land maak ik vlak.

Ja, deze dingen zal ik doen.

Jesaja 42:16

‘Je hebt bomen, Watson, die groeien tot een bepaalde hoogte en ineens ontwikkelen ze een lelijke buitenissigheid. Dat zie je bij mensen ook vaak.’

Sherlock Holmes, ‘The Adventure of the Empty House’

door Arthur Conan Doyle

Proloog

Ze zeggen dat er in de winter niets gebeurt in Tidewater County, afgezien van het weer. Soms hebben ze het mis. Zoals op 14 maart, een dinsdag.

Luke Bowers deed zijn ogen open. De wind floot tussen de kale bomen en ijsregen tikte zachtjes tegen de slaapkamerramen. Hij knipperde met zijn ogen in het doffe licht dat door de gaasachtige slaapkamergordijnen naar binnen viel en wist wat de mensen dachten die die ochtend in Tidewater County wakker werden.

Bowers trok zijn badjas aan en stapte in zijn slippers, zachtjes om zijn vrouw Charlotte niet wakker te maken. Hij ging naar de wc in de gang en liep toen naar de kleine ruimte naast het halletje, die ze de zitkamer noemden.

Binnen twee minuten hoorde hij een vertrouwd tikken op de hardhouten vloerplanken. De deur ging piepend open en de leerachtige snuit van Sneakers, hun niet-raszuivere labrador, verscheen – eerst aarzelend, alsof hij niet zeker wist of hij welkom was. Toen Luke zijn naam zei en hem binnen riep, kreeg hij een stevige wrijfbeurt van nek en kop. Tevredengesteld strekte Sneakers zich uit naast de antieke schommelstoel en liet zijn kin op de vloer zakken, alsof ook hij hier was voor gebed en meditatie. Met z’n tweeën waren ze een paar minuten stil, hoewel het geen erg gunstige ochtend was voor een stil moment. Nu en dan deed een windvlaag luiken en ramen ratelen. Toen een bijzonder harde rukwind het huis deed schudden, tilde Sneakers zijn kop op en zette een langgerekt grommen in, een dreigend geluid dat de wind tijdelijk het zwijgen leek op te leggen.

‘Kom, we gaan kijken wat we daaraan kunnen doen,’ zei Luke.

Sneakers ging rechtop zitten, alert als hij was. Zijn staart zwiepte heen en weer over de houten vloer toen Luke zijn overjas aantrok. Hij opende de voordeur in een vlaag vrieslucht en Sneakers rende naar buiten de ijzige regen in, waarna hij zelf de tuin in stapte. Terwijl hij plaste, sloeg hij Luke aandachtig gade met zijn droevige, aandoenlijke ogen.

‘Ik weet het,’ zei Luke. ‘Je moet het alleen niet persoonlijk opvatten.’ Sneakers was een reddingshond die zijn naam al had toen hij bij hen kwam, zonder dat er een verklaring bij had gezeten. Luke zelf was op jonge leeftijd geadopteerd en had zijn echte ouders en het verhaal achter zijn naam nooit gekend, dus hij voelde een zekere verwantschap met Sneakers.

Luke liep naar het eind van de oprijlaan om de Tidewater Times te halen. Het wegdek was spekglad. Als een clown op een bananenschil verloor hij de grip onder zijn rechtervoet, toen onder zijn linker en toen weer onder zijn rechter, zodat hij elke keer bijna viel. Hij gleed tegen zijn zin voort over de lichte helling voordat hij weer houvast kreeg. ‘Verdraaid!’ mopperde hij. De rest van de weg naar de krant nam hij piepkleine stapjes en schuifelde vervolgens terug naar huis, terwijl Sneakers toekeek vanaf de veranda.

Die ochtend in Tidewater County dachten de mensen aan niets anders dan aan de kou – en die was het gesprek van de dag in de lunchrooms in de hoofdstraat, het postkantoor, de havenwinkel, de apotheek, de kruidenier: ‘Waar blijft de lente? Komt er dan nooit een eind aan deze lange winter?’

Maar de kou was niet wat de mensen zich zouden herinneren van 14 maart. Dat was iets anders. Iets wat ’s nachts was gebeurd.

Nadat Luke een pot koffie had gezet, schonk hij zich een beker in en ging aan de keukentafel zitten. Hij bladerde de Tidewater Times van voor naar achter door en vouwde hem toen dicht. Niets te lezen, zoals gewoonlijk. Hij schonk zijn beker nog eens vol en keek uit over het winderige grasland achter hun huis. Terwijl hij dronk, zag hij hoe het zonlicht door de wolken boven de baai heen probeerde te dringen.

Hij was vannacht weer wakker geworden met een onrustig gevoel – alsof er dingen in zijn leven niet in orde waren, al kon hij er de vinger niet op leggen wat dat precies voor dingen konden zijn. In feite wees alles op het tegendeel: hij was kerngezond, gelukkig in zijn huwelijk en in zijn werk. Maar soms wekte het gevoel hem ’s morgens vroeg uit de slaap en bleef het hangen, een licht, slopend verlangen zonder duidelijk voorwerp of aanwijsbare oorsprong. Het was het soort kwaal dat nu en dan gemeenteleden aanzette om naar hem toe te komen voor advies. Ze zouden nooit kunnen denken dat hij er zelf ook aan kon lijden. Hij kon zichzelf alleen maar dezelfde raad geven als hij hun gaf: aanvaard de genadegaven, heb geloof en geduld, zoek leiding in de Schrift. Op ochtenden die zo begonnen, reed Luke vaak vroeg naar het kantoor en werkte dan een uurtje aan zijn preek; tegen de tijd dat Aggie, zijn bureauchef en receptioniste, om half tien kwam, was hij weer de oude.

Hij spoelde zijn koffiebeker om en zette een nieuwe pot voor Charlotte, die om half negen op zou staan. Zijn vrouw was historica en werkte thuis, in een kantoorhoek naast de keuken, die maar iets groter was dan de zitkamer. Twee dagen per week werkte ze als vrijwilliger bij de dierenbescherming, en daar had ze Sneakers ontdekt en gered. Hun huis was een oude kapiteinswoning, aan de rand van een moerasgebied, met in de verte een winderig uitzicht op de Chesapeake. Het was te klein om allebei een kantoor te hebben, maar ze maakten ruimte voor elkaar.

Voordat hij wegging, keek Luke in de slaapkamer en zag dat Sneakers, die hij afgedroogd had en eten gegeven, nu op bed lag te slapen, met zijn kin tevreden op Lukes kussen. Charlotte lag afgewend van het doffe licht dat schuin door de gordijnen viel. Even bleef Luke bewonderend naar haar profiel staan kijken; ze was de enige vrouw die hij had gekend die er slapend altijd elegant uitzag.

Toen hij een stap achteruit deed, kraakte een vloerplank.

‘Wees vruchtbaar,’ fluisterde ze zonder haar ogen open te doen.

Luke glimlachte. Hij had niet altijd de beste beslissingen genomen in het leven, maar met Charlotte trouwen was een besluit waar hij nooit spijt van had gehad.

Hij volgde Bay Drive langs de hal van de American Legion en Tommy’s Jachthaven, waar in een hoek van het parkeerterrein krabbenvallen waren opgestapeld. Op zomermiddagen stonden op deze tweebaansweg de auto’s bumper aan bumper. Toeristen schuimden de groente- en fruitkramen en de openluchtvismarkten af. Maar nu zag het er allemaal behoorlijk troosteloos uit. De wind blies massa’s opgedroogde sneeuw over de braakliggende maïs- en sojabonenakkers.

Op het kruispunt van Bayfront Drive en Snelweg 22 sloeg hij rechtsaf naar het water, tegen een rukwind in die zijn Ford Fusion bijna de sloot in blies. Verderop, door de bladloze berkenbomen, kon hij de schuimkoppen van de Chesapeake al zien en de reusachtige dubbele brug in een plotseling verblindende zonneschittering. Bayfront Drive liep hellend af, nam een heuveltje, en het oude kerkgebouw met cederhouten dakspanen en het reusachtige, majestueuze kruis kwam in beeld. Het leek erop dat het gebouw toevallig op een klif boven de baai hing alsof het uit de lucht was komen vallen.

Luke parkeerde op het grindterrein naast de kantoren en rende naar de deur. Gebogen in de wind tastte hij naar zijn sleutels. Het was altijd kouder hier op het klif, zonder windvangende bomen – de koude lucht stak in zijn longen en deed zijn ogen tranen.

Eenmaal binnen klikte hij de verlichting aan en ademde de warmere lucht in – een oude, geruststellende geur. Maar hoeveel lagen kleding hij ook droeg, de kou leek in hem naar binnen te kruipen en in zijn longen te blijven hangen. Hij verstelde de thermostaat en luisterde een ogenblik naar het vreemde koor van krakende geluiden die de wind maakte op het houten bouwwerk. ‘Als deze muren konden praten,’ werd er weleens gezegd. Nou, deze muren konden praten, elke keer als de wind aantrok, hoewel niemand kon verstaan wat ze zeiden.

De gemeente had vierenvijftig jaar nodig gehad om uit dit oude gebouw te groeien. Maar komende winter zou op deze plaats een grotere en modernere kerk worden neergezet. Er werden nog steeds vurige discussies over gevoerd – over afmetingen, kosten en locatie – maar de meeste gemeenteleden hadden er eindelijk mee ingestemd dat een nieuwe kerk nodig was.

De thermostaat sloeg aan en door de luchtgaten stroomde warmte naar binnen. Luke opende de deur van zijn kantoor en zette zijn rugzak op het bureau. Hij wandelde door de lange, onverlichte gang die de kantoren leidde naar de kerkzaal. Hij was het onrustige gevoel van die ochtend nog niet helemaal kwijt. Hij opende de deur van het koor en gluurde de kerkzaal in: zonlicht stroomde door de hoge ramen aan de achterkant naar binnen en verlichtte het hoge, op het oosten uitkijkende gebrandschilderde glas, waarin stofdeeltjes dansten als gekleurde sneeuwvlokjes. Alle bedehuizen waren een brug naar de eeuwigheid, dacht hij, en dit huis had met name ’s morgens een zuivere, eenvoudige schoonheid, die eerbiedig stemde en verkwikkend was.

Hij ging voor in de zaal staan en keek omhoog naar de dakspanten en de banken op de galerij, waar het zonlicht glansde op de houten spijlen. Toen liet hij zijn ogen dwalen over de rijen lege banken op de begane grond.

Op dat moment zag hij haar.

Ze zat alleen in een baan zonlicht links op de een-na-achterste bank. Ze had donker haar en zat voorovergebogen, haar ellebogen staken uit over de rugleuning van de bank voor haar. Ze had haar kin in haar gevouwen handen laten zakken, alsof ze bad; haar ogen leken opgeheven naar het kruis op het altaar.

‘Hallo?’ Luke liep enkele stappen naar haar toe. Hoe was ze binnengekomen? Hij had zelf gisteravond alle deuren gesloten. Of had hij er een overgeslagen? Zijn hart begon sneller te slaan.

Een kort ogenblik leek het zonlicht een stralenkrans te vormen om het gezicht van de vrouw, een toevalstreffer. Maar toen hij dichterbij kwam, besefte Luke dat er iets mis was, dat haar houding theatraal was en niet die van iemand die bidt in de kerk. Hij vroeg zich zelfs af of het een etalagepop was, door kinderen achtergelaten als grap. Zulke dingen waren hier vroeger wel gebeurd.

‘Hallo?’ zei hij nog een keer en bleef stilstaan toen hij haar beter kon zien.

Het was een echte vrouw, dat wel, maar haar ogen waren niet goed. Vanaf de plaats waar hij zojuist stond had het geleken of ze bad, met haar ogen eerbiedig opgeslagen naar het altaarkruis. Nu zag hij dat haar ogen weliswaar open waren, maar leeg, en dat er een vlies over lag. Het waren ogen die niet konden zien, en die nooit meer zouden zien.

In Tidewater County was het noodgevallencentrum gevestigd in het nieuwe complex voor openbare veiligheid, een reusachtig vierkant gebouw van beton, steen en glas net binnen de stadsgrenzen van Tidewater, waarin gemeentelijke, provinciale en landelijke politie, brandweerkorpsen en rechtbanken waren samengevoegd.

Als lid van de adviescommissie openbare veiligheid had Luke, evenals heel veel anderen aangedrongen op een gecentraliseerd, vierentwintig uur per dag bereikbaar callcenter, zoals nu gangbaar was door de hele staat. Dit was de eerste keer dat hij er zelf gebruik van moest maken.

Hij belde het alarmnummer en er werd opgenomen.

‘Met Luke Bowers,’ zei hij. Hij zat nu achter zijn bureau. Afwezig speurden zijn ogen over het parkeerterrein en naar de witte schuimkoppen op de baai in de verte. ‘Ik heb zojuist een vrouw gevonden in onze kerk. Ze ademt niet.’

Onmiddellijk herkende geluid van een keel die geschraapt werd aan de andere kant van de lijn.

‘Dominee Bowers?’

‘Hallo, Mary.’

‘Hoi, dominee Bowers. Is met u alles in orde?’

‘Ja, best.’

Het was Mary Escher, een alleenstaande moeder van drie kinderen, die zichzelf nog steeds verweet dat ze het twee jaar geleden in haar hoofd had gehaald om in het koor te gaan zingen.

‘Waar bent u?’

‘Ik ben in de kerk, Mary. Bayfront 7.’

Hij hoorde haar typen. Toen weer haar keel schrapen.

‘Is ze zichtbaar gewond of beschadigd?’

‘Nee, ze is zichtbaar dood.’

Hij hoorde haar nog meer typen en keek rond in zijn eigen spaarzaam gemeubileerde kantoor – de foto’s met Charlotte in Rome, in Kenia, en hier, aan dek van een zeilboot afgelopen zomer. De avondlucht op de foto had de kleur van een suikerspin.

Voordat hij naar buiten ging om op de sheriff en de recherche te wachten, belde Luke Charlotte. Het was nu kwart voor negen. Ze was op, maakte ontbijt klaar en draaide klassieke muziek in de keuken.

Tegen de tijd dat Luke weer in de kerkzaal kwam om nog een kijkje te nemen, was het licht enigszins veranderd en viel er meer licht achterin. Nu zag hij dingen die hem eerst niet waren opgevallen.

De vrouw was ouder dan hij had gedacht, waarschijnlijk in de dertig, en haar trekken zweemden naar een exotisch licht Aziatisch of Spaans tintje. Ze droeg een donker leren jack, dichtgeknoopt tegen de kou.

Toen zag hij haar benen, die buitensporig ver gespreid waren. Ze droeg donkere kousen en dure zwarte schoenen.

Luke Bowers deed zijn ogen dicht en bad, voor de vrouw en voor de gemeenschap. Toen ging hij naar buiten om op de politie te wachten.

Luke stond onder het cederhouten afdak uit de wind en bestudeerde de twee ingangen van het parkeerterrein – een op het oosten, de andere min of meer op het noorden. Hij zette zijn kraag op en begon in een wijde boog om de kantoren, de spreekkamer en de kerk heen te lopen, op zoek naar iets ongewoons of iets wat was achtergelaten, voetafdrukken, sporen van een worsteling.

Hulpsheriff Barry Stilfork arriveerde toen Luke terugliep naar de voorkant van het gebouw, het blauwe zwaailicht roteerde in het kille ochtendlicht.

Stilforks adem vormde wolkjes in de lucht toen hij met stijve benen aan kwam lopen.

‘Dominee.’

‘Barry.’

Stilfork had onregelmatige trekken; een heel lange neus, donkere, dicht bij elkaar staande ogen, een brede, gleufachtige mond. Sommige plaatselijke bewoners noemden hem liefdevol – en sommige minder liefdevol – ‘Snavel’.

Terwijl Luke uitlegde wat hij binnen had aangetroffen, kwam sheriff Calvert aanscheuren. Hij liet zijn Jeep slippend vlak voor Stilforks auto tot stilstand komen, alsof er reden was voor haast. Voordat hij theologie was gaan studeren, had Luke op de ambulance gewerkt; hij was vaak genoeg op locaties als deze geweest waar niets meer gedaan kon worden.

De mannen begroetten elkaar niet bij hun naam, maar bij hun titel. De sheriff droeg een spijkerbroek en een flanellen jas.

‘Dominee.’

‘Sheriff.’

‘Wat hebben we hier?’

‘Niet veel goeds, helaas.’

‘Laten we maar eens kijken.’

Binnen was de lichtval weer veranderd. De vrouw wierp een langere schaduw over de banken, die nu als een pijl naar het altaar leek te wijzen.

‘Wie is het?’ vroeg de sheriff.

‘Geen idee. Ik heb haar nooit eerder gezien.’

Calvert keek hem met samengeknepen ogen aan alsof hij niet wist of hij hem moest geloven. Met z’n drieën liepen ze naar het eind van de bank en de sheriff knikte naar Barry Stilfork. Stilfork liet een spoor van natte, modderige schoenafdrukken achter op de houten vloer voordat hij zijn rechterhand in de hals van de vrouw legde.

Toen het ambulancepersoneel en de mensen van de forensische opsporing arriveerden, gaf Calvert instructies – hoewel dit voor de eerste keer in jaren geen zaak voor de sheriff werd. In de afgelopen lente hadden regeringsvertegenwoordigers van Tidewater County – volgens veel plaatselijke bewoners aan de late kant – gestemd om hun beleid in moordzaken te veranderen en de afdeling moordzaken van de staatspolitie van Maryland de leiding te geven in het onderzoek. Calvert, een trotse, opgeblazen man die zeventien jaar als sheriff had gediend, had de verandering niet goed opgenomen.

Luke keek toe terwijl de rechercheurs foto’s namen van de kerkzaal en zich toen bezighielden met het slachtoffer, terwijl de sheriff hen op de vingers keek en aanwijzingen gaf. Calverts gezicht leek een optische illusie, vond Luke soms: in bepaalde hoeken leek het ruw en pokdalig, maar als hij een klein beetje draaide, werd het glad en kreeg het een gedistingeerde glans.

‘Is hier de afgelopen dagen iets ongewoons gebeurd?’ vroeg hij toen de twee mannen buiten stonden.

‘Niet echt. Wat had u in gedachten?’ vroeg Luke.

‘Is er de laatste tijd nog zaken gedaan met Robby Fallow of zijn zoon?’

‘Pardon?’

Hij zei het nog een keer, luider dit keer. Robby Fallow was een merkwaardig klein mannetje en eigenaar van de Ebb Tide Inn langs de snelweg, een oud motel uit de jaren vijftig of zestig, dat de laatste tijd vaker gesloten was dan open. Fallows volwassen zoon woonde in een van de motelkamers. Ze hadden allebei kleine aanvaringen met de wet gehad, maar dat was jaren geleden.

‘Nee,’ zei Luke. ‘Waarom?’

De sheriff spuugde op het grind, draaide zich om en keek uit naar de kale bomen. Hij schudde zijn hoofd. De meeste onderzoekers verzamelden bewijs en vormden dat tot een theorie, terwijl ze zorgden zich niet op één verdachte te richten ten koste van anderen. Calverts strategie werkte vaak andersom. Dat was de belangrijkste reden waarom de regeringsvertegenwoordigers zijn status in moordzaken hadden veranderd.

Barry Stilfork nam Bowers’ verklaring op in zijn politiewagen. Terwijl Luke sprak, hoestte hij onafgebroken en werkte slijm uit zijn keel.

Toen hij over Bayfront terugreed naar huis en naar zijn vrouw passeerde Luke Bowers een ongemarkeerde witte Camry die de andere kant op reed. Hij vermoedde dat het Amy Hunter was, van de afdeling moordzaken van de staatspolitie van Maryland. Het luchtte hem enigszins op dat Hunter dit onderzoek zou leiden, en niet sheriff Calvert.

Stilfork had de meeste vragen gesteld die Luke had verwacht. Maar hij had er ook een paar weggelaten. Daar moest Luke aan denken toen hij door het licht glooiende landschap naar huis reed. De opkomende zon glinsterde op de bevroren sneeuw in de velden en in de witte berkenbossen. Hij dacht aan één vraag in het bijzonder. Iets wat Snavel had gezien, en wat de sheriff ongetwijfeld ook had gezien: een reeks bloedige getallen in de gekromde rechterhand van de vrouw, in haar vlees gekerfd als sneden in een pompoen.

Deel 1

Een zeker soort kwaad

Ik verdwijn als een schaduw die lengt.

Psalm 109:23

1

Toen dinsdag het nieuws dat er ’s nachts iets was gebeurd in de methodistenkerk van Tidewater circuleerde, begonnen nieuwsgierige inwoners een pelgrimstocht om het met eigen ogen te kunnen zien. De hele dag kropen er auto’s langs de inrit en keken mensen naar het vreemde oude gebouw boven de baai. Kinderen reden na schooltijd op de fiets naar de kerk, bleven staan achter het rode politielint en stelden zich voor wat er binnen gebeurd kon zijn.

Er was natuurlijk niets te zien – althans niet nadat het lichaam even voor tien uur ’s morgens door het medisch personeel naar buiten was gereden – maar dat deed er niet toe. Iets sinisters was binnengedrongen in Tidewater County, en de mensen die hier woonden, wilden begrijpen wat het was.

Voor Luke Bowers was het politielint een herinnering aan het feit dat ook de wegen van het kwaad ondoorgrondelijk waren. Dominee Luke had verstand van goed en kwaad. Het was zijn werk om mensen te helpen grotere betekenis te vinden in de gewone gang van hun leven. Maar door zijn werk had hij ook te maken gekregen met de duistere uithoeken van de menselijke ziel. Hij voelde dat het hier ook ging gebeuren.

Omdat Luke het lichaam had gevonden, zagen de ingezetenen hem ineens een beetje anders – alsof hij dingen wist die zij niet wisten, en vragen kon beantwoorden die zij niet konden beantwoorden. De sheriff in het bijzonder bekeek hem met meer argwaan. Luke had nieuwe dingen in Tidewater County binnengehaald – bijeenkomsten van de AA, bijeenkomsten voor drugsverslaafden, gevangenispastoraat; dingen die niet algemeen verwelkomd waren. De vondst van een dode vrouw in zijn kerk was in de ogen van de sheriff simpelweg een verdere uitbreiding van dat traject.

Dinsdags waren de kerkkantoren minutieus uitgekamd op bewijs en vroeg in de avond eindelijk vrijgegeven, hoewel er nog zwart vingerafdrukkenpoeder op enkele oppervlakken zat. De kerkzaal, spreekkamer en hoofdingang bleven afgesloten.

Toen de woensdag aanbrak in Tidewater zat het afzetlint nog steeds tussen de bomen en houten barricades en langs de voordeuren van de kerk en wapperde de grimmige boodschap in de wind: POLITIE – NIET BETREDEN.

Het lint leek de provincie in twee plaatsen te verdelen – de ene bekend, de andere onbekend – die allebei dezelfde ruimte innamen. Het zou verdeeld blijven, vermoedde Luke, tot deze schijnbaar onverklaarbare misdaad was opgehelderd.

‘Dominee Bowers?’

‘Ja, Ag.’

‘Amy Hunter wil u spreken.’ Agnes Collins – Aggie – stond in de deuropening. Ze was slank, keurig verzorgd en droeg een antracietgrijs zakenpak. Fronsend keek ze in de agenda. Alleen haar aarzelende oogopslag wees erop hoe gepikeerd ze was. ‘Ik zie dat ze geen afspraak heeft. Zal ik zeggen dat u in een telefonische vergadering zit?’

Ondanks dominee Bowers’ toegankelijkheid vond Aggie het haar taak om zijn buffer te zijn voor het publiek. Dat had ze overgehouden uit haar tijd als secretaresse van een advocaat.

‘Nee, het is goed.’ Luke stond op van achter zijn bureau, maar stootte daarbij zijn knie. ‘Au!’

‘Gaat het?’

‘Niks aan de hand,’ zei hij.

Hij herstelde zich en glimlachte toen Amy Hunter binnen kwam lopen.

‘Goedemorgen, meneer,’ zei ze. Zacht deed Aggie de deur achter zich dicht. ‘Ik hoop dat u het niet erg vindt.’

‘Nee. Gaat u zitten.’

Amy Hunter was jong, hoewel niet zo jong als ze eruitzag. Haar alledaagse kleren – gekreukte werkblouse en kaki uniform onder een lomp groen legerjack – waren een contrast met die van Aggie Collins. Haar donkere, halflange haar zat wild in de war door de wind en haar wangen waren rood van de kou.

Zoals veel mensen in Tidewater County had Luke van Amy Hunter gehoord zonder haar echt te kennen. Hij had de verhalen gehoord – dat ze op de FBI-Academie had getraind en zich had opgewerkt tot brigadier bij de afdeling moordzaken van de staatspolitie toen ze nog maar midden twintig was. Hij had horen zeggen dat ze naar een plaats delict kon kijken en dingen kon zien die andere mensen niet zagen – wat er was, wat er ontbrak, wat er niet hoorde te zijn. Gedurende de winter had ze een vier jaar oude cold case opgelost en daarmee regionale aandacht en de verachting van de plaatselijke sheriffafdeling verdiend.

‘Hoe gaat het met u?’

‘Afgezien van het feit dat onze kerk een plaats delict is geworden? Ik mag niet klagen.’

Ze toonde een spoor van een glimlach en opende een bruine dossiermap op zijn bureau. Ze was aantrekkelijk, op een gezonde manier, met aandachtige lichtbruine ogen die Luke iets te groot leken voor haar gezicht.

‘Ik heb een paar weken geleden een preek van u gehoord. Ik vond hem inspirerend.’

‘Bedankt,’ zei hij.

‘Ik moet bekennen dat ik niet zo heel vaak naar de kerk ga. Ik ben een overtuigd vrijdenker. Maar ik had familie op bezoek.’

‘Aha.’ Amy Hunter maakte snel oogcontact. Luke voelde dat ze niet hield van leuterpraatjes. ‘Welke preek was het?’

‘Die over vissoep?’

‘O, ja. Matteüs 5:13. Het zout van de aarde. Nou,’ zei hij, ‘leuk als u nog eens komt.’

Ze had haar ogen weer op de papieren in haar map gericht. ‘Ik heb de transcriptie van uw verklaring van gisteren,’ zei ze, ‘met hulpsheriff Stilfork. Ik heb nog wat vervolgvragen.’

‘Ga uw gang.’

‘U zei dat u de kerkdeuren had gecontroleerd en dat die maandagavond om acht uur allemaal op slot zaten. Klopt dat? Vijf deuren?’

‘Dat klopt. Twee naar de kerk, twee naar de kantoren, een naar de spreekkamer. Maar daar zitten allemaal dezelfde sloten op.’

‘En hoeveel mensen hebben een sleutel, afgezien van uzelf?’ Een vraag die de hulpsheriff had overgeslagen.

‘Nou, laat eens kijken – minstens vijf,’ zei hij. En telde nog eens. ‘Of zes. De hulppredikant, penningmeester, bureauchef, organist, jeugdleider en kosteres.’

Ze trok een rimpel in haar voorhoofd.

‘Conciërge. Martha Cummings. We noemen haar de kosteres.’

Hij wachtte tot ze de namen had opgeschreven, met haar hoofd aandachtig schuin. ‘Ik mag er wel aan toevoegen,’ zei hij, ‘dat dit een oud gebouw is en ik denk dat niemand een idee heeft wanneer de sloten voor het laatst zijn vervangen. Dus misschien zwerven er nog wel een paar sleutels rond.’

‘Zouden die niet ingeleverd zijn?’

‘Niet noodzakelijk. We bewaren hier geen goudstaven of antieke voorwerpen. Het is een bedehuis. Het is mogelijk dat iemand sleutels bij heeft laten maken die nooit ingeleverd zijn.’

Ze keek weer in haar aantekeningen. ‘En ramen?’

Ook iets waar Stilfork niet naar had gevraagd.

‘Nee. Martha zei dat ze die gecontroleerd heeft toen ze maandagmiddag schoonmaakte,’ zei hij. Maar Martha kennende, vermoedde hij dat ze dat eigenlijk niet had gedaan.

‘Tot hoe laat is ze hier geweest?’

‘Om een uur of vijf zou ze wel klaar zijn.’

‘Maar er was na vijven toch een vergadering in de spreekkamer? Een bijeenkomst van de AA?’

‘Dat klopt. Om zes uur.’

Hunter hield zijn blik vast, alsof ze verwachtte dat hij meer zou zeggen. ‘Niet iedereen vindt het een prettig idee dat de AA in de kerk bijeenkomt, heb ik begrepen. En dat is op uw initiatief gebeurd?’

‘Ja. De NA vinden ze nog erger. De drugsverslaafden.’

‘En wat vindt u daarvan?’

‘Wat ik daarvan vind?’ Ze keek hem met vaste blik afwachtend aan, haar ogen wakker als de koele ochtend. ‘Ik doe mijn best om er niets van te vinden. Ik ben hierheen gehaald om het pastoraat te verbreden, en dat is wat we doen. Maar ik heb ook respect voor traditie. Ik vind dat we een tamelijk goede balans hebben gevonden.’

Hunter schoof een vel papier boven op de stapel. ‘Agnes Collins heeft gisteren een ledenlijst van de kerk verschaft; 207 namen. Is die lijst compleet?’

‘Waarschijnlijk niet,’ zei Luke. ‘Ik bedoel: ik denk dat iedereen erop staat die dat wil.’

‘Sommigen willen niet.’

‘Nee. Sommigen zijn geen gezelligheidsmensen.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik denk dat ze niet bij een club willen horen waar iemand als zij lid van kunnen worden.’

‘Juist.’ Hunter toonde weer haar versie van een glimlach; twee kleine ophaaltjes aan weerskanten van haar mond. ‘En Robby Fallow?’

‘Ah, Robby Fallow.’ Haar wenkbrauwen gingen nieuwsgierig omhoog. ‘Dat heeft de sheriff me ook gevraagd,’ verklaarde Luke. ‘Hij wilde weten of ik de laatste tijd nog zaken heb gedaan met Robby.’

‘En hebt u dat?’

‘Zaken gedaan? Nee, niet dat ik weet.’

‘Hebt u reden om te denken dat hij iets met het gebeurde te maken kan hebben gehad?’

‘Nee.’

Ze knikte, schreef twee woorden in de kantlijn en onderstreepte die. Luke kneep zijn ogen samen om te lezen wat er stond, maar het lukte hem niet. De sheriff mocht Fallow niet en zou waarschijnlijk proberen de zaak in die richting te pushen.

‘Nou, u kwam gisteren door de kantooringang hierachter de kerk binnen en liep door de verbindende gang naar de voorkant van de kerkzaal, heb ik begrepen. U kwam binnen door de koordeur.’

‘Klopt.’

‘En u vond de vrouw om ongeveer kwart voor acht.’

Luke knikte.

‘Eerst dacht u dat ze zat te bidden. U zei dat ze er “rustig” bij zat.’

‘Nee, ik geloof dat ik het woord “sereen” heb gebruikt.’

Ze keek fronsend naar de transcriptie. Snavel had kennelijk het verkeerde woord opgeschreven. Naderhand waarschijnlijk, vermoedde Luke, toen hij het verhoor uittypte en zijn eigen handschrift niet meer kon lezen. ‘Nou ja, net zoiets,’ zei ze. ‘Maar een eerste indruk kan bedrieglijk zijn.’

‘Ja. Dat is zo.’ Het beeld van de dode vrouw kwam bij hem terug. Niet veel later drong het tot hem door dat hij zich niet haar gezicht herinnerde zoals hij het gezien had, maar het gezicht uit de droom waaruit hij die ochtend was ontwaakt. ‘Van dichtbij was het anders,’ zei hij. ‘Ik zag dat er iets met haar benen was. Het leek of ze allebei gebroken waren.’

‘Dat klopt,’ zei Hunter. ‘Ook haar linkerarm en enkele ribben.’

‘Zo.’

Ze knikte en bleef hem strak aankijken; haar ogen leken ineens veel ouder dan ze was. ‘Dat is nog niet voor publieke consumptie bestemd,’ zei ze. ‘Iemand heeft haar flink toegetakeld. Ze is meerdere keren geslagen. Postmortaal. Veel woede. Kent u iemand die zoiets had kunnen doen?’

‘Nee.’

‘Is er weleens eerder ingebroken in de kerk?’

‘Nee. Behalve door een paar kinderen, een paar zomers geleden.’

‘Ooit problemen gehad met passanten?’

‘Passanten. Nee.’ Ze wisselden een lachje. Op het journaal van tien uur gisteravond had sheriff Calvert gezegd dat de vrouw ‘wellicht een passante was, we weten het gewoon niet’. Luke dacht van niet; tenzij passanten tegenwoordig Louis Vuitton en Ferragamo droegen.

‘Enig idee wat er gebeurd kan zijn? Wie er misschien bij betrokken is? Waarom ze naar de kerk toe is gebracht?’

‘Nee,’ zei hij, ‘op de laatste twee.’

‘En op de eerste?’

‘Tja.’ Luke besloot haar te vertellen waar hij aan had zitten denken. ‘Wie het ook geweest moet zijn, moet geparkeerd hebben voor de hoofdingang. Hij moet langs de kantoren omgelopen zijn en naar binnen zijn geklommen door het raam van de spreekkamer, dat waarschijnlijk niet afgesloten was. Toen is hij door de gang teruggekomen naar de deuren van de ingang. Die deuren heeft hij van het slot gedaan en haar de kerkzaal in gedragen.’

Ze knikte nauwelijks waarneembaar. ‘En waarom zegt u dat?’

‘Het is de enige logische verklaring. Ik zag schoenafdrukken voor het raam van de spreekkamer. En in de gang zag ik drie stel van dezelfde, of soortgelijke schoenafdrukken. Maar ze waren zwaarder op weg naar de kerkzaal dan de andere kant op, dus hij moet haar gedragen hebben.’

‘Ja. Heel goed,’ zei ze, terwijl ze haar ogen weer op haar vragen richtte. Luke vroeg zich af of ze dit zelf al bedacht had of dat hij haar iets nieuws vertelde.

‘Zijn er geen veiligheidscamera’s of alarminstallaties in de kerkzaal, of in de hal?’

‘Nee, alleen in de kantoren daar.’ Hij wees naar de enige camera die opgehangen was in een hoek van het plafond; hij glimlachte ernaar en zwaaide. ‘Waar de kluis is, en waar we onze financiële gegevens bewaren. We hebben het erover gehad om ze aan te schaffen voor de kerkzaal en de spreekkamer, maar op de een of andere manier wordt het altijd een politieke kwestie.’

‘Er is verschil van mening binnen de gemeente over het onderwerp groei, heb ik begrepen,’ zei ze.

‘Dat klopt wel, ja.’ Ze wachtte tot hij meer zei. ‘Er zijn er die het niet willen. Enkele traditionalisten zijn bang dat we een megakerk worden, als we niet oppassen. En dat we over een paar jaar Joel Osteen in dienst kunnen nemen als voorganger. Het was al een hele uitdaging om de videoschermen voor de kerkzaal goedgekeurd te krijgen.’

‘Wat gisteren gebeurd is, heeft daar dus niets mee te maken.’

‘Waarmee?’ ‘De onenigheid over groei.’

‘Nee. Ik zie geen verband.’

‘Oké.’ Ze keek weer naar haar aantekeningen en stond op het punt om af te sluiten, zag hij. Maar toen verraste ze hem. ‘Er was een aantal getallen in de rechterhand van het slachtoffer gekerfd,’ zei ze. ‘Dat hebt u opgemerkt?’

Luke knipperde bevestigend met zijn ogen.

‘En ik zie hier dat hulpsheriff Stilfork gisteren aan het eind van de middag op aandringen van de sheriff nog een keer contact met u heeft gezocht en u naar die cijfers heeft gevraagd.’

‘Hij vroeg me naar getallen. Hij zei niet dat ze in haar hand waren gekerfd. Hij liet me drie cijfers op een papiertje zien – vier cijfers en één letter eigenlijk – en vroeg of ik enig idee had wat die betekenden.’

‘En u zei…’

‘Ik zei nee.’

‘Weet u nog welke cijfers het waren?’

‘Ja, hoor. Vijf, één, i, één, nul. Ik heb hem verteld dat ik geen idee had.’

Ze keek weer naar de transcriptie. De intensiteit van haar ogen, de glans van wat verzonken wijsheid leek, beviel Luke. ‘Maar hij vroeg u om te speculeren.’

‘Ja, hij vroeg me hem alles te vertellen wat er in me opkwam. Ik zei nee.’

‘Oké. Ik denk wel dat het mogelijk is dat het derde getal geen i was,’ zei Hunter. Opnieuw verraste ze hem. Ze haalde een foto uit haar map en schoof die over het bureau heen naar hem toe. Het was een afbeelding van de rechterhand van de dode vrouw, afkomstig uit het mortuarium in Baltimore. Schoongemaakt, opgeblazen. Het ingesneden vlees, de wonden als waterbeekjes in de aarde uitgeslepen door oeroude rivieren.

‘Wilt u er nog eens over nadenken?’

‘Ja, dat is goed.’

Ze nam de foto terug en sloot haar map. Bowers schoof zijn stoel naar achteren, klaar om op te staan. Het verbaasde hem dat ze hem zo veel details had gegeven; wellicht in ruil voor het een of ander.

‘O, nog één ding,’ zei ze. ‘Er zijn verschillende vingerafdrukken gevonden op het lichaam. Hebt u haar aangeraakt?’

‘Ik heb naar een polsslag gevoeld, ja,’ zei hij. ‘In haar hals.’

‘Nog ergens anders?’

‘Nee. Ik bedoel, misschien heb ik haar hand aangeraakt. Ik probeerde de getallen te lezen.’

‘Maar dat lukte niet.’

‘Nee.’

Hunter knikte en stond op. ‘Goed. Dank u wel, meneer,’ zei ze, en ze stak haar hand uit. Haar handdruk was wat hij verwacht had: stevig, maar niet agressief.

Bij de voordeur naar de kerkkantoren namen ze afscheid. Aggie hield haar hoofd gebogen en deed alsof ze niet luisterde. Hunter haalde een visitekaartje uit een zak van haar legerjack en gaf het aan hem.

‘Ik weet dat dit moeilijk is en ik stel uw medewerking op prijs, dominee Bowers. Als u nog iets bedenkt, belt u me dan alstublieft.’

‘Dat zal ik doen.’

‘We gaan dit oplossen.’

Luke knikte. Het was een vreemde opmerking, maar de klank beviel hem. En om de een of andere reden geloofde hij haar. Voordat ze wegging, leken haar ogen heel even die van een jong meisje, vol van de argeloze beloften van het leven. Dat ze zo wijs kon zijn en er zo jong uit kon zien, was zowel innemend als misleidend.

2

Een paar minuten nadat de deur naar de kerkkantoren was gesloten, kwam Aggie Collins binnen met een verse kop koffie voor Luke in haar beide handen. Ze verwisselde het nieuwe kopje met het oude, zette zijn nietmachine recht en sloeg een bladzijde om op zijn bureaukalender.

‘Dank je, Ag.’

‘Graag gedaan.’

Luke zat aantekeningen te maken voor zijn preek van zondag. Hij was weer helemaal opnieuw begonnen en deed onderzoek naar het idee dat het kwaad ons overal kan vinden, zelfs in een kerkzaal. Hoe moeten we reageren als dat gebeurt? Ineens drong het tot hem door dat Aggie in de deuropening stond met haar stenoblok.

‘Kom binnen, als je wilt, Ag.’

‘O, dank u.’ Ze zuchtte en nam vlug een stoel. ‘Ik dacht dat u uw telefoonberichten wel door zou willen nemen.’

‘Natuurlijk.’ Luke sloot zijn notitieboek.

‘Was het een goed gesprek met juffrouw Hunter?’

Hij knikte en beantwoordde toen haar eigenlijke vragen: Wat zei ze? Weten ze al iets? Ondanks haar keurige uiterlijk en optreden was Aggie een gretige en volleerde roddeltante.

‘Ze zei eigenlijk niet veel,’ zei hij. ‘Ze weten op dit moment nog niet veel. Er zijn nog geen goede aanknopingspunten.’

‘Mmm hmm.’ Ze stak haar kin naar voren. Aggie was als jonge vrouw een schoonheid geweest en nu bedekte ze af en toe uit gewoonte haar hals met haar hand of ze stak haar kin naar voren, als om de fysieke veranderingen die de tijd in haar gezicht had aangebracht te maskeren. Ze had jarenlang fulltime als vrijwilliger voor de kerk gewerkt voordat Luke haar aannam voor een betaalde betrekking.

Wat weten ze dan wel? leek ze zwijgend te vragen.

‘De dader heeft waarschijnlijk voor de kerk geparkeerd, denken ze,’ verklaarde Luke. ‘Hij is omgelopen naar de spreekkamer en binnengekomen door een raam, teruggelopen naar de ingang en heeft de voordeur opengedaan.’

‘O. En haar naar binnen gedragen?’

‘Daar lijkt het op.’

‘Hmm.’ Ze streek haar rok glad onder haar benen en dempte samenzweerderig haar stem. ‘Ik weet dat ik dit niet zou moeten zeggen… maar ze lijkt erg jong om het onderzoek te leiden.’

‘Ja, maar laat de schijn je niet bedriegen. Ze is behoorlijk scherp.’

‘O, vast wel. Ik weet alleen dat de sheriff wat problemen met haar heeft.’

‘Nou,’ zei Luke, ‘als hij een probleem heeft, moet het met de provincie zijn, zou ik denken. Dat zijn degenen die hem zijn macht hebben ontnomen.’

Aggie knikte kort. ‘Maar ik heb gehoord dat het meer is dan dat.’

Luke probeerde neutraal te kijken in de hoop dat ze het onderwerp zou afsluiten.

‘Ik heb gehoord dat hij een heel ongepaste opmerking tegen haar heeft gemaakt,’ zei Aggie. ‘Dat is een paar maanden geleden. Ik kan niet herhalen wat het was.’

‘Nee, alsjeblieft niet.’

‘Maar het schijnt dat ze het niet gepikt heeft en zijn knieën eraf gezaagd heeft.’ Haar gezicht en oren werden rood toen hun blikken elkaar kruisten. ‘Zo heb ik het horen uitdrukken. Hij zou haar daarna niet meer hebben gesproken.’

‘Maar goed.’ Hij keek naar zijn notitieboek. ‘Genoeg gekletst.’

‘Ja. Het spijt me.’ Aggie schraapte haar keel. Haar laagje efficiëntie was harder geworden sinds de dood van haar man een jaar of vier geleden. Bijna iedereen in Tidewater County wist dat hij zichzelf het leven had benomen, maar het was een onderwerp dat niemand ooit aanroerde. ‘U hebt elf telefonische boodschappen gekregen terwijl u in gesprek was met juffrouw Hunter.’

‘Oké.’

Ze nam ze op volgorde door. Zeven telefoontjes waren van gemeenteleden, die hem sterkte wensten en voor hem zouden bidden. Drie waren van de media.

‘De televisieverslaggever van Channel 14 wilde u vanmorgen voor de camera interviewen. Omdat ik weet wat u daarvan vindt, heb ik hem gezegd dat u een aantal vergaderingen had en helaas niet mee kon werken.’

‘Bedankt.’

‘Ook heeft de Tidewater Times gebeld. Verslaggeefster Nancy Bunting vroeg of u zou kunnen vertellen hoe de overleden vrouw eruitzag. Toen belde de andere verslaggeefster, Sandy Bunting, om hetzelfde te vragen.’

De plaatselijke krant, de Tidewater Times, was enkele geslachten lang in het bezit van de familie Bunting. Bijna alle personeelsleden waren een Bunting of getrouwd met een Bunting.

‘Sandy Bunting zei dat ze berichten had gehoord dat de vrouw ongekleed was op het moment dat u haar ontdekte.’

‘Berichten?’

‘Ja. Ik heb haar naar de politie verwezen.’

‘Mooi, dank je.’

‘Graag gedaan,’ zei Aggie. ‘Ik weet dat u niet graag lastiggevallen wordt door de media.’

Luke glimlachte; hij had er geen bezwaar tegen om met de media te praten, maar vaak wilde hij liever niet geciteerd worden. Dat moest hij Aggie toch eens een keer vertellen.

‘En tot slot heeft meneer Frank Nayak senior gebeld, van de Nayak Company. Hij zei alleen dat ik moest zeggen dat hij vond dat u en hij eens een praatje moesten maken.’

‘Zo.’ Luke lachte. ‘Sinds wanneer?’

Agnes keek fronsend naar haar aantekeningen. ‘Sinds kwart voor tien, denk ik. Toen belde hij.’

Hij glimlachte. Soms nam Aggie zijn vragen te letterlijk.

‘Weet je wat, Ag?’ zei hij. ‘Ik bel later wel terug. Ik denk dat ik nu maar eens ga proberen vandaag nog iets zinnigs te doen. Hoe lijkt je dat?’

‘O,’ zei ze, en ze trok haar schouders naar achteren. ‘Dat lijkt me prima.’

Jackson Pynne nam een grote slok van zijn afhaalkoffie en bestudeerde de kop op zijn scherm, alsof die veranderd kon zijn gedurende de afgelopen vijfenveertig seconden:

DODE VROUW GEVONDEN IN KERK

Pynne keek op naar het verkeer. Hij nam nog een slok en keek nog een keer. Eindelijk klikte hij de link aan.

Zijn gedachten schoten wild heen en weer terwijl hij het korte nieuwsbericht dat verscheen een paar keer achter elkaar las.

De politie vraagt de hulp van het publiek om een overleden vrouw te identificeren die gisterochtend is gevonden in de methodistenkerk van Tidewater op 7 Bayfront Drive.

Het bureau van de sheriff meldt dat de hoofdpredikant van de kerk de vrouw heeft gevonden toen hij even na half acht ’s ochtends op zijn werk arriveerde. De vrouw zat naar verluidt in een bank in de kerkzaal en leek aan het bidden te zijn. De politie meent dat ze al verscheidene uren dood was.

Namens het bureau van de sheriffs beschreef woordvoerster Kirsten Sparks de vrouw als Kaukasisch, tussen de 30 en 40 jaar oud, donkerbruin haar, bruine ogen, 1.70 meter lang, 53 kilo. De vrouw had een kleine tatoeage van een slang op haar linkerenkel.

De politie wilde niets zeggen over de doodsoorzaak en niet speculeren over de reden waarom ze in de kerk was. Sheriff Clay Calvert weigerde specifieke details van de zaak te bespreken, maar zei: ‘Dit is een actief onderzoek en we trekken verscheidene aanwijzing na.’ Dominee Luke Bowers, die de vrouw heeft gevonden, was niet beschikbaar voor commentaar.

De zaak wordt onderzocht door de nieuwe speciale eenheid van de provincie, waarin leden van het bureau van de sheriff, de politie van Tidewater en de staatspolitie van Maryland samenwerken. De speciale eenheid staat onder leiding van brigadier Amy Hunter van de staatspolitie.

Hunter verwees gisteren alle vragen van de media naar woordvoerster Kirsten Sparks van het bureau van de sheriff.

Elke keer als Pynne het verhaal las, bleef hij hangen bij hetzelfde woord: ‘Kaukasisch’.

Maar dat kon natuurlijk gewoon een vergissing zijn.

Hij keek uit naar de snelweg en reikte naar zijn pakje Chesterfield. Hoe het ook zij, hij wist dat hij terug moest. Hij kon op dit moment geen andere optie bedenken. Hij tikte een sigaret uit het pakje en stopte hem tussen zijn lippen, streek een lucifer af en inhaleerde. Toen voelde hij zich eventjes wat beter.

3

De Ebb Tide Inn had het verbleekte uiterlijk van een vroegere tijd. Amy Hunter herinnerde zich dat het eens een aantrekkelijke oase naast de snelweg was geweest. Twaalf schone kamers, betaalbare prijzen, stoelen naast iedere deur, een klein blauwgroen zwembad. Buiten een picknicktafel, een lommerrijke eikenboom, een baan voor hoefijzerwerpen, barbecues, hangmatten. En dan was er ook nog een klein stukje schelpenpad heuvelafwaarts naar een hard zandstrand en een botensteiger.

Maar onafhankelijke snelwegmotels, en het type familievakanties die hun bestaan rechtvaardigden, waren relikwieën geworden uit vroeger tijd. En luie, typische namen als Ebb Tide waren prijsgegeven in de grote vraag naar service en telecommunicatie.

Ook Robby Fallow leek overgebleven uit een ander tijdperk. Hij was een kleine, kranige man met zwartgallige trekken en woonde alleen in een kleine houten blokhut aan de snelwegkant van het motel. Altijd als ze er ’s avonds langs reed, zag Hunter het licht van zijn televisie flikkeren op de muren. Overdag werkte Fallow op het terrein, maar het uiterlijk van het motel leek nooit te verbeteren. De naam was passend, vond Hunter toen ze de oprit insloeg – afgaand tij, niet opkomend.

Onderweg had ze aan dominee Bowers zitten denken. Hunter had een goed gevoel over hem. Ze hield wel van de nuchtere manier waarop hij haar over de schoenafdrukken had verteld – zwaarder op weg naar de kerkzaal dan naar buiten. En de veelzeggende, enigszins ironische blik in zijn ogen beviel haar. Hij was iemand die haar zou kunnen helpen. Hunter was een nauwgezette, maar eigenzinnige onderzoeker en soms zocht ze advies bij onwaarschijnlijke bondgenoten. Dominee Bowers zou er weleens een kunnen zijn. Het was maar een gevoel dat ze had. In theorie was het de nieuwe speciale eenheid moordzaken van de provincie, die door haar aangevoerd werd – een door de wol geverfd team met uitgebreide vaardigheden en ervaring. Eigenlijk waren het twee teams, de oude garde en de nieuwe; de sheriff was kapitein aan de ene kant, Hunter aan de andere. Wendell Stamps, de lange, gelijkmatig gehumeurde staatsaanklager, stond duidelijk aan de kant van de sheriff, hoewel hij zich altijd tot het uiterste inspande om neutraal te lijken. Dat kon een interessant probleem worden.

Robby Fallow stond op een open plek tussen de berkenbomen gebogen over de motor van een reusachtige oude Oldsmobile. Hij droeg een oude gebreide bivakmuts, lagen flanel, een spijkerbroek met olievlekken. Hij had het motel begin jaren negentig van zijn vader geërfd, toen er nog gezinnen kwamen. Nu bestond de clientèle vooral uit lanterfanters of anders freelance schuitenvoerders, die een paar weken werkten tijdens het oesterseizoen in de winter of het blauwekrabseizoen in de zomer. Projectontwikkelaars hadden jarenlang geprobeerd het land te kopen van Fallow – vooral de familie Nayak, de grootste grondbezitters van Tidewater County. Maar Robby Fallow wilde niet eens met ze praten. Het motel – dat ondanks de naam nooit een herberg was geweest – was Fallows trots en zijn identiteit; het was in wezen alles wat hij had.

Fallows zoon, de enige andere permanente bewoner van de Ebb Tide, woonde aan de boskant, de laatste van de hotelkamers. Hij verzorgde het terrein en stond bekend om zijn liefde voor marihuana. In de zomer, als er veel snelwegverkeer was, zat Junior Fallow, zoals hij werd genoemd, soms urenlang in een tuinstoel naast de snelweg naar passerende automobilisten te zwaaien. Sommigen noemden hem de ‘Zwaaiende Man’. Juniors moeder was jaren geleden al gestorven. Ze was onder invloed van alcohol verdronken in het zwembad van het motel.

Hunter had met beide Fallows gesproken tijdens het onderzoek van een cold case die haar in de winter was toegewezen, maar zonder veel succes. Het slachtoffer was een vierentwintig jaar oude, werkloze vrouw die Andrea Dressler heette. Ze had met haar vriend in het motel gelogeerd, dertien dagen voordat ze werd gevonden in een maïsveld in Delaware – gewurgd. Wekenlang had het bureau van de sheriff Junior Fallow behandeld als hoofdverdachte. Later noemden ze de vriend van het slachtoffer een ‘belangwekkend persoon’. Maar ze verzamelden nooit genoeg bewijs om een aanklacht in te dienen. Maanden nadat de sheriff de zaak had opgegeven, kwam Hunter te weten dat de conciërge van een middelbare school in Delaware de vrouw wekenlang had gestalkt. Een DNA-test wees uiteindelijk uit dat hij haar had verkracht en vermoord.

Robby kwam aanlopen om haar te begroeten, alsof hij niet wilde dat ze te dicht bij hem kwam.

‘Kan ik wat voor u doen?’

‘Goedemorgen, meneer Fallow. Amy Hunter. Hoe maakt u het?’

‘We zijn op dit moment gesloten, mevrouw,’ zei hij, terwijl hij zijn handen afveegde aan een lap die vetter leek dan zijn handen.

‘Ja, dat weet ik.’ Hunter hield haar identificatie omhoog. Hij knikte, zonder ernaar te kijken. ‘Zou ik u een paar vragen mogen stellen?’

‘Nee, mevrouw,’ zei hij beleefd. ‘Vandaag niet.’

‘Vandaag niet.’

‘Nee, mevrouw.’

‘Mag ik vragen waarom niet?’

‘Omdat het een vraag is, mevrouw,’ zei hij. Een onverwachte twinkeling verscheen in zijn kleine, diepliggende oogjes. ‘Voor vragen moet u met mijn advocaat praten.’

‘Oké.’

Hunter wendde haar blik af. In het berkenbos achter zijn auto stond een roestige schuur. Door de deur die openstond, kreeg ze een blik in een andere tijd: een Evinrude uit 1960 op een brug, een paar Johnson Sea Horse buitenboordmotoren, opgeknapte waterski’s, verkleurde gele vinyl sleepkabels.

‘Dus u weet waarvoor ik hier ben?’

‘Nee, mevrouw.’

‘Ik onderzoek de dood van een vrouw die gisterochtend is gevonden in de methodistenkerk. Een paar mensen zeiden dat u er misschien iets van wist.’

‘Nee, mevrouw.’

‘Maar u hebt er met de sheriff over gesproken, hè?’

Hij sloeg zijn ogen neer en wreef zijn handen ernstig af aan de lap.

‘Ik ben de hoofdonderzoeker in deze zaak, meneer,’ zei ze. ‘Ik heb geen reden om te denken dat u erbij betrokken bent. Ik zou u alleen graag willen uitsluiten als verdachte. En dat kan heel makkelijk.’

‘Ja, ja,’ zei hij. ‘Voor vragen moet u bij mijn advocaat zijn.’

‘Ja, dat zei u al.’

Hunter haalde diep adem en keek de snelweg af naar een ontworteld stuk bos en haar blik viel op het bord: TOEKOMSTIGE LOCATIE VAN WAL-MART.

‘Oké. En wie is uw advocaat?’

‘De heer Louis Gunther.’

‘Oké.’ Gunther was een oorspronkelijke bewoner van Tidewater, die voornamelijk letselschadezaken en rijden onder invloed behandelde. Hij was plaatselijk algemeen bekend vanwege zijn vijftien seconden durende tv-commercials in de zomer. ‘Mocht u van gedachten veranderen, dan kunt u me bellen,’ zei ze.

Hunter haalde een visitekaartje uit de zak van haar legerjack en stak het hem toe, maar Robby Fallow maakte geen aanstalten om het aan te pakken.

‘Dank u wel, mevrouw,’ zei hij.

Hij draaide zich om en liep terug naar zijn Oldsmobile.

Hunter stopte het kaartje weg en keerde terug naar haar auto. Ze wist dat ze voor de gek werd gehouden, maar niet door Robby Fallow. Ze vroeg zich af wat de sheriff tegen Fallow gezegd kon hebben waardoor hij zo reageerde.

4

De hele ochtend bleef de droom waar Luke ’s nachts uit wakker was geworden door zijn hoofd spelen. De details waren zo levendig dat het was alsof hij zich een ware gebeurtenis herinnerde.

Hij komt de kerkzaal binnen door de koordeur, precies zoals hij die dinsdagochtend had gedaan. Hij ziet het licht door de gebrandschilderde ramen over de banken spelen en merkt uiteindelijk een vrouw op, die op de een-na-achterste rij zit, net als dinsdag. Terwijl hij nadert, tilt ze haar hoofd op en lijkt hem te herkennen. Haar gezichtsuitdrukking verandert een paar keer voordat hij bij haar is – verrassing, genoegen, droefheid en ten slotte verscheidene gradaties van pijn.

De vrouw probeert op te staan, maar kan het niet. Ze geeft met haar ogen aan dat haar benen gebroken zijn. Luke knikt, maar spoort haar aan het toch nog eens te proberen. Bij haar tweede poging slaagt ze erin zich wankelend op te hijsen en ze begint naar hem toe te lopen. Haar benen schokken en knikken. Even staat ze stil en haar ogen staan heel blij; haar armen draaien van links naar rechts en Luke vraagt zich af of ze probeert te dansen. Dan verliest ze haar evenwicht en hij snelt toe om haar te ondersteunen. Hij ondersteunt haar gezicht met zijn handen en even houden ze elkaar vast. Haar huid is vochtig, alsof ze net binnen is gekomen uit de motregen. Als hij zijn handen weghaalt, ziet hij dat er stukjes van haar lichaam aan hem kleven.

Op dat moment werd hij wakker en hij zag dat Charlotte naast hem lag te slapen. Hij keek langs haar heen naar de wekker op het nachtkastje: 3:17. Hij deed zijn ogen dicht en luisterde een poosje naar de diepe ademhaling van Charlotte en Sneakers – in ieder een eigen ritme, alsof ze nachtelijke musici waren die al slapend hun ritmes speelden.

Sommige geruchten nemen er de tijd voor om zich te verspreiden. In Tidewater gaat dat meestal snel, zeker buiten het seizoen. Slechts de spaarzaamste details over de ‘kerkmoord’ – zoals de mensen het noemden – haalden de Tidewater Times of het plaatselijke tv-nieuws. Maar verscheidene versies van het gebeurde circuleerden door de verzamelplaatsen op Main Street. De komende en gaande mensen wisselden uit wat ze hadden ‘gehoord’. Dat het slachtoffer, een Aziatische vrouw, hoogstwaarschijnlijk een dure gezelschapsdame was, waarschijnlijk uit Baltimore, die haar diensten had aangeboden via internet. Dat de sheriff en rechercheurs van moordzaken al twee of drie keer ‘met Robby waren wezen praten’. Dat de dominee ‘iets weet’. Door dit laatste gerucht, dat op niets was gebaseerd, keken de mensen Luke sinds dinsdagochtend een beetje raar aan.

Tidewater County was een uitdijende, voornamelijk onontwikkelde plaats met drie bloeiende industrieën: visserij, landbouw en toerisme. Aan deze plaats groeiden twee dorpen: Tidewater en het eenvoudig geheten, meer traditionele oude dorp Bay. In de zomer bevolkten toeristen de schilderachtige straatjes van Tidewater, dat eens een vissersdorp was. Nu is het een enclave van victoriaanse huizen, souvenir- en curiositeitenwinkels, krab- en oesterrestaurants aan de haven en inpakbedrijven voor vis en schaal- en schelpdieren.

Lukes ouders hadden hem als ontvankelijk kind van acht jaar meegenomen naar Tidewater en hij was onmiddellijk gecharmeerd geweest: het winderige uitzicht op de baai en de visgeuren, de houten planken langs de waterkant, de haven, en vooral de ruimhartigheid en het grappige accent van de plaatselijke bewoners. Hij en zijn ouders waren die ochtend het winderige Chesapeake ingereden om tonijn te proeven. Daarna hadden ze een groot deel van de ochtend door Main Street gedwaald om de winkels te bekijken en schaal- en schelpdieren te proeven. Ten slotte hadden ze de handelshavens ontdekt, waar krab en oesters werden uitgezocht en ingepakt. Daar hadden ze toegekeken terwijl een ploeg oesters uitlaadde in reusachtige roestvrijstalen vaten.

Lukes ouders waren reizigers, die hem hadden grootgebracht met het vermogen om zich te verwonderen en met een gezonde nieuwsgierigheid. Als jongen hadden ze hem meegenomen naar opmerkelijke plekken – Grand Canyon, Yellowstone, Niagara Falls, Mt. Rushmore – alsof ze hem wilden doordringen van de afmetingen en de charme van het land. Maar als tiener had hij zijn nieuwsgierigheid vaak naar binnen gekeerd en nagedacht over zijn eigen erfgoed.

Hem was altijd verteld dat de familie van zijn vader Iers en Frans was, en die van zijn moeder Oost-Europees. Maar hij leek op geen van beide ouders, en trouwens ook niet op hun familieleden of voorouders. Zijn vader en moeder waren allebei klein, met sterke trekken en een donkere huid. Toen Luke vijftien was, mager en nog niet uitgegroeid, was hij vijf centimeter langer dan zijn vader en negen centimeter langer dan zijn moeder. Uiteindelijk torende hij bijna dertig centimeter boven zijn moeder uit. Beide ouders hadden bruine ogen, maar aan zijn moederskant zaten wel blauwe ogen, vertelden ze hem. ‘Daar komen jouw blauwe ogen vandaan,’ zei ze altijd. Maar omdat de foto’s die ze hem liet zien altijd zwart-wit waren, was het moeilijk te zeggen. Lukes vader begon zijn haar te verliezen toen hij begin twintig was, terwijl Luke dik haar had – ‘weerbarstig’ had een kapper het eens genoemd. Lukes haar had een eigenaardige kleur, een mengeling van donker en lichtblond; ‘surferhaar’ volgens Charlotte.

Tegen de tijd dat hij naar de middelbare school ging, was Luke er nagenoeg zeker van dat de verhalen van zijn ouders over zijn afkomst evenmin waar waren als hun verhalen over de kerstman. Hij was zestien toen zijn ouders hem op een zaterdagochtend naar de zitkamer riepen en de waarheid opbiechtten, met neergeslagen ogen en op ernstige toon. Zijn vader begon met een merkwaardig geconstrueerde zin die Luke zich nog met grote genegenheid herinnerde: ‘Zoals je onderhand misschien wel vermoedt, Luke, hebben we je iets te vertellen.’ Het feit dat hij geadopteerd was zorgde er niet voor dat hij minder van zijn ouders hield; integendeel. Hij besefte hoe graag ze zijn echte ouders hadden willen zijn en dat ze dat op hun manier ook geweest waren, en hield daarom nog meer van hen. Doordat zijn ouders hem als nieuwsgierige achtjarige hadden meegenomen naar deze zoute, naar vis geurende straten van Tidewater County, voelde hij zich er meteen thuis toen hij er jaren later terugkeerde met Charlotte.

Uit het benzinestation in het dorp – waar alles werd verkocht, van appels en munitie tot geneesmiddelen tegen een kater – kwam Billy Banfield, een joviale, dikke man naar buiten sjokken toen Luke voor de deur stopte.

‘Hé, dominee, wat zegt u ervan?’ Hij keek naar de pomp op het volgende eiland. ‘Verschrikkelijk daar in de kerk. Weten ze al iets?’

‘Nee, mij hebben ze nog niets verteld.’

Hij kwam waggelend dichterbij.

‘Is het waar wat ik heb gehoord… dat dat grietje naakt was toen u haar vond?’

‘Nee.’ Luke keek naar de draaiende cijfers. ‘Dat is niet waar.’

‘Nee?’

‘Nee, sorry.’

Billy kwam anderhalve stap dichterbij en deed zijn best om niet gretig te doen, maar zijn ogen verraadden hem. ‘Ik hoor anders veel praatjes.’

‘O, dat zal best.’ Luke glimlachte. Hij trok het mondstuk van de slang uit de tank en stopte het terug in de pomp. Hij liep voorzichtig, omdat hij nog best veel last had van de knie die hij gestoten had. ‘Misschien kun je beter niet te veel aandacht aan dat soort dingen besteden, Bill.’

‘Nee. Ik zou het niet zeggen, alleen als je iets hoort waarvan je weet dat het niet waar is – niet waar kan zijn – als het gaat over iemand van wie je weet dat hij er niet bij betrokken kan zijn…’

Door de manier waarop Billy zijn ogen samenkneep, drong het tot Luke door dat hij het over hem had. Hij glimlachte nog eens en besloot het te laten rusten. ‘Maar goed, tot kijk, Bill.’

In de kleine ‘winkelpromenade’ aan de oostkant van Main Street stopte hij bij bloemist Palmer, waar een broodmagere man met zilvergrijs haar een boeket tulpen verkocht aan een jonge, blonde vrouw.

‘Dominee Luke?’ zei de man toen ze klaar was. ‘Bent u het?’

Luke trok zijn wenkbrauwen op.

‘George,’ zei hij.

‘O.’ Luke gaf hem een hand en begreep dat dit de eigenaar moest zijn, George Palmer. Net als heel veel andere mensen in Tidewater County was George er zo nu en dan buiten het seizoen.

‘Sorry, ik herkende u niet,’ zei Luke. ‘Ik ben eraan gewend hier altijd aantrekkelijke jonge vrouwen aan het werk te zien.’

George Palmer glimlachte en sloeg zijn ogen neer alsof hij verlegen was. ‘Ik moest terug voor familiezaken. Ik had gehoopt warmer weer te treffen. Wat is er gebeurd trouwens?’

‘Ik wou dat het kon zeggen.’

‘We horen allerlei verschillende verhalen.’

‘Mensen houden van verhalen vertellen, hè?’

‘Ja, dat klopt.’

Luke kocht twee rozen en reed verder naar het oosten. Een van de rozen zou hij in het hospice van Tidewater achterlaten bij Millicent Blanchard, een gemeentelid dat daar haar laatste dagen doormaakte. De andere zou hij mee naar huis nemen voor Charlotte.

Een bezoek aan het hospice was altijd stichtend voor Luke en het scheen de patiënten te troosten. Vandaag leidde het hem ook af van wat er gebeurd was in de kerk – en wat de mensen van Tidewater County meenden dat hij ervan afwist. Hij legde een kort bezoek af aan elk van de patiënten voordat hij naar Millicents hoekkamer ging. Zij zou hem in elk geval niet vragen wat er gebeurd was.

‘Hoe gaat het vandaag, Millie?’ zei hij. Hij tilde de jaloezieën op om het zonlicht binnen te laten. ‘Je ziet er goed uit. Kijk eens, ik heb een roos voor je meegebracht.’

Hij stak haar de bloem toe en Millie nam hem aan, hoewel haar waterige grijze ogen eerst niet schenen te registreren wat het was of wie hij was. Toen keek ze eindelijk op naar Luke en glimlachte breed, als een kind.

‘Zo, lig je lekker? Mooi. Ja, ik weet het, schitterende dag, hè. Moet je die wolken zien. Zijn ze niet prachtig? Je weet wat ze zeggen: er is heel wat meer te doen in de lucht dan ze ooit op tv laten zien. Fijn dat je het met me eens bent. Over dat soort dingen hebben we altijd hetzelfde gedacht, hè?’

Luke moest nu beide kanten van het gesprek met Millie, de weduwe van de oestervisser, voor zijn rekening nemen. Ze was achter in de zestig en was vijf maanden geleden gevallen in haar achtertuin. Het was een paar avonden nadat ze met Luke aan tafel had gezeten bij een krabfeestmaal in de kerk, waar ze had opgeschept over haar achterkleinkinderen. Eerst dachten de artsen dat ze een beroerte had gehad, maar het bleek een zeldzame, degeneratieve hersenaandoening te zijn. Millie zou waarschijnlijk niet langer dan een paar weken meer leven – maar als iemand verwachtingen kon tarten, dan was zij het.

Luke voelde zich in de greep van emoties, zoals altijd als hij haar broze hand vasthield en bad voor Millie en haar familie. Tegelijk dankte hij God voor Millies leven en voor haar werk in de kerk en in de gemeenschap. Toen hij haar kamer uitliep de gang in, voelde hij zich gedrukt door verdriet omdat de bezoekjes aan haar geteld waren.

Hij nam de noordelijke route terug, langs weilanden die zich in alle richtingen oneindig uitstrekten. De ochtendnevel was weggebrand en het middaglicht wierp een grimmige klaarheid op de akkers, de graansilo’s en houten schuren. Sommige plaatsen hadden als bestemming groter te worden, industrie aan te trekken en groei te promoten. Maar afgezien van enkele stukken aan de waterkant was het grootste deel van Tidewater County bestemd om nooit iets anders te worden dan het was. Dat vond hij juist zo heerlijk hier.

Hij stopte een cd van Charlotte in het apparaat. Chopin, Fantasie Impromptu, verscheen in het schermpje. Op zijn verzoek was Charlotte begonnen hem iets te leren over klassieke muziek, met wisselend resultaat. Tot nu toe had hij gemerkt dat hij hield van Mahler en Tsjaikovski, hoewel hij soms het verschil niet kon horen. Deze vond hij mooi; de muziek verleende een subtiele pracht aan het landschap toen hij over een bermloze tweebaansweg terugreed naar de kust en in zijn hoofd anekdotes uitprobeerde voor zijn preek van zondag.

Afstanden waren een beetje lastig in dit open landschap. Je kon over de velden heen een vrachtwagen zien rijden zonder te weten hoe ver hij van je verwijderd was of welke kant hij op reed. Terwijl de pianomuziek een wending nam, volgde hij afwezig een pick-up – een grote, zilverkleurige die misschien een kilometer verder parallel aan hem reed, maar harder dan hij. Route 11 waarschijnlijk. Die liep van het westen naar het zuidwesten.

De pick-up moest linksaf geslagen zijn, want toen hij hem weer zag, kwam hij loodrecht op hem af. Ineens was hij er en Luke was gedwongen te stoppen op de tweebaansweg bij Goose Creek Crossing. Een nieuw uitziende Ram pick-up met dubbele cabine en een opvallende deuk in het spatbord rechtsvoor scheurde langs en Luke voelde zijn eigen auto schudden.

Verrassender dan het voertuig – je zag hier zelden iets anders dan oude pick-ups – was de man achter het stuur. Toen de truck langsreed, draaide de chauffeur zijn hoofd om hem recht aan te kijken.

Jackson Pynne.

Maar waarom zou Jackson Pynne door Tidewater County rijden? Luke had er geen goed gevoel bij.

Het was maanden geleden dat Luke zelfs maar aan Jackson Pynne had gedacht, en nog veel langer sinds hij hem had gezien. Jackson was projectontwikkelaar in hotels en appartementen. Zeven jaar geleden was hij hierheen gekomen met veel geld en plannen om een luxueus hotel met jachthaven te bouwen. In The Baltimore Sun werd hij destijds een ‘non-conformistische, pretentieuze zakenman’ genoemd – en dat beviel Jackson wel, hoewel dat artikel wellicht ook de aanzet was geweest tot zijn ondergang. In Tidewater Country was zelden plaats voor mensen die ‘pretentieus’ waren, zeker als ze ‘hierheen gekomen’ waren in plaats van ‘hiervandaan kwamen’.

In zekere zin was Jackson inderdaad opgeblazen. Met zijn grote lijf en lange benen, zijn zelfverzekerde gang en zijn koele, verweerde trekken deed hij Luke altijd denken aan een filmacteur uit de jaren vijftig. Hij had iets onvervreemdbaar dramatisch in zijn gezicht waardoor hij vaak meer leek te zeggen dan hij eigenlijk deed. De mensen keken vaak naar hem om als ze Jackson door de straten van Tidewater zagen lopen, omdat ze dachten dat hij een beroemdheid was. Een tijdlang was Jackson inderdaad een speler geweest in het zakenleven van Tidewater County, zij het een controversiële. Hij had enkele nieuwe ambtenaren en raadsleden die over de bestemmingsplannen gingen ervan overtuigd dat zijn hotel aan het water een ‘nieuw kaliber’ toeristen naar Tidewater zou trekken.

Maar de oudere ambtenaren waren van het begin af aan op hun hoede voor hem geweest en zij hadden Jackson Pynne het leven niet gemakkelijk gemaakt. Er bestonden onzichtbare laagjes traditie in deze provincie, had Luke ontdekt, mysterieus soms, als de regels van een godsdienstige sekte. Alle drie de projecten aan het water die Pynne had willen bouwen waren mislukt, en dat had hem een enorm verlies aan geld en prestige gekost. Elke keer als Pynne voor de bestemmingscommissie kwam – die de meeste projecten routinematig goedkeurde – werd hem gevraagd zijn plannen terug te schroeven of talrijke veranderingen aan te brengen. In het laatste geval – een luxueus appartementenhotel met een restaurant dat hij ‘Jackson’s’ wilde noemen – leidde het uitstel er uiteindelijk toe dat de staat hem beschuldigde van fraude nadat Pynne aanbetalingen had aangenomen voor units die nooit waren gebouwd. Later betaalde hij de aanbetalingen terug, maar tegen die tijd was hij niet langer welkom.

Tegen het eind van zijn jaren in Tidewater had Jackson Pynne, hoe onwaarschijnlijk ook, Luke als vriend genomen. Door zijn frustratie om het bestemmingsproces en de vriendjespolitiek was hij in die periode al behoorlijk nijdig en had hij zich afgesloten voor bijna iedereen in het district. Soms verscheen hij onaangekondigd in de kerk en ging hij tekeer tegen Luke over de mensen die hem ‘genaaid’ hadden, met gebruikmaking van kleurrijke bijnamen voor de raadsleden. Charlotte beweerde dat Luke een zwak had voor verliezers, en tegen die tijd leek Pynnes leven kansloos geworden. Luke deed zijn best om het goede te zien in mensen, en er was veel goeds in Jackson Pynne, soms zelfs een zekere edelmoedigheid. Ook had hij een diep verlangen naar meer betekenis in zijn leven, wat waarschijnlijk de reden was waarom hij zich tot Luke aangetrokken voelde. Jackson was een vreemde samensmelting van eigenschappen die elkaar moeilijk konden verdragen.

De mensen zeiden altijd: ‘Als Jackson Pynne naar de stad komt, gebeurt er altijd iets eigenaardigs.’

Luke voelde een rilling door zich heen gaan toen hij daaraan dacht.

5

De samenkomst van de speciale eenheid moordzaken was gepland voor half twaalf in het complex voor openbare veiligheid. Daarom had Amy Hunter nog tijd om de stad in te rijden en met Louis Gunther te gaan praten, de advocaat van Robby Fallow. Toen ze aanbelde kreeg ze te horen dat Gunther in deze tijd van het jaar op woensdag niet op kantoor was.

Maakt niet uit, dacht Hunter.

Deze zaak had niets met Robby Fallow te maken, daar was ze zeker van. De moord in Tidewater was geraffineerd en opmerkelijk netjes, op een manier die niet klopte, maar die de Fallows als verdachten bijna zeker uitsloot.

De recherche hanteerde de ‘achtenveertiguursregel’ in moordzaken. Achtenveertig uur nadat het slachtoffer was gevonden moesten de speurders weten aan wat voor zaak ze werkten. Hunter geloofde niet in zulke regels. In een zaak als deze, zonder getuigen, waren de omstandigheden van de misdaad als een dichte mist die binnengedreven was uit de baai. Je werkte in de mist tot die begon op te trekken, hoe lang het ook duurde. Het idee dat dat binnen achtenveertig uur zou gebeuren was maar een excuus voor luie agenten. Op woensdagochtend was de mist in de kerkmoord nog steeds ondoordringbaar. Er waren geen aanwijzingen over de identiteit van het slachtoffer, noch van de moordenaar. En de manier waarop de vrouw was achtergelaten, in gebedshouding op een van de achterste banken, voelde niet alleen als een uitdaging, maar ook als een bespotting, een puzzel die Hunter moest oplossen.

Deze zaak was voer voor roddelbladen, wist ze, vanwege de getallen die in de rechterhand van de dode vrouw waren gekerfd. Daarom wilde Hunter ervoor zorgen dat dit detail zo lang mogelijk voor de media werd verzwegen.

Een complicerende factor was het onuitgesproken conflict met sheriff Calvert. Dit was de eerste moord in Tidewater County sinds hem zijn gezag was afgenomen. Ook daar moest Hunter rekening mee houden.

Ze dacht aan de ogen van de onbekende vrouw toen ze door de helverlichte gang naar de vergaderzaal liep. De wind blies opgedroogde sneeuw tegen de plafondhoge ramen. Hunter had recht tegenover de vrouw gestaan en in haar gebroken ogen gekeken, ze had zich afgevraagd waar ze vandaan kwam en waarom iemand haar dit had aangedaan. Van iedere zaak bewaarde Hunter een foto van het slachtoffer op haar bureau en ook in haar hoofd, een herinnering aan degene voor wie ze eigenlijk aan het werk was. Jaren geleden was ze zelf slachtoffer geweest van een geweldsdelict, in een lommerrijke buitenwijk waar dergelijk geweld niet voorkwam. Het was iets waar ze niet over praatte. Maar de slechte manier waarop de zaak was aangepakt had haar prioriteiten veranderd en haar belangstelling voor ordehandhaving gewekt. Ze was haar loopbaan begonnen in Pennsylvania, waar ze recherchewerk deed voor de staatspolitie voordat ze vijf jaar geleden in Maryland was aangenomen. De staatspolitie van Maryland had een van de succesvolste rechercheafdelingen van het land, met een oplossingspercentage van 92 en een veroordelingspercentage van 99. Maar sommige zaken trokken zich niets aan van percentages, ze bleven weken-en maandenlang stilliggen en sommige kwamen helemaal nooit in beweging. Het begon erop te lijken dat dit er zo een kon worden.

‘Goed,’ zei ze om de vergadering te openen. ‘Laten we samenvatten wat we hebben en waar we heen moeten. En dan gaan we aan het werk.’

Er zaten nog negen mensen om de vergadertafel: moordrechercheurs Sonny Fischer en Ben Shipman, Hunters partners – soms ‘Fisch en Ship’ genoemd, een bijnaam waar ze geen van beiden bijzonder op gesteld waren. Staatsaanklager Wendell Stamps, een lange, scherpzinnige man met een altijd onverstoorbaar gezicht. Opsporingsambtenaar van de aanklager Clinton Fogg, een veteraan van dertig jaar die het nog altijd moeilijk vond om Hunter in de ogen te kijken, alsof hij niet kon aanvaarden dat zij de leiding had van de eenheid. Hulpsheriffs Barry Stilfork en Susan Jones, die hun loyaliteit aan de kant van de sheriff hadden liggen. John Jay Blount, districtscommandant bij de gemeentepolitie van Tidewater, van wie Hunter vaak de kriebels kreeg vanwege de manier waarop hij naar haar keek. En Kirsten Sparks, de persvoorlichter, die hevig kauwgom kauwde met overdreven bewegingen van haar kaak terwijl Hunter aan het woord was. Hunters baas Henry Moore, zaakbeambte bij de afdeling moordzaken van de staatspolitie, was ook aanwezig. Hij had haar de vrijheid gegeven in deze zaak, als een coach die het aan zijn spelbepaler overlaat om de verdediging te doorzien en dienovereenkomstig te handelen. Er zaten achttien mannen en vrouwen op de afdeling moordzaken van de staatspolitie, en zeven daarvan waren nu aan deze zaak toegewezen.

De sheriff maakte deel uit van de eenheid, maar had verstek laten gaan bij de vergadering, wat zijn manier was om een verklaring af te geven. Moet hij zelf weten, dacht Hunter.

Ze keek in haar aantekeningen en vervolgde: ‘De onbekende vrouw arriveerde gisteren aan het eind van de ochtend in het mortuarium onder begeleiding van Ben Shipman. We hebben de uitslag van de autopsie en het forensisch rapport binnen. Toxicologisch onderzoek is nog gaande. Sporenanalyse en biologische analyse zijn nog onderweg in Pikesville.’

Toen las ze de details voor uit het rapport van de medisch onderzoeker: ‘Het slachtoffer was één meter zeventig lang en woog 53 kilo. Leeftijd naar schatting dertig of vijfendertig jaar. Aziatisch of Spaans van afkomst. Ik wil dat dat buiten de pers blijft,’ zei ze, met een blik op Kirsten Sparks. ‘In de krant stond het woord Kaukasisch. Dat woord gebruiken we niet eens meer, zoals je weet.’

Sparks hield op met kauwen en werd rood. ‘Ik heb ze al gesproken,’ zei ze verdedigend. ‘Natuurlijk heb ik het woord Kaukasisch niet gebruikt. Ik snap niet hoe ze daaraan komen.’

‘Ik zeg niet dat jij het hebt gebruikt. Ik zeg alleen, laten we ervoor zorgen dat ze in de toekomst de juiste info hebben.’

Hunter keek weer in het rapport en Kirsten Sparks begon nog heviger te kauwen.

‘Tot nu toe hebben gebitsonderzoek, vingerafdrukken en DNA niet tot een identificatie geleid. Gisteren zijn twee foto’s van de onbekende vrouw en een van de tatoeage op haar enkel elektronisch verzonden naar politiebureaus in heel Delaware, Virginia, Pennsylvania, New Jersey, New York en Washington. Signalement en tekening naar plaatselijke media. We hebben alle politiebureaus in de staat gevraagd om lijsten met vermiste personen. Tot nu toe zonder resultaat.’

Hunter sloeg een bladzijde om. ‘Oké,’ zei ze. ‘Het volgende is nog niet voor de media bestemd, noch voor de openbaarheid.’ Ze wierp een snelle blik op Sparks. ‘De voorlopige autopsie toont vier gebroken botten in haar benen, twee gebroken ribben en een gebroken bot in haar linkerarm. Al die wonden zijn postmortaal toegebracht. De doodsoorzaak is twee .22 kaliber schotwonden in de borst.’

Kirsten Sparks hield op met kauwen. Even sloeg zelfs Clinton Fogg zijn ogen naar haar op. ‘Wauw,’ zei Sparks.

‘De lijkbleekheid van het lichaam wijst erop dat ze verplaatst was, waarschijnlijk twee keer, voordat de dader haar de kerk in droeg en in de bank zette. De medisch onderzoeker heeft sporen van afbinding gevonden op haar polsen. Nergens anders. Gisteren zijn rechercheurs in de buurt van Bayfront langs de deuren gegaan om buurtonderzoek te doen. Vier mensen zeggen dat ze ’s nachts of dinsdagochtend vroeg voertuigen bij de kerk hebben gezien. Twee zeggen dat ze een witte of gele SUV langs de kerk hebben zien rijden. Een zei dat het rond half twee was, de ander kwart voor twee of tien voor twee. Dan hebben we twee meldingen van een zilverkleurige pick-up op Bayfront dinsdag vlak na zonsopgang. Helaas geen kentekennummers van beide voertuigen. De staatspolitie heeft met kerkmedewerkers gesproken, onder wie de zes mensen die een sleutel hadden van het gebouw. Ook sprak hij met de meeste of alle van de AA-leden die maandagavond aanwezig waren bij een bijeenkomst in de spreekkamer. Waarschijnlijk is het raam van de spreekkamer niet afgesloten geweest en is de dader door dat raam binnengekomen.’ Ze sloeg een bladzijde om. ‘Drie winkels in Tidewater County waren de hele nacht open en we zijn de beelden nog aan het bekijken. Er zitten verscheidene camera’s langs de snelweg en op de Bay Bridge, ook met die beelden zijn we bezig.’ Ze knikte naar Henry Moore, die een aantal rechercheurs naar Tidewater County had gestuurd om de bewakingsbeelden te helpen uitzoeken.

Hunter begon niet over de getallen die in de rechterhand van de onbekende vrouw waren gekerfd. Ook vermeldde ze niet dat de hulpsheriffs, Barry Stilfork in het bijzonder, de plaats delict hadden verstoord en waarschijnlijk bewijsmateriaal hadden verknoeid. Noch speculeerde ze over de mogelijkheid dat deze misdaad wellicht in verband stond met andere vergrijpen, wat Hunter inmiddels voor mogelijk hield. Het zou kunnen verklaren waarom de plaatselijke zaak hen voor zulke grote problemen stelde.

‘Vragen?’

Niemand zei iets. John Jay Blount zat naar haar te kijken met een cryptische, scheve glimlach op zijn gezicht.

‘Commandant Blount, hoe gaat het nu met u?’ zei Hunter en hij sloeg onmiddellijk zijn ogen neer.

Toen zei Kirsten Sparks al kauwend: ‘Ik krijg de vraag binnen of dit moord was. Kunnen we tenminste tegen de media zeggen dat het moord was?’

Hunter knikte. ‘Ik zie geen reden om het niet te doen. Tenzij iemand bezwaar heeft.’

Clinton Fogg snoof.

‘Meneer Fogg?’

Hij schudde zijn hoofd en sloot zijn ogen. Het was een merkwaardige man, die sommige mensen nauwelijks zag staan en overdreven vriendelijk deed tegen anderen. Hij deed vaak alsof hij hardhorend was, wat niet het geval was. Fogg was zeer competent als rechercheur, maar loyaal aan niemand anders dan de staatsaanklager, Wendell Stamps.

‘Oké,’ zei Hunter. ‘Verder nog iets? Zo niet, laten we dan aan het werk gaan en de zaak oplossen.’

Op haar gemak schoof Hunter haar papieren bij elkaar terwijl de anderen opstonden en de kamer verlieten. Ze wist dat ze eerder praatte als een voetbalcoach dan als een moordonderzoeker, maar zo pakte ze haar werk nu eenmaal aan en tot nu toe had ze daar voordeel van gehad. Soms betrapte ze zich op een zinnetje dat haar aan haar vader deed denken. Het grootste deel van zijn volwassen leven had hij voetbalteams van middelbare scholen gecoacht, en hij had haar die eenvoudige lessen over winnen en verliezen ingeprent.

Wendell Stamps wachtte tot de anderen weg waren.

‘Wat vindt u hiervan?’ vroeg hij aan Henry Moore, die was blijven zitten. ‘Ik vraag het alleen uit nieuwsgierigheid.’

Moore hapte niet.

‘Het is Hunters onderzoek,’ zei hij, terwijl hij de aanklager bleef aankijken. Moore was een bedachtzaam man van achter in de vijftig, met een verweerd rood gezicht. ‘Ik geef geen commentaar buiten alles wat zij u heeft verteld.’

Hunter deed haar best om niet te lachen. De aanklager knikte haar beleefd toe en zei: ‘Brigadier Hunter,’ en vertrok.

6

‘Zullen we lunch halen?’

Ben Shipman stond bij Hunter in de deuropening. Hij droeg zijn oude rode houthakkersjack en een versleten gebleekte spijkerbroek.

Hij draaide zijn sleutels twee keer om zijn wijsvinger. ‘Ik rij wel.’

Ship was een gedrongen man met krullend rood haar en oprechte blauwe ogen. Hij was midden veertig, vier of vijf jaar gescheiden, en had een tienerdochter. Soms kon hij zelf net een tiener zijn; het was Hunter opgevallen dat hij vanmorgen twee verschillende sokken aanhad – bijna dezelfde kleur, maar de een van dikke wol en de andere van nylon. Ook had hij twee riemlusjes van zijn spijkerbroek overgeslagen. Vandaag zag hij er moe uit; gisteren was Ship naar Baltimore heen en weer gereden om het voorlopig forensisch onderzoek op de onbekende vrouw bij te wonen.

Als Shipman vroeg of ze zin had om lunch te gaan halen, bedoelde hij de McDonald’s, een van de twee fastfoodrestaurants in Tidewater County. Meetal betekende het ook dat hij wilde praten.

Vrolijke tonen van The Beatles daverden uit de luidsprekers van de auto toen Shipman de motor startte. ‘Oeps,’ zei hij, en drukte het uit. Hij had twee cd’s in zijn auto: The Beatles 1962-1966 en The Beatles 1967-1970. Voor zover Hunter wist, was het de enige muziek waar hij naar luisterde.

‘Je weet toch wat er gaande is, hè?’ vroeg hij toen ze Main Street inreden.

‘Nee, wat is er gaande?’

‘Fallow wordt voor het gerecht gesleept.’

‘Maar Robby Fallow heeft het niet gedaan.’

‘Weet ik. Ik zeg het alleen maar.’

Daarna viel Shipman stil en bleef gebogen zitten over zijn stuur. De afdeling moordzaken had ongemarkeerde auto’s toegewezen gekregen die niet al te opvallend waren. Als Ships Mazda een pak was geweest, zou het twee maten te klein zijn.

Shipman was opgegroeid hier in Tidewater County en dat was aan zijn accent te horen. Hij had drie of vier jaar voor het bureau van de sheriff gewerkt voordat hij zijn strepen had verdiend als rechercheur bij de staatspolitie. Nog steeds was hij bevriend met enkele hulpsheriffs. Hij was Hunters contactpersoon voor wat ‘de andere kant’ dacht.

‘Vertel eens,’ zei ze toen ze bij het eerste van de drie verkeerslichten van Tidewater stilstonden.

‘Nou ja, ik bedoel… er gaat weer een week voorbij, hè? En we hebben niks meer dan vanochtend? Dan gaan ze de kamer van inbeschuldigingstelling bij elkaar roepen. Gegarandeerd.’

‘Op grond waarvan?’

Shipman haalde zijn schouders op en gaf, zoals hij soms deed, antwoord op een andere vraag: ‘Ik zeg je, ze worden er gek van. Het is natuurlijk een verkiezingsjaar en het kan geen kwaad als ze kunnen laten zien dat zij degenen waren die het opgelost hebben, niet wij.’

‘Nee, oké.’ Hunter wachtte tot hij meer zei. Ship had de neiging om bij haar openhartiger te zijn dan bij anderen. In het begin waren er een paar pijnlijke momenten geweest toen hij had voorgesteld dat ze een keertje uit zouden gaan. Maar dat hadden ze nu lang achter zich gelaten en Hunter zag Ben Shipman als een oudere broer.

‘Als ze niet met een echte oplossing kunnen komen,’ zei hij, ‘nemen ze genoegen met de schijn van een oplossing. Een “noodzakelijke afloop”.’

‘Dat klinkt niet prettig.’

‘Weet ik. Ik zeg het alleen maar. Het is wat het is.’

Ja, het is wat het is, dacht Hunter en ze werd rood van woede. In stilte reden ze langs een restaurant aan de ene kant en de witte baptistenkerk aan de andere kant van Main Street, toen staken ze het noordelijke stroompje van Jimmy Creek over naar de snelweg en de winkelstraat van de provincie. Zoals met de meeste van haar zaken had Hunter de inzet van deze al verhoogd; ze had begrepen dat er meer bij kwam kijken dan het vinden van een misdadiger; er was ook een duister raadsel van menselijke motivatie op te lossen. Jaren voordat ze begreep wat het betekende, had ze de term ‘goddelijk werk’ horen gebruiken om moordonderzoek te beschrijven. Nu begreep ze het, en ze probeerde er niet aan te denken.

‘Wat zeggen ze over de getallen in haar hand?’

‘Niet veel,’ zei Ship. ‘De staatsaanklager vindt het kennelijk irrelevant. Een vals spoor.’

‘Maar met welk doel?’

‘Robby. Proberen de aandacht af te leiden.’

Nee, dacht Hunter. Dat kan niet. Robby Fallow denkt niet op die manier. Het getal in haar hand is iets anders. Het getal in haar hand moet iets betekenen. Het is waarschijnlijk de sleutel om dit te begrijpen.

‘Er is ook nog een andere reden, weet je.’ Grinnikend wisselde Ship van baan.

‘En dat is?’

‘Heel veel mensen mogen Robby Fallow niet. De mensen respecteerden zijn vader, maar hem niet. Veel mensen zouden blij zijn als ze hem zagen vertrekken. Ze willen alleen geen oorlog met hem hebben. Robby kan een koppige vent zijn.’

‘Ja, weet ik.’ Hunter dacht aan het handbeschilderde bord van triplex dat hij vorig jaar aan een boom had gespijkerd: Privéterrein. Wegwezen. Ja, jij.

‘Dus op deze manier zouden ze mooi van hem af zijn?’ zei ze. ‘Wel een beetje omslachtig.’

‘Onderschat niet waar de sheriff toe in staat is als hij iets in zijn hoofd krijgt. Ik zie het die kant op gaan. Ik bedoel, zeg dat ze uiteindelijk een deal uitwerken om strafvermindering te krijgen en hij stemt ermee in om Tidewater te verlaten. De zaak wordt in stilte gesloten. Misschien verkoopt Robby het pand en krijgt hij genoeg om een aardig huisje te kopen in Florida of Carolina, voor hem en zijn zoon. Dan leeft iedereen nog lang en gelukkig.’

‘En een moordenaar gaat vrijuit?’

‘Tja,’ zei Shipman. ‘Dat wel natuurlijk.’

Ship plaatste hun bestelling zonder Hunter te vragen. Oriëntaalse salade en een kleine portie frietjes voor haar, een Big Mac en een grote portie frietjes voor hemzelf. Voor het overige was Hunter een gezonde eter, maar ze koesterde een zwak voor de Franse frietjes van McDonald’s.

Ze waren op de terugweg toen Sonny Fischer belde, het andere plaatselijke lid van de afdeling moordzaken. Fisch was in veel opzichten Ships tegenpool, een gezondheids- en fitnessfanaat die letterlijk ziek kon worden als hij alleen al snacks zag. Hij was ook uiterst asociaal. Maar allebei waren ze op hun eigen manier eersteklas speurders.

‘Kom je er aan?’

‘Ja,’ zei Hunter. ‘Hoezo?’

Ship pakte een handvol frietjes.

‘Misschien hebben we iets. De pick-up is herkend van de beschrijving.’

‘Video?’

‘Deel nummerplaat. Controleren.’

‘Oké.’

Fischer sprak vaak in een eigenaardig verbaal steno, dat Hunter kon ontcijferen.

‘Heeft ’ie wat?’ vroeg Ship.

‘Weet ik nog niet. Misschien.’

Misschien is het de doorbraak waarnaar we op zoek zijn, dacht Hunter. Maar waarschijnlijk niet. Minstens vijfennegentig procent van haar werk aan moordzaken bleek verspilde tijd. Maar ze moest doorgaan om bij de vijf procent te komen die dat niet was. En dus was het allemaal niet echt verspild, alleen ongelooflijk saai.

7

Om tien voor half drie in de ochtend had hij in zijn eentje pannenkoeken zitten eten. De grote man had als enige klant aan het buffet gezeten, toen de telefoon trilde in zijn broekzak. Het was het enige gesprek dat hij moest aannemen.

‘Gil Rankin.’

‘Hij moet je spreken,’ zei de bekende stem.

‘Ik dacht dat we klaar waren.’

‘Nee. Nog één.’

Dus Rankin, wiens spieren nog tintelden van het gewichtheffen, had geen andere keus dan de instructies op te volgen. Hij vloog die ochtend naar New York City, waar een chauffeur hem ophaalde van LaGuardia en hem meenam naar de Cliënt. Dit keer zat de man achter in een delicatessenwinkel in het centrum van de stad pastrami op roggebrood te eten en koffie te drinken, met de sportpagina’s van de Daily News opengeslagen voor zich. Een tengere, alledaags uitziende man met zilvergrijs haar en donkere, verontrustende ogen.

‘Ik wou dat het niet zover gekomen was, Gilbert,’ zei hij tegen Rankin, terwijl hij op zijn gemak de krant dichtsloeg. ‘Dit resultaat hadden we geen van allen gewild. Maar het moet gebeuren. Dit soort verraad… het is net fruit dat verrot is. Heb je ooit verrot fruit weer goed zien worden?’

‘Nee,’ zei Rankin. Hij probeerde met wisselend resultaat zijn Cliënt niet in de ogen te kijken. Het was als kijken in de zon, en dat moet je niet doen.

‘Nee, dat klopt,’ zei zijn Cliënt. ‘Het gebeurt niet.’

Hoe was het eigenlijk zover gekomen? vroeg Rankin zich af in de limousine op de terugweg naar LaGuardia, terwijl hij door de stromende ijsregen naar de stad keek. Het was moeilijk te zeggen. Hij had door de jaren heen voor veel dure cliënten gewerkt, allerlei soorten types. Maar tien jaar geleden was zijn lijst gekrompen tot één, en zo was het sindsdien gebleven. Zijn opdrachten kwamen nu onregelmatig, maar waren altijd lucratief. En de rest van de tijd was het aan hem om te doen waar hij zin in had. Voor een man die graag in het donker werkte, had Rankin een mooi leven voor zichzelf opgebouwd in zonnig Florida. Hij was getrouwd met een mooie, intelligente, uit Puerto Rico afkomstige vrouw die ook zijn beste vriendin was. Ze woonden in een reusachtig huis in Spaanse stijl aan het water, afbetaald, volledig voorzien van personeel. Ze hadden een zoon op de basisschool en een op de middelbare school. Soms nam Rankin zijn gezin mee in zijn boot naar de Golf van Mexico, om daar dagenlang te verblijven – ver weg van alles. Niets maakte hem gelukkiger.

Het enige wat hij niet meer had, was de luxe om nee te zeggen. Dat was de afspraak: je neemt de opdrachten die je krijgt aan, je weet dat het waanzinnig goed betaald wordt, je stelt geen vragen, de Cliënt zorgt voor je. En Rankin deed zijn werk goed. Alleen daarmee had hij het punt bereikt waar hij nu was.

Deze deal was van het begin af aan de vreemdste opdracht van de Cliënt geweest. Maar er hoorde een heerlijke aanmoedigingspremie bij: deze klus kon de laatste zijn, als dat was wat Gil Rankin echt wilde. Dus, hij kon weg als hij wilde, zou miljoenen dollars rijker zijn, en hij hoefde nooit meer terug. Er was een adagium dat hij zijn leven lang had gehoord: dat iedereen uiteindelijk gepakt wordt. Het was niet strikt waar, maar het scheelde niet veel. Rankin had enorm succesvolle mensen gekend die nu in een gevangeniscel van drie bij drie zaten omdat ze te lang hadden doorgespeeld en slordig waren geworden, of deals hadden gesloten met cliënten die afluisterapparatuur droegen. Rankin had er altijd onverslagen uit willen komen, zoals Rocky Marciano.

Daarom reed hij nu terug naar Maryland om het laatste deel van de deal met de Cliënt te voltooien. Dat betekende terugkeren naar het kleine stadje Tidewater, naar een huurhuis dat de Cliënt voor hem had geregeld. De rest was aan hem. Het laatste deel was simpelweg Jackson Pynne uitschakelen voordat hij zijn mond opendeed. Volgens de Cliënt zou Pynne het hem waarschijnlijk makkelijk maken. Misschien was Pynne zelfs al op de terugweg naar de plaats van de misdaad.

8

‘Wat denk je van krabsoep en zelfgebakken maïsbrood?’ vroeg Charlotte.

‘Mmm.’

‘Mooi. Want dat is het enige wat er vandaag op het menu staat.’

Sneakers tilde zijn kop op en sloeg twee keer met zijn staart toen Luke de roos achter zijn rug vandaan haalde en aan Charlotte overhandigde. Hij kuste haar en rook een prettige mengeling van bodylotion, specerijen en maïsbrood. In haar studeerkamer speelde klassieke muziek.

Luke haalde een fles water uit de koelkast en leunde tegen het aanrecht om Charlotte te bewonderen. Hun huisje was officieel een bijgebouw van de kerk, maar zij had er iets heel anders van gemaakt omdat ze het te muf en boers vond. Het leek nu op een schilderachtige B&B in Queen Anne-stijl, ingericht met een verscheidenheid aan antiek en zeevaartprullaria.

Charlotte zette de muziek uit.

‘Als ik moest raden, zou ik zeggen een van Beethovens late kwartetten,’ zei Luke. Hij nam een slok water.

‘Dan is het maar goed dat jij niet hoeft te raden,’ zei Charlotte.

‘Brahms?’

‘Ravel.’

‘O. Nou ja, ik zat in de buurt.’

Ze wierp hem even een blik toe en begon de soep op te scheppen. Hoewel Charlotte thuis werkte als auteur en historicus, kleedde ze zich elke ochtend mooi aan, alsof ze naar een kantoor vol mensen ging in plaats van haar kantoor met slechts één ongeïnteresseerde labrador – behalve op de dagen dat ze als vrijwilliger voor de dierenbescherming werkte. Vandaag droeg ze een taupekleurige broek met een geelbruine wollen trui. Haar asblonde haar was op haar hoofd vast gestoken met een klem.

‘En, wat heb je allemaal gedaan?’ vroeg ze.

‘Geprobeerd te doen alsof het een normale dag is,’ zei hij.

‘Gelukt?’

‘Nog niet.’

‘Je publiek heeft gebeld.’

‘Daar was ik al bang voor.’

‘Maak je geen zorgen. Ik heb het geluid afgezet.’

Charlotte keek hem na toen hij naar de tafel liep.

‘Hink je?’ vroeg ze.

‘Nee, niks aan de hand. Ik heb alleen mijn knie gestoten op kantoor.’

‘O.’ Ze bracht hun lunch naar de tafel en Sneakers ging weer naast haar stoel liggen. Het grootste deel van de dag bleef Sneakers dicht bij Charlotte in de buurt. Ondanks Lukes diepe genegenheid voor de hond bleef hij altijd de hulpbaas.

‘Hoe ging je gesprek met de rechercheur?’ vroeg ze, terwijl ze Luke aankeek met haar intelligente, lichtblauwe ogen. ‘Ben je nog iets nieuws te weten gekomen?’

‘Een beetje.’ Onder het eten vertelde hij haar over het gesprek met Amy Hunter. Luke deelde alles met Charlotte. Gisteravond hadden ze hier ook gezeten en mogelijke verklaringen voor wat er maandagavond in de kerk was gebeurd besproken. Vandaag klopten die niet meer. Niets klopte meer.

‘Dit is heerlijk,’ zei hij.

Charlotte glimlachte beleefd, maar hij wist dat ze wachtte tot hij meer zei. Ze hadden elkaar altijd goed in evenwicht gehouden. Charlotte was het product van een rijke en bevoorrechte opvoeding in Washington, Luke was grootgebracht in een kleinburgerlijk milieu in verschillende steden door heel Amerika. Maar Charlotte had een opstandige kant; ze had vaak met haar beroemde vader de degens gekruist over politieke onderwerpen voordat ze een paar jaar geleden besloten hadden tot een pijnlijke wapenstilstand. Haar enige broer, die jonger was dan zij en Nelson heette, was gestorven toen ze tien was en dat bleef een ongemakkelijk onderwerp tussen Charlotte en haar ouders. Ze had een geslotenheid die Luke nog steeds intrigeerde, het vermogen om gezellig te doen als ze wilde en ook om lange perioden in stilte door te brengen.

‘Weet je wat grappig is?’ zei hij, toen hij zag dat ze nog naar hem zat te kijken. ‘Ik geloof dat ik Jackson Pynne vandaag zag, op weg naar huis.’

‘Zo.’

‘Ja, een heel eind het land in. Hij reed vlak langs me heen in een zilverkleurige pick-up.’

Charlotte hield belangstellend haar hoofd schuin. ‘Weet je zeker dat hij het was?’

‘Niet helemaal. Alleen keken we elkaar aan toen hij passeerde en er leek een moment van herkenning te zijn.’

‘Je moet het aan de inspecteur vertellen.’

‘Ja, weet ik.’ Hij glimlachte, onzeker of haar woordkeus de gek stak met Amy Hunter of niet. ‘Dat zal ik doen.’

Ze bleef hem aankijken terwijl ze haar soep at. ‘Hij had je hoog in het vaandel, hoor.’

‘Jackson?’

‘Natuurlijk. Hij dacht dat je zijn leven kon herstellen.’

‘Mensen overschatten me soms.’

‘Ik niet.’

Ze wierp hem een slimme, ondeugende blik toe. ‘En jij niet. Dat is het belangrijkste.’

Ineens tilde Sneakers zijn kop op alsof hij zich herinnerde dat hij een boodschap was vergeten in de winkel. Even later sukkelde hij weer in slaap.

‘Darlene van het college heeft gebeld,’ zei Charlotte.

‘Je incidentele vriendin.’

‘Ja.’

‘Dan is dit dus een incident.’

‘Ze hoorde dat de moord te maken had met de stemming over de nieuwe kerk. En met de Nayaks. Iemand op kantoor had haar dat verteld. Ze wilde weten of het waar was.’

‘Waarop jij antwoordde…’

‘Ik moest lachen. Ik kon het niet helpen.’

‘Mooi. Een passende reactie,’ zei Luke.

Amy Hunter had hem daar ook naar gevraagd, of het debat over kerkgroei misschien iets te maken had met de moord. De gemeente was er verdeeld over: moest er een nieuwe kerk op de bestaande locatie gebouwd worden of gingen ze het land verkopen en verhuizen? Frank Nayak junior, of Kleine Frank, zoals de oudere bewoners hem noemden, had aangeboden om de kerk te kopen en een groot perceel in het binnenland te doneren voor de verhuizing. De kerk was, zoals Kleine Frank het graag zei, ‘een producent zonder inkomen, niet het passende gebruik van dat land’.

‘Als de maffia een waarschuwing af wil geven, dan leggen ze toch een dode vis op je veranda?’ zei Charlotte. ‘Misschien was dit een variatie daarop.’

‘Een dode vrouw achterlaten?’

‘Misschien.’

‘Wie zouden ze waarschuwen?’

Ze zette grote ogen op en keek hem aan met haar ‘Wie denk je-blik’.

‘De kerk is toch niet van mij.’

‘Nee. Maar je hebt een mening. En jij bent het gezicht van de kerk, nietwaar?’

‘Alleen de mond.’

‘Bij wijze van spreken.’

‘Maar mijn mening komt overeen met wat de meerderheid van de gemeente vindt – dat we het pand houden. Maar het is natuurlijk niet aan mij. De districtopzichter, de bisschop en de gemeentecommissie nemen die beslissingen.’

‘Je hoeft mij niet te overtuigen, dominee.’

Luke glimlachte. Hij liet zijn gedachten een beetje afdwalen terwijl hij zijn soep opat. Terug naar de droom. Terug naar Millie in het hospice, met haar kinderlach. Terug naar het gesprek met Hunter. We gaan deze zaak oplossen.

Toen hij zijn soep ophad, zag Luke tot zijn verrassing dat Charlotte hem nog steeds onderzoekend aankeek.

‘Laat me raden,’ zei ze. ‘Je zit toch niet aan die getallen te denken, hè.’

‘Jawel.’

En meer nog, hij had plotseling een aardig goed idee wat de getallen in de rechterhand van de onbekende vrouw betekenden.

9

Ben Shipman parkeerde in een van de negen vakken voor het complex voor openbare veiligheid, die bestemd waren voor de staatspolitie. Hunter, Fisch en Ship werkten daar in kleine, naast elkaar gelegen kamers achter een kleine ontvangsthal.

Ze lieten hun tassen op Hunters bureau vallen.

‘Klaar?’ vroeg ze voor de deur van Shipman.

Hij wreef in zijn handen.

‘Kom maar op,’ zei hij.

Ship ging eerst naar binnen, met zijn ietwat lompe tred, alsof zijn schoenen een paar centimeter te lang waren, en veegde zijn handen af aan zijn rode houthakkersjas.

Fisch zat in een zwart T-shirt en een donkere, gestreken spijkerbroek keurig in de houding achter een dubbele monitor. Hij keek om en trok meteen zijn neus op; kennelijk hing de geur van fastfood nog om hen heen.

‘Sorry,’ zei Hunter, die verlegen naar haar handen keek. Shipman verstopte die van hem achter zijn rug.

Fischer was een lange, elegant uitziende man, half Cubaans, half Afro-Amerikaans, oorspronkelijk afkomstig uit Miami. Hij at geen voorbewerkt voedsel en had vitaminen, fruit en proteïnerepen op zijn bureau liggen. Hij was een afwijkend verschijnsel bij de politie, zeker onder moordrechercheurs. Maar hij was ook een van de meest gedisciplineerde en ijverige speurders met wie Hunter ooit had gewerkt. Ze mocht hem heel graag, al was hij soms een beetje lastig te begrijpen. Ship had haar meer dan eens verteld dat Fischer homo was, maar ze had het idee dat hij daar maar naar giste.

‘Wat heb je?’ vroeg Hunter.

‘Pick-up. Klopt met signalement.’

Fischer klikte het digitale bestand aan op zijn scherm en drukte een paar toetsen in. Hunter keek hoe de pezige spieren in zijn armen werkten.

‘Lage resolutie,’ zei hij. ‘Texaco, Highway 50. 8:37 A.M., dinsdag.’

Ongeveer een uur nadat dominee Bowers het lichaam heeft gevonden.

Hunter en Shipman bewaarden fatsoenlijk afstand en bekeken het korte fragment. Een zilverkeurige Dodge Ram pick-up met dubbele cabine stopte naast een benzinepomp. Het portier aan de bestuurderskant ging open. Een lange man in een overjas en met een honkbalpet op stapte uit en stak zijn hand uit naar de slang. Hij leek zijn hoofd gebogen te houden, alsof hij buiten het bereik van de camera wilde blijven.

‘Misschien is het wat, misschien niet,’ zei Fischer. Ze bekeken het fragment nog een keer. Nu zag Hunter de bovenkant van het nummerbord.

‘Kun je dat even stilzetten? Is het Delaware?’

‘Heb ik al gedaan. Het laatste cijfer is niet te zien… Het is Delaware.’

‘Wat zei onze getuige?’

‘Meneer Charles? Denkt van wel, weet het niet zeker.’

‘Dan moeten we het vrijgeven,’ zei Hunter. ‘Heb je het naar mij gemaild?’

‘Je hebt het.’

‘Mooi. Goed werk.’

Hunter en Shipman liepen terug naar haar kamer naast die van Fischer. Ze aten samen hun lunch op, in stilte. Hunter zat achter haar bureau, Shipman aan haar werktafel. Ship at snel, alsof hij het eerste klaar wilde zijn. Hunter at met smaak en genoot vooral van haar frietjes.

‘Weet je, je moet niet zo snel eten,’ zei ze.

‘Uh-huh.’

‘Serieus.’

‘Ja. Je zult wel gelijk hebben,’ zei hij met volle mond.

Niettemin at hij de rest met dezelfde snelheid op; Ship was niet te stuiten als hij eenmaal op gang was. Toen hij naar zijn eigen kamer was gegaan, bekeek Hunter het benzinepompfragment nog een keer op haar eigen computerscherm, dit keer vertraagd, terwijl ze in het restant van haar salade prikte. Iets in de houding van de man kwam haar bekend voor. Hij deed haar aan een acteur denken, een bekend iemand. Maar ze kon hem niet plaatsen. Ze bekeek het nog een keer.

Toen Hunter een zweem Polo aftershave rook, keek ze op.

In de deuropening stond staatsaanklager Wendell Stamps en keek mee met zijn brede, uitdrukkingloze gezicht. Hij droeg zoals altijd een maatpak, dit keer marineblauw met een krijtstreep.

‘Wat heb je daar?’

‘Oriëntaalse salade,’ zei Hunter. ‘Wilt u een frietje?’

Hij perste zijn lippen op elkaar alsof ze hem vroeg of hij met haar pop wilde spelen.

‘Wat heb je in de zaak?’

‘Niet veel.’ Hunter knikte naar het scherm. ‘Beeld van een pick-up die beantwoordt aan het signalement van een voertuig dat gisteren voor de kerk geparkeerd stond, ongeveer een uur voordat de dominee verscheen.’

Ze veegde het vet van haar handen en draaide de monitor om het fragment te laten zien. De aanklager parkeerde zichzelf op de hoek van haar werktafel en ademde hoorbaar terwijl hij onverstoorbaar keek. Stamps was een lange, brede man met een lichte huid. De hele familie Stamps was lang en blank. Zijn twee dochters waren sportsterren op Tidewater High.

‘Huh,’ zei hij naderhand. Hij stond op. ‘Beetje zwak, hè?’

‘Dat weten we nog niet.’

‘Vertel nog eens.’

‘Waarover?’

Hij knikte kort naar haar computerscherm. Stamps kreeg vaak een glazige blik in zijn ogen als mensen dingen uitlegden, maar de algemene strekking drong wel tot hem door, zodat hij er later op terug kon komen als het nodig was.

Samen keken ze hoe de man het mondstuk van de slang uit de houder trok en zijn hoofd wegboog.

‘Hij komt me op de een of andere manier bekend voor,’ zei Hunter.

‘Klopt.’ Stamps zuchtte, stond op en zette koers naar de gang. Bij de deur keek hij om. ‘O, en zeg, heb je nog iets met die getallen gedaan? Die cijfers in haar hand?’

‘Nog niet.’ Ze keek naar hem op. Dat had hij ongetwijfeld van de sheriff. ‘Wellicht dat we ze vanmiddag of morgen naar andere bureaus sturen.’

‘Zou dat nog een dag of twee kunnen wachten?’ Hij deed een stap naar haar toe en dempte zijn stem: ‘De reden dat ik het zeg, is dat er iets broeit waar de sheriff met ons over wil praten. Hij is degene die erom verzoekt.’

‘Hij heeft mij niks gevraagd.’

‘Nee, weet ik.’

De haartjes in Hunters nek gingen rechtop staan. Ze had nu vier boodschappen voor sheriff Calvert achtergelaten en was twee keer naar zijn kantoor in het centrum gereden, alleen om te horen te krijgen dat hij niet aanwezig was. Maar ze wilde haar boosheid en frustratie niet aan de aanklager laten zien en zette een glimlach op.

‘Ik weet geen bijzonderheden,’ zei Stamps. ‘Kennelijk heeft iemand iets gezien, maar wil diegene er met niemand anders over praten dan met de sheriff?’ Zijn zin eindigde met de intonatie van een vraagteken.

‘Heeft het soms met Robby Fallow te maken?’

‘Kan zijn. Ik weet het echt niet.’

‘Ik ga wel met de sheriff praten,’ zei Hunter. ‘Als hij nieuwe informatie heeft, moet het natuurlijk via dit kantoor.’

De officier stak zijn handen op in een gebaar van overgave.

Hunters telefoon begon te rinkelen.

‘We spreken elkaar nog wel,’ zei Stamps.

Ze knikte, haalde diep adem en nam de telefoon op. ‘Hunter.’

‘Met Luke Bowers.’

‘O. Ja, hallo.’

‘Ik geloof dat ik het uitgevogeld heb.’

‘Pardon?’

‘De getallen. Ik denk dat ik weet wat die getallen betekenen.’

‘O,’ zei ze, en ze keek om naar de plaats waar de aanklager daarnet nog stond. ‘Uitstekend.’

10

Het complex voor openbare veiligheid verschilde als dag en nacht van het oude stenen politiebureau op Main Street. Het laatstgenoemde gebouw stond nu op de nominatie om gesloopt te worden – iedereen kon er in- en uitlopen: burgers, criminelen, gestoorden; iedereen was er weleens binnen geweest. In het complex van openbare veiligheid kwam je door een röntgenscanner binnen in een glazen atrium met vier beveiligingscamera’s. Een bewaker belde vooruit om toestemming, gaf een bezoekerspasje af en dan moest je wachten tot je werd opgehaald. Alles rook naar plastic en pleisterkalk en nieuwheid.

Hunter heette Luke met haar professionele handdruk welkom en nam hem mee door een lange gang. In haar kantoor vroeg ze hem te gaan zitten. Luke legde zijn oude bijbel op haar bureau. Het rook vreemd in haar kamer, vond hij – het leek wel patat.

Hij maakte een snelle inventarisatie: kaarten en laserprintfoto’s op een prikbord, een tijdlijn met een piepklein druklettertje. Drie computerterminals op het bureau. Hij was aangenaam getroffen door de sombere doelmatigheid hier, die paste bij de directheid van haar optreden. De enige persoonlijke foto’s in haar kamer waren respectievelijk van een zwart-witte kat en waarschijnlijk haar ouders, die stijfjes naast een waterval stonden. Luke vroeg zich af of ze nog leefden en of Hunter zelf wel tijd had voor een persoonlijk leven. Waarschijnlijk niet, vermoedde hij.

Onder aan het prikbord was een getypte aantekening bevestigd: Als je doet wat je altijd hebt gedaan, krijg je wat je altijd hebt gekregen.

‘Dat citaat bevalt me wel.’ Hij knikte ernaar. ‘Sophocles?’

Ze bloosde een beetje.

‘Tony Robbins.’

‘Dat was mijn tweede gedachte. Sorry.’ Het speet hem echt en hij zette zijn meest berouwvolle gezicht op. Het was eigenlijk net zo’n soort citaat dat Luke nu en dan graag in zijn preek verwerkte. Helaas reageerden mensen beter op inspirerend woordenspel dan op Schriftgedeelten.

‘Dus.’ Met een frons kwam ze ter zake. ‘U denkt dat u weet wat de getallen betekenen.’

‘Ik heb een idee, inderdaad. De bijzonderheden over haar armen en benen brachten me erop. Dat ze gebroken waren, bedoel ik.’

‘Dat was vertrouwelijke informatie.’

‘Klopt.’

‘Oké.’ Ze boog zich naar voren en vouwde haar handen. ‘Dus wat betekent vijf één één nul?’

‘Een bijbeltekst.’

Ze keek naar de oude bijbel die hij op haar bureau had gelegd.

‘In het Oude Testament zijn maar drie boeken met eenenvijftig hoofdstukken. De Psalmen, Jesaja en Jeremia. Geen van de boeken van het Nieuwe Testament voldoet daaraan. De langste zijn Matteüs en Handelingen, met elk achtentwintig hoofdstukken.’

‘Oké.’ Ze keek hem belangstellend aan.

‘Dus dat beperkte de mogelijkheden. Ik heb ze opgezocht een eentje leek te passen. Psalm 51 vers 10. Als we er tenminste van uitgaan dat de i eigenlijk een dubbele punt is.’

Hij sloeg de bijbel open bij de passage die hij had aangestreept en schoof hem over het bureau heen naar haar toe. Hunter zette haar ellebogen aan weerskanten van de bijbel. Haar ogen vonden Psalm 51, en toen het tiende vers.

Ze las het eerst in stilte en toen hardop.

‘Doe mij blijdschap en vreugde horen: U hebt mij gebroken, laat mij ook juichen.’

Ze keek op. ‘Goed,’ zei ze op neutrale toon. ‘Vertel maar. Wat is Psalm 51?’

‘Het is een gebed van boetvaardigheid,’ zei Luke. ‘Een van de bekendere psalmen. Koning David bracht in deze psalm zijn berouw over zijn verhouding met Batseba onder woorden – en het lot van haar echtgenoot Uria, die hij de oorlog in stuurde om te worden gedood. Het komt er in wezen op neer dat hij zegt: ik zat fout, ik heb gezondigd, vergeef me.’

‘Koning David.’

‘Ja.’

Hunters blik dwaalde weer naar de bijbel. ‘Dat is toch dezelfde David als van David en Goliat, hè.’

‘Dezelfde. Goliat was in zijn tienerjaren. Voordat hij de wildernis in ging. Meer dan de helft van de 150 psalmen is vermoedelijk door David geschreven. Hoewel sommige geleerden dat tegenspreken.’

‘Oké.’ Ze bleef hem aankijken. ‘Dus als dit een boodschap was, of een soort visitekaartje, dan zou de boodschap met berouw te maken hebben?’

‘Nou ja, dat is een interpretatie. Het kan natuurlijk iets heel anders zijn.’

Ze las het opnieuw en schoof uiteindelijk het boek naar hem terug. Niet helemaal overtuigd, zag Luke. ‘Enig idee waarom iemand het nummer van een psalm in de hand van deze vrouw kan hebben gekerfd?’

‘Nee.’

‘Oké,’ zei ze. Ze vouwde haar handen weer. ‘Nou. Bedankt dan voor de informatie, dominee. Ik zal het u zeker laten weten als we nog vragen hebben.’

Luke paste op om niet te glimlachen om haar plotselinge vormelijkheid. ‘Oké,’ zei hij. ‘En als ik het nog even over iets anders mag hebben?’ Hunter knikte. ‘Ik heb nog een ander stukje informatie dat ik kwijt wil. Het zal wel niets betekenen, maar ik heb mijn vrouw beloofd dat ik het zou vertellen.’

‘Ga uw gang.’

‘Ik reed vandaag rond lunchtijd in het buitengebied, toen ik terugkwam van het hospice. Toen ik bij de verkeerslichten op Goose Creek Crossing kwam, zag ik toevallig iemand uit mijn verleden in zuidelijke richting rijden. Uit het verleden van deze streek eigenlijk. Jackson Pynne. Weet u wie dat is?’

Plotseling kreeg ze een belangstellende blik in haar ogen. ‘Ja. Hij was de ontwikkelaar achter een paar grote projecten die nooit zijn gebouwd. Tidewater Landing? Jackson’s restaurant?’

‘Precies.’

‘En waarom zou dat voor ons van belang zijn?’

‘Tja, dat weet ik niet precies. Ik herinner me alleen dat de mensen hier vroeger altijd zeiden: “Er gebeurt altijd iets vreemds als Jackson Pynne naar de stad komt.” En er is natuurlijk iets vreemds gebeurd deze week.’

Hunter trok rimpels in haar voorhoofd.

‘Ik vond het gewoon raar,’ zei hij. ‘Voor zover wij weten, is hij hier jaren niet geweest. Ik denk dat hij hier nog steeds wel een paar vijanden heeft, ik weet het niet.’ Luke hoorde haar hersenen kraken. Dit interesseerde haar om de een of andere reden meer dan de psalm. Ook meer dan hij gedacht had.

‘In wat voor auto reed hij?’

‘Een pick-up. Een Dodge Ram, geloof ik.’

‘Zilverkleurig?’

‘Ja. Hoe weet u dat?’

Ze pakte een bruine dossiermap en overhandigde hem een uitgeprinte foto van een pick-up bij een benzinepomp. ‘Zoals deze?’

‘Ja, inderdaad,’ zei Luke. ‘Ik geloof van wel. Waar komt dit vandaan?’

Ze liet hem er nog een zien, van een man in een donkere overjas, die stond te tanken, met een honkbalpet voor zijn gezicht getrokken.

‘Is dat Jackson Pynne?’

‘Ik denk… Het is moeilijk te zeggen, maar ja, hij lijkt erop.’

‘Enig idee waarom hij hier zou kunnen zijn? Of hoe we hem zouden kunnen bereiken?’

‘Nee, allebei niet.’ Hij dacht nog even na. ‘Hoezo? Waar komt dit vandaan?’

‘Het moet tussen ons blijven, maar hij past bij het signalement van een pick-up die dinsdagochtend vroeg op de weg van de kerk heeft gestaan. Ongeveer een uur voordat u de onbekende vrouw vond.’

‘O.’

‘Ja.’

Ze klikte een bestand aan op haar computer en vroeg Luke aan te wijzen waar hij had gereden en welke kant Jackson Pynne op reed toen ze elkaar hadden gekruist. Luke voelde zich als verdoofd, hij voelde waar dit heen ging. Zijn instinct zei dat Pynne niet bij de kerkmoord betrokken kon zijn, hoewel Jacksons leven de afgelopen jaren een mysterie was geweest.

Daarna liepen ze zwijgend naar de hal, ieder met zijn eigen gedachten. Toen ze in het atrium stonden en het tot Luke doordrong dat het tijd was om afscheid te nemen, zei hij: ‘Nog steeds geen aanwijzing voor wie de vrouw is dus.’

‘Nog niet.’

‘Het zal wel voorkomen dat een lichaam nooit wordt geïdentificeerd.’

‘Duizenden keren per jaar, helaas.’

‘Mag ik nog iets zeggen?’ vroeg Luke.

‘Ga uw gang.’

‘Ik heb het rare gevoel,’ zei hij, ‘dat als de insnijding in haar hand een boodschap was, het misschien niet de enige is. Met andere woorden, er zou een groter verband kunnen zijn.’ Toen hij het zichzelf hoorde zeggen, drong het tot hem door dat hij zichzelf ervan probeerde te overtuigen dat Jackson Pynne het niet gedaan kon hebben.

Ze keken elkaar aan en opnieuw had Luke de indruk dat er een veel ouder iemand zat in het fysieke omhulsel dat Amy Hunter bewoonde.

‘Waarom zegt u dat?’ vroeg ze.

‘Tja, het is maar een gevoel.’

‘Oké.’ Hunter knikte. Hij was er zeker van dat ze nog iets had willen zeggen, maar ze bedankte hem nogmaals en draaide zich om om weg te gaan.

Amy Hunter haalde de naam van Jackson Pynne door de motorvoertuigendatabases. Twee minuten later had ze de registratie van de truck. Vervolgens was ze een half uur bezig met zoeken naar openbare gegevens en vond ze een rijbewijs in Delaware, een adres in Newark en bedrijven waarvan hij eigenaar of mede-eigenaar was in Delaware, Florida en Maryland. Er stond nog een voertuig op zijn naam, een witte Audi uit 2009. Verder stonden er drie auto’s op naam van zijn bedrijf, Bay Forest Development, dat onroerend goed bezat in meerdere staten, waaronder een huis in Tidewater County.

Ze zag dat Jackson zeven jaar eerder was aangeklaagd voor rijden onder invloed in Rehoboth Beach, Delaware, en voor huiselijk geweld in Boca Raton in 2006. Die beschuldiging was ingetrokken in ruil voor een schuldbekentenis.

Ze las de transcripties door van het buurtonderzoek dat op dinsdag uitgevoerd was door de hulpsheriffs en vond de twee beschrijvingen van een zilverkleurige pick-up. Dat moet het zijn. Hunter liet een oproep uitgaan voor Pynnes kenteken. Surveillancewagens van de staatspolitie waren nu uitgerust met kentekenplaatscanners op de kofferbak, die automatisch de borden van passerende auto’s fotografeerden. De nummerbordlezers konden 1800 kentekenplaten tegelijk scannen en natrekken op registratiegegevens, aanhoudingsbevelen voor voortvluchtige personen en misdaaddatabases.

Jackson Pynne.

Pynne met dubbel n. Wat voor naam was dat trouwens?

Hunter nam de database van de FBI door en zocht op internet naar Pynne. Er was een zus in Anne Arundel County – of was geweest – maar ze kon geen recent telefoonnummer vinden. En nergens in de provincie was een actief nummer te vinden van Jackson Pynne. Het was alsof hij zijn uiterste best had gedaan om zich op de achtergrond te houden.

Hunter keek uit naar de parkeerplaats en voelde haar adrenaline stromen. Sinds ze dinsdagochtend naar de kerk was geroepen – nadat de sheriff was gebeld – was ze geobsedeerd door deze zaak. Midden in de nacht had ze haar ogen opengedaan en haar geest was onmiddellijk aan het werk gegaan. In de twee jaar dat ze in Tidewater County was aangesteld, was het haar werk om cold cases door te nemen en te assisteren bij lopende zaken elders in de staat. Dit was de eerste moord in haar eigen achtertuin. Dat liet ze zich niet afnemen.

Misschien is het niet de enige.

Misschien was er sprake van een groter verband.

Hunter had hetzelfde gedacht sinds ze getuige was geweest van het toneel van de misdaad. Dit was een zaak met grote problemen. En misschien was het grootste probleem dat het niet was wat ze dachten dat het was. Iedereen behandelde dit als een lokale zaak. Stel dat het dat niet was?

11

Er waren in de afgelopen maand zeven zaken met onbekende doden geweest in een regio van zes staten. Van al deze zaken lagen uitdraaien in een map op Hunters bureau. Fischer had met rechercheurs in drie van de rechtsgebieden contact gehad, maar nog niets bruikbaars kunnen vinden.

Fisch ging akkoord met het idee dat de Tidewater-moordenaar ook elders had kunnen toeslaan. Shipman niet, maar hij was te opgeruimd om dat te zeggen. Ship slikte kennelijk de theorie van de sheriff, namelijk dat de onbekende vrouw een betaalde escortdame was geweest, waarschijnlijk uit de buurt van Baltimore of Washington. Iemand had haar gehuurd, misschien via internet, had haar gedood en naar Tidewater County vervoerd en haar lichaam in de kerk gedumpt. Het enige wat deze theorie enigszins geloofwaardig maakte, viel Hunter op, was hem almaar opnieuw vertellen.

Maar Fisch had geen vermiste escorts kunnen vinden in het gebied, en ook op de plaatselijke internetsite paste geen van de adverteerders bij haar signalement. Ook leek het Hunter onwaarschijnlijk dat een escortdame in Tidewater County terecht zou komen, laat staan in een bank van de methodistenkerk.

Vier van de zaken van de vermiste onbekende waren in feite routine – een man en een vrouw die uit een rivier waren gehaald; twee vrouwen, een jonge en een oudere, die aangerand waren en in afgelegen bossen gedumpt. Maar de andere drie bevatten vreemde bijzonderheden die niet kenmerkend waren voor dit soort zaken. Dat waren de zaken die Hunter nauwkeuriger wilde bekijken.

In een kleine gemeente in Delaware – vierenhalf uur naar het noorden – was vier dagen voordat de onbekende vrouw in Tidewater was gevonden een wassenbeeldenmuseum verwoest door brandstichting. Een vrouw van een jaar of veertig was bij de brand omgekomen, tussen gesmolten weergaven van George Washington, Abraham Lincoln, Batman, Wonder Woman en Elvis Presley.

Vier dagen daarvoor was in West Virginia een vrouw van achter in de dertig gevonden in een 1200 meter diep afvalwaterbassin. Ze was in een laken gewikkeld dat was dichtgebonden met tape.

En in midden Virginia was het lichaam van een man achtergelaten in het bos langs een landelijke snelweg. Hij was in de borst geschoten en zijn lichaam was verminkt. Nadat hij was gedood, waren zijn lippen netjes afgesneden en zijn tong afgeknipt.

In het verslag dat Fischer bijhield zag Hunter dat rechercheur Michael Gale de zaak in Delaware aanvoerde. Fischer had een kopie van de zaakdossier gekregen en vervolgens hadden Gale en hij elkaar om beurten gebeld zonder elkaar aan de lijn te krijgen. Hunter besloot het zelf eens te proberen.

Vijfenzeventig kilometer van de grens met Tidewater County belde Gil Rankin naar Kirby Moss in Massachusetts. Hij had Moss nodig voor het laatste deel van zijn opdracht, waarvan hij de bijzonderheden nog in zijn hoofd aan het uitwerken was.

‘Je moet meteen terugkomen hiernaartoe,’ zei hij.

‘Waar heb je het over? Ik dacht dat we klaar waren.’

Eerst zei Rankin niets. Toen zei hij: ‘Ik weet dat je dat dacht. Je moet meteen terugkomen.’

‘Nou ja, zeg. Oké dan.’

‘Heb je daar problemen mee?’

‘Nee, natuurlijk niet. Jij hebt me daar nodig, ik kom er aan.’

‘Precies. Heel goed.’

Moss was maandag naar New England teruggekeerd in de veronderstelling dat hij maanden niets meer van Rankin zou horen. Misschien nooit. Maar Moss had een talent dat Rankin nodig had. Dus spraken ze af dat Moss een auto zou huren, naar Tidewater zou rijden en hem morgen zou opzoeken in het huis daar.

Rankins regeling met Moss was net zoiets als zijn eigen overeenkomst met de Cliënt. Als je gebeld werd, zorgde je dat je beschikbaar was. Je voerde je opdracht uit. Je kreeg een aanzienlijke vergoeding. Je ging je gang en praatte er nooit meer over.

Het verschil was dat Rankin mensen niet in zijn ban kon brengen zoals zijn Cliënt deed. Dat kon niemand. Soms vroeg Rankin zich op een verloren ogenblik nog steeds af hoe dat werkte. Hoe de Cliënt het klaarspeelde. Dat uitvogelen was net zoiets als een doolhof vol doodlopende straatjes betreden.

Rankin wist dat verloren tijd het ergste deel van zijn werk kon zijn. Dan ging hij te veel nadenken en gingen zijn gedachten de verkeerde kant op. Het maakte dat hij zijn jongens en zijn vrouw miste en de goede dingen die hij had in Florida. Dingen die hij elke keer als de Cliënt belde moest achterlaten.

Een uur nadat hij het gesprek met Kirby Moss had beëindigd, was Rankin aan het gewichtheffen in een sportschool in de buurt van Cambridge, Maryland. Bankdrukken 125 kilo, twaalf keer. Hij ging tot het uiterste en verbruikte alle krachtreserves die hij kon verzamelen. Gewichtheffen was Gil Rankins zelfmedicatie als hij een opdracht had. Hij gedijde bij het proces van spieren neerhalen en weer opbouwen. Het gevoel van nieuwe kracht die in hem groeide.

Hij vond het een prettig gevoel om in de koude middag naar buiten te lopen, de frisse lucht in zijn longen te laten stromen en zijn spieren te voelen tintelen. De lucht was grijs en bewolkt boven de maïsvelden, er hing sneeuw in de lucht. Terwijl hij wegreed, hoorde hij de stem van de Cliënt in zijn hoofd, zo duidelijk alsof hij naast hem in de Jeep zat.

Angst heeft een geur, Gilbert. Verraad ook. Een andere geur. Twee heel uitgesproken geuren. Dat begrijp je nu toch wel? Wij helpen die mensen omdat niemand anders het doet. Ze worden als misnoegden beschouwd en wij maken soldaten van ze. Maar als ze die kromme wegen inslaan, worden ze iets anders. Wij ruiken dat verraad, we hebben geen keus. Ik wou dat ze ons hier niet toe gedwongen hadden.

12

‘Weet je wat ik denk?’ vroeg Charlotte, die Luke over haar wijnglas aankeek. ‘Ik vind dat we er een paar dagen tussenuit moeten gaan.’

‘Daar is het toch geen goed moment voor?’

‘Waarom niet? Kan Mel niet invallen als er iets gebeurt?’

Eigenlijk was het helemaal niet zo’n slecht moment. Hij had geen afspraken en Melissa Walker – ‘Mel’, de hulppredikant – was in de stad, dus er was altijd een dominee beschikbaar, zoals de kerk beloofde.

‘Het zou goed voor je zijn,’ zei ze. ‘We knijpen er twee nachtjes tussenuit met z’n drietjes.’

Luke keek naar Sneakers, die op zijn linkerkant lag, zijn poten helemaal uitgestrekt. Naast de verwarming lag hij diep in slaap met zijn lievelingsspeeltje, een klein rendier met kwijlvlekken. Hij hield zijn mening voor zich.

‘Ik heb op internet gekeken,’ voegde Charlotte eraan toe. ‘We zouden donderdag- en vrijdagnacht weg kunnen gaan en zaterdag ruim op tijd terug zijn zodat jij je nog kunt voorbereiden.’

‘En waarheen zouden we kunnen gaan?’

‘De bergen, Me-ville,’ zei ze.

Ze bedoelde Charlottesville. Andere mensen noemden Thomas Jeffersons geliefkoosde verblijfplaats ‘C-ville’, maar Charlotte vond het leuk om Me-ville te zeggen. Omdat ze Charlotte heette. Gelukkig was Luke de enige die haar dat ooit hoorde zeggen. Hij vermoedde dat het arrogant zou klinken als ze het tegen iemand anders zei, maar voor hem was het alsof hij zijn lievelingssong uit zijn tienerjaren hoorde.

‘Ik zou wat onderzoek kunnen doen in Monticello,’ zei ze. ‘Jij kunt in de bergen wandelen met Sneakers en je preek oppoetsen. Of anders rij je naar de universiteit om naar de meisjesstudenten te lonken.’

‘Dat kan ik niet laten.’

‘Ja, weet ik.’

‘Ik geloof eigenlijk dat ik vergeten ben hoe ik lonken moet.’

‘Natuurlijk ben je dat vergeten.’

Ze liep naar de keuken om meer wijn te halen – ze had haar elandenpyjama en huissokken al aan. Sneakers tilde zijn kop op met een lege blik in zijn ogen en liet hem pas weer zakken toen Charlotte terugkwam.

‘Dus je wilt me voor een paar dagen meelokken hiervandaan,’ zei hij.

‘Lokken?’

‘Meenemen.’

‘Ik wil je met alle plezier lokken, als je erop staat.’

‘Later misschien.’

‘Het zal ons goed doen,’ zei ze. ‘Goed voor de ziel.’

‘Ja.’ Het was een lievelingszinnetje van Charlotte en Luke vond het leuk, hoewel hij een keer de fout had gemaakt om te vragen waar het vandaan kwam. Ze vertelde hem dat het een regel was uit een liedje van Bob Seger – wat een beetje een domper was.

‘Trouwens, als ik niet iets probeerde, zou ik een foute situatie in stand houden,’ zei ze. ‘En hoe zou ik dan moeten leven met mezelf?’

‘Welke foute situatie?’

‘Je bent intelligent, maar je hebt een zeldzame obsessieve stoornis. En ik kan zien dat hij begint op te flakkeren.’

‘Hoe?’

‘Tja… dan krijg je van die Niet storen-tekens in je ogen. Dat is voor mij een aanwijzing.’

‘Aha.’

‘Het zal ons alle drie goed doen om weg te gaan.’

Hij keek naar Sneakers. Ze had natuurlijk gelijk. De mensen keken nog steeds een beetje te lang naar hem als ze hem bij de kruidenier of de drogist zagen. Er was iets naar binnen gekropen in Tidewater County, leek het. Een bepaald soort kwaad, gepaard met een gevoel van achterdocht en wantrouwen dat Luke er niet eerder had gezien.

Hij keek uit over de baai. De maan stond hoog en deed het moerasland glanzen.

‘Laat de boel een poosje aan de recherche over,’ zei Charlotte op vriendelijke, vermanende toon, terwijl ze haar benen op de bank trok. ‘Ik weet zeker dat Tidewater County het wel een paar dagen zonder jou kan stellen.’

‘Denk je dat echt?’

‘Ja. Plus… een uitstapje geeft ons de kans om te praten over dingen,’ voegde ze eraan toe. Haar blauwe ogen werden zacht en veelbelovend; het was dezelfde blik die hem voor het eerst had verleid toen hij haar negen jaar geleden had ontmoet.

‘O, ja,’ zei hij. ‘Dingen.’

Ze hief haar wijnglas en ze proostten. Daarna zag Luke dat Charlotte uit het raam staarde en dat haar ogen vochtig waren, alsof ze zich voor even zorgelijk in zichzelf keerde. Dat deed ze de laatste tijd wel vaker. Maar elke keer als hij vroeg of er iets was, klaarde haar gezicht vlug op en begon ze over iets anders.

Het trof Luke vaak hoe makkelijk Charlotte de rol van predikantsvrouw had aangenomen – zondags in de kerk en bij gemeentelijke bijeenkomsten. Maar in wezen waren Charlottes spirituele passies niet zozeer geworteld in godsdienst als wel in muziek, literatuur en natuur; het was voor een deel de reden waarom ze naar de bergen wilde. De religieuze achtergrond van haar familie was merkwaardig divers: haar vader was opgevoed als eenheidsbelijder, haar moeder was Joods, en die twee leken elkaar te neutraliseren – toen hij haar ontmoette, had ze in de teksten van middeleeuwse mystici zitten lezen. Maar de stilte en de subtiliteit van het veranderende seizoen, van het landschap, de lucht, de wind en het water deden haar ogen stralen en schenen haar helderheid te geven.

‘Ik zal Mel morgen vragen,’ zei Luke. ‘Laten we het maar doen, als zij het goedvindt.’

‘Mooi.’

Ze glimlachte warm en ze proostten nog een keer.

‘Je hebt al geboekt, hè?’

Ze haalde haar schouders op en wendde haar blik ontwijkend af naar de televisie.

Het belangrijkste item in het journaal van tien uur was alweer het weer.

‘Sneeuw!’ kondigde Mindi Bunting aan, de energieke lokale nieuwslezer. ‘Inderdaad, haal uw sneeuwschoppen nog maar een keer tevoorschijn, mensen! Dit weekend is er nog meer van het witte spul onderweg naar Tidewater County! De plaatselijke inwoners vragen zich af of er ooit een einde komt aan deze winter.’

Er volgde een kort bericht over de ‘kerkmoord’, dat begon met beelden van hulpsheriff ‘Snavel’ Stilfork die onder het politielint door dook. Hij bewoog met stijve, krampachtige bewegingen alsof hij in een stomme film speelde. Toen draaide hij zich om en keek afkeurend naar de camera.

‘De politie blijft aanwijzingen volgen, maar heeft de “geheimzinnige vrouw” die dinsdagochtend vroeg dood gevonden is in de methodistenkerk van Tidewater nog steeds niet geïdentificeerd.

Het bureau van de sheriff bevestigde vandaag dat de vrouw het slachtoffer is geworden van een misdaad, maar gaf geen nieuwe bijzonderheden vrij in de zaak.’

‘Geheimzinnige vrouw,’ zei Charlotte.

‘Ja, ik weet het.’

Nu verscheen openbaar aanklager Wendell Stamps in beeld, die kalm en onaangedaan uit de persconferentie in het complex voor openbare veiligheid kwam lopen.

‘Openbaar aanklager Wendell Stamps – hier vandaag in het complex voor openbare veiligheid – en rechercheur Amy Hunter van de staatspolitie zeggen dat ze verscheidene aanwijzingen volgen, maar weigeren uit te weiden. Een bron vertelde Eyewitness News at Ten dat de vrouw is gestorven door een .22 kaliber schotwond in de borst. Dat hebben wij echter niet door onafhankelijke bronnen kunnen laten bevestigen.’

De camera zoomde in op Hunter in haar legerjack. Met een dikke map onder haar rechterarm liep ze met neergeslagen ogen haastig de vergaderkamer uit, de gang in. Toen herhaalden ze de clip twee keer.

‘Is ze dat?’ vroeg Charlotte. ‘De hoofdrechercheur?’

‘Dat is ze.’

‘Ze lijkt wel zeventien.’

‘Ze is veertien,’ zei Luke. ‘Maar volwassen voor haar leeftijd.’

‘Ha. Ha.’

Terwijl het onderwerp afgerond werd, werden nogmaals de beelden van hulpsheriff Stilfork getoond, die zijn merkwaardig gebouwde gezicht naar de camera draaide en een boze blik in zijn ogen had.

Charlotte zette het geluid zacht toen de reclame begon. ‘Dus wat zeggen ze niet?’

‘Zo’n beetje alles. Maar dat is alleen omdat ze nog steeds niets weten. Hoewel brigadier Hunter vandaag erg geïnteresseerd was toen ik haar vertelde over Jackson Pynne.’

‘Zo…’

‘Wat?’

‘Noem je haar brigadier Hunter?’

‘Nou. Ik weet niet. Nu net wel, geloof ik.’

Charlotte stond op om haar wijnglas om te spoelen en bij haar betekende actie altijd een ander onderwerp. Sneakers tilde zijn kop of en liep suffig achter haar aan, voor het geval ze hulp nodig had, maar hij liet lusteloos zijn staart hangen. Charlotte kon raar doen als vrouwen te vriendschappelijk met hem werden, en vertoonde soms een soort preventieve jaloezie.

Toen Charlotte en Sneakers de kamer weer binnenkwamen, zei Luke: ‘Waar was Frederick Douglass trouwens, op de dag dat Thomas Jefferson stierf?’

Ze legde haar benen op de bank en keek uit over de steeds donkerder wordende baai. Het boek waar ze momenteel onderzoek voor deed, ging over Douglass en Jefferson. Sneakers draaide twee rondjes op het vloerkleed voordat hij ging liggen. Na een ogenblik schonk Charlotte hem haar lieve lach.

‘Douglass woonde in Baltimore toen Jefferson stierf,’ zei ze. ‘Hij was pas zes jaar.’

‘Ik denk dat ik je wel kan vertellen waar Douglass was op de dag dat John Adams stierf.’

Ze lachte. ‘Grapjas.’

Zo nu en dan voelde Luke zich gedrongen om te demonstreren dat ook hij wel een beetje verstand had van Amerikaanse geschiedenis. Dat de tweede en derde president van de Verenigde Staten allebei waren gestorven op 4 juli 1826, binnen een paar uur na elkaar, was een bijzonderheid die hij mateloos interessant vond. Hij werd altijd gefascineerd door toeval.

Charlotte zette de tv uit. Ze keek hem eigenaardig fronsend aan.

‘Wat is er? Wat is er mis?’

Terwijl ze hem bleef aankijken met een ernstig bezorgde blik zei ze: ‘Je ziet er niet zo goed uit. Ik geloof dat je nodig een therapiesessie moet hebben.’

‘O,’ zei hij. ‘Echt?’

‘Ja.’ Ze was weer dokter Nicely geworden, Lukes dure sekstherapeute, die huisbezoeken aflegde, en speelde een van hun terugkerende rollenspellen. ‘Ik kan het niet precies zeggen tot we een kijkje hebben genomen, maar ik begin een beetje bezorgd te worden,’ zei ze.

Luke glimlachte, maar Charlotte, die nu helemaal opging in haar rol, lachte niet terug.

‘Misschien hebt u gelijk,’ zei hij. ‘Misschien heb ik inderdaad een sessie nodig.’

‘Ja.’ Charlotte stond op en knikte met haar ogen naar de slaapkamer. ‘Laten we naar de onderzoekkamer gaan om eens te kijken. Ik maak me erg ongerust.’

‘Verdraaid!’ Amy Hunter maakte een krachtig gebaar naar de televisie. ‘Van welke zogenaamde bron hebben jullie dat van dat kaliber?’

Hunters langharige kat Winston sloeg haar nauwlettend gade vanaf zijn plek boven op de boekenkast. Ze waren alleen in haar appartement boven de jachthaven. Op de bijzettafel lagen keurige stapels zaakdossiers en misdaadfoto’s. Op het fornuis lag een lege pizzadoos van Domino’s en op tafel stond een fles met nog een klein beetje rode wijn.

Hunter wist dat de kerkzaak op het punt stond een wending te nemen. Ze was niet enthousiast over de psalmtekst, maar had een diepgeworteld gevoel over Jackson Pynne. Het beviel haar echter niet dat iemand informatie lekte naar de media. Was het de sheriff, vroeg ze zich af, die haar uit haar evenwicht wilde brengen? Wie kon het anders zijn?

‘Wat zeg jij ervan, Winnie, moet ik morgenochtend proberen hem een olijftak toe te steken?’ Winston streek met zijn lijf tegen haar benen. ‘Dat zal niet meevallen als hij niet terugbelt, hè?’

Winston maakte zijn favoriete opmerking, een superieur klinkend gemauw. Hij draafde gewichtig terug naar de slaapkamer, met zijn staart recht omhoog, alsof hij geen tijd had voor zulke zaken.

Hunter dronk de rest van de rode wijn rechtstreeks uit de fles. Ze bleef die avond lange tijd in het donker op de veranda zitten om naar de jachthaven en de sterren te kijken. Hoeveel tijd zou ze nodig hebben om deze zaak op te lossen? Om te vinden wat er achter die getallen zat? Over drie weken zou ze haar eenendertigste verjaardag vieren – hoewel vieren niet het juiste woord was. Ze was niet gek op verjaardagen – hield trouwens helemaal niet van feestdagen. Ze werd er ongemakkelijk van, vooral van de Thanksgiving- en kerstdiners in Pennsylvania, waar de vrouw en kinderen van haar broer altijd in het middelpunt van de belangstelling stonden. Vorig jaar had Ship voorgesteld om samen uit eten te gaan op Thanksgiving en daarna een filmpje te pakken. Ze had bijna toegestemd. Misschien dit jaar. Haar moeder zou haar een verjaardagskaart sturen met een cheque van 150 dollar erin. Die zou een dag voor haar verjaardag arriveren. Haar neef Richard uit Californië, die nog steeds de datum niet goed kon onthouden, had zijn verjaardagskaart van dit jaar al gestuurd. Die arriveerde meestal drie tot vijf weken te vroeg. De enige andere kaart zou van Ben Shipman komen, een grappige kaart die haar onvermijdelijk aan het lachen zou maken.

Hunter kon die avond de slaap moeilijk vatten. Ze kon haar gedachten niet stopzetten en bleef zich afvragen of de sheriff of iemand van zijn bureau bijzonderheden over de zaak aan de media doorgaf. Ze werd een paar keer wakker van de wind, die regenvlagen tegen de ramen blies. Eén keer werd ze met een schok uit haar slaap gehaald door haar telefoon, die één keer overging en toen ophield. Een onbekende beller. Was het een verkeerd nummer of probeerde iemand haar bang te maken? Doe niet zo paranoïde, zei ze tegen zichzelf.

Klaarwakker nu keek ze door de beregende ramen van haar woonkamer uit over de donkere jachthaven, waar de scheepsmasten heen en weer zwiepten. Een paar minuten lang riep het ruige weer prettige herinneringen aan haar kindertijd op – aan de tijd voor de periode die haar moeder ‘het ongelukkige voorval’ noemde. Hunters gedachten dwaalden terug naar hun stenen eengezinswoning, het hinkelen op de stoep en ’s middags het grasmaaien in de buitenwijken van Pennsylvania. Ze putte nog steeds kracht uit die herinneringen. Maar haar ambitieuze persoonlijkheid dreef haar altijd vooruit naar de zaken van het ogenblik.

Ze liep naar haar studeerkamer en las haar e-mail. Er was er een van Shipman, verstuurd om 22.32 de vorige avond. Er stond alleen een onderwerp: Samen ontbijten?

Hunter overwoog hem te bellen, maar nee, niet om kwart over drie ’s nachts.

Ze ging weer terug naar bed en lag nog een poosje wakker, met open ogen en rusteloze gedachten. Eindelijk deed ze haar ogen dicht en wachtte op de slaap.

Achttien kilometer verderop liep Gil Rankin over een grindpad langs Jimmy Creek. Hij zag licht branden door de ramen van boerderijen in de verte, hij hoorde de ijskoude wind razen door het moerasgras, zag hoe het maanlicht lange schaduwen wierp over het water in de beek, voelde de steelse beweging van roofdieren, nam de potentiële vluchtroutes waar. ’s Nachts was Rankin in zijn element, hij merkte alles duidelijk op en ademde de koude, opwekkende lucht in, terwijl hij nauwkeurig uitwerkte wat hij te doen had hier in Tidewater County.

13

’s Ochtends hingen er vlak voor het slaapkamerraam nieuwe ijspegels aan de houten luifel en de afvoerpijp. Luke trok zijn badjas aan en stapte in zijn slippers. Hij genoot van de stilte van de vroege ochtend, de kans om een tijdlang rustig te bidden en dankbaar te zijn. Na een half uur in de zitkamer liep hij de gang door en keek uit over het gazon aan de voorkant van het huis.

Sneakers sloeg verwachtingsvol met zijn staart terwijl Luke overwoog of hij zijn wollen overjas aan zou trekken. Hij besloot in zijn badjas en op slippers naar buiten te gaan. Het is maar tot het eind van de oprit en terug. Sneakers draafde voor hem uit, maar bleef bijna meteen aarzelend stilstaan toen hij de natte bestrating onder zijn poten zag. Hij keek Luke treurig aan.

‘Ik weet het,’ zei Luke. ‘Maar wat doe je eraan?’

Toen hij over de oprit liep, drong het tot hem door dat hij zijn jas aan had moeten trekken. De badjas voelde dun als een vliesje. De windvlagen waren als ijs in zijn gezicht. ‘Voorzichtig,’ zei hij, terwijl hij met piepkleine stapjes achteruit liep. Zijn knie deed weer pijn.

Toen hij bukte om de Tidewater Times op te rapen, hoorde hij wielen draaiend in beweging komen op de plaats waar de weg overging in het hoge bruine moerasgras en naar het oosten zwenkte.

Een witte Audi kwam slippend naast hem tot stilstand.

Het getinte raam aan de passagierskant zoefde naar beneden.

‘Luke?’ riep de bestuurder uit, alsof hij geschrokken was van het feit dat hij hem voor zijn eigen huis aantrof.

‘Jackson?’

Dus hij had gelijk gehad.

‘Hoe is het, Luke?’

‘Goed.’

‘Ik heb aan je gedacht. Maak je het goed?’

Jackson Pynne zette de auto in de parkeerstand en stapte uit. Hij liet het portier aan de bestuurderskant wijd open staan en de motor draaien. Met krachtige stappen liep hij om de voorkant heen om Luke de hand te schudden, alsof het erg belangrijk was elkaar onmiddellijk een hand te geven. Hij droeg een duur uitziende kasjmieren overjas met zijn sjaal erin gestopt.

Pynne bewoog zich nog steeds met de zwierige gang van een jongeman, met zijn armen breed zwaaiend naar opzij, alsof hij gewend was dat mensen hem de ruimte gaven. Zijn gezicht was knap als altijd. Dramatisch strekte hij zijn arm uit. Maar ondanks dat alles was het een zachte handdruk, die Luke altijd had getroffen als merkwaardig voor iemand die in andere opzichten zo krachtig was.

‘Hoe is het?’ vroeg hij nog een keer.

‘Nog steeds goed.’

‘Hoe is het met Charlene?’

‘Charlotte? Goed.’

‘Mooi. Hou je het een beetje vol?’ zei hij, terwijl hij Luke op de schouder klopte. Zijn adem vormde wolkjes in de lucht.

‘In welke zin?’

‘Dat gedoe in de kerk. Tjonge, ik heb het net gehoord.’

‘Ja,’ zei Luke. Hij keek een ogenblik naar de takken die bewogen in de wind. ‘Wat brengt jou hier, Jackson?’

‘Ik ben op doorreis, om naar een perceel te kijken.’ Hij knikte vaag over zijn rechterschouder, alsof het perceel aan de overkant van de weg stond. ‘Ik zou eigenlijk net de stad uit rijden. Ik ben met iets bezig in het zuiden. Ik dacht, ik rij even langs om gedag te zeggen. Misschien was je net de hond aan het uitlaten of zoiets. Stom geluk dat ik je tref.’

Luke draaide zijn rug naar de wind. Hij vroeg zich af hoe lang Jackson Pynne om de hoek geparkeerd had staan wachten tot hij naar buiten kwam om de krant te halen.

Toen hij zich weer omdraaide, was Sneakers in Jacksons auto gesprongen; hij zat op de passagiersstoel naar hen te kijken.

‘Wat is trouwens het verhaal van het gebeuren in de kerk?’

‘Verhaal?’

‘Ja.’ Pynne stopte zijn handen in de zakken van zijn overjas. Er verscheen een koudere blik in zijn ogen, alsof hij op het punt stond hem te beroven. ‘Ik zag het gisteren in de krant staan. En vandaag weer.’ Hij knikte naar de krant die Luke stijf in zijn hand hield. ‘In geen van beide stond eigenlijk iets.’

‘Ik denk dat er nog niet veel te zeggen valt.’

‘Maar jij hebt haar gevonden?’

Luke knikte en trok de ceintuur van zijn badjas strakker.

‘Ze is toch vermoord? Ik bedoel, het was geen zelfmoord of een ongeluk? Natuurlijke oorzaken? Zoiets niet?’

Luke schudde zijn hoofd. Zijn tanden klapperden.

‘Hebben ze niks gevonden? Een auto, persoonlijke bezittingen, iets in die geest?’

‘Ik geloof van niet. Maar ik weet zeker dat de politie je meer vertellen kan dan ik.’ Rillend stopte hij de krant onder zijn andere arm. Sneakers stak zijn kop uit het open passagiersraam van Pynnes auto. ‘Kan ik je binnen een kop koffie aanbieden, Jackson?’

‘Nee, ik heb haast.’ Er klonk een spoor van ongeduld in zijn toon.

‘Sneakers! Kom hier,’ riep Luke.

Pynne draaide zijn hoofd een stukje, onverschillig voor wat er met Sneakers gebeurde. ‘En ze was – wat zeggen ze ook alweer – begin dertig? Aziatische trekken?’

‘Hm-mm,’ zei Luke. In het oorspronkelijke verslag van de krant had ‘Kaukasisch’ gestaan. Een vergissing die hij vreemd had gevonden, hoewel de plaatselijke krant bekendstond om zijn fouten.

‘Aziatische trekken?’

Luke knikte. Pynne draaide zijn hoofd en zei iets wat klonk als een vloek. De wind blies zijn haar over zijn voorhoofd.

‘Je kende haar,’ zei Luke.

‘Wat?’

Pynne draaide zich naar hem toe, zijn ogen waren nat van de kou, of misschien van emotie.

‘Je kende haar.’

‘Wat?’ Hij lachte gemaakt. ‘Wie zegt dat ik haar ken?’

‘Nee, ik vraag het maar.’

‘O, ja? Nou, dan stel je de verkeerde vraag. Oké?’

‘Oké.’ Luke voegde eraan toe: ‘Ik wil er met alle plezier met je over praten, als je wilt, Jackson.’

‘Er valt niks te praten, dominee. En het zijn trouwens jouw zaken niet.’

‘Oké.’

Na een ogenblik glimlachte Jackson Pynne gedwongen. Kennelijk realiseerde hij zich dat zijn antwoord ongepast was. Sneakers was uit de auto gesprongen en snuffelde weifelend aan Pynnes schoenen.

‘Hoor es,’ zei hij, ‘je moet me niet verkeerd begrijpen, hè. Ik maak gewoon een praatje met je. Ik heb je… hoe lang? Een paar jaar niet gezien? Ik maak een praatje. Wat is dit? Een kruisverhoor?’

‘Sorry.’

Pynne deed alsof hij lachte, maar een andere versie van hem was zichtbaar geworden en die kon hij niet zomaar wegstoppen. Dit had Luke in het verleden vaak gezien; woede was een probleem voor Pynne, datgene waardoor hij in moeilijkheden raakte en wat hem ervan weerhield om te zijn wie hij wilde zijn. Jaren geleden was hij aangeklaagd voor mishandeling van zijn ex-vrouw, een detail dat Luke even was vergeten.

‘Maar goed, fijn om je te zien,’ zei hij, terwijl hij zijn hand weer uitstak.

‘Als je wilt praten, dan ben ik er.’

‘Dat zei je net, ja,’ zei hij met een stijve glimlach. ‘Oké?’

‘Ja, hoor.’

‘Oké.’ Hij liep om de auto heen en stapte in.

‘O, en dominee?’ zei hij door het raam aan de passagierskant. Hij probeerde een nieuw gedrag uit – beleefd, redelijk. ‘Ik zou het enorm op prijs stellen als je niemand vertelde dat we dit gesprek hebben gevoerd. Of dat je me zelfs maar gezien hebt.’

Luke keek hem aan.

‘Kunnen we dat afspreken?’

‘Ik denk van wel,’ zei Luke. ‘Doe goede dingen met je leven, Jackson.’

‘Dat is dus afgesproken.’

‘Waar ga je naartoe?’

‘Naar het zuiden,’ zei Pynne. ‘Je hoort van me.’

Luke hoorde hem wegscheuren zodra hij de hoek om was; de wielen van de Audi slipten op het natte wegdek, op weg naar het binnenland schijnbaar, al wist je het met Jackson nooit zeker.

14

Hunter werd gedesoriënteerd wakker in het donker toen haar wekker stond te ratelen op het nachtkastje. Was het echt ochtend? Ze zette de wekker af en keek met knipperende ogen hoe laat het was. Winston zat op haar bureau en mauwde goedkeurend omdat ze wakker was. Hij zat natuurlijk al aan zijn ochtendvoer te denken.

Tegen de tijd dat Hunter eindelijk naar buiten stapte om te gaan hardlopen, stroomde koud licht door de wolken; het glinsterde op het water van de jachthaven. Ze begon langzaam, met stijve benen, haar oogleden leken aan elkaar gekleefd. Maar de koude lucht – nat met een spoor van sneeuw – kroop al gauw bij haar naar binnen en dwong haar wakker te worden. Ze rende in noordelijke richting over de havenweg en vond een ritme, terwijl ze luisterde naar de muziek op haar iPod. Ze liep met grote passen door de lange schaduwen van de scheepswerf, waar krab- en oesterboten waren opgesteld. Op de lange helling naar Seven Shoals Road rekte ze haar passen uit en begon eindelijk te zweten. Aangekomen op de uitkijkpost waar de weg doodliep, minderde ze vaart om op adem te komen en maakte ze pas op de plaats, terwijl ze uitkeek over het glinsterende water van Chesapeake. Haar blik werd getrokken naar de schuimranden langs de stranden van de huizen aan de baai. Ze draaide een paar rondjes, stak haar vuisten in de lucht en riep twee keer: ‘We gaan dit oplossen!’

Het was Hunters versie van een Stallone/Rocky-moment.

Toen ze terugrende, verguldde het ochtendlicht het hoge grasland; het gaf de smalle beken en zijrivieren naar het oosten een roze gloed. Ze ontspande zich nu helemaal heuvelafwaarts en voelde zich bezield. Ze begon echt te denken dat dit de dag was waarop de zaak zou openbreken.

‘Hoi!’ zei Shipman en hij wenkte Hunter. Hij had een maaltijd voor haar gekocht en de tafel gedekt. Op haar plaats lagen een paar servetten en een lepel. Hun ontbijt was altijd hetzelfde. Voor Hunter: yoghurt met vruchten, sinaasappelsap en een kleine portie rösti en voor Ship het uitgebreide ontbijt met dikke pannenkoekjes en een grote suikervrije cola.

‘Zo,’ zei hij, ‘dus je hebt mijn bericht gelezen.’

‘Ja.’

Hunter zag een veeg op Shipmans wenkbrauw zitten en wees instruerend naar haar eigen wenkbrauw terwijl ze plaatsnam. ‘Je hebt hier iets zitten.’

‘O. Bedankt.’ Ship veegde vlug over zijn wenkbrauw en pakte zijn vork.

‘Nee, andere kant.’

Hij raakte zijn andere wenkbrauw aan en trok als een klein jongetje een zogenaamd geërgerd gezicht.

‘Hier.’ Hunter boog zich over de tafel en veegde de druppel opgedroogd scheerschuim weg met een servet. ‘Zo,’ zei ze. ‘Helemaal weg.’

‘Ik had het eigenlijk voor later bewaard,’ zei hij en ze lachten allebei hartelijk. Op de een of andere manier moest Hunter altijd om Shipmans grapjes lachen, ook als ze niet leuk waren.

‘Maar goed,’ zei hij, terwijl zijn ogen weer afdaalden naar de pannenkoeken en gebakken aardappels. Soms deed Shipman alsof hij belangrijk nieuws te vertellen had, terwijl hij eigenlijk alleen maar samen wilde zijn. ‘Ik wilde je vertellen dat er gisteravond iets is veranderd op het bureau van de sheriff.’

‘O?’ Hunter voelde boosheid opkomen toen de sheriff werd genoemd.

‘Ja, er heeft een verschuiving plaatsgevonden in de zaak.’

‘Wat voor verschuiving?’

‘Dat weet ik niet precies,’ zei hij. Hij pakte zijn frisdrank en slurpte ervan.

Jackson Pynne, dacht Hunter. De sheriff moest het nu ook weten van hem. Pynne zou de haast om Robby Fallow te beschuldigen aanmerkelijk vertragen. Dus misschien was het een goede ontwikkeling.

Shipman nam een hap en trok een gezicht om aan te geven dat hij eerst uitgekauwd moest zijn voordat hij weer iets kon zeggen.

‘En weet je wat ik nog meer heb gehoord?’ zei hij. ‘Ze zijn er nu tamelijk zeker van dat er twee mensen bij betrokken waren.’

Hunter schudde haar hoofd. ‘En ik durf te wedden dat Robby Fallow nog steeds een van de twee is.’

‘Fallow is een van de twee, ja. Ik hoorde dat de sheriff nu iets gegronds tegen hem heeft.’

‘O? En wat mag dat zijn?’

‘Nou.’ Hij sneed een stukje van een pannenkoek af. ‘Ze schijnen een .22 kaliber huls gevonden te hebben in het huis van Fallow junior. Robby heeft een .22 pistool. En dat is, zoals we weten, het betrokken kaliber.’

‘Maar dat hebben ze niet aan ons verteld.’

‘Klopt.’

‘Dit is toch ons onderzoek?’

‘Klopt.’

Hunter keek naar het verkeer buiten en deed haar best om rustig te worden.

‘Dus wat is de theorie du jour?’ zei ze eindelijk.

‘De wat?’

‘De theorie van de sheriff.’

‘O. Dat Fallow junior aan het vechten is geslagen met die vrouw. Ze zou een escortdame zijn.’

‘Maar waar werkte die escortdame dan? Er zijn geen escorts in Tidewater County. En Fisch heeft geen bewijs gevonden van escortdames elders.’

‘Weet ik. Ik zeg het alleen maar.’

Hunter schudde haar hoofd. ‘Ik denk het niet,’ zei ze. ‘Als de Fallows een escortdame hadden gedood, zouden ze haar ergens hebben gedumpt. Ze zouden niet een kerk binnendringen om haar daar neer te zetten. Hoewel ik me hen sowieso niet met een escortdame kan voorstellen.’

Shipman schraapte zijn keel en knikte.

‘Is het mogelijk dat de sheriff iets zou doen om de zaak tegen Fallow… zeg maar, te versterken?’ vroeg Hunter.

Ship hield even op met kauwen en zette grote ogen op, alsof hij een leerling was aan wie een moeilijke vraag werd gesteld. ‘Nou,’ zei hij, ‘ik bedoel… moet ik weten of hij zoiets ooit eerder heeft gedaan? Nee, dat weet ik niet. Maar ja… is het mogelijk? Ja, hoor, ik denk dat het mogelijk is.’

‘En denken ze dat ze genoeg hebben om een rechtbank te overtuigen?’

‘Nou ja, daar is niet veel voor nodig, hè? Hebben ze genoeg voor een tenlastelegging? Waarschijnlijk wel. Voor een veroordeling? Weet ik niet. Maar weet je wat?’

Hunters mobiele telefoon ging. Luke Bowers.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei ze. ‘Ik moet even opnemen.’

‘O, oké. Goed.’

Ze wendde zich af van Shipman: ‘Hunter.’

‘Goedemorgen,’ zei hij. ‘Voor het geval het u interesseert, ik heb net Jackson Pynne gesproken. Hij kwam langs bij mijn huis. Ik kreeg de indruk dat hij de vrouw die we in de kerk gevonden hebben kent.’

‘Zo.’ Hunter stond op en liep naar het raam. ‘Vertel verder.’

Bowers praatte door. Hunter liet hem zijn verhaal doen en keek een paar keer om naar Shipman, die met gespitste oren voorovergebogen zijn laatste pannenkoeken zat te eten.

‘En wat deed hij in Tidewater County?’

‘Hij zei dat hij op doorreis was, op zoek naar een perceel. Ik kreeg bijna het idee dat hij hierheen was gekomen om mij te spreken. Om te vragen naar de vrouw in de kerk. Hij zei dat hij bezig was met een of andere deal in het zuiden. Ik weet niet of het veel te betekenen heeft, maar ik dacht dat u het zou willen weten.’

‘Ja, zeker. Bedankt voor het vertellen. Ik bel u later,’ zei Hunter, terwijl ze naar het spaarzame ochtendverkeer keek en zich afvroeg wat ze hiermee aan moest.

‘Jackson Pynne,’ zei ze tegen Shipman, terwijl ze haar telefoon op tafel legde. ‘Dat is de nieuwe ontwikkeling.’

‘Echt? Weet je het zeker?’

Hunter knikte en legde het uit. Daarna zag ze bij Ship een blik in zijn ogen, die ze herkende.

‘Zeg me wat je denkt.’

‘Dat Pynne verband hield met Fallow,’ zei hij. ‘Een paar jaar geleden heeft Pynne geprobeerd zijn perceel te kopen, toen hij hier woonde.’

‘Dat zullen toch wel meer mensen geprobeerd hebben?’

‘Ik denk het.’

Hunter drukte een servetje in haar lege yoghurtbeker.

Nee, dacht ze, terwijl ze langs Shipman heen naar de snelweg keek. De zaak is wel in beweging. Maar niet noodzakelijkerwijs in de richting waarin de sheriff denkt.

‘Eigenlijk,’ zei ze tegen Ship, ‘geloof ik dat we nog niet naar de juiste dingen kijken. Ik denk dat we misschien een compleet andere kant op moeten gaan.’

15

Het hulpkantoor van de sheriff stond op een stuk land dat eigendom was van de provincie. Het was een oude visserswoning met vier kamers, op Linley Point. Tijdens de vroege zomermaanden werden de grootste blauwe krabben ter wereld uit Linley Creek gehaald. In die periode hingen de hulpsheriffs ’s ochtends vaak krabbenvallen aan een steiger voordat ze op patrouille gingen, zodat ze aan het eind van hun dienst hun avondeten in de kofferbak mee naar huis konden nemen.

Sheriff Clay Calvert keek met samengeknepen ogen en een onaangename blik naar Hunter, die in de deuropening stond. Het verraste hem dat ze hem eindelijk in een hoek had gedreven. Hij sloot zijn laptop. Er lagen verscheidene tijdschriften op het bureau, zoals Time, People, Sports Illustrated en de National Enquirer. Hij leek vandaag als enige aan het werk te zijn. Als hij tenminste aan het werk was.

‘Sheriff. Hoe gaat het met u?’

‘Best.’

‘Het is stil hier in de buurt.’

‘Ja. Wat moet u?’

‘Ik dacht dat we misschien een praatje konden maken. Ik ben blij dat ik u eindelijk tref.’

Hij gaf geen antwoord en bood haar geen zitplaats aan.

Hunter keek de kamer rond. Het meubilair was oud en praktisch. Een metalen kantoorbureau, dossierkasten, boekenplanken. Het enige persoonlijke was een foto van zijn vrouw en zoon. Sheriff Calverts vrouw Shana werkte voor het provinciearchief. Het was een knappe, brutaal uitziende vrouw met blond haar, die in de afgelopen jaren behoorlijk gezet was geworden. Gisteravond had Hunter thuis aan Winston de kat verteld dat ze misschien ging proberen de sheriff te vleien om hem voor zich te winnen, maar nu ze zijn wrokkige blik zag, leek dat niet langer een optie.

‘Ik heb sinds dinsdagochtend meerdere berichten voor u achtergelaten,’ zei ze.

‘O, ja? Ik heb het een paar dagen druk gehad. Ook is mijn vrouw niet in orde.’

‘Het spijt me dat te horen.’

Hij trok zijn neus op alsof hij iets smerigs rook. ‘En, wat kan ik voor u doen?’

‘Ik dacht dat we misschien onze kaarten op tafel konden leggen. Over Robby Fallow. Voordat de boel nog verder escaleert.’

Hunter wachtte.

‘Wat?’

‘Ik ben gisteren bij Robby Fallow geweest. Hij wilde niet met me praten.’

‘Tja, dat is toch zijn goed recht?’

Hunter keek in zijn lachende gezicht. ‘Ja, behalve dat we hier als speciale eenheid aan het werk zijn om een moordzaak op te lossen.’ Haar hart begon te bonzen. ‘Dat zou tenminste moeten. Ik weet dat u met meneer Fallow hebt gepraat en ik heb gehoord dat u misschien bewijs hebt gevonden in zijn motel. Hij schijnt een beetje van slag te zijn door alles.’

‘Robby?’

‘Robby.’

‘Ik heb met Robby over een aantal dingen gepraat,’ zei hij, nog steeds voorwendend dat hij er niets van begreep. ‘Ik zou niet kunnen zeggen of hij van slag was.’

‘Mag ik gaan zitten?’

‘Ga uw gang.’

Ze nam plaats. ‘Sheriff, is er iets wat u mij zou willen vertellen? Iets wat beschouwd zou kunnen worden als bewijs dat gevonden is in het huis van Fallow junior? Een .22 kaliber huls, bijvoorbeeld?’

‘Nee, mevrouw.’ Hij kreeg een neutrale blik in zijn ogen. Het deed haar denken aan de dierlijke blik van haar kat Winston als hij zich in het nauw gedreven voelde. ‘Het waren privégesprekken,’ zei hij. ‘Ik ken Robby al sinds we kleine jongens waren. Ik ken zijn vader. Ik heb op school gezeten met Robby en zijn nu overleden vrouw. Natuurlijk maken we af en toe een praatje.’

‘U bent op de hoogte van de afspraak met de provincie ten aanzien van moordonderzoek. Als u bewijs achterhoudt of opzettelijk niet meewerkt met dit onderzoek, kan ik naar het provinciebestuur stappen om u uit deze eenheid te laten verwijderen.’

Hij staarde haar aan. Toen trok hij zijn prullenbak onder zijn bureau vandaan, boog zich naar voren en spuugde erin. Zijn speeksel maakte een hard tinkelend geluid op het metaal. Hij schoof de prullenbak weer onder zijn bureau en knikte om aan te geven dat ze zijn aandacht had.

Hunter vervolgde: ‘Ik heb gehoord dat u geen informatie aan andere instanties wilde vrijgeven over de getallen in de hand van de vrouw. Misschien moeten we daarover praten. Want dat zou op mijn bevel moeten.’

‘Wat?’

Ze herhaalde het met iets andere woorden en op zeker ogenblik sloeg haar stem bijna over. De sheriff zuchtte toen ze klaar was en Hunter zag iets wat ze nog niet eerder had gezien – een spoor van droefheid in zijn ogen. Even voelde ze bijna met hem mee.

‘Nee,’ zei hij. ‘Daar heb ik geen mening over. Het spijt me als iemand u de verkeerde indruk heeft gegeven.’

‘Waarom maakte u zich zorgen om de getallen in haar hand vrij te geven aan andere politiekorpsen?’

‘Tja.’ Hij dempte zijn stem tot bijna fluisteren en glimlachte onaangenaam. Met de littekens op zijn gezicht zag hij er daardoor een beetje angstaanjagend uit. ‘Onder vier ogen gezegd, brigadier? Omdat dat misschien precies is wat Robby wil.’ Met de nadruk op de laatste vijf woorden. ‘Ja?’

‘Sorry?’

‘Ik wil gewoon niet dat wij – geen van ons, en u wel het minst van al – gemanipuleerd worden door Robby Fallow. Begrijpt u? Ik zeg niet dat ik er bewijs voor heb, maar het is mogelijk dat Robby die getallen zelf erin heeft gekerfd om ons van zich af te schudden.’

‘Hoe komt u op dat idee?’

‘Zomaar. Waarom vraagt u het hem niet, als u twijfelt aan alles wat ik zeg?’

‘Zoals ik al zei; hij wil niet met me praten. Maar u hebt er met Robby over gepraat,’ zei ze.

‘Dat klopt. Maar zoals ik net zei: als u vragen hebt, moet u rechtstreeks met Robby praten, niet met mij.’

Hunter haalde diep adem en voelde zich verdwaald – alsof ze doolde in een of ander labyrint. ‘Hoe bedoelt u, sheriff? Wij zitten toch in hetzelfde team?’

Ze glimlachte om van toon te veranderen. Maar ook om haar kalmte te bewaren.

Sheriff Calvert verraste haar door hoofdschuddend te lachen. Zijn blik dwaalde af naar de kreek en langzaam vervaagde zijn glimlach. ‘Weet u wat, brigadier?’ Hij trok aan het kruis van zijn broek, wat hij elke keer deed als ze met hem alleen was. ‘Ik zal u iets vertellen. Ik ben hier al een poosje mee bezig, hè? En ik weet precies wat u hier komt doen.’

Hunter bleef hem strak aankijken. ‘En wat denkt u dan wel dat ik hier doe?’

‘Ik weet precies wat u doet, brigadier. U doet of u deze zaak wilt oplossen en gerechtigheid in de gemeenschap wilt brengen. Maar u weet, en ik weet, dat dat helemaal niet is wat u doet.’ Zijn ogen werden hard. ‘U en ik weten dat u deze baan – en deze provincie – gebruikt als opstapje. U hebt niet geïnvesteerd in Tidewater County. U bezit hier niet eens onroerend goed. U bezit nog geen vierkante centimeter grond van deze provincie. U wilt deze zaak niet oplossen, u wilt opzien baren, zodat Amy Hunter er als een heldinnetje uitkomt en op een wit paard wegrijdt in de zonsondergang.’

Ze knipperde met haar ogen en vroeg zich af of ze hem goed begrepen had.

‘En al die dingen die u denkt dat wij doen? Nou, u doet precies hetzelfde,’ vervolgde hij. ‘Denk maar niet dat we dat niet doorhebben. U houdt bewijs voor ons achter, omdat u niet wilt dat wij achter dingen komen die de eer wegkapen van Amy Hunter. Als je het goed bekijkt, is het gewoon duidelijk wat u doet.’

Hunter keek hem alleen maar aan, een beetje verbluft, deels omdat hij nog nooit zo tegen haar had gesproken en deels omdat er een kern van waarheid zat in wat hij zei.

Maar die laatste beschuldiging had iets wat haar diep raakte.

‘Hoe bedoelt u, bewijs achterhouden?’

Hij glimlachte en zijn gezicht werd knap, de pokdaligheid verdween. ‘Vertelt u dat maar. Zo te horen weet u precies wat ik bedoel.’

Hunter was er niet zeker van. Bedoelde hij de psalmen? Jackson Pynne? Of was het alleen maar bluf? Ze had niemand iets verteld over de gissingen wat betreft de psalmen. Niemand, behalve Ben Shipman. Maar dat was haar voorrecht. Het was haar zaak.

‘Even ter informatie, juffrouw Hunter, ik ben geboren in deze streek, net als mijn vader. Mijn vader was oestervisser, elke ochtend om half zes zat hij in die baai. En mijn familie en ik, we piekeren er niet over om ooit ergens anders naartoe te gaan. We bleven hier, dit was ons thuis. En wat mij betreft is het toevallig ook nog eens de mooiste plek op aarde.’

‘Dat is allemaal leuk en aardig,’ onderbrak ze hem. ‘Ik respecteer dat u hier al heel lang bent en u weet vast veel dingen die ik niet weet. Maar dat verandert allemaal niets aan het simpele feit dat onze eenheid de leiding heeft over dit onderzoek. En ik heb de leiding over de eenheid. Het spijt me, maar dat is de werkelijkheid waar we het allemaal mee zullen moeten doen. U mag dan kwaad zijn om wat u is aangedaan door het provinciebestuur, maar dat is niet door mijn toedoen. Ik leg me gewoon neer bij de stand van zaken. En als u of iemand anders daar niet mee om kan gaan, dan zullen we het anders moeten aanpakken.’

‘Is dat een bedreiging, juffie?’ zei hij met een kwade blik.

‘Nee,’ zei ze. ‘Het is zoals het is.’

Ze trilde over haar hele lijf toen ze weer in haar onopvallende politieauto stapte en de motor startte.

16

‘Hier is rechercheur Mike Gale om u terug te bellen,’ zei de stem aan de andere kant van de lijn met het lijzige accent van de streek.

Hunter zat weer achter haar bureau, maar was nog steeds een beetje geschokt door haar gesprek met de sheriff. Haastig zocht ze de map met uitdraaien van de brandstichting/moord in Delaware, die gemaild was naar Sonny Fischer. ‘Bedankt voor het terugbellen,’ zei ze. ‘Ik eh… onderzoek de zaak van een onbekende vrouw hier in Tidewater County. En kijk naar andere zaken in de regio om mogelijke overeenkomsten te vinden. Ik zie dat er al een aantal dagen geen update is geweest.’

‘Klopt. Geen nieuws,’ zei hij. ‘Het ligt nu bij de verzekeringsonderzoeker.’

Ze las de samenvatting door: een wassenbeeldenmuseum aan de weg in een kleine stad ongeveer een half uur van Dover. Binnen was het ernstig verbrande lichaam gevonden van een onbekende vrouw, tussen gesmolten wassen beelden van presidenten en stripboekhelden. Gebitsonderzoek en een DNA-test hadden tot nu toe geen identificatie opgeleverd. Ze stond niet als vermist bekend.

‘Welke overeenkomsten ziet u, als ik vragen mag?’

‘Ik zei niet dat er overeenkomsten waren. Ik zei dat ik ernaar zocht.’ Hunter keek naar een krantenknipsel over de zaak. ‘Het gaat om een wassenbeeldenmuseum?’

‘Een klein historisch museum inderdaad. De eigenaar kocht zo’n tien, twaalf jaar geleden een paar goedkope wassen beelden. Abraham Lincoln, George Washington. Toen werd er een Elvis toegevoegd, die niet helemaal levensgroot was – en ook niet werd erkend door de erfgename van Elvis, heb ik gehoord. Vervolgens Wonder Woman. Batman.’

‘En de gestorven vrouw?’

Hij hoestte. ‘Nog niet geïdentificeerd. We hebben geen verband met het museum kunnen vaststellen. Vreemde zaak.’

Ja, dacht Hunter. De man sprak met een basstem met uitgerekte klinkers en somde wat gegevens op. De brand was waarschijnlijk om twee of drie uur in de ochtend begonnen. Tussen de geblakerde resten was kerosine gevonden. Op een muur bij de achteringang waren afdrukken van latex handschoenen. Het had die nacht en de hele volgende ochtend geregend, dus voetafdrukken en bandensporen achter het museum waren bijna geheel weggespoeld.

‘Van wie is het museum?’

‘De eigenaar heet Mervin Coleman,’ zei hij. ‘Een paar jaar geleden is hij beschuldigd van belastingfraude met betrekking tot het museum. We hebben hem – dit is even onofficieel, hoor – behandeld als mogelijke verdachte. Maar tot nu toe kan hij niet in verband gebracht worden met de brand. Hij was op vakantie op Myrtle Beach toen het gebeurde.’

Hunter schreef de naam op haar schrijfblok. Iets aan deze bijzonderheid hinderde haar, maar ze wist niet waarom. Ze keek op en zag een koppel Canadese ganzen met klapperende vleugels in de heldere lucht boven de dennen achter het parkeerterrein.

‘Maar het kan iedereen geweest zijn,’ vervolgde de rechercheur. ‘Een zwerver die door de achterdeur is binnengedrongen. Misschien gewoon iemand die zich warm wilde houden. Het is deze winter gemeen koud, dat hoef ik u niet te vertellen. Het kan zelfs een omslachtige zelfmoord zijn geweest. Of een ingewikkelde manier om een lijk kwijt te raken.’

‘Er was niets geschrevens achtergelaten, hè?’ vroeg Hunter. ‘Getallen, een briefje of zoiets op de plaats van de misdaad? Op het lichaam of in het pand?’

Rechercheur Gale hoestte en het bleef lange tijd stil. Hunter kon hem horen ademhalen.

‘Pardon?’ zei hij.

‘Er was niets geschrevens achtergelaten? Geen getallen of een briefje of zo?’

‘Waarom vraagt u dat?’

‘Sorry?’

‘Ik weet niet zeker of ik de vraag begrijp. Ik weet evenmin of ik dit via de telefoon wil bespreken. Normaal gesproken zie ik graag met wie ik praat. Van aangezicht tot aangezicht, zogezegd. Niet verkeerd bedoeld.’

‘Niet zo opgevat. Goed,’ zei Hunter. Ze keek op het klokje op haar bureau en rekende uit hoe lang het duurde om erheen te rijden. ‘Kunnen we dan over anderhalf uur afspreken?’

‘Het is een ongewone zaak voor ons,’ zei rechercheur Gale, met de punt van zijn potlood in het opengeslagen zaakdossier geprikt. ‘Ik denk dat we – in de ruim elf jaar dat ik hier zit – een stuk of drie moorden hebben gehad. Drie met deze erbij, bedoel ik.’

‘Zijn de andere twee opgelost?’

‘De andere twee waren stereotiep. De ene was de echtgenoot, de andere het vriendje.’

‘Maar deze niet.’

‘Nee, dat klopt. Deze niet.’

Vlakbij werd een toilet doorgetrokken. Gale wachtte gegeneerd tot het loeien van het vollopende reservoir ophield. Hoewel in zijn stem de barse buiging doorklonk van een veel ouder iemand, leek hij midden dertig. Hij was een kleine man met een pukkelige huid, droeg een bril met dikke glazen en een schildpad montuur. Zijn haar was blond en dun en hij had een lichtelijk scheef borstelsnorretje. De recherche zat in een klein kantoor achter in een groezelig bureau van de gemeentepolitie, in het centrum van de stad.

Rechercheur Gale noemde nog eens de basisgegevens van de zaak op, terwijl zijn handen paperclips alle kanten op bogen, totdat ze eindelijk braken. Hij scheen ervan te genieten bezoek te hebben in zijn kantoor. Hunter had niet veel tijd nodig om uit te vogelen dat Michael Gale het hele recherchekantoor van dit stadje uitmaakte.

‘Maar goed,’ zei hij, zichzelf onderbrekend, ‘u vroeg me naar getallen.’

‘Ja.’

‘Ik heb geen verwijzing gezien naar getallen in de zaak van Tidewater County.’

‘Nee,’ zei ze. Hunter vermoedde dat hij de zaak had bestudeerd vanaf het moment dat ze elkaar door de telefoon hadden gesproken. Ze zei: ‘In de brandstichtingzaak zie ik ook geen verwijzing naar getallen.’

‘Tja, dat gedeelte is in onderzoek. Het ligt bij de verzekering. En ik weet niet of het iets betekent.’ Hij hield zijn hoofd schuin en sloeg een ander dossier open. Hij haalde er een glanzende foto uit en keek ernaar. ‘Dit is het slachtoffer,’ zei hij en overhandigde hem met een grimas. ‘Mooi, hè?’

Het dode lichaam had niets menselijks. Alleen de geblakerde vorm van een hoofd en deel van een bovenlichaam.

‘Is ze bij de brand omgekomen?’

‘Nee.’ Hij stak zijn hand uit om de foto terug te krijgen. ‘Maar dat hebben we nog niet vrijgegeven. Volgens de medisch onderzoeker zat er geen monoxide in het teruggevonden weefsel.’

‘Dus ze was overleden voordat de brand uitbrak.’

‘Tja, we weten dat ze in elk geval niet levend verbrand is, dat klopt. Misschien door een schot. Daar lijkt het eigenlijk op.’

Hunter gaf de foto terug. ‘Als het een schotwond was, zou dat nog een overeenkomst zijn met onze zaak.’

Hij duwde belangstellend zijn bril omhoog.

‘En getallen?’ zei ze. ‘Zijn er getallen achtergelaten?’

In plaats van antwoord te geven, tilde hij een derde dossier van een hoek van zijn bureau, sloeg het open en stak Hunter een foto toe. En nog een.

‘Ik kan u niet zeggen wat dit betekent, maar alstublieft. We dachten dat het gewoon iets zou kunnen zijn wat op het glas zat. Maar het is ongewone verf. Vuurbestendige goudverf. De eigenaar zegt dat hij er niets van weet. Hij had het nog nooit gezien.’

De eerste foto toonde de voorkant van het museum na de brand, het glas en het hout waren zwart geblakerd. In een boog stond op de ruit geschreven Haunted History Museum. De tweede foto was van binnenuit genomen, een close-up van vier getallen, misschien drie centimeter hoog, geschilderd in goud, rechts- onder in het raam: 6834.

Hunter bekeek het.

‘En die getallen waren er voor de brand niet?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘De eigenaar, meneer Coleman, zegt dat hij geen idee heeft waar ze vandaan komen, zoals ik al zei. We hebben niemand gesproken die zich kan herinneren die cijfers voor vrijdagochtend te hebben gezien.’

‘En de brand was donderdagavond?’

‘Ja.’

Vier dagen voordat de onbekende vrouw in Tidewater County werd ontdekt.

Hunter keek hem strak aan. ‘Wat zouden de getallen volgens u dan kunnen betekenen?’

‘Tja. We hebben navraag gedaan bij de glasbedrijven, maar zij deden zulke dingen nooit. Tegelijkertijd hebben we naar een paar andere dingen gekeken.’ Hij glimlachte. ‘Onze politiechef dacht een tijdje dat het iets met een bende te maken had.’

‘Hoezo?’

Hij trok een gezicht en schudde zijn hoofd. ‘Er ging een tijdje het gerucht dat bendeleden lukraak op motorrijders op de I-68 schoten. Een of ander inwijdingsritueel. Het bleek achteraf niet waar te zijn.

Toen hebben we er een numeroloog naar laten kijken,’ vervolgde hij. ‘Die reikte wel veel ideeën aan. Het getal 68 schijnt een symbool van trouw te zijn, zei ze.’ Hij schudde zijn hoofd en één mondhoek glimlachte. ‘Flauwekul,’ zei hij. ‘Maar als u andere ideeën hebt: ik ben een en al oor.’

Hunter gaf hem de foto’s terug. Er is iets heel griezeligs aan deze zaak; iets heel griezeligs wat me bekend voorkomt.

‘Kunnen we naar het gebouw gaan kijken?’ vroeg ze.

‘Ja, hoor.’

17

Anders dan in Main Street in Tidewater waren hier verscheidene dichtgetimmerde winkelpuien. Alleen een advocatenkantoor was open in de straat waar het wassenbeeldenmuseum had gestaan.

De ramen aan de voorkant van het museum waren afgedekt met triplex platen. Gale draaide een sleutel om in een hangslot en duwde de met triplex afgedekte deur open. De cadeauwinkel van het museum was grotendeels intact, maar de muren waren zwartgeblakerd. Het stonk er naar verbrand hout en pleister.

Gale knipte zijn zaklantaarn aan en richtte de lichtbundel op de toegangspoort naar het museum. Hij liet haar binnen en zwaaide met de lantaarn heen en weer over de vloer. Het museum was een grote ruimte geweest, zei hij, en hij toonde haar met de lichtbundel wat ervan over was. Het licht gleed over een gestalte die ze herkende als Superman, zijn benen waren nu ingekort en zijn armen waren weg.

‘Hier achter in het museum is de brand begonnen.’ Gale verlichtte een andere deur, naar een klein kantoor aan de achterkant. ‘Waarschijnlijk met papier, plastic en vulling van de kussens van de bank.’

‘Dus hij droeg haar naar binnen door de achterdeur?’

‘Ja, de achterdeur. Waarschijnlijk heeft hij vlak achter de deur geparkeerd. Daarna is hij binnengedrongen. De brand gesticht. Toen de vrouw naar binnen gedragen. Haar lichaam in brand gezet. De deur open laten staan en vertrokken.’

‘Dus dit is het enige ontstekingspunt?’

‘Nee.’ Hij liet het licht over de verschillende stompen van de wassen beelden glijden. ‘In het rapport van de brandweer staat dat er waarschijnlijk vier afzonderlijke ontstekingspunten waren.’

Het viel Hunter op dat het optreden van de rechercheur was veranderd zodra ze het museum binnenkwamen. Zijn stem haperde, hij liet bedachtzame stiltes vallen. Het toneel van een onverklaarde moord deed voor haar altijd een beetje spookachtig aan: nog steeds bewoond door de geheimzinnigheid van wat er was gebeurd en de aanwezigheid van het slachtoffer. Hunter kon zien dat deze misdaad hem diep aangreep.

Toen ze midden in het museum stonden, nam het gevoel van herkenning toe – de manier waarop de moordenaar het toneel had gecreëerd om een dramatische indruk te maken.

Hunter rook het natte leer van Gales jack toen hij dichter bij haar kwam staan en zijn mouw de hare raakte.

‘Waren er beveiligingscamera’s?’ vroeg ze, terwijl ze een stap opzij deed.

‘Onbruikbaar gemaakt.’ Hij richtte de lantaarn op de opslagruimte. ‘Het apparaat reageert op beweging. We denken dat hij binnengekomen is via het kantoor en ze daar uitgeschakeld heeft.’

‘Dus hij moet de situatie hebben gekend.’

‘Daar kunnen we redelijkerwijs van uitgaan.’

‘Waar was het slachtoffer precies?’

Hij wees met de lichtbundel naar een plek in het midden van de ruimte. ‘Ze zat zo’n beetje hier. Een van de punten van oorsprong.’ Hij liep erheen, tot hij vlak boven de plek was waar het slachtoffer was gevonden. ‘Kennelijk is ze overgoten met brandversnellende middelen.’ Hij scheen op de vloer. ‘Ze zat tussen Wonder Woman en Batman in.’ Hij verplaatste de lichtbundel een stukje naar links. ‘Die zijn allebei bijna tot de grond toe afgebrand, zoals u ziet.’

Hunter keek toe. Ze stelde zich voor hoe de man haar hier neerzette, het brandversnellende middel over haar heen goot en dat aanstak met een sigarettenaansteker. Ze had door de jaren heen slordige brandstichtingen gezien; deze was niet slordig. Het was een bestudeerde, zorgvuldig geplande misdaad. De dader had verstand van vuur. Hij had de achterdeur open laten staan omdat hij wist welke invloed de zuurstof had op de brand. De koude lucht zou de vlammen verspreidden, maar ze ook helpen doven, zodat de voorgevel overeind zou blijven staan.

Rechercheur Gale klikte zijn zaklantaarn uit en begaf zich naar de cadeauwinkel. Hunter bleef een poosje in het donker staan om het op zich in te laten werken. De dader heeft er geen moeite mee om ’s nachts te werken. In het donker.

‘Alsjeblieft,’ zei Gale, en bescheen de onderhoek van het raam aan de voorkant.

Hunter hurkte neer om de letters te bekijken. Doelbewust subtiel, leek het. Alsof de dader niet wilde dat zijn puzzel te snel opgelost werd. Gale liet de lichtbundel langzaam over de getallen glijden, heen en weer, van links naar rechts, van rechts naar links.

Ze leken bijna gelijk, alsof de moordenaar een sjabloon had gebruikt. Hunter streek met haar vingers over de goudverf.

‘Vreemd, hè?’

‘Ja, heel vreemd.’

Ze stond op.

‘Waarom zou hij haar naar een wassenbeeldenmuseum hebben gebracht, denk je?’

‘Dat is de vraag, hè?’

Hunter haalde diep adem en Gale deed het hangslot op de deur. De lucht was vochtig en ze zag verdwaalde sneeuwvlokken boven de stenen gebouwen. Ze ritste haar legerjack dicht toen ze om het gebouw heen liepen en de wind goed voelden. Hunter stelde zich voor waar de moordenaar zijn auto in de steeg had geparkeerd voordat hij de dode vrouw naar binnen had gedragen.

‘Wanneer is die verzekeringsmaatschappij klaar?’ vroeg ze toen ze terug waren op het politiebureau.

De rechercheur duwde zijn bril omhoog. Hij haalde zijn schouders op. ‘Volgende week?’

‘En kijk je nog naar de eigenaar?’

‘Niet echt. Er valt weinig te zien.’

‘Kan ik je morgen bellen?’

‘Prima. Waarom?’ zei hij. ‘Wat denk je?’

‘Ik weet het nog niet,’ zei ze. ‘Vage ideeën.’

‘Oké.’

Rechercheur Gale gaf Hunter kopieën van de foto’s uit het dossier en liep met haar mee naar het parkeerterrein. Toen ze bij haar auto stonden, duwde hij zijn bril omhoog op zijn neus en stopte zijn handen diep in de zakken van zijn leren jack. Hunter zag dat hij onderzoekend de binnenkant van haar auto bekeek.

‘Denk je dat het gaat sneeuwen?’ zei hij.

‘Zo te voelen wel.’

Ze keken allebei omhoog naar de lucht.

‘Het is er eigenlijk te laat voor. Het is een vreemd seizoen geweest,’ zei hij.

‘Inderdaad.’

‘Wat voor vage ideeën heb je?’ vroeg hij, terwijl hij haar door zijn dikke brillenglazen vorsend aankeek.

Amy Hunter zuchtte, ze wilde nog niets zeggen. ‘Ik heb hier gewoon een raar gevoel over,’ zei ze. ‘Ik denk dat jij en ik misschien wel met dezelfde moordenaar te maken hebben.’

Het scheen hem niet te verrassen. ‘Daarom ben je gekomen,’ zei hij. ‘Vertel me over de getallen.’

‘Dat zal ik doen.’

‘Wanneer?’

‘Eerst moet ik iets natrekken,’ zei ze. ‘Dan bel ik je.’

Luke was koffers in hun auto aan het laden toen Charlotte uit de voordeur riep dat de ‘inspecteur’ aan de lijn was.

‘Ik zit in de auto, in Delaware,’ vertelde Hunter. ‘Op weg terug naar Tidewater. Kan ik u over vijftig minuten spreken?’ Ze voegde eraan toe: ‘Het is dringend.’

‘O.’ Luke keek op zijn horloge. Ze waren van plan geweest om over zeven minuten te vertrekken. ‘Eigenlijk staan we op het punt om de stad uit te gaan. We gaan een paar dagen weg, de bergen in.’ Hij hoorde de motor van Hunters auto accelereren. ‘Zaterdag zijn we terug, aan het begin van de middag.’

‘Mag ik u vragen uw vertrek uit te stellen? Ik heb zojuist iets ontdekt wat ik met u moet bespreken.’

‘Nou, ja, goed dan. Vooruit dan maar. Al heb ik wel met een rusteloze labrador te kampen. Hij is dol op reizen. We hadden hem Kerouac moeten noemen.’

‘Het spijt me, maar kan ik u over vijftig minuten spreken bij de kerk?’

‘Ik zal er zijn,’ zei hij.

Luke liep het huis weer in. Hij voelde zich opgeladen, alsof iets van Amy Hunters overtollige energie door de telefoon in hem over was gegaan. Hij struikelde op de trap en viel bijna met zijn neus op de veranda. ‘Verdraaid,’ mopperde hij, en keek achterom waar hij over gestruikeld was.

Charlotte was in de keuken en stopte speeltjes en kauwstaven in Sneakers’ reistas. Er speelde klassieke pianomuziek – misschien Liszt, dacht Luke, maar het zou wel niet.

‘Dit zul je niet geloven,’ zei hij.

18

Aggie bracht een dampende beker koffie binnen, zette hem op Lukes bureau, zette zijn nietmachine recht en klapte zijn bureaukalender naar de juiste dag. Ze droeg een mooi zwart pakje, haar haar was gekapt en stond stijf van de haarlak.

‘Dank je, Ag.’

‘Graag gedaan.’

Vijf minuten later was ze terug.

‘Amy Hunter is er weer,’ zei ze bijna fluisterend. ‘Ik heb gezegd dat ik niet wist of u te spreken was. Zal ik zeggen dat u telefonisch in vergadering bent?’

‘Nee, laat haar maar binnenkomen.’

Hunter kwam binnen, haar haar zat wild en slordig om haar hoofd. Luke stond op om haar te begroeten.

‘Bedankt,’ zei ze. ‘Fijn dat u me wilt ontvangen.’

‘Graag gedaan.’

Ze blies uit alsof ze de laatste kilometer had gerend. Een punt van haar kraag stond omhoog, de andere lag plat. Luke wees haar een stoel.

‘Ik ben vandaag op iets gestuit,’ zei ze, terwijl ze op het puntje van de stoel ging zitten, ‘waar ik een beetje gek van begin te worden. Ik zou het u graag willen vertellen, als het mag.’

‘Iets naast Jackson Pynne?’

‘Precies, daarnaast.’

Ze legde een envelop op zijn bureau.

‘Eerst moet ik dit in context plaatsen.’

Luke knikte. Hunter vertelde hem wat ze van rechercheur Michael Gale te weten was gekomen over de brandstichting in Delaware en het ongeïdentificeerde vrouwelijke slachtoffer. De uitspraak van de medisch onderzoeker dat haar dood niet het gevolg was van de brand. De eigenaar Mervin Coleman en zijn veroordeling voor verzekeringsfraude.

Ze toonde hem de laserprints van de ruit die ze van Gale had gekregen.

Luke bekeek de afbeelding: 6834.

‘Psalm 68 vers 34 heb ik al opgezocht,’ zei Hunter. ‘Maar dat klopt niet.’

‘Oké.’

‘Ik vraag me af of het iets anders kan zijn.’

Luke pakte zijn bijbel en sloeg hem open. Hij wist dat Psalmen, Jesaja en Jeremia de enige boeken waren met veel hoofdstukken. Eerst probeerde hij Jesaja, toen Jeremia. Toen sloeg hij Psalm 68 op om toch maar even te kijken.

Vers 34: Voor hem die rijdt door de hoogste, eeuwige hemel.

Nee, ze had gelijk, het klopte niet.

Hij voelde de textuur van het vertrouwde dunne papier tussen zijn vingers. De dakspanten kraakten luid op verschillende plekken, alsof meerdere delen van het gebouw met elkaar communiceerden. Hunter leunde met haar ellebogen op zijn bureau en sloeg hem aandachtig gade.

‘Welke theorie hebben ze in Delaware over de getallen?’ vroeg hij.

‘Ze weten het niet. Ze hebben een tijdje aan bendes gedacht. Ik denk dat ze het gewoon als betekenisloos zullen wegschrijven.’

Luke keek naar de open bijbel en kwam op een ander idee.

Andere interpunctie.

Hij sloeg Psalm 68 op en las de verzen 3 en 4.

Hij keek naar Hunters verwachtingsvolle lichtbruine ogen, haar gladde wangen die nog rood waren van de kou. Toen draaide hij de bijbel om en schoof hem naar haar toe zodat ze kon lezen.

U verdrijft ze zoals wind de rook verdrijft. Zoals was smelt bij het vuur, zo vergaan de zondaars als God verschijnt. Maar de rechtvaardigen verblijden zich, zij juichen als God verschijnt, uitgelaten van vreugde.

Hunter sloeg haar ogen weer naar hem op. ‘Het zal toch niet waar zijn,’ zei ze.

Luke glimlachte mild. Hij trok de bijbel naar zich toe en las de woorden nog een keer. Het idee om de bergen in te gaan was ineens niet meer zo aanlokkelijk als een uur geleden.

‘Zal ik eens iets zeggen?’ zei ze. Ze was opgestaan, haar ogen dwaalden rusteloos door het raam naar buiten. ‘De eerste keer dat u dat zei over die psalmen… toen geloofde ik het eigenlijk niet. Niet helemaal…’

‘Dat weet ik.’

‘Ik bedoel, ik dacht dat het iets kon zijn. Maar het kon ook gewoon toeval zijn. Alsof we er te veel betekenis aan hechtten.’

‘Dat heb ik mezelf ook afgevraagd.’

‘Ik weet het nog steeds niet honderd procent zeker.’ Ze had haar rechterhand tot een vuist gebald en stompte er zachtjes mee in de lucht. ‘Maar als het toeval is, zijn het nu twee toevalligheden. En daar word ik een beetje gek van. Snapt u?’

‘Ja. Ik ook.’

Hij kon zien dat ze popelde om weg te gaan, alsof ze naar een speciale plek moest – en misschien was dat ook wel zo. ‘Maar goed. Het spijt me dat ik u opgehouden heb van de reis. Belt u me als u nog iets bedenkt?’

‘Dat zal ik doen. We gaan naar de bergen, zoals ik al zei, en misschien heb ik daar geen bereik.’

‘Oké. Nou, goede reis.’

Luke stond op om haar een hand te geven. Maar ze verraste hem door om het bureau heen te komen en hem een snelle knuffel te geven. Haar gezicht was koel en glad tegen het zijne. In een reflex gingen zijn ogen naar het personeelskantoor, waar Agnes Collins achter haar bureau zat.

‘Het punt met Pynne is dat hij zich slim kan verstoppen,’ legde Gil Rankin uit aan Kirby Moss. ‘Snap je?’

Moss was even over half vijf gearriveerd in het huis aan Jimmy Creek – meer dan twee uur te laat. Iets wat zijn Cliënt niet zou toestaan, maar wat kon hij eraan doen? Hij was op komen dagen in een gehuurde Chevrolet Spark, bijna een miniauto nota bene. Wat bezielde die man?

‘Zet hem maar in de garage; op deze manier trek je de aandacht,’ zei Rankin tegen hem.

‘Verdraaid nog aan toe.’

Ze zaten met z’n tweeën op leren armstoelen in de woonkamer, een woonkamer die Rankin deed denken aan een privéclub, veel leer en donker hout, maritieme olieverfschilderijen aan de muren. De jaloezieën en gordijnen waren gesloten.

Moss hield een suikervrije cola op zijn rechterbeen. ‘Hij kan zich niet blijven verstoppen,’ zei hij onbekommerd.

‘Dat is het punt niet,’ zei Rankin. Pynne bezat een huis in de provincie, een zomerhuis aan het water. Als hij terugkeerde naar Tidewater, zou hij daar waarschijnlijk naartoe gaan. Moss zou het dan toch moeten bewaken.

‘Natuurlijk.’ Moss glimlachte gedwongen.

Rankin vertelde hem niet dat hij zelf dinsdag naar het huis was geweest. Dat hij ingebroken had in de garage. Dat gedeelte wist alleen de Cliënt. Dat was hun afspraak, ‘zoals het stond geschreven’. Hoewel er natuurlijk niets van de afspraak stond opgeschreven.

‘Tegelijkertijd snuffel je rond,’ droeg hij Moss op. ‘Blijf onopvallend, maar hou je ogen open. Luister. Het kan een paar dagen duren voordat hij terugkomt, heb ik gehoord. De kans bestaat zelfs dat hij op zondag in de kerk verschijnt.’

‘Het toneel van de misdaad.’

‘Precies, dus je moet er zijn. Voor het geval dat het gebeurt.’

‘Als we hem voor die tijd nog niet hebben gevonden.’

‘Precies.’

‘En als hij helemaal niet verschijnt?’

Moss dronk zijn frisdrank zonder zijn blik van hem af te wenden. Merkwaardig uitziende man, dacht Rankin, rond gezicht, kortgeknipt haar, heen en weer schietende ogen. Moss wilde een gesprek beginnen, maar Rankin hield het strikt zakelijk. Hij wilde niets horen over Moss’ familie in Massachusetts, want dan zou Moss over zijn familie willen horen. En praten over zijn vrouw en zoons zou hetzelfde zijn als hen erbij betrekken. En dat ging niet gebeuren. Absoluut niet. Daar had Moss niets mee te maken.

‘Als het moet, weet ik zijn aandacht te trekken,’ zei Rankin. ‘Oké? Maar dat is iets tussen hem en mij. Laat het maar een paar dagen zitten. Ik wil niet dat hij naar de politie stapt.’

‘Begrepen,’ zei Moss, hoewel Rankin er zeker van was dat hij niet wist waar hij het over had. Hij vroeg zich zelfs een ogenblik af of hij Kirby Moss echt nodig had om deze zaak af te ronden.

19

Sneakers zat achterin naar buiten te kijken en hijgde bijna onophoudelijk. Het langzame derde vioolconcert van Saint-Saëns werd gespeeld en in de verte rezen de bergen op. Reizen met Charlotte was onvoorspelbaar, maar op een prettige manier. Onderweg zijn was een zich ontwikkelend avontuur, nooit een middel tot een doel. Het was niet ongebruikelijk dat ze een bord zag van een antiekwinkel of een fruitkraam twintig kilometer van de snelweg en besloot een bezoek te brengen. Dit keer maakte ze een omweg van dertig kilometer naar een plattelandswinkel in de buurt van Fredericksburg, die adverteerde met huisgemaakte jams. Charlotte en de eigenares, een tengere, levendige vrouw met grijs haar, bespraken uitgebreid het proces van jam maken, terwijl Luke Sneakers uitliet op een onverharde zandweg. Niet veel later reden ze verder met een doos vol potten bosbessenjam in de kofferbak.

Terwijl ze verder reden in zuidwestelijke richting keek Luke uit over de grijsgroene velden, een landschap dat zijn ogen rust gaf. Als de moord in Tidewater County in verband stond met een andere zaak, kon die ook aan nog andere misdrijven verbonden zijn, wat hij van het begin af aan had vermoed. Maar als de psalmen een boodschap waren, wie was dan de beoogde ontvanger? En welk verband hielden de slachtoffers met elkaar? Wat hadden een vrouw van middelbare leeftijd die in Delaware was gevonden en een dertigjarige in zijn kerk gemeen?

‘Je bent er nog steeds door geobsedeerd,’ zei Charlotte, die de muziek zachter zette.

‘O, ja? Ik denk dat ik zo geobsedeerd was dat het me niet opviel.’

‘Laten we er dan over praten.’

‘Dat hoeft niet.’

‘En als ik het wil?’

‘Dan is het wat anders.’

Maar toen konden ze eerst geen van beiden bedenken wat ze wilden zeggen.

‘Ik denk dat de zaak een heel vreemde wending heeft genomen,’ zei Luke eindelijk.

‘Ja, dat weet ik,’ zei ze. ‘Gaat het echt om die psalmen? Denk je dat?’

‘Ik ga het wel denken.’

‘En zij?’

‘Hunter?’

‘De brigadier.’

‘Zij begint het ook te denken.’

Ze wisselde van rijbaan en passeerde een oplegger. Toen nog een, iets sneller nu. De kilometerteller klom tot 130. Om de een of andere reden reed Charlotte altijd harder als ze praatten, haar handen stevig aan het stuur. Sneakers lag nu op de achterbank en jankte af en toe als hij vond dat ze te hard reed. Daar had Luke ook weleens zin in, maar hij hield zich stil.

‘De sheriff is degene die die geruchten over Robby Fallow heeft verspreid.’

‘Ik denk het,’ zei Luke. ‘De sheriff en zijn afgevaardigden. Misschien Barry Stilfork.’

‘Ik snap het niet. Waarom?’

‘Omdat hij een kans ruikt, denk ik. De sheriff is diep verontwaardigd over wat hem vorig jaar is overkomen. Dat is mijn theorie in elk geval. Hij denkt het hierdoor terug te kunnen draaien.’

‘Tidewater County is een merkwaardige plek.’

‘Dat krijg ik vaker van mensen te horen.’

‘Wat voor kans denk je dan precies?’

‘De kans om een zaak te maken tegen Robby Fallow.’

‘Maar dat lukt hem niet als dit om de psalmen gaat.’

‘Precies.’

‘Het zou ook betekenen dat ze te maken hebben met een seriemoordenaar.’

‘Ja,’ zei hij. ‘Dat ook.’

Ze wisselde weer van baan om in te halen. Verderop verscheen een stadje met een benzinestation, verkeersborden, witte houten huizen, een oude baptistenkerk. De zaak had inderdaad een vreemde wending genomen. Als dit een seriemoordenaar was, dan was er iets mis met de opzet, voelde Luke. Een idee speelde aldoor in zijn gedachten en probeerde vorm te krijgen.

Charlotte minderde vaart toen de weg versmalde tot twee rijbanen en vervolgens een bewoonde straat werd. De straat kronkelde langs huizen en een openbaar grasveld, een antiekwinkel, een ijzerhandel en een kleine supermarkt. De bergen kwamen dichterbij, omlijst door grijze, door de zon verlichte wolken.

‘Waarom psalmen?’ zei ze, om Luke aan de praat te krijgen. ‘Ik bedoel, wil die persoon rechtvaardigen wat hij doet? Straf toedienen, zogezegd?’

‘Toedienen?’

Ze zette de muziek uit. ‘Vertel me eens meer over psalmen,’ zei ze.

Luke keek haar aan en zag dat ze er volledig met haar aandacht bij was. Als ze me niet kan laten stoppen met mijn obsessie, zal ze eraan mee moeten doen. Oké, dacht hij. ‘Wat wil je weten?’

‘Alles.’ Hij keek haar aan. ‘Maar dan graag ingekort.’

‘Goed.’ Hij formuleerde een openingszin terwijl zij weer gas gaf. ‘De psalmen vormen in zekere zin een samenvatting van de hele Schrift, oud en nieuw. En bestrijken het hele scala van de menselijke staat.’

‘Oud en nieuw?’

‘Ze voorspellen wat er komt in het Nieuwe Testament – hoewel ze natuurlijk honderden jaren eerder werden geschreven. Psalm 22 vertelt bijvoorbeeld het verhaal van de kruisiging, Psalm 26 de opstanding. In Psalm 110 zit de Verlosser aan de rechterhand van God. De psalmen waren de eerste gebeden die gebruikt werden in de christelijke liturgie. Thomas van Aquino zei dat de psalmen de essentie van de christelijke doctrine bevatten in dichterlijke vorm.’

‘Waarin verschillen ze van de andere boeken in het Oude Testament?’

‘Ze zijn anders omdat ze geen verhalen vertellen. De psalmen zijn door God geïnspireerde liederen, gedichten en gebeden, geschreven over een periode van ongeveer duizend jaar. Er wordt in verteld hoe we ons leven moeten leiden. Oorspronkelijk waren ze bedoeld om te worden gezongen.’

‘En ze zijn geschreven door David.’

‘De meeste wel, ja. Veel psalmen geven gebeurtenissen in Davids leven weer. God noemde David “een man naar Mijn hart”.’

‘Maar het gaat in de psalmen nogal vaak over wraak, toch?’ zei ze, en trapte het gaspedaal diep in toen ze de snelweg weer op reden. Sneakers krabbelde overeind om te kijken wat er aan de hand was.

‘Ja. Er worden veel “vijanden geveld”.’

‘Kan het dan iemand van de geestelijkheid zijn? Die op deze manier zijn vijanden velt?’

‘Dat heb ik me ook afgevraagd,’ zei Luke. ‘Het is mogelijk, maar ik denk het niet. Ik denk dat een profielschetser van de FBI zou zeggen dat het eerder een solitaire psychopaat is. Iemand die niet goed op anderen reageert en die tijd heeft om een ingewikkelde fantasiewereld te scheppen, met verwrongen interpretaties van bijbelteksten. Misschien is het iemand die zijn eigen achtervolgingsgevoelens overbrengt. Het lijkt ook iemand die de psalmen niet begrijpt.’

‘Hoezo?’

‘De psalmen waren prachtige Hebreeuwse poëzie. Voor de Israëlieten waren ze onderdeel van het gewone dagelijkse leven. Als dit echt om de psalmen gaat, worden ze eruit gepikt met een heel ander doel, namelijk om geweld en woede te rechtvaardigen.’

‘En wat zou Jackson Pynne ermee te maken hebben?’

‘Ik weet het niet.’ Een onrustig gevoel golfde door hem heen. ‘Ik weet alleen dat er een verband is tussen hem en de vrouw in de kerk.’

‘Maar je hebt geen idee wat.’

‘Nog niet.’

Ze passeerde een rij auto’s en voegde weer in op de rechterbaan.

‘Vreemde naam, Jackson Pynne. Doet me altijd denken aan Jackson Pollock.’

‘Ja, eigenlijk lijkt zijn denkproces wel op een schilderij van Pollock.’

‘Ha, ha. Zou hij de moordenaar kunnen zijn?’

‘Nee, ik denk van niet,’ zei Luke. ‘Maar ik heb het gekke gevoel dat hij ons zou kunnen vertellen wie het is.’

‘Waarom is hij dan niet naar de politie gegaan?’

‘Goeie vraag. Hij is ergens bang voor. Of voor iemand misschien. Ik weet het niet, ik snap het nog niet.’

Ze reden een poosje in stilte en dachten beiden na. Bossen, open plekken, hekken, landbouwgrond. Luke vroeg zich af wat Jackson Pynne de afgelopen jaren had uitgevoerd. Waar hij over had nagedacht en van gedroomd. Hoe hij was afgedwaald van zijn doel om luxe kustprojecten te ontwikkelen. Was het hem gelukt om eenvoudige genoegens in het alledaagse te vinden, zoals Luke hem zo vaak had aangeraden?

‘Weet je wat ik denk?’ zei Charlotte. ‘Als we terugkomen, hebben ze de vrouw geïdentificeerd, Jackson Pynne gevonden en de hele zaak opgelost.’

Luke knikte.

‘Ja, en misschien hebben de Democraten en de Republikeinen hun geschillen opgelost en afspraken gemaakt over de nieuwe begroting.’

Het appartement dat Charlotte had gehuurd, had twee slaapkamers, een open haard en aan de achterkant een schitterend uitzicht op de Blue Ridge Mountains. Ze hadden een afspraak gemaakt: geen tv of internet tijdens de reis, en eenmaal in de bergen zouden ze niet meer praten over de kerkmoord. In elk geval niet tot zaterdag. Charlotte had haar mobiele telefoon meegenomen, maar die was alleen voor inkomende gesprekken.

Toen Luke donderdagavond Sneakers uitliet op een natte, kronkelende bergweg, begon hij eindelijk los te raken van de zaak. Het was verkwikkend om door de koude mist te lopen tegen deze vreemde achtergrond, de dennen en sparren te ruiken, de maanverlichte vormen van de bergen in de verte te zien. Niets te horen behalve zijn eigen voetstappen en het hijgen van Sneakers.

‘We hebben een goed mannengesprek gevoerd,’ meldde hij aan Charlotte toen Sneakers door de keuken naar zijn waterbak draafde.

‘Heeft hij je aangespoord om op te houden met tobben?’

‘Meer dan dat. Hij trok me mee het bos in en weigerde terug te lopen tot ik het beloofde.’

‘Ik heb hem goed afgericht.’

Luke kon zien dat Charlotte zich hier thuis voelde, haar ogen vonden iets in het berglandschap wat het wildste deel van haar wezen tevredenstelde. Dat vond hij leuk.

’s Ochtends maakten ze met z’n drieën een trektocht door het bos, waarbij ze een smalle waterval ontdekten die van een klif stortte. Ze gingen ernaast zitten om een broodje ei te eten en voelden de nevel en de wind terwijl Sneakers heen en weer rende en de grond besnuffelde. De berglucht was versterkend en de vredigheid van deze plek die Charlotte had gevonden, gaf ook Luke een gevoel van innerlijke vrede. Hij dacht nu maar af en toe aan de vrouw in de kerkbank of de merkwaardige manier waarop mensen naar hem hadden gekeken in de dagen nadat hij haar had gevonden.

Beide avonden deden Charlotte en hij een rollenspel – zoals ze vaak deden als ze op vakantie waren. Op donderdag was Charlotte een boswachter op zoek naar een reusachtige bruine beer die naar verluidt in de buurt ronddwaalde. Op vrijdag verscheen Don Kendall, de plaatselijke sheriff, op zoek naar een vrouwelijke gevangene die die middag was ontsnapt. Sneakers negeerde hen de hele tijd omdat hij wel wat beters te doen had: hij lag heerlijk op een warm plekje op het tapijt.

Vrijdagavond zaten ze met een deken om zich heen geslagen op het omheinde terras eindelijk te praten over de ‘dingen’ die Charlotte had genoemd. Luke hoopte dat het gesprek eindelijk de heimelijke droefheid weg zou nemen die haar gedachten binnen leek te kruipen – en de vage rusteloze gevoelens die hij de laatste tijd midden in de nacht had gehad. ‘Dingen’ kwam voornamelijk neer op logistiek: methodistische predikanten bleven gemiddeld vijf tot zeven jaar in één kerk, dan werden ze overgeplaatst naar een andere stad zoals beroepsatleten naar een ander team. Dat wilde Luke niet altijd blijven doen, en Charlotte ook niet. Beiden wilden ze uiteindelijk een huis kopen en de rest van hun leven op één plek blijven wonen.

‘Als wij het belangrijk vinden,’ zei hij tegen haar, ‘zou ik het pastoraat op kunnen geven en iets anders gaan doen. Ik weet niet precies wat. Maar er zijn genoeg andere dingen die ik met plezier zou kunnen doen.’

‘Zoals?’

‘Lesgeven. Hulp verlenen. Schrijven. Benzine tanken.’

‘Worden mensen nog steeds betaald voor benzine tanken?’

‘In Oregon en New Jersey wel.’

Er verscheen een flauw lachje om haar mond, alsof ze hem niet geloofde. Het verraste Luke altijd als hij iets wist wat Charlotte niet wist, vooral als het over Amerika ging, haar onderwerp als historica.

‘Het zou toch wel fijn zijn om een wat zekerder leven te leiden,’ zei ze. ‘Op één plek. Vind je niet?’

‘Ja,’ zei hij. ‘En dat gaan we ook doen… zodra we merken dat dat het beste is.’

Luke pakte haar hand. Even later legde ze haar hoofd tegen zijn schouder en hij rook de geur van haar shampoo. Het enige probleem van een ander leven gaan leiden, was de implicatie dat er iets mis was met hun leven zoals het was, en dat geloofden ze geen van beiden. Charlotte genoot van de vrijheid om elke dag te schrijven en tehuizen te vinden voor de dieren bij de dierenbescherming – en zoals ze zo vaak zei, vond ze het eigenlijk niet zo belangrijk waar ze woonden. Luke genoot van zijn taken als dominee, het omgaan met mensen, het helpen van leden van de kerk en hij deed zijn best om de gemeente uit te breiden. Ze waren van plan om volgende week Charlottes ouders te bezoeken en het was altijd een goed idee om de kwestie van tevoren te behandelen, want bij de Carringtons kwam het onderwerp bijna altijd ter sprake. Charlotte voelde zich door haar ouders, haar vader in het bijzonder, lichtelijk – en soms niet zo lichtelijk – onder druk gezet om kinderen voort te brengen. Misschien zat dat achter die momenten van droefheid de laatste tijd. Of misschien was het het beeld van haar broer – haar zielsverwant, zoals ze hem noemde – wiens dood haar familie nog steeds achtervolgde.

Ze bleven tot diep in de nacht op het terras zitten, dronken wijn en keken naar de wolken die als koude rook boven de donkere bergen zweefden. Het gesprek was overgegaan in een comfortabel zwijgen.

‘Zo, we hebben “het gesprek” gehad,’ zei ze eindelijk.

‘Ja. En we zijn nog steeds getrouwd.’

‘Gelukkig wel.’

Charlottes telefoon rinkelde niet tijdens hun vakantie. Zaterdagochtend vroeg belde Betsy Anders, de organist van de kerk, hen wakker om te vragen of Luke zich kon vinden in haar geselecteerde voor- en naspel voor de zondagse dienst. Het was voor het eerst dat ze zijn goedkeuring zocht; maar het was ook de eerste dienst na de moord.

‘Ze wilde gewoon nagaan of ze gepast zijn,’ legde hij uit aan Charlotte, die in het reusachtige bed lag met Sneakers in haar armen en zich waarschijnlijk afvroeg waarom er iemand belde op zaterdagochtend acht uur. ‘Alles in aanmerking genomen.’

‘Het is goed om alles in aanmerking te nemen.’

‘Ja. Maar het duurt even.’

‘Klopt.’

Luke kwam weer in bed, trok aan de dekens en deed eindelijk zijn ogen dicht.

‘Maak je geen zorgen over Betsy,’ zei Charlotte. ‘Dat is een methodist.’

‘O.’ Luke deed zijn ogen open. ‘En wat wil je daarmee zeggen?’

Hij keek net op tijd om om te zien dat ze haar schouders ophaalde en de dekens naar zich toe trok naar de kant waar zij lag met haar hondachtige partner. ‘Ach,’ zei ze. ‘Alleen dat methodisten minder van de kleine tertsen houden dan, zeg maar, presbyterianen of katholieken.’

‘Echt?’ zei Luke, klaarwakker nu. ‘Ik ben dol op kleine tertsen.’

‘Weet ik… en ik ben blij dat je katholicisme daar ophoudt.’ Ze voegde eraan toe: ‘Flagellatie wordt zoals je weet afgekeurd door de methodistenkerk.’

Hij zag haar schouders schokken onder de dekens en besefte dat ze lachte.

De stem van Betsy had Luke weer aan Tidewater doen denken: het mooie, lege gezicht van de onbekende vrouw. Jackson Pynnes whiskykleurige ogen die donker werden toen hij onder aan zijn oprit stond en nergens heen kon. De onbekende vrouw in zijn droom, die probeerde te dansen, haar klamme vlees kleefde aan zijn vingers. En het scenario dat hij zich alleen maar kon voorstellen: iemand die meerdere keren uithaalde met een honkbalknuppel en de benen en ribben van de dode vrouw versplinterde. En later haar beschadigde, maar keurig geklede lijk zijn kerk binnen droeg, haar in een bank zette en met haar gezicht naar het altaar plaatste.

Toen ze die middag thuiskwamen, en Luke het nieuws las dat ze gemist hadden, kwam hij te weten dat de vrouw niet geïdentificeerd was en dat er nog geen arrestatie was gedaan in de zaak, maar dat sheriff Calvert tegen een verslaggever had gezegd dat ‘verscheidene sterke aanwijzingen werden gevolgd’.

20

Zaterdag 18 maart

‘Brigadier Hunter?’

‘Ja.’ Ze herkende onmiddellijk de vlakke, directe toon van de stem van de sheriff.

‘Met Clay Calvert. Ik weet dat u er een enorm punt van maakt dat we als team werken en zo. Dus ik wilde dat u dit meteen te horen kreeg, uit de eerste hand.’

Hunter wachtte. Wat voert hij nu weer in zijn schild?

‘We zijn op de plaats van de moord.’

‘De plaats van de moord.’

‘Klopt.’

‘De plaats van de moord is ontdekt?’

‘Dat klopt. Ik ben momenteel op de locatie, samen met een paar van mijn hulpsheriffs. Forensische opsporing is net gearriveerd. We hebben de plek veiliggesteld.’

‘Waar?’

‘We zitten bij de oude vakantiehuisjes bij Oyster Creek. De eigenaar heeft zo’n veertig minuten geleden gebeld. We beginnen net bewijs te verzamelen.’

Dus waarom ben ik niet meteen gebeld? Hunter had het bijna gevraagd, maar ze kende het antwoord natuurlijk.

Die ochtend was een onderhoudsman de huisjes binnengekomen om de airconditioningapparaten aan het raam te controleren, vertelde Calvert. De matras op het bed in hut 12 was bevlekt met bloed en het stonk in de kamer. Sporendeskundigen hadden ook bloed op de vloer en de douchetegels gevonden.

‘En er is nog iets,’ zei de sheriff. ‘Dat zal ik u vertellen als u hier bent.’

Zodra ze had opgehangen, riep Hunter Shipman, die op een holletje door de gang aan kwam rennen. ‘Jij mag rijden,’ zei ze. ‘Ik zal het je onderweg allemaal vertellen.’

Oyster Creek lag in het zuidoostelijk deel van de provincie. Het was een laaggelegen doolhof van beken, stromen en zijrivieren. Hoog moerasgras vormde de labyrintachtige grens met Chesapeake Bay. Politielint wapperde tussen de spichtige dennen langs de weg, waar een snaterend gezelschap van toeschouwers en twee verslaggevers te hoop was gelopen.

De moord had plaatsgevonden in het laatste van de twaalf huisjes die op een modderig strand stonden naast de kreek. De huisjes waren eind jaren veertig gebouwd, oorspronkelijk voor vissers en gezinnen die hielden van vakantie in de buitenlucht. Nu stonden ze, net als de Ebb Tide Inn van Robby Fallows, vaak leeg en werden ze in juni en juli verhuurd aan krabbenvissers en in de herfst aan jagers. Er liep een enkele grindweg naar de huisjes. Naast ieder huisje was een kleine oprit uitgegraven. Twee surveillancewagens van de sheriff en een busje van forensische opsporing stonden aan het eind van de oprit geparkeerd. Hunter overzag het toneel en meteen vielen haar de voetafdrukken en bandensporen op die niet gemarkeerd waren als bewijsmateriaal. Vanaf de achterkant van huisje 10 liep een reeks voetstappen naar de achterkant van huisje 11. De voetafdrukken waren vertreden door verse afdrukken, zag ze, waarschijnlijk van de hulpsheriffs.

Hunter keek de oprit af en stelde zich voor wat daar had kunnen gebeuren. Een auto met vierwielaandrijving stond geparkeerd naast huisje 12. Twee mannen liepen via de oprit van het huisje naar de achterkant.

‘De sloten op sommige deuren zijn niet echt veilig,’ zei de sheriff, waardoor ze opschrok uit haar gedachten. ‘Als ze al afgesloten waren. Ze zeggen dat ze hier vaak passanten krijgen.’

‘Net als in de kerk.’

Calvert keek haar met toegeknepen ogen aan. Een windvlaag steeg op uit de ondiepe beek en droeg de stank aan van slijk en dode vis. Shipman stond aan het eind van de grindweg met Barry Stilfork te praten.

‘Wat is dat andere?’ vroeg Hunter.

‘Wat?’

‘U zei dat er nog iets anders was wat u me zou vertellen als ik hier was.’

Hij knikte, maar nam even de tijd om de kreek af te speuren, zijn ogen toegeknepen in het druilerige licht. ‘De staatspolitie heeft de peuk van een Chesterfieldsigaret gevonden in het bos. Boven aan de oprijlaan. Barry zal hem aan u laten zien als hij terugkomt. Zoals u weet, hebben we ook een Chesterfieldsigaret voor de kerk gevonden.

Ook heb ik een oogje op die schoenafdrukken,’ voegde hij eraan toe, ‘en ze komen me ernstig bekend voor.’

‘Maar met een verschil,’ zei Hunter.

‘O? En wat voor verschil dan wel?’

‘Dit keer zijn er twee afzonderlijke schoenafdrukken,’ zei Hunter. ‘Bij de kerk maar een.’

De sheriff nam haar van top tot teen op en keek toen om wat Stilfork aan het doen was.

Hunter liep het trapje op naar huisje 12. Een roestige veer kraakte toen ze de hordeur opentrok. Het was een hut met één enkel vertrek, met een oudbakken, schimmelige geur. Het bed stond in een vreemde hoek en een leunstoel lag ondersteboven, alsof er gevochten was. Twee sporentechnici waren oppervlakken aan het afstoffen – een kleine houten kast en een nachtkastje. Ze stond net binnen de deur naar de omvangrijke bloedvlek op het bed te kijken, die vanuit één enkel punt leek uitgebreid te zijn.

‘Vertel eens over de schoenafdrukken die u hebt gevonden,’ zei Hunter tegen een van de sporendeskundigen, een kleine vrouw met donker haar en nerveuze ogen.

‘Tot nu toe een aantal scherp omlijnde afdrukken,’ antwoordde ze.

‘Verschillende afdrukken?’

‘Nee. Een.’

‘Overeenkomend met de afdrukken buiten?’

‘Die heb ik nog niet genomen.’

‘Ik zou het maar gauw doen,’ zei ze, ‘voordat ze vertrapt worden door de hulpsheriffs.’

Verrassend genoeg keek de vrouw Hunter aan en schonk haar een veelzeggende glimlach.

Hunter keek een paar minuten de kamer rond en uiteindelijk viel haar iets anders op. Ze liep naar de muur aan de andere kant van het bed en streek met haar vingers over de rand van een klein gaatje in het houten paneel.

‘Ziet u dat?’

De vrouw keek op en verstijfde. De andere sporendeskundige, een kleine, zwaargebouwde man met haar als staalwol, kwam aanlopen.

‘Kogelgat,’ zei Hunter. ‘Er waren hier geen hulzen?’

‘Nee.’

Hunter knikte. Ze liep weer naar buiten en berekende de baan die de kogel had afgelegd. Ze deed er zeven minuten over om hem te vinden, ingebed in droge modder onder een laagje dennennaalden. Een .22 kaliber kogel. De waarschijnlijke oorzaak van de dood van de onbekende vrouw.

Twee huisjes verder stond de sheriff bij een paar sporendeskundigen die bandenafdrukken opnamen. Het zou Hunter niet hebben verbaasd als ze afdrukken namen van hun eigen auto’s.

‘Wat denk je?’ vroeg ze aan Ship toen ze terugreden, zigzaggend door het doolhof van kreken en inhammen en baaien.

‘Er zijn te veel mensen bij betrokken. Sporenvervuiling.’

‘Wat heeft Stilfork je verteld?’

‘Hij denkt dat de zaak er sterk uitziet. Ze mikken nu op de Chesterfieldsigaret en de schoenafdrukken. In beide gevallen dezelfde als bij de kerk.’

Met andere woorden: Jackson Pynne. De verschuiving in het onderzoek was inderdaad tastbaar. Zoals Shipman gisteren aan het ontbijt had gezegd: de hoofdverdachte van de sheriff scheen Pynne te zijn, niet Robby Fallow. En Calvert scheen dit nieuwe scenario net zo gretig te omarmen als hij het scenario over Fallow had gepromoot, alsof het iets was wat hij had ontdekt. Misschien geloofde hij het zelf.

Was dit een nieuwe versie van ‘noodzakelijke afloop’? Sheriff Calvert kwam graag snel tot een conclusie, wist Hunter. Onterecht beschouwde hij dat als een teken van competentie.

‘Maar waarom?’ zei ze. ‘Waarom zou hij haar naar de kerk hebben gebracht? Waarom zou hij die getallen in haar hand hebben gekerfd?’

‘Weet je wat Snavel denkt?’

‘Gelukkig niet.’

‘Hij denkt dat Robby Fallow en Jackson Pynne het samen hebben gedaan.’

Hunter keek hem aan: kom op, zeg. Shipmans glimlach verdween.

‘Ik zeg het alleen maar.’

‘Wanneer komt er een tenlastelegging?’

‘Over een paar dagen. Misschien midden in de week. Maar hoe zit het met die psalmen?’ vroeg hij. Hij keek haar aan. ‘Kunnen we daar iets mee?’

‘Ik weet het niet.’ Hunter dacht aan de beschuldiging van de sheriff – dat ze bewijs achter zou houden – en besloot Ship op dit moment niet meer over psalmen te vertellen. De enige mensen die wisten van Psalm 51 vers 10 waren de dominee en Ben Shipman. Hoeveel ze ook van hem hield, en hem beschouwde als een broer, maakte ze zich soms zorgen over Ships verdeelde trouw.

Ze zwegen een poosje; de weg kronkelde in noordelijke richting naar landbouwgebied. Toen zette Ship zijn Beatles-cd op en knikte met zijn hoofd naar de muziek. ‘Lady Madonna, baby at your breast, wonder how you manage to feed the rest...’

Hunter dacht aan het advies dat haar vader haar had kunnen geven. Luister naar je intuïtie. Laat je door niemand van de wijs brengen. Peptalk. Haar vader had de wijsheid in pacht, hij wilde dat ze aan sport deed en atlete werd. Hij had zich nooit kunnen indenken dat ze nu rechercheur zou zijn en moest samenwerken met de sheriff. De wereld waar haar vader haar op had willen voorbereiden, bestond wel ergens, het was alleen niet de wereld waarin zij leefde. Ze dacht weer aan de gebroken ogen van de onbekende vrouw, boven haar gevouwen handen in een kerkbank. De gezichten gingen nooit weg; Hunter wist dat ze die ogen jaren later nog voor zich zou zien.

‘Waar denk je aan?’ vroeg Shipman, terwijl hij de muziek zachter zette.

Hunter keek naar zijn kalme sproetengezicht en haar achterdocht verdween als sneeuw voor de zon. Shipman had iets onweerstaanbaar plezierigs over zich. Hij werd ongemakkelijk als mensen van streek waren of te lang zwegen. ‘Sorry,’ zei ze. ‘Ik zat aan mijn vader te denken. Wat hij van dit alles gezegd zou hebben.’

‘Wat zou hij gezegd hebben?’

‘Blijf bij jezelf. Luister naar je intuïtie, dat soort dingen.’

Ship zweeg een lang ogenblik. ‘Hij is plotseling gestorven, hè?’

‘Een hartaanval. Hij was drieënveertig. Ja, niemand heeft het zien aankomen.’

‘Erg voor je.’

‘Raar hè, de indrukken die onze ouders op ons achterlaten? Zelfs al die jaren later nog.’

Na een korte stilte zei Shipman: ‘Mijn vader is ook jong gestorven.’

Hunter keek hem aan en voelde zich schuldig omdat ze nooit naar zijn vader had gevraagd. Ze wist dat hij schipper was en dat hij niet meer leefde, maar verder wist ze weinig meer – daar leek het verhaal over Ships vader altijd mee te beginnen en te eindigen. Het was iets waar hij kennelijk niet graag over praatte.

‘Ja, hij was diepzeevisser,’ zei Ship. ‘Zestig kilometer uit de kust begon zijn schip water te maken. Voor de kust van North Carolina. Ik was dertien.’

‘Dat wist ik niet. Wat erg.’

‘Nee, geeft niet, ik praat er nooit over.’

Hunter keek voor zich op de weg, er kwam lichte bewolking in de velden. Toen Shipman weer sprak, waren zijn woorden een complete verassing. ‘Ellende leidt tot volharding, volharding tot betrouwbaarheid, betrouwbaarheid tot hoop. En zo gaat het.’

‘Wat is dat?’

‘Iets wat mijn vader vaak zei,’ zei hij, met zijn ogen op de weg gericht. ‘Het komt uit de Bijbel.’

Hunter nam zich voor het later op te zoeken. ‘Je vader is opgegroeid in Tidewater.’

‘Ja, geboren en getogen. Hij heeft een paar keer geprobeerd weg te gaan. Net als ik. Het heeft te maken met de lucht hier, denk ik, het water. Het trekt je terug. Sommige mensen denken dat ze hun moeilijkheden achter kunnen laten als ze ergens anders naartoe gaan. Zo werkt het niet. Mijn ex dacht dat ook. Ze verhuisde naar North Carolina om opnieuw te beginnen, haar problemen te laten verdwijnen. Mijn dochter Becca zegt dat Donna precies dezelfde is als altijd, maar dan erger. We denken dat ze een bipolaire stoornis heeft. Een hele tijd gaat het goed, en dan ineens moet je op gaan passen.’

‘Nou, ik ben blij dat je teruggekomen bent.’

‘Ja. Ik ook.’

Na deze woorden viel er een comfortabele stilte. Vaag hoorde Hunter het refrein van de muziek. Ze begon weer aan de zaak te denken, aan alles wat ze gezien hadden in de bossen bij Oyster Creek, het spelletje dat de sheriff speelde.

Eindelijk zei ze: ‘Zeg, het bedrijf van Jackson Pynne bezit een rijtjeshuis hier in Tidewater County.’

‘O, ja?’

‘Een huurhuis. Ik denk dat het een goed idee is als je daar eens een kijkje gaat nemen.’

‘Oké. Goed.’ Hij zette de muziek uit. ‘Waarom? Denk je dat hij daar verblijft?’

‘Nee,’ zei Hunter. ‘Maar ik begin te denken dat we daar iets kunnen vinden.’

‘Oké.’ Na een korte stilte zei hij: ‘Wat denk je dat we kunnen vinden?’

‘Ik weet het niet,’ zei Hunter. ‘Om te beginnen misschien een paar schoenen.’

21

Jackson Pynne was via smalle achterweggetjes Tidewater uit gereden, in zuidoostelijke richting door de maïs- en bonenvelden naar Virginia, opnieuw vastbesloten om te verdwijnen. Hij had een paar keer overwogen om naar de politie te gaan en te vertellen wat hij wist. Maar het was te riskant. Tidewater County was nu vergif en zou dat een poosje blijven. Als hij bleef, kwam hij misschien niet meer weg. Het was beter om de afstand tussen hemzelf en wat er gebeurd was te vergroten. Hij moest proberen de zaken op zijn eigen houtje uit te vogelen.

Hij bleef haar gezicht voor zich zien. Zoals ze hem die laatste keer had aangekeken met haar donkere, gecompliceerde ogen, poorten tot een wereld vol geheimen, waarvan hij de meeste nu nooit zou leren kennen. Hij bleef maar denken dat er een manier moest zijn om het te veranderen, om terug te draaien wat er was gebeurd. Om haar terug te brengen.

Pynne reed tot Selma, North Carolina. Afslag 97 op de autosnelweg. Hij stopte op een parkeerterrein bij de winkels, om een hamburger te eten en een sigaret te roken, om na te denken over wat hij deed en waar hij naartoe ging.

Hij liet de ramen zakken en stak een Chesterfield op. Hij keek naar de dikke stapelwolken boven de moteldaken en de reusachtige groene snelwegborden en ademde de lucht van Carolina in. Onder het roken voelde hij weer de lichte irritatie in zijn keel, en hij vroeg zich zoals zo vaak af of hij keelkanker had. Toen sloot hij zijn ogen en probeerde gewoon te genieten van de bries. Het gaf hem een goed gevoel – de geuren van fastfood, asfalt en diesel, de dennenbossen, het ruisende verkeer, de smaak van de sigaret.

Zijn mobiele telefoon ging toen hij terugreed naar de oprit. Toen hij opnam, hoorde hij haar stem weer. Net alsof ze nog leefde. Zomaar.

Maar ze praatte niet tegen hem.

‘Nee, alsjeblieft,’ zei ze. ‘Doe dit niet. Doe het alsjeblieft niet.’

Jackson stopte in de berm en zette de auto met een ruk in de parkeerstand.

‘Nee, nee, nee!’ hoorde hij haar schreeuwen, gevolgd door een hard slaand geluid.

Jackson Pynne stapte uit de auto en kotste zijn lunch in de greppel naast de weg. Nu wist hij het. Nu wist hij dat zijn plan om te verdwijnen nooit zou werken. Ze zouden hem vinden. Waar hij ook ging, ze zouden achter hem aan komen. Tot ze me vinden. Hij kon nooit ontsnappen aan wat er was gebeurd.

22

Alan Barker was het hoofd van de recherche in Bridge County, West Virginia, een landelijke berggemeenschap nabij de grenzen van Maryland en Pennsylvania. Er was een onbekende vrouw gevonden op de bodem van een afvalwaterbassin, gewikkeld in een beddenlaken. Haar handen, enkels en nek waren gebonden met tape. Ze was gedood door één .45 kaliber schotwond vlak onder haar rechteroor. De vrouw was blank, achter in de dertig, één meter drieënzeventig lang, 72 kilo. Ze droeg een spijkerbroek en een zwart T-shirt. In haar voorzak werd een kleine hoeveelheid marihuana gevonden.

Sonny Fischer had vanaf woensdag vier berichten achtergelaten bij Barker, zag Hunter in het dossier van de Tidewater-zaak. Barker had na de tweede poging een bericht achtergelaten, maar na de derde en vierde oproep was er niets meer gekomen.

Hunter zette een pot koffie en ging achter haar bureau zitten, met de deur dicht. Ze keek uit over het parkeerterrein, waar ze in het licht van de halogeenlampen de bomen zag schudden in de wind. De kantoren waren vanavond bijna leeg, er waren alleen een balieagent en enkele alarmlijntelefonisten aanwezig in een andere vleugel van het gebouw en er liep iemand rond in de rechercheafdeling. Ze hield van de rust, het was prettig om niet te worden gestoord. Ze ging hieraan werken zolang als het nodig was. Ik hou er niet mee op tot ik iets vind.

Eerst West Virginia maar. Er was geen nummer genoteerd van Alan Barkers vaste telefoon, maar ze vond een aantal andere beambten. Er waren vier pogingen nodig om er een te bereiken. De assistent-provincieadvocaat was een zekere Patricia Pembrook, die zo’n zware stem had dat Hunter eerst dacht dat ze een man aan de lijn had.

‘Het enige wat ik kan zeggen,’ zei ze, ‘is dat op zaterdagavond de kans groot is dat Barky zit te dineren in de Red Lobster.’

‘Pardon… Barky?’

‘Al Barker. Dat was toch degene naar wie u vroeg?’

‘Ja.’

Hunter vond het nummer van de Red Lobster. Het meisje dat opnam, klonk alsof ze een jaar of tien was.

‘Ik probeer ene meneer Alan Barker te bereiken,’ zei ze. ‘Ik meen dat hij op dit moment bij u zit te eten.’ Ze luisterde naar het verwarde gemompel aan de andere kant van de lijn en voegde eraan toe: ‘Het is dringend. Het is zelfs een noodgeval.’

Hunter keek op haar horloge. Er gingen zes minuten voorbij voordat er een mannenstem aan de lijn kwam.

‘Hallo?’

‘Meneer Barker.’

‘Met wie?’

Hunter legde het uit.

‘Ja, verdraaid,’ zei hij. ‘Ik zit op dit moment te eten met mijn gezin. Kunt u maandag naar mijn kantoor bellen? Ik weet niet eens met wie ik nu zit te praten.’

‘Dat heb ik u net verteld,’ zei ze. ‘En we hebben naar uw kantoor gebeld. We hebben meerdere berichten achtergelaten. Vier, volgens mijn dossier. Dit is een dringende zaak met hoge prioriteit.’ Ze probeerde haar toon enigszins te verzachten. ‘Ik heb maar een minuutje nodig van uw tijd.’

Barker zuchtte dramatisch. Toen werd zijn stem meer afgemeten. ‘Wat moet u weten?’

‘Ik heb hier het dossier van de onbekende vrouw voor me. Ik zoek naar een mogelijk verband met een onbekende vrouw hier in ons district. Ik moet iets weten. Zijn er getallen achtergelaten op de plaats waar het lichaam is gevonden… of op het lichaam?’

‘Getallen.’

‘Ja. Op of in de buurt van het lichaam?’

‘Wie heeft gezegd dat die er waren?’

‘Niemand,’ zei ze. ‘Het is speculatie. Zoals ik al zei, het is mogelijk dat er een verband is tussen onze zaak en die van u.’

‘Hebt u een telefoonnummer waar ik u kan bereiken?’

‘Ja,’ zei ze, en ze gaf hem allebei haar nummers.

‘En wat was uw naam ook alweer?’ Hunter noemde haar naam. ‘Goed. Ik zit nu te eten. Ik zal u laten bellen als we iets vinden. Dank u,’ zei hij en hij hing op.

Toen opende Hunter het dossier van de onbekende vermoorde man in Central Virginia en las het van kaft tot kaft. Het slachtoffer was een blanke man, gevonden naast een landelijk stuk van State Road 736. Van dichtbij in de borst geschoten met een .22 kaliber pistool. Fisch had met twee rechercheurs gesproken die betrokken waren bij de zaak, maar die hadden geen bruikbare informatie verschaft naast wat er in de dossiers stond. Behalve dat ze er rekening mee hielden dat de moord verband hield met drugs en waarschijnlijk een afrekening was, waarbij de ontbrekende tong beduidde dat hij een verklikker was.

Hunter hoorde iets en keek op. Er werd een deur gesloten. Buiten glinsterden verdwaalde sneeuwvlokken boven de halogeenlampen. Ze hoorde de piep van een portierslot. Luisterde naar de mechanische geluiden om haar heen – klok, koffieapparaat, verwarming. Toen kreeg ze een idee.

Ze sloeg het dossier van de onbekende vrouw in West Virginia weer open. De medisch onderzoeker heette Carroll Sternwilder, en in het telefoonboek stond een C. Sternwilder op Slope Lane. Een mannenstem nam op toen Hunter belde.

‘Meneer Sternwilder.’

‘Ja?’

‘U spreekt met Amy Hunter, van de afdeling moordzaken Tidewater County in Maryland. Ik ben bezig met een moordzaak en bel over uw openstaande onderzoek naar een onbekende dode vrouw. Ik ben geïnteresseerd in de getallen die wellicht op het slachtoffer zijn achtergelaten.’

‘Hallo?’

Hunter hoorde een televisie op de achtergrond, een snorrend geluid dat ze ten slotte herkende als motoren in een race. Ze herhaalde het grootste deel van wat ze net had gezegd.

‘Ik ben niet bevoegd om mededelingen te doen aan de media,’ zei hij op neutrale toon.

‘Ik ben niet van de media. Ik ben de hoofdonderzoeker voor de afdeling moordzaken van de staatspolitie.’

‘Ik ben niet bevoegd om erover te praten.’

Erover te praten. Hunter haalde diep adem.

‘Maar er waren dus getallen.’

‘Niets wat relevant is voor het onderzoek.’

‘Maar er waren getallen.’

‘Geeft u me alstublieft uw naam en telefoonnummer.’

Ze deed het en Carroll Sternwilder hing op.

Een paar minuten voor negen ging haar mobiel. Een nummer uit West Virginia verscheen op het schermpje.

‘Met Hunter.’

‘Tjonge, wat bent u een bezige bij,’ zei de stem.

‘Pardon?’

‘Ik heb begrepen dat u zojuist onze medisch onderzoeker thuis hebt gebeld?’

Het was ‘Barky’, hij was terug van zijn zaterdagavond in de Red Lobster. ‘Ik denk dat er een verband kan zijn tussen de vermoorde onbekende vrouwen hier en daar. Ik denk dat u wel wilt horen wat ik te zeggen heb.’

‘En wat denkt u dat dat verband kan zijn?’

‘Dat weet ik pas als u me vertelt of er getallen zijn achtergelaten,’ zei ze.

Hunter hoorde papieren ritselen.

‘Waren er inderdaad getallen?’

‘Tja, ik heb net die dossiers opengeslagen en het enige wat ik kan zien is dat er een paar cijfers op de onderkant van haar rug waren getatoeëerd. Als dat iets te betekenen heeft.’

‘Is dat doorgegeven aan andere politiebureaus?’

‘In onze staat, ja.’

In onze staat. Ze gingen er dus van uit dat de vrouw uit West Virginia kwam en dat de misdaad een plaatselijke oplossing had. Net als in de brandstichtingzaak in Delaware. Plaatselijke aannames, plaatselijke oplossingen.

‘Kunt u ze beschrijven? De getallen.’

Hunter voelde de adrenaline in haar bloed pompen onder het wachten.

‘Tja. Het was een beetje raar.’ Hij haalde diep adem. ‘Die cijfers op haar rug? Het is een beetje slordig gedaan. Eerst dachten we dat er 666 stond. U weet wel, het getal van het beest uit de Bijbel. We dachten dat ze 666 bedoelden en het gewoon niet zo goed was gelukt. Maar uiteindelijk hebben we vastgesteld… Het is eigenlijk best duidelijk dat het achten zijn. Twee ervan.’

‘Achten.’

‘Dat klopt. Acht. Acht. En een zes,’ zei hij met nadruk. ‘Betekent dat iets?’

‘Dat kan ik niet met zekerheid zeggen.’

‘Als dit verband houdt met een andere moordzaak, tja, dan is het natuurlijk ook voor ons van belang.’

‘Natuurlijk,’ zei Hunter. ‘Een van uw rechercheurs vertelde dat u al een theorie had over de zaak?’

‘Nou, nee,’ zei hij. ‘We hebben ideeën. We hebben iemand op het oog. Maar eerlijk gezegd hebben we op dit moment geen bewijs om een zaak tegen hem aan te spannen.’

‘Kunt u dat wat nader verklaren?’

‘Nou, we hebben reden om te denken dat het een drugsgerelateerde misdaad is. Niet ver van waar deze vrouw is gevonden bevindt zich een drugspand waar in de afgelopen… ik weet niet, zes, zeven jaar een paar keer een inval is geweest. De man is bij drie verschillende gelegenheden beschuldigd van het bezit van cocaïne en kostbaarheden.’

‘En uw departement vond haar binnen uren nadat ze was vermoord, klopt dat?’ vroeg Hunter.

‘Pardon?’

Hunter herhaalde haar vraag.

‘Dat is wat we geloven. We hebben een tip over haar gekregen, dat klopt.’

‘En vond u dat een beetje raar?’

‘Nee.’

‘Hebt u aanwijzingen waar de tip vandaan kwam?’

‘Nee. Die was anoniem.’

Op het uiteinde van het parkeerterrein, parallel aan het gebouw, gleed een surveillancewagen van het bureau van de sheriff in Tidewater County in een vak.

‘Wat kan het verband zijn met die andere zaak?’ vroeg Barker.

Hunters gedachten waren op hol geslagen. ‘Luister,’ zei ze. ‘Ik moet even ergens naar kijken. Kan ik u terugbellen?’

‘Nou. Ach, ja.’

‘Dank u.’

Drugsgerelateerd. Ze bladerde terug door het dossier uit Virginia. De verminking. Rechercheurs daar geloofden ook dat de moord verband hield met drugs, hoewel de omstandigheden heel anders waren: in West Virginia was marihuana gevonden in een van de zakken van de vrouw, maar er waren geen drugs in haar lichaam gevonden. Zou de marihuana in haar zak gestopt zijn om een verband met drugs te suggereren? Om de aandacht af te leiden van wat er echt gebeurd was? Hunter dacht na over de nieuwe aanwijzing: een getal van drie cijfers, grof getatoeëerd op de rug van de vrouw. Maar er was geen cijfer achtergelaten als een visitekaartje. Een getatoeëerd getal: 886.

Dit keer hoefde Hunter de dominee niet te bellen.

Ze sloeg haar bijbel open. Een bijbel uit haar kindertijd, met haar handtekening op het omslagblad. Amy L. Hunter.

88:6.

Dit keer was het bij de eerste poging raak.

886 was Psalm 88, vers 6.

Een eenvoudige boodschap. Een bondige beschrijving van het lot van deze vrouw, die gevonden was op de bodem van een afvalwaterbassin op een heuvel in West Virginia.

Hunter las het een paar keer over.

Een naamloze dode, ik ben als een gesneuvelde in een massagraf.

23

De kou en de stilte werkten isolerend toen Hunter over het parkeerterrein liep. Maar toen ze bij haar auto was, hoorde ze achter zich een motor starten. Aan de andere kant van de asfaltstrook werden de bomen verlicht door de koplampen van een patrouillewagen die het parkeervak uit draaide en naar haar toe kwam rijden.

De auto stopte achter Hunter en versperde haar de weg. Het raampje aan de bestuurderskant zakte open. Het was Barry Stilfork.

‘Brigadier.’

‘Goedenavond.’

‘Nog zo laat aan het werk?’

‘Nog wat losse eindjes afknopen.’

Zijn ogen bleven rusten op de mappen die ze bij zich droeg. Officieel hoorde ze geen dossiers mee te nemen het gebouw uit zonder ze uit te loggen. Ging hij daar een punt van maken? Stilforks lompe gedrag leek haar een vervormde weerspiegeling van waar hij vandaan kwam. Ship had hem beschreven als een verschoppeling op school, een lang kind dat nooit lachte, om wie mensen met een boog heen liepen, als ze hem al opmerkten. Hunter had Stilfork horen zeggen dat zijn ouders, die nu beiden overleden waren, in de ‘voedselindustrie’ werkten. Maar Ship had haar verteld dat ze nooit ergens anders hadden gewerkt dan bij de McDonald’s aan de snelweg, waar ze elkaar hadden ontmoet. Zijn moeder bakte hamburgers en zijn vader had zich opgewerkt tot bedrijfsleider.

‘U woont toch bij de jachthaven?’ zei hij.

‘Pardon?’

‘U woont bij de jachthaven?’

‘Waarom?’

‘Eerder vanavond kwam daar een melding van vandalisme vandaan. Ik vond dat u het moest weten.’

‘Wat voor vandalisme?’

‘Een kapot raam. Iemand reed rond met zijn lichten uit. Ik dacht, ik waarschuw u even.’

Zijn ogen bleven op haar rusten. Er waren de afgelopen dagen meerdere meldingen van vandalisme op de late avond geweest – stenen door een raam, vier of vijf auto-inbraken, omgegooide grafstenen op de begraafplaats. Nog geen duidelijke verdachten. Het was alsof de kerkmoord een duistere koorts van kwaad door het hele gebied had verspreid. Hunter vroeg zich af of Stilfork zelf, als enige agent op patrouille door de nacht, er een rol in speelde.

‘Bedankt,’ zei ze. ‘Ik red me wel, inspecteur.’

‘Nou, ik rij straks nog wel even door de buurt. Ik zal uw huis in de gaten houden.’

‘Nee, dat is niet nodig.’

‘Wees maar voorzichtig,’ zei hij, en zijn toon klonk eerder dreigend dan bezorgd.

Het was zeventien over negen toen ze haar auto startte. Dominee Bowers zou onderhand wel thuis zijn. Waarschijnlijk was hij al uren thuis. Hunter ging in haar auto zitten en belde hem. Stilforks surveillanceauto bleef met draaiende motor bij de ingang van het parkeerterrein staan, alsof hij op haar wachtte.

Bowers’ vrouw nam op. Hunter wachtte terwijl ze hem riep. Het klonk als: ‘Het is Nancy Drew!’ Maar dat zou wel verbeelding zijn.

‘Hallo?’

‘U had gelijk,’ zei ze.

‘Pardon?’

Hunter haalde diep adem. ‘Sorry. Ik zal opnieuw beginnen. U spreekt met Amy Hunter. U had gelijk. Er is inderdaad een derde zaak. Psalm 88 vers 6. Ik heb het net gevonden. Ik ga nu terug.’

‘Oké.’

‘Kan ik u morgenochtend vroeg spreken?’

‘Eh… ja, hoor.’ Hunter wilde nu ook zijn mening weten over de zaak in Virginia. ‘Ik heb morgenochtend natuurlijk wel eerst een andere verplichting,’ voegde hij eraan toe.

‘O.’

‘Mag het na de dienst?’

‘Ja. Sorry. Ik dacht er niet aan.’

Op het hoofdkantoor van de FBI in Washington D.C. nam hoofdagent Dave Crowe de details door van de merkwaardige zaak van de onbekende man uit Central Virginia; goedgeklede man van middelbare leeftijd, lippen afgesneden, tong afgeknipt.

Het was zijn zaak niet. Het had waarschijnlijk niets te maken met de zaken waar hij aan werkte, behalve dat hij alle vermiste personen in het gebied natrok, met de kleine kans dat hij een stukje zou vinden dat paste in de puzzel in zijn hoofd. Dit stukje niet. Maar de beschrijving was verontrustend. Die zou hem bijblijven; hij zou er later op terugkomen – nadat hij te weten was gekomen dat de stukjes die hij verzamelde bij een andere puzzel hoorden dan de puzzel in zijn hoofd.

Maar voorlopig sloeg David Crowe het dossier dicht en ging over tot de orde van de dag. Hij had iets veel dringenders af te handelen.

Deel 2

Biddende vrouw

Ik zal u een geheim onthullen: wij zullen niet allemaal eerst sterven – toch zullen wij allemaal veranderd worden, in een ondeelbaar ogenblik, in een oogwenk, wanneer de bazuin het einde inluidt.

1 Korintiërs 15:51-52

Soms is de vraag ingewikkeld en het antwoord eenvoudig.

Dr. Seuss

24

’s Ochtends waren de wegen, grasvelden en akkers van Tidewater County bedekt met een dun laagje sneeuw. Toen de zon opkwam boven het boerenland hing de mist als Spaans mos in de moerasdennen langs de kust. Af en toe rommelde laag het onweer, dat met een vreemde echo weerkaatste door de kliffen en inhammen langs de baai.

Luke Bowers had Aggie gevraagd twee extra deurwachters in te schakelen en vijftig kerkbulletins extra uit te printen, omdat hij een grotere opkomst verwachtte dan anders. Maar niemand had verwacht dat er meer dan twee keer zo veel mensen kwamen dan gewoonlijk. Tegen de tijd dat Betsy Anders haar voorspel op het orgel begon, waren de banken van begin tot eind gevuld, en meer dan dertig mensen stonden achter in de kerk en zelfs in de deuropeningen. Alleen de bank waar de dode vrouw was gevonden, afgezet met tape op de vloer, was leeg.

‘Ik moet zeggen,’ begon Luke, ‘dat ik hier op de derde zondag van maart nog nooit zo veel mensen bijeen heb gezien.’ Er werd nerveus gegiecheld in de kerkzaal, die naar natte haren en kleren rook. ‘Ik vermoed dat enkelen van u hier vanmorgen eerder uit nieuwsgierigheid zijn gekomen dan uit een verlangen om God te aanbidden. En dat is prima. Ik ben blij dat we hier allemaal samen zijn. Dat is een omslachtige manier om mij bij de boodschap van vandaag te brengen. Maar deze week,’ zei hij, met een blik op zijn aantekeningen, ‘is onze kerk, en onze gemeenschap, bezocht door een tragedie. Die kwam dinsdagochtend vroeg tot ons onder dekking van het duister en glipte ongezien en zonder verklaring weg. In de uren en dagen daarna hebben velen van u dezelfde vragen gesteld – aan zichzelf, aan een ander of aan mij. Wie was de jonge vrouw die hier dinsdagochtend in de kerkzaal werd gevonden? Welke weg voerde haar onder zulke ongelukkige omstandigheden naar ons toe? Waarom bezocht dit kwaad onze vriendelijke kleine gemeenschap Tidewater?

Wij stellen deze vragen omdat het in onze aard ligt om de gebeurtenissen in ons leven te willen verklaren, tragedies in het bijzonder. En het ligt in onze aard om te verwachten dat deze gebeurtenissen altijd een verklaring hebben.

Maar wat gebeurt er wanneer er geen eenvoudig antwoord is op onze vragen? Of als de verklaring niet zo snel of zo duidelijk komt als wij graag zouden zien? Daar zou ik het vanochtend graag over willen hebben. Want soms zijn de menselijke natuur en Gods natuur twee heel verschillende dingen.

Wij zijn hier vanochtend bij elkaar op de oever van de hoop – niet in wanhoop of verwarring, maar door de genade van God. Vaak praten we hier op zondagochtend over geloof. En leven met vragen is een noodzakelijk deel van ons geloof. Wist u dat Jezus in de Evangeliën meer dan tachtig keer wordt bevraagd? Onze vragen herinneren ons eraan dat een geloof dat vragen stelt een levend geloof is. Als ons geloof geen vragen meer heeft, is het geen geloof meer, maar een dogma.

De Bijbel smeekt ons om te zoeken, maar nodigt ons ook uit om vragen te stellen. In de beroemde passage in Matteüs zeg de apostel: Vraag en er zal je gegeven worden, zoek en je zult vinden, klop en er zal voor je worden opengedaan. Maar de Schrift leert ons ook dat we moeten leren onderscheiden wat we vragen – en geduldig moeten zijn terwijl we op antwoord wachten. Met andere woorden, het geloof is vol zorgen en problemen, en het is vaak door deze zorgen en problemen dat we geestelijk groeien.’

Tijdens zijn preek viel Lukes blik meerdere malen op een man met een rond gezicht, broeierige blauwe ogen en stekeltjeshaar, die op het eind van een zijbank zat en een donkere regenjas droeg. De man staarde hem aan en elke keer als Luke hem aankeek, werden zijn ogen groot als schoteltjes. Er waren geen regels voor oogcontact onder de preek en Luke had door de jaren heen meerdere ‘kijkers’ gehad – bijna altijd vrouwen, en meestal degenen die Charlotte zijn ‘groupies’ noemde. Deze man begon hem een ongemakkelijk gevoel te geven, dus keek Luke uiteindelijk die kant niet meer op.

‘Onze vragen worden soms het centrale mysterie van ons geloof,’ vervolgde hij. ‘En de manier waarop die vragen worden beantwoord – of niet beantwoord – kan ons geloof vormen. Maar we moeten onthouden dat wat wij ontvangen, als we vertrouwen en geduld omarmen, vaak het geschenk van wijsheid is. Dus laten wij onze vragen stellen. Maar laten we geduldig zijn en luisteren – en echt luisteren – terwijl we op antwoord wachten.’

Luke zweeg een ogenblik voor het effect; in de stilte deed het rommelende onweer de vloerplanken van het kerkgebouw schudden. Hij keek uit over de gemeente.

‘Ik denk dat zelfs degenen die niet willen luisteren dat hebben gehoord,’ zei hij.

Als een antwoord rommelde opnieuw de donder, luider en krachtiger. Een golf van gelach rimpelde door de kerkzaal.

‘Dus we blijven vragen stellen,’ zei Luke samenvattend. ‘Maar laten we, terwijl we op antwoord wachten, die tijd van onzekerheid gebruiken als een kans om te groeien, en te oefenen in geduld, geloof en begrijpen. En om onze band met deze gemeenschap, met onze familie, met elkaar te verdiepen. Laten we onthouden dat het kwaad ons overal kan bereiken, zoals deze week. Maar als dat gebeurt, moeten we het kwaad met gratie tegemoet treden.

Laten we nu bidden voor de vrouw die vermoord is en dinsdag in onze kerkzaal werd achtergelaten.’ Terwijl hij de gemeente overzag, viel hem weer de intense blik op van de man met het stekeltjeshaar. De man keek hem aan, zijn lichtblauwe ogen lieten hem niet los.

Luke boog zijn hoofd en ging voor in gebed.

Gemeenteleden en bezoekers stroomden achter elkaar de kerk uit en wachtten in de rij om dominee Luke te begroeten. Charlotte stond bij de aangrenzende deuren vrolijk en op haar gemak met gasten te praten. Er waren veel mensen die Luke nog nooit in de kerk had gezien: het onberispelijk geklede congreslid Morton Sand en zijn zwaar opgemaakte vrouw Carlotta. Donald McFarland, de lange burgemeester van Tidewater met zijn cherubijnengezicht, en zijn kleine vrouwtje Petra, dat Luke deed denken aan een elfje. Buddy Read, de kapitein van de charterboot met zijn verweerde huid die hem altijd ‘dominee Bers’ noemde. Openbaar aanklager Wendell Stamps met zijn mooie vrouw Janine en hun twee lange, blonde dochters. Annie Havram, verkoopster van cartridges – iedere keer als iemand haar aansprak, lichtten haar ogen op. De filantropen Harold en Blanche Ganders, een charmant Brits echtpaar dat het grootste huis van de provincie bezat en van wie de grootste hobby drinken was. Wendy Singh, de schilderes met het sneeuwwitte haar – haar portret van Eleanor Mondale was in bezit van de National Portrait Gallery. Verscheidene Buntings van de krant in spijkerbroek, van wie er eentje volhardend maar zonder succes probeerde Luke te interviewen. Debbie Cosgrove met haar pruillippen, die de bioscoop beheerde, en haar huidige verloofde Bobby Bell – vandaag droeg hij een colbert, wat heel ongewoon was voor hem. Ook was zijn ene oog blauw. En de streng kijkende eigenaar van het benzinestation John Patterson, die als altijd scheen te wachten tot het afgelopen was.

Ook aanwezig, maar niet geïnteresseerd in een praatje vandaag, waren voormalig minister van Defensie Donald Rumsfeld en zijn vrouw Joyce, die in de aangrenzende provincie woonden en nu en dan hier kwamen omdat ze het oude kerkgebouw en de ligging boven de baai zo mooi vonden.

Maar de merkwaardige man met het stekeltjeshaar en de zwarte regenjas was nergens te zien; Luke vroeg zich af hoe het hem gelukt was om te verdwijnen.

In de achterhoede van de rij stond Amy Hunter, met de kraag van haar regenjas ongelijk opgezet en haar dat naar een kant uitstak.

‘Dominee,’ zei ze. ‘Kan ik u even spreken, als u tijd hebt?’

‘Natuurlijk. O, Charlotte, ken je Amy Hunter?’ zei hij, en stelde hen aan elkaar voor. ‘Moordonderzoeker bij de staatspolitie.’

Charlotte gaf een slap handje. ‘Aangenaam,’ zei ze.

Luke keek haar fronsend aan. Charlotte vormde met haar mond het woord wat?

‘Goede preek,’ zei Hunter, terwijl haar ogen rusteloos naar het parkeerterrein dwaalden.

‘Bedankt.’

‘Ik stel me voor dat mensen u inderdaad veel vragen stellen,’ zei ze, met een taxerende blik naar Charlotte. ‘En tegelijk verwachten dat u de antwoorden weet.’

‘Nou ja, zolang ze me maar niet vragen naar waarschijnlijkheid en statistieken, red ik me wel.’

Hij zag dat ze naar de hulpsheriffs keek, die op de oprit stonden.

‘Kunnen we elkaar ergens spreken? Niet in de buurt van de kerk graag.’

‘Ja, hoor, ik zou niet weten waarom niet.’

‘De Blue Crab Diner?’ zei ze.

‘Oké.’

Toen hij omkeek naar Charlotte, zag hij dat ze giftig naar hem stond te kijken.

Gil Rankin zat achter het stuur in een uithoek van het parkeerterrein toen Kirby Moss uit de zijdeur van de kerk naar buiten kwam en tussen de auto’s door zigzagde. Hij zag er opvallend uit met zijn donkere regenjas en bloempotkapsel. De man was niet zo subtiel als hij dacht.

Rankin keek naar de mensen die uit de kerk naar buiten stroomden. Jonge gezinnen, oude echtparen. Onwetende zielen. Overal waar hij ging, zag hij zulke mensen. Ze droegen bijna dezelfde kleren, hadden bijna dezelfde gezichtsuitdrukking. Ze letten niet op. Bang en ontaard. Niemand van hen heeft een flauw idee van wat er gaat gebeuren. Ze denken dat ze zo beschaafd zijn, terwijl ze hun armste burgers zo beschamend behandelen.

Schaamte heeft ook een geur.

Plotseling drong het tot Rankin door dat het niet eens zijn eigen gedachten waren, maar die van de Cliënt.

Verdraaid! Wat was er in vredesnaam aan de hand? Zou hij uiteindelijk het verschil niet meer kunnen uitmaken?

Weer vonden zijn ogen Moss. Hij kon de uitdrukking op zijn gezicht uitleggen, nog voor hij bij de auto was. Hij hoefde niet te vragen wat er was gebeurd. Moss opende het portier aan de passagierskant en kwam naast hem zitten. ‘Was er niet,’ zei Moss, alsof hij hem iets nieuws vertelde.

‘Dacht ik al.’

Moss pakte zijn veiligheidsgordel, maar had moeite die helemaal om zich heen te krijgen. Hij moest drie pogingen doen voordat het gelukt was.

Dan wachten we, dacht Gil Rankin. Prima. We wachten gewoon nog een poosje langer. Toen reed hij weg alsof hij alleen in de auto zat.

Ship belde toen Hunter op weg was naar het restaurant op Main Street. ‘Je had gelijk,’ zei hij. ‘Jackpot.’

Even wist ze niet waar hij het over had. Toen snapte ze het.

‘Ben je bij het huis in de stad geweest?’

‘Ja. Binnen niets. Maar in de garage stonden modderige laarzen. De zool leek overeen te komen,’ zei hij. ‘Hoe wist je het?’

‘Intuïtie. Wat heb je ermee gedaan?’

‘Niks. Ik sta nu buiten. Wil je dat ik ze inpak en meeneem?’

‘Nee. Laat de forensische opsporing maar komen, als je wilt.’

‘Tuurlijk.’

Hunter zweeg een ogenblik en dacht na over wat er was gebeurd. Toen zei ze: ‘Ja, bel ze maar. Laat ze naar de garage komen en het huis grondig doorzoeken, centimeter voor centimeter. Laat ze de tijd nemen. Ik maak me meer zorgen over wat er nog meer achtergelaten kan zijn dan over de laarzen.’

‘Oké,’ zei hij onzeker.

‘En niet rondbazuinen. Laat de sheriff het niet weten, als het enigszins mogelijk is.’

25

Luke parkeerde twee plekken achter Hunters witte Camry voor de Blue Crab Diner. Zijn ogen vonden haar in een zitje, met haar rug naar de deur. Op de tafel voor haar lagen twee dossiers. De geur van hamburgers en gebakken aardappels deden hem beseffen dat hij honger had.

‘Hallo.’ Ze stond half op om hem een hand te geven. ‘Hoe was de reis?’

‘In één woord: ontspannend.’

‘Sorry voor mijn enthousiasme van gisteravond,’ zei Hunter toen Luke tegenover haar kwam zitten. ‘Ik geloof dat ik me een beetje opwond.’

‘Daar zit geen kwaad in,’ zei hij. ‘Jezus wond zich een beetje op over de geldwisselaars, zoals u misschien weet.’

‘Mooi. Ik voel me opgelucht.’

Luke glimlachte.

‘Maar goed, u had gelijk,’ zei ze. ‘Er zijn nu drie zaken. Drie waar we van weten.’

Luke wachtte. Hunters kennelijk onstuitbare drift was opnieuw een beetje aanstekelijk.

Ze bestelden koffie en bagels. Hunter begon hem te vertellen over de zaak van de onbekende vrouw in West Virginia. Toen opende ze een van de dossiermappen en schoof foto’s naar hem toe. Er was een schotwond op te zien aan de linkerkant van het hoofd van de vrouw, vlak onder het oor, en de uitgangswond door de bovenkant van haar rechteroor. Dan was er het getal op haar onderrug.

‘Dit maakt een eind aan de plannen van de rechtbank,’ zei Luke.

‘Waarschijnlijk wordt het over een paar uur een federale zaak,’ zei Hunter. ‘Ik wil alleen voorzichtig te werk gaan. Ik maak me een beetje zorgen over de sheriff en de hulpsheriff.’

‘Wat kunnen die nou doen?’

‘Ik weet het niet, maar ik vertrouw Calvert niet. Ik weet dat hij er voordeel uit wil halen. Het liefst zo veel mogelijk. En hij heeft met de openbaar aanklager gepraat.’ Luke draaide de foto’s met de rug naar boven toen de koffie en bagels kwamen.

Hunter smeerde roomkaas op de helft van een geroosterde bagel. ‘Vertel eens wat meer over Jackson Pynne,’ zei ze. ‘Is hij gewelddadig?’

‘Gewelddadig? Niet echt.’ Luke dacht even na. Hij gooide suiker in zijn koffie. ‘Jackson is driftig. Meestal borrelt het een poosje voordat het overkookt – maar dan kan het ook behoorlijk angstaanjagend zijn.’ Hij dronk van zijn koffie. ‘Waarmee ik niet wil zeggen dat ik denk dat hij het heeft gedaan.’

‘Omdat u niet denkt dat hij het heeft gedaan.’

‘Nee.’

‘Waarom?’

‘Om wie hij is. En om hoe hij zich gedroeg toen we met elkaar praatten.’

‘Maar stel dat hij opgejaagd is. Dat zijn drift is overgekookt.’

Luke hield zijn hoofd schuin, alsof hij wilde zeggen: Het is mogelijk, maar niet waarschijnlijk.

Hunter vertelde hem over het nieuwe bewijsmateriaal uit het huisje aan Oyster Creek – de sigarettenpeuk en de schoenafdrukken, die allebei Jackson Pynne in verband leken te brengen met de moord.

Luke luisterde verbaasd, maar niet overtuigd. Te opvallend, vond hij.

Maar waarom zou iemand Jackson erin willen luizen?

Hij deed zijn best om een minder voor de hand liggende draad te vinden om de verschillende zaken aan elkaar te knopen. Hij zocht een soort verenigend motief dat niet alleen zou onthullen wat de dader wilde dat hij vond, maar ook wat hij niet wilde dat gevonden werd.

Hij vroeg zich ook af of Hunter over bekendmaking had nagedacht. Als ze nu informatie over de psalmen vrijgaven, zou dat een nieuwe moord kunnen voorkomen? Of zou het de moordenaar alleen maar aanzetten om slimmer te worden en zijn werkwijze te veranderen? Of zou dat hem zo veel angst aanjagen dat hij verdween, zodat ze helemaal geen kans meer hadden om hem te pakken te krijgen?

‘Het is wel vreemd, hè?’ zei hij.

‘Wat?’

‘De verschillen. Ik bedoel, als de getallen visitekaartjes waren, waarom zijn ze dan op zo’n inconsequente manier achtergelaten?’

Hunter boog zich naar voren, met haar ellebogen op tafel. ‘Oké, wat denkt u dan? Dat het niet dezelfde persoon is?’

‘Of misschien is dit gewoon de manier waarop hij besloten heeft bekend te maken wat hij doet.’

Ze knikte hem toe om door te gaan.

‘Kijk naar de drie visitekaartjes waar we van afweten. Het tweede dat we hebben gevonden – verf op een hoek van de ruit – was subtieler dan de getallen die in haar hand gekerfd waren.’

‘Ja.’

‘En het derde is weer nog subtieler dan het tweede.’

‘Bedoelt u dat het misschien een bewust patroon is?’

‘Dat zou kunnen. Als dit visitekaartjes zijn, is het hoogst onwaarschijnlijk dat de recherche in Delaware bij het zien van die getallen op de ruit aan het boek Psalmen zou hebben gedacht. Het zou gewoon niet bij ze opgekomen zijn.’

‘Oké, mee eens.’

‘En nog minder waarschijnlijk in West Virginia. U zei dat de plaatselijke functionarissen niet dachten dat de getallen iets betekenden. Ze dachten dat het een tatoeage was. Ze zouden nooit gezegd hebben: “Tjonge, ik vraag me af of dat soms een verwijzing is naar het boek Psalmen.”’

Hunter knikte. ‘Nee, oké, zonder eerst te weten wat hier gebeurd is, kun je de andere twee niet uitvogelen.’

‘Precies.’

‘En u zegt dat het met opzet zo is gedaan. Voortschrijdend inzicht, bij wijze van spreken. Zodat het alleen achteraf visitekaartjes zouden worden?’

‘Het is een idee.’

‘Maar waarom?’

Luke haalde zijn schouders op en gaf de foto’s terug. Dat was de vraag. ‘Ik denk omdat hij wil dat het patroon pas later wordt ontdekt.’

‘Misschien pas nadat hij is gestopt.’

‘Misschien.’

Een tijdlang sprak geen van beiden. Een joviaal echtpaar uit de kerk kwam gedag zeggen en Hunter sloeg de dossiermap dicht. Zodra ze weg waren, sloeg ze de andere map open.

‘Dit is Virginia,’ zei ze. ‘De onbekende man. Ik wilde hem aan u laten zien. Een van onze rechercheurs heeft met de onderzoeksleider daar gesproken. In dit geval zijn geen getallen achtergelaten. Maar, ik weet niet… ik heb er een raar gevoel over. Er is één heel raar detail, dat een ander soort visitekaartje lijkt te zijn. Kijk maar eens.’

Luke nam de prints in het zaakdossier door.

Onbekende man. Blank. Leeftijd 45 tot 55 jaar. Eén meter zesenzeventig. 88 kilo. Gevonden door een motorrijder in de bossen naast een landelijke snelweg in noord-centraal Virginia. Gekleed in een donkere pantalon, wit, net overhemd en een bedrukte das.

Op het eerste gezicht zag hij weinig verband met de Tidewater-zaak, behalve dat het slachtoffer verminkt was en zijn identiteit onbekend. De aard van de verminking leek bedoeld als een boodschap: zijn onder- en bovenlip waren afgesneden met een scherp mes, misschien een X-Acto-mes volgens de medisch onderzoeker, en zijn tong was uitgesneden. De rechercheur van de staatspolitie had tegen Fischer gezegd dat de moord waarschijnlijk drugsgerelateerd was.

‘De recherche van West Virginia denkt dat hun onbekende vrouw ook verband hield met drugs,’ zei Hunter. ‘Een aanname die hen er waarschijnlijk van heeft weerhouden hun netten breder uit te werpen.’

‘Dus misschien wil de dader het op een drugszaak laten lijken?’

‘Mogelijk. Dan was de kans dat hij met de andere moorden in verband zou worden gebracht kleiner. Althans voor een tijdje.’

Luke knikte. Als de onbekende vrouw in Tidewater ergens anders vandaan was gekomen, kwamen de anderen dat misschien ook. Misschien waren de dumplocaties willekeurig gekozen. Nog een manier om te verdoezelen wat de dader eigenlijk deed. Wat dat dan ook was.

Hij keek naar het parkeerterrein buiten en constateerde dat er nu een onopvallende Ford Crown Victoria tussen Hunters auto en de zijne geparkeerd stond. De chauffeur sloeg hen van achter het stuur gade.

‘Niet meteen kijken,’ zei hij, terwijl hij het dossier sloot, ‘maar ik geloof dat uw vriend de hulpsheriff buiten staat.’

Hunter wachtte even voordat ze discreet een blik wierp.

Barry Stilfork stapte doelbewust uit zijn surveillancewagen en keek naar de andere auto’s op het parkeerterrein alsof hij ze telde. Hij kwam het restaurant binnen met zijn merkwaardige, stijve gang. Met een snelle blik overzag hij de gasten en knikte half toen zijn ogen langs Luke heen gingen.

Hij sprak met de serveerster achter de kassa zonder te glimlachen – waarschijnlijk bestelde hij koffie om mee te nemen – waarbij hij zijn profiel met de lange neus toonde. Eindelijk kwam hij aanlopen.

‘Brigadier,’ zei hij. ‘Dominee.’

Luke stond op en gaf hem een hand. Toen ging hij weer zitten.

‘Goede opkomst vanochtend.’

‘Ja,’ zei Luke goedgehumeurd. ‘Veel groter dan we verwacht hadden.’

Stilforks ogen dwaalden naar het dossier dat naast Hunter op de bank lag. Toen naar het andere dossier op tafel.

‘Lekker aan het lunchen?’

Luke glimlachte. ‘Alleen koffie en bagels.’

Hunter sloeg haar ogen op. ‘Hoe bent u gevaren met die vandalen vannacht?’

‘Wat?’

‘Ik zag u om ongeveer tien over half drie voor mijn flat geparkeerd staan. Ik neem aan dat u die vandalen in de gaten hield?’

Stilfork keek Bowers aan. Toen knikte hij ten afscheid en vertrok zonder nog een woord te zeggen. Hij betaalde zijn koffie en keerde terug naar zijn auto.

Luke wachtte tot hij eindelijk weggereden was voordat hij het zaakdossier opende.

Beelden van de plaats van de misdaad en het slachtoffer zaten er in een afzonderlijke envelop in. Acht van de plaats van de misdaad, zes van het medisch onderzoek. Hunter had gelijk. Er waren geen getallen of enig ander visitekaartje, behalve de verminking zelf. Maar hij herkende twee overeenkomsten tussen deze zaak en de andere. Er was maar een kleine hoeveelheid bloed op de plaats van de misdaad en de wonden waren volgens de medisch onderzoeker na het intreden van de dood toegebracht. ‘Dus hij is ergens anders gedood en verminkt en hier gedumpt.’

‘Ja. Dat is het merkwaardige detail,’ zei ze. ‘Daarom lijkt er een verband te bestaan.’

Hunter dronk van haar koffie en zette de kop weer op het schoteltje.

De foto’s vanaf de voorkant waren gruwelijk – de mond van de man was grotesk geopend en waar zijn lippen hadden gezeten, was een ovaal van gestold bloed. Vanaf zijn hals en schouder liepen sporen opgedroogd bloed naar beneden. De ogen waren dicht. Het slachtoffer leek geen drugsdealer, laat staan een verslaafde. Zijn uiterlijk deed denken aan een chirurg of een accountant.

Luke stelde zich voor wat de moordenaar had gedaan: hij had ergens langs de snelweg geparkeerd, het lichaam van de man het bos in gedragen en hem tegen een boom gezet. Maar het slachtoffer uit Virginia was een dikke man; er zouden waarschijnlijk twee mensen voor nodig zijn geweest om hem te dragen. Vreemd genoeg stond er niets in het verslag over gevonden voetsporen.

‘Wacht,’ zei Hunter, ze legde haar hand op zijn pols. Ze bladerde terug door de foto’s en haalde er een uit: de kleren en het horloge van de man, neergelegd op een roestvrijstalen tafel bij de medisch onderzoeker.

‘Lieve help,’ zei ze. ‘Dat heb ik helemaal over het hoofd gezien.’

‘Wat?’

‘Kijk eens naar die twee foto’s. Deze is waarschijnlijk enkele uren na de eerste genomen.’

Luke bekeek de foto’s die ze naast elkaar voor hen had neergelegd.

‘Ziet u wat er mis mee is?’

Eerst zag hij het niet. Toen werd het hem duidelijk.

‘Het polshorloge.’

‘Ja. Het polshorloge. Het geeft op beide foto’s precies dezelfde tijd aan.’

Dus het had stilgestaan. Of het was stilgezet. Luke zuchtte.

‘Laat eens zien wat erin staat over het horloge.’ Luke wachtte terwijl Hunter door het onderzoekrapport bladerde. Haar ogen gleden aandachtig over de regels tekst; hij voelde haar energie stralen als hitte van een wegdek in de zomer.

‘Polshorloge, gestopt 12.34. Horloge intact,’ las hij.

Dat was alles. Geen van de plaatselijke rechercheurs had er enige betekenis aan gehecht. Gewoon een verdwaalde eigenaardigheid. Maar Luke had zijn telefoon al gepakt en googelde Psalm 12.

26

12.34.

Luke scrolde door de verzen van de twaalfde psalm.

Maar er was geen vers 34.

Psalm 12 bestond uit slechts acht verzen.

Hij scrolde naar boven en las de samenvatting: Gebed om hulp. De auteur was opnieuw David.

Hij las vanaf het begin en stopte na het derde vers. Er liep een koude rilling door hem heen. Hij keek naar Amy Hunter, haar lichtbruine ogen haakten vast in de zijne. Hij draaide de telefoon en gaf hem aan haar.

‘Psalm 12,’ zei hij. ‘De verzen drie en vier.’

Hij sloeg haar gade terwijl ze las.

Ze beliegen elkaar allemaal, vals en verraderlijk is hun woord. HEER, snijd hun valse tongen af, snoer de monden vol grootspraak.

Luke keek naar de grijze wolken die langs de lucht joegen boven de bioscoopmarkies en de schuine zonneluifels en stenen gevels op Main Street. Hunter haalde de foto van de arm van de onbekende man uit de map en keek ernaar.

‘Verdraaid,’ zei ze eindelijk. ‘Het past in uw theorie ook.’

Ja. Hiermee ging het patroon nog een stapje verder terug: de eerste, en subtielste, van de vier boodschappen. Voortschrijdend inzicht, zoals ze had gezegd. Iedere eventueel overgebleven gedachte dat dit een bizar toeval zou kunnen zijn, was zojuist vervlogen, begreep Luke. Ze hadden duidelijk te maken met een seriemoordenaar, iemand die zijn misdaden op een briljant methodische manier had uitgevoerd.

‘Verdraaid!’ zei ze nog eens. ‘Dit is wat hij wil, hè? Dit is precies hoe hij wil dat we dit ontdekken. Dit is precies hoe hij het heeft beraamd.’

‘Hij?’

‘De psalmist. Dat is wie hij is. Zo wil hij dat we hem zien. Hij bespeelt ons. Dit is echt vreselijk verwrongen.’ Hunters ogen vlamden van energie. Ze stopte de foto’s terug in de envelop en sloot het dossier. ‘En het gaat veel, veel verder dan alleen Tidewater County.’

‘Wat gaat u doen?’ vroeg Luke.

‘Eerst ga ik een eind maken aan dat gepraat over de rechtbank,’ zei Hunter. ‘Dan bel ik de FBI. Ik laat een profielschetser komen. Dan komen zij met een team psychologen. De zaak staat er nu heel anders voor. Waarschijnlijk is het morgenochtend een federale zaak.’

‘Oké.’

Energiek stond ze op. In gedachten was ze al ergens anders.

‘Ik bel u later, oké?’ zei ze.

‘Ja, goed.’

Ze drukten elkaar de hand, Hunters greep was steviger dan eerst, alsof ze rechtstreekser met het leven was verbonden. Luke leunde achterover. Hij speelde met het voetje van zijn koffiebeker en overwoog nog een bagel te nemen terwijl hij Hunter nakeek, terwijl ze met knerpende banden wegspoot door het grind.

Luke sloot zijn ogen en dacht opnieuw aan de vier zaken. Dezelfde persoon had vier moorden gepleegd. Met achterlating van aanwijzingen die zo subtiel, slim en onderling verbonden waren, dat ze afzonderlijk nooit herkend zouden zijn. Waarom? Voor wie waren ze bestemd en met welk doel?

27

Hunter liep met grote stappen door de hoge gang van glas en staal naar het kantoor van de openbaar aanklager. Ze kon aan niets anders denken dan aan vier getallenreeksen, vier psalmverzen. Het was het enige bewijsmateriaal dat nog belangrijk leek; het was een wenkende reddingsboei waar je je ogen niet van kon losmaken.

Wendell Stamps’ administratief medewerkster Connie Elgar, met haar zware buldoggezicht, keek op toen ze binnenkwam.

‘Is meneer Stamps aanwezig?’ vroeg Hunter.

‘Nee, het spijt me. Hij is er niet. Hebt u een afspraak?’

‘Zou u hem willen vragen mij te bellen zodra hij binnenkomt?’

Connie Elgar glimlachte, geamuseerd door Hunters dringende toon, en sloeg haar ogen neer in plaats van antwoord te geven. Hunter liep terug naar haar kantoor. Ze sloot de deur, hing haar jasje aan de kapstok en belde het bureau van de FBI in Washington. Ze liet een boodschap achter voor John Marcino en zei dat ze zijn hulp nodig had in de zaak van een seriemoordenaar. Marcino was een profielschetser met wie ze twee keer eerder in een moordzaak had gewerkt. Ze vertrouwde hem en wilde hem als contactpersoon bij de federale regering. Marcino belde altijd snel terug; Hunter verwachtte binnen een uur van hem te horen.

Marcino zou een team opzetten en de FBI zou de leiding nemen. Ze wist dat ze dat moest accepteren, al was ze er nu volop bij betrokken en dat wilde ze graag blijven. Ze wilde het onderzoek meemaken; te weten komen wat iemand had gemotiveerd om vier mensen op zo’n ingewikkelde en wrede wijze te doden. Marcino zou het wel goedvinden. Maar voorlopig voelde ze zich rusteloos. Eindelijk was ze betrokken bij een gecompliceerde zaak die zich in meerdere staten afspeelde, maar ze was overgeleverd aan agenda’s, strategieën en grillen van andere mensen. Dat was het deel van haar baan dat haar niet beviel.

Onder het wachten nam Hunter alle vier de moorden nog eens door. Ze bestudeerde de foto’s van de plaats delict bij Oyster Creek. Toen die uit de methodistenkerk – en ze vroeg zich opnieuw af wat dit slachtoffer, en deze moordenaar, naar Tidewater County had gebracht. Ze stelde zich voor, zoals ze al zo vaak had gedaan, hoe Luke zich had gevoeld toen hij dinsdagochtend vroeg de kerkzaal binnen was gelopen en de dode vrouw in een bank had ontdekt, van wie hij eerst dacht dat ze zat te bidden.

Toen zag ze in een waas de openbaar aanklager in zijn marineblauwe driedelige kostuum langs flitsen.

Hunter stopte de foto’s weg en liep terug naar het kantoor van Stamps. Voordat ze de kans kreeg om iets te zeggen, zei Connie Elgar: ‘Het spijt me, hij is aan de telefoon. Ik kan hem laten bellen.’

‘Ik wacht wel.’

Elgar sloeg haar ogen neer en perste haar lippen afkeurend op elkaar. Hunter ging bij de deur van het chique kantoor van de aanklager staan. ‘Nee, nee, ik begrijp het,’ hoorde ze Stamps zeggen. ‘Goed werk, Clay. Prima. Ik ga. Goed. Mooi werk. Doen we. Bedankt, Clay.’

Toen hij ophing, stond Hunter in zijn kamer. Stamps’ uitdrukkingsloze ogen werden groot, alsof het hem lichtelijk amuseerde dat ze bij hem binnendrong.

‘Hunter.’

‘Praten?’

Hij knikte en ze ging zitten.

‘Ik wil u alleen maar laten weten wat er gaande is. En u vertellen dat onze zaak van de onbekende vrouw een federaal onderzoek wordt.’

‘O?’

‘Ja. Dus wat voor informatie de sheriff ook mag hebben, of denkt te hebben, dit is niet langer een plaatselijke misdaad. We hebben nu verbanden gevonden met drie andere moordzaken, in drie andere staten. We hebben duidelijk te maken met een geraffineerde seriemoordenaar.’

Een vage glimlach gleed over zijn gezicht.

‘De getallen in de hand van het slachtoffer waren een visitekaartje, geen afleidingsmanoeuvre. We beginnen nu pas te begrijpen wat het betekent.’

‘Wie zijn wij?’

‘De speciale eenheid.’

‘Jij en de dominee.’

‘Pardon?’

‘Nee, het spijt me.’ Hij schudde zijn hoofd en sloeg schuldbewust zijn ogen neer. Heel af en toe deed Stamps dat – zijn neutraliteit doorbreken om een hatelijkheid naar je hoofd te slingeren, en dan vervolgens snel terug te krabbelen en zich te verontschuldigen, alsof het hem tegen zijn wil was ontglipt. Het kwam zo weinig voor dat het haar altijd van haar stuk bracht.

‘Wacht even,’ zei hij, terwijl hij zijn directeursstoel van haar af draaide. ‘Ik moet even iets controleren. Een ogenblik.’

Hunter wachtte, en keek naar het computerscherm op de kast achter zijn bureau. Hij scheen door zijn e-mails te scrollen. ‘Hebt u me begrepen?’ zei ze. ‘We hebben te maken met een seriemoordenaar.’

‘Daar gaan we.’ Hij typte snel achter elkaar. ‘Wacht nog maar even met die visitekaartjes, Hunter. Een paar minuten geleden is er een identificatie binnengekomen.‘

‘Sorry?’

‘Over de onbekende vrouw. We hebben haar net geïdentificeerd.’

28

Met zijn strakke, ondoorgrondelijke gezicht haalde Wendell Stamps langzaam een vel papier uit zijn printer en bestudeerde het.

‘Alsjeblieft,’ zei hij ten slotte. ‘Nog geen uur geleden binnengekomen als tip naar het bureau van de sheriff. Hij belde net toen ik in de auto zat op weg hierheen. Je krijgt dadelijk een foto per e-mail.’

Hij overhandigde haar het papier en Hunter bekeek het gezicht van een vrouw. Het was duidelijk de vrouw uit de kerk, maar jonger. Ze glimlachte vaag. Ernstige ogen. Levend. Een aardig gezicht.

‘Dat is ze, hè?’ zei Stamps, die weer was gaan zitten.

Hunter las de informatie onder de foto.

De vrouw heette Kwan Park.

Tweeëndertig jaar. Bijna precies één jaar ouder dan Hunter.

Inwoner van Sharonville, Ohio.

‘Ja?’

Hunter haalde diep adem en zuchtte, terwijl ze zichzelf eraan herinnerde dat dit nog steeds haar onderzoek was. ‘Ja,’ zei ze. ‘Oké. Dan moeten we een gesprek hebben met de speciale eenheid. Is haar familie gewaarschuwd?’

‘Dat moet je verder met Clay bespreken. Kennelijk is er een probleem waardoor de uitgifte van informatie wordt vertraagd.’

‘Wat voor probleem?’

‘Ik weet het niet. Dat moet je met Clay bespreken,’ zei hij nog een keer.

Hunter stond op om weg te gaan, ze was zo woedend dat het bloed naar haar gezicht steeg. Stamps stond ook op en zijn frons werd een glimlach. Alsof hij zag dat de kaarten geschud werden in zijn voordeel.

In de vijftig minuten daarna stelden Hunter, Shipman en Fischer een elementair profiel op van de onbekende vrouw, die nu geïdentificeerd was als Kwan Park. Ze spraken met rechercheurs in Ohio, de bedrijfsleider van de winkel waar Park werkte, drie collega’s en twee buren. Niemand scheen Kwan Park goed te kennen. Ze werd door bekenden beschreven als beleefd maar gereserveerd, bijna een geestverschijning in haar buurt en in de winkel, een vrouw zonder echte vrienden, die zeven of acht jaar geleden haar familie in Korea had verlaten.

Stamps stuurde de tip door die op de gewone lijn van het bureau van de sheriff was opgenomen. Een mannenstem met een licht zuidelijk accent sprak: ‘Ik vraag me af of de vrouw die in de kerk gevonden is, dezelfde vrouw is die werkte in een gemakswinkel in Sharonville, Ohio. Zo ja, dan heet ze Kwan Park.’

Hij spelde het.

‘Is dat gesprek nagetrokken?’

‘De telefoonmaatschappij is ermee bezig. Clint Fogg handelt het verder af,’ zei de openbaar aanklager.

Hunter had er in het begin moeite mee om zich op Kwan Park te concentreren, nu ze wist van de modderlaarzen die in de flat van Jackson Pynne waren gevonden. Ook de informatie die ze net aan de weet was gekomen over de psalmtekst in Virginia – informatie die de openbaar aanklager schijnbaar niet zo belangrijk vond – maakte het voor haar niet makkelijk. Voorlopig leken het afzonderlijke verhalen; hoewel ze uiteraard met elkaar in verband moesten staan.

Niettemin wilde Hunter de bijzonderheden van de seriemoorden nog niet bekendmaken aan alle leden van de speciale eenheid. De zaken onderverdelen was wel prima, besloot ze. Iedereen kon geconcentreerd blijven op de Tidewater-zaak tot de naam van het slachtoffer publiekelijk was vrijgegeven.

Er was echter een detail dat haar bijzonder verbaasde over Kwan Park. Het zou de zaak stellig veranderen en dat had de aanklager nog niet door. Een paar minuten voordat de speciale eenheid bij elkaar zou komen, deed ze de deur van haar kamer dicht en belde ze dominee Luke Bowers.

Het was iets wat hij moest weten.

Zondag was Charlottes vrije dag en die dag schreef ze niet, maar ze vond het prettig om ’s avonds, nadat ze samen vroeg gegeten hadden, een paar uur te lezen.

Na de kerk trok ze makkelijke kleren aan – meestal haar oude joggingpak – en ging ze vaak aan het begin van de middag een lange wandeling maken met Sneakers. Soms liep ze helemaal over het strand naar Conners Point, waar in de zomer de driehonderd jaar oude Admiral’s Inn gigantische krabkoeken en gebakken oesterbeignets serveerde, die zo verrukkelijk waren dat de mensen daar soms meer dan een uur voor in de rij stonden.

Na die wandelingen hing Sneakers’ tong altijd uit zijn bek en rende hij door de keuken naar zijn waterbak alsof hij net een woestijn was overgestoken.

Luke en Charlotte lazen samen de New York Times. Hij lag uitgespreid over de vloer van de woonkamer, ze ruilden katernen en bespraken artikelen. Toen ging Charlotte naar de keuken om zich terug te trekken in haar haast ondoordringbare ‘kookzone’, zoals Luke het noemde, waar ze luisterend naar klassieke muziek het avondeten klaarmaakte. Vanavond aten ze gebakken tilapiafilets met een korstje van amandelen, bereid in Dijonmosterd. Sneakers, die ze tot voorproever had benoemd, parkeerde zich tevreden aan Charlottes voeten.

Luke zat in de woonkamer een artikel over Noam Chomsky te lezen toen Charlotte binnenkwam met haar laptop en die luidruchtig voor hem neerzette. Sneakers kwam met gebogen kop achter haar aan.

‘Heb je dat gezien?’ zei ze. ‘Je wordt geloofd en geprezen.’

‘Door wie?’

De Tidewater Times had een verhaal op zijn website gezet: DOMINEE BINDT GEMEENSCHAP. Er stond een wazige foto van Luke boven, met zijn arm geheven als een fundamentalistische prediker – het was niet echt een goede weergave van hem. Vreemd, hij had geen fotograaf in de kerk gezien.

Hij las:

Dominee Luke Bowers hield vanochtend een geruststellend verhaal voor een gemeenschap die nog in shock is door de onopgeloste moord op de onbekende vrouw die dinsdagochtend werd gevonden in de methodistenkerk van Tidewater.

Bowers, die de vrouw ontdekte in een kerkbank, spoorde de stampvolle kerk zondagochtend aan de tragische gebeurtenis aan te wenden om als gemeenschap nader tot elkaar te komen.

Dominee Bowers gaf ruimte voor de vele onbeantwoorde vragen rondom de moord en zei: ‘Laten wij, in afwachting van een antwoord op onze vragen, de gelegenheid aangrijpen om ons te oefenen in geduld, geloof en begrijpen. En om de band met deze gemeenschap, onze familie en elkaar te versterken.’

De politie gaat intussen door met het volgen van aanwijzingen, maar is nog steeds niet in staat de vrouw te identificeren of vast te stellen waarom ze in de kerk was.

De telefoon ging en hij stopte met lezen. Charlotte nam op in de keuken. Sneakers liep futloos achter haar aan, voor het geval het voor hem was.

‘Voor jou,’ zei ze, terwijl ze hem de telefoon overhandigde. Ze hoefde niet te zeggen wie het was. Dat zag Luke wel aan haar zure gezicht.

‘We hebben een identificatie!’ zei Amy Hunter.

‘Van wie?’

‘Van de onbekende vrouw. Naam, achtergrond, alles. Het wordt over een uur allemaal vrijgegeven aan de media.’

‘Oké,’ zei Luke. Het verbaasde hem dat ze hem belde, maar luisterde belangstellend toen ze ademloos de bekende bijzonderheden over Kwan Park opsomde.

‘En het punt is,’ zei ze, ‘dat u gelijk had over Jackson Pynne. Hij kende haar inderdaad.’

‘O, ja?’

‘Ja, hij was mede-eigenaar van de winkel waar Kwan Park werkte. In Ohio. Vorig jaar heeft hij zijn aandeel verkocht. Kennelijk precies op het moment dat zij er begon. Het zou kunnen dat Jackson Pynne zelfs degene is die haar aangenomen heeft.’

‘Zo.’

‘Ja, ik wilde het u laten weten. Dat gedeelte is nog niet voor publieke consumptie bestemd.’

Luke blikte naar de donkere middaglucht. Hij zag het niet voor zich; Jackson die een winkel bezat.

‘Om vijf uur hebben we een persconferentie over de identiteit van de vrouw,’ zei Hunter. ‘U hoort nog van me.’

Charlotte en Sneakers keken Luke aan toen hij de keuken weer binnenkwam, met de telefoon in zijn ene hand en Charlottes laptop in de andere. Verbijsterd plaatste hij de telefoon in de houder. Opnieuw vroeg hij zich af of hij het mis had gehad over Jackson Pynne.

‘Ik denk dat ze dat verhaal zullen moeten updaten,’ zei hij, terwijl hij de laptop aan Charlotte overhandigde.

29

Tegen de tijd dat de speciale eenheid zich om kwart over vier om de vergadertafel schaarde, hadden sneeuwwolken zich samengepakt in de lucht. Het weerbericht voorspelde dat er tien tot vijftien centimeter sneeuw zou vallen. Vroeg in de avond zou het beginnen met lichte vlagen en de hele nacht doorsneeuwen, terwijl de volgende middag een groot gedeelte alweer gesmolten zou zijn.

Er waren dit keer naast Hunter acht mensen aanwezig in de vergaderzaal. Aan het hoofd van de tafel zat openbaar aanklager Wendell Stamps. Eveneens aanwezig waren rechercheurs Ben Shipman en Sonny Fischer; hulpsheriff Barry Stilfork; woordvoerder van het bureau van de sheriff Kirsten Sparks; Arhtur Law, die als politiechef van Tidewater erelid was van de speciale eenheid; en de onderzoeker van de openbaar aanklager Clinton Fogg. Hunters baas Henry Moore was ook aanwezig, als stille steun.

‘Oké,’ zei Hunter. ‘De onbekende vrouw is geïdentificeerd. Haar naam is Kwan Park. K-W-A-N P-A-R-K. Ze woonde de afgelopen vijf maanden in Sharonville, Ohio, een buitenwijk van Cincinnati.’

Hunter vertelde behoedzaam verder en lette goed op hoe ze vragen beantwoordde. Dit moest over het slachtoffer gaan, had ze besloten, niet over een seriemoordenaar. Nog niet. Niet in dit gezelschap. Wat je zei waar Barry Stilfork bij was, kon je evengoed zeggen waar de sheriff bij was. Die informatie was niet voor deze groep bestemd, maar voor de FBI. Maar in haar eigen gedachten werkte Hunter hele puzzels uit. In de afgelopen uren was ze anders naar de zaak gaan kijken. Wie waren die vier mensen die vermoord zijn en wat verbond hen, als hen al iets samenbond? Werpt de identiteit van de een nu licht op de identiteit van de anderen?

‘Mevrouw Park werkte sinds begin oktober als avondbedrijfsleider bij de Quik Gas in Sharonville,’ zei ze. ‘We zijn nog bezig informatie te verzamelen over haar achtergrond voor die tijd.

Ze was kennelijk niet als vermist opgegeven omdat niemand haar als vermist beschouwde. Een week voordat ze werd gevonden, had ze een collega, een buurvrouw en haar chef verteld dat ze voor twee maanden op bezoek ging bij familie in Korea. Ze zou naar Cincinnati rijden en was van plan naar JFK te vliegen. En vandaar naar Seoel, Zuid-Korea. Haar collega’s dachten dat ze het land al uit was. Tot nu toe hebben we geen vluchtboeking op die naam kunnen vinden.

Kwan Park was kennelijk erg op zichzelf. Ze huurde een huis met drie slaapkamers in een mooi deel van de stad. Ze reed in een leaseauto, een Mercedes C350. Tot nu toe is de auto niet gevonden. We hebben gehoord dat haar huis onberispelijk was. Ingericht met designmeubels. Bijna alsof ze er niet woonde.

We hebben nog geen familie of contactpersonen in Korea kunnen traceren. Maar dat komt wel,’ zei Hunter. ‘De contactpersonen die ze haar werkgever heeft opgegeven, lijken tot nu toe niet te kloppen. Nogmaals, er zijn op dit moment niet veel bijzonderheden bekend over het persoonlijke leven van de vrouw.

En we weten niet wat ze deed in Maryland, in Oyster Creek noch in de kerk.’

Behalve misschien Jackson Pynne. Dat wilde Hunter niet benadrukken, maar ze besloot het wel te melden. Anders kon het achteraf lijken of ze iets verborgen had gehouden. Ze wierp een blik op Wendell Stamps voordat ze verderging.

‘We weten van één verband met deze provincie,’ zei ze. ‘Een van de voormalige mede-eigenaars van de Quik Gas heeft daar een zomerhuis. Zijn naam is Jackson Pynne. De naam is bij enkelen van u bekend.’

‘Wordt hij verdacht?’ vroeg Kirsten Sparks. Ze hield even op met kauwgom kauwen.

‘Nee. Op dit moment niet,’ zei Hunter. ‘We proberen hem te bereiken. Dat blijft op dit moment vertrouwelijk. Zijn naam moet niet tegenover de media of iemand anders worden genoemd voordat we hem gevonden hebben.’

‘Dus hij wordt als verdachte beschouwd?’ vroeg Sparks nog een keer.

‘Het is te vroeg om een verdachte aan te wijzen,’ zei Hunter. ‘De vraag is op dit moment niet relevant. We zijn nog informatie aan het verzamelen.’

Ze begon weer te kauwen. ‘Van welke aard is zijn betrokkenheid dan? Weten we dat?’

‘Zoals ik al zei: hij was partner in het bedrijf, maar heeft vorig jaar zijn aandeel verkocht. En nogmaals, dat mag niet worden vrijgegeven.’ Ze keek naar Fisch en Ship. ‘We moeten hem vinden en met hem praten.’

‘En zij was bedrijfsleider van die winkel?’ zei Sparks.

‘Avondbedrijfsleider.’

Sparks bleef Hunter aankijken alsof ze de enige twee in de kamer waren. ‘Hoe kon ze zo rijk leven als ze in zo’n eenvoudige winkel werkte? Dat snap ik niet.’

‘Of waarom werkte ze in een kleine supermarkt als ze zo rijk kon leven?’ zei Hunter. ‘We weten het nog niet. Dat is een van de dingen waar we naar kijken.’

‘Hoeveel hiervan gaan we dan wel vrijgeven?’ vroeg Sparks.

Ze keek nu naar de openbaar aanklager, niet naar Hunter.

‘We kondigen aan dat ze geïdentificeerd is,’ zei Hunter. ‘Naam, leeftijd, adres. Waar ze werkte. Merk en kentekennummer van de auto. Dat is alles. Verder niets op dit punt.’

‘Oké, maar waarom was ze in Tidewater?’ vroeg Sparks, die nu weer naar Hunter keek. ‘Dat gaan de media namelijk vragen.’

‘Ja. En zoals ik net al zei, we weten het antwoord nog niet. We hebben er geen commentaar op.’ Hunter moest denken aan de preek over vragen en antwoorden. Wat we willen, dat krijgen we vaak niet: een eenvoudig antwoord op een ingewikkelde vraag.

‘Behalve dat we geloven dat ze waarschijnlijk onderweg was naar elders. Toch?’ zei Sparks.

‘Nee,’ zei Hunter. ‘Er is niets wat daarop wijst. De auto wordt vermist. We maken het merk en het kentekennummer bekend, maar dat is alles. En dat is het enige wat we op dit punt voor de media hebben.’

Na de persconferentie ontving Hunter de voicemailberichten van haar kantoor. Nog maar een paar minuten geleden had ze een oproep van de FBI in Washington gemist. Maar het was niet John Marcino, de profielschetser, die haar had gebeld. Het was agent Dave Crowe, een man met wie ze jaren geleden had gewerkt. Hunter voelde een vreemde mengeling van onrust en opwinding toen ze hem terugbelde.

30

Met haar kraag opgezet tegen de wind liep ze door de donkere namiddag toen ze agent Crowe aan de lijn kreeg.

Hij begroette haar joviaal – ‘Hoi, Hunter’ – hoewel het waarschijnlijk zeven jaar geleden was dat ze elkaar hadden gesproken. ‘We hebben het nieuws net binnen,’ zei hij, ‘over de identificatie van jullie onbekende vrouw. We hebben een team ingezet.’

‘Echt? Waarom?’ Hij kon het toch niet weten van de getallen? Er waren geen gegevens vrijgegeven die Kwan Park in verband brachten met andere moordzaken. Wist de FBI dat al? Nee, het was waarschijnlijker dat John Marcino haar boodschap aan hem doorgegeven had. Hoewel het vreemd was dat Marcino niet eerst had gebeld. Ze sloeg met een klap haar autoportier dicht.

‘Ik praat je liever binnenkort een keer bij,’ zei Crowe.

Hunter startte de auto en zette hem in de achteruit. Ze had Dave Crowe gekend tijdens haar opleiding aan de FBI-academie in Quantico. Crowe was vier jaar ouder dan zij en was een soort mentor voor haar geweest. Ze waren een paar keer samen uitgegaan. Twee keer naar de bioscoop en een keer uit eten, maar verspreid over een lange periode en ze had het nooit als verkering beschouwd. Ze hadden destijds allebei contact met iemand anders, wat Crowe geen probleem vond, maar Hunter wel. Ironisch genoeg was haar relatie uitgegaan, de zijne niet. Hij was getrouwd met de vrouw met wie hij toen verkering had; voor zover ze wist, waren ze nog steeds samen.

Hunter zette koers richting de jachthaven en antwoordde: ‘Dat is goed.’

Vlak voor het donker begon het te sneeuwen. Eerst waren het vlagen vermengd met lichte regen, maar al snel vormde de sneeuw een sluier van dikke sneeuwvlokken. Hunter had de vier psalmverzen uitgeprint in een groot lettertype en in haar studeerkamer aan het prikbord boven haar bureau gehangen. Ernaast hing een kaart van de Midden-Atlantische staten. Op de vier locaties waar de visitekaartjes van de moordenaar waren gevonden had ze briefjes geprikt.

Zaterdag 2 maart, Central Virginia, onbekende man

Woensdag 6 maart, Bridge Country, West Virginia, onbekende vrouw

Zondag 10 maart, Delaware, onbekende vrouw

Donderdag 14 maart, Tidewater County, onbekende vrouw, nu geïdentificeerd als Kwan Park

Was er nog meer? Het patroon liet een tussenruimte van vier dagen zien tussen de moorden, maar er was geen moord geweest op 18 maart, voor zover ze wisten althans. Het maakte ook duidelijk dat de moordenaar een nachtdier was. Alle moorden hadden midden in de nacht plaatsgevonden. Waarschijnlijk om twee of drie uur in de ochtend.

Hunter herkende het nummer niet toen haar telefoon om iets over zeven ging, dus ze liet hem op de voicemail overgaan. Het was Crowe: ‘Ik ben onderweg, Hunter. Misschien moeten we elkaar even zien.’

‘Hoi,’ zei ze, terwijl ze opnam.

‘Hoi, Hunter.’

Ze wist niet hoe ze hem moest aanspreken: Dave? Agent Crowe? Of gewoon Crowe? Ze had er nooit een gewoonte van gemaakt om achternamen te gebruiken.

‘Hoor eens,’ zei hij. ‘Ik weet niet of je vanavond wat hebt of zo. Maar misschien is het geen slecht idee als we elkaar vanavond al spreken. Het gaat allemaal nogal snel.’

‘Wat gaat snel?’

‘Zoals ik al eerder zei, ik kan er via de telefoon niet op ingaan. Maar morgen wordt het waarschijnlijk een gekkenhuis.’

Dit voelde vertrouwd – en vertrouwd desoriënterend: Crowe die doelde op een of ander dringend onzichtbaar drama en het belang daarvan waarschijnlijk overdreef. Hunter probeerde vast te stellen of ze hem kon vertrouwen – en vroeg zich ook een beetje af of ze zichzelf kon vertrouwen.

Hij zou logeren in de Old Shore Inn, ongeveer dertig kilometer van haar huis aan de jachthaven. Als ze langs zou gaan, konden ze het vanavond bespreken.

‘Waarom een gekkenhuis morgenochtend?’

‘De pers bijvoorbeeld. Ze zitten waarschijnlijk een dag achter ons, twee dagen op z’n hoogst. En dat gat zal zich morgenochtend sluiten. Er zitten heel veel bewegende onderdelen aan dit geval en ik ben bang dat het gauw zal klappen.’

‘Waarom heb je belang bij wat hier gebeurt?’

‘We zijn geïnteresseerd in Kwan Park. Maar ik ga er nu niet verder op in,’ zei hij. ‘Ik heb jullie sheriff trouwens even gesproken. Eerder al. Interessant plaatsje daar.’ Ze hoorde de knipoog in zijn stem. ‘We gaan wat drinken of een hapje eten, ik kan de basis voor je leggen. Anders doen we het morgenochtend met iedereen erbij. Jij mag het zeggen.’

Hunter keerde zich naar het raam en zag in de lichtjes van de jachthaven met verbazing hoe hard het sneeuwde. Nee, dacht ze, het zou niet erg verstandig zijn om nu de weg op te gaan, nu er voorspeld was dat het de hele nacht behoorlijk zou sneeuwen.

‘Ik denk dat ik de deuren van de kerk even ga controleren,’ zei Luke Bowers.

‘En de ramen.’

‘Die ook.’ Hij keek naar de sneeuw buiten. De maan scheen door de berken- en dennenbomen. ‘Ik moet de agenda even doornemen. Alles rechttrekken wat Aggie voor me geregeld heeft.’

Charlotte keek hem zogenaamd dreigend aan. ‘Doe eens aardig. We moeten haar een keertje uitnodigen.’

‘Je hebt gelijk. Dat zullen we gauw eens doen.’

Luke keek zijn vrouw liefdevol aan en vertrok. Ze was van nature een van de vriendelijkste mensen die hij ooit had ontmoet, ondanks haar gesloten karakter. Ze hoefde er niet aan te werken, zoals hij. Charlotte had een keer tegen hem gezegd: ‘Als je niet vrolijk kunt zijn, wees dan vriendelijk. Dan word je vanzelf vrolijk. Een paar dagen later had hij die woorden in een preek verwerkt, al was hij bang dat sommige gemeenteleden ze afgezaagd zouden vinden. Maar de kerkleden vonden het unaniem prachtig, sommigen herhaalden het nog steeds alsof het een bekende bijbeltekst was.

Het was een prachtige rit over de weg langs de baai, de sneeuw was al blijven liggen in de akkers en spaarzame bossen, en dwarrelde rechts van hem boven de Chesapeake.

Hij parkeerde in het grind onder het afdak en holde door Aggies werkruimte naar binnen. Hij knipte de lichten aan en liep door de lange gang die de kantoren en de kerkzaal verbond, terwijl hij de warmere, bedompte lucht inademde. Hij betrad de kerkzaal door de koordeur, deed geen licht aan en ging op de voorste rij zitten. Hij keek naar de sneeuwpatronen op de muren en op de vloer en de rijen banken. Hij hield van het effect van sneeuw dat door de ramen aan de achterkant en door de gebrandschilderde ramen van dit oude gebouw naar binnen kwam. Het maakte altijd slapende gevoelens wakker en herinnerde hem eraan hoe het was om als kind buiten te lopen als het sneeuwde, om de stille waardigheid van de natuur in te drinken. In zekere zin was dat waar zijn werk om draaide, had hij tegen Charlotte gezegd – proberen om het gevoel van vreugde en verwondering, dat we afstaan aan de volwassenheid, terug te krijgen.

Vanavond was Luke zich echter bewust van een andere aanwezigheid in de kerkzaal. Het iets wat Tidewater County bijna een week geleden was binnengedrongen, hing nog in de lucht. Een bepaald soort kwaad. Hij draaide zijn hoofd naar de plek waar hij Kwan Parks lichaam had gevonden, gebogen over de rug van de bank, met haar gezicht naar het altaar. Hij keek door de bovenramen naar het vallen van de sneeuw, terwijl het oude gebouw kreunde en de luiken zachtjes tegen elkaar sloegen. En hij zag een lange boog van licht over de zuidelijke muur flitsen, als een vallende ster.

Wat was dat?

Luke stond op en luisterde, hij hoorde de dakspanten zwoegen in de wind.

Een minuut later hoorde hij iets anders, luider en doelbewuster.

Er werd geklopt.

Iemand bonkte op de voordeuren van het kerkgebouw.

Hij liep in het donker terug door de kooringang en het kloppen klonk weer, harder nu. Een aanhoudend, gesmoord klop-klop-klop.

Twee meter van de deuren bleef Luke stilstaan en vroeg zich af of hij eraan gedacht had ze op slot te doen.

Weer werd er geklopt. Er werd een vraag gesteld. Hij stak zijn hand uit naar de deur en deed open.

31

Jackson Pynne stond in de deuropening, zijn lange kasjmieren overjas onder de sneeuw.

Luke liet hem binnen en deed de deur dicht. Pynne veegde zijn schouders en mouwen schoon. Hij stampte met zijn voeten.

‘Rotsneeuw,’ zei hij.

‘Ik dacht dat je de stad uit ging, Jackson.’

‘Ik ben teruggekomen.’

‘Dat zie ik. Laten we naar mijn kantoor gaan. Daar is het warmer.’

Pynnes rubberzolen maakten een zompig geluid op de houten vloer toen hij met zijn merkwaardige loopje achter Luke aan door de donkere gang naar de kerkkantoren liep. Luke klikte de bureaulamp in zijn kamer aan.

‘Ga zitten, Jackson.’

Hij deed het niet. Hij bleef in het midden van de kamer staan en nam alles in zich op, de sneeuw smolt van zijn jas. ‘Ik heb begrepen dat de politie naar me op zoek is geweest,’ zei hij. ‘Ze hebben mijn zus lastiggevallen.’

‘O, ja?’

‘Ons gesprekje van laatst was vertrouwelijk bedoeld. Toch?’

Luke vouwde zijn handen op het bureau.

‘Ik vertrouwde je, dominee,’ zei Pynne, die zijn wijsvinger naar hem uitstak. ‘Ik geloof iemand graag op zijn woord.’

Luke zuchtte. ‘Alsjeblieft. Ga zitten, Jackson.’

Dit keer deed hij het wel, onwillig, en hij stak zijn lange benen onder het bureau.

‘Dus het blijkt dat er toch een verbinding bestaat tussen jou en de vrouw die in de kerk is gevonden,’ zei Luke.

Pynnes gezichtsuitdrukking veranderde niet. Luke keek naar de schaduwen die de vallende sneeuw op zijn gezicht maakte.

‘Ze werkte voor een Quik Gas in Ohio. Waarvan jij, zo blijkt, mede-eigenaar bent geweest. Dat is wat ik net vanmiddag te horen heb gekregen.’

Jackson Pynne sloeg hem gade. Hij zei niets.

‘Daar is de politie uit zichzelf achter gekomen, kan ik je verzekeren. Ik heb begrepen dat ze naar je uitkijken.’

‘Ja?’

‘Dat heb ik begrepen.’

‘Verdraaid,’ zei hij, en wendde zijn blik naar het raam.

‘Ze willen dat je vertelt wat ze hier in Tidewater deed. Wat haar overkomen kan zijn.’

Jackson zuchtte uitvoerig en speelde met de knopen van zijn jas. De spanning was verplaatst; zijn zorg was nu zichzelf te verdedigen in plaats van Luke te beschuldigen.

‘Dat kan ik niet. En ik ga het ook niet doen,’ zei Pynne met boosheid in zijn stem.

‘Welke van de twee?’

‘Wat?’

Jackson ging rechtop zitten. Hij sloeg zijn benen over elkaar en wiebelde met zijn voet. Toen ontkruiste hij ze weer.

‘Wat is er gebeurd?’ zei Luke. ‘Wie was ze?’

‘Kwan Park.’

‘Ja.’

Hij wendde zich af, alsof hij niet wist waar hij moest kijken of wat hij moest doen. ‘Ik hielp haar,’ zei hij, en zijn stem klonk plotseling deemoedig. ‘Wat denken ze dat er gebeurd is?’

‘Ik weet het niet.’

Hij bleef uit het raam kijken, naar de plek waar hij had gewoond, als een man in de gevangenis, dacht Luke.

‘Als je erover wilt praten, ga gerust je gang,’ zei Luke op de meest redelijke toon die hij kon opbrengen.

‘Ik heb liever dat jij het woord doet, eerwaarde.’

‘Ik ben geen eerwaarde.’

‘Dominee dan.’

Luke haalde zijn schouders op. ‘Goed, waar moet ik over praten?’

‘Vertel me wat je weet.’ Hij voelde in zijn jaszak, en toen in de andere. Luke vroeg zich af of hij soms een pistool bij zich droeg. ‘Wat de politie denkt dat ik hiermee te maken heb.’

‘De politie denkt dat die vrouw, Kwan Park, voor je werkte.’

‘Oké.’ Pynne had eindelijk gevonden wat hij zocht: een pakje Chesterfields.

‘Ze denken dat je misschien een relatie met haar had.’

‘Ja?’ Hij tikte er een sigaret uit, klopte vervolgens op zijn zakken op zoek naar lucifers of een aansteker en knikte dat Luke door moest gaan.

‘Ze denken ook dat de moord in verband kan staan met verscheidene andere moordzaken.’

De sigaret was halverwege Pynnes mond toen zijn hand als verstijfd in de lucht bleef hangen.

‘Verscheidene andere moordzaken?’

‘Ja.’ Ze staarden elkaar over het bureau heen een tijdlang aan; de sneeuwschaduwen schiepen de illusie van afstand. Hij is hier gekomen met een doel, dacht Luke. Informatie, maar ook nog iets anders.

‘Wat is Kwan Park overkomen, Jackson?’

Pynne schudde zijn hoofd, maar zijn ogen glommen en dat was niets voor hem. Toen hij eindelijk een lucifer tevoorschijn haalde, zag Luke de voorkant van het lucifersboekje. Gonter’s Crabhouse. Het puntje van zijn sigaret gloeide rood op. Hij stopte de lucifers weer in zijn zak. Zijn hand beefde.

‘Ik heb niets te maken met wat er is gebeurd,’ zei hij. ‘Dat begrijp je toch wel? Ik probeerde die vrouw te helpen. Ik hield van die vrouw.’

‘Goed.’ Pynnes ogen waren op zijn sigaret gericht toen hij inhaleerde. ‘Je kunt toch wel begrijpen waarom de politie je wil vinden? Het feit dat ze voor je werkte… Ze zullen je vragen willen stellen. Ik denk dat je daar op voorbereid moet zijn, Jackson. Als je er niks mee te maken hebt, heb je nog steeds –’

‘Als ik er niks mee te maken heb?’ zei hij, terwijl hij met een ruk naar voren schoof in zijn stoel.

‘Sorry.’

‘Ik heb je net verteld dat ik er niks mee te maken heb.’

‘Ja, klopt. Sorry.’

Luke liet hem afkoelen. De geur van de rook die nu in zijn kantoor hing, deed hem denken aan andere paden die zijn leven had kunnen nemen.

‘Wie zit er achter je aan, Jackson?’ zei Luke eindelijk.

Hij wuifde de vraag weg.

‘Weet je het?’

‘Ja, ik weet het.’ Hij keek uit het raam. Luke wachtte, hij begreep dat ze zich nu op glad ijs bevonden.

‘Waar gaat het om, Jackson? Wat denk jij dat er gebeurd is?’

Pynne nam de tijd om een antwoord te bedenken; hij scheen met een probleem te worstelen. Eindelijk keek hij Luke met vaste blik aan. ‘Ik ben ergens in beland, oké?’ zei hij. ‘Een beetje een zooitje. Maar ik heb niemand vermoord.’

‘Wat voor zooitje?’

‘Gewoon… een zakendeal die verkeerd is gelopen.’ Hij boog zich naar voren, zette zijn ellebogen op zijn knieën en hield de sigaret opzij in zijn rechterhand. ‘Maar het is niet zozeer wat ik heb gedaan als wel wat ik weet. Wat ik uitgevogeld heb. Of wat zij denken dat ik uitgevogeld heb.’

‘Oké.’ Pynne nam een trek van zijn sigaret, inhaleerde en liet de rook langzaam uit zijn neus ontsnappen. ‘En je wilt niet naar de politie gaan met wat je weet. Ook niet anoniem?’

‘Precies.’

‘Waarom?’

‘Waarom?’ Zijn mond vertrok. ‘Omdat ik mijn eigen graf graaf als ik iets zeg. Begrijp je?’

‘Niet helemaal,’ zei Luke. ‘Maar zoals ik al zei: ik weet zeker dat de politie op dit moment naar je op zoek is, Jackson.’

Hij lachte gemaakt, schudde zijn hoofd en keek uit het raam. ‘Rotsneeuw,’ zei hij, terwijl hij langzaam de sigaret naar zijn mond bracht.

‘Ja,’ zei Luke. ‘Als je maar weet dat ik er voor je ben als je wilt praten.’

‘Dat had ik al begrepen, eerwaarde.’

‘Ik ben geen eerwaarde.’

‘Dominee.’ Hij wees met zijn sigaret naar Luke; de sneeuwschaduwen vormden patronen in de rook. ‘Vertel me over die andere moordzaken.’

Luke zuchtte behoedzaam; dat had hij waarschijnlijk niet moeten zeggen.

‘Schiet op,’ zei Pynne, terwijl hij naar voren schoof. ‘Vertel. Wie het waren. Beschrijf ze.’

Luke dacht aan de computeruitdraaien, de doodstaferelen, de slachtoffers, de man van wie de lippen en tong waren afgesneden. ‘Ik heb begrepen dat er nog drie zaken zijn, Jackson,’ zei hij. ‘De politie denkt dat er een verband kan zijn, maar ik weet niet veel bijzonderheden.’

‘Vertel me wat je weet. Beschrijf ze.’

‘Twee vrouwen en een man.’

‘Beschrijf ze.’

‘Goed. Een vrouw in Delaware. Ongeveer vijfenveertig jaar oud. Haar lichaam werd onherkenbaar verbrand gevonden in een wassenbeeldenmuseum. Toen een vrouw in West Virginia, achter in de dertig. In het hoofd geschoten, achtergelaten in een afvalwaterbassin, in een laken gewikkeld en dichtgebonden met tape. En een man in Virginia, rond de vijftig, in een zakenkostuum. In de borst geschoten. Achtergelaten in het bos naast een landelijke snelweg.’

Luke meende een spoor van herkenning op zijn gezicht te zien.

‘Ga door.’

‘Dat was het.’

Langzaam stond hij op uit zijn stoel. Liep door Aggies kantoor naar de voordeur. Hij nam een laatste lange trek van zijn sigaret en gooide hem naar buiten; de wind blies de rode vonken het kantoor in. Hij liep terug door Aggies ruimte, met dwalende ogen, zijn handen in zijn jaszakken, en bracht een vleug koude lucht mee.

‘Laat mij je dan iets vertellen, dominee,’ zei hij, en bleef staan. ‘Goed?’

‘Ja, graag.’

‘Ik ga je drie namen geven, oké? Als je de politie erover wilt vertellen – anoniem – ga je gang, kijk maar of ze iets betekenen. Maar ga niet meteen iemand bellen, volg je me? Geef me een paar uur.’

‘Waarom?’

‘Waarom. Je luistert niet, hè?’

‘Niet altijd.’

‘Niet vaak.’

‘Oké.’

‘Op dit moment wordt mijn naam er niet bij genoemd. Op geen enkele manier, in geen enkel verband en in geen enkele vorm.’

‘Als dat is wat je wilt.’

‘Ja.’ Hij wachtte even. ‘Oké. Heb je een pen?’

Luke pakte een ballpoint van zijn bureau en hield hem omhoog.

Toen gaf Jackson Pynne hem drie namen, die hij stuk voor stuk spelde. Luke schreef ze in zijn schrijfblok: Mark Chandler, Sheila Patterson, Katrina Menken.

‘Verdiep je in hun achtergrond, als je wilt. Waar ze werkten.’

‘Waarom? Wie zijn het?’

Pynne keek hem aan. Luke dacht dat hij op het punt stond om weer kwaad te worden. Maar hij glimlachte. ‘Wie ze nu zijn, bedoel je?’

‘Ja.’

‘Nu zijn ze niets. Lichter dan lucht.’

Hij liep naar het raam en tuurde met licht gebogen hoofd naar buiten om beter te kunnen kijken. Zijn gezicht stond weer somber.

‘Het punt is,’ zei hij, ‘ik probeerde iets respectabels te doen. Snap je?’ Hij draaide zich om, de handen in zijn zakken. ‘Heb je De doders gelezen?’

‘Dat verhaal van Hemingway?’

‘Ja.’ Hij glimlachte, verrast omdat Luke het wist. ‘Nou, dat ben ik. Olé. En nu komen ze incasseren. Trumbles mensen komen incasseren.’

‘Incasseren van jou?’

‘Ja, precies.’ Luke zag een dubbelzinnig lachje in zijn weerspiegeling in het raam. ‘Weet je nog hoe we vroeger praatten, dominee?’

‘Natuurlijk weet ik dat nog.’

‘En dat ik je altijd heb verteld dat ik ergens naar op zoek was? Iets wat ik kon doen om verschil te maken. Andere mensen te helpen. Om in zekere zin iets af te lossen. Weet je dat nog?’

‘Ik geloof van wel.’

‘Nou, weet je wat? Eindelijk had ik zoiets gevonden. En het had te maken met Kwan. Het ging om ons. We zouden wat goeds doen en misschien een leven voor onszelf opbouwen. Ergens in het zuiden.’

Plotseling voelde Luke een enorm medelijden met Jackson Pynne opkomen.

‘Ik raad je aan, Jackson, om met de politie te gaan praten,’ zei hij. ‘Ze vinden je uiteindelijk toch.’

‘Ja, dat weet ik wel. Dat weet ik heus wel, dominee. En weet je wat: ze kunnen oprotten, oké?’ Hij grijnsde boosaardig. ‘Maar ik zal je dit vertellen. Ik heb er nota bene voor gebeden dat het zou lukken. Met mij en Kwan. En nu? Ondanks dat is het allemaal kapotgegaan, volg je me? Het is allemaal kapot!’

Luke wachtte een ogenblik en keek naar zijn bureau.

‘Wil je me erover vertellen?’

‘Nee.’

‘Waarom niet? Je zei net dat we vroeger altijd praatten.’

‘Waarom niet? Omdat ik het zeg! Ik kan het niet. Niet voordat ik zekerheid heb over een paar dingen.’

‘Oké.’

Een paar minuten later keek Luke Jackson Pynne na, die door de sneeuw met grote passen naar zijn Audi liep, terwijl zijn ogen het terrein van de kerk afspeurden. Zijn achterlichten gloeiden op toen hij remde om een bocht te nemen. Luke keek hem na en wachtte tot de achterlichten verdwenen in de sneeuw. Maar voordat dat gebeurde, zag hij uit het noorden een paar koplampen aankomen, een kleinere auto, die een spoor trok tot achter de auto van Jackson. Een ogenblik lang waren er twee stel achterlichten achter elkaar, zuid en oost, voordat beide auto’s werden opgeslokt door de sneeuw.

Kirby Moss volgde Pynnes Audi toen die het kerkterrein verliet. Eindelijk had hij hem gevonden. Voornamelijk door dom geluk en toeval. Hij had de flat van een afstand in de gaten gehouden en uiteindelijk was Pynne komen opdagen. Hij was nog geen minuut geparkeerd blijven staan en was toen doorgereden. Toen was forensische opsporing al binnen om de flat te doorzoeken. Hij zou niet naar binnen gaan.

Moss was hem gevolgd. Hij was achter Jackson Pynne aangereden naar het noorden, terug naar de kerk. Terug naar de plaats van de misdaad, precies zoals Rankins Cliënt had voorspeld.

Het feit dat Pynne een poosje in de kerk was geweest, kon nu een probleem worden, wist Moss. Maar dat was zijn probleem niet. Zijn probleem was om Pynne in het oog te houden, om uit te zoeken waar hij de nacht ging doorbrengen. Dan zou Rankin zorgen dat ze hier een eind aan maakten op de manier die hem behaagde, zodat ze allemaal naar huis konden gaan. Het was zelfs mogelijk dat ze er een eind aan konden maken voordat het ochtend werd. Moss voelde een warme stroom van tevredenheid door zich heen vloeien als hij er alleen maar aan dacht.

Dan zou Rankin een besluit moeten nemen over de man in de kerk. De dominee. Het was jammer dat Pynne had besloten de dominee erbij te betrekken.

32

‘Dan wordt het toch makkelijker?’ Charlotte keek Luke aan vanaf de bank. Buiten viel nog steeds de sneeuw op het grasveld en de bomen om hun huis. ‘Ik bedoel, het is toch duidelijk dat er een grens is waarachter je hem niet kunt beschermen?’

Luke knikte, hoewel het hem nog niet zo simpel leek. Toen hij de oprit op was gereden, terwijl zijn banden hun grip verloren op de sneeuw, had hij de zachtoranje gloed gezien van de lampenkappen binnen. Die gloed bezorgde hem een diep verdriet om Jackson Pynne, die geen familie of gezelligheid had – zelfs geen huisdieren, voor zover hij wist – om naar terug te keren. Heeft Jackson deze misdaad gepleegd? Hij dacht van niet. Maar hij leek schuldig aan iets wat hem achtervolgde.

‘Hij vroeg me alleen zijn naam niet te noemen. Op geen enkele manier, in geen enkel verband en in geen enkele vorm.’

‘Dat is veel gevraagd.’

‘Ja.’

‘Het was al erg genoeg geweest als hij erop gestaan had dat je hem op geen enkele manier en in geen enkel verband zou noemen,’ zei Charlotte.

‘Ja.’

‘Maar om er nou ook nog vorm bij te zeggen.’

‘Behoorlijk wreed.’

Ze glimlachten naar elkaar. Charlotte probeerde hem uit te horen, een vaardigheid die ze door de jaren heen vaak toegepast had.

‘Aan de andere kant, hij heeft je die namen niet voor niks gegeven,’ zei ze.

‘Hij wil dat ze bekend worden.’

‘Dat denk ik ook.’

‘Dus misschien stuur ik ze haar anoniem, via e-mail.’ Hij had geprobeerd Amy Hunter te bellen zodra Jackson weg was, maar haar voicemail gekregen. En dat vond hij raar.

‘De inspecteur, bedoel je? Nancy Drew?’

‘Ja.’ Luke keek zijn vrouw aan. ‘Je bent een echte grappenmaker, heb ik je dat weleens verteld?’

‘Sorry, dat had ik niet moeten zeggen. Ik bedoelde Amy Hunter. Ze vindt je leuk,’ voegde ze eraan toe, terwijl ze uitdagend met haar ogen knipperde. ‘Dat weet je toch wel?’

Luke lachte ongelovig.

‘Ik hoop maar dat het niet wederzijds is,’ zei ze.

‘Ze vindt me niet “leuk”. En ik kijk naar niemand anders dan naar jou. Ik zou wel gek zijn.’

‘Mooi. Want je weet dat ik haar ogen uitkrab als ze iets probeert.’

‘Een zeer christelijke gedachte.’

‘Nou, nee, meer oudtestamentisch.’ Charlotte glimlachte onweerstaanbaar. Normaal gesproken was ze zelfverzekerd, maar soms kon ze verrassend onzeker zijn. ‘Ze heeft wel durf, dat moet ik haar nageven,’ zei ze. ‘Het opnemen tegen de sheriff en de openbaar aanklager.’

‘Ze heeft ook lef,’ zei Luke.

‘Ja, dat ook. Om nog te zwijgen van pit.’

Binnen een paar minuten maakte hij een e-mailaccount aan met de naam Anonymous777. Charlotte keek toe terwijl hij een bericht intypte. Deze drie mensen zijn op een of andere manier betrokken bij de moorden die u onderzoekt, schreef hij, gevolgd door de namen die Jackson hem had gegeven: Mark Chandler, Sheila Patterson, Katrina Menken.

‘Denk je dat het de drie slachtoffers zijn?’ vroeg ze toen hij het bericht had verstuurd.

‘Het zou kunnen.’

‘Maar Jackson Pynne is toch niet verantwoordelijk? Of wel?’

‘Ik denk het niet. Hij is er op de een of andere manier bij betrokken, vanwege Kwan Park. Ik geloof dat hij heel veel van haar hield. Maar om wat voor reden dan ook is hij niet bereid erover te praten. Dat begrijp ik nog niet.’

Luke bekeek de beelden van de slachtoffers, die Hunter hem had gestuurd nog eens. ‘Maar het is eigenaardig,’ zei hij. ‘Iets in die misdaden lijkt me fout.’

Charlotte schonk hun wijnglazen vol en kwam op de bank zitten. De wind blies met vlagen tegen het huis, deed de luiken en de klink van de zijdeur rammelen. Sneakers lag op zijn kleedje bij de verwarming, met zijn lievelingsspeeltje – het rendier met slobbervlekken – naast zijn neus. Hij gromde in zijn slaap, maar tilde zijn kop niet op. Hij was nog met zijn afterdinnerslaapje bezig.

‘Oké,’ zei ze, ‘wat is er dan fout?’

‘Zo opereren seriemoordenaars niet.’

‘Is daar een reglement voor?’ Charlotte dronk van haar wijn en liet haar ogen een moment afdwalen naar de sneeuw. ‘Je praat over de slachtoffers.’

‘Ja. Seriemoordenaars kiezen toch meestal een bepaald type slachtoffer? Om een paar bekende te noemen: de Atlanta-moordenaar ging achter kleine jongetjes aan, de Hillside-wurger vermoordde prostituees, Ted Bundy nam jonge vrouwen en studentes, Jeffrey Dahmer had het gemunt op homoseksuele mannen.’

‘De Hillside-wurger was toch samen? Eigenlijk waren dat er twee.’

‘O, ja, dat is waar.’

‘Maar goed, zo’n patroon is er dus niet, bedoel je.’

‘Daar lijkt het op. Eerst is er een goedgeklede Aziatische vrouw van voor in de dertig, die in een winkel werkte. Dan een vrouw van achter in de dertig, in een spijkerbroek en een T-shirt, rond de vijftig. En dan een vrouw van begin veertig. De methoden en locaties zijn ook allemaal verschillend.’

‘Oké, professor,’ zei ze. ‘Dus je wilt zeggen dat hij een patroon heeft geschapen om het op seriemoorden te laten lijken? Dat de psalmverzen een patroon zijn?’

‘Misschien,’ zei Luke. ‘Of misschien verhullen de psalmen een ander patroon dat minder in het oog springt.’

Charlotte hield zijn blik vast.

‘Misschien zoiets: dat de moordenaar die vier mensen kende.’

‘Hm.’ Charlotte knikte. ‘Dat vraag ik me af. Maar het is een idee. Jackson zei dat de politie kon nagaan waar ze werkten. Stel dat ze voor dezelfde persoon werkten, of voor dezelfde organisatie?’

Luke stond op en zette zijn wijnglas op de bijzettafel.

‘Waar gaat je naartoe?’

‘Ik heb net iets anders bedacht. Ben zo terug.’

Charlotte hield haar hoofd verwachtingsvol schuin toen hij terugkwam. Sneakers snurkte door, de warme lucht liet de haartjes van zijn vacht rond zijn nek opwaaien.

‘Ja?’ zei ze.

‘Vlak voordat hij wegging, vroeg ik Jackson wie die drie mensen waren. Hij zei zoiets als: “Nu? Nu zijn ze niets. Lichter dan lucht.”’

‘Oké. En?’

‘Dat komt uit de psalmen.’ Charlottes ogen lichtten belangstellend op. ‘Lichter dan lucht is Psalm 62:10. Bekende psalm.’ Hij las hardop:

Niets dan lucht zijn de kinderen van Adam,
niets dan een leugen de mensenkinderen,
in een weegschaal gaan zijn omhoog,
samen zijn zij lichter dan lucht.

Ze keek nadenkend naar haar wijnglas. ‘En de mensenkinderen betekent zoiets als aanzienlijk, hooggeboren? Rijk?’

‘Ja.’

‘Maar waarom zou Jackson Pynne uit de psalmen citeren? Hij leek me nooit iemand met belangstelling voor de Bijbel.’

‘Ik weet niet of hij bewust uit de psalmen citeerde. Ik had het gevoel dat het een zin was die hij iemand anders had horen gebruiken en die hij wel mooi vond klinken.’

‘Hm.’

Op dat moment schrokken ze van een luid gebonk – twee, drie keer tegen de voorkant van het huis.

Sneakers tilde zijn kop op en liet zijn trage, sinistere gegrom horen, waar de wind zich soms door liet intimideren. Alle drie wachtten ze even en niet veel later klonk het weer. Het geluid leek op Jackson Pynnes dringende kloppen op de kerkdeur. Lukes hart sloeg op hol. Toen herkende hij het: het luik aan de voorkant van het huis was losgeraakt. ‘Ik zal het even in orde maken,’ zei hij.

33

Amy Hunter zat aan een kleine, witgedekte tafel tegenover FBI-agent Dave Crowe in de Old Shore Inn, een elegant hotel-restaurant op een landtong die uitstak in de baai. Het was donker geworden en harder gaan sneeuwen. Harde windvlagen striemden de witte schuimkoppen van de baai. Maar bij de brandende haard in de eetzaal was het warm en knus. Ze wachtte nog steeds tot Crowe ‘het grondwerk zou leggen’, zoals hij had beloofd. Hij dronk een whiskycocktail en Hunter had een glas Pinot Grigio voor zich staan. Ze waren de enige twee gasten in het restaurant.

Dave Crowe deed Hunter denken aan haar verleden. Aan een versie van zichzelf die ze sinds lang was ontgroeid. Het was niet helemaal een prettige herinnering, maar voor een deel wel. Crowe was nog steeds een overtuigende en aantrekkelijke man, maar bij haar was hij een beetje te zeker van zichzelf.

‘Dus Tidewater County bevalt je wel?’ vroeg hij nogmaals, zijn donkere ogen dansten in het kaarslicht.

Ze legde haar hand om haar glas. ‘Net wat ik zeg, het is er fantastisch in de herfst en in de lente. Vooral als je van zeilen en krabben houdt. Maar het is druk in de zomer. Politiek is het een beetje verontrustend. Iets wat een beetje omgekeerd voelt. En misschien een beetje corrupt.’

‘Bijvoorbeeld?’

‘Deze zaak,’ zei ze. ‘Kwan Park.’

‘Hoezo?’

Hunter keek door het raam naar de sneeuw. Ze was benieuwd of de wegen nog begaanbaar waren. ‘De sheriff en de aanklager hebben vanaf het moment dat het lichaam was gevonden aangedrongen op een plaatselijke oplossing,’ zei ze. ‘De halve provincie leek bereid het te slikken. Een “noodzakelijke uitkomst”, noemde de sheriff het.’

Crowe knikte vaag. De psychologie van de rechtspleging in een kleine plaats interesseerde hem nog steeds, voelde Amy, de stille samenzweringen en intriges die overal gaande waren. Crowe had haar altijd een beetje doen denken aan een vroege Tom Selleck – een kleinere, minder charismatische versie.

Het eten kwam voordat ze de kans kreeg om het uit te leggen. Gegrilde biefstuk voor Crowe, zalmsalade voor Hunter en toen nog een tweede mandje met warme broodjes.

‘Dus hoe wilden ze dat aanpakken?’ vroeg hij.

Hunter volgde zijn blik en zag dat hij veel oog had voor de weglopende serveerster.

‘Ze hadden wat bewijsmateriaal. Vermeend bewijsmateriaal. Een .22 kaliber huls, naar verluidt. Een vreemde man uit de buurt, die Robby Fallow heet, en zijn zoon waren de voornaamste verdachten. Ze probeerden het overhaast voor de rechter te krijgen, al was het een zwakke zaak.’

Crowe sneed een stuk van zijn biefstuk en hield zijn ogen op haar gericht. ‘En waardoor zijn ze van gedachten veranderd?’

‘Door ons.’

‘Hoezo?’

Hunter brak de zalmfilet boven op de groenten in stukken. ‘We vonden bewijsmateriaal dat een gat in hun theorieën prikte,’ zei ze. ‘Maar ik weet niet zeker of ik daarover mag praten. Je zou me eerst over jullie zaak vertellen.’

Crowe lachte ruw.

‘Wat, gaan we pingelen? Ik laat de mijne zien als jij de jouwe laat zien?’

‘Wie weet.’

Hij lachte door zijn neus en concentreerde zich toen een tijdje op het eten, overdreven kauwend. Hunter pakte een broodje en brak het doormidden.

‘Ik vind het prima,’ zei hij. ‘We kunnen elkaar vast wel helpen.’ Hij keek net lang genoeg op om het suggestief te laten klinken.

‘Hoe bevalt het getrouwde leven je trouwens?’

‘Niet zo geweldig, eigenlijk.’ Voordat Hunter een passend antwoord kon geven, voegde hij eraan toe: ‘Ik heb nu een dochtertje.’

‘O, dat wist ik niet. Gefeliciteerd.’

‘Ja, ze is mijn trots en vreugde. Dat maakt het het allemaal waard.’

Hunter concentreerde zich weer op haar salade en stelde vast dat het niet zo’n goed idee was geweest om dat onderwerp aan te snijden. Het thema huwelijk gaf haar een raar gevoel. Haar eigen liefdesleven was soms rampzalig geweest en ze was beter af wanneer ze zich daar niet druk over maakte.

Maar Dave Crowe had iets wat haar kwetsbaar maakte, na al die jaren nog.

‘Wat voor bewijs heb je gevonden?’ vroeg hij.

‘Bewijs dat deze zaak in verband brengt met drie andere.’

Nu keek hij ernstig op en zijn vork bleef boven zijn eten hangen. ‘Drie andere? Waar heb je het over? Moordzaken?’

‘Ja, moorden.’ Het verraste haar dat hij rimpels om zijn ogen kreeg. ‘Wist je dat niet?’

Hij was opgehouden met kauwen en zijn mondhoeken hingen naar beneden. ‘Nee,’ zei hij.

Hunter snapte het niet. ‘Wat is er gaande?’ zei ze. ‘Daarom ben je toch hierheen gekomen?’

Hij bleef haar alleen maar aankijken, met een uitdrukkingsloos gezicht.

‘Wat onderzoek je dan in vredesnaam?’

David Crowe schikte het voedsel op zijn bord met zijn vork, alsof hij zijn gedachten herschikte, en alles op volgorde en in context wilde plaatsen. De versiertoon was verdwenen.

‘Wij zijn hier vanwege een convergentie,’ zei hij.

‘Ik weet niet wat dat betekent. Wat voor convergentie?’

‘Kwan Park. Het feit dat haar lijk hier in de kerk is opgedoken. Wat we helaas niet wisten tot de identificatie vanmiddag openbaar werd gemaakt.’

‘Waarom heb jij er belang bij?’

Hij bette zijn mond met zijn servet. ‘Omdat.’ Hij keek de lege eetzaal rond alsof hij wilde zien of er niemand binnen gehoorsafstand was. ‘We hebben de afgelopen weken onderzoek gedaan naar Kwan Park. We dachten dat ze het land uit was.’

‘Wat bedoel je met onderzoek naar haar gedaan?’

Ze wachtte, hij peuterde met zijn tong in zijn kiezen. ‘Hoor eens, we spreken het zo af,’ zei hij. ‘Ik zit midden in een gigantische fraude- en intimidatiezaak. Ik kan niet op de details ingaan. Maar het is een grote zaak, waar meerdere bureaus bij betrokken zijn.’

‘Zo.’ Ook Hunter was nu opgehouden met eten.

‘Maar in heel algemene termen: we hebben een criminele onderneming geïdentificeerd, die er lang uit heeft gezien als een aantal afzonderlijke, onafhankelijke eenheden. We weten nu dat ze dat niet zijn. Het staat allemaal met elkaar in verband op een ingewikkelde manier, via onvindbare lege vennootschappen en bankparadijzen. We zijn nu bezig om het allemaal bij elkaar te voegen tot één geheel.’

‘Oké.’ Ze nam een klein slokje wijn. ‘En waar past Kwan Park in dat geheel?’

‘Kwan Park werkte voor die organisatie. Voor de man die aan het hoofd staat.’

‘Ja?’ zei Hunter en ze wachtte tot er meer kwam. Hij genoot van die breedsprakigheid, wist ze, en hij vond het heerlijk om haar lekker te maken met brokjes informatie terwijl hij de grote stukken achterhield. Als hij een paar borrels ophad, zei hij soms meer dan hij mocht. ‘Is dat in Ohio?’

‘In Ohio, Maryland, Delaware, New Jersey. In Texas. Misschien elders. Het is een kleine organisatie met een breed bereik.’

‘Maar het feit dat ze hier opdook, dood, was een verrassing.’

‘Volkomen. Een scenario dat we ons totaal niet hadden voorgesteld. Wat ik zeg, we dachten dat ze het land uit was.’

‘Dus Tidewater County is niet betrokken bij jouw zaak.’

‘Eerst niet, nee,’ zei hij. ‘Maar nu wel, hoor.’

Zijn ogen zochten de hare en keken haar strak aan. Hunter vroeg zich af hoeveel ze hem moest vertellen.

‘Dus dit is wat de media hebben gevolgd?’ vroeg ze. ‘Het verhaal over die organisatie.’

‘Precies.’

‘En kun je me vertellen wat Kwan Park ermee te maken had?’

‘Hm-mm.’ Hij begon weer te eten, sneed zijn biefstuk in kleine stukjes en kauwde langer dan noodzakelijk leek. Hunter prikte wat in haar zalmsalade. Toen Crowe klaar was, legde hij zijn mes en vork neer en keek weer om zich heen. Ze waren nog steeds alleen.

‘Dit kan ik je wel vertellen, omdat het openbaar gemaakt is: weet je waar Kwan Park werkte?’

‘Natuurlijk,’ zei ze. ‘Quik Gas, in Sharonville, Ohio.’

‘Ja. Ben je niet benieuwd waarom de dame in een kleine supermarkt werkte?’

‘Een beetje.’

‘Graaf dieper, dan zul je vinden dat haar winkel de laatste maanden een paar keer in het nieuws is geweest.’

Hunter knikte. ‘Omdat ze twee loterijkaarten hebben verkocht waar meerdere miljoenen op zijn gevallen, bedoel je?’

Hij knipperde met zijn ogen en keek weer naar zijn bord. ‘Het was niet alleen de winkel. Het ging om haar. In januari verkocht ze een loterijkaart die 14,4 miljoen waard was. Vorige maand verkocht ze in dezelfde winkel een kaart die 18,2 waard was. Er waren er nog meer, voor kleinere, maar nog steeds substantiële bedragen. Vorige week heeft ze ontslag genomen en is ze – dachten wij – het land uit gegaan.’

‘Zo.’

‘Zeven maanden geleden,’ zei hij, ‘verkocht een winkel in Texas drie miljoenenkaarten. Eentje voor eenentwintig miljoen. Dezelfde opzet. Ook een Quik Gas. Misschien was het zelfs dezelfde vrouw die daar werkte, onder een andere naam, we weten het niet.’

‘Wat voor opzet? En wie is die man die jullie op het oog hebben?’

Glimlachend pakte hij zijn glas.

‘Ik neem aan dat je de standaardargumenten over de regering die zich met de loterijbusiness bemoeit hebt gehoord.’

‘Natuurlijk,’ zei Hunter. ‘Loterijen zijn degressieve belasting voor de armen. Ze leuren met valse hoop. Et cetera, et cetera.’

‘Precies. Je hoort die argumenten vandaag de dag natuurlijk niet meer zo veel, omdat gokken nu min of meer geworteld is in het land. Jaren geleden al is op de meeste plaatsen de weerstand verslapt. Loterijopbrengsten in educatieve programma’s stoppen was geniale PR. Dat heeft door de regering gesanctioneerd gokken zo’n beetje overal in het land aanvaardbaar gemaakt.’

‘Maar het is in zekere zin wel degressieve belasting, hè?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘In de zin dat de armen een groter deel van hun inkomen aan de loterij besteden dan anderen wel. Er zijn mensen die zeggen dat gokken het idee van de Amerikaanse Droom heeft verknoeid – de oude Amerikaanse Droom ging over hard werken; de nieuwe Amerikaanse Droom gaat om het kiezen van de juiste getallen of de aanschaf van de juiste kraskaart.’

‘Dus je wilt zeggen dat die onderneming een samenzwering is om te stelen van staatsloterijen? Ik wist niet dat dat mogelijk was.’

‘Dat heb ik niet gezegd.’ Hij ving de blik van de serveerster en wees naar zijn drankje en het hare. ‘Maar het is inderdaad mogelijk. Het is gedaan. Natuurlijk, het is mogelijk. Zonder handelsgeheimen te verraden: de meeste kraskaarten worden gefabriceerd door een handjevol bedrijven. Ze creëren algoritmen die de winnende kaarten vaststellen. Het gaat niet willekeurig, dat kan niet. Het moet systematisch zijn, zodat de regering uiteindelijk met een van tevoren vastgestelde hoeveelheid uitgaven en winst komt te zitten.

Door de jaren heen hebben we meerdere zaken onderzocht waar particulieren de algoritmen hadden gekraakt en honderdduizenden dollars weg hadden gesluisd. Dat is gebeurd. Daarna werd de boel altijd verscherpt. Deze zaak is een beetje anders. Dit is de eerste georganiseerde handel waar we van weten waar dezelfde groep het in vijf of zes staten heeft uitgevoerd, misschien nog wel meer.’

‘Ik neem aan dat ze iemand in de loterijcommissies moeten hebben zitten, wil het lukken?’

Hij knikte en dronk zijn glas leeg. ‘Een minimum van drie mensen in elke staat. Iemand die de kaarten koopt, iemand die ze verkoopt, en het belangrijkste: iemand binnen de commissie, die de informatie verkoopt.’

De nieuwe drankjes arriveerden. Hunter porde in het restant van haar salade.

‘Dus dat is wat er gaande is,’ zei ze. ‘Dat is wat die organisatie doet.’

‘Nee,’ zei hij. ‘Dat is maar een deel. De helft. De kleinste helft.’

‘Wat is de grootste helft?’

Hij nam een grote slok van zijn nieuwe whiskycocktail. ‘Onder ons gezegd?’ Hunter knikte. ‘Waar is de federale regering op dit moment het meest kwetsbaar voor diefstal? Heb je enig idee?’

Hunter fronste en deed of ze diep nadacht.

‘Weet je het niet?’

‘Niet zeker.’

‘Inkomstenbelasting,’ zei hij. ‘Gelukkig weten niet veel mensen dat. Maar genoeg weten het wel. Dit is natuurlijk wel een beetje beschamender. Elk jaar keert de regering miljarden dollars – in de orde van grootte van drie tot vier miljard – uit in frauduleuze belastingaangiften.’

‘Dat wist ik niet.’

‘Ze lopen er niet mee te koop.’ Zijn amandelkleurige ogen werden hard. ‘Maar alleen om je een idee te geven. Het kantoor van de inspecteur-generaal heeft vorig jaar anderhalf miljoen belastingzaken vastgesteld waarin de regering terugbetaald heeft na frauduleus ingediende opgaven. En eenmaal uitgegeven cheques kunnen ze natuurlijk niet terughalen. We houden het altijd in de gaten en zetten steeds meer beveiliging in. Maar jarenlang was de jacht geopend.’

‘Hoe doen ze het?’

‘Op heel veel manieren. Ze stelen identiteiten, genereren valse jaaropgaven. Er zijn elk jaar tienduizenden particulieren die dit soort zwendel proberen uit te halen. Nog steeds.’

‘Maar deze groep doet het op een georganiseerde manier, zeg je.’

‘Precies. En op grote schaal.’

‘Dus die organisatie steelt miljoenen dollars van de regering, zeg je. Via loterijen en via inkomstenbelastingfraude.’

‘Precies. En het punt is… in hun beleving is dit niet eens echt een misdaad. Omdat er ook een ideologie achter zit. Ze beschouwen het als een soort terugbetaling wat ze doen. Een vergoeding voor wat de regering haar armste burgers aandoet.’

‘Wauw,’ zei ze. ‘En wie heeft er profijt van al dat gestolen geld?’

Hij glimlachte en legde zijn vork en mes een paar keer recht.

‘Daar kan ik niet op ingaan. Ik wil alleen dit zeggen: zes dagen nadat de winnende loterijkaart was verzilverd in Delaware, werden anonieme donaties tot een totaal van drie miljoen dollar ontvangen door twaalf daklozenorganisaties in zeven staten.’

‘Geen toeval.’

‘Nee. Twee cheques kwamen van een organisatie die zich de Sherwood Forest Foundation noemde, wat ook de naam is van het bedrijf dat de winnende kaart kocht.’

Hunter knikte, ze begon het te snappen. ‘Dus in plaats van te stelen van de rijken en te geven aan de armen, stelen ze van de regering en geven het aan de armen.’

‘Zoiets.’ Hij reikte naar het broodmandje. ‘Wil jij het laatste broodje of mag ik het?’

‘Ga je gang.’

In opperste concentratie smeerde hij er boter op.

‘En hoe heet de man die aan het hoofd staat van die organisatie?’ vroeg ze. ‘De man voor wie je zei dat Kwan Park werkte.’

Heel langzaam verscheen een glimlach op zijn gezicht, maar zijn ogen bleven gericht op het broodje in zijn hand; ze vermoedde dat hij begon te beseffen dat hij haar te veel had verteld.

‘Mag je dat zeggen?’

‘Nee, eigenlijk niet.’

‘Maar de krant weet het.’

‘De krant weet het. Het komt waarschijnlijk over een paar weken naar buiten.’ Hij sloeg haar nauwlettend gade. ‘Briljant figuur, die vent. Hij heeft een stuk of zes liefdadigheidsfondsen opgezet die in werkelijkheid dekmantels zijn voor zijn organisatie. En hij heeft zelfs nog meer bedrijven en holdings. Maar hij is slim; het is niet makkelijk om hem ergens mee in verband te brengen, of zelfs om hem te vinden. Die man is nog ongrijpbaarder dan Howard Hughes.’

‘En Kwan werkte voor hem, zeg je.’

‘Hm-mm.’

De serveerster kwam naar hun tafel om af te ruimen. Hunter keek naar de sneeuw. Ik zal hier moeten blijven slapen, dacht ze.

‘Het punt is, we denken dat hij weet dat we hem op het spoor zijn,’ vervolgde Crowe. ‘We denken dat hij waarschijnlijk bezig is het grootste deel van de organisatie te ontbinden en de boel stop te zetten. We denken dat Kwan Park daarom het land uit ging. En we denken dat hij het spel zal eindigen door zelf zijn verhaal te vertellen. Op zijn eigen voorwaarden. Hij wil er uitkomen als een soort held – een onwettige held.’ Hij lachte. ‘En dat willen we voorkomen.’ Hij knipoogde.

‘Maar waarom ging Kwan Park naar Korea?’

‘We denken dat hij haar betaalde. Om weg te gaan, te zwijgen. Verbreking van het arbeidscontract, zo je wilt. Waarschijnlijk had ze meer dan genoeg gekregen om er de rest van haar leven comfortabel van te leven.’

Hunter dronk van haar wijn en dacht na over dit nieuwe scenario. Maar welke rol speelde Jackson Pynne erin? En wie had Kwan Park naar Tidewater County, Maryland gebracht? Ze snapte er nu nog minder van dan voordat Crowe zijn verhaal begon.

‘Maar goed,’ zei hij. ‘Het is jouw beurt.’

34

De gele lichten van een sneeuwploeg snelden door de dicht vallende sneeuw langs de oprijlaan van de Old Shore Inn. Hunter dronk van haar derde glas wijn en voelde hoe de informatiestroom hen tweeën bond – of misschien kwam het alleen door de drank. Dit vond Crowe natuurlijk wel lekker – een beetje meer zeggen dan hij mocht, en de druppelsgewijs toegediende informatie gebruiken als een vorm van controle. Ze voelde hetzelfde gevaar bij hem als jaren geleden, je wist nooit precies hoe het zich zou ontwikkelen.

‘Mag ik je een hypothetische vraag stellen?’ begon ze. ‘Stel dat het eindspel niet is wat jij net suggereerde. Stel dat het in werkelijkheid iets heel anders is?’

Hij roerde zijn nieuwe drankje met het roerstokje en vermeed een merkbare reactie.

‘Stel dat die persoon de boel afsluit, maar geen ontslagvergoeding betaalt. Stel dat hij ze niet eens weg laat komen,’ zei Hunter. Het was een idee dat haar net was ingevallen.

Crowe bleef roeren. ‘Bedoel je dat die persoon geen getuigen achter zal laten?’

‘Ja.’

‘Dat is zijn manier van werken niet. Deze vent voert een strijd tegen de regering. Federaal en staat. Gigantisch. Maar hij is geen moordenaar.’

‘Oké.’ Hunter wachtte een ogenblik. ‘Je hebt het rapport van de medisch onderzoeker over Kwan Park gezien? Je hebt vanmiddag om een exemplaar gevraagd.’

‘Ik heb het gezien.’

‘Je hebt de getallen gezien die in Kwan Parks rechterhand waren gegrift?’

‘Ja. Raar. Wat heeft dat te betekenen?’

Hunter haalde diep adem. Hij weet het niet.

‘Dat heeft de dominee die haar heeft gevonden uitgevogeld, niet ik. De getallen refereren aan een regel uit een psalm.’

Crowe legde zijn hoofd in zijn nek en keek haar cynisch aan.

‘Dat is het bewijs waarover ik het zojuist had.’

‘Waar heb je het over?’

‘Dat is het bewijs.’

Hij grinnikte, alsof hij haar niet geloofde. ‘Om de zaak met drie andere moordzaken in verband te brengen?’

‘Ja, in drie andere moordzaken zijn ook getallen achtergelaten. Allemaal refererend aan een psalm.’ Crowe vertrok zijn gezicht; hij leek op een jongetje van wie speelgoed is afgepakt. ‘En dat is uiteraard alleen onder ons gezegd,’ voegde ze eraan toe.

‘Laat zien.’

‘Wat?’

Hij gooide zijn servet op tafel. ‘Wacht even, ik ben zo terug.’

Hunter nam nog een slokje wijn en vroeg zich één raar ogenblik af of ze vannacht met Dave Crowe zou slapen. Nee, enorme vergissing, dacht ze, maar ze zag wel dat Crowe op zijn gemak zat. Hij had er geen woord over gezegd dat ze nog dertig kilometer terug moest rijden door de sneeuw, alsof dat geen punt was. Het vuur knapte en ze schrok op uit haar gedachten. Toen kwam Crowe terug. Met zijn doeltreffende, afgemeten passen kwam hij door de eetzaal aanlopen, met een bijbel in zijn hand.

Hunter toonde hem de vier passages.

De Tidewater-zaak, Psalm 51:10. Laat mij blijdschap en vreugde horen: U hebt mij gebroken, laat mij ook juichen.

De brandstichting/moord in Delaware, Psalm 68:3 en 4: U verdrijft ze zoals wind de rook verdrijft. Zoals was smelt bij het vuur, zo vergaan de zondaars als God verschijnt. Maar de rechtvaardigen verblijden zich, zij juichen als God verschijnt, uitgelaten van vreugde.

De vrouw op de bodem van een afvalwaterbassin in West Virginia, Psalm 88:6: Een naamloze dode, ik ben als een gesneuvelde in een massagraf.

En het stilstaande horloge van de onbekende man in Virginia: Psalm 12:3 en 4: Ze beliegen elkaar allemaal, vals en verraderlijk is hun woord. HEER, snijd hun valse tongen af, snoer de monden vol grootspraak.

Vier moorden, vier visitekaartjes. Voortschrijdend inzicht. Crowe keek haar lange tijd aan, maar er kwam geen geluid uit zijn mond. Zo beviel hij Hunter wel.

‘En?’ zei ze ten slotte. ‘Wat denk je?’

‘Eerlijk?’

Hij keek naar de bijbel en toen naar haar.

‘Eerlijk.’

‘Die vent,’ begon hij. ‘Ik ben een poosje bezig geweest zijn achtergrond te bestuderen…’

‘De vent aan het hoofd van die organisatie, bedoel je.’

‘Ja, precies. Ik heb er veel tijd aan besteed om hem te leren kennen, om hem door te krijgen. In zijn hoofd te kijken. Zijn obsessies te begrijpen, wat hem drijft.’

Hunter knikte. ‘En?’

‘En toevallig… is dat een van zijn obsessies.’

‘Wat?’

‘Dat!’ Hij wees met zijn wijsvinger naar de bijbel alsof het een dode rat was. ‘De psalmen. In zekere zin ziet Trumble – die kerel – zichzelf als een of andere moderne David. Hij had het altijd over het verhaal van David en Goliat. Hoe David Goliat had verslagen omdat hij een zwakke plek in Goliats wapenrusting vond. Goliats voorhoofd was onbeschermd en daar mikte David op. Zo zag hij zichzelf ongeveer.’

‘En dan is Goliat de Amerikaanse regering?’

Hij knikte bevestigend. ‘Precies. Die kerel… dertien jaar geleden is hij vervolgd voor belastingfraude. Draaide acht maanden de gevangenis in. Sindsdien voert hij strijd tegen de regering om zich te wreken.’

‘Wauw.’ Crowe knikte, hij keek haar met schitterende ogen aan. ‘Maar je zei net dat hij niet gewelddadig is. Dat is niet zijn manier van werken.’

‘Nee. Historisch gezien althans. Maar hij heeft een beveiligingsteam dat ruig kan doen.’ Zuchtend hield hij zijn glas schuin. ‘Dat denken we althans.’

‘Het leek even of je net Trumble zei,’ zei Hunter. ‘Heet hij zo?’

Crowe keek haar neutraal aan. Het was duidelijk niet zijn bedoeling geweest om het te zeggen. Hij haalde vlug zijn schouders op, alsof het niet belangrijk was.

‘Het klinkt bekend,’ zei ze. ‘Was er niet een keer een verhaal over Trumble… op 60 Minutes?’ Ineens viel haar de rest van zijn naam in. ‘August Trumble.’

‘Ja, klopt,’ zei hij, opnieuw met verbazing in zijn ogen. ‘Hoezo? Wat weet je over hem?’

‘Niets. Alleen dat het een heel briljant en intelligent type was, zoals je zei. Was hij niet degene die een systeem ontwikkeld had om de casino’s te verslaan?’

‘Ja, precies.’ Hij nam een grote slok en wendde zijn blik af. ‘Vroeger was hij hoogleraar statistieken, op Princeton. In het begin van de jaren negentig bedacht hij manieren om miljoenen weg te vissen uit de casino’s in Atlantic City en Vegas. Toen hij een casinoverbod kreeg, leidde hij andere mensen op om naar binnen te gaan en het voor hem te doen.’

‘Was het kaarten tellen?’

‘Kaarten tellen was er een onderdeel van. Hij bewerkte ook andere spelen. Maar het ging om meer dan alleen casino’s. Hij werd ook een flessentrekker met grote inzet. Hij begon zaakjes op te zetten en bezwendelde de overheid, op zoek naar zwakke plekken. Hij werd een soort cultus na die aflevering van 60 Minutes. We wensen dat dat nooit was gebeurd. Ik heb een paar mensen gesproken die hem gekend hebben voor het geval met die belastingfraude en daarna. Toen hij eruit kwam, was hij een heel ander mens. Het hele idee van door de regering beheerst gokken werd een soort obsessie voor hem.’

‘Waar is hij nu?’

‘Dat weet niemand. Voor korte tijd hadden we een bron – twee bronnen – binnen zijn organisatie. Maar hoewel ze ons informatie gaven, konden ze ons niet vertellen waar hij was.’

‘Wat is er gebeurd met die bronnen?’

Hij schudde licht zijn hoofd om aan te geven dat het onderwerp taboe was. ‘Ik zei al, het is een heel ongrijpbaar type. Zijn organisatie is klein, maar trouw. Hij schijnt een bepaalde macht te hebben over de mensen die voor hem werken. Ken je de uitdrukking: Alles heeft een prijs?’

Hunter knikte.

‘We denken dat dat is wat hij doet. Hij zoekt uit wat iemands prijs is en die betaalt hij.’ Hij vouwde het servet in het broodmandje open, alsof er nog een broodje in kon zitten. ‘Met andere woorden, hij is een meesterlijk manipulator. Heeft oog voor andermans kwetsbaarheden. Maar veel meer waardevols weten we niet over hem. Hij is heel goed in het veranderen van zijn uiterlijk, hebben we van meerdere kanten gehoord. Dus we weten eigenlijk niet eens zeker hoe hij er tegenwoordig uitziet. Er zijn alleen foto’s bekend van meer dan tien jaar oud.

Hoe dan ook,’ zei hij, terwijl hij het servet weer opvouwde in het mandje. ‘Je ziet er goed uit.’ Hij liet zijn ogen op haar rusten en toonde een spoor van een glimlach, een vreemde glimlach. ‘Je bent gegroeid.’

‘Nee, hoor.’

Haar kortaffe antwoord amuseerde hem. ‘Nee, nee,’ zei hij. ‘Ik bedoel niet dat je dikker bent. Ik bedoel: je bent gegroeid in je werk. Je neemt meer ruimte in dan vroeger. Ik ben onder de indruk.’

‘O, dat. Nou. Bedankt dan maar.’ Het beviel haar wat hij probeerde te zeggen, al drukte hij zich niet bijzonder goed uit. Ze schonk hem een snelle, overdreven glimlach.

Jackson Pynne zette zijn Audi in de garage van de flat aan Tompkin’s Neck. Hij was driekwart kilometer over de provinciegrens en was er zeker van dat hij zijn achtervolger – in elk geval voorlopig – had afgeschud. Pynne had de flat vijf jaar geleden onder een fictieve bedrijfsnaam gekocht voor gelegenheden als deze, als hij niet gevonden wilde worden – hoewel vanavond de eerste keer was dat hij hem op die manier had moeten gebruiken. Zijn andere pand hier – een rijtjeshuis dat in bezit was van zijn ontwikkelingsmaatschappij – was nu verboden terrein, misschien wel voor altijd. Hij was er afgelopen woensdag voor het laatst naartoe gegaan, om de Audi op te halen.

Zodra hij het kerkterrein af reed, had Jackson gemerkt dat hij gevolgd werd, maar hij had het veel eerder moeten merken. Zijn voordeel was dat hij deze oude landwegen en de vreemde bochten van kreken, stromingen en baaitjes goed kende. Hij gaf richting aan op Bayfront en Route 21 alsof hij de snelweg op wilde draaien, doofde toen zijn lichten en reed de andere kant op – over een onverharde toegangsweg naar wat vroeger een privéaanlegsteiger was geweest. Het was een beschutte plek waar hij vroeger heen ging om na te denken. Waar hij zijn vrouw vele jaren geleden mee naartoe had genomen om over het water naar de lichtjes van de haven te kijken en te praten over zijn plannen, de projecten die hij hier op een dag zou gaan bouwen. En waar hij verwacht had Kwan Park mee naartoe te nemen.

Vanavond had hij daar gewacht en gekeken hoe de sneeuw schuin boven de golven naar beneden dwarrelde. Hij had het raampje een paar keer een stukje opengedraaid om de ijskoude lucht in te ademen. Hij dacht aan Kwan, aan het plezier en het doel dat ze hem had gegeven. Hij had de lichtjes van een vrachtschip een heel eind verder in de baai gezien en de rook die opsteeg van de huizen aan de wal. Over een paar weken zou het weer warmer worden, zou er een nieuw seizoen beginnen. Maar hij zou er niet bij zijn.

Nu zat hij in zijn flat op Tompkin’s Neck in het donker met een glas bourbon en ijs uit te kijken naar de sneeuw die viel boven het moerasland. Hij dacht met nostalgie aan dit huis, aan het eenvoudige leven dat hij hier opnieuw had menen te vinden. Chesapeake Nights. Als hij een songwriter was, had hij er een liedje over geschreven. Hij dacht aan augustus, de rijpste maand. Als het ’s avonds heel stil werd leek het of je de stemmen kon horen van iedereen in de provincie: van de gezinnen die in hun keuken om de tafel zaten te dineren, de stelletjes die lachten aan het water, de kinderen die op blote voeten op straat liepen. Ook door alle ramen die openstonden om het te laten doortochten kwamen geluiden.

Maar dat was in de zomer. Jackson bedacht dat hij het nog wel een dag of twee kon redden als hij binnen bleef, niet veel langer. Hij voelde iets verdwijnen in zijn gedachten, zijn zekerheid wellicht. Op een dag zou hij vinden waar hij toe bestemd was om te vinden, maar hier zou het niet zijn. Tidewater was geen plek meer waar hij kon leven. Dat was hij nu voorbij, alles was voorbij wat hij vroeger dacht en verwachtte. Voorbij de wet. Alles voelde vanavond droef, en heel tijdelijk.

35

Amy Hunter was gaan hardlopen over het midden van de jachthavenweg. Aan weerskanten van de weg lag de sneeuw opgehoopt. Ploegen werklui hadden in het midden een enkele baan vrijgemaakt. In haar oordopjes schalde muziek en de wind schrijnde in haar gezicht. De akkers, fel verlicht door de smeltende sneeuw, deden pijn aan haar ogen, de lucht was van een diep, bijna wolkeloos blauw. De lucht werd brandstof en werkte verkwikkend en opbeurend, haar leven begon weer in de pas te lopen met de natuurlijke wereld. Ze voelde zich schuldig omdat ze gisteravond bijna bij Crowe was gebleven, maar trots op zichzelf dat ze het niet had gedaan – hoewel dertig kilometer rijden door de sneeuw met drie glazen wijn op niet verstandig was. Ook was het niet verstandig dat ze per ongeluk haar mobiele telefoon had uitgezet en een oproep van dominee Luke had gemist.

Ze sprintte het laatste rechte stuk, langs de jachtwerven en de handelshaven. Nat van het zweet en met nieuwe energie keerde ze terug naar huis om weer aan het werk te gaan. Ze was opgewonden over alles wat ze gisteravond te weten was gekomen en de nieuwe wegen die deze zaak zou inslaan.

‘We gaan dit oplossen,’ zei ze tegen Winston, die op haar bureau op zijn ochtendtonijn zat te wachten toen ze haar hardloopkleding uittrok. ‘Heb je me gehoord? We gaan het oplossen.’

Hij spinde, sprong van het bureau en draafde met zijn staart omhoog naar de keuken.

Hunter deed haar ochtendwerkjes. Ze gaf Winston voer en verschoonde zijn bak, leegde de afvalcontainer en ruimde de vaatwasser uit. Toen nam ze een lekkere, warme douche en reed naar haar werk. Daar keek ze allereerst op de website van The Post. Niets. Toen ging ze naar de Tidewater Times.

Redacteur Karen Bunting had een update geschreven.

SLACHTOFFER KERKMOORD GEÏDENTIFICEERD

De politie identificeerde gisteren de zogenaamde ‘geheimzinnige vrouw’ die afgelopen dinsdagochtend werd gevonden in de methodistenkerk van Tidewater.

Het bureau van de sheriff heeft vastgesteld dat de vrouw de 32-jarige Kwan Park is, uit Sharonville, Ohio.

Naar verluidt hebben FBI-agenten zich aangesloten in de zoektocht naar de moordenaar. Bronnen zeggen dat de vrouw voor een escortservice in de buurt van Baltimore heeft gewerkt, hoewel woordvoerders van politie en sheriff weigerden commentaar te geven.

Wat? dacht Hunter.

Dat moest van de mensen van de sheriff afkomstig zijn. Steeds weer duwden zij hun escorttheorie naar voren. En ze dachten nog steeds Robby Fallow aan deze misdaad te kunnen koppelen.

Ze scrolde haastig door haar e-mails en stuitte op een mail van Anonymous 777. Het onderwerp trok haar aandacht: Informatie betr. Kwan Park.

Haar hartslag versnelde toen ze het bericht las en ze voelde een mengeling van adrenaline en cafeïne.

Deze drie mensen zijn op de een of andere manier betrokken bij de moorden die u onderzoekt: Mark Chandler, Sheila Patterson, Katrina Menken.

Verder niets. De e-mail was anoniem naar haar verstuurd. Hunter belde een IT-deskundige om hem na te trekken. Toen begon ze de drie namen in te voeren in zoekmachines. Dat leverde snel twee mogelijke connecties op: er was een Katrina Menken die in Ohio voor de loterijcommissie had gewerkt. En Mark Chandler werkte als advocaat met zijn kantoor in Washington voor verscheidene accountantsbedrijven in Virginia en Maryland.

‘Goedemorgen, mag ik even storen?’

Hunter schoot overeind.

Dave Crowe stond achter haar.

‘O,’ zei ze. ‘Goedemorgen.’

‘Morgen.’ Hij had donkere kringen onder zijn ogen. ‘Interessant gesprek gisteravond. Ik ben blij dat je goed thuisgekomen bent. De vergadering is trouwens afgezegd.’

‘Waarom?’

‘Ik ga terug naar Washington. Verandering van tactiek,’ zei hij. ‘Ik probeer vanmiddag terug te komen. Zeg alsjeblieft niets tegen de pers. Ik wil niet dat we hier op dit moment mee in verband worden gebracht.’

‘Daar is het een beetje laat voor.’

‘Ja. Het spijt me van dat zinnetje in de krant. Ik heb ze gebeld en om een correctie gevraagd.’ Hij voegde eraan toe. ‘Er komen nog twee agenten voor de vergadering van vanmorgen om elf uur. Hou intussen dat psalmenverhaal onder je pet.’

Hunter knikte. ‘Dus ik maak deel uit van dit onderzoek.’

‘Ja, hoor. Ja. Daar praten we later wel over.’

Geweldig, dacht ze. Maar er klonk een zenuwachtige ondertoon in zijn stem, iets wat hij haar niet vertelde.

‘Wacht,’ zei ze. ‘Misschien wil je hier even naar kijken.’

Hunter schoof op om ruimte voor hem te maken en keek toe terwijl Crowe het bericht op haar scherm las. Ze rook zijn aftershave toen hij voor haar langs boog, met zijn hand op de rug van haar stoel. Na een lang ogenblik keek hij met een ruk op alsof hij net had gelezen dat China de Verenigde Staten was binnengedrongen.

‘Waar komt dat in vredesnaam vandaan?’

Ze haalde haar schouders op in een imitatie van zijn normaal onderkoelde optreden. ‘Een anonieme e-mail,’ zei ze. ‘Waarom? Weer een samenloop van omstandigheden?’

‘Ja,’ zei hij. ‘Enorm.’

‘Weet je wie het zijn?’

Hij keek haar aan alsof hij de vraag niet had gehoord. Toen zei hij: ‘Ik weet wie het zijn. Twee ervan. Waar komt dit vandaan?’

‘Weet ik niet. Welke twee?’

‘Chandler en Patterson.’ Toen zei hij gedempt: ‘Ze werkten allebei voor de organisatie van August Trumble, oké? Waarom heb je me dit gisteravond niet verteld?’

‘Ik heb hem net binnen.’

‘Wanneer?’

‘Nu net. Vijf minuten geleden.’

Hij deed de deur van haar kantoor dicht en ging in de stoel naast haar bureau zitten.

‘Hoor eens,’ zei hij. ‘Dit spreken we af: er zijn een paar dingen die ik je gisteravond niet heb verteld.’

‘Wat een verrassing.’

Hij wierp haar een blik toe en zuchtte toen diep, alsof hij duidelijk wilde maken dat hij haar eigenlijk niet wilde vertellen wat hij ging zeggen. ‘Je weet toch dat ik zei dat hij zichzelf onvindbaar heeft gemaakt? Dat het een soort Howard Hughes is?’

‘Trumble.’

‘Ja. Nou, om de een of andere reden was dat ook een eigenschap van sommige mensen die voor hem werkten. Misschien was het een onderdeel van het eisenpakket om voor hem te werken. Kwan Park bijvoorbeeld is bijna zeker niet de echte naam van de vrouw. Haar vingerafdrukken leverden niets op. Er is geen familie na te trekken. We denken dat Trumbles organisatie haar familie werd, in zekere zin.’

‘Als een soort cultus.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘In zekere zin, al gebruiken we dat woord niet meer.’

‘Oké. Laat me je dan iets vragen,’ zei Hunter. ‘Denk je dat Jackson Pynne, de ontwikkelaar, op enige wijze bij deze organisatie betrokken zou kunnen zijn?’

Zijn ogen begonnen te schitteren. ‘Jackson Pynne.’

‘Ja.’

‘Waarom vraag je dat?’

‘Hij is de afgelopen week in de buurt gesignaleerd. Ik ben gewoon nieuwsgierig.’

‘Zo.’ Crowe keek haar strak en onvriendelijk aan. ‘Hou je iets voor me achter?’

‘Nee. Dat is het enige wat ik kan bedenken.’

Hunter wachtte, maar hij zei niets meer.

Kort nadat Crowe was vertrokken, belde ze dominee Bowers in de kerk. Aggie Collins zette haar meer dan drie minuten in de wacht voordat ze zijn stem hoorde.

‘Met Amy Hunter,’ zei ze. ‘Kan ik je even spreken?’

‘Natuurlijk. Maar luister je berichten af,’ zei hij. ‘Ik probeer je al vanaf gisteravond te bereiken.’

‘Het spijt me, nog niets,’ zei Kirby Moss nog een keer. Hij stond in de sneeuw geparkeerd in zijn huurauto, met een grote fles suikervrije cola tussen zijn benen. ‘Ik heb zo’n gevoel dat hij niet terugkomt naar het huis in de stad. Niet nadat de politie naar binnen is gegaan.’

‘Waar is hij dan?’

‘Ik vind hem wel.’

‘Dat weet ik, maar waar is hij?’

‘Ik vind hem wel,’ zei Moss. ‘Geef me wat tijd.’

Oké, dacht Gil Rankin, en hij probeerde zijn boosheid in bedwang te houden. Moss had hem gisteravond gevonden en was hem weer kwijtgeraakt. Uit het oog verloren in de sneeuw, had hij gezegd.

‘Maak je niet ongerust. Ik vind hem wel.’ Opgewekt, zonder acht te slaan op de mogelijkheid dat hij kwaad zou kunnen zijn.

‘Ja, vast,’ zei Rankin. ‘Bel me niet weer tenzij je hem hebt.’

‘Voordat.’

Ja, ja. Rankin snoof. Het ochtendlicht maakte hem prikkelbaar.

‘Wat doen we met de dominee?’ vroeg Moss. ‘Moet ik daar iets mee? Kijken of hij me iets kan vertellen?’

Rankin had niet eens zin om antwoord te geven. ‘Maak jij je nou maar druk over Pynne. Ik maak me wel druk over de predikant.’

‘Oké.’

Rankin hing op. Hij blies lang uit en dacht aan de predikant. Er waren verschillende manieren om hem aan te pakken, als het zover kwam. Hij kon hem doodsbang maken als het moest, en hem zo uit zijn evenwicht brengen dat hij geen tien meter recht vooruit kon lopen. En hij kon er lol in hebben dat te doen. Maar hij moest voorzichtig zijn. Soms dwaalde Rankin af en ging hij achter de verkeerde mensen aan. Makkelijke doelwitten. Alleen omdat het kon. Het was een van zijn zwakheden. Dat wist hij.

Dit ging niet om de predikant, het ging om Jackson Pynne. Rankin wist dat Pynne een slang was, moeilijk te vangen. De man had er slag van om te verdwijnen en dan terug te glibberen wanneer je hem niet verwachtte. Pynnes leven was in zekere zin één aanhoudende comeback.

Dit keer ging er geen comeback komen. Dat was één ding dat Gil Rankin zeker wist. Omdat het nu tijd voor hem was om naar huis te gaan. Hij wilde zijn gezin terug. Dat was het enige belangrijke – de Cliënt tevreden te stellen en naar huis te gaan. Zijn leven terug te winnen.

36

Luke zag Hunter in haar Camry aan komen rijden over de oprijlaan naar de kerk, de banden knerpten in de sneeuw. Ze nam de kortste route naar zijn kantoor en liep met haar doelbewuste gang door de sneeuw, in haar te grote legerjack, een spijkerbroek en werklaarzen die haar uniform waren geworden. Luke ging haar tegemoet in Aggies kantoor en liet haar binnen.

Hunter nam plaats, haalde een opgevouwen stuk papier uit haar jaszak en vouwde het open op zijn bureau. ‘Dit is gisteravond aan mij verstuurd,’ zei ze.

‘Oké.’ Luke bekeek een uitdraai van de e-mail die hij haar had gestuurd. Hunter ademde zwaar, haar gezicht was rood van de kou.

‘Ik heb het laten natrekken. Het lijkt erop dat we hier te maken hebben met een engel die ons wil helpen.’

‘Hm,’ zei Luke. Hij knikte en gaf hem terug. ‘Kort maar krachtig.’

‘Ja, klopt.’

Luke voelde dat ze hem aan zat te kijken.

‘En weet je wie het zijn?’

‘Van twee,’ zei ze. ‘Twee zijn misschien slachtoffers van onze seriemoordenaar. Dat proberen we nu te verifiëren.’

‘Hm.’ Luke knikte nog een keer. ‘Ik zou er trouwens niet te veel tijd aan besteden om uit te zoeken waar die e-mail vandaan is gekomen.’

‘O?’

Eindelijk keek hij haar weer aan.

‘Waar heb je het over?’ zei ze. ‘Heb jij hem verstuurd?’

‘Hij had anoniem moeten zijn. Eerst heb ik geprobeerd je te bereiken. Een paar keer.’

Ze werd rood. ‘Weet ik, mijn mobiel stond uit. Excuses. Fout van mij.’

‘Geeft niet.’

‘Waarom?’ zei ze. ‘Wat is er gaande?’

‘Jackson Pynne is me gisteravond komen opzoeken,’ zei hij. ‘Hij gaf me die namen. Daarom probeerde ik je te bereiken. Ik wilde die informatie eigenlijk niet aan iemand anders geven.’

‘Dat stel ik op prijs. Het spijt me,’ zei ze. ‘Wat heeft hij je nog meer verteld?’

‘Hij vertelde dat hij Kwan Park kende. Hij zei dat hij haar ging helpen ontkomen aan de organisatie waarvoor ze werkte. Hij noemde een naam. Trumble, geloof ik.’

‘Ja,’ zei ze. ‘August Trumble.’

‘Weet je wie dat is?’

‘Nu wel.’

‘Dat is degene voor wie Kwan Park werkte.’

‘Ja.’ Haar ogen lichtten op. ‘Hij is het gemeenschappelijke kenmerk in al die moorden. Het wordt binnenkort een federale zaak. Ik verwacht dat Dave Crowe van de FBI later met je komt praten. Ik wilde je een seintje geven.’

‘Wanneer later?’ zei Luke.

‘Weet ik niet; waarom?’

‘Omdat… Eigenlijk ga ik vanmiddag de stad uit. Wij. Naar Charlottes ouders in Washington.’

‘Charlotte?’

‘Mijn vrouw.’

‘Zo.’

Zoals voorspeld was een groot deel van de sneeuw rond het middaguur aan het smelten in Tidewater County. Het stroomde over stoepen en wegdek, het droop uit afvoerpijpen. Een regenbui in de middag zou naar verwachting de rest wegspoelen.

Luke zette zijn laptop uit en deed zijn prekenboek in een rugzak, waar hij ook schone kleren en toiletspullen in had zitten.

Hij klikte zijn bureaulamp uit en zag tot zijn verrassing Aggie in de deuropening staan, in haar modieuze, nieuwe broekpak met krijtstreep.

‘Ik heb ene meneer Jackson Pynne aan de telefoon,’ zei ze. ‘Moet ik zeggen dat u al weg bent?’

‘O. Nee,’ zei hij. ‘Bedankt, Aggie. Ik neem hem wel.’

Hij ging achter zijn bureau zitten, oprecht verheugd om iets van Pynne te horen.

‘Hallo,’ zei hij. ‘Jackson?’

Maar de stem aan de andere kant was niet die van Jackson Pynne. Het was een zware, diepe stem, met een Midden-Atlantisch accent. ‘Het spijt me u te moeten teleurstellen, prediker. Ik ben Jackson Pynne niet. Maar ik hoop wel dat u me kunt helpen hem te vinden.’

‘Met wie spreek ik?’

‘Met een vriend van Jackson Pynne. Zoals ik al zei, ik probeer hem te bereiken.’

Luke hoorde de man raspend ademhalen. ‘Nou,’ zei hij, en hij deed zijn best om opgewekt te blijven, ‘het spijt me dat ik u daar niet mee kan helpen.’

‘Ik denk eigenlijk van wel.’ De stem had een scherp randje gekregen. ‘Want ik weet dat Jackson gisteravond bij u op bezoek is geweest. Daar in de kerk. En ik weet zeker dat u mij, als u even nadenkt, best bij benadering kunt vertellen waar hij kan zijn.’

‘Wie bent u?’ zei Luke.

‘Dit is geen zaak waar u bij betrokken wilt raken, prediker, begrijpt u? En u wilt ook niet naar de politie gaan. Begrijpt u? Het is belangrijk dat we dit gesprek voorlopig onder ons houden. Duidelijk? Want ik weet waar u woont. En waar uw vrouw woont.’

Luke zweeg.

‘Denkt u daar eens over na en ik bel u terug, de volgende keer op uw mobiel.’

‘Hoe weet u mijn mobiele nummer?’

‘Niet. Maar dat gaat u me vertellen.’

‘Ik dacht het niet.’

Luke luisterde weer naar zijn ademhaling. ‘Dat is uw keus. Maar u wilt toch niet dat iemand iets overkomt? Vertel me nu maar gauw uw mobiele nummer, dan kunnen we hier op een beschaafde manier een eind aan maken.’

Hij vertelde het, en de verbinding werd verbroken. Daarna bleef Luke in zijn kantoor zitten en tuurde naar het felle zonlicht buiten. Terwijl de sneeuw smolt in de bossen, vroeg hij zich af of het de sheriff was die hem probeerde te waarschuwen uit de buurt van Jackson Pynne te blijven. Of waren Charlotte en hij werkelijk in gevaar? De stem van de beller had dreigend overtuigend geklonken.

Luke deed de deur helemaal dicht. Hij ging aan zijn bureau zitten, boog zijn hoofd en bad langdurig om leiding en bescherming. Toen hij klaar was, drong het tot hem door dat Aggie aan de deur klopte. ‘Is alles in orde met u, dominee?’

37

Toen ze naar Washington reden met Charlotte achter het stuur, vertelde Luke haar alles wat hij te weten was gekomen bij zijn internetzoektocht naar August Trumble. Hij zweeg over het telefoongesprek, maar droeg zijn mobiele telefoon in zijn rechterbroekzak, klaar voor het beloofde vervolg. Elke keer als hij eraan dacht, voelde hij een golf van onrust.

Sneakers bracht het grootste deel van de rit gestaag hijgend achter in de auto door. Luke benijdde hem een beetje.

‘Weet je wat… Ik geloof dat mijn vader August Trumble heeft gekend,’ zei Charlotte op zeker moment.

‘O?’ zei Luke. Dat deed Charlotte soms – ineens met een verbazingwekkend stukje informatie komen dat niet waar kon zijn, maar het in feite vaak wel was. ‘Nee,’ zei hij, ‘ik denk het niet.’

‘Of hem heeft ontmoet.’

‘Het zou kunnen. Tenzij je iemand anders voor je hebt.’

Charlotte zweeg en passeerde een snel rijdende vrachtwagen. ‘Ging August Trumble niet naar Yale?’

‘Eh, ja. Dat klopt.’

‘Ja, ik geloof dat mijn vader hem kende,’ zei ze. ‘Je zou het kunnen vragen.’ Ze wierp hem een lieve, hoopvolle blik toe. ‘Dan hebben jullie iets om over te praten, hè?’

‘Afgezien van onze toekomst,’ zei hij. ‘Die van jou en mij dan.’

‘Ja,’ zei ze. ‘Afgezien daarvan.’

De Carringtons woonden in een uitgebouwd huis uit 1906 in tudorstijl in een buitenwijk van Chevy Chase, Maryland, nog geen kilometer van de grens met Washington. Het was een verouderde rijke buurt met eiken en olmen en smalle, kronkelende straten en veel Lexussen en Mercedessen langs de stoeprand.

Judy en Lowell Carrington waren allebei met pensioen, maar Charlottes vader ‘liefhebberde’ in onroerend goed, zoals hij het uitdrukte, wat eigenlijk een bloeiende tweede carrière was geworden. In zijn eerste carrière was hij hoogleraar economie geweest aan Georgetown, en had hij als adviseur van het Witte Huis gediend tijdens de regering van Reagan en Bush senior. Hij was een lange, deftige man die geen haast had om plaats te maken voor de nieuwe generaties. Zijn weerbarstige witte haar suggereerde het type van een gestoorde wetenschapper of een excentrieke filmmaker, hoewel hij in feite zeer beheerst was en uiterst conservatief.

Toen ze in haar oude buurt arriveerde, werd Charlotte levendiger – en zelfs een beetje giechelig – alsof de smalle straten met bomen aan weerszijden het geheime pad waren terug naar haar kindertijd, niet alleen naar het huis van haar ouders.

Er zat een patroon in de visites. Ze begonnen met het borreluur in de barokke woonkamer, waarbij Charlotte los en geanimeerd werd zoals hij haar thuis nooit zag. Uiteindelijk zou ze aanbieden haar moeder te helpen met iets in de keuken of weggaan om haar moeders nieuwste kunstaankopen te bekijken, waarbij de seksen strategisch gescheiden werden.

Intussen was Sneakers verbannen naar het souterrain, vanwege Judy Carringtons verschillende allergieën, waar hij sliep, tv keek en nu en dan hoorbaar om aandacht vroeg.

Lowell Carrington was een man die met gemak over bijna alles kon praten, van golf tot gezondheidszorg tot Franse restaurants tot de nieuwste conflicten in het Midden-Oosten – maar onvermijdelijk draaide het gesprek uiteindelijk om Luke en Charlottes ‘plannen’ voor de toekomst. Charlotte en haar vader hadden zelden of nooit meer een wezenlijk gesprek, omdat ze te vaak van mening verschilden voor een beschaafde conversatie. Maar met Luke kon haar vader makkelijker praten, omdat hij hem beschouwde als een toegangsbuis tot zijn dochters innerlijke wereld, waar hij op eigen houtje niet kon binnentreden.

Dit keer duurde het maar een paar minuten voordat hij vroeg: ‘En, hebben Sharley en jij nog verder nagedacht over het kopen van een huis?’ Haar vader was de enige die Charlotte ‘Sharley’ noemde.

‘Een beetje,’ zei Luke.

‘Ik weet dat Sharley het er onlangs een paar keer over heeft gehad.’

‘Hm.’ Luke was er nagenoeg zeker van dat Charlotte kortgeleden niets tegen haar vader had gezegd over het kopen van een huis. ‘We weten gewoon niet zeker of dit het juiste moment ervoor is,’ zei hij, een variatie op zijn standaardantwoord.

Charlottes vader stond op en ontvouwde zijn lange lichaam. ‘Dat zeggen mensen natuurlijk hun hele leven, hè?’ Hij glimlachte respectvol. ‘En weldra ontdekken ze dat ze vastzitten. Wil je nog een glas wijn?’

‘Nee, dank u.’

Hij liep naar de muurkast die dienstdeed als bar en maakte langzaam een whisky met ijs voor zichzelf klaar. Hun woonkamer leek op een onconventioneel museum. Antieke Franse stoelen langs de ene muur, klassieke busten op de boekenplank met de glazen voorkant en een voetstuk, originele schilderijen van Robert Rauschenberg, Frank Stella en Damien Hirst. Charlottes moeder verzamelde kunst. Lowell Carrington had een keer samenzweerderig aan Luke opgebiecht dat hij haar verzameling beschouwde als ‘hooggeprijsde kunst van rommelmarktkwaliteit’, waar hij aan toevoegde dat hij niettemin ‘de waarde respecteerde’ als investering.

‘Zeg, wij hebben een huurhuis in Turks en Caicos,’ zei hij op zogenaamd nonchalante toon. ‘Eind april komt het voor een paar weken beschikbaar. South Caicos, vlak aan het water. Schitterende plek, hoor. Ik heb nog niets tegen Sharley gezegd, maar het staat straks toch leeg. Jude en ik kunnen dit jaar niet gaan. Zij heeft het druk met het museum en ik zit midden in een belastingzaak.’

‘Ah,’ zei Luke.

‘Dus ik bedoel maar… Het lijkt me een mooie kans voor jullie om er eens met z’n tweetjes tussenuit te gaan.’

‘Nou, dat is heel royaal,’ zei Luke. Hij haalde zijn mobiele telefoon tevoorschijn om te zien of hij geen oproep had gemist. ‘April is natuurlijk wel een heel drukke tijd in de kerk. De lijdenstijd, Pasen.’

Lowells gezicht werd hard. Hij scheen het idee te hebben dat Luke en Charlotte gewoon een poosje alleen moesten zijn om hun toekomst te bespreken, en dat ze dan de noodzakelijke besluiten konden nemen en veranderingen in gang zetten. Hij wist best wat een predikant verdiende en had meer dan eens aangeboden Luke te helpen zijn roeping om te buigen naar onroerend goed.

‘Nou, we zullen er zeker over nadenken,’ zei hij vrolijk.

‘Je hebt toch wel een hulppredikant die de diensten en zo kan doen?’

‘Ja, maar ik heb haar in de herfst al een paar weken voor me laten invallen. Toen we op die zendingsreis waren.’

‘Een vrouw?’

‘Ja, de hulppredikant is een vrouw. Melissa Walker.’

Hij glimlachte heimelijk. ‘Dat wist ik niet.’

‘Ja, ze is voor me ingevallen toen ik afgelopen herfst naar Kenia ging.’

‘O, ja.’ Hij trok een lichte grimas, alsof zijn borrel niet helemaal smaakte. Omdat hij het ‘zendingwerk’ naar Afrika had genoemd, vermoedde Luke. De Carringtons betaalden hun tienden. De straat opgaan en mensen helpen in een verstoord land was uitsloverij.

‘Wat is er trouwens in vredesnaam gebeurd daar in jullie kerk?’ vroeg hij, met gedempte stem alsof hij een verboden onderwerp aansneed. ‘Was het moord?’

‘Het wordt onderzocht. Ik kan er echt niet veel over zeggen.’

Een merkwaardig geluid kwam uit zijn keel. ‘Wij zijn familie, Luke.’

‘Nee, ik bedoel dat ik u niet veel kan vertellen omdat ik niet veel weet.’

‘O, op die manier.’ Lowell dronk van zijn borrel. ‘Sharley vertelde dat een of ander jong kind het onderzoek leidt.’

‘Nee.’ Luke glimlachte om Charlottes ondeugd. ‘Ze is in de dertig, denk ik. Opgeleid door de FBI. Ze is hoofd van de afdeling moordzaken van de staatspolitie in het gebied. Ze heeft twee doctoraaldiploma’s.’

‘Zo. Jij en ik weten allebei wat je daar tegenwoordig voor koopt.’

Hij knipoogde en lachte bulderend.

Toen kwamen de vrouwen binnen met hun drankjes.

‘Wat is er zo grappig?’ Judy Carrington toonde haar scheve, verraste lachje. Ze leek vaak verlegen als ze dingen niet begreep.

‘We hebben het net over de toekomst van de Tea Party,’ verklaarde Luke.

Judy staarde hem aan voordat er een glimlach uitbrak op haar gezicht. ‘Nietwaar.’

Luke glimlachte. Ze snapte hem niet, maar ze herkende het in elk geval als hij een grapje maakte.

‘Heb je hem verteld over ons huis in Caicos, schat?’

‘Ja, net.’

Charlotte keek Luke aan en rolde met haar ogen.

De dinerfase begon met gebed. Luke vroeg om een zegen over het eten en hun familie en dankte voor hun gezondheid en voorspoed. De Carringtons bogen hun hoofd, allebei met een ongemakkelijke blik op hun gezicht, en fluisterden half ‘amen’ voordat ze hun mes en vork oppakten.

De tafelconversatie draaide om de reizen van de Carringtons en Judy’s groeiende kunstverzameling. Een tijdlang deed Lowell zijn best om het gesprek op zijn investeringen te brengen, maar niemand ging erop in behalve Luke. Judy glimlachte vreemd toen Luke haar complimenteerde met het eten. Het was een lieve vrouw, maar het was niet altijd makkelijk om met haar te praten, zeker niet als ze een paar borrels ophad.

Onder het dessert schrok iedereen op van een hard keelgeluid. Charlottes moeder keek naar Luke alsof hij haar geslagen had. Het geluid leek eerst op het blaffen van een zeehond, dacht Luke; toen veranderde het in willekeurige noten op een hoorn, en toen was het alsof de zeehond en de hoorn aan het paren waren.

‘Wat is dat?’ zei Judy Carrington.

‘O,’ zei Charlotte.

‘Onze zoon,’ zei Luke, en schoof zijn stoel naar achteren.

Weer klonk het geschreeuw, nog harder en nog meer bizar.

‘Lieve help,’ zei Lowell Carrington.

‘Hij wil graag bij de gezelligheid zijn,’ zei Luke. ‘Ik ga hem wat te kauwen geven. Excuseer me. Dank je, Judy, voor de heerlijke maaltijd.’

Luke nam Sneakers mee voor een korte wandeling in de tuin achter het huis van de Carringtons, die nat was van de gesmolten sneeuw. Daarna bleef hij een paar minuten bij hem zitten op de vloer van het souterrain, en wreef zijn buik met een handdoek terwijl ze naar een show op tv keken.

‘Ik weet het,’ zei Luke. ‘Ik vind het hier ook niet altijd even leuk. Maar in het leven moeten we soms iets aanvaarden wat we niet fijn vinden. Dat versterkt je geduld en je karakter en je vrouw wordt er gelukkig van. Maar goed, over een klein poosje is het voorbij en dan gaan we nog een wandeling maken, oké? En dan met z’n drietjes.’

Na het diner volgde nog een korte scheiding toen Charlotte haar moeder hielp met afruimen en de vaatwasser inruimen. Charlotte voelde zich op haar gemak bij haar moeder, ze kon makkelijk lachen en praten over persoonlijke dingen. Bij haar vader vertoonde ze gezellig, dochterlijk gedrag, maar was ze meer op haar hoede. Ze vochten nog steeds oude oorlogen uit.

Toen hij met hem in de woonkamer zat, zag Luke zijn kans schoon om het onderwerp August Trumble aan te kaarten.

‘Zeg,’ zei hij, ‘Sharley – Charlotte – vertelde dat ze dacht dat u August Trumble vroeger had gekend.’

‘August Trumble, August Trumble,’ zei Carrington nadrukkelijk en nestelde zich comfortabel in zijn stoel. ‘Dat is nou een naam die ik een tijd niet heb gehoord. Zo’n bekommerd genie was dat toch?’

‘Maar u kende hem?’

‘Nee.’

‘O, ik dacht dat Charlotte zei dat u hem kende.’

‘Nee, hoor.’ Hij dronk van zijn whisky, alsof er geen nadere verklaring nodig was. Toen zei hij: ‘Tja, we hebben allebei op Yale gezeten. Maar op verschillende momenten. Ik geloof dat hij een paar jaar verder was dan ik. Ik geloof niet dat ik hem ooit heb gezien. Tom Griffin kende hem.’

‘Tom…?’

‘Griffin. Een van onze buren.’

‘Ik geloof niet dat ik die ken.’

‘Je kent hem ook niet. Hij woont een eindje verderop in de straat.’ Luke nam zich voor die naam door te geven aan Amy Hunter. ‘Trumble is een paar jaar geleden natuurlijk een beetje ontspoord, hè?’

‘Dat zeggen ze.’

Lowell hief zijn glas alsof hij proostte. Het verbaasde Luke dat hij niet vroeg waarom het hem interesseerde. ‘Maar goed, ik vind dat het tijd wordt dat Sharley wat meer vastigheid krijgt,’ zei Carrington, ‘nu ze de vaart erin heeft met dat schrijven. En weet je wat?’ Hij draaide het glas in zijn hand. ‘Ik geloof dat ze het op dit punt voor een keer eens is met haar ouwe heer.’

‘Op welk punt?’

‘Vastigheid. Een huis kopen.’

Hij keek Luke scherp aan.

‘Eigenlijk heeft rondzwerven ook wel iets,’ zei Luke om een punt te maken. ‘Toen we vijf jaar geleden naar de kust verhuisden, heeft ze belangstelling gekregen voor de geschiedenis, in Frederick Douglass in het bijzonder, die een van de eerste grote inwoners was van de Eastern Shore.’ Lowell Carrington kneep pijnlijk getroffen zijn ogen halfdicht, alsof hij brandend maagzuur had. ‘Daardoor is ze begonnen met het boek waar ze nu mee bezig is. Het is een heel project. Jefferson en Douglass.’

‘Nou,’ zei Lowell sceptisch. ‘Dus als je volgende beroep je naar Kansas brengt, gaat ze schrijven over de geschiedenis van wintertarwe in Amerika?’

‘Of misschien een biografie van Fatty Arbuckle,’ zei Luke opgewekt. ‘Die woonde in Kansas.’

Charlottes vader hield zijn ogen neergeslagen en liet de whisky in zijn glas schommelen. ‘Nee,’ zei hij. ‘Nee. Ik zie haar werk als belangrijker dan dat. Belangrijker dan waarheen de wind ook maar waait.’

‘Ik ook,’ zei Luke. Hij kon de verleiding niet weerstaan om eraan toe te voegen: ‘Hoewel de wind ons natuurlijk op interessante plaatsen kan brengen. Zoals ik mijn gemeenteleden soms voorhoud, moeten we niet te veel controle willen hebben in ons leven.’

‘We moeten in ons leven alles onder controle willen hebben wat maar mogelijk is,’ zei Lowell, alsof hij een student toesprak. ‘Wat we onder controle kunnen houden, moeten we onder controle houden.’

‘Aha.’

‘Als je dat niet doet, gaat het leven aan je voorbij. En wat heb je dan?’

‘Ik weet het niet. Existentiële angst?’

Lowell Carrington verraste Luke door breed te glimlachen. ‘Je bent een goeie vent, Lucas. En je bent slim genoeg om me niet te serieus te nemen.’ Hij boog zich naar hem toe en gaf hem speels een klap op zijn schouder. Luke keek op en zag mevrouw Carrington in de deuropening staan, met haar glas in de hand en een scheve glimlach op haar gezicht.

Tijdens het nieuws van tien uur dronk Charlotte kruidenthee terwijl Luke en de Carringtons zich opnieuw inschonken. Op de wc controleerde Luke zijn mobiele telefoon. Nog steeds niets.

Halverwege het nieuws kreeg Judy Carrington een niesbui, een gebeurtenis die zich bij elke visite voordeed en meestal ongeveer om dezelfde tijd.

‘Tjonge, ik ben vast ergens allergisch voor,’ zei ze.

Tegen het eind van de nieuwsuitzending zag Luke dat ze zat te slapen, met haar wodka-tonic nog in haar rechterhand.

Lowell boog zich over haar heen en nam het glas uit haar hand. ‘Nou,’ zei hij, ‘het is weer mooi geweest. Zo te zien heeft Jude een voorsprong op me genomen.’

Hij kuste zijn vrouw op haar wang en ze schoot wakker. ‘Och, lieve help,’ zei ze, en ze keek eerst Luke en toen haar man aan. ‘Ik moet even ingedommeld zijn.’

Luke glimlachte beleefd en ze lachte terug.

‘Nogmaals bedankt, Judy,’ zei hij. ‘De zalm en de perzikcocktail waren buitengewoon lekker.’

Toen haar ouders eenmaal veilig naar boven waren, zei Charlotte: ‘Heb je zin in een wandelingetje?’

‘Zullen we de operazanger meenemen?’

‘Graag.’

Het was een prachtige avond, helder en niet half zo koud als de avond ervoor. Ze liepen hand in hand in het donker de heuvel af naar de beek. Sneakers draafde vooruit en snuffelde aan struiken en gazons zonder iets te vinden wat het stilstaan waard was.

‘Ik hou van deze oude buurt,’ zei Charlotte.

‘Dat merk ik. Ik vind hem ook mooi.’

Ze stonden stil aan het eind van de straat en luisterden naar de beek in het bos. Hij zag Charlottes adem als een wolkje omhoog stijgen in het licht van de lantaarn. Toen ze elkaar zachtjes kusten, voelde hij iets zoemen in zijn broekzak.

Charlotte fronste. ‘Heb je je mobiel meegenomen? Waarom?’

‘O,’ zei Luke.

Hij haalde hem uit zijn zak en zijn hart sloeg op hol. Hij stond op het punt om Charlotte te vertellen wat er was gebeurd.

Alleen zag hij dat het niet de bedreiger was, zoals hij had verwacht.

Het was Amy Hunter nota bene. Tegen de tijd dat Luke op wilde nemen, had hij haar oproep gemist. ‘Hunter,’ zei hij. ‘Dat is raar.’

‘Ga je gang. Bel haar maar terug.’ Charlotte stond op een rots naast de beek. Sneakers boog zijn kop en likte aarzelend aan het water. ‘Ik hou me op de achtergrond en doe alsof ik niet afluister.’

Luke glimlachte.

‘Tenzij jullie natuurlijk persoonlijke zaken te bespreken hebben. Misschien hebben jullie een beetje gekibbeld voordat je wegging?’

‘Heel grappig.’

Ze wandelde langs de beek om hem een beetje ruimte te geven. Sneakers liep naast haar. Hunter nam meteen op.

‘Hoi, met Luke Bowers.’

‘Ja, bedankt voor het terugbellen. Ik heb net een bericht voor je ingesproken.’

‘O, oké.’ Het werd stil. Luke keek langs de heuvel omhoog en zag licht branden boven in het huis van de Carringtons, iemand bewoog achter een gordijn. Een hond blafte twee keer. Sneakers tilde gealarmeerd zijn kop op en overwoog te gaan grommen.

‘Ik wilde je vertellen dat ze een beschuldiging gaan uitbrengen in de zaak van Kwan Park. Waarschijnlijk morgen.’

‘Zo,’ zei hij. ‘Federaal?’

‘Nee. Lokaal.’

‘Niet tegen Robby Fallow?’

‘Nee,’ zei ze. ‘Niet Fallow. Tegen je vriend, Jackson Pynne.’

‘O.’ Luke voelde zich ineens beroerd. De stilte was bijna tastbaar. ‘Nou,’ zei hij, ‘het zal lastig voor ze worden om hem te vinden.’

‘Nee, hoor,’ zei ze. ‘Hij heeft zichzelf net aangegeven.’

‘Wat?’

‘Ja. En hij vraagt naar jou.’

‘Naar mij.’

‘Ja. Hij zegt dat jij de enige bent met wie hij wil praten.’

38

Dinsdag 21 maart

De bezoekersruimte van de gevangenis in Tidewater was pas geschilderd en oogde spierwit. Aan de vloer waren metalen tafels en banken vastgeklonken en aan het plafond hingen tl-buizen. Luke Bowers had hier jarenlang gevangenispastoraat gedaan en toen hij door de reeks deuren van de receptie naar de bezoekersruimte liep, werd hij zoals altijd getroffen door het contrast tussen de heldere oppervlakken en het geharde, onwaardige gedrag van zo veel gevangenen.

Jackson kwam binnenlopen in een oranje overall. Hij keek om zich heen, naar de andere twee gevangenen die met familieleden praatten en de twee bewakers. Ze gingen tegenover elkaar zitten aan een kleine vierkante tafel, van misschien zestig bij zestig. Pynne had tot nu toe geweigerd met de staatspolitie en het bureau van de sheriff te praten, en geëist dat dit gesprek met Luke niet werd opgenomen. Daarom was dit geen verhoor, maar alleen een gesprek. Hoewel Luke natuurlijk kon vragen wat hij wilde.

‘Hallo, Jackson.’

Hij knikte ter begroeting, zijn gezicht stond uitdrukkingloos. Hij zag er vermoeid uit en moest zich nodig scheren.

‘Vind je het fijn om eerst te bidden?’ vroeg Luke.

Hij haalde zijn schouders op en boog zich naar voren, de armen op zijn knieën, de ogen neergeslagen. Luke boog zijn hoofd en bad voor hem.

Jackson zat hem aan te kijken toen Luke zijn ogen opendeed. ‘Vertel me eens wat ze hebben,’ zei hij met een klein stemmetje. ‘Aan bewijs, bedoel ik. Wat is de aanklacht?’

‘Tja, je wordt beschuldigd van te hard rijden, heb ik gehoord, en belemmering van ambtsverrichtingen. Verzet bij arrestatie. En misschien komt daar nog verboden wapengebruik bij. Je had een ongeregistreerd handwapen bij je?’

‘De moord op Kwan,’ zei hij bruusk. ‘Welk bewijs hebben ze daarvoor?’

‘O.’ Luke schraapte zijn keel. ‘Ik heb begrepen dat je DNA en schoenafdrukken zijn gevonden in de kerk en ook op wat ze de moordlocatie noemen. Een huisje bij Oyster Creek –’

‘Wat voor DNA?’

‘Sigarettenpeuken. Chesterfields.’

Hij knikte licht, met zijn hoofd laag, als een bokser die klappen incasseert.

‘Jackson, je hebt tegen me gezegd dat je het niet gedaan hebt, hè?’

‘Klopt.’

‘Dus wil je me vertellen wat er gebeurd is en wat er aan de hand is?’

Hij keek op, maar vermeed het Luke aan te kijken. Er klopte iets niet helemaal, dacht Luke, Jackson was lang niet zo van streek als hij zou moeten zijn.

‘De korte versie?’

‘Oké.’

‘Goed dan, de korte versie.’ Hij haalde diep adem en stak van wal. ‘Het is al wel drie jaar geleden begonnen. Nou, laten we zeggen tweeënhalf. Ik begon een bedrijf met twee partners. Ze kwamen naar mij toe, kerels met wie ik eerder had gewerkt. We namen de onderneming over van vier Quik Gas winkels, twee in Ohio, een in Delaware, een in Maryland. Ik hoefde er vrij weinig aan te doen. Het was gewoon een plek om wat cash te parkeren. De winkels liepen goed, we hadden er een vast inkomen van. Ik was in die tijd van plan om een nieuwe bouwonderneming op te zetten in het noorden van Florida en uiteindelijk mijn aandeel in de winkels te verkopen. Maar voordat dat gebeurde, nam die advocaat vorig jaar zomer contact met ons op en zei dat hij handelde namens een investeerder. Hij bood aan de winkels te kopen. Het was een mooi bod, te mooi om te laten lopen.’ Jackson hoestte een droog rokershoestje.

‘Ik ontmoette Kwan in onze winkel in Sharonville,’ vervolgde hij. ‘Ze begon daar ongeveer een week nadat we hem verkocht hadden. Daarna ben ik er een paar keer langs geweest om sigaretten of loterijkaarten te halen. Een beetje kletsen, gewoon aardig over en weer. Ik geef toe dat ik haar meteen graag mocht. Een intelligente dame, ze had klasse. Maar tegelijk een beetje gereserveerd, als je begrijpt wat ik bedoel. Een beetje op zichzelf in zekere zin, en dat interesseerde me ergens wel. Maar goed, het duurde niet lang voordat ik erachter kwam dat er iets niet klopte met de opzet.’

‘Wat bedoel je, niet klopte?’

‘Iets met die zaak, iets wat haar dwarszat.’ Hij schuifelde met zijn voeten. ‘Maar wat ik zeggen wil, al gauw werden we verwante zielen. Tja, ik ben zesenvijftig, niet? En zij misschien tweeëndertig?’ Met wazige ogen van emotie wendde hij zijn blik af. ‘Maar het was zoiets wat eigenlijk niks met leeftijd te maken heeft.’

‘Wat zat haar dwars over de zaak?’

‘Wat haar dwarszat? Tja, ik weet het niet… Ik bedoel, waarom wilden ze die winkels om te beginnen zo graag hebben?’

‘Vertel.’

Hij haalde zijn schouders op en schudde zijn hoofd, om aan te duiden dat hij dat niet ging doen. Een gevangene drie tafels verder stond op en liep met zijn twee bezoekers naar de verkoopautomaten; zijn moeder en zijn zus, vermoedde Luke. Jackson blies langdurig uit, zijn ogen werden glazig. Hij wachtte tot ze langsgelopen waren. ‘Maar goed, op een avond ontmoetten we elkaar na het werk. We gingen wat drinken. En toen zag ik pas echt hoe bang ze was. Een heel lieftallige dame, maar ze liet zich soms niet makkelijk zien, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar een heel lieftallige dame.’

‘Wat denk je dat er aan de hand was?’

‘Met de winkel? Of met haar?’

‘Allebei.’

Hij haalde een schouder op. ‘Geen idee. Drugs? Geld witwassen?’ Weer speurde hij met zijn ogen snel de bezoekersruimte af. ‘Ik heb zulke dingen vaker meegemaakt. Het kan van alles zijn geweest. Maar wat me echt opviel, was dat loterijgeval. Daar werd ze heel zenuwachtig van.’

‘Over de verkoop van de winnende loten. Met miljoenenopbrengsten.’

‘Ja, precies. Ze wilde er absoluut niet over praten.’

‘En had je enig idee wat er achter die organisatie zat die de winkels kocht?’

‘Later wel, ja.’

‘Wanneer later?’ vroeg Luke.

‘Maanden later. Kijk, geleidelijk aan begon ze hier en daar kleine dingen tegenover mij los te laten over de opzet. En over de man die de leiding had. Toen begon ik te begrijpen waarom ze zo bang was.’

‘De man die de leiding had, was August Trumble.’

‘Ja, precies.’ Hij keek Luke met een klein lachje aan. ‘Trumble.’

‘Waarom vertelde ze je dat, Jackson? Wat wilde ze dat je deed?’

‘Waarom ze het me vertelde? Om haar hart te luchten. Omdat ze eruit wilde. Het was of de muren op haar af kwamen. Zo beschreef ze het.’

‘Leg uit. Waarom kwamen de muren op haar af?’

‘Waarom? Ik weet het niet; misschien was ze niet meer bruikbaar voor hen of zo. Ze was bang van die vent, iedereen was bang van die vent, maar zij was ook afhankelijk van hem. Ik bedoel, hij betaalde haar zes cijfers, ja? Regelde haar ziektekostenverzekering. Betaalde haar huur, haar leaseauto. Maar dan verwachtte hij ook van haar dat ze zich op een bepaalde manier gedroeg. Het was het oude liedje – je verkoopt je ziel aan het bedrijf. Maar toen besloot Kwan dat ze haar ziel terug wilde. En hij wilde hem niet teruggeven. Hij vond dat haar ziel van hem was.’

‘Vreemd dat een bedrijf dat zulke winkels bezit op die manier opereert.’

‘Ja. Precies.’

‘Dus wat gebeurde er?’

‘Om een lang verhaal kort te maken: ik bood aan haar te helpen. Toen ik haar beter leerde kennen, kwam ik te weten dat er nog een paar mensen net zo bang waren als zij. Ze hadden een soort geheim bondgenootschap gevormd, zou je denk ik kunnen zeggen. Ik hielp Kwan en de anderen een plan te bedenken om te ontsnappen.’

‘Waren dat de drie namen die je me laatst gaf in de kerk?’

Hij keek Luke in de ogen en knikte.

‘Dus je maakte een plan voor haar om ontslag te nemen en te ontsnappen, zeg je.’

‘Precies.’

‘En de anderen?’

‘Die moesten het zelf maar uitzoeken. Mijn zorg was Kwan.’

‘Oké. Maar er ging iets mis.’

‘Ja, duidelijk.’

‘Hoe had het moeten werken?’

‘Hoe had het moeten werken?’ Hij wachtte even toen hij zag dat de andere gevangene en zijn gasten weer langsliepen. ‘Kwan zou naar het vliegveld in Cincy rijden, maandagochtend naar Reagan vliegen en daar op de metro stappen. Ik zou haar in Virginia oppikken en daarvandaan de 95 South nemen. Ik had onderdak voor haar geregeld.’ Hij keek tussen zijn knieën door naar de grond, zijn ogen glinsterden. ‘Toen kreeg ik maandagavond een e-mail waarin stond: Laten we elkaar morgenochtend in Tidewater zien. Voor de methodistenkerk.’

‘En wat deed je toen?’

‘Wat deed ik?’ Hij keek Luke scherp aan. ‘Ik probeerde haar te bereiken, natuurlijk. Dat lukte niet. Uiteindelijk ben ik toen wel gegaan. Ik ben er voor alle zekerheid heen gereden. Ik zag niet veel opties op dat moment. Maar toen las ik de volgende dag, woensdag, in de krant over de vrouw in de kerk.’

‘Jij hebt het niet gedaan, Jackson? Toch?’

‘Dat heb ik je verteld, dominee.’

‘Oké.’ Luke sloeg hem gade, probeerde zijn gezichtsuitdrukking te doorgronden en op te vangen wat hij niet zei. Jackson Pynne was handig in de kunst van het weglaten, wist Luke, en dit leek niet het hele verhaal te zijn. ‘Hoe denk je dat je DNA op die twee misdaadlocaties terecht is gekomen?’

‘Ik zou het je niet kunnen vertellen.’

‘Doe eens een gok.’

‘Iedereen kan me gevolgd zijn en mijn sigarettenpeuken hebben verzameld. Ik heb geen idee.’

‘Kan Kwan Park je sigarettenpeuken hebben bewaard?’

Hij schudde zijn hoofd en draaide zich naar de muur, zijn ogen glommen kwetsbaar.

‘En de voetafdrukken? De schoenen die erbij horen, die zijn gevonden in de garage van je huis hier in Tidewater County.’

Hij knipperde snel met zijn ogen. ‘Dat huis gebruik ik niet. Het is een zomerhuurhuis, de makelaar beheert het. Geen idee. Misschien heeft iemand ze daar neergezet.’

‘Wie? Wie zou ze daar neergezet hebben?’

‘Geen idee.’ Jackson boog zijn hoofd weer. ‘Hoor eens,’ zei hij. ‘Het punt is dat dit eigenlijk niet om ons ging. Even voor de helderheid. Wat Kwan eigenlijk wilde, was de klok luiden. Ik zou haar helpen –’

‘De klok luiden waarover?’

‘Over alles wat die organisatie deed. Niet alleen over geld stelen van de regering. Ik geloof niet dat iemand van ons dat een fluit kon schelen. Maar wat ze hun eigen mensen aandeden.’

‘Hun eigen werknemers?’

‘Ja.’ Hij kreeg een afwezige blik in zijn ogen. ‘Ik denk dat ze erachter gekomen waren wat we deden, en dat beschouwden als ontrouw of zoiets. Wat voor hen een doodzonde is.’

‘Wie zijn die zij?’ zei Luke.

‘Trumble. Trumbles veiligheidsmensen.’

‘Zitten die achter je aan?’

Pynne haalde zijn schouders op en knikte.

‘Waarom jij, Jackson? Jij maakte toch geen deel uit van die organisatie?’

‘Nooit. Nee, het is om wat ik weet – of wat zij denken dat ik weet. En omdat ik had geholpen bij de plannen. Ik maakte deel uit van het verraad.’

‘Je moet dit aan de politie vertellen, Jackson. Ze moeten weten wat je net aan mij hebt verteld. Oké? Je moet met Amy Hunter gaan praten, de hoofdrechercheur. Wil je dat doen?’

Hij schudde zijn hoofd.

‘Waarom niet?’

‘Dat wil ik niet.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat ik er geen behoefte aan heb. Omdat ik me hier veilig voel, oké? Als ik hier wegga, kom ik niet eens tot de provinciegrens. Dat garandeer ik je. Daarom heb ik mezelf aangegeven.’

‘Blijf dan hier. Maar je moet toch je verhaal vertellen. Zodat ze kunnen uitzoeken wie dit heeft gedaan.’

Jackson zei niets. Hij keek weer naar de grond. Hij scheen te wachten tot Luke verdween. Ten slotte gaf Luke de bewaker een teken.

‘Wil je misschien nog iets anders zeggen, Jackson?’

‘Ja, nog één ding,’ zei hij. Hij ging rechter zitten. ‘Hoe zag ze eruit? Kwan? Toen je haar vond?’

‘Ze zag er mooi uit.’ Jackson sloeg hem aandachtig gade. ‘Tot ik dichterbij kwam.’

‘En toen?’

‘Ze zag er nog steeds mooi uit. Maar toen kon ik zien dat ze verwond was.’

Hij knikte, alsof dit was wat hij had willen horen. Beide mannen stonden op, Luke eerst. Jackson stak zijn hand uit.

‘Ze was inderdaad mooi,’ zei hij, terwijl hij de hand zwakjes drukte. ‘Niet te geloven dat iemand zou denken dat ik haar had kunnen verwonden. Ik zou wel de laatste zijn. De laatste.’

39

Het nieuws dat iemand de vorige avond was aangehouden voor de kerkmoord had de krant of de tv nog niet gehaald, maar in Tidewater County was het die ochtend het gesprek van de dag. Op Main Street bleven de kranten van de vaste klanten opgevouwen en werd het echte nieuws besproken boven koffie, eieren met spek en krabomeletten.

Luke haalde koffie bij de Blue Crab Diner en weerde vragen van enkele klanten af. Het verbaasde hem dat nog niemand scheen te weten dat hij Jackson Pynne net had gesproken.

Terwijl hij naar de kerk reed, belde hij Amy Hunter. De late ochtendzon scheen fel en deed de laatste restjes sneeuw van zondag smelten.

‘Hoe was hij?’ vroeg ze.

‘Hij was heel open over Kwan Park. Over de rest niet. Ik geloof dat hij echt om haar gaf.’

‘Waar ben je?’

‘Op weg naar de kerk.’

‘Ik kom er aan.’

Aggie Collins, gekleed in een marineblauw krijtstreeppak met een donkerrode bedrukte sjaal, nam de gebruikelijke plichtplegingen door voordat ze Hunter toestond voor Lukes bureau plaats te nemen.

‘Kan ik voor een van u beiden iets te drinken halen?’ vroeg ze. ‘Koffie? Water?’

‘Nee, dank u,’ zei Amy.

‘Ik hoef niet,’ zei Luke.

‘Zeker weten?’ Ze keek Hunter weer aan. ‘Thee?’

‘We hoeven niet,’ zei Luke.

Eindelijk ging de deur dicht en ze lachten even naar elkaar. Toen begon Luke Hunter alles te vertellen wat Jackson Pynne die ochtend in de gevangenis tegen hem had gezegd. Hunter bleef hem zonder onderbreken oplettend aankijken. Ze maakte geen aantekeningen. Toen hij klaar was, veranderde haar gezichtsuitdrukking maar weinig. Hij hoorde haar hersenen kraken.

‘En?’ zei Luke. ‘Hebben ze genoeg om een zaak tegen hem te beginnen?’

‘Ze denken van wel,’ zei ze. Haar ogen waren weer op hem gericht. ‘Het bewijs is natuurlijk allemaal indirect, maar het is wel veel. We hebben te maken met een seriemoordenaar en we moeten de vier moorden met elkaar in verband brengen om aan te tonen wat er echt is gebeurd. Maar dat wil de aanklager niet. Hij vindt dat hij nu een sterke zaak heeft tegen Jackson Pynne en hij wil aan de slag, zodat alles zo gauw mogelijk achter de rug is, en weg uit Tidewater County.’

‘Zonder de andere drie moorden erbij te betrekken.’

‘Precies. En wat jij me net hebt verteld, dat ze minnaars waren, maakt het alleen maar sterker.’ Hunter zuchtte. ‘De vraag is in dit geheel wat de FBI gaat doen. Om de een of andere reden heb ik daar ook geen goed gevoel over.’

Hunter keek uit het raam naar het moerasland en bleef een poosje in gedachten verzonken. Toen stond ze op en ze liep naar de deur. Luke zag wel dat ze nog iets anders te zeggen had, maar hij kon zich niet voorstellen wat.

Bij de deur stond ze stil, met haar hand op de deurknop, en haar ogen dwaalden door zijn kantoor.

‘Weet je. De eerste keer dat we elkaar hier spraken, heb ik iets gezegd waar ik daarna alleen maar spijt van heb gehad.’

‘O?’

‘Ja.’

Luke wist wat er ging komen. ‘Dat je een overtuigde vrijdenker was, bedoel je?’

‘Ja, dat is het.’ Haar mondhoeken krulden. ‘Hoe wist je dat?’

Hij haalde zijn schouders op.

‘Het leek me een beetje ongepast,’ zei ze, ‘en het is ook niet helemaal waar. Ik denk dat ik eigenlijk niet weet wat ik geloof.’

‘Daar is niets mis mee. Ik ben geen voorstander van absolute zekerheden,’ zei hij. ‘Het aardige is dat we uit vele richtingen tot geloof kunnen komen.’

‘Ja.’ Hunter glimlachte weer, met haar hand nog op de deurknop. ‘Mooi,’ zei ze.

Luke dacht aan verschillende dingen die hij nu had kunnen zeggen, vragen die hij wilde stellen over haar leven. Maar het leek er niet het juiste moment voor.

‘Maar goed,’ zei ze. ‘Ik spreek je later.’

Luke had zichzelf beloofd dat hij voor de lunch het stapeltje opmerkingen van gemeenteleden zou doornemen. Er was veel vrolijk commentaar over het kerkpersoneel, zijn preek of de muziekkeuze, maar er zaten altijd een of twee doornen tussen de rozen. Germaine Holland bijvoorbeeld verzocht de kerk de familie Michelson – die ze niet bij name noemde, maar aanduidde als ‘de nieuwkomers’ – te vragen ‘ervan af te zien’ op de tweede rij te gaan zitten, waar Germaine en Bob Holland al bijna tien jaar hun vaste plaats hadden. Luke legde haar briefje onder op de stapel.

Makkelijk aan te pakken was deze anonieme opmerking: Er ligt al twee weken een dode kakkerlak in een hoekje helemaal achter in de kerk. Graag WEGHALEN voor zondag!

Luke besloot dit zelf af te handelen voor hij de strijd aan zou gaan met Germaine Holland.

Hij haalde een tissue uit de doos op Aggies bureau. ‘Ik ga even een missie uitvoeren,’ zei hij geheimzinnig tegen haar en toen wandelde hij door de gang naar de kerk. Hij was een paar minuten bezig met zoeken naar het aanstootgevende insect, maar zonder succes. Misschien was Martha Cummings, de conciërge, hem voor geweest.

Toen hij terugliep naar zijn kantoor, voelde Luke zijn mobiele telefoon trillen. Op het schermpje stond nummer onbekend.

Met bonzend hart stond hij stil in de donkere gang tussen de kerkzaal en de kantoren.

‘Hallo?’

‘Hallo, prediker.’ Het was de schorre stem van een dag geleden. ‘Bent u vanochtend bij onze vriend Jackson Pynne op bezoek geweest?’

Luke zei niets.

‘Grappig, want ik dacht dat u me gisteren vertelde dat u niet wist waar hij was.’

‘Dat wist ik ook niet. De politie belde me gisteravond om te zeggen dat hij met me wilde praten.’

‘En wat heeft meneer Pynne u verteld?’

‘Niet veel.’

‘Wat is er volgens hem gebeurd met die vrouw? Kwan Park.’

‘Hij weet het niet.’

‘Nu bent u niet helemaal eerlijk tegen me, wel, prediker? Wat is er volgens hem met Kwan Park gebeurd?’

Luke bleef zwijgen.

‘U denkt toch niet dat iemand anders dan Jackson Pynne die vrouw heeft vermoord, of wel soms, prediker?’

‘Ik zou het niet weten.’

‘Ik hoop echt dat u dat niet denkt.’ Luke hoorde hem ademhalen. ‘Want dat zou een grote vergissing zijn – als u dat dacht. Een grote vergissing.’

Luke dacht aan Charlotte. ‘Dat zijn mijn zaken niet,’ zei hij. ‘Dat is een zaak van de politie.’

‘Ja, dat zegt u precies goed. Dat zijn uw zaken niet. Dus probeer niet de held uit te hangen en u er nog meer mee te bemoeien dan u al gedaan hebt. Want als u dat doet, zou u weleens wat merktekens kunnen aantreffen op het lichaam van uw vrouw.’

‘Wat?’

‘Ik denk dat u begrijpt wat ik bedoel, prediker. Het is een heel mooie vrouw,’ voegde hij eraan toe met een lach in zijn stem. Toen werd de verbinding verbroken.

Luke bleef in de stoffige houten gang voor zich uit staan staren.

Toen belde hij Amy Hunter.

‘Je had vast niet verwacht zo snel weer van me te horen,’ zei hij.

In Hunters kantoortje in het complex voor openbare veiligheid reconstrueerde Luke de twee gesprekken met de anonieme beller. De dreiging tegen Charlotte had de hele zaak voor hem veranderd. Na het eerste telefoontje had hij gebeden en niet geweten wat hij moest doen. Maar na het tweede niet. Zelfs als dit iemand was die met de sheriff samenwerkte en hem uit de buurt van Jackson Pynne probeerde te houden, had de beller een grens overschreden door Charlotte te bedreigen.

Hunter keek hem aan met de rustige empathie van een ervaren luisteraar. Het was bijna alsof hun rollen waren omgedraaid, nu Lukes heftigheid geabsorbeerd werd door Hunters kalmte. Ze kende het klappen van de zweep, merkte hij. Ze had dingen meegemaakt waar ze niet over praatte.

‘Ik had het je meteen moeten vertellen, denk ik,’ zei hij.

‘Soms is het lastig uit te maken waar je goed aan doet. Maar laat je hier niet door beetnemen,’ zei ze. ‘Ga je normale dagelijkse gang. We gaan regelmatig surveilleren bij je huis, als je het goedvindt. En ik wil ook graag je telefoons afluisteren.’

‘Goed,’ zei hij. ‘Bedankt.’

‘Het is waarschijnlijk beter dat je je van nu af aan niet meer met de zaak bemoeit. Ga niet meer met Jackson Pynne praten. Als hij belt, stuur je hem naar ons.’

‘Oké.’

Luke keek haar deemoedig aan. ‘Wie denk je dat het is?’

‘Ik weet het niet,’ zei ze. ‘Misschien iemand die in verband staat met de sheriff, zoals je zegt. Of misschien iemand die betrokken is bij die organisatie waarvoor Kwan Park werkte. Hoe dan ook, het motief is hetzelfde.’

‘Ze willen zorgen dat Jackson vervolgd wordt voor de moord.’

‘Precies, daar ziet het naar uit. En dat is op zichzelf interessant.’

‘Ja.’

Hunter glimlachte behoedzaam. Luke zag aan haar ogen dat ze ver op hem vooruit liep en in haar hoofd de schaakzetten al speelde. Hij vond het wel jammer dat hij er niet meer bij betrokken zou zijn; maar hij wist ook dat het zo moest gaan. Zijn rol was nu bidden. En wachten.

Gil Rankin sloeg de vrouw van de dominee van een afstandje gade toen ze van haar BMW naar de voordeur van het huis liep. Ze droeg een tasje met boodschappen in haar hand. Een stijlvolle vrouw, dacht hij, knap en slank. Mooi haar. Prettig optreden. Als hij haar moest aftuigen, zou hij het niet met plezier doen.

Maar het was te riskant om op dit moment aan zoiets te beginnen. Zolang ze nog niet zeker wisten wat er met Jackson Pynne ging gebeuren, moest hij oppassen. Hij had de predikant nu angst aan gejaagd, dat was mooi genoeg.

Rankin wist wat zijn probleem was: te veel loze tijd. Hij moest gaan sporten om zijn gedachten ergens anders op te richten.

Je doet maar wat je goeddunkt, dat zijn mijn zaken niet, had zijn Cliënt gezegd. Als het eindresultaat maar goed is.

Rankin startte de motor van zijn Jeep. Het zou niet lang duren voordat de politie het huis van de dominee in de gaten zou gaan houden. Hij kon hier beter uit de buurt blijven.

Terwijl hij terugreed naar Jimmy Creek, zette hij de radio aan om de stem van de Cliënt in zijn hoofd te overstemmen.

Maar die bleef, tastbaar als de weg en het boerenland: Ik wou dat we het niet op deze manier hoefden te doen, Gilbert. Die mensen, die waren als kinderen voor me, dat weet je. Maar nu stinken ze. Verraad heeft een geur. Dus we hebben geen keus meer. Dat begrijp je toch wel, nietwaar, Gilbert?

40

Openbaar aanklager Wendell Stamps stemde ermee in de moordaanklacht tegen Jackson Pynne uit te stellen tot hij de volgende middag om half vier met Amy Hunter had gepraat. Dat was goed en slecht nieuws voor Hunter. Goed omdat het haar vierentwintig uur de tijd gaf om een zaak te maken die hem op andere gedachten zou brengen; slecht omdat ze aan vierentwintig uur niet genoeg tijd zou hebben. Het zou natuurlijk geholpen hebben als Jackson Pynne ingestemd had met een gesprek met haar. Maar Pynne bleef haar verzoeken om een verhoor weigeren. Ben Shipman had zich die ochtend bij uitzondering ziek gemeld, wat hun werk nog moeilijker maakte.

Hunter schakelde de hulp van Sonny Fischer in om Pynnes doen en laten van maandag en dinsdagochtend vroeg na te trekken. Ze wilde een tijdlijn creëren, om te bewijzen dat hij Kwan Park niet had kunnen vermoorden of haar lichaam achterlaten in de kerk. Maar de bewakingsvideo vertelde een ander verhaal: Pynnes pick-up was dinsdagochtend om 6:37 het tolplein op Bay Bridge overgestoken op weg naar de Eastern Shore. Wat betekende dat hij in Tidewater County was geweest op het moment dat Kwan Parks lichaam in de kerk werd geplaatst (hoewel er ten gunste van Hunter geen video was gevonden waarop te zien was dat hij maandag de brug overstak). Twee dagen geleden was zijn truck door de staatspolitie gevonden op het parkeerterrein van een winkelcentrum, maar er waren geen sporen van zijn computer of andere persoonlijke bezittingen.

Hunter probeerde een paar keer Dave Crowe te bereiken, die kennelijk nog steeds in Washington zat. Uiteindelijk liet ze de boodschap voor hem achter dat ze belangrijke informatie had over Jackson Pynne.

Het was een paar minuten over vijf toen hij eindelijk terugbelde.

‘Even een seintje,’ zei hij bij wijze van begroeting. ‘In vertrouwen. We hebben vanochtend iets gevonden over Mark Chandler. We denken dat hij de onbekende man uit Virginia kan zijn. Die man had toch die verminking van zijn lippen en tong?’

‘Ja.’

‘Hij was advocaat en vertegenwoordigde enkele accountantskantoren, waaronder het kantoor dat de boeken deed voor de Quik Gas franchise. Hij was een van de drie namen die je me hebt gegeven.’

‘Ja, dat weet ik allemaal.’

‘Oké, maar dit weet je niet. We hebben de harde schijf van een van zijn computers thuis onderzocht. In de afgelopen weken heeft hij geld weggesluisd van een bedrijf in Delaware dat een toevoerkanaal heeft naar liefdadigheidsfondsen van August Trumble.’

‘Zo.’

‘Hm. Alles bij elkaar hebben we het over enkele miljoenen dollars, die van illegale belastingaangiften via lege vennootschappen zijn weggevloeid.’ Hij zweeg even. ‘Elektronisch overgeboekt, daarna herverdeeld over vier afzonderlijke rekeningen. Een van de rekeningen zoog het merendeel op.’

Hunter wendde zich af van haar bureau en liet het tot zich doordringen. Vreemd dat Crowe ineens zo openlijk sprak door de telefoon. ‘Dus wat je wilt zeggen… je denkt dat Chandler geld verduisterde van Trumbles onderneming?’

‘Dat heb ik niet gezegd. Dit is nog in een voorstadium, Hunter. Je mag elke conclusie trekken die je wilt. Ik geef je alleen even een seintje.’

Hunter kreeg ineens een wee gevoel. ‘Dus je denkt dat Kwan Park een van de vier rekeninghouders was? Dat zij en Jackson Pynne samen geld verduisterden van Trumbles organisatie? En dat ze daarom werd vermoord?’

‘Dat weten we niet. We weten niet wie toegang had tot de vierde rekening. We weten alleen dat hij bestond.’ Crowe haalde diep adem. ‘Het is nog vroeg, maar ik denk dat je wel snapt waar het heen gaat.’ Na een ogenblik voegde hij eraan toe: ‘Ik heb begrepen dat Jackson Pynne gearresteerd is maar niet wil praten?’

‘Dat klopt. Ik heb geprobeerd je te bereiken.’

‘Dit klinkt alsof ze dit keer de juiste man te pakken hebben,’ zei hij.

‘O? Waar heb je het over?’

‘Daar gaan we later op door.’

‘Wanneer?’

‘Morgenochtend.’

Hunter zuchtte. ‘En wat gaat er met het onderzoek gebeuren?’ vroeg ze. ‘Is het al federaal?’

‘De moord op Kwan Park? Nee. Maar daar kunnen we het morgenochtend over hebben. Hou dit voorlopig voor je.’

‘Wat?’

‘Alles wat ik je heb verteld. Vanaf toen we elkaar voor het eerst hebben gesproken.’

‘Waarom?’

‘We praten morgenochtend. De zaak neemt een wending. Dat is het enige wat ik kan zeggen. Ik kom morgenochtend terug en dan bespreken we het.’

‘Waarom kunnen we het –’

Hij had al opgehangen. Hunter bleef zitten met de telefoon in haar hand. Na een poosje drong het tot haar door dat ze naar haar eigen spiegelbeeld in het raam zat te kijken en het beviel haar niet wat ze zag. Ze stelde zich voor hoe ze er over vijfentwintig jaar uit zou zien, hoe ze er dan aan toe zou zijn. Het waren geen gedachten waar ze op dit moment op zat te wachten.

‘Je hebt er goed aan gedaan om het haar te vertellen,’ zei Charlotte. ‘Nu is het in hun handen en hoef jij je er niet druk over te maken.’

‘Weet ik.’ Ze lagen met z’n allen in bed onder de dekens – Charlotte, Luke, Sneakers – de drie amigo’s. In de kamer brandde alleen een nachtlampje. Aan de straat stond een surveillancewagen geparkeerd, de politie bewaakte het huis. Morgenochtend zouden ze op alle deuren en ramen een alarm laten installeren.

‘Maar beloof me dat je je er niet meer mee bemoeit, wat er ook gebeurt,’ zei ze. ‘Laten we er niet eens over praten.’

‘Oké.’

‘Beloof het.’

‘Beloofd.’

Ze leunde op haar elleboog. Hij voelde hoe ze in het donker naar hem keek.

‘Wat is er?’

‘Zeg het nog eens,’ zei ze. ‘En nou met gevoel.’

‘Be-loofd,’ zei Luke.

Ze kuste hem en nestelde zich lekker dicht tegen hem aan. Sneakers voelde dat hij te veel was, groef zich op uit de dekens en nestelde zich voor de nacht in zijn eigen bed.

Charlotte was goed in het laten verdwijnen van akelige dingen. Dat was een van haar talenten. Terwijl hij in bed naar de wind lag te luisteren, dacht Luke aan de eerste keer dat ze elkaar hadden ontmoet. Ze was alleen gekomen naar een methodistendienst in een buitenwijk van Washington en had hem naderhand op het parkeerterrein gecharmeerd met verhalen over Joseph Campbell, Madeleine Albright, Plato’s Republic, en rapper Coolio, die hij allemaal in zijn preek had genoemd. Ze lachten samen vlot op een manier die – wist hij nu – voor geen van beiden erg natuurlijk was. Een paar weken later gingen ze samen uit eten en kregen ze verkering. Het was een respectvolle, levendige en platonische relatie. Maar een paar maanden later, na een etentje bij Charlotte thuis, had ze gevraagd: ‘Je hebt zeker niet toevallig je pyjama bij je?’

‘Moest dat?’

Charlotte haalde haar schouders op en voor de eerste keer schonk ze hem die ondeugende blik waar hij zo dol op was geworden.

Vanavond vielen ze in elkaars armen in slaap. Maar Luke werd meerdere keren wakker en lag te woelen en te draaien bij de gedachte aan de dreigende intonatie van de man aan de telefoon, die hem aansprak met ‘prediker’. Hij luisterde naar Charlotte en Sneakers, en hun rustige, regelmatige ademhaling. Hij lag lange tijd met zijn handen onder zijn hoofd door het gordijn naar de maan te kijken, die hoog boven het moerasgras hing, en wenste dat hij zijn ogen dicht kon doen en zich met zijn ademhaling bij hen kon voegen.

41

Woensdag 22 maart

Luke ging de ochtendkrant halen en zwaaide naar de politieman die aan de weg geparkeerd stond. De agent – een lange, aardige vrouw die hij herkende maar van wie hij de naam niet wist – knikte, maar zwaaide niet terug. De ochtendlucht was helder en wolkeloos, de temperatuur naderde de tien graden, de sneeuw was allang verdwenen. Hij hoorde geluiden van mensen die al aan het werk waren – hameren, zeepokken schrapen van scheepshuiden. De wereld voelde vanochtend zacht en een beetje dierbaar.

Hij vouwde de krant open op de keukentafel. Jackson Pynne stond bovenaan links op de voorpagina: PROJECTONTWIKKELAAR AANGEHOUDEN.

Charlotte stond in haar elandenpyjama voor het fornuis omeletten met kaas en champignons te bakken. Sneakers lag aan haar voeten diep te slapen. Een cd speelde meeslepende symfonische muziek.

Bovenaan rechts stond: ZAAK BIDDENDE VROUW BLIJFT MYSTERIE. De subkop luidde: FBI zal onderzoek overnemen.

‘De pers heeft het verhaal kennelijk opgepikt,’ zei hij. ‘Ze noemen haar nu de “biddende vrouw”.’

‘Interessanter dan geheimzinnige vrouw,’ zei ze, terwijl ze de muziek zachter zette.

‘Dat wel.’

‘Straks komt het bij de roddelbladen terecht.’

‘Goed voor het toerisme,’ zei Luke.

‘Misschien.’

Ze schoof de omeletten uit de pan op borden en zette hun ontbijt op tafel, samen met twee glazen sinaasappelsap en een schaal tarwecrackers.

‘En,’ zei Charlotte toen ze zijn aandacht had, ‘voel je je wat beter?’

‘Een beetje. Ik geloof dat ik rond half vier eindelijk weer in slaap gevallen ben.’

Ze aten een poosje in stilte. Het was vreemd om niet meer over de zaak te kunnen praten.

‘Ik voel me beter met die agent buiten,’ zei Luke ten slotte.

‘Deanna.’

‘Maar voor haar zal het wel een beetje saai worden.’

‘Ik ga straks vragen of ze ontbijt wil of een kop koffie.’

‘Goed idee,’ zei Luke. ‘Misschien moeten we de operazanger sturen om haar te vermaken.’

‘Jammer dat hij alleen optreedt bij mijn ouders in het souterrain.’

‘Ja. Jammer.’

Charlotte keek naar Sneakers, die nog steeds zachtjes lag te snurken. Zwijgend aten ze verder.

Hunter reed naar haar werk en dacht aan het telefoongesprek. Wat zou de volgende zet van de beller zijn? Kennelijk maakte iemand zich er om de een of andere reden ongerust over wat Jackson Pynne tegen de politie zou zeggen als hij besloot te praten.

Op kantoor vond ze een nieuw voicemailbericht van Theresa Kincaid, de verslaggeefster die het etiket ‘biddende vrouw’ op Kwan Park had geplakt. Hunter sloeg er geen acht op en concentreerde zich op de zaakdossiers. Even over half tien ging haar telefoon. Dave Crowe.

‘Denk je dat je om tien over tien naar de vergaderzaal kunt komen?’

‘Ik denk het wel. Ben je hier?’

‘Ik ben in het gebouw. Dit moet op een bepaalde manier gaan, Hunter,’ zei hij, en zijn stem klonk plotseling komisch informeel. ‘Goed? Vertrouw me maar gewoon, ik praat je later bij. Maar je moet hierin aan mijn kant staan.’

Hunter voelde afweer oplaaien en vocht tegen de neiging hem uit te dagen. Om vijf over tien liep ze plichtsgetrouw door de gang en ging de trap op naar de kleine vergaderruimte op de tweede verdieping. Wendell Stamps was er al, samen met hulpsheriff Stilfork, onderzoeker van de aanklager Clinton Fogg, en Kirsten Sparks, de persvoorlichter. Vlak nadat Crowe de deur dicht had gedaan, glipte sheriff Clay Calvert naar binnen en ging aan de andere kant van de tafel zitten. Hunters nekharen gingen overeind staan toen hij plaatsnam.

‘Goedemorgen. Bedankt voor uw komst op zo’n korte termijn.’ Crowe schonk ieder op z’n beurt dezelfde snelle, zakelijke blik. ‘Ik wil alleen een korte update verschaffen. Zoals u weet, meldt de plaatselijke krant dat de federale regering het onderzoek naar de moord op Kwan Park overneemt.’ Hij zwaaide met een exemplaar van de Tidewater Times en liet hem op tafel vallen. ‘Dat is absoluut niet waar,’ zei hij, met een blik op sheriff Calvert en toen op Kirsten Sparks. Sparks aapte zijn gezichtsuitdrukkingen na terwijl hij sprak. ‘Om iedereen op de hoogte te brengen: de FBI neemt het onderzoek naar de moord op Kwan Park niet over. We bieden assistentie aan als en wanneer erom gevraagd wordt. Maar dit is geen federaal onderzoek. Ik heb met de plaatselijke media gepraat en later vandaag geven we een algemeen persadvies met die strekking uit.’

Hunter voelde woede opkomen. Waarom heb je het me niet gewoon verteld?

‘Om verder uit te weiden – en, alstublieft, dit is niet voor de media.’ Hij knipoogde naar Sparks, die haar ogen neersloeg en om de een of andere reden een lach onderdrukte. Hoe lang is dat al gaande, vroeg Hunter zich af. ‘Twee dingen: ten eerste ben ik er tevreden over dat dit een plaatselijke misdaad is en dat de aanklager en de plaatselijke en nationale speurders’ – hier knikte hij naar sheriff Calvert, en toen naar Hunter – ‘dat onder controle hebben. Ten tweede: we zijn momenteel betrokken bij een afzonderlijke, lopende federale zaak. Zonder enig verband met deze moord. Kwan Park, het slachtoffer hier, is – was – ook een bijfiguur in het federale onderzoek.’

‘Wat voor federaal onderzoek?’ vroeg sheriff Calvert korzelig, alsof hij het als een persoonlijke belediging opvatte.

‘Een lopend federaal onderzoek naar fraude en intimidatie. Ik heb geen vrijheid om nader op details in te gaan.’

‘Staat het in enig opzicht in verband met deze provincie?’ vroeg de sheriff.

‘Nee.’

Dat scheen sheriff Calvert tevreden te stellen. Even later schraapte hij zijn keel en glipte de zaal uit.

‘Dus de getallen die in Kwan Parks hand gekerfd waren, maken geen deel uit van een grotere zaak, zegt u?’ vroeg Hunter, zelf verrast door de arrogantie in haar stem.

Crowes gezicht verstrakte. ‘Ik denk van niet, nee.’

Hunters hart bonsde.

‘Oké?’ Crowe keek iedereen een voor een aan, behalve Hunter. ‘Dat is alles.’

Stamps knikte, zag Hunter, op zijn gewone, gematigde manier. Kirsten Sparks bloosde toen Crowe zijn ogen net even iets langer op haar liet rusten.

Crowe liep met zijn gewone vaart door de gang, expres een halve stap voor Hunter uit.

Ze volgde hem naar haar eigen kantoor en deed de deur dicht. Ze kookte van woede. Crowe glimlachte gemaakt. Hij nam plaats in haar bezoekersstoel en vouwde zijn handen achter zijn hoofd.

‘Waarom heb je het me niet gewoon verteld?’ zei ze. ‘Je weet dat dit mijn onderzoek is.’

‘Ik had je gevraagd even geduld te hebben, Hunter. Ik heb je gezegd dat ik het later uit zou leggen.’

Hunter bleef staan.

‘Waarom probeert de FBI de grotere zaak af te sluiten? Dat begrijp ik niet.’

‘Dat doen we ook niet.’

‘Echt wel.’

‘We moeten onze zaak beschermen, Amy. Niets meer dan dat. Ik probeer dit een bepaalde kant op te sturen.’

‘Dat zie ik.’

Eindelijk ging Hunter zitten. Maar ze koelde niet af.

‘Laat me raden,’ zei ze. ‘De FBI wil niet dat het verduisteringsverhaal naar buiten komt omdat Trumble dan het slachtoffer zou lijken?’

‘Zoiets.’

‘En jij denkt dat Trumble het misschien zo wil spelen? Dat hij zijn verhaal zo verteld wil hebben? Zodat hij eruit komt als een slachtoffer? Slachtoffer van Jackson Pynne en Kwan Park? En jij vindt dat verhaal een vorm van misleiding.’

Crowe slikte een lach in. ‘Je bent goed,’ zei hij.

Hunter keek naar de dennenbomen buiten. ‘En is het waar dat Kwan Park geld van Trumbles organisatie verduisterde?’ vroeg ze. ‘En maakte Jackson Pynne deel uit van de deal? Is dat wat je nu denkt?’

‘Dat is de cruciale vraag, hè? Ik kan hem nog niet beantwoorden. Ik wil er Pynne graag naar vragen. Maar zoals je weet, wil hij niet met me praten, noch met de sheriff. Of de staatspolitie. Hij wil met niemand praten.’

‘Behalve met de dominee.’

‘Ja, dat heb ik ook gehoord.’

‘Maar even voor de duidelijkheid,’ zei Hunter. ‘We zitten wel met vier moorden die duidelijk met elkaar in verband staan. Toch? Zoals we laatst hebben besproken.’

‘Dat weet ik niet,’ zei hij.

Hunter haalde diep adem en vroeg zich af wat hij nog meer niet zei. Crowe had twee persoonlijkheden – een versierder en een geharnaste man. Het verschil was gewoonlijk een paar borrels.

‘Hoor eens,’ zei hij, ‘jij bent slimmer dan die mensen, Hunter. Dat weten we allebei. Ik ben door de jaren heen in zo veel van dit soort kleine rechtsgebiedjes geweest waar iemand in een machtsspel zit en niet los wil laten. Daar gaat de FBI hier niet tussen zitten. Dat kunnen we niet doen. Laat het gaan zoals het gaat. Maar laat de zaak zijn loop hebben. Als er nog meer zijn, nemen we die een voor een. Zo zal het moeten gaan. Er zijn behoorlijk veel bewegende deeltjes in dit geval.’

Hunter voelde een nieuwe vlaag van woede opkomen. Hij stond onder druk van Washington om de Trumblezaak door te zetten, vermoedde ze. Daar ging dit eigenlijk om.

‘Vertel me de rest dan,’ zei ze. ‘Heeft dit iets te maken met je informanten? Vertel me wat er echt aan de hand is.’

‘Zal ik doen,’ zei hij. ‘Over een poosje.’ Hij keek haar flirterig aan. ‘Goed?’

Toen zette hij zijn handen op zijn bovenbenen om het einde van het gesprek aan te geven. Hij stond op en liep weg.

Rotzak, dacht Hunter terwijl ze hem nakeek.

Maar ze zei niets. En naderhand was ze blij dat ze niets had gezegd. Hoewel het vreselijk verleidelijk was geweest.

42

Hunter zat in Wendell Stamps’ wachtkamer terwijl hij een telefoongesprek afmaakte. Meerdere keren hoorde ze hem zeggen: ‘Ik wil doen wat ik kan om je te helpen, Everett, dat weet je.’

Het wachten maakte deel uit van Stamps’ stijl. Net als iedereen was Hunter eraan gewend.

Die middag had ze de dossiers bestudeerd alsof ze blokte voor een eindexamen, maar ze bleef het gevoel houden dat deze zaak niet te winnen was. Gelijk hebben was niet genoeg; ze moest het op een overtuigende manier bewijzen, en dat leek nagenoeg onmogelijk zolang de aanklager niet wilde overwegen de moord op Kwan Park in verband te brengen met de andere drie.

Eindelijk, na twintig minuten, riep Wendell Stamps haar binnen. Zijn grote bureau met glazen blad was gewreven en onberispelijk, zoals altijd. Hij stond op en knikte toen ze ging zitten, maar deed dat op een afstandelijke manier, alsof zijn gedachten nog bij het telefoontje waren. Of misschien bij zijn volgende zaak.

‘Laat me van het begin af aan zeggen, Amy,’ begon hij, ‘dat ik onze verstandhouding goed wil houden. Ik vind alleen dat we op de meest efficiënte en effectieve manier door moeten gaan. Ik wil dat we allemaal in hetzelfde team zitten.’

Hunter knikte. De uitdrukking ‘in hetzelfde team zitten’ had hij van haar gepikt, een van Stamps’ favoriete technieken. Haar ‘Amy’ noemen was ook berekenend; alsof ze nu niet meer alleen teamgenoten waren, maar ook vrienden. Stamps was een scherpzinnige aanklager en had veel mensenkennis. Anders dan bij de sheriff, was er bij Stamps geen twijfel aan dat hij in november opnieuw zou worden gekozen. Sheriff Calvert was een buitenbeentje, die sommige mensen tegen de haren in streek en bij elke verkiezing rare mededingers trok. De openbaar aanklager was gelijkmatig van humeur en diplomatiek, beleefd tegen iedereen. Bij de afgelopen drie verkiezingen had niemand de moeite genomen om het tegen hem op te nemen.

Hij presenteerde de zaak zoals Hunter wel zo’n beetje had verwacht, te beginnen met de ochtend van de misdaad: Jackson Pynnes truck had ongeveer een uur voordat Kwan Parks lichaam werd gevonden voor de kerk gestaan. Zijn schoenafdrukken en DNA waren later zowel bij de kerk als op de vermeende moordplek bij Oyster Creek gevonden. De truck was teruggevonden op een parkeerterrein langs de snelweg. In de garage van Jackson Pynnes huis in de stad waren laarzen gevonden die bij de schoenafdrukken pasten.

De openbaar aanklager sprak duidelijk en overtuigend, alsof hij zijn inleiding voor een jury repeteerde, wat waarschijnlijk ook zo was. Nadat hij het bewijs had aangevoerd, verklaarde hij Jackson Pynnes motief: Pynne en Kwan Park waren geliefden geweest, maar hun relatie was verstoord. De eisende partij zou een collega uit de winkel in Ohio naar voren brengen, die hen een paar dagen voordat ze verdween voor de winkel had zien ruziemaken. Op maandag hadden ze afgesproken op een parkeerplaats in de buurt van het Cincinnati/Northern Kentucky International Airport, waar Kwan Park haar auto liet staan. Samen waren ze toen naar de Eastern Shore van Maryland gereden; 850 kilometer, een rit van tien uur. Ze arriveerden maandag aan het eind van de middag of begin van de avond bij de huisjes aan Oyster Creek. Die avond kregen ze ruzie over hun plannen voor de toekomst. Het escaleerde, er werd geweld gebruikt; hij schoot haar neer en sloeg haar in elkaar. Toen laadde Pynne haar in zijn pick-up en reed terug over de Chesapeake Bay. Maar omdat hij berouw kreeg, keerde hij dinsdagochtend vroeg terug en bracht haar naar de methodistenkerk, die Pynne weleens had bezocht. Daar liet hij haar lichaam achter.

‘En zo staat het ervoor,’ zei hij, zijn handen vouwend.

Hunter knikte.

‘Het probleem is dat het te perfect is,’ zei ze. ‘En u laat te veel details weg.’

Wendell Stamps trok lichtjes een wenkbrauw op, alsof hij wilde zeggen: Ga je gang, kom maar op. Hij boog zich naar voren en zette zijn ellebogen op zijn bureau, de vingertoppen tegen elkaar.

Mooi, dacht Hunter. Hij is open.

‘Er is bijvoorbeeld geen bewijs dat haar lichaam ooit in zijn truck heeft gelegen.’

‘Dat is waar,’ zei Stamps. ‘Maar we kunnen wel bewijzen dat de truck dinsdagochtend voor de kerk heeft gestaan, zoals je weet. We hebben de schoenafdrukken en sigarettenpeuken op beide locaties. En de laarzen in zijn huis in de stad.’

‘De laarzen waren niet van hem,’ zei Hunter. ‘Zowel de laarzen als de sigarettenpeuken zijn ondergeschoven. Als we iets meer tijd hebben om het bewijs te bewerken, kunnen we dat afdoende aantonen.’

Stamps knikte onbekommerd. ‘Maar is dat alleen wat hij zegt, of kan het ook bewezen worden?’

‘We kunnen het bewijzen. We hebben alleen wat meer tijd nodig.’

Stamps keek haar aan zonder iets te zeggen.

‘U vergeet ook het feit dat ze na het intreden van de dood is geslagen,’ vervolgde ze. ‘Dat komt niet voort uit een ruzie die “escaleerde”. Noch wijst het erop dat er naderhand sprake was van “berouw”.’

De staatsaanklager hield zijn hoofd schuin alsof het onbelangrijke punten waren. ‘Berouw na passie,’ zei hij. ‘Hij is een explosief type. Dat weten we allebei.’ Hunter zag hoe hij haar bestudeerde. ‘Ga door,’ zei hij.

‘En het idee dat hij sigarettenpeuken heeft achtergelaten? Als hij overigens zo voorzichtig was om geen vingerafdrukken of DNA achter te laten, zou hij dan echt sigarettenpeuken achterlaten op beide locaties?’

‘Waarom zou iemand hem erin willen luizen?’ vroeg Stamps.

‘Dat is een lang verhaal. Ik geloof dat deze moord in verband staat met een geschil om een ingewikkelde verduisteringszaak, en dat Pynne was uitgekozen om de straf te dragen. We hebben wat meer tijd nodig om die benadering uit te werken.’

Stamps zuchtte diep. ‘Nogmaals,’ zei hij, ‘als we enig bewijs hadden om aan te geven dat dat waar was, dan zou ik het maar al te graag overwegen. Dat weet je.’

‘U hebt ook geen bewijs dat aantoont dat hij maandag in Cincinnati was,’ zei ze. Dit was een van de meest speculatieve onderdelen van zijn zaak. ‘Geen bewakingsvideo, geen getuigen.’

‘Er is geen video die aantoont dat hij maandag in Washington was.’

‘Maar dat komt wel,’ zei Hunter. Haar ogen gingen onrustig naar de klok. ‘We zijn ermee bezig; we moeten nog uren band doornemen.’

‘Hoe dan ook, we weten dat hij dinsdagochtend vroeg hier was. En dat hij bewijsmateriaal heeft achtergelaten op beide locaties.’

‘Nee, dat weten we niet.’ Hunter haalde diep adem. ‘Mijn zorg is dat we ons hier overhaast in storten voordat we tijd hebben gehad om al het potentiële bewijsmateriaal te verwerken.’

Hij zuchtte nadrukkelijk.

‘En als de verdediging begint over die getallen die in haar hand waren gekerfd?’ vervolgde Hunter. ‘Hoe reageert u dan? Wat betekenen de getallen?’

‘Wie weet?’ Hij begon ongeduldig te worden, zag Hunter. ‘Weet je, een karakterstudie van Jackson Pynne bevestigt het feit dat hij een nogal ongewone kerel is. Het ene moment grootmoedig, het volgende kwaad en bedrieglijk. En een motief in een moordzaak wordt natuurlijk niet altijd verklaard door logica en orde. Dat hoef ik jou niet te vertellen.’

Hunter knikte, ze zag in dat hij haar een inkijkje gunde in de rest van het proces; ze gingen Jackson Pynnes merkwaardige persoonlijkheid laten terechtstaan – zijn onbeheerste woede, zijn obsessief-compulsieve stoornis, de incidentele grootheidswanen.

‘En de andere drie zaken?’

‘Niet relevant,’ zei Stamps. ‘Het bewijs is gewoon niet sterk genoeg om die aan elkaar te koppelen.’ Hij opende zijn handen een ogenblik. ‘Hoewel in de zaak van het wassenbeeldenmuseum blijkt dat Pynne wel een connectie heeft met dat deel van Delaware, hè? Hij woonde vroeger één stadje verderop.’ Hunter knikte; ze had niet beseft dat hij dit wist. ‘Maar die andere zaken, dat is een doos van Pandora, Amy… en die hoeven we nu niet open te maken.’

‘Maar als de verdediging over de getallen in haar hand begint, wat zegt u dan? Stel dat ze die aan de andere zaken kunnen verbinden?’

Stamps zei eerst niets. Dit, had ze gedacht, was waarschijnlijk haar sterkste argument. De reactie van de openbaar aanklager had ze echter niet voorzien; in plaats van het gesprek aan te gaan, leunde hij met een glazige blik achterover.

‘Ik weet het niet, een vals spoor? Zoals we van het begin af aan dachten.’

‘Maar waarom?’ Hij trok een mondhoek op, alsof het er niet toe deed. ‘Stel dat ze erover beginnen? Vijf-één-tien. Wat betekent dat? Wat betekenen de getallen?’

‘Een datum? 10 mei misschien?’ Het verbaasde Hunter hoe snel hij dit zei. ‘Ik ga speculeren dat het een datum is die iets voor hen tweeën betekent. Misschien was het een datum waarop ze samen weg hadden willen lopen. Misschien waren ze van plan om te gaan trouwen. Wie weet? Maar eerlijk gezegd verwacht ik niet dat er een punt gemaakt wordt van die cijfers. Als het al cijfers waren…’

‘Als?’

‘Ja, als.’

‘Goed.’ Hunter haalde diep adem. Ze boog zich over het bureau. ‘Dan zal ik u zeggen waarom ik denk dat u een fout maakt als u nu doorgaat. Zoals u weet, heeft deze zaak het potentieel om nationale aandacht te trekken. Als u op deze manier proces voert, verwaarloost u extra bewijsmateriaal uit drie andere moordzaken dat, meen ik, de zaak van Kwan Park een heel andere weg zal doen inslaan. Uiteindelijk brengt u alleen dit kantoor in verlegenheid. Ik denk dat we bewijs kunnen vinden dat de vier misdaden gekoppeld zijn en dat Jackson Pynne ze geen van alle gepleegd kan hebben. En met alle respect, ik vind het roekeloos om door te gaan, omdat we nog niet alle middelen van rechercheren hebben uitgeput.’

Hunter was nu opgefokt. Maar Stamps zat bijna te geeuwen. Ze begreep waar hij mee bezig was. Hij wilde proces voeren en het achter zich laten. Het moest afgelopen zijn voordat het warmer weer werd, voordat de poorten werden geopend voor het zomertoeristenseizoen. En hij wist dat hij waarschijnlijk genoeg bewijs had om dat te doen.

‘En waar baseer je dat op?’ Toen ze niet meteen antwoord gaf, stak hij zijn rechterhand op. ‘Je hoeft niet te antwoorden. Ik weet waar je het op baseert. De psalmen. Je denkt dat dit om de psalmen gaat.’ Hij keek haar aan zonder met zijn ogen te knipperen. ‘Heb ik gelijk?’

Hunter gaf een zijwaarts knikje om zijn gelijk te bevestigen. ‘Ja,’ zei ze. Maar wie had hem dat verteld? Crowe? Shipman? Of hadden rechercheurs in de andere rechtsgebieden hun conclusies getrokken en hem of Clinton Fogg gesproken, Stamps’ onderzoeker?

‘Maar dat is mijn zaak niet,’ vervolgde hij, en toonde een bestudeerde glimlach. ‘Dat hoef ik niet te bewijzen. Mijn doel is een specifieke misdaad die zich binnen de grenzen van Tidewater County heeft voorgedaan te bewijzen, op basis van beschikbaar bewijsmateriaal. Punt. Zal ik het je ronduit zeggen? Ik trap er niet in, in die psalmentheorie. Ik heb alle vier de zaken zeer nauwkeurig bestudeerd, en ik denk eerlijk gezegd niet dat hij steek houdt. Dat met dat horloge en met die tatoeage? Ik ben niet overtuigd dat dat ook maar iets betekent. De getallen op het raam? Wie weet. Ik vind het net zoiets als een plaat van de Beatles achterstevoren draaien en een aanwijzing vinden dat Paul dood is.’

Hunter zweeg. Hoe kwam hij aan die details? Dat was de zaak die zij hem had willen voorleggen. De zaak die hij niet wilde horen.

‘Maar niettemin,’ vervolgde hij, ‘zijn het afzonderlijke misdaden. Het is niet ongewoon, zoals je maar al te goed weet, dat iemand in het ene rechtsgebied terechtstaat voor moord en later in een ander rechtsgebied schuldig wordt bevonden aan een afzonderlijke moord.

Geen zaak is volmaakt, brigadier. Zou ik liever videobeelden hebben, DNA in de pick-up, ooggetuigen? Tja, uiteraard. Maar ik denk dat we meer dan genoeg hebben om aan de bewijslast te voldoen, en dat is waar het om gaat.’ Hij trok een uiterst redelijk gezicht. ‘Maar als je me een goede, specifieke reden kunt geven om niet door te gaan, een andere dan die ietwat verdraaide complottheorie – een bewijsstuk dat ik niet in mijn overwegingen heb meegenomen – dan zal ik natuurlijk luisteren.’

Het werd Hunter zwart voor de ogen van frustratie. Maar ze begon ook te voelen dat hij iets anders had – een troef achter de hand, die hij haar niet liet zien. Hij gedroeg zich al te onbekommerd.

‘Kunt u me vierentwintig uur geven?’

Stamps reageerde niet meteen. Maar zijn zwijgen vertelde haar dat hij erin mee zou gaan. Hunter was binnengekomen met de gedachte om achtenveertig uur te vragen, maar nu wist ze dat ze haar kans dan verspeelde. ‘Morgen aan het eind van de dag?’

Hij tuitte zijn mond en keek naar de klok. Hij was een effectieve bemiddelaar die als het even kon iedereen te vriend wilde houden. Hunter respecteerde dat. Ondanks alles wat de sheriff had gezegd, was ze niet op zoek naar persoonlijke glorie; en anders dan wat Calvert had geïmpliceerd, was het niet haar bedoeling de oude garde van de troon te stoten. Ze was slechts geïnteresseerd in gerechtigheid, in het uitvinden wat er gebeurd was. Wie Kwan Park had gedood.

‘Oké,’ zei hij. ‘Goed dan. Morgenmiddag vijf uur.’

Tien kilometer verder, in het huis aan Jimmy Creek, zat Gil Rankin in het donker van de middag te wachten op nieuws van Kirby Moss. Pynne was nu in hechtenis. Dit was geen uitkomst die Rankin zou hebben gekozen. Maar het schiep tenminste een gelegenheid. Als Pynne in staat van beschuldiging werd gesteld, kwam er een aanklacht van de rechtbank; zo niet, dan lieten ze hem gaan. Hoe dan ook, eindelijk zouden ze hem kunnen pakken.

Dat moet zo gauw mogelijk gebeuren, had de Cliënt tegen hem gezegd. Anders brengt Pynne de hele onderneming in gevaar. Reken af met Pynne, dan is de deur dicht en kunnen we allemaal verder.

Ik ben erg bedroefd om wat zich heeft voorgedaan, Gilbert. Dat weet je. Maar zo staat het geschreven. We hadden geen keus. Ze hebben hun verdiende loon gekregen voor hun ontrouw. Dat begrijp je wel.

Rankin kende de ‘hele onderneming’ niet, maar hij wist genoeg. Hij had de verhalen gehoord over enorme ‘belastingaangiften’ waar verscheidene liefdadigheidsinstellingen aan de Oostkust van profiteerden. Hij had gelezen over de miljoenenopbrengsten van de loterij en wist dat de Cliënt daar ook achter zat. Rankin maakte deel uit van een groter verhaal, maar deed zijn werk in een klein, in het duister gehouden deel. Dat was de aard van de afspraak die ze hadden gemaakt.

Bepaalde dingen begonnen hem te storen. De moorden maakten hem niet uit. Werk was werk. Maar de verminkingen – verwijderde lippen, gebroken botten – en de achtergelaten getallen, dat sloeg allemaal nergens op. Ofwel de Cliënt beproefde hem, ofwel hij begon krankzinnig te worden, zoals sommige van zijn werknemers hadden gezegd. Maar hoe dan ook, Rankin wist dat hijzelf er niets aan kon doen. Helemaal niets. Dus hij moest gewoon aan andere dingen denken.

Hij nam de vertrouwde foto van zijn vrouw en zoons uit zijn portefeuille en legde hem voor zich op tafel. Denk aan fijne dingen, Gil. De dingen die komen gaan.

43

Huize Bowers was doortrokken van het verrukkelijke aroma van oestersoep met sherry toen Luke door de voordeur binnenkwam. Deze middag had hij bezoeken afgelegd in het ziekenhuis en het hospice. In de keuken speelde heel zacht klassieke muziek, iets wat hij herkende als barok. Bach misschien, of Händel.

Charlotte en Sneakers waren echter nergens te zien. Luke wist dat dat drie dingen kon betekenen: ze had een fantastische werkdag, ze had een slechte werkdag, of ze ging hem verleiden.

Zodra hij haar stem hoorde, wist hij dat het niet optie drie was. Vandaag niet.

‘Ik ben hier,’ riep ze uit haar studeerkamer. ‘Ik kom er zo aan.’

‘Doe maar rustig aan,’ zei hij.

Luke haalde een plaatselijk gebrouwen biertje uit de koelkast en liep de woonkamer binnen. Hij keek door het raam naar de baai, die oranje was in de zon. Eindelijk kwam Sneakers naar buiten om hem te begroeten en over zijn hals, kop en buik te worden gewreven.

‘Verdraaid!’ riep Charlotte twee keer.

‘Alles goed?’ riep Luke.

‘Ach, nee, ik raak net een deel van een bestand kwijt!’

Luke en Sneakers bleven in de deuropening van Charlottes kantoor staan. Maar hij was wel zo wijs geen hulp aan te bieden. Normaal gesproken had ze een prettig humeur. Maar een enkele keer ging ze helemaal door het lint om een kleinigheid. De beste reactie, had Luke geleerd, was haar de ruimte te geven om zich eruit te werken.

Hij liep het zonneterras op en dacht na over zijn dag. Hij was dankbaar voor Charlotte en Sneakers en voor het geschenk van dit leven dat hij had gekregen. De zonsondergang liet het water blozen, het licht werd scherper, het koelde af. Hij moest steeds denken aan Jackson Pynne en vroeg zich af wat er op dit moment door zijn hoofd ging.

Eindelijk voegde Charlotte zich bij hem, met een glas wijn. Het begon te waaien en het zou nog vijf of zes minuten duren voordat de zon onder was.

‘Sorry,’ zei ze, terwijl ze hem een kus gaf. ‘Ik heb het gevonden.’

‘Mooi,’ zei Luke. ‘Dus alles is weer in orde?’

‘Alles kits,’ zei ze, tegen hem aan leunend. ‘Alleen hebben we nog niet gegeten.’

‘Weet ik. Maar we mogen de zonsondergang niet voorbij laten gaan.’

‘Nee.’

Enkele minuten later gingen ze naar binnen, met Sneakers op hun hielen.

Toen ze aan tafel zaten, vertelde Luke haar over zijn bezoek van die middag aan Millie Blanchard in het hospice. Ze aten hun oestersoep en maïsbrood en toen vroeg Charlotte hem tot zijn verrassing naar Jackson Pynne – hoewel ze hem had laten beloven niet meer over de zaak te praten.

‘Wat ik heb gehoord,’ zei ze, ‘is dat Jackson over een dag of twee van de moord zal worden beschuldigd. En het schijnt dat men nu ook afweet van de getallen in Kwan Parks hand.’

‘Zo, zo,’ zei Luke. ‘Maar we zouden toch niet meer over de zaak praten?’

‘Nee, dat is waar.’

‘Maar wat heb je nog meer gehoord?’

Om Charlottes mond verscheen een sluw lachje. ‘Ik hoorde het van mijn vriendin Claire, van de dierenbescherming. “Hij is ertoe in staat,” zei ze. Maar dat is iedereen toch?’

‘Ertoe in staat? De een meer dan de ander, zou ik zeggen.’

‘Ze zeggen dat hij ook best verantwoordelijk zou kunnen zijn voor die andere moorden,’ zei Charlotte.

‘Dat mogen ze zeggen,’ zei Luke, ‘maar het is niet waar.’ Hij vroeg zich af of Amy Hunter wist dat die geruchten de ronde deden.

De zon was nu onder en hij zag lichtjes langs de steigers in de haven en langs de verlichte krabrestaurants langs de inham.

Toen ze klaar waren, ruimde Luke de tafel af. Daarna haalde hij bekertjes chocolade-ijs tevoorschijn voor het dessert.

‘Hoe houden ze hem trouwens in de gevangenis?’ vroeg Charlotte. ‘Je hoort toch altijd op tv dat ze iemand niet langer dan vierentwintig uur vast kunnen houden? Of is het achtenveertig?’

‘Hij wil niet weg,’ zei Luke. ‘En niemand heeft haast om hem eruit te gooien. Hij zegt dat hij de provinciegrens niet haalt als hij vertrekt.’

‘Wat dramatisch.’

‘Ja, weet ik. Hij wil niet weg. Hij wil dat de politie de zaak oplost terwijl hij wacht.’ Charlottes lichtblauwe ogen verzachtten toen ze hem aankeek. ‘Je wilt hem helpen, hè?’

‘Ik wou dat ik het kon,’ zei Luke. ‘Ik heb medelijden met hem. Ik geloof dat hij echt van die vrouw hield.’

‘Kwan Park.’

‘Ja. Ik denk dat het voor hem een echt liefdesverhaal was. Hij wilde een leven met haar opbouwen. Dat had hij verwacht.’

‘Ondanks het leeftijdsverschil.’

‘Ondanks alles,’ zei Luke. ‘Het was voor een deel de onmogelijkheid ervan. Ik denk dat dat Jackson aantrok. Zo is hij wel. Hij zag het als iets echts, een echt liefdesverhaal. En toen werd het hem allemaal ontnomen. Nu wordt hij er tot overmaat van ramp ook nog van beschuldigd dat hij haar heeft vermoord. Ik heb medelijden met hem, ja.’

Sneakers tilde plotseling zijn kop op, zonder duidelijke reden. Hij liet een onderdrukt gegrom horen voordat hij zijn kop weer op de grond liet zakken.

Even later drong het tot Luke door wat hij moest hebben gehoord: zijn mobiele telefoon die trilde in de woonkamer.

‘Wie kan dat zijn?’

Hij was er op tijd bij, maar zag dat de oproep uit de gevangenis kwam. Dat kon maar één ding betekenen: Jackson Pynne wilde praten.

Deel 3

Man van geweld

Ik heb ervoor gezorgd dat de deur voor u openstaat, zonder dat iemand hem kan sluiten.

Openbaring 3:8

De jager raakt verstrikt in zijn eigen netten, zoals de grote psalmist zegt.

Bram Stoker, Dracula

44

‘Met Amy Hunter.’

Het was Crowe die belde vanuit Washington. ‘Heb je het laatste nieuws gezien? De pers zegt dat er een verband bestaat tussen Tidewater en West Virginia.’

‘Ik heb het net gezien, ja.’

‘Waar komt dat volgens jou vandaan?’

‘Geen idee.’

Hij zweeg een ogenblik. ‘Als het op deze manier uit de bocht blijft vliegen, zijn ze over een dag of twee achter dat psalmengedoe.’

‘Waarom denk je dat?’

‘Daarom. Meer dan één verslaggever weet inmiddels van de getallen, heb ik begrepen. Jij praat toch niet met de media, of wel?’

Hunter zei niets.

‘Ik bedoel, zelfs niet officieus?’

Hunter antwoordde niet. Ze vermoedde dat Dave Crowe vandaag al vroeg aangeschoten was en het in zijn hoofd had gehaald dat zij opzettelijk informatie lekte – misschien om het lokale onderzoek een hak te zetten. Ze had er eigenlijk wel aan gedacht om het te doen, maar niet heel serieus.

Ze overwoog de verbinding te verbreken toen ze de weg naar de flats aan de jachthaven insloeg en op haar plek parkeerde. Ze zag de ronde omtrek van Winston voor het woonkamerraam, die wachtte op zijn verrukkelijke tonijndiner. Ze voelde een warme golf van genegenheid voor hem.

‘Hoe dan ook,’ zei Crowe, ‘de rechercheurs die je in die andere rechtsgebieden hebt gesproken, laten het bij stukjes en beetjes los. Niemand legt hun het zwijgen op en de pers begint haar conclusies te trekken. Hoeveel heb je tegen hen gezegd?’

‘Over de psalmen heb ik niemand verteld,’ zei ze.

Hunter zette de motor af. Ze keek naar de scheepsmasten, die helden in de vroege avondmist.

Crowe snoof ironisch. ‘We wilden niet dat het verhaal naar buiten kwam, Hunter. Dat weet je. Daarom heb ik mijn best gedaan om het op lokaal niveau te houden.’

‘Ja, dat had ik begrepen.’ Maar het was haar duidelijk wat er gebeurde. Crowe stond onder druk van de hoge heren om dit verhaal stil te houden en dat reageerde hij op haar af. ‘Hoor eens,’ zei ze, haar boosheid overdrijvend, ‘ik stel dit niet op prijs. Ik heb niet met de media gepraat en dat zou ik ook niet doen. Einde discussie. Ja?’

‘Ja,’ zei Crowe kalm.

‘Is dat de enige reden waarom je belt?’

‘Nee. Ik belde eigenlijk omdat ik heb gehoord dat Stamps’ onderzoeker – Clint Fogg – naar Virginia is gegaan en een paar dingen te weten is gekomen die de staatspolitie daar kennelijk over het hoofd heeft gezien. Heb je daar iets over gehoord?’

Hunter pakte haar sleutels. ‘Nee, wat bedoel je?’

‘Wist je het niet? Ik dacht dat je het wel gehoord zou hebben.’

‘Wat hebben ze gevonden?’

‘DNA kennelijk, en weer schoenafdrukken. Alles wordt weer teruggekoppeld naar Jackson Pynne.’

Dus daarom maakte de openbaar aanklager zich er geen zorgen over dat er verschillende resultaten werden gevonden in de andere zaken? Als dat zo was, had hij niet de moeite genomen het haar te vertellen. Een leugen door verzwijgen is ook een leugen. Met bonzend hart liep ze de flat binnen. Winston keek op en rende weg, alsof hij niet op haar had zitten wachten.

‘Wat voor DNA? Waar heb je het over?’

‘Een drankverpakking in het bos, zo lijkt het.’

Hunter snoof honend. ‘Ik moet gaan,’ zei ze. ‘Spreek je later.’

Ze liet haar dossiers op de keukentafel vallen, schonk zichzelf een groot glas rode wijn in en nam een slok. Ze schepte een half blikje kattenvoer leeg voor Winston. Terwijl hij het verslond, nestelde ze zich in de woonkamer en begon de zaakdossiers door te nemen. Er zaten genoeg ingrediënten in om iets van te brouwen wat een plaatselijke jury tevreden zou stellen. Dat wist Hunter. Het argument dat het een ruzie tussen geliefden was geweest leek bijna logisch, behalve het bizarre aftuigen na het intreden van de dood. Een jury – en de bewoners van Tidewater – zou waarschijnlijk wel aanvaarden dat Jackson Pynne de moordenaar was. Maar niet dat hij een moordenaar was die visitekaartjes had achtergelaten. Ze moest daarom afdoend aantonen dat dit inderdaad een seriemoordenaar was. De oplossing leek eenvoudig genoeg, maar eenvoudig en makkelijk waren twee verschillende dingen. Zou het nieuwsverhaal waarin een verband werd gesuggereerd tussen Tidewater en West Virginia verschil maken? Zou het invloed hebben op Stamps’ voornemen een proces te gaan voeren? Waarschijnlijk niet. Dat wist zij ook.

Hunter vroeg zich af wie de verslaggever eigenlijk had verteld over het verband en besloot dat het Alan Barker moest zijn. ‘Barky’. De rechercheur uit West Virginia, die ze gestoord had bij een etentje in de Red Lobster. Misschien kickte hij op het idee betrokken te zijn bij een seriemoordzaak – een zaak met de potentie nationaal te worden. Zulke politierechercheurs had ze wel gekend.

‘Ideeën?’ vroeg ze aan Winston, die opgerold tegen haar aan lag op de bank. Ze aaide over zijn kop en Winston gaf een luid, maar ondoorgrondelijk antwoord.

Toen die avond de telefoon ging, zat Hunter aan haar derde glas rode wijn en staarde uit het raam. Winston spon zachtjes in een van zijn rieten slaapmandjes. Ze nam op toen ze Lukes stem op het antwoordapparaat hoorde.

‘Hoi,’ zei hij. Hij vond het nog steeds ongemakkelijk om haar Amy te noemen. ‘Sorry dat ik je stoor.’

‘Welnee, ik ben aan het werk,’ zei Hunter. Zijn stemgeluid was een aangenaam contrast met dat van Crowe daarstraks. ‘Ik moet doorzetten hierin.’

‘Misschien kan ik helpen. Ik heb een boodschap gekregen van Jackson Pynne,’ zei hij. ‘Hij heeft ermee ingestemd om met je te praten. Hij wil met je praten. Ik ben er natuurlijk niet langer bij betrokken. Maar ik heb gezegd dat ik het door zou geven.’

‘Mooi,’ zei ze. ‘Wanneer kunnen we praten?’

‘Kun je morgenochtend naar hem toe gaan? Om half tien?’

De wereld van Jackson Pynne was gekrompen tot drie bij drie meter. Een bed en een toilet met een wasbak eraan bevestigd. Bedompte lucht, de geluiden van menselijke lichamen. Hij kon nergens meer naartoe met zijn boosheid, er was niets wat hij ermee kon doen. Eerst had het aan hem gevreten dat hij vastzat in deze cel, in de wetenschap dat iets wat hij niet begreep hem te slim af was geweest. Dat ze hem weer alles hadden afgenomen, en dat op een manier die hij niet had zien aankomen. Eerst Kwan, nu zijn vrijheid. Terwijl hij niet eens precies wist wie ze waren. Maar geleidelijk aan begon hij zijn omstandigheden te zien als een ander soort vrijheid; omgekeerde vrijheid.

Jackson geloofde dat hij de rollen om kon draaien en de man die Kwan Park had gedood in de val kon laten lopen. Dat hij er zelfs als een soort goed mens uit kon komen. Misschien zelfs als een soort held.

En tijdens die lange nacht, terwijl hij lag te woelen en te draaien in zijn metalen bed, luisterend naar de geluiden van andere slapende mannen, begon hij een nieuw idee te voeden. Een bevrijdend idee. Het idee begon zich af te spelen in een schijnbaar eindeloze reeks variaties, die hem stuk voor stuk hoop gaven. Een paar uur voordat het licht werd, viel hij eindelijk in slaap.

45

Donderdag 23 maart

Hunter reed langs de rechtbank, de kruidenier, het filmpaleis uit 1960, de Blue Crab Diner en Holland’s Family restaurant, de antiekwinkels en de baptistenkerk. Daarna liep de weg tussen de akkers met maïs en sojabonen van het boerenland. Ze dacht aan de vragen die ze Jackson Pynne wilde stellen.

Het waren er eigenlijk maar twee.

Het telefoontje van de dominee van gisteravond had gevoeld als een geschenk, haar kans om eindelijk aan de weet te komen wat Jackson Pynne wist van Kwan Parks dood. En belangrijker waarschijnlijk waar hij maandag en dinsdagochtend vroeg was geweest.

Ze wachtte op hem in de kleine verhoorkamer, die opgebouwd was uit betonblokken, en las de lijst met vragen door. Tot na middernacht was ze opgebleven om ze uit te schrijven – het waren er meer dan ze zou kunnen stellen. Luke Bowers had haar gewaarschuwd Jackson Pynne niet onder druk te zetten. ‘Hij moet je dingen vertellen op zijn eigen voorwaarden, anders klapt hij dicht.’ Dit keer zou het gesprek digitaal worden opgenomen. Wat Pynne zei, kon gebruikt worden in de zaak die tegen hem werd gevoerd. Of, hoopte ze, de basis vormen voor een andere zaak.

Vergezeld door een gewapende bewaker kwam hij binnen, in een oranje overall. Hij liep licht veerkrachtig, alsof hij ergens blij mee was. De bewaker ging aan de andere kant van de kamer bij de deur staan. Rond het metalen bureau stonden vier stapelstoelen.

‘Goedemorgen, meneer Pynne,’ zei Hunter.

Jackson keek verbaasd vanaf het moment dat hij haar zag. Hij gaf haar een hand en hield de hare langer vast dan ze had verwacht, hoewel zijn greep verrassend zwak was. Een schalkse glimlach speelde om zijn mond toen ze de grondregels uitlegde en zijn ogen dwaalden over haar gezicht.

Daar was Hunter inmiddels wel aan gewend. Hij reageerde op haar fysieke verschijning en op haar leeftijd. Ze vroeg zich af wat hij had verwacht.

‘Oké?’ zei ze. ‘Dus alles komt op de band.’

Jackson Pynne knikte. Toen begon hij zijn verhaal te vertellen, terwijl hij de hele tijd zijn ogen op haar gericht hield. Hij pauzeerde nu en dan om haar betekenisvolle blikken toe te werpen. Hunter knikte af en toe. Ze voelde dat hij een beetje toneelspeelde terwijl hij sprak, en overdreven gebaren maakte. Hij doorspekte zijn verhaal met ‘zoals u weet’ en ‘zoals ik al aan de dominee heb verteld’. Vaak verscheen de steelse glimlach en keek hij haar in de ogen. Dan knikte ze terug, maar schonk hem geen glimlach.

Het verhaal eindigde met zijn terugkeer naar Tidewater County vorige week, en zijn gesprek met Luke Bowers, ‘de enige persoon die ik nog vertrouw’.

Toen hij uitgesproken was, zei Hunter: ‘De openbaar aanklager is van plan om u morgen aan te klagen voor de moord op Kwan Park. Moord met voorbedachten rade. Wat vindt u daarvan?’

Pynne sloeg haar gade. Hij glimlachte nog steeds.

‘Meneer?’

‘Ik vind er helemaal niets van.’

‘Maar u hebt haar niet gedood.’

‘Nee, dat klopt. Ik heb haar niet gedood.’

Hij trok zijn wenkbrauwen op alsof hij nog iets anders ging zeggen.

‘Ik zal u vertellen wat hun zaak is,’ zei Hunter. ‘Dit is de theorie van de aanklager: zondagavond of maandagochtend hebt u Kwan Park ontmoet in Cincinnati. U reed samen naar Tidewater County, op weg naar elders, waarschijnlijk een plaats in het zuiden. U had verblijf geregeld in een huisje aan Oyster Creek. U maakte ruzie. Het escaleerde. U doodde haar. U sloeg haar. De volgende ochtend hebt u haar naar de kerk gebracht.’

‘Nee.’

‘Daar is niets van waar?’

‘Niets. Ik ben nooit in Cincinnati geweest. Noch aan Oyster Creek. Ik ben maandag de hele dag in Washington geweest, zoals ik al aan de dominee heb verteld.’

‘Oké. En ze hebben niets om te bewijzen dat dat niet waar is. Maar kunt u bewijzen waar u wel was? Waar was u maandag in het bijzonder? Denk aan alle straten waar u doorheen bent gereden, elke winkel waar u binnen bent geweest, ieder telefoontje dat u hebt gepleegd, elk gesprek dat u hebt gevoerd. Laten we beginnen bij ’s ochtends vroeg toen u wakker werd. We moeten de hele dag nagaan, op zoek naar getuigen, bewakingsvideo’s, verkeerscamera’s. Daarmee kunnen we uitstel winnen en zo krijgen we u vrij. Oké?’

De dominee had haar verteld dat Pynnes aandachtsboog beperkt was, dus dit wilde ze meteen op de band hebben. Jackson nam er de tijd voor, hij genoot ervan om met haar te praten. Hij gaf een gedetailleerd verslag van wat hij op maandag had gedaan: de hele ochtend was hij in zijn flat in de buitenwijk van Maryland geweest, waar hij had televisiegekeken en gelezen. Kwan zou vlak voor het middaguur aankomen op Reagan National, zei hij. Hij reed naar een metrohalte in Virginia om haar op te vangen.

Maar Kwan kwam nooit opdagen. Ze nam haar telefoon niet op en e-mailde niet. Hij wachtte meer dan een uur en keerde terug naar huis. Hij probeerde herhaaldelijk haar te bereiken, maar zonder succes. Toen kreeg hij om half negen de e-mail waarin hem gevraagd werd haar de volgende ochtend om zeven uur te ontmoeten voor de methodistenkerk in Tidewater County.

Hunter wist dat de gegevens van zijn mobiele telefoon en e-mail een groot deel hiervan konden bewijzen of weerleggen, maar ze had sterker bewijs nodig om hem vrij te spreken.

Jackson vertelde dat hij op dinsdag voor dag en dauw was opgestaan en over de Chesapeake Bay naar Tidewater County was gereden. Voor de methodistenkerk liet hij zijn motor draaien, maar ging niet naar binnen. Hij was er zeker van dat iemand hem voor de gek hield. De e-mail klonk niet als Kwan en hij wist dat ze gebeld zou hebben als ze opgehouden was. Maar hij begreep in de verste verte niet wat er echt was gebeurd tot later – toen hij woensdag het nieuws las dat een dode vrouw in de kerk was gevonden.

Hunter was voldaan door de details van zijn tijdlijn. Die gaf hun een aantal specifieke tijden en locaties om te controleren en door computertechnici te laten natrekken. Maar qua gedrag klopte het niet helemaal.

‘Waarom bent u niet naar de politie gegaan?’ zei Hunter.

Hij schudde zijn hoofd.

‘Meneer Pynne?’

‘Jackson,’ zei hij. ‘Om een heleboel redenen.’

‘Oké.’ Ze knikte dat hij door kon gaan.

Maar opnieuw schudde Jackson zijn hoofd en hij zei niets.

Hunter keek naar haar vragenlijst. ‘Een paar weken geleden,’ zei ze, ‘maakte Mark Chandler geld van een gezamenlijke rekening over naar een privébankrekening, waarna hij het verdeelde over vier afzonderlijke particuliere rekeningen. Meer dan zes miljoen dollar in totaal. Drie van die rekeningen zijn bevroren. De vierde werd op maandag leeggehaald, de dag voordat Kwan Park stierf. Hadden u en Kwan Park toegang tot die rekening?’

Hij keek naar de rug van zijn handen en liet niet blijken dat hij haar had gehoord.

‘Meneer? Had u toegang tot die rekening?’

‘Jackson,’ zei hij.

‘Jackson.’

‘Nee.’

‘Wist u ervan?’

‘Ik had daar niets mee te maken.’

‘Maar u wist er wel van?’

Alleen zijn ogen bewogen toen hij langzaam naar haar opkeek. ‘Kwan heeft het me verteld, ja,’ zei hij. ‘Op de dag voordat ze verdween.’

‘Oké, wat heeft zij u verteld?’

‘Precies wat u beschreef.’

‘Over die verduistering?’

‘Ja.’

‘En wat vond u daarvan?’

‘Wat ik ervan vond? Het is als… of iemand een aktetas vol geld op straat vindt. Lever je het in of hou je het? Het was een proeve van trouw, dat vond ik ervan. Dat is wat zij ervan vond. Ze lieten een aktetas met geld voor ons liggen, gewoon om te zien wat we zouden doen. Maar ik heb hem niet meegenomen.’

‘Wat bedoelt u? Wie heeft die tas met geld achtergelaten?’

Hij haalde zijn schouders op.

‘Zou dat de echte reden kunnen zijn waarom ze wilde dat u haar hielp te verdwijnen?’ vroeg Hunter. ‘Ging het om gestolen geld?’

‘Nee,’ zei hij. ‘Bij mijn weten niet.’

‘Dus u weet het niet zeker.’

Even laaide er boosheid op in zijn ogen en Hunter kon zien dat ze te hard had doorgedrukt. Jackson Pynne had iets beheersts over zich wat elk moment kon ontploffen.

‘Kende u Chandler?’ zei ze. ‘U had toch afgesproken de anderen ook te helpen?’

‘Ik kende de anderen niet, maar Chandler heb ik één keer ontmoet. Hij was de advocaat die naar mijn kantoor kwam om de winkels te kopen. Hij heeft de onderhandelingen gedaan. De anderen? Nooit. Was Chandler de onbekende man in Virginia?’

‘Ja.’

Hij knikte.

Hunter zei: ‘Waarom zou iemand Kwan Park willen vermoorden en waarom zou iemand u ervoor willen laten opdraaien? Dat begrijp ik niet.’

Hij boog zich licht naar voren, de ellebogen op zijn knieën, de handen gevouwen, en keek aandachtig naar de vloer. Hij zei niets.

‘Gisteren hebt u tegen dominee Bowers gezegd dat u niet verwachtte de provinciegrens te halen. Waarom hebt u dat gezegd? Wie zit er achter u aan?’

Jackson deed met vreemde bewegingen zijn mond open en dicht als een vis op het droge. Zijn ogen waren druk bezig patronen te vinden in het beton. Hij vergat helemaal met haar te flirten.

‘U hebt ook tegen dominee Bowers gezegd dat die persoon of die personen achter u aanzitten vanwege iets wat u weet. Niet wat u hebt gedaan, maar wat u weet.’

‘Dat klopt.’

‘Dus u weet iets over die organisatie en ze zijn bang dat u erover gaat praten.’

Hij schudde nauwelijks merkbaar zijn hoofd.

‘Was het iets wat Kwan Park u had verteld?’

Hij haalde zijn schouders op. Kan zijn.

‘Vertel er eens over. Wat zei Kwan Park tegen u over de opzet?’ Jackson schraapte zijn keel en hoestte. Hij zei niets. ‘En waarom ging ze er niet mee naar de politie of de FBI?’

‘Ze wilde er eerst uit,’ zei hij. ‘We hadden zo’n gevoel dat er al iemand naar de FBI was gegaan en daar een paar dingen had verteld. Zij dacht dat het Patterson was.’

‘Sheila Patterson.’

‘Ja. En we weten hoe dat is afgelopen.’

Ineens besefte Hunter iets. ‘Hoe liep het eigenlijk af?’

‘U weet hoe het afliep. Ze had niet mogen praten. Geen van allen. Dat heeft alles bedorven.’

‘Wat bedoelt u? Hoezo bedorven?’

Jackson blies dramatisch uit. ‘Daarom… Hij komt erachter. Ik weet niet hoe, maar hij komt erachter. En hij dacht dat een van hen hem verraadde, een van de vier. Misschien heeft hij niet geweten wie, maar hij wist dat het een van hen was. Waarschijnlijk dacht hij dat ze er met elkaar over praatten. Dus heeft hij ze alle vier uit laten schakelen. Hij beschouwde ze allemaal als verraders.’

‘Trumble, bedoelt u?’

‘Trumble, ja.’

Hunter besloot iets anders te proberen. ‘U hebt de psalmen niet gebruikt om Trumble verdacht te maken?’

Jackson keek haar niet-begrijpend aan.

‘U wist toch dat Trumble geobsedeerd was door het boek Psalmen?’

Hij keek haar lange tijd aan voordat hij antwoord gaf. ‘Wat?’

Nee. Hij weet het niet van de psalmen. Ze kon het zien. Hij heeft geen idee.

‘U zei laatst “lichter dan lucht” tegen dominee Bowers,’ zei ze. ‘Waar kwam dat vandaan?’

Jackson knipperde een paar keer snel met zijn ogen, alsof ze een andere taal sprak. ‘Wat?’

‘U zei: “Nu zijn ze lichter dan lucht.” Waar kwam dat vandaan?’

‘O.’ Er verscheen een afwezige glimlach op zijn gezicht, die weer verdween. ‘Dat was iets wat Kwan zei. Ze citeerde die beveiliger. Die grote die de laatste paar weken steeds langskwam.’

‘Welke grote? Wie was die beveiliger?’

‘Een vent die de beveiliging deed voor de organisatie. Het waren er twee. Een man die Kirby heette, een raar uitziende gast, en eentje die Gilly heette, dat was zijn baas.’

‘Was Gilly de grote?’

‘Ja.’ Hij begon aan zijn nagels te pulken en maakte weer die vreemde bewegingen met zijn mond. ‘Geen vriendelijk type. De Man van Geweld noemde Kwan hem. Ik heb hem maar één keer gezien.’

‘Wat was Gilly’s volledige naam?’

‘Weet ik niet.’

‘En van Kirby?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Dat is nooit ter sprake geweest. Ze kwamen de laatste paar weken pas langs. Twee of drie keer misschien.’

‘Samen?’

‘Samen, of apart. Wanneer ze maar wilden.’

‘Wat kwamen ze doen?’

‘Niks. Haar controleren. Haar bang maken.’

Hunter wachtte. Ze zag dat er nog iets anders in hem omging.

Eindelijk zei Jackson: ‘Hij heeft hier een connectie, ziet u.’

‘Wie?’

‘Trumble.’

Hunter wachtte. Ze vroeg zich af of het alleen maar een manier was om over iets anders te beginnen. ‘U bedoelt… in Tidewater County?’

Hij knikte. ‘Kijk maar eens goed naar de onroerendgoedgegevens. In elk geval bezat zijn bedrijf hier een pand. Waarschijnlijk nog steeds.’

‘Bedoelt u dat Trumble een speler heeft hier in Tidewater County?’

‘Nee. Ik zeg dat hij hier een connectie heeft.’

‘Oké.’ Ze kon zien dat hij niet ging uitweiden.

‘Wie heeft die moord gepleegd, meneer Pynne?’ zei ze. ‘Wat zegt uw intuïtie?’

Na een lang ogenblik zei hij: ‘Onder ons gezegd?’ Hunter knikte. ‘De beveiligingsman.’

‘Gilly.’

‘Ja.’ Langzaam sloeg hij zijn ogen naar haar op. Hunter probeerde zich te herinneren aan wie hij haar deed denken. Een bekende persoon. Een acteur misschien.

‘Waarom?’

‘Omdat hij Trumbles loopjongen is. Trumble was niet gewelddadig, maar hij had iemand nodig die de wet kon handhaven. Trumbles wet. Hij gehoorzaamt aan iets wat hij de “hogere wet” noemt. Tegen mensen die voor hem werken, zegt hij dat ze vrijgesteld zijn van de wetten van de maatschappij, maar niet van de hogere wet. En op het laatst hoorde het bij zijn werk om een oogje op Kwan te houden. Omdat hij dacht dat ze een deel daarvan overtrad.’ Hij wendde zijn blik af en staarde met lege blik voor zich uit. ‘Soms ging die beveiligingsman te ver, sloeg hij mensen in elkaar, verkrachtte hij een paar van de vrouwen. Dat zei Kwan.’

‘Heeft hij haar ook verkracht?’

Jackson keek naar de grond en hield zijn hoofd in een vreemde hoek. Geen antwoord geven was ook een antwoord.

‘Wanneer heeft hij haar verkracht?’ vroeg Hunter. De adrenaline golfde door haar heen. ‘Wanneer en waar is dat gebeurd?’

‘Hij is naar haar huis gegaan.’ Zijn ogen glinsterden opeens. ‘Drie of vier dagen voordat ze verdween. Midden in de nacht stond hij ineens op de stoep.’

‘En wat gebeurde er toen?’

‘Het was een nacht dat ze niet werkte. Ze ging om twee of drie uur naar bed. Ze sliep nog geen uur, geloof ik, toen hij verscheen. Hij bonsde op de achterdeur en probeerde binnen te komen. Ze werd wakker. Hij zei tegen haar dat ze kreeg wat haar toekwam. Dat ze het op geen enkele manier kon voorkomen. Ze had te veel gepraat, ze had niet opgepast.’

‘Was dat de echte reden dat ze eruit wilde?’

‘Hm-mm.’ Hij knikte en sloot even zijn ogen.

‘Te veel gepraat tegen wie? Tegen u?’

‘Misschien.’

‘Gebeurde het op bevel van Trumble?’

‘Die verkrachting? Nee. De rest waarschijnlijk wel. Ik weet zeker dat de verkrachting zijn eigen idee was. Maar het viel binnen de grenzen van wat was toegestaan.’

‘Toegestaan?’

‘Binnen de organisatie, ja.’

Hunter voelde een golf van boosheid – maar ook een nieuwe gedrevenheid. ‘Wat voor een man is die Trumble?’ zei ze. ‘Wat zei Kwan over hem?’

‘Niet veel. Ze wilde er niet over praten. Alleen… dat hij in principe onzichtbaar is.’

‘Onvindbaar?’

‘Onzichtbaar.’ Hij glimlachte om het misverstand. ‘Hij leidt zijn leven onder gewone mensen. Dat zei ze. Hij is de man die onze boodschappen afrekent in de supermarkt, die ons een kaartje verkoopt in de bioscoop, die onze lunch klaarmaakt in de broodjeszaak. Maar hij is er, onzichtbaar, en houdt alles in de gaten.’ Hij keek weer naar haar op. ‘Maar Gilly was niet zo. Hij regelde de boel. Werkte altijd na donker, zei ze. Het was een boom van een vent, met ijs in zijn ogen.’

‘Waarom werd uw DNA gevonden bij de hut in Oyster Creek, denkt u?’

Hij knipperde met zijn ogen en wendde overrompeld zijn blik af. ‘Geen idee. Ik ben er niet geweest. Ik hield van Kwan,’ voegde hij eraan toe. ‘Ze was een lieve vrouw met klasse. Een fantastisch mens.’

Hunter knikte, ze geloofde hem. Ze zag dat hij onrustig begon te worden en waarschijnlijk op het punt stond haar te onderbreken. ‘Is er verder nog iets wat u me moet vertellen? Iets wat we moeten weten?’

‘Ja.’ Hij wreef zijn handen en glimlachte verstolen. ‘Eén ding.’

‘Goed.’

‘Als ze me vrijlaten, ben ik bereid met u mee te werken.’

‘Ik dacht dat u niet naar buiten wilde.’

‘Als ze me naar buiten willen hebben. Als u me vrij wilt hebben, werk ik met u mee.’

‘Oké. Hoe dat zo?’

‘Als lokaas. Ik blijf in de provincie, zo lang als u wilt. Jullie zetten me ergens in een huis en bewaken me vierentwintig uur per dag. Ik garandeer dat ze me komen halen. Eerder vroeg dan laat.’

‘Waarom bent u daar zo zeker van?’

‘Daarom.’ Hij staarde weer in de verte, naar iets wat zij niet kon zien. ‘Zo werkt het, oké? Zoals ik al zei, ze denken dat ik dingen weet. En in hun wereld wordt te veel kennis over sommige dingen als een hoofdzonde beschouwd.’

‘Oké.’ Ze wisselden een lange blik. ‘We zullen er over nadenken, meneer,’ zei ze, en ze stond op.

‘Jackson.’

‘Jackson. Bedankt voor het feit dat u met me hebt willen praten.’

Toen ze terugreed door het open landschap voelde Hunter zich verlicht. De belangrijkste bijzonderheden stonden nu op band – waar hij maandag was geweest en wie volgens hem de moorden had gepleegd. Ze had met de staatspolitie afgesproken dat er vanaf de digitale opname een elektronische transcriptie van het verhoor zou worden gemaakt en dat er kopieën voor Fischer en haar beschikbaar waren als ze terugkwam in het complex voor openbare veiligheid. Onderweg belde ze Fischer, vertelde hem hoe het was gegaan en vroeg hem vast naar de bewakingsbanden te gaan kijken.

Ze hadden nog zesenhalf uur om de zaak van de openbaar aanklager te laten ontsporen.

46

Toen Hunter in gedachten verzonken naar haar kantoor liep, botste ze bijna tegen Wendell Stamps, die met een noodgang het herentoilet uit kwam.

‘O, neem me niet kwalijk. Goedemorgen, Hunter,’ zei hij en deed een stap opzij. Het gebeurde zelden dat hij gebruikmaakte van het openbare toilet; de openbaar aanklager had het grootste en mooiste kantoor van het hele gebouw, compleet met een eigen toilet.

‘Goedemorgen, meneer.’

Hij knikte overdreven en wilde met dezelfde vaart doorlopen.

Ze zei: ‘O, meneer. Ik heb begrepen dat u extra DNA-sporen had gevonden? In Virginia? Dat de zaak aan Jackson Pynne koppelde? Was u van plan me dat te vertellen?’

Hij fronste zijn voorhoofd alsof hij niet wist waar ze het over had. ‘O,’ zei hij, ‘heeft Clint Fogg je dat niet verteld?’

‘Nee.’

‘Tjonge, ik vraag me af waarom niet. Het spijt me wel, hoor.’ Zijn gezicht stond zoals gewoonlijk onpeilbaar, maar zijn ogen lachten vermaakt, alsof hij zei: En nou jij weer.

‘Ik vraag me daardoor des te meer af waarom u plaatselijk proces wilt voeren zonder nauwkeuriger naar de drie andere zaken te kijken.’

‘Hebben we dit gesprek gisteren niet gevoerd?’

‘In een andere versie.’

‘Hoor eens, waar jij over praat, Hunter, is heel gecompliceerd,’ zei hij. ‘Een jury, eerlijk gezegd… dit is voor hen geen vanzelfsprekende manier om informatie te verwerken. Ik ken deze provincie, Hunter. Ik ken de rechters. Geloof me, ik ben uit op datgene wat het beste zal werken.’

‘Aha,’ zei ze. ‘Dus als ik het goed begrijp: doe het op een snelle en simpele manier, dan is het weg uit onze achtertuin?’

Hij glimlachte snel. Maar in plaats van het gesprek verder met haar aan te gaan, keek hij op zijn horloge. Het was duidelijk wat hij bedoelde: ze had nog zes uur en twaalf minuten.

Hunter haalde haar kopie van de transcriptie van het verhoor op bij een baliebrigadier bij Opnamen en las het door in haar kantoor. Ondertussen at ze de boterhammen met emmentaler, die ze voor de lunch had ingepakt. Ze keek een paar keer op naar de politiefoto van August Trumble die op haar prikbord hing naast de rijbewijsfoto van Kwan Park. Ze vroeg zich af hoe hij er tegenwoordig uitzag.

Eindelijk belde Crowe, net toen ze bij een bijzonder interessante alinea was.

‘En?’ zei hij. ‘Wat heb je van hem gekregen?’

‘Van wie?’

‘Stamps.’

‘O. Vierentwintig uur.’ Ze keek naar de klok. ‘Waarvan nu nog geen vijfenhalf over is. Ik heb vanmorgen met Jackson Pynne gepraat,’ voegde ze eraan toe. ‘In de gevangenis. Ik ben achter een paar dingen gekomen die je waarschijnlijk moet weten. Maar dan moet je me er volledig bij betrekken.’

‘Onze zaak staat er los van, Hunter. Dat heb ik je verteld.’

‘Weet ik. Maar zullen we dat nu laten rusten? Ik moet weten wat je me voor de rest niet hebt verteld. En we moeten samenwerken om dit op te lossen. Jackson heeft officieel gepraat, overigens,’ voegde ze eraan toe. ‘Je mag natuurlijk gerust de transcriptie bekijken.’

‘Kun je me een kopie sturen per e-mail?’

‘Ja, hoor.’

Ze wachtte vijfentwintig minuten nadat ze de transcriptie aan Crowe had gemaild en belde hem toen terug. Het verbaasde haar dat hij opnam.

‘Wat denk je ervan?’

‘Interessant,’ zei hij.

Hunter wachtte. ‘Zoals je waarschijnlijk hebt opgemerkt,’ zei ze, ‘denkt Jackson dat Sheila Patterson met de FBI heeft gepraat voordat ze werd vermoord. Zij was toch de vrouw die in het wassenbeeldenmuseum is gevonden?’ Crowe zei niets. ‘Dus zij was inderdaad je bron over Trumble? Een van de twee mensen van wie je me vertelde dat ze ingewijden waren? Zit dat erachter?’

Crowe zweeg. Toen zuchtte hij. Niet één keer, maar twee keer.

‘Hoor eens,’ zei hij, ‘ik kan niet over Sheila Patterson praten, oké?’

‘Waarom niet?’

‘Daar kan ik niet op ingaan.’

‘Maar ze was dus inderdaad je bron.’

Na een pijnlijke stilte zei Crowe: ‘Ik zal je vertellen waarom het zo gevoelig ligt.’

‘Graag.’

‘We denken dat Trumble eindelijk begint te begrijpen wat hier aan de hand is, snap je? Wat hem te wachten staat. En hij weet waarschijnlijk dat als we een afpersingszaak tegen hem beginnen – wat we inderdaad gaan doen – dat hij voor lange tijd de bak in draait. De rest van zijn leven waarschijnlijk. Dit keer wordt het geen acht maanden.’

‘Dus?’

‘Dus de theorie is dat hij zijn organisatie overboord wil gooien en daarbij wellicht een paar mensen mee wil laten verzuipen. Mensen die hij niet vertrouwt.’ Precies de theorie die zij hem laatst had aangereikt en die hij afgewezen had. ‘Oké? Ingewijden van wie hij denkt dat ze in de verleiding kunnen komen om met ons te praten in ruil voor onschendbaarheid.’

‘Zoals Sheila Patterson.’

Daar ging Crowe niet op in. ‘Eerlijk gezegd geloof ik niet dat hij degene is die die moorden pleegt. Ik denk dat het iemand anders is, die de indruk wil wekken dat hij het is.’

‘Wie?’

‘Dat weten we niet zeker.’

‘Maar waarom? Leg me uit waarom iemand dit zou doen.’

‘Doe ik. Maar eerst wil ik je een document geven. Dit is onder ons gezegd, maar ik zal je een beetje achtergrondinformatie verschaffen. Dan kun je je eigen conclusies trekken.’

‘Goed,’ zei Hunter.

‘Zal ik over een uur langskomen bij je op kantoor? Ik moet toch die kant op. Ik moet naar een afspraak met de openbaar aanklager,’ zei hij. ‘Zie ik je over een uur?’

‘Oké.’ Hunter had niet geweten dat hij terug was uit Washington. ‘Eén uur,’ zei ze.

Hunter liep naar de kamer naast de hare om Sonny Fischer te spreken, die zoals gewoonlijk kaarsrecht voor zijn monitors zat. Hij had al contact gehad met de relevante bureaus in Virginia en Maryland om elektronische beveiligingsbanden te bemachtigen die met een beetje geluk spoedig zouden bewijzen dat Pynne op maandag alleen in Washington was geweest, en niet met Kwan Park.

‘Nog niks zeker?’

‘Ik ben ermee bezig.’

‘Mooi.’ Fischers blik bleef op haar rusten, alsof hij blij was om haar te zien. Dat was vreemd, want Fischer was zelden blij om iemand te zien. Hij was geen diplomaat, zoals Ben Shipman kon zijn, maar hij scheen ook niet te weten dat diplomatie belangrijk was. Voor hem deed het er niet toe.

‘Maar ik heb wel iets anders,’ zei hij toen ze wilde weggaan.

‘O?’

‘Dat zal Ship je wel vertellen.’

‘Hoe gaat het eigenlijk met Ship?’ vroeg ze. ‘Gisteren heeft hij zich ziek gemeld en vandaag kreeg ik een bericht dat hij laat zou zijn, maar ik heb hem nog steeds niet gezien.’

‘Goed. Hij is er over een paar minuten. Hij is ergens mee bezig.’

Hij draaide zich weer om naar de monitors en het gesprek was afgelopen. Hunter begreep het. Zo was Sonny Fischer: koel, de koelste man die ze kende, hoewel ze hem natuurlijk niet echt kende. Maar ze kon zien dat hij op zijn manier ergens opgewonden over was.

Terug in haar kantoor ontdekte Hunter dat Theresa Kincaid, de verslaggeefster, nog drie berichten had achtergelaten. De eerste twee waren gelijk aan de eerdere, die ze genegeerd had. De derde klonk dringender: Ik zit voor een deadline en moet iets bij u navragen. Kunt u alstublieft voor drie uur bellen.

Hunter was benieuwd hoeveel ze wist en waar ze het gehoord kon hebben, en besloot te bellen terwijl ze wachtte op Crowe en Shipman.

Kincaid kwam aan de lijn, ademloos, maar blij dat ze wat van Hunter hoorde. Hunter hoorde haar in een notitieboek bladeren.

‘Oké, eerst even over de biddende vrouw. Leek het slachtoffer van de kerkmoord in uw ogen te bidden? Zou dat een juiste beschrijving zijn?’

‘Maar dat hebt u al in uw eerdere verhalen gemeld,’ zei Hunter. ‘U noemde haar de biddende vrouw.’

‘Precies, en nu controleer ik het nog een keer. Voor de verificatie. Zou dat een juiste beschrijving zijn?’

‘Ik denk het wel.’ Hunter hoorde computertoetsen klikken. ‘Van wie hebt u dat gehoord?’

‘Een bron.’

‘Een politionele bron?’

Theresa Kincaid klikte met haar tong.

‘Informatie komt makkelijker als het beide kanten op vloeit,’ zei Hunter. ‘Gaat het om iemand hier in Tidewater County?’

‘Mmm.’

‘En wat heeft de sheriff u nog meer verteld?’

Ze hoorde dat Kincaid haar hand op de hoorn legde en iets in zichzelf, of misschien tegen iemand anders, zei. Toen ze weer aan de lijn kwam, klonk haar stem dieper en informeler. ‘Kunt u bevestigen dat de zaak in Tidewater County, gekoppeld aan drie andere moordzaken, onderzocht wordt?’

‘Onofficieel?’

‘Goed.’

‘Ja.’

Toetsen klikten. Goed dat ze dat weet, dacht Hunter. Maar waar had ze het gehoord?

‘Goed. En is het waar dat er getallen achtergelaten zijn op de plaats delict?’

Ook dit verbaasde – en verheugde – Hunter. Maar waar kwam het vandaan? Dat zou de sheriff haar beslist niet hebben verteld.

‘Kunt u iets zeggen over de betekenis van de getallen?’ vroeg de verslaggeefster. ‘En wordt de kerkmoord onderzocht als seriemoord?’

Op dat moment kwam Dave Crowe haar kantoor binnenlopen. Hij stond stil toen hij zag dat ze aan de telefoon was, maar hij ging niet weg. Ze glimlachte naar hem en draaide hem de rug toe. Hij bracht een geur van handzeep mee naar binnen.

‘Nee,’ zei ze met gedempte stem, ‘daar kan ik geen commentaar op geven.’

‘Op welke vraag?’

‘Kunnen we dit later voortzetten?’ zei Hunter.

‘Oké. Nog één ding: wordt Jackson Pynne beschuldigd van de moord in Tidewater County? Dat heeft een van mijn bronnen me verteld.’

De sheriff. Hunter keek naar de klok. ‘Onofficieel?’ zei ze, terwijl ze haar stem dempte. ‘Ik mag hopen van niet.’

‘U mag hopen van niet. Wat bedoelt u daarmee?’

‘Dat ik mag hopen van niet. Oké? Misschien spreken we elkaar later nog.’

Crowe keek zijdelings naar de telefoon toen Hunter die neerlegde.

‘Iemand die ik ken?’

‘Waarschijnlijk wel.’

Crowe grijnsde. Hij nam plaats in de stoel naast haar bureau en strekte zijn benen, die hij bij de enkels kruiste. Hij had een witte envelop in zijn hand.

‘Oké,’ zei hij. Hij hield zijn hoofd schuin op een verzoenende manier terwijl hij haar de envelop overhandigde. ‘Zijn we partners dan? Hier heb je het. Dit kregen we van een van onze bronnen in de Trumble-onderneming.’

‘Sheila Patterson,’ zei ze.

Crowe schudde zijn hoofd. ‘Ik praat er niet over, Hunter, heb ik je gezegd, dus vraag me niet nog eens wie het is. Kijk gewoon even.’ Voordat ze de envelop open kon maken, voegde hij eraan toe: ‘Er is nog één ding waar je niets van afweet. Maar dat zie je als je de transcriptie leest. Het is het afgelopen jaar niet goed gegaan met Trumble. Achtervolgingswaanzin, wispelturig gedrag, geheugenproblemen. Ernstige mentale achteruitgang, blijkt uit meerdere verslagen. Die indruk heeft hij in elk geval gewekt. Het kan toneelspel zijn, we weten het niet. Maar we denken dat iemand dat als een kans kan hebben gezien.’ Hij stond op en wilde weggaan. ‘Iemand als Jackson Pynne en Kwan Park. Snap je? Maar goed, kijk maar eens. En vertel me wat je denkt.’

Hunter opende de envelop en Dave Crowe wandelde weg. Er zat een document in van 23 pagina’s, een gedeeltelijke transcriptie van drie verhoren met een bron die alleen werd aangeduid als ‘Object A’. Object A was August Trumbles voormalige ‘zakenbeheerder’ geweest, las ze. Zij of hij had bij drie aparte gelegenheden afgesproken met een FBI-agent in een hotelkamer in Noord Virginia om over Trumbles organisatie te praten. Hunter nam de transcriptie oppervlakkig door en bladerde vervolgens terug naar de eerste pagina om die zorgvuldig door te lezen.

De transcriptie schilderde het beeld van een persoon die diep in Trumbles organisatie naar binnen was getrokken en toen niet meer wist hoe hij eruit moest komen. Die in een huis van enige miljoenen woonde, maar wiens leven ‘ellendig’ was geworden. Enkele passages in het vraaggesprek interesseerden haar in het bijzonder en die las ze nog een keer.

Het is gewoon heel geleidelijk gegaan, geloof ik … Ik had een accountantsbureau in Pennsylvania. Het jaar daarvoor hadden we controle gehad, dus ik had wat problemen met de fiscus … ik werd gebeld door iemand die beweerde dat hij belastingrechercheur was, maar dat was hij niet. Hij was iemand van deze groep … Ik weet nu dat ze op die manier rekruteren. Ze zoeken een bepaald type mens, iemand die een bepaalde kwetsbaarheid heeft of zo, geloof ik. Die problemen heeft met de regering …

Hij begon me dingen te geven en op den duur voelde dat goed. Zo werkt het. Tegen de tijd dat ik begon te begrijpen wat er eigenlijk gaande was, zat ik er al te ver in …

In het begin werkte ik rechtstreeks voor hem. Daarna niet meer zo vaak. Het afgelopen anderhalf jaar heb ik voor die andere man gewerkt … Mark Chandler, die zo’n beetje overnam wat ik had gedaan – ik kreeg de indruk dat hij eigenlijk de tweede man was in de organisatie …

Hoe was Trumble? Slim, maar manipulatief. Een soort genie, dat dacht ik in het begin. Dat dacht iedereen. Hij had iets, in zijn ogen, zoals hij je aankeek, wat je bijblijft. En sommige dingen die hij tegen je zei, gingen in je hoofd zitten en kon je er niet meer uit krijgen. Het maakte dat je anders tegen de wereld aankeek. Dat je anders tegen gezag aankeek. Het was raar, angstaanjagend en eng …

Ik begon een ongemakkelijk gevoel te krijgen over de hele zaak … want als je er eenmaal op een bepaald niveau in zit, kun je niet zomaar bij hem weg. Dat is het punt. Je moest je bijvoorbeeld op een bepaalde manier gedragen, tekenen voor geheimhouding, geen contact met familieleden … en natuurlijk was het merendeel van de mensen die voor hem werkten vrouw. Ik geloof dat hij ervan genoot om die macht te hebben over vrouwen. Ik vond dat de helft op Playboybunnies uit de jaren zestig leek … Maar ze waren slim. Hij was in staat om vrouwen uit te kiezen die een goed arbeidsethos hadden… Maar tegelijkertijd voelde ik dat hij diep vanbinnen eigenlijk alleen maar normaal wilde zijn …

Volgens mij was het grote taboe dat je nooit zomaar weg kon gaan. Soms verdwenen er mensen. Je hoorde niet naar hen te vragen of hun naam ooit nog te noemen of zo … Maar een keer heb ik het toch gedaan. Er was een vrouw die Beth-Anne Childester heette. Ik had met haar gewerkt, we waren bevriend geraakt. Ik weet nog steeds niet wat er echt is gebeurd … Maar ik weet wel dat hij die veiligheidsmensen heeft. En een aantal daarvan is, zeg maar, behoorlijk eng … Ik had altijd het gevoel dat zij in zekere zin de andere kant van hem vertegenwoordigden. Een soort alter ego of zoiets?

Ze zijn begonnen enkele kantoren te sluiten, inderdaad. En er gaan verhalen rond dat hij de helft van de tijd de kluts kwijt is, dat hij achtervolgingswaanzin heeft en mensen de schuld geeft van rotzooi die ze nooit hebben uitgehaald … Er gaan erg veel verhalen. Maar ik heb hem het afgelopen jaar nooit gezien. Maar je hoort dingen …

Er viel een schaduw, Hunter keek op en zag Ben Shipman. Hij stond in de deuropening van haar kamer met een dossier in zijn hand.

47

‘Hoi. Heb je even?’

‘Tuurlijk.’ Ze liet de transcriptie in de envelop glijden. ‘Hoe voel je je?’

‘Hoe voel ik me,’ herhaalde hij, alsof hij niet wist waar ze het over had.

‘Kom binnen.’

Ship liep door de kamer met zijn vertederende, onhandige tred. Hij kwam naast haar bureau staan, met zijn voeten netjes naast elkaar, als een leerling die een spreekbeurt gaat houden.

‘Ik weet dat je me een beetje ontloopt,’ begon hij. ‘En ik kan niet echt zeggen dat ik het je kwalijk neem.’

Hunter fronste haar voorhoofd, ze begreep het niet. De afgelopen twee dagen was Ship afwezig geweest, de ene dag was hij ziek thuis, de andere dag werkte hij thuis. ‘Nee,’ zei ze. ‘Het is gewoon druk geweest.’

‘En ik weet wat je waarschijnlijk denkt.’ Zijn oogleden trilden. ‘Daarom wilde ik je zeggen dat het me spijt.’

‘Dat wat je spijt?’ Ze keek naar de klok.

‘Ik heb de sheriff en de openbaar aanklager over de psalmen verteld.’ Shipman werd rood, wat zijn sproeten accentueerde. ‘Sorry. Ik heb hun achtergrondinformatie gegeven over ons onderzoek. En ik heb hun die verhoorverslagen laten zien.’

Hunter stond versteld. ‘Waarom?’

‘Ze vroegen het me,’ zei hij, met gebogen hoofd. ‘Ik had het je moeten vertellen, maar dat heb ik niet gedaan. De sheriff wilde niet dat ik iets zei. Ik wilde het wel, maar het leek gewoon nooit het juiste moment.’

Ze knikte. Nog steeds loyaal aan de oude garde. Het gaf niet. Het was zelfs een beetje aandoenlijk dat het zo belangrijk voor hem was. ‘Waarom vertel je me dit nu?’

‘Omdat ik me schuldig voel, denk ik.’

‘Oké. Bedankt,’ zei ze.

Hij paste zijn gezichtsuitdrukking aan. ‘Maar er is nog iets anders,’ zei hij, en Hunter zag dat wat hij haar was komen vertellen in de dossiermap zat. ‘Ik heb de afgelopen dagen het bewijsmateriaal doorgenomen. Vanaf het allereerste begin van de zaak. En ik heb een paar dingen gevonden – behoorlijk belangrijke dingen zelfs – die we over het hoofd hebben gezien. Wat me op het idee heeft gebracht dat de sheriff – of iemand anders – met het bewijsmateriaal kan hebben geknoeid.’

Ze knikte naar de stoel. Shipman bleef staan.

‘Weet je nog dat we het gehad hebben over het toevoegen van bewijsmateriaal?’ zei hij. ‘Of de sheriff zoiets zou doen?’ Hunter knikte. Ze zag de harde vastberadenheid in zijn ogen. ‘Ik denk dat het niet gaat om wat ze vermeld hebben. Ik denk dat het gaat om wat ze hebben weggelaten. Hier…’ Hij opende het dossier en haalde er ongelijk vastgehechte bundels papier uit. Hij legde ze naast elkaar voor haar neer op aparte stapeltjes, waarbij hij een netheid vertoonde die niet natuurlijk was voor Ben Shipman. ‘Dit zijn toch de sporen, en het biologische rapport dat je afgelopen dinsdag hebt gekregen, hè? En dit is het voorlopige overzicht van bewijsmateriaal van forensische opsporing in de kerk. Ze kloppen niet met elkaar.’

Hunter keek, benieuwd waar hij op doelde. Het was waar dat ze de voorlopige documenten niet had gezien. Ze had alleen het bewijs gekregen dat tot een bewijsrapport was verwerkt. Dat was de procedure die de staatspolitie en het bureau van de sheriff volgden voor misdaadonderzoek in de provincie, ondanks de veranderde wet voor moordzaken. ‘Drie discrepanties,’ zei Ship. ‘Er zat een kleine hoeveelheid DNA op Kwan Parks lichaam en een paar haren op haar kleding die het bewijsrapport niet hebben gehaald. En ook een vingerafdruk uit het huisje in Oyster Creek.’

‘Waarom is dat bewijsmateriaal weggelaten?’ vroeg ze.

Shipman haalde zijn schouders op. ‘Procedure. De forensische opsporing van de staat heeft altijd samengewerkt met de sheriff om het bewijsrapport samen te stellen. Zo bewerken ze het. In deze zaak lijkt het erop dat ze gewoon nagelaten hebben bepaalde bewijsstukken mee te nemen. Toen we de eerste ronde bewijsmateriaal indienden voor onze vergadering op Penn Street,’ zei hij, doelend op het kantoor van de medisch onderzoeker in Baltimore, ‘zijn het DNA en de haren om welke reden dan ook weggelaten. De vingerafdruk is nergens opgenomen. Ik ben het te weten gekomen via een van de forensisch rechercheurs die op de plaats delict waren geweest.’

‘Waarom?’ vroeg Hunter.

‘Van de vingerafdruk zullen ze zeggen dat hij niet relevant is voor het onderzoek. Er waren toch honderden mensen in dat vakantiehuisje geweest? Die hebben niets met deze misdaad te maken.’

‘Wat waarschijnlijk waar is.’

‘Ja. Behalve dat hij in dit geval wel relevant is,’ zei Ship. ‘We hebben de vingerafdruk nagetrokken en hebben een match gevonden op de nationale databanken. We wachten nog op het DNA en het haar.’

‘Zo.’

‘Ja. De vingerafdruk in Oyster Creek behoort aan een man die Kirby Moss heet.’

Hij begon losse papieren uit zijn dossiermap te halen, die hij boven op elkaar legde voordat Hunter de kans kreeg om te zien wat het waren. ‘Kirby Moss is dertien jaar geleden in Connecticut gearresteerd voor geweldpleging met een dodelijk wapen en poging tot doodslag. Beide beschuldigingen zijn ingetrokken wegens gebrek aan bewijs. En hierom is het zo interessant: ze hebben zondag ook een vingerafdruk gevonden in Jackson Pynnes huis in de stad, in de laarzen, die lijkt te matchen.’

‘Met Kirby Moss.’

‘Ja.’

‘Verdraaid,’ zei Hunter. ‘Dat is zeker interessant.’

Kirby. Kirby was een van de namen die Jackson Pynne had genoemd. Een van de ‘beveiligers’.

Shipman keek haar verwachtingsvol aan.

‘En de haren en het DNA zijn weggelaten uit het overzicht van bewijsmateriaal dat is doorgestuurd naar de speciale eenheid, zeg je?’ vroeg Hunter.

‘Ja.’

Ze dacht vooruit en vroeg zich af of dit kon leiden tot een aanklacht tegen de sheriff wegens belemmering van de rechtsgang, of dat het alleen maar gezien zou worden als onbekwaamheid.

‘Hier is nog meer wat ik heb gevonden over Kirby Moss,’ voegde Ship eraan toe en overhandigde haar het laatste aan elkaar geniete rapport.

Hunter wenkte weer dat Ship moest gaan zitten. Dit keer deed hij het. Ze leunde achterover en bladerde een paar minuten door het document. Het drong tot haar door dat Fischer hier ook de hand in moest hebben gehad, misschien meer dan een hand.

Kirby Moss had halverwege de jaren negentig in het Amerikaanse leger gediend. De afgelopen elf jaar had hij als persoonlijk beveiliger gewerkt. Op zijn politiefoto had hij kortgeknipt haar en grote verschrikte ogen. Wat Hunters aandacht trok, stond een paar bladzijden verder – iets wat in de ogen van Fischer en Shipman misschien een bijkomstigheid was geweest. Moss had twee jaar gewerkt bij een bedrijf in Florida dat Private Excelsior Security Consultants heette. Een bedrijfsverklaring van negen jaar eerder toonde aan dat de directeur van het bedrijf ene R. Gilbert Rankin was.

Maakte dat de cirkel rond? Kon Gilbert Rankin ‘Gilly’ zijn? De ‘loopjongen’ van Trumble?

De Man van Geweld. Boom van een kerel. IJskoude ogen.

Mogelijk.

‘Weet Stamps hier al iets van?’

Shipman schudde zijn hoofd. ‘Nee. Niemand.’

Hunter voelde de adrenaline in haar bloed schieten, ze wist dat dit gemiste bewijsmateriaal de zaak kon veranderen. Als Rankin hoofd van de beveiliging was voor Trumble, dan zouden ze nu een verband kunnen leggen tussen Trumble en de moorden. En daarbij Jackson Pynne zuiveren van alle blaam.

Maar waarom zou de sheriff dit bewijsmateriaal hebben achtergehouden? Ze bladerde terug door het rapport. Zou hij echt zo roekeloos geweest zijn? Het leek onwaarschijnlijk. Behalve… als hij altijd ongestraft de bewijsverwerking had kunnen controleren, was hij wellicht in de waan geraakt dat hij kon doen wat hij maar wilde; dat was een veel voorkomende menselijke fout. Kennelijk had hij destijds al besloten dat Robby Fallow de dader was.

‘Fantastisch,’ zei Hunter, terwijl ze het rapport dichtsloeg. ‘Maar nu moeten we in actie komen. Ik wil dat jij en Fisch alle andere dingen laten liggen. Ik ben minder in Kirby Moss geïnteresseerd dan in Gilbert Rankin. Ik denk dat hij Moss’ werkgever is. Ik denk dat we daar nu onze focus moeten leggen.’ Ze keek naar de klok. ‘We hebben nog vier uur.’

‘O,’ zei hij, terwijl hij haar aan bleef kijken. ‘Echt?’

‘Ja. Ik weet het nog niet zeker, maar ik heb zo’n gevoel dat het DNA zal overeenkomen met dat van hem. Ik denk dat Gil Rankin onze man is.’

Shipman knipperde een paar keer met zijn ogen. ‘Welke man?’

Hunter keek hem alleen maar aan.

‘O,’ zei hij. ‘Begrepen.’

48

Het grove, bleke gezicht van Wendell Stamps behield zijn ernstige, neutrale uitdrukking toen Hunter zijn kantoor binnenliep over het dikke tapijt. Dit keer had ze elf minuten moeten wachten.

‘Heb je iets?’ zei hij.

‘Ik denk van wel.’ Hunter ging zitten en sloeg haar dossier open op zijn onberispelijke bureau. Datarapporten en informatie die ze de afgelopen vier uur met z’n drieën hadden verzameld. ‘Nieuw bewijsmateriaal,’ zei ze. ‘Dat eerder over het hoofd is gezien.’

‘O?’

‘Ja. Ik verwijt het niemand anders dan mezelf,’ zei ze. ‘Als er meerdere bureaus zijn betrokken bij het verzamelen en beschrijven van bewijsmateriaal, ontstaat er soms verwarring en worden er fouten gemaakt. Het zou niet mogen gebeuren, maar het komt nu en dan voor. Ik hoop dat we hiervan zullen leren en in de toekomst de bewijsverzameling stroomlijnen om dit soort dingen te vermijden. Maar ik neem er de volledige verantwoordelijkheid voor.’

‘Is het relevant?’

‘Relevant? Ja.’

‘Oké.’ Hij boog zich naar voren om interesse te tonen. Hunter liet hem het rapport zien over de vingerafdrukken op de plaats van de moord en in Jackson Pynnes garage, waarvan nu was vastgesteld dat ze van Kirby Moss waren. Ze toonde hem de informatie over het nog niet geïdentificeerde DNA dat gevonden was op het lichaam van Kwan Park en de haren op haar kleding. Toen vertelde ze hem over het verband tussen Moss en Gilbert Rankin.

Toen ze uitgesproken was, leunde Stamps achterover in zijn directeursstoel. Zijn gezicht had nog steeds geen uitdrukking. ‘En je zegt dat een procedurefout de uitkomst van deze zaak in gevaar brengt?’

‘Nee, dat zeg ik niet. Ik zeg dat er bewijsmateriaal is achtergehouden. Bewijsmateriaal dat, naar mijn mening, wijst naar een andere dader.’

‘Hoezo achtergehouden?’

‘Ik weet het niet. Het is op dinsdag kennelijk verwijderd of weggelaten uit het overzicht voordat de rapporten werden ingediend bij de speciale eenheid. De vingerafdruk is van Kirby Moss. Dat weten we. En we geloven dat Moss werkte voor Gil Rankin, een beveiligingsexpert.

Dat is van belang,’ vervolgde ze, ‘omdat Kwan Park voor dezelfde organisatie werkte als Gil Rankin. Dus ze staan allemaal met elkaar in verband.’

Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en bladerde een paar minuten door de rapporten die Fischer en Shipman hadden klaargemaakt. Eindelijk keek hij op.

‘En je hebt bewijs dat die Gil Rankin erbij betrokken was? Want dat zie ik nergens staan.’

‘Nog niet, maar dat komt,’ zei Hunter. ‘Ik verwacht dat het DNA op Kwan Parks lichaam van hem zal blijken te zijn. Maar het is ook significant, begrijpt u, omdat de andere drie slachtoffers – ik weet dat u die niet wilt meenemen in uw zaak, maar ik denk dat u nu wel zult moeten – ook voor dezelfde organisatie werkten. August Trumbles organisatie. Dat is wat deze moorden met elkaar verbindt. Dus ik zie niet in hoe u ze niet bij de zaak zou kunnen betrekken.’

‘Maar dat zie ik hier niet staan.’

‘Nee. Maar dat komt,’ zei Hunter. ‘We zijn ermee bezig.’

Stamps fronste zijn voorhoofd. ‘Maar Jackson Pynnes DNA was op de plaatsen delict hier en in Virginia. En mogelijk in West Virginia,’ zei hij. ‘En de vingerafdruk van deze man was in zijn huis in de stad. Dus je zegt dat Pynne het in samenwerking met die andere twee mannen heeft gedaan?’

‘Nee, het tegenovergestelde,’ zei Hunter. ‘Zoals ik al eerder heb gezegd, is zijn DNA ondergeschoven door die mannen. De laarzen, twee sigarettenpeuken, een plastic frisdrankbekertje. Dat is wat we hebben tegen Jackson Pynne. Daar baseert u uw zaak op. We kunnen de heer Pynne niet in staat van beschuldiging stellen.’

Stamps bleef stoïcijns kijken, alsof hij aan iets anders dacht, maar Hunter vermoedde dat hij begon te begrijpen dat de zaak begon af te brokkelen.

Zijn ogen gingen naar de klok aan de muur. Ook Hunter keek ernaar.

‘Is de FBI hiervan op de hoogte?’

‘Nog niet.’

Hij knikte, alsof dat iets wilde zeggen. ‘Wie is die man, die Ralph Gilbert Rankin?’

‘Gil Rankin.’ Ze overhandigde hem een informatiefolder van twee pagina’s die Fischer had opgesteld, het laatste document in haar map. ‘Een voormalig politierechercheur uit New Jersey. Hij is met pensioen gegaan na aantijgingen dat hij bewijsmateriaal had ondergeschoven in een drugszaak en een potentiële getuige in elkaar had geslagen in een andere zaak. In geen van beide gevallen werd een aanklacht ingediend, maar er is intern onderzoek gedaan. Later heeft hij twee jaar als beveiliger voor Exxon gewerkt. Nu drijft hij een zeer duur beveiligingsadviesbedrijf, dat Private Excelsior Security Consultants heet, en gevestigd is in South Florida. We hebben begrepen dat zijn voornaamste cliënt – en nu waarschijnlijk zijn enige cliënt – August Trumbles organisatie is.’

‘Maar je hebt geen bewijs om dat te bevestigen?’

‘Nee. Nog niet.’

‘Hm.’ De openbaar aanklager knikte. Hij sloot zijn ogen een ogenblik en masseerde zijn slapen. ‘Maar… wat denk je nu? Qua motief, bedoel ik. Kun je me dat nog eens vertellen?’

‘Jackson Pynne heeft dit niet gedaan, meneer. Ik geloof dat Gil Rankin het heeft gedaan, op bevel van August Trumble. En ik denk dat ze nu hierheen zijn gekomen om Pynne tot zwijgen te brengen, omdat ze denken dat hij meer weet dan hij weet. Ze willen dan de zaak afronden en naar huis gaan. Alleen is het niet helemaal gelopen zoals ze verwacht hadden.’

Terwijl Stamps haar onbewogen aan bleef kijken, begon Hunter een wild idee te koesteren: stel dat de openbaar aanklager hier ook in betrokken was? Stamps was van nature ontwijkend, veel intelligenter en onbetrouwbaarder dan de sheriff, maar net zozeer een beschermer van de oude orde. En jaren geleden had hij ook problemen gehad met Jackson Pynne. Stel dat Trumbles organisatie hem betaalde om ervoor te zorgen dat de dingen op een bepaalde manier gingen?

‘Ga door,’ zei hij.

‘Meer is er niet, meneer.’

‘Oké.’ Hij keek naar de rapporten op zijn bureau. ‘Dan zal ik die nog eens doornemen en er een poosje over nadenken. Mag ik ze hier houden?’

‘Ja. Dat zijn uw exemplaren.’

‘Dank je, Hunter. Ik heb waardering voor je moeite.’

Ze voelde een kick toen ze langs Connie Elgar heen naar buiten liep, door de lange gang terug naar haar kantoor aan de andere kant van het gebouw. Het spel van het zonlicht in de glazen bogen van de hal, de helderheid van de wolken, het kreeg allemaal een plotselinge schittering. De details van het onderzoek waren zojuist opnieuw gerangschikt tot iets wat leek op een definitieve vorm. Dit was nu het kampioenschap, en niets anders deed er meer toe voor Hunter – niet het volgende seizoen, niet de rest van haar leven. Ze had eindelijk een echte tegenstander, een enkel doelwit – en een duidelijk besef van wat er was gebeurd. Het was een van de fijnste gevoelens die ze kende.

Die middag scheurde ze het parkeerterrein af en reed met hoge snelheid in westelijke richting naar de methodistenkerk. Maar toen ze zich de dreiging tegen Luke en zijn vrouw herinnerde, minderde ze vaart en besloot ze er niet heen te gaan.

Hunter werkte ’s avonds door, vastbesloten om alles te weten te komen wat ze kon over Gil Rankin. Ze had twee blikjes Red Bull en haar iPod mee naar kantoor genomen, zodat ze af en toe haar energie kon opladen.

Het was echter niet makkelijk om een profiel van Rankin samen te stellen. Er was bijna geen informatie over hem te vinden over de afgelopen tien jaar, afgezien van een adres in Miami, Florida en zijn inschrijving op Private Excelsior Security Consultants. De enige foto die ze vond, was twaalf jaar oud en wazig. Ze voelde dat hij opzettelijk werd afgeschermd omdat hij voor Trumble werkte. Volgens Pynne had Rankin mensen kwaad gedaan en vrouwen verkracht. Maar hij had geen strafblad. Hunter vroeg zich af of hij soms uit Trumbles organisatie weg had gewild. Misschien was dat het – een ingewikkelde ontsnapping van Rankins kant?

Fischer en Shipman bleven tot laat in hun respectievelijke kantoren, als afzonderlijke huurders, en bleven bewakingsbanden uitkammen en gegevens natrekken. Drie andere moordrechercheurs uit de regio waren komen helpen bij het bekijken van de banden.

Om tien voor half tien kwam Ship binnen en plofte in haar bezoekersstoel. Hij haakte zijn rechterbeen over de armleuning. Dat deed hij soms, vaak onder het voorwendsel dat hij een pen moest lenen of een pepermuntje moest hebben, maar in werkelijkheid om met haar van gedachten te wisselen. Fischer deed het nooit; ze kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst in haar kantoor was geweest.

‘En, wordt het al lollig?’ zei hij. Zijn gebruikelijke openingszin.

‘Nog niet.’

‘Alles uitgepuzzeld?’

‘Voor een deel, niet alles.’

‘Mooi.’ Shipman blies uit alsof hij uitgeput was. Eindelijk stelde hij zijn vraag. ‘Jij denkt niet dat Pynne erbij betrokken was, hè?’

‘Nee. Zoals ik al eerder heb gezegd. Ik denk dat Gil Rankin het heeft gedaan.’

Hij knikte. ‘Maar waarom? Ik snap het niet,’ zei hij. Toen verduidelijkte hij zijn vraag: ‘Waarom op deze manier, bedoel ik.’

‘Tja.’ Hunter keek weer naar Trumbles oude foto op haar prikbord, naast de foto van Kwan Park. ‘Ik heb nog niet alles uitgevogeld. Behalve dat ik denk dat ze een specifiek verhaal in elkaar draaiden dat Jackson Pynne geholpen had met het opzetten van een verduisteringsplan waar deze vier mensen bij betrokken waren. Daarom waren er vier rekeningen. En toen is om de een of andere reden een conflict ontstaan tussen de partners. Hij werd hebberig of kreeg achtervolgingswaanzin en maakte er een eind aan. Er kwam ook een ruzie tussen Pynne en Kwan Park in het verhaal voor.’

Ship knikte nauwelijks merkbaar, om te tonen dat hij haar kon volgen. ‘Maar dat is niet het echte verhaal.’

‘Nee. Ik denk dat het bedacht is om het echte verhaal te verhullen.’

‘En dat is?’

Hunter begreep dat hij op een verklaring van haar wachtte voor het werk dat hij het afgelopen uur in zijn kantoor had gedaan. ‘Tja,’ zei ze, ‘dat Trumble vond dat zijn organisatie bedreigd werd door die ontrouwe mensen, dat ze van plan waren hem te verraden en wellicht te ruïneren. En hij besloot ook dat hij ze moest laten elimineren.’

‘Maar… waarom met achterlating van een reeks visitekaartjes?’

Ze glimlachte. ‘Dat zijn we nog aan het uitzoeken, hè?’

‘Ja.’ Ship zwaaide afwezig zijn been op en neer. ‘Je denkt toch niet echt dat de sheriff of de openbaar aanklager erbij betrokken is?’

‘Tja, ik weet het niet. Alles is mogelijk.’

‘Ja.’ Shipman bleef haar aankijken, verlangend naar meer.

‘Maar goed,’ zei ze, ‘we moeten weer aan het werk, zodat we niet meer hoeven te speculeren.’

‘Oké. Begrepen,’ zei Ship en stond op.

Het was ongeveer kwart over elf – Shipman en Fischer waren al naar huis – toen Dave Crowe belde. Opnieuw had hij uren gewacht met terugbellen.

‘Waar bleef je?’

‘Sorry,’ zei hij. ‘Mijn meisje van de Post belde net. Ze vroeg me wat ik haar kon vertellen over Ralph Rankin. Heb ik iets gemist?’

Hunter zei eerst niets. Net goed voor je, dacht ze. Maar toen sloeg ze een redelijke toon aan en zei: ‘Ik weet niet precies wat je bedoelt.’ Ze had Crowe tenslotte nodig. Ook was ze nieuwsgierig waarom de verslaggever van de Post naar Rankin had gevraagd. Was het tijdstip gewoon toeval?

‘Ik heb de vraaggesprekken met je bron gelezen,’ zei ze.

‘En?’

‘Op een bepaald moment had zij – of hij…’ Hunter schraapte haar keel en wachtte tot Crowe opheldering gaf, maar dat deed hij niet, dus ze vervolgde: ‘… gezegd bang te zijn voor Trumbles veiligheidsjongens. Pynne noemde ze ook. En Jackson gaf me twee specifieke namen – Kirby en Gilly.’

‘Ja, dat heb ik gelezen.’

‘Ik denk dat Gilly Ralph Gilbert Rankin is. Hij wordt Gil genoemd. Gil Rankin.’ Toen Crowe geen antwoord gaf, zei Hunter: ‘Dat wist je, hè?’

‘Ja, we weten van een man die Ralph Rankin heet. Beveiligingsman in dienst van Trumble. Een van de acht of negen die we door de jaren heen hebben geïdentificeerd. We zien hem eerlijk gezegd niet als een belangrijke speler in deze zaak.’

‘Ik denk dat hij dat wel is.’

‘Waarom?’

‘Zoals ik al zei, ik denk dat Rankin Gilly is. De grote baas. En ik denk dat hij dit heeft gedaan.’

‘Wat?’

‘De moorden.’

Crowe lachte, een nasaal, hoog geluid dat niet van hem leek te kunnen komen. ‘Waarom?’ vroeg hij. ‘Omdat Jackson Pynne het zegt? Natuurlijk zegt hij dat. Kijk eens wat hem te wachten staat.’

‘Nee,’ zei ze. ‘Vanwege nieuw bewijsmateriaal. En omdat het logisch is. Het verbindt alles aan elkaar.’

‘Maar het bewijsmateriaal is tegen Pynne gericht.’

‘Niet meer.’

Crowe zweeg. Waren zijn bronnen dan zo slecht? vroeg Hunter zich af. Of werd hij opzettelijk bij Rankin vandaan gestuurd door zijn bazen bij de FBI?

Toen schoot haar iets anders te binnen: als Sheila Patterson de FBI-informant was en zij was vermoord, probeerde de FBI dan nu zich in te dekken? Ging het daar allemaal om? Was dat de echte reden waarom de zaak ‘op een bepaalde manier moest worden afgehandeld’?

‘Wat is het nieuwe bewijsmateriaal?’ vroeg Crowe.

Hunter keek omhoog naar de bomen die bogen in de nachtwind en dacht na of ze hem iets zou vertellen. Ze bedacht hoe onwillig hij die eerste avond dat hij belde was geweest om informatie te delen. Maar hem nu niets vertellen werkte contraproductief. Ze moesten samenwerken.

Crowe luisterde terwijl ze uitleg gaf. Hij was muisstil en kennelijk verslagen door deze nieuwe bijzonderheden. Hij begreep heel goed dat door dit bewijsmateriaal niet alleen de zaak veranderde, maar ook dat het verhaal over August Trumble waarmee hij zich bezig had gehouden weleens het verkeerde verhaal kon zijn.

Jackson Pynne was moe, maar kon niet slapen. Uren lag hij te woelen en te draaien in zijn kleine bed. Hij had tegen de moordrechercheur gezegd wat hij moest zeggen, maar om de een of andere reden had hij er geen goed gevoel bij. Iets aan haar had hem uit zijn doen gebracht.

De eerste dagen had Pynne zich hier beschermd gevoeld. Nu was het een ernstig verontrustend idee om maanden, of jaren, door te moeten brengen in een cel die gevuld was met menselijke geluiden en luchtjes. Hij wilde weer naar buiten, over de snelweg scheuren met de raampjes open en een Chesterfield tussen zijn vingers. We zijn te kennen aan onze daden, zei dominee Luke altijd tegen hem. Dus we moeten in ons leven goede vruchten produceren. Amen, daar kwam het allemaal op neer. Dat begreep hij nu wel.

Jackson staarde naar het plafond en dacht nog een poosje na over de rechercheur. Amy Hunter. Hij mocht haar eigenlijk wel. Hij mocht haar vastberaden ogen en handgebaren, de harde trek om haar mond, het feit dat haar niets ontging. Zoals ze lijnrecht tegenover je kwam staan. Het deed hem een beetje denken aan Kwan. Wat hij niet goed kon zien, haar karakter, haar onverschrokkenheid, beviel hem wel. Ze had iets met hem gedaan… een beetje geïnfecteerd, leek het wel, met een gevoel dat bedwelmend en misschien een beetje gevaarlijk was, zoals de verloren energie van zijn eigen jeugd.

Om de een of andere reden keerden zijn gedachten elke keer als hij aan zijn toekomst dacht – of aan iets ernstigs – terug naar de moordrechercheur. Amy Hunter. Het was alsof zij het geheim kende dat zijn leven weer in het juiste spoor terug kon brengen. En hij zou niet weten wat het was voordat hij haar weer zag.

49

De Cliënt observeerde Rankin, die zich door het nachtelijk donker over het grasveld van het huis aan de overkant van de laan bewoog. Wat zal er nu in hem omgaan? Wat loopt hij nu te denken?

Een zweem van twijfel. Ontrouw, misschien. Is dat wat ik oppik? Ga jij je uiteindelijk aansluiten bij de anderen, Gilbert?

Hij wendde zich af en bestudeerde zijn naakte spiegelbeeld in de manshoge badkamerspiegel – een beeld waaraan hij verre de voorkeur gaf boven Gil Rankin. En de gedachte aan de ‘anderen’. De tragedie die hun leven was geworden.

Mark, je was een fatsoenlijke vent toen je bij me kwam. Maar ja, je sliep natuurlijk. Ik heb je wakker gemaakt, hè? Je leerde nadenken en je bent een goed soldaat geworden. Een heel rijk man. Een tijdlang geloofde je in wat we deden; een tijdlang had je alles wat je wilde, hè? Alles. Dat heb je tegen me gezegd. Maar dat spraakzame mondje waarmee je al die dingen over me zei als je met anderen praatte, hebben we aan moeten pakken. Uiteindelijk moesten we je lippen en je tong wel verwijderen, hè? Je ziet nu wel in dat we geen keus hadden.

Sheila, eens had jij een ‘brandende’ liefde voor ons. Voor mij. Dat zei jij, niet ik. Maar jij was de ergste verrader van allemaal, lieve Sheila. Je wilde ons kwaaddoen, ons vernietigen, en daar heb je je stinkende best voor gedaan toen je met de ‘overheid’ ging praten. Je dacht dat het allemaal buiten beeld gebeurde en dat je nooit zou worden ontdekt. Het was wel passend dat we die barbecue voor je geregeld hadden in dat wassenbeeldenmuseum, vind je niet? Ja, dat vind je wel. Maar het echte vuur zal eeuwig je deel zijn.

En arme Katrina. Het verloren schaap Katrina, van de rechte weg afgedwaald toen je bij ons kwam. Ik heb je de kans gegeven om je weg te vinden, en een tijdlang lukte dat en hielp je ons, toch? Je vond rijkdommen, zei je. Maar je hebzucht, Katrina, je verraad, daardoor kreeg je de kans om naar meer rijkdommen te graven in die put.

En Kwan. Lieve Kwan. Een tijdlang was je zo gelukkig. Ook jij had alles wat je ooit had gewild, zei je tegen me. Werken voor zo’n waardevolle zaak, arme stakkers helpen. Maar toen verbrak je je belofte en je probeerde weg te lopen met die corrupte meneer Pynne. Wat een domme vergissing. We moesten je benen breken. Dat begrijp je toch wel, hè? Verbroken beloften, gebroken benen. Een eerlijke ruil, vind je ook niet, Kwan?

En nu jubelt je verbrijzelde gebeente, net zoals de anderen jubelen. Omdat je eindelijk vrij bent. Dit is allemaal zoals het geschreven staat. Ik heb er niet voor gekozen. Ik ben Gods psalmist en ik ben geroepen om de wet te vervullen. Dit zijn de verzen die mij gevraagd zijn te delen, en die elk van jullie nu mag overwegen in de eeuwigheid. O, het is een deemoedig stemmende taak. Ik ben er bedroefd om, maar veel bedroefder om wat jullie zijn geworden.

Je begrijpt me toch wel, hè, Gilbert? Of sluit je je bij de anderen aan?

50

Vrijdag 24 maart

Hunter werd wakker voordat het licht was en trok meteen haar hardloopkleding aan. Haar hart moest pompen, ze moest alert en geconcentreerd kunnen denken. Het was plotseling weer koud in Tidewater County. Wind uit de baai geselde de kust, het zonlicht glinsterde door de kreken van het waterrijke natuurgebied. Het was een schitterend blauwe ochtend en ze rende hard tegen de wind in.

Toen ze weer terug was, maakte ze een eiwitrijke shake klaar en las het nieuws online. Winston paradeerde heen en weer en wilde dat ze hem zachtjes bij zijn staart pakte – hoewel hij altijd erg beledigd reageerde als ze het deed. Het verhaal van Theresa Kincaid was een uur geleden gepost. Al twaalf nieuwssites hadden het opgepikt.

NIEUWE AANWIJZINGEN IN MYSTERIEUZE ZAAK VAN ‘BIDDENDE VROUW’

Een reeks getallen gekerfd in de hand van moordslachtoffer Kwan Park, de zogenaamde biddende vrouw, bevat volgens politiebronnen wellicht de sleutel tot de identificatie van haar moordenaar. Rechercheurs in dit idyllische plaatsje aan de baai wilden geen commentaar geven. Bronnen die op voorwaarde van anonimiteit spraken, bevestigden dat de getallen die in Parks rechterhand gekerfd waren, lijken op een ‘visitekaartje’. De persoon die haar gedood heeft, heeft die getallen achtergelaten en die aanwijzing geeft een mogelijk verband met minstens drie andere moorden in een drie staten bestrijkend gebied.

Een moordrechercheur die een van die moorden onderzoekt, zei dat hij contact heeft gehad met de recherche in Tidewater County en de mogelijkheid overweegt dat dezelfde moordenaar verantwoordelijk is voor de andere moorden. Hij wilde echter niet over het onderzoek uitweiden, noch over bijzonderheden betreffende de zogenaamde ‘visitekaartjes’.

Voormalig projectontwikkelaar uit Tidewater County Jackson Pynne wordt intussen sinds donderdagavond vastgehouden in de gevangenis van Tidewater – op grond van beschuldigingen die geen verband houden. Politiebronnen melden Associated Press dat Pynne beschouwd wordt als ‘belangwekkend persoon’ in de moord op Kwan Park. Op de vraag of Pynne zal worden beschuldigd van de moord op Kwan Park antwoordde een rechercheur die bekend is met de zaak gisteren echter: ‘Ik hoop van niet.’

Bluh, dacht Hunter. Nou ja, dat had ze waarschijnlijk verdiend.

Maar ze wist ook dat dit verhaal niets aan de zaak zou veranderen. Het zou het beeld van het publiek over alles wat er gebeurd was veranderen en waarschijnlijk de plannen van de sheriff en de openbaar aanklager voor een snelle plaatselijke oplossing verknoeien.

Voldaan dronk ze de rest van haar shake op, terwijl Winston aandachtig naar haar opkeek.

Daarna klikte ze haar e-mailaccount aan. Shipman had een bericht gestuurd met alleen een onderwerpregel: Ontbijt om 8:15?

Oké, dacht ze. Daar gaat-ie.

‘Hoi.’ Met een volle mond en een servet onder zijn arm geklemd, hield Ship de deur van de McDonald’s voor haar open. Hij droeg vanochtend een das bij zijn gekreukte overhemd en spijkerbroek. Ship was in zijn element, hij deed weer helemaal mee; ze voelde hoe opgewonden hij was, al waren zijn ogen bloeddoorlopen door het gebrek aan slaap. Hunter vond niets zo heerlijk als werken in de hoogste versnelling – zoals nu.

Hij had de vrijheid genomen om vruchtenyoghurt en sinaasappelsap voor haar te bestellen en voor haar een lepel en twee servetjes neer te leggen.

‘Je rekende erop dat ik zou komen,’ zei ze.

‘Ja, nou ja, dat moest wel.’

‘Waarom? Wat is er aan de hand?’

‘Twee dingen.’

‘Oké.’ Ship wachtte even en keek toe terwijl ze de lepel in de beker stak en vruchten en yoghurt door elkaar mengde. Naast zijn ontbijt lag een dossiermap op tafel.

‘Steek maar van wal,’ zei ze.

‘Twee grote ontwikkelingen.’

‘Vertel.’

Hij wachtte tot ze hem weer aankeek. ‘Gil Rankin en Kirby Moss waren in Central Virginia op de dag waarop Mark Chandler werd vermoord. Die zaak met die lippen en die tong. We hebben nu een verificatie.’

‘Hoe?’

‘Bewakingsbeelden uit een kleine supermarkt. Moordzaken in Virginia had de band.’

‘Oké, mooi.’

‘De tweede ontwikkeling is nog interessanter,’ zei hij. Hij veegde zijn handen af, haalde foto’s uit de map en schoof die naar Hunter toe. Ze zag dat een van zijn boordenknoopjes los was. ‘Deze is gisteravond genomen, hier op de South Bay Market. De man achter het stuur… hier kun je hem beter zien.’ Hij wees. Een witte Jeep stond geparkeerd voor een kleine winkel, het portier aan de passagierskant stond open. Achter het stuur zat een boom van een kerel. Een kleinere man, met een rond hoofd en kortgeknipt haar, opende het portier aan de passagierskant. ‘We denken dat het Rankin kan zijn achter het stuur. De auto staat op naam van PSL Associates in Baltimore. Zij zijn weer aangesloten bij Private Excelsior Security Consultants.’

‘Geweldig,’ zei Hunter. ‘En die andere man is Moss?’

‘Dat denken we inderdaad.’

‘Dus vermoedelijk,’ zei ze, ‘tenzij ze na gisteravond zijn vertrokken, zitten ze op dit moment hier in Tidewater County.’

‘Ja.’ Hij overhandigde haar een uitdraai, een computergegenereerde kaart die Fischer waarschijnlijk had geproduceerd. ‘Dit zijn alle toegangswegen tot de provincie,’ zei hij. Hunter bekeek het en wijdde zich weer aan haar yoghurt toen Ship terugkeerde naar zijn pannenkoeken.

Gaan we nu proberen de provincie af te sluiten? Wegversperringen opwerpen op alle uitgaande wegen? Of proberen we hem stiekem op te sporen? Ze begaven zich op glad ijs. Ze wilde niet meteen de sheriff waarschuwen – noch Rankin erop attent maken hoeveel ze wisten. Maar ze wilde ook niet dat hij zou ontsnappen.

‘Vertel hier eens wat over,’ zei ze, met een tikje op de foto.

‘Mmmmmm.’ Ship nam even de tijd om zijn mond leeg te eten. ‘Oké. Volgens het kassaregister kochten ze bier, broodjes, sinaasappelsap, frisdranken en magnetronpopcorn. De beveiligingscamera laat zien dat ze daarna wegreden naar het zuiden. Vier kilometer verderop is een kruising met flitslichten, bij Whistling Swan Drive,’ vervolgde hij. ‘Van daar kunnen ze naar het noorden zijn gegaan, maar het is een heel eind voordat je dan een plaats bereikt. Dus het meest waarschijnlijke is dat ze rechtdoor zijn gereden of de weg naar het zuiden hebben genomen.’

‘Waarheen?’

‘Naar het zuiden is Jimmy Creek. Die kant op staan ongeveer twaalf huizen en twee flatgebouwen met iets van tachtig appartementen, waarvan minstens driekwart leegstaat.’

Tenzij het een doelbewuste afleidingsactie is, dacht Hunter.

‘Ben je hier de hele nacht voor opgebleven?’

Hij haalde zijn schouders op.

‘Je hebt niet toevallig de verslaggever van Associated Press gesproken?’

Zijn oogleden trilden, vlak voordat hij een laatste hap in zijn mond stak. Hunter stak een hand op om over iets anders te beginnen. ‘Maakt niet uit,’ zei ze. ‘Mooi werk.’

‘O, en nog wat.’ Shipman kauwde sneller om verstaanbaar te kunnen praten. ‘Heb je gezien wat er in dat AP-verhaal stond? Het praatje gaat dat de zaak tegen Pynne misschien niet doorgaat.’

‘Ik vraag me af hoe ze daarbij komen.’

‘Tja, het komt de mensen van de sheriff nu goed uit om de speciale eenheid te verwijten dat ze alweer de verkeerde vent hebben opgepakt. Dat zeggen ze in de Blue Crab. Ik denk dat het op Main Street onderhand het gesprek van de dag is.’

‘Maar we hebben hem natuurlijk niet opgepakt.’

‘Weet ik. Ik zeg het alleen maar.’

‘Oké. Maakt niet uit,’ zei Hunter, die deed alsof het haar niet een beetje stak dat de sheriff nog steeds geruchten tegen haar uitspeelde. Dat zou hij waarschijnlijk opnieuw doen als de naam ‘Gilly’ bij de media terechtkwam: team Keystone Cops nu aan zijn derde verdachte. Terugbetaling voor de cold case die ze in de winter had opgelost.

‘Ik bedoel,’ zei ze, met een vreemde golf van oplaaiende woede, ‘wat vinden we belangrijker: deze misdaad oplossen en de dader voor het gerecht brengen? Of in de hand houden wat de media ervan maken?’

Shipman hield een ogenblik op met kauwen en zijn ogen werden groot. Als een leerling die een beurt krijgt in de klas antwoordde hij: ‘De misdaad oplossen.’

Luke Bowers reed in de heldere, koude ochtend weg van de kust, met Amy Hunter naast zich. Haar been drukte tegen het zijne en ze klemde haar hand vaster om zijn dij elke keer als ze over een hobbel reden. Muziek deed het dashboard dreunen en Hunter knikte op de maat. Het had geen zin om te praten; door de muiek zouden ze elkaar niet kunnen verstaan. Voor hen lag niets dan kilometers zwart wegdek en blauwe lucht. Maar ineens was daar een gigantisch gat in de weg. Door de klap schoten Lukes ogen open.

Hij knipperde tegen het roze ochtendlicht dat door de gordijnen naar binnen viel. Toen tilde hij zijn hoofd op en hij wist weer waar hij was. Hij leunde op zijn elleboog en bewonderde de welving van Charlottes mond en kin terwijl ze sliep. Hij voelde zich ineens heel schuldig.

Sneakers lag niet, maar zat aan het voeteneind van het bed en keek hem strak aan, alsof hij het wist.

Misschien weet hij het ook wel.

‘Kom op,’ fluisterde Luke, terwijl hij even de tijd nam om de harde lijnen van de droom te laten verzachten. ‘Ga je mee uit?’

Luke liet Sneakers door de vochtige ochtendschaduwen naast het moerasland dartelen. Ze volgden het pad langs Harmon’s Creek, waar het in de zomer krioelde van de schildpadden, en liepen helemaal omhoog naar het klif, waar ze samen bleven staan om de baai te bewonderen. Op het water glinsterden duizenden zonnesterretjes.

Waarom had hij dat trouwens gedroomd? Wat had Charlotte laatst ook alweer gezegd? Ze vindt je leuk, dat weet je toch wel?

Het was niet waar. Hij geloofde er niets van. Niet op die manier. Tijdens de lange wandeling terug naar huis besloot Luke dat hij zou aanbieden die avond te koken. Een van zijn drie gerechten: taco’s met schaal- en schelpdieren, krabchili of de ouwe vertrouwde spaghetti.

In de keuken klonk klassieke muziek. Charlotte stond aan het fornuis beslag te kloppen om wentelteefjes te maken. Sneakers rende langs haar heen naar zijn waterbak en lebberde verwoed.

‘Goed nieuws,’ zei Luke. ‘Raad eens wie er vanavond eten klaarmaakt?’

‘Mijn twee mannen?’

51

Toen Amy Hunter aankwam bij het complex voor openbare veiligheid zag ze op het parkeerterrein voor bezoekers Crowes auto met het kenteken van Virginia staan. Hij wachtte op haar in de vergaderruimte op de eerste verdieping. Hij was niet alleen. Hij had een andere agent bij zich, een vrouw. Ze hadden de zaal in beslag genomen en waren duidelijk niet van plan snel te vertrekken. De tafel lag vol met laptops, uitdraaien, dossiermappen, telefoons, koffie en saucijzenbroodjes uit Holland’s Family Restaurant.

‘Hunter, heb je een paar minuten?’

‘Ja, hoor.’

Kortaf stelde hij de vrouwelijke agent voor. Haar naam was Wendy Jennings. Ze leek een paar jaar ouder dan Hunter en had grove botten, doordringende ogen, dik donker haar en een afstandelijke glimlach. Hunter zag meteen dat ze Crowe verdroeg, maar geen onzin van hem zou pikken.

‘Naar jouw kantoor?’ zei Crowe, waarmee hij duidelijk zichzelf en haar bedoelde, niet Wendy Jennings.

‘Oké, goed.’ Hunter liep een halve stap achter hem aan en zei: ‘Ik denk dat ik weet wat je gaat zeggen.’

‘O, ja? Wat ga ik dan zeggen?’

‘Dat de zaak nu federaal is.’

Crowe gromde.

‘Het verbaast me alleen dat het zo lang geduurd heeft,’ zei Hunter. ‘Dus de lokale oplossing is van tafel? Zomaar? Jackson Pynne is van tafel?’

‘Dat heb ik niet gezegd,’ zei hij. ‘Pynne is erbij betrokken. We weten alleen niet precies hoe.’

‘Maar hij is niet de moordenaar.’

Crowe zei niets. Het was duidelijk dat er sinds gisteravond een hertaxatie had plaatsgevonden. De FBI besefte nu dat Gil Rankin inderdaad een hoofdrolspeler was in Trumbles organisatie. Hem vinden had opeens hoge prioriteit. Hunter kon bijna voelen onder welke dubbele druk Dave Crowe stond: vanuit Washington en vanuit de media, die op het punt stonden een nationaal verhaal van deze zaak te maken.

In haar kantoor nam Crowe een stoel en strekte zijn benen uit, zoals altijd. Hij legde een enkel over de andere en wisselde zo nu en dan. Hunter gaf hem door wat Shipman haar net aan het ontbijt had verteld. Ze toonde hem de bewakingsfoto’s van Rankin en Moss in Tidewater County van de avond tevoren.

Crowe zei eerst niets. Hij gaf de foto’s terug.

‘Goed werk,’ zei hij.

‘Niet van mij. Ben Shipman en Sonny Fischer hebben dit uitgezocht. De afdeling moordzaken.’

‘Fisch and Chip.’

‘Precies.’

‘Oké. Laten we eens wat veronderstellingen doen,’ zei Crowe. Hij ging rechtop zitten, sloeg zijn benen over elkaar en wiebelde met zijn rechtervoet. ‘Stel dat we Tidewater County konden verzegelen. Bewakingsgewijs…’

‘Dat hebben we al uitgestippeld,’ zei Hunter. Ze gaf hem de kaart die Fischer had klaargemaakt. ‘Er zijn acht in- en uitvalswegen. Twee worden bewaakt door camera’s. We kunnen staatspolitie inzetten op de andere zes punten.’

‘Wegversperringen, bedoel je?’

‘Nee.’ Hunter had hier op weg naar kantoor over nagedacht. ‘Wat zou je zeggen van eerst een bewakingsoperatie? Daarbij geven we niet meteen zijn naam of signalement aan het publiek vrij.’

Crowe trok rimpels in zijn voorhoofd.

‘In elk geval voor een paar uur, bedoel ik,’ zei ze op wat zachtere toon.

‘Waarom? Wat denk je dan?’

‘Dat we hem kunnen kwijtraken als we zijn naam vrijgeven.’

‘En als we hem niet vrijgeven, brengen we onnodig de mensen die daar wonen in gevaar.’

‘Ja, dat weet ik.’

Toen Hunter verder niets zei, vroeg hij: ‘Waarom zouden we een paar uur wachten?’

‘Strategie. Een andere aanpak. Niet “in plaats van”, maar “en/en”.’

Crowe kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Oké, ik weet niet wat dat betekent,’ zei hij.

‘Het betekent: er gaat niks gebeuren met Jackson Pynne, toch?’

‘Klopt. Hij is dus vrij om te gaan?’

‘Jackson Pynne deed gisteren een interessant aanbod,’ zei Hunter. ‘Ik heb erover gedacht hem eraan te houden.’

‘Wat voor aanbod?’

‘Hij bood zichzelf aan,’ zei ze. ‘Als lokaas.’

Crowe fronste zijn voorhoofd. ‘Waar heb je het over?’

‘We zetten hem in een huis op een afgelegen plek in landelijk gebied. Daar hij ogenschijnlijk kwetsbaar is. Alleen zorgen we dat hij niet kwetsbaar is. We verschaffen vierentwintig uur per dag bewaking en beveiliging. We controleren omringende wegen en percelen.’

Hij kreeg kuiltjes in zijn wangen. ‘En jij denkt dat je vriend Gil Rankin zomaar in zo’n val trapt? Ik betwijfel het.’

‘Jackson denkt van wel. Hij schijnt ervan overtuigd te zijn dat Rankin onmiddellijk achter hem aankomt als hij vrijgelaten wordt. Misschien een dag later al.’

‘Waarom?’

‘Omdat hij daar opdracht voor heeft gekregen. Ze zijn bang dat Pynne te veel weet en gaat praten. Ik begrijp het niet helemaal. Behalve dat zijn organisatie opereert onder een merkwaardig stel eigen wetten. Wat misschien niet altijd logisch lijkt voor mensen zoals jij en ik.’

Crowes voorhoofd bleef gerimpeld. ‘Maar Pynne schijnt ze te begrijpen. Beter dan ik. Pynne is er toch op de een of andere manier bij betrokken, zei je? Ik denk dat zijn intuïtie op z’n minst verdient dat we er aandacht aan te besteden.’

‘Klinkt behoorlijk onorthodox.’

‘Weet ik,’ zei Hunter. ‘Dat bevalt me er zo aan.’

Crowe slaakte een diepe zucht. Hij was het waarschijnlijk met haar eens, veronderstelde Hunter, maar wilde het alleen niet laten zien. Daarbij kwam ook nog dat hij haar idee langs Washington moest halen voordat hij ergens mee instemde. ‘Ik geloof dat ik eerst met Jackson Pynne zou willen praten.’

‘Ik ook,’ zei ze. ‘Zullen we naar hem toe gaan?’

Het verraste Hunter hoe aangenaam Jackson Pynne klonk toen ze hem belde met de vraag het vraaggesprek te vervolgen. Zijn stem aan de telefoon klonk aanvankelijk bijna overdreven vrolijk, alsof hij op hete kolen had gezeten om met haar te praten. Maar toen hij om tien minuten over twee de verhoorkamer binnen kwam lopen, leek hij bijna een ander mens. Hij was bleek, zijn haar zat in de war. Toch begonnen zijn ogen te stralen zodra hij haar in het oog kreeg.

‘Hoe gaat het?’ vroeg Hunter, en drukte zijn uitgestoken hand.

Weer hield hij haar hand langer vast dan nodig. Maar toen hij Dave Crowe achter haar zag staan betrok zijn gezicht.

Hunter stelde hem voor als ‘de FBI-agent die nu aan het hoofd staat van het onderzoek’. Crowe, gekleed in een donkerblauw pak, zonder das, stak zijn hand uit.

Pynne knikte kortaf ter begroeting en ging zitten. Om de een of andere reden wilde hij Crowe geen hand geven.

‘U begrijpt dat er geen aanklacht tegen u wordt ingediend,’ zei Hunter toen ze allemaal zaten. ‘De aanklacht van belemmering laten ze vallen. Dus u bent vrij om te gaan.’

Pynne schoof naar achteren in zijn stoel om een comfortabele positie te vinden.

‘Mag ik even wat zeggen?’ vroeg Crowe. ‘Ik heb de transcriptie van uw gesprek van gisteren gelezen, meneer Pynne. We proberen een duidelijker beeld te krijgen van de mensen die achter u aanzitten. Gilbert Rankin: is dat de man van wie u zei dat hij u achtervolgt? Is hij Gilly?’

Pynne keek strak naar Hunter terwijl Crowe sprak en liet niet merken dat hij iets gehoord had van wat Crowe zei. Toen gingen zijn mondhoeken licht omhoog. Ze zag wel dat hij geen antwoord ging geven.

‘Kunt u ons iets meer vertellen over Gilly Rankin?’ zei ze. ‘Waarom denkt u dat hij achter u aankomt?’

‘Waarom?’

‘Waarom?’

‘Omdat dat zijn werk is. Als de man een opdracht krijgt, voert hij hem uit, zonder vragen te stellen. Zo werkt deze organisatie,’ zei hij. ‘Zijn opdracht is mij uit te schakelen.’

‘Weet u dat zeker?’ vroeg Hunter.

‘Weet ik dat zeker? Nee, niet zeker. Maar dat is het enige logische. Ik zie nu hoe de hele zaak in elkaar is gezet.’

‘Hoe dan?’

Pynne haalde zijn schouders op. ‘Het is duidelijk. Ze hebben bewijsmateriaal ondergeschoven. Ze hebben geprobeerd me erin te luizen voor die moorden. Dat was de opzet, ja? Ze dachten dat ik op de vlucht zou slaan, iets stoms doen, mezelf zou vernietigen. Maar dat heb ik niet gedaan, en daarom denken ze nu dat ik te veel weet. Dat ik jullie misschien ga vertellen wat ik weet. Dus besluiten ze dat ik liever vroeg dan laat uit beeld moet verdwijnen. Ik bezorg hun meer moeilijkheden als ik word vervolgd.’

‘Hoe zou u hun moeilijkheden bezorgen?’ vroeg Crowe.

Pynne bleef Hunter aankijken en zei niets. Het was duidelijk dat Dave Crowe hem tegen de haren in streek. Als een hond die vibraties opvangt.

‘Hoe zou u hun moeilijkheden bezorgen?’ vroeg Hunter.

‘Door te praten,’ zei hij. ‘Omdat ze denken dat ik dingen weet.’ Een zwakke glimlach verlevendigde zijn gezicht. ‘Ik weet geen dingen. Maar dat denken ze wel. Vanwege Kwan.’

‘En die opdracht komt dus van August Trumble, zegt u?’ vroeg ze.

Jackson haalde zijn schouders op: wie weet? Hunter voelde dat hij, om wat voor reden dan ook, geen openheid van zaken zou geven zolang Crowe erbij was. Jackson Pynne had iets over zich wat haar beviel, merkte ze, een mysterieuze geheimzinnigheid.

‘Bent u nog steeds bereid om ons te helpen?’ vroeg ze. ‘Als lokaas?’

‘Ja, hoor,’ zei hij. Pynne glimlachte alsof ze hem mee had gevraagd naar een bal. ‘Wat had u in gedachten?’

Hunter vertelde hem het plan dat ze met Dave Crowe en de commandant van de staatspolitie had uitgewerkt. Pynne zou die avond worden vrijgelaten uit de gevangenis en overgebracht naar een woning aan Sherman Creek. De politie zou vierentwintig uur per dag bescherming bieden. Huis en terrein en alle toegangswegen zouden met visuele en digitale hulpmiddelen worden bewaakt. ‘U hoeft het huis niet te verlaten. Blijf gewoon binnen, kijk televisie, lees. Vertel ons maar wat u nodig hebt. Geef ons een boodschappenlijst.’

Dat leek hem wel te bevallen. ‘Goed,’ zei hij.

‘En u gelooft dat hij naar u toe zal komen,’ zei Hunter.

‘Of ik dat geloof? Nee,’ zei hij, ‘ik weet het zeker.’

‘Oké.’

‘Hoe laat wordt hij dan vrijgelaten?’ vroeg Crowe.

Hunter keek Jackson aan. ‘Acht uur?’

‘Oké,’ zei hij. ‘Acht uur. Ik wil alleen nog vragen of de dominee er kan zijn als ik vrijgelaten word.’

‘O.’ Hunter keek naar Crowe, die zijn hoofd schudde. ‘Goed,’ zei ze.

Ze wist dat Gil Rankin ’s nachts opereerde. Alle psalmistenmoorden hadden plaatsgevonden onder dekking van het duister. De kans was groot dat hij ook ’s nachts achter Jackson Pynne aan zou komen, wat Jackson ook geloofde. Tegen die tijd zouden ze het perceel met nachtkijkers bewaken, en patrouillewagens met agenten zouden op de omringende wegen surveilleren, klaar om hem in te rekenen.

‘Op het nieuws van vijf en zes uur maken we bekend dat u bent vrijgelaten en dan kijken we wat er gebeurt,’ zei ze. ‘Is iedereen het daarmee eens?’

Pynne knikte.

‘Goed,’ zei Hunter.

Gil Rankin en Kirby Moss namen vrijdag aan het eind van de middag de bijzonderheden van hun plan door bij het huis aan Jimmy Creek. Het duurde niet lang. Toen ze klaar waren, droeg Rankin Moss op naar zijn kamer te gaan om televisie te kijken. Moss maakte hem zenuwachtig.

‘Ik geloof dat ik een dutje ga doen,’ zei Moss.

‘Oké. Zolang je er maar niet doorheen slaapt.’

Moss wierp hem in een blik toe, in de hoop een glimlach van Rankin op te vangen.

Zodra Moss de kamer uit was, trok Rankin de jaloezieën omhoog. Hij schoof zijn leunstoel naar het raam en keek een poosje naar Jimmy Creek. Het zonlicht schilderde zilveren rimpels op het water. Het was een mooie plek, Tidewater County, maar Gil Rankin verwachtte er nooit meer terug te komen. Kirby Moss zou er ook nooit terugkeren. Daar was hij zo goed als zeker van.

Terwijl hij zo alleen zat met zijn gedachten, begonnen die al gauw weer aan hem te knagen. Hij voelde zich niet gerust over deze opdracht; het voelde heel anders dan alle andere opdrachten. In het verleden had de Cliënt hem altijd beschermd; hij had hem geholpen weer naar zijn gewone leven terug te gaan. Dit keer voelde het anders. Rankin wist dat hij daar niet aan hoorde te denken. De motieven achter de opdrachten waren zijn zaken niet. Dat waren de voorwaarden van de deal. Maar hoe kon hij er niet aan denken? Deze opdracht had aanvankelijk eenvoudig genoeg geleken – vier ontrouwe werknemers uitschakelen en zorgen dat Pynne de zondebok werd. Ontrouw, had de Cliënt gezegd, is een van de grootste aardse zonden.

Maar Pynne uitschakelen betekende nu ook de zondebok uitschakelen.

Dat was het gedeelte dat niet klopte. Dat was wat aan hem knaagde.

Jij bent de enige op wie ik echt kan rekenen om dit te voltooien, Gilbert. Dat begrijp je wel.

Maar Gil Rankin had nu te veel tijd om na te denken en was er niet meer zo zeker van of hij het wel begreep.

Crowe en Hunter richtten een commandopost in voor de operatie in het provisorische FBI-kantoor in het complex voor openbare veiligheid. Het huis aan Sherman Creek dat ze hadden uitgekozen had aan een kant een waterrijk natuurgebied en was aan de overige drie kanten omringd door wijd open grasvelden. Niemand kon dichtbij komen zonder te worden gezien. Het huis was een zomerhuurhuis, namaak victoriaans, in het bezit van een neef van de provinciesecretaris. Vier agenten van de staatspolitie zouden op het terrein zijn en de oprijlaan vanaf de snelweg en langs de kreek bewaken. Vier agenten zouden in het huis zijn. Alle punten van het grasveld werden door camera’s bewaakt. Er zouden geen dode hoeken zijn.

Het was Hunters idee dat Louis Gunther, een plaatselijke rijden-onder-invloed-advocaat die bekendstond om zijn smakeloze tv-commercials, Pynne naar het huis zou rijden. Gunthers betrokkenheid zou bijdragen aan het besef van Pynnes kwetsbaarheid.

Hunter, Fischer en Shipman zaten om zes uur over de operatie te vergaderen met zes staatspolitiemannen en vijf FBI-agenten. Het rook in de kamer naar koffie en zweet. Hulpsheriffs waren met opzet niet uitgenodigd. Crowe wilde de operatie zo gestroomlijnd mogelijk laten verlopen en hij had onderhand genoeg geleerd over het functioneren van het bureau van de sheriff om hen er niet bij te betrekken.

‘Pynne wordt om acht uur vanavond uit de gevangenis vrijgelaten,’ zei Crowe. ‘De advocaat, Louis Gunther, haalt hem op en ze rijden naar het huis aan Sherman Creek. Wij geloven dat onze verdachte, Gilbert Rankin, in de nacht op hem af zal komen. Waarschijnlijk kort na middernacht.’

‘Ik ben benieuwd wat Gunther hiervoor krijgt,’ zei een van de staatspolitiemannen zachtjes met een poging tot een grapje.

‘Zit daar maar niet over in,’ zei Crowe kortaf.

Het beeld van Rankin op zijn laptop was korrelig en niet erg bruikbaar, maar het was het enige wat ze hadden – een onopvallende man met een breed gezicht en wijkende haargrens. De enige andere afbeelding was een twaalf jaar oude rijbewijsfoto waarop hij iemand anders leek.

‘Wij geloven dat een andere man, Kirby Moss, met hem samenwerkt. We geven geen van beide namen vrij aan het publiek tot morgenochtend op z’n vroegst. We willen niet dat meneer Rankin weet wat wij weten. Duidelijk? We geloven dat ze rijden in een witte Jeep Cherokee.’

Op het scherm verscheen de bewakingsvideo van de betreffende winkel. ‘Het is mogelijk dat ze een ander voertuig gebruiken om het huis te benaderen. Het is ook mogelijk dat ze traangas of explosieven gebruiken om ze naar buiten te dwingen, maar dat lijkt niet hun manier van werken. In ieder geval zijn we klaar voor alles wat ze proberen.’

Crowe wachtte even voor het effect voordat hij verderging. ‘Dit kan duidelijk een paar kanten op. Als ze er lucht van krijgen wat we aan het doen zijn, of surveillancewagens geparkeerd zien staan in de buurt van de provinciegrenzen, kunnen ze de plannen veranderen of afbreken. Hoe dan ook, waarschijnlijk zullen ze op een bepaald punt van voertuig wisselen. Het is mogelijk dat ze, als ze zich opgejaagd voelen, een auto kapen, misschien iemand proberen te ontvoeren. Dus we moeten voorbereid zijn op alle mogelijke gebeurtenissen en waakzaam blijven. Kijk, dit zijn de posities die we onder bewaking hebben geplaatst,’ zei hij, en toonde het bewakingsdiagram.

Het was grappig dat Crowe met zo veel gezag praatte, vond Hunter, terwijl hij vierentwintig uur geleden nog nagenoeg niets afwist van Gil Rankin.

‘We denken dat Rankin op dit moment in het zuidelijke deel van de provincie kan zitten. We hebben verscheidene locaties onder surveillance, maar hebben nog niets gevonden. Dat is op ditzelfde moment aan de gang. Het is onnodig om te zeggen dat, als we hem vinden voordat Pynne wordt vrijgelaten, ons allemaal veel moeite wordt bespaard. Vragen?’

Hunter liep de vergadering uit met Ben Shipman, die ongewoon bedrukt was. Ze vroeg zich af of hij zich nog steeds schuldig voelde omdat hij informatie over de psalmen aan de sheriff en de openbaar aanklager had gegeven. Als hij stil werd, was Shipman moeilijk te doorgronden.

‘Dit gebeurt allemaal vanwege jou,’ zei ze, terwijl ze hem een klap op zijn schouder gaf toen ze naast zijn auto stonden. ‘Je weet dat je supergoed werk hebt gedaan.’

‘Wij allemaal.’

‘Wij allemaal, inderdaad.’

Shipman ritste zijn jack dicht en keek haar vriendelijk aan. ‘Maar het is nog niet voorbij.’

‘Nee,’ beaamde ze.

Hij keek uit over het landschap. In het late middaglicht waren zijn sproeten duidelijk zichtbaar. Het was mogelijk dat hij zich buitengesloten voelde, nadat hij de cruciale informatie over Rankin en Moss had doorgegeven. Hunter wist het niet.

‘Maar goed,’ zei Shipman, die zich opwerkte tot enig enthousiasme. ‘Ik zie je om half acht bij de gevangenis. Voor die tijd ga ik nog naar een paar plekken kijken en dan vroeg eten.’

‘Goed,’ zei ze. ‘Tot later.’

‘Begrepen,’ zei hij.

52

Gil Rankin zag het op het plaatselijke nieuws van zes uur: die avond om acht uur gingen ze Pynne vrijlaten. Zijn advocaat Louis Gunther zei dat zijn cliënt ‘absoluut onschuldig was en popelde om door te gaan met zijn leven’. De advocaat was een gluiperig ventje in een perzikkleurig jasje en met een scheve vlinderdas.

Moss was net terug; hij had het landelijke gebied verkend. Hij bracht Rankin een ander soort nieuws, niet het soort dat hij wilde horen. Het bevestigde alleen wat hij eerder had gedacht.

‘Bij het veiligheidscomplex barst het van de FBI-agenten,’ zei hij, terwijl hij Rankin met zijn bolle ogen aankeek. ‘De staatspolitie bewaakt alle uitvalswegen van de provincie.’

‘Verdraaid,’ zei Rankin.

Moss keek hem aan, snapte niet wat hij bedoelde.

‘Moeten we heroverwegen?’

‘Tuurlijk niet. Maak je maar geen zorgen.’

‘Oké.’ Moss was wel wijzer dan nog iets anders te zeggen.

Maar Rankin was ongerust. Wat betekende dit? Dat ze wisten wie hij was?

Of zetten ze een val voor iemand uit zonder te weten wie erin zou trappen? Was dit alles gebaseerd op iets wat de slang Jackson Pynne had gezegd?

Over één ding bestond weinig twijfel meer: voor de eerste keer sinds hij in dienst was bij de Cliënt voerde Rankin een operatie uit die een ongunstige invloed kon hebben op zijn gezin. Het kon een gevaar betekenen voor hen, maar ook voor het leven dat hij de afgelopen tien jaar voor zichzelf had opgebouwd.

Toch kon hij er niet mee ophouden. Hij moest het afmaken. Hij had geen keus. Dat was het wezen van de deal. Dat waren de voorwaarden. Als hij ermee ophield, kreeg hij de Cliënt achter zich aan.

‘Wat denk je?’ vroeg Moss, die in de kamer bleef rondhangen.

Rankin negeerde de vraag. ‘Zorg je dat je klaar bent?’

‘Natuurlijk.’

‘Oké. Zorg dat je klaar bent. Vraag mij niet wat ik denk.’

‘Oké.’

Moss ging naar zijn eigen kamer. Rankin kreeg kippenvel van die vent. Vanwege zijn buitengewone vaardigheid had Rankin hem weer ingehuurd. Maar hij was een zenuwachtige man die stompzinnige vragen stelde. In één ding was hij goed, en dat was het enige belangrijke.

Door het raam trok de weerspiegeling van iets in het late zonlicht Rankins aandacht.

Een auto.

Een auto reed langzaam knerpend over de oprijlaan naar het huis. Wat krijgen we nou?! De auto stopte halverwege. Het portier ging open. Rankin schoof aandachtig naar voren.

‘Hé!’ Hij riep Kirby Moss. ‘Schiet op,’ zei hij. ‘Er gaat iets gebeuren. Kom hier. Snel!’

Luke schepte ruime porties op van wat hij zijn ‘originele’ krabchili noemde, zijn geheime boetedoening voor de droom van die ochtend. Sneakers had al gedineerd met een cocktail van rundvlees en kip over gedroogde brokken en lag naast Charlotte tevreden te snurken.

‘Zo,’ zei ze terwijl ze aanvielen, ‘wanneer precies was je van plan me te vertellen wat het grote geheim is?’

‘Het… hmmm?’ Charlotte was moeilijk voor de gek te houden, dat was altijd zo geweest. ‘Welk grote geheim?’

‘Het geheim dat je me niet vertelt?’

‘O, dat,’ zei Luke. ‘Waarom denk je dat het groot is?’

‘Detectivewerk.’ Ze keek hem aan met haar wetende blauwe ogen. ‘Alle aanwijzingen wijzen in die richting.’

‘Wat voor aanwijzingen?’

‘Bijvoorbeeld dat je vanavond geen bier of wijn drinkt.’

Hij keek schaapachtig naar zijn glas water.

‘Ten tweede, deze maaltijd.’

‘Ja, maar dat heeft er niks mee te maken,’ zei Luke. ‘Dat is gewoon om mijn waardering te tonen.’

‘En ten derde, ik kan geen enkele reden bedenken waarom je op vrijdagavond naar je werk terug zou willen gaan. Tenzij…’ Ze wapperde theatraal met haar wimpers.

‘Tenzij?’

‘Tenzij je een afspraakje met Nancy Drew hebt.’

‘O. Leuk, hoor.’

‘Dank je,’ zei ze. ‘En dus? Blijft er maar één vraag over.’

‘Oké.’

‘Wat is er eigenlijk aan de hand?’

Dit keer was er geen lach in haar stem. Luke verschoof zijn stoel een beetje en besefte dat hij niet had moeten proberen iets verborgen te houden voor Charlotte. Sneakers tilde even zijn kop op en keek alsof ook hij wilde horen wat Luke zou zeggen. ‘Sorry,’ zei hij. ‘Nou ja, je hebt gelijk natuurlijk.’

Ze knikte.

‘Het blijkt dat de moordenaar op dit moment in Tidewater County is.’

‘De psalmist.’

‘Ja.’

‘Tjonge.’

‘Waarschijnlijk zetten ze vanavond een val voor hem uit. Jackson heeft aangeboden het lokaas te zijn. Ze laten hem om acht uur naar buiten en zetten hem in een huis in het landelijke gebied dat ze blijven bewaken.’

‘En ik dacht nog wel dat je er niet meer bij betrokken was,’ zei ze. ‘Domme ik.’

‘Ik ben er ook niet bij betrokken. Ik zal er alleen bij zijn.’

Daar sloeg Charlotte geen acht op en zei: ‘En de moordenaar gaat gewoon in die val lopen en wordt niet achterdochtig?’

‘Tja, dat denkt Jackson. Iemand heeft opdracht gekregen om hem te doden, gelooft hij. En het moet snel gebeuren. Daar gaat het allemaal om.’

‘Volgens Jackson.’

‘Ja.’

Charlotte keek fronsend naar haar glas wijn. ‘Waarom heb je me dat niet eerder verteld?’

‘Ik wilde je niet ongerust maken, denk ik. Na wat er gebeurd is. Het spijt me.’

Ze dronk de rest van haar wijn op en wendde haar blik af. ‘En wiens idee is dit?’

‘Jackson.’

Ze trok rimpels in haar voorhoofd.

‘Ik weet het,’ zei hij.

‘Nou, dan heb ik maar één verzoek,’ zei Charlotte.

‘Wat je maar wilt.’

‘Ik wil met je mee.’

53

De antennes van drie tv-journaaltrucks staken boven de prikkeldraadspiralen voor de ingang van de gevangenis uit. Hunter reed met de auto Crowe door de hekken, langs een oploopje van kranten-, radio- en tv-verslaggevers. De hele familie Bunting was er, zo te zien, evenals televisie- en krantenverslaggevers die ze herkende uit Annapolis en Baltimore.

‘Dat heb jij toch niet gedaan, hè, Hunter?’

‘Wat?’

‘Al dat mediavolk hierheen halen.’

Ze rolde met haar ogen. Crowe maakte een grapje, maar ze wist wel beter. Ze kende hem goed genoeg om te weten dat hij bezorgd was over het hele plan. Deels omdat ze onbekend terrein zouden betreden, en deels omdat het niet zijn idee was geweest. Als het ochtend werd en er was niets gebeurd – ze hadden Rankin niet gevonden – zouden ze zijn naam en die van Kirby Moss doorgeven aan de media. En dan wel op Crowes manier.

‘Grapje,’ zei hij. ‘Hoewel ik nog steeds niet snap hoe mijn meisje bij de Post aan Rankins naam komt.’

‘Ze moet betere bronnen hebben gehad dan jij.’

Crowe humde.

‘Grapje,’ zei Hunter.

‘Nee, het is waarschijnlijk waar. Je had gelijk over Rankin. Er is meer dan wij zagen.’ Je had gelijk over Rankin. Ze besloot het te laten gaan. Ze parkeerde en even later liepen ze naar de bezoekersingang.

Ze werden begeleid naar een grindbinnenplaats binnen de hekken, voor de achterpoort van de gevangenis. Daar zou Jackson Pynne naar buiten komen als hij werd vrijgelaten. Er stonden twee voertuigen met draaiende motor te wachten: de limousine van Louis Gunther en een Ford Explorer van de FBI. Een FBI-agent zou met Pynne en de advocaat meerijden naar het huis aan Sherman Creek. Hunter en Crowe zouden volgen in de Explorer.

Het wemelde van de persmensen in de schemering aan de andere kant van het gevangenishek toen de deuren om twee minuten over acht opengingen. Eigenlijk had ze al die media hier niet gewild. Helemaal niet. Al die aandacht voelde verkeerd; het kon Rankin alleen maar afschrikken.

Een bewaker stak zijn hoofd naar buiten en overzag de menigte, als een beveiliger na een rockconcert of politieke bijeenkomst. Onmiddellijk gingen de tv-lampen aan.

Enkele ogenblikken later kwam Jackson Pynne naar buiten, met Louis Gunther, achter twee staatspolitiemannen. Hij droeg een lange overjas en liep met zijn natuurlijke zwierige gang, met opgeheven hoofd en genoot zichtbaar van de aandacht. Gunther, een kleine man in een gekreukte blazer en met een scheef vlinderdasje, liep naast hem en straalde ongepast.

Achter de verslaggevers stonden dominee Bowers en zijn vrouw Charlotte, zag Hunter. Ze probeerde zijn blik te vangen, maar het lukte niet. Luke stond naar Jackson te kijken, zoals iedereen, alsof hij een beroemdheid was.

De verslaggevers schreeuwden vragen, veel variaties op hetzelfde thema:

‘Meneer Pynne, wordt u verdacht van de moord op Kwan Park?’

‘Meneer Pynne, hebt u commentaar?’

‘Jackson, wat is er gebeurd met Kwan Park?’

Zonder acht te slaan op hun vragen overzag Jackson de menigte en eindelijk vond hij Luke met zijn blik. Hij liep met grote stappen en uitgestoken hand over de binnenplaats. Even was het of hij zou proberen door het harmonicagaas heen een hand te geven.

Maar hij stond stil en wuifde. Daarna boog hij licht.

Crowe nam Pynne bij de elleboog en probeerde hem in de richting van de limousine te manoeuvreren. Louis Gunther stond bij het open portier aan de passagierskant te wachten. Pynne deed een paar stappen en stond toen stil om naar de tv-camera’s te wuiven.

Vlak voordat de gevangenishekken openzwaaiden, voegde Hunter zich bij Crowe in de SUV. Wat ze beraamd hadden, kon uren duren of langer. Ze rekende op Jacksons intuïtie dat dit ongewone omstandigheden waren en dat de zaak dringend was. En ook op het feit dat Gil Rankin ’s nachts werkte. Ze rekende erop dat het in het holst van de nacht zou gebeuren, vannacht. Om twee of drie uur. Dat vond Gil Rankin een fijne tijd om te werken. En als hij dat deed – wat hij ook ging doen – zouden zij er zijn.

Alleen verliep alles anders. Jackson Pynne was bijna bij het openstaande achterportier van de limousine toen Hunter, die twee of drie meter van hem af stond, zijn hoofd naar voren zag knakken en iets in de lucht zag vliegen. Toen hoorde ze het schot. In die volgorde.

Een ogenblik heerste er volkomen stilte. Toen klonken er nog twee schoten, snel na elkaar. Knal, knal. Mensen doken naar beneden, geraakt of om dekking te zoeken. Hunter trok haar Beretta 4X en hurkte naast de SUV. Ze zag dat Luke zijn vrouw, die op de grond was gevallen, beschermde.

Ze keek uit in de donkere velden waaruit de schoten waren afgevuurd – ze had precies gezien waar het tweede en derde vandaan kwamen, niet waar het eerste vandaan kwam. Toen meende ze een vierde schot te horen, uit een ander wapen, een schot dat het terrein van de gevangenis niet had bereikt.

Een auto van de staatspolitie scheurde over Route 11 weg het weidelandschap in. En nog een.

‘Nu! Gaan!’ schreeuwde Hunter toen ze tevredengesteld was omdat het schieten was opgehouden. Ze rende naar de bestuurderskant van de Explorer en klom erin.

Eindelijk trok Crowe het portier aan de passagierskant open. Ze trapte het gaspedaal in zodra hij zat en reed slippend weg door de open gevangenishekken.

‘Wat gaan we doen?’ zei Crowe.

Hunter gaf geen antwoord. Ze zei door de radio: ‘Tweede en derde schot kwamen van de boerderij van de McIntyres, even ten zuiden van het huis. Mogelijk van binnen.’

Tegen de tijd dat Hunter het landbouwperceel bereikte, was de staatspolitie al bezig de omtrek af te zetten. ‘Rankin zal hier moeilijk uit kunnen ontsnappen,’ zei Crowe. Maar daar was Hunter niet zo zeker van.

Ze zag nergens iets bewegen, wat niet van de politie was.

Zowel de FBI als de staatspolitie bracht nachtzichtapparatuur ten tonele, maar ze moesten hun aandacht verdelen over zo’n tien kilometer, van het bewaakte huis aan Sherman Creek tot dit bouwland even ten zuiden van de gevangenis. Zo heeft Rankin het uitgestippeld.

Een hulpsheriff reageerde nu vanuit het subbureau South County, zag Hunter, hoewel dat geen deel uitmaakte van de operatie. Een groot gedeelte van het bouwland hier was kortgeleden omgeploegd. Er waren niet veel plekken om te verstoppen.

Binnen een paar minuten zou een heli van de staatspolitie worden gehoord, die de velden afspeurde met schijnwerpers en warmtedetectors. Maar het kon hun enkele minuten kosten om hier te komen. Daar had Hunter een naar gevoel over.

‘Ze hebben ons verrast!’ riep ze. ‘We hebben het verknoeid!’

Ze stapte uit en ging naast de SUV staan om de donkere velden in het oosten en noorden af te speuren naar tekenen van een voertuig of gestalten die door het duister bewogen. Op de scanner meldde een staatspolitieman iets vanuit het zuiden – er stond een auto geparkeerd op Whistling Swan Road, met de lichten uit en een portier open. Verder niets meer.

Er waren twee wegen die kant op, wist Hunter, en een landelijke route naar het oosten, de provincie uit. Aan de grens stond op elke uitvalsweg een staatspolitieauto geparkeerd. Het zou niet meevallen om op die manier te ontsnappen. Maar het was donker over de akkers naar het oosten.

Hunter wisselde aantekeningen met de staatspolitiecommandant Gary Martin, en probeerde de locatie aan te duiden waar ze had zien vuren.

Er stond één huis op het perceel en één schuur. In geen van beide brandde licht. Het was een kleine boerderij; de McIntyres verbouwden maïs en fokten paarden. Om deze tijd van het jaar zaten ze nog in hun strandhuis in South Carolina.

Binnen een paar minuten verzamelde zich een SWAT-team om naar het huis toe te gaan. Hunters geweten stak toen ze hen gadesloeg – het beeld van Jackson Pynne die geraakt werd, voorover schoot, tegen het achterportier van de limousine stuitte en op het grind viel.

Het was mijn idee om dit door te zetten. Dit is nu allemaal mijn verantwoordelijkheid.

Crowe stond met zijn handen in de zij zwijgend toe te kijken – nog steeds een beetje in shock – en liep toen weg om naast commandant Martin te gaan staan, die net was gearriveerd. De heli steeg op en vloog naar het land van McIntyre, de lichten streken over de akkers.

Het verbaasde Hunter dat de sheriff tussen de leden van het SWAT-team stond. Ze wendde zich af. De scherpschutter was misschien vierhonderd meter ten zuidoosten geweest van de plaats waar ze nu stond. Misschien had hij ingebroken in de boerderij en zijn doelwitten gevonden door een geweerkijker uit een raam op de eerste verdieping. Of hij was op de akker geweest, misschien op het dak van zijn voertuig.

Ze begon de andere kant op te lopen – naar het noorden, bij de weg vandaan, het veld in. De grond was kortgeleden omgeploegd en nog vochtig en plakkerig van de sneeuw van zondag.

‘Waar ga je heen?’ riep Crowe.

‘Nergens,’ zei Hunter, misschien niet hard genoeg.

Twintig meter verderop stond ze in het veld stil en keek ze naar het oosten, waar ze hier en daar een vochtige plek in de akkers zag glinsteren, verder niets.

Hunter luisterde naar de stilte en voelde een ijzige waterkou in de wind. Toen liep ze verder, dieper het duister in. De lucht naar het noorden was helder, de maan stond hoog en was bijna vol. Het werd kouder naarmate ze verder van de weg af raakte, en de vochtige aardegeur inademde.

Wat zou Gil Rankin doen om hier weg te komen? Welke route zou hij nemen die de politie niet zou opmerken?

Ze stond stil en luisterde weer, terwijl ze haar ogen nog wat liet wennen aan het donker. Ze keek naar het oosten, het zuiden, het noorden. In de verte, op de snelweg, groepten lichten bij elkaar. Hij is hier ergens, dacht ze. Toen in de verte sirenes klonken, voelde ze zich dieper meegetrokken in het donker, weg van het onderzoek. Gil Rankin is hier nog ergens. Ze voelde het, als een trage rilling door haar ziel. Ze keek naar het zuiden en zag de politielichten voor de boerderij.

Hunter ritste haar jack dicht en liep door; haar voeten bleven nu en dan steken in de modder en haar adem dampte. Rankin had natuurlijk wel verwacht dat het terrein van de boerderij afgezet zou worden. Dat zou onderdeel zijn van zijn strategie. Hij moest ook geweten hebben dat er een bewakingsvideo van de kleine supermarkt was van de avond tevoren en dat de politie ervan uitging dat hij zou proberen weg te komen door naar het oosten en zuiden te reizen.

Ze liep verder naar het zuiden, bij de plaats vandaan waar de schoten waren afgevuurd, en raakte meer afgestemd op het ritme van de nacht. Hiervoor had Hunter zich lang geleden getraind – om glimpen van licht te vinden op donkere plekken. Op haar handradio hoorde ze: ‘Witte Jeep geparkeerd aan Snelweg 16. Persoon ernaast op het wegdek. We gaan er op af.’ Kraak, kraak. Toen: ‘Persoon niet aanspreekbaar.’

Eentje neer, dacht Hunter. Dat moest Kirby Moss zijn. De vierde schutter, die niet in de gevangenis terechtgekomen was. Hunter draaide zich om en keek in de richting waar ze vermoedde dat de Jeep was gevonden – een eind naar het zuiden – maar ze was nu te ver weg om iets te zien.

Moss was de scherpschutter. Zijn bruikbaarheid was verlopen op het moment dat hij Jackson Pynne had neergeschoten. Er moesten twee auto’s zijn geweest. Moss reed naar het zuiden en was gestopt om met Rankin van auto te wisselen. Rankin had hem neergeschoten en reed weg in het tweede voertuig. Maar niet in een richting die iemand zou verwachten. Niet op een manier die iemand zou verwachten.

Met bonzend hart liep ze verder naar de donkere streep in het veld, die Highway 7 moest zijn. Ze nam grotere stappen toen het veld tijdelijk modderiger werd. Ze wist hoe de wegen hier met elkaar in verband stonden. Naar het oosten, en dan naar het noorden. Maar stel dat je andere routes uitvond, diagonale banen door de velden, die nieuwe verbanden smeedden. De ene weg die aansloot op de andere. In zekere zin leefde Rankin waarschijnlijk op die manier.

Hunter stond stil, ze meende iets te horen. Langzaam dwaalden haar ogen over de velden naar het oosten, op zoek naar iets afwijkends in het donker van de avond. Rankin was een schepsel van duisternis. Hij bewoog zich er makkelijk doorheen, nam routes die anderen niet namen en ging naar plekken waar ze niet zouden zoeken. Hij is daarbuiten. Hij was waarschijnlijk al buiten de afzetting geweest voordat die werd opgetrokken.

Ze stond stokstijf stil in het veld en hoorde het weer: een hoog geluid dat van een gans of een zwaan kon zijn. Maar ze wist dat dat niet zo was.

Toen ze zich heel voorzichtig omdraaide, zag ze het: een zwakke glinstering van maanlicht zo’n anderhalve meter boven de aarde. Het zwakke schijnsel viel op iets wat zich door de velden bewoog – was het een voorruit?

Hunter wachtte met ingehouden adem. Weer hoorde ze het geluid. Dit keer herkende ze het: een automotor die optrok in de verte, gevolgd door een ander geluid, slippende banden in de modder. Haar ogen zochten in het donker en vonden het weer: twee glinsteringen, voor en achter – de vorm van een kleine auto, die langzaam door het veld reed. Hij rijdt naar de snelweg, met gedoofde lichten ploegt hij door het donker. Ze volgde zijn baan – vanuit deze hoek zou hij de snelweg ten oosten van de politiecontrolepost bereiken en vlak voorbij Gracie’s Crab House tevoorschijn komen. Dan was hij in de volgende provincie, waar hij in het verkeer kon opgaan en verdwijnen.

Hunter keek achter zich om te zien welke afstand ze had afgelegd, de verlichte boerderij en de politieactiviteit ten zuiden daarvan, waar ze de Jeep gevonden hadden. Ze belde Crowe op de radio.

‘Hij begeeft zich buiten de afzetting, noordoost, nog geen kilometer van de provinciegrens, recht op de snelweg af,’ zei ze. ‘Ik zag hem net. Hij kan moeite hebben met de modderige akkers.’

‘Herhaling graag.’

Maar Hunter rende al, terug naar de SUV.

54

‘Maar hoe komt hij eruit?’ vroeg Dave Crowe, terwijl Hunter achter het stuur van de Ford Explorer zat en ze in noordelijke richting over Route 11 scheurden, met gedoofde lichten en open raampjes. ‘Alle wegen in en uit worden gecontroleerd.’

‘Daarom steekt hij over waar geen weg is,’ zei ze.

‘Waar?’

Hunter zei niets. Opnieuw trok ze Rankins route na door het donker, maar ze zag niets meer; geen glinstering van glas of metaal waar ze verwachtte dat hij moest zijn. Was ze hem kwijtgeraakt? Misschien is hij van koers veranderd. Of misschien heeft hij de snelweg al bereikt, misschien is hij ’m al gesmeerd.

Ze nam haar voet van het gaspedaal en liet de SUV uitrollen tot hij uiteindelijk uit zichzelf stilstond.

‘Wat doe je?’ zei Crowe.

‘Even oriënteren.’

‘Waarom?’

‘Shhh.’ Ze spitste haar oren. Ze bekeek het terrein naar het noorden en naar het oosten – de richting waarin hij had gereden. Zo’n vierhonderd meter van de provinciegrens aan Capsize Creek stond Gracie’s Crab House. Er speelde vanavond een band in de club achter het restaurant en de parkeerplaats stond vol. Via Route 11 zou hij ten westen van het perceel van het krabrestaurant terechtgekomen zijn, nog steeds binnen de provinciegrens. Maar wat als hij door het sojabonenveld naar het oosten was gereden? Vanaf Route 11 liep een rechte lijn naar de parkeerplaats van het krabrestaurant; en vandaar kon hij de snelweg op en de politiebewaking omzeilen.

Toen hoorde ze het weer: het snorrende geluid van wielen in de modder. ‘Verdraaid!’ Ze stak een hand op om Crowe tot zwijgen te brengen, die net iets wilde zeggen. En weer – autobanden die worstelden om grip te krijgen. Hunter verlegde haar blik verder naar het oosten.

De modderige akkers aan de rand van Tidewater County houden hem tegen. Ze willen Gil Rankin niet laten gaan. Ze proberen hem hier te houden.

Ze klikte de politieradio aan. ‘Verdachte kan vanuit het zuidwesten op weg zijn naar Gracie’s Crab House,’ zei ze. ‘Blokkeer in- en uitgangen. Code één,’ voegde ze eraan toe. ‘Geen lichten of sirenes.’

‘Waar? Ik zie niks,’ zei Crowe.

Hunter wees door de voorruit en speurde de omgeploegde bonenvelden af. Was ze maar alleen…

Het duurde maar een minuut voordat ze het zag: even ten westen van de kreek een glinstering van glas. Een lage, donkere schaduw, de vierkante vorm van een kleine auto reed in noordelijke richting door het maanverlichte veld naar de parkeerplaats van het restaurant. Maar het kostte hem moeite; ze hoorde het snorren weer, de hoge acceleratie van de motor, slippende banden door de modder. Tidewater County houdt hem vast, dacht ze weer, niet zonder plezier.

‘Hou je vast,’ zei ze. Ze gaf gas en reed met volle vaart naar de snelweg. Ze tilde haar voet alleen even op toen de auto de kortgeleden omgeploegde landbouwgrond in dook. Toen gaf ze weer plankgas, de SUV hobbelde en gleed door een sojabonenveld naar het krabrestaurant. Crowe protesteerde luidkeels.

De auto raakte een paar keer zijn grip kwijt en de banden draaiden door, maar hij had vierwielaandrijving en was geschikter voor dit terrein dan de auto met voorwielaandrijving waar Rankin in reed.

Je had de Jeep moeten nemen, Rankin, dacht ze.

Ze stak een privéoprit over en reed het laatste stuk landbouwgrond in. Zijn auto reed aan de andere kant de berm in voor de parkeerplaats. Toen verdween hij in een wirwar van auto’s en lichten. De heli van de staatspolitie ronkte achter hen en dook laag om de velden te verlichten. Even was Hunter verblind. Waren ze hem kwijt?

Op de snelweg sloten auto’s van politie en sheriff de ingangen hermetisch af, allemaal met hun zwaailicht aan. ‘Nee! Geen lichten!’ zei Hunter. Ze denderde over de berm heen en stond stil op de parkeerplaats.

Weer hoorde Hunter Crowe schelden.

Hunter stapte opgefokt uit. Ze overzag het terrein: tientallen auto’s die alle kanten op geparkeerd stonden. Ze keek naar het restaurant en toen naar de velden.

‘Ik ga kijken of ze wat hebben,’ zei Crowe.

‘Oké.’

Hij liep snel naar de ingang, alsof hij aan haar wilde ontsnappen. Mooi, dacht ze. Haar lijf pulseerde nog van het racen door het open land. Het was hier warmer, nu ze uit de wind stond. In de lucht hing de geur van gestoomde schaaldieren. De Explorer zat onder de modder, net als haar laarzen. Rankins auto natuurlijk ook. Ze liep langs de rand van de parkeerplaats en trok met haar ogen de route na die hij genomen moest hebben. Ze vond de plek waar zijn banden, dwars door de berm heen, in het grind waren terechtgekomen – zo’n vijftien meter van de plek waar zij de parkeerplaats op was gescheurd.

Dus waar was hij? Ze probeerde het pad te volgen dat zijn auto had genomen, maar het was zinloos: de bandensporen waren in grind snel verdwenen.

Er stonden te veel auto’s geparkeerd. Hij kon overal staan.

Misschien zat hij nu wel in zijn auto, of liep hij door het moerasland. Of misschien was het hem al gelukt de snelweg over te steken.

Maar dat leek haar onmogelijk; er waren te veel ogen op hem gericht. FBI-agenten en staatspolitiemannen begonnen zich over de parkeerplaats te verspreiden. Hij is hier, dacht ze. Hij moet hier zijn, verstopt in het volle zicht. Te midden van de chaos.

Hunter liep naar het terras aan de voorkant van het restaurant en haalde de veiligheidspin van haar Beretta. Ze stond stil en keek om naar het donkere land waar ze net doorheen gereden waren. Ze zag wat het maanlicht onthulde – omgeploegde aarde, moerasstroompjes, en hier en daar een metalen verkeersbord. Verder niets; er bewoog niets.

Ze liep de trap op naar het zonneterras van het restaurant en mengde zich tussen de mensen die naar buiten waren gekomen om te kijken wat er gebeurde. Toen iemand haar vragend aankeek, haalde ze haar schouders op alsof ze wilde zeggen: ik weet het ook niet. Maar ze voelde zich geladen, ze voelde de nerveuze spanning van daarnet door zich heen stromen.

Met haar spijkerbroek, werklaarzen en legerjack kon Hunter doorgaan voor een klant. Dat gaf haar de mogelijkheid om naar binnen te gaan en zich snel onder de mensen te begeven. Maar eerst leunde ze tegen de balustrade en speurde nog eens het parkeerterrein af. Crowe stond bij de oprit naar de snelweg met zijn handen in de zij met een paar andere agenten te praten.

Toen draaide ze zich om en ging naar binnen. Ze daalde de treden af naar de lobbybar, die schemerig verlicht was en stampvol. Aan de muren hingen visnetten en scheepsroeren. Aan de bar zaten mensen te eten, enkelen wachtten op een plaatsje aan een tafel. In de lucht hingen zware geuren van gestoomde krab en gekookte garnalen.

Ze bestelde een biertje. Er heerste een geanimeerde, aangeschoten stemming, stemmen klonken luid. Hunter keek naar de eetzaal. Mensen kraakten krabben met houten hamers op papieren tafelkleden, kelners brachten schalen met zeevruchten rond en ruimden borden met schillen af.

Ze nam haar biertje mee naar de club achter het restaurant. Op het podium stond een band, een plaatselijke groep die ze een paar keer had zien optreden, één keer met Ship. Mannen en vrouwen maakten muziek naast hun dagelijkse werk als schipper, verkoper in auto-onderdelen of kapper. Het was een coverband, die populaire country en klassieke rock speelde. Hunter leunde tegen de muur en deed alsof ze van haar bier dronk.

De band zette een nummer in dat hier favoriet was. Er ging altijd gejuich op na de openingsregel: ‘We met in a bar, out on Chesapeake Bay…’

Hunters ogen dwaalden steels door de ruimte, naar mensen in donkere hoeken of in de menigte. Verscheidenen kregen een tweede blik. Eentje een derde.

Aan een tafel achter in de ruimte zat een lange man met een breed gezicht. Hij droeg een donker jack en een pet van de Baltimore Orioles. Zijn stoel stak uit in een vreemde hoek, alsof hij niet met de anderen aan tafel was, maar zijn best deed om erbij te horen.

Of misschien verbeeldde ze het zich maar.

Iets anders trof haar aan hem: in plaats van zich te concentreren op de band, draaide hij zich almaar naar de ingang om te kijken naar de mensen die binnenkwamen.

Misschien wachtte hij gewoon op iemand.

Maar terwijl ze hem gadesloeg, verraste de man haar door haar recht aan te kijken. Hunter richtte haar ogen op de band.

Ze dronk van haar bier, wachtte en keek naar de band.

Toen ze eindelijk weer zijn richting op keek, was hij weg.

Gil Rankin voelde zich vooralsnog veilig, verstopt in een zee van onbekende gezichten. Verstoppertje. Daar was hij goed in. Maar hij moest nog steeds een ontsnappingsweg vinden; hij kon niet naar huis zoals iedereen vanavond. Die akelige velden, vol water door de gesmolten sneeuw. Beroerde akkers, het was net drijfzand.

Rankin stapte het zonneterras op en ademde diep de koude lucht in. Mensen stonden nieuwsgierig naar de politielichten te kijken en vroegen zich af wat er gaande was. Niemand gunde hem een tweede blik.

De ironie van zijn hachelijke situatie ontging hem niet. Dit had zijn laatste klus moeten zijn, tien jaar nadat hij was aangenomen om de bewaking van het perceel van de Cliënt op te zetten. En tot deze was elke operatie vlot verlopen. Alle andere waren met succes afgerond. De Cliënt had altijd voor hem gezorgd. Dit keer ging hij dat niet doen. Dit keer stond Rankin er alleen voor.

Hij leunde tegen de balustrade en haalde diep adem, de frisse lucht verkwikte hem een beetje. Zijn ogen dwaalden over het parkeerterrein. Ja, het werd een uitdaging om daar weg te komen. Maar het ging hem lukken. Dat was zijn werk. Hij was een man die niet werd gepakt – altijd al geweest. Daar was hij trots op.

Weer keek hij speurend de mensen langs en overwoog zijn opties. Even maakte hij oogcontact met een man aan de andere kant van het zonneterras. Een man met een gebreide muts, die hem recht aan stond te kijken. Eén stuurloos ogenblik dacht hij dat het zijn Cliënt was, met die donkere, doordringende ogen. Nee toch zeker!

Hij wendde zijn blik af. Natuurlijk niet, dat kan niet.

Wat was er met hem aan de hand? Hij liep het restaurant weer binnen. In de lobby zag hij de vrouw in het grote legerjack weer. Ze liep met grote passen door de ruimte en keek hem aan. Wat moet dat mens? Rankin veranderde van koers. Hij liep naar de borden voor de toiletten. Daar moest een achteruitgang zijn. Die zou hij nemen en gewoon die ellendige tent uit lopen. Terug naar Florida.

En als ik het niet haal, dacht hij voor het eerst, dan haal ik het maar niet. Dan hoef ik me er ook nooit meer druk over te maken.

Vier staatspolitiemannen in uniform liepen met een omweg naar achteren, hun ogen speurden langs de tafels. Wat zoeken ze precies? vroeg Hunter zich af. Hebben ze wel een goed signalement van Gil Rankin? Alleen twee foto’s die waarschijnlijk totaal niet op hem lijken.

Hunter liep de andere kant op, door het restaurant naar het zonneterras, waar zo’n vijfentwintig mensen zich verzameld hadden om naar de politieactiviteit te kijken. Of er zomaar waren. Maar toen ze door de lobby kwam, zag ze hem weer – de grote man met de Orioles-pet.

Even kruisten hun blikken elkaar, maar hij liep door. Voor de lobbybar volgde hij de pijl naar de toiletten.

Hunter kon hem niet peilen: probeerde hij zich te verstoppen of was hij gewoon naar iemand op zoek? Of moest hij naar de wc?

Ze volgde hem op een afstandje en stapte de gang naar de toiletten in. Twintig meter scheidden hen nu. Hunters hart sloeg op hol. Ze had nog steeds geen zekerheid.

Aan het eind van de gang waren twee deuren. Op de borden stond HOM en KUIT.

Maar daar ging hij niet naartoe.

Vlak voor de deuren van de toiletten was een deur naar buiten, een achteruitgang naar de parkeerplaats. De man minderde vaart bij de deur en leunde ertegenaan. Hij gaat weg.

Maar dat zei nog steeds niets.

Hunter reikte naar haar pistool toen de deur openging.

‘Gil Rankin!’ schreeuwde ze.

Hij aarzelde even. Toen draaide hij zich om en keek haar aan.

‘Politie!’ zei ze. ‘Handen omhoog!’

Langzaam draaide de man zich naar haar toe, met zijn rug naar de deur, alsof hij niet begreep wat ze zei. Toen draaide hij zich weer om naar de deur en zijn rechterhand verdween in zijn jas. Hij kwam tevoorschijn met een .45 kaliber handwapen.

Hunter schoot het eerst en trof hem in de borst. Rankin vuurde terug, uit balans, de kogel miste op het nippertje haar linkerarm. Ze hurkte en schoot nog een keer. Het raam werd verbrijzeld toen hij naar buiten drong, een paar stappen over het parkeerterrein strompelde, voorover wankelde en op zijn rechterzij viel. Hunter volgde hem naar buiten, haar Beretta met beide handen gericht.

Ze stond een eindje van hem af, met haar pistool in de aanslag. Rankin tilde zijn hoofd op. Hij keek langs haar heen. En toen – als was het zelfmoord door politiekogel – richtte hij langzaam zijn wapen op haar zonder te schieten. Hunter schoot hem nog een keer in de borst en doodde hem.

Toen viel er een griezelige stilte. Dit moment zou haar altijd bijblijven: alleen zij en de dode man, samen achter het restaurant, de echo van vier schoten weerklonken in haar hoofd, haar hart bonsde.

En toen drong de wereld op.

Iemand rende op haar af met een wapen in de hand. Een vrouwelijke agent schreeuwde: ‘Laat uw wapen vallen. Op de grond. Op de grond!’

Hunter liet haar wapen vallen en zakte op haar knieën. De agent stortte zich op haar en duwde haar voorover in het grind. Ze brak haar val met haar handpalmen. De knie van de agente drukte in haar rug. Ze hoorde meer rennende voetstappen en schreeuwende agenten.

‘Ga van me af,’ bracht ze uit. ‘Moordzaken staatspolitie.’

In de verwarring die volgde, hoorde Hunter de norse, kalme stem van haar baas Henry Moore. En verscheidene toeschouwers die probeerden uit te leggen wat er was gebeurd – op de zenuwachtige, verlegen en gewichtige toon die ooggetuigen vaak aansloegen. Eindelijk liet de agent haar los.

Hunter stond op. Er zaten putjes in haar handpalmen en ze bloedden een beetje van de klap in het grind. ‘Sorry,’ zei de agente en ze probeerde haar meelevend aan te kijken. Hunter wendde haar blik af. Gil Rankin lag verfrommeld achter haar in een onelegante pose, zijn bovenlichaam en hoofd gericht naar de velden. Dat had zijn ontsnappingsroute kunnen zijn. Ze zeiden altijd dat schietpartijen vertraagd leken te gebeuren; maar zo was het helemaal niet geweest. Het was allemaal heel snel gegaan, te snel om iets te denken of te voelen. Het was de eerste keer dat ze iemand had gedood.

‘Achteruit! Wegwezen allemaal!’ schreeuwde een staatspolitieman. De politie nam de leiding en begon de achterkant van het restaurant af te zetten met politielint.

Hunter hoorde een man zeggen: ‘Ik stond precies daar waar het gebeurde! Vlak achter haar!’ Zijn stem klonk bijna hysterisch.

Dinergasten keken naar buiten, met hun gezicht tegen het raam gedrukt. De band was gestopt, de geluiden van menselijk feestvieren waren verstild. De geur van gestoomde schaaldieren had zich nu vermengd met die van buskruit.

Hunter liep met Crowe en Moore naar de kant van de parkeerplaats. Ze moest steeds denken aan de agent die boven op haar had gezeten en het wapen tegen haar hoofd drukte. Het bracht alles terug van wat vijftien jaar geleden – toen ze op de middelbare school zat – op een koele lenteavond in Pennsylvania gebeurd was. Het was een avond als deze en de misdaad die haar leven op zijn kop had gezet, had haar reden gegeven bij de politie te gaan. Op die manier zou ze kunnen voorkomen dat zoiets een ander overkwam. Nu kon ze in het donker manoeuvreren, toen niet. Nu kon ze zelfstandig een verstandige beslissing nemen, toen was het moeilijk geweest.

Toen ze terugliepen droeg ze het beeld van Gil Rankins verwrongen benen in haar hoofd mee en ze voelde een vreemde, vluchtige voldoening, alsof ze eindelijk afgerekend had met de gebeurtenis die haar leven had veranderd, al had dit er niets mee te maken.

Tien minuten later zat ze in het restaurant en legde een verklaring af aan Crowe. Het was nu een FBI-zaak. Crowes zaak.

‘Gek dat het zo snel kan veranderen,’ zei ze.

‘Ja.’

Een uur eerder had de tafel vol gestaan met gestoomde krabben en kannen Chesapeakebier.

Toen ze klaar waren en Hunter opkeek, zag ze tot haar verrassing dat de menigte op het parkeerterrein was uitgedund tot bijna niets. De laatste auto’s stonden in de rij om door het politiecontrolepunt te gaan. Ze zouden allemaal naar huis toe gaan. Politiezwaailichten draaiden rond met blauw en rood. Ze vroeg zich af of Rankin weggekomen zou zijn als ze hem niet in het oog had gekregen. Nu werd zijn lichaam achter het restaurant gefotografeerd door de forensische opsporing.

‘Gaat het?’ zei Crowe. Met z’n tweeën liepen ze door de koele lucht over het grind, onopgemerkt in het donker. Zijn hand lag uitgespreid op haar rug.

‘Ik geloof van wel.’

‘Je hebt het goed gedaan. Je deed het juiste.’

‘Ik deed wat hij wilde dat ik deed,’ zei Hunter.

Haar ogen waren op de landbouwgrond gericht. Zo voelde het precies. Ze had gedaan wat hij wilde dat ze deed. Ze had hem een uitweg geboden. Misschien niet de uitweg die hij uiteindelijk wilde, maar voor hem was het beter dan gepakt te worden. Dat maakte dat ze zich misbruikt voelde, medeplichtig aan zijn ontsnapping.

Terwijl ze terugreden, stelde ze zich voor wat er zou volgen; ze zou op administratief verlof gestuurd worden terwijl een grootscheeps betekenisloos, bureaucratisch ‘intern onderzoek’ werd uitgevoerd. Ze zou een raadsman toegewezen krijgen en misschien een of ander tijdelijk bureaubaantje. Hunter kende het klappen van de zweep en het maakte haar woest. Het was precies wat ze niet wilde. Nu wilde ze meer dan ooit aan het werk blijven. Ze wilde deze zaak afronden.

‘Is Jackson Pynne dood?’ vroeg ze toen Crowe door het donkere akkerland scheurde.

‘Kritiek. Hij wordt geopereerd.’

‘Nog iemand anders?’

‘Een van de bewakers is geraakt. In de arm. Hij overleeft het wel.’

‘En Jackson?’

‘Weten ze nog niet.’

Hunter leunde achterover en keek naar de heldere lucht, de ronde heldere maan. Zwijgend volgde ze de bochten in de weg alsof ze leidden naar een grootse waarheid in het hart van een groter mysterie. Ze dacht aan Jackson Pynne, die vlak voordat hij werd neergeschoten, alle aandacht van de journalisten had. Ze moest denken aan de lieve blik op het gezicht van de dominee terwijl hij toekeek. Wat lijkt dat nu allemaal onschuldig.

In haar flat at Hunter een broodje emmentaler en dronk een glas rode wijn. Daarna hield ze Winston dicht tegen haar borst gedrukt. Hij protesteerde vanavond minimaal, alsof hij wist dat ze een flinke knuffel nodig had, al was dat niet wederzijds. Uiteindelijk trok ze haar pyjama aan, poetste haar tanden en stapte in bed. Al snel viel ze in slaap en ze sliep door tot de volgende ochtend.

Toen ze wakker werd van het zonlicht zag ze tot haar verrassing dat het al over achten was.

Ze bleef een paar minuten in bed liggen kijken naar het licht dat tussen de jaloezieën door stroomde en herinnerde zich alle bijzonderheden van de avond tevoren. Winston zat op haar bureau, zijn gewone ochtendplek, en keek haar aan in afwachting van zijn blikje tonijn, alsof het een dag was als alle andere.

En al die tijd wist Hunter het.

De auto waarin Rankin had gereden, was een donkerkleurige Mazda. Ze kende die auto. Ze had het vleugelachtige logo achterop gezien toen hij over de berm de parkeerplaats van Gracie’s Crab House opreed.

Daarom was hij vast komen te zitten in de modder.

Eindelijk kwam ze uit bed en maakte koffie en geroosterd brood klaar. Niet veel later ging haar telefoon.

‘Hoe voel je je?’ vroeg Crowe.

‘Goed, geloof ik. Jij?’

‘Goed. Heb je geslapen?’

‘Ik heb goed geslapen. Ik denk dat alles me te veel is geworden. Waar zit je?’

‘Op de weg. Ik kom je halen.’

‘Oké. Hoe gaat het met Jackson Pynne?’

‘Hij ligt nog in het ziekenhuis. We weten nog niks.’

In zijn stem kon ze het ook horen, in de manier waarop hij even zweeg. Mensen zeggen meer in de stilte die ze laten vallen dan met hun woorden.

‘Ze hebben net iets ontdekt bij het huis,’ zei Crowe.

‘Het huis.’

‘Ja, het huis aan Jimmy Creek. Waar Rankin verbleef. De forensische afdeling van de staatspolitie is daar nu.’

Hunter zei niets meer. Ze douchte snel. Ze voelde een gruwelijke angst en hoopte dat ze het mis had. Toen kleedde ze zich aan en ging online, om de kop van Associated Press te zien: VERDACHTE BIDDENDE VROUW NEERGESCHOTEN. Dit had ze ongeveer verwacht. Ze logde uit en knuffelde Winston nog een keer. ‘Dag, lieve Winnie,’ zei ze.

De lucht was die ochtend volmaakt: stralend blauw dat haar deed denken aan kostbaar porselein. Er stond een koele bries, gepaard met stromen warmere lucht die er aankwam en die Tidewater County zou omtoveren, zoals iedere zomer.

Crowes auto kwam om een hoek van de jachthaven en stopte naast haar. Hunter stapte in.

Ze reden zwijgend in zuidoostelijke richting, de laaggelegen doolhof in van kreken en zijrivieren. Eindelijk zei ze: ‘Kom, vertel het eens.’

Crowe zuchtte. Hunter keek naar de velden en de waterstromen.

‘Het is Ship,’ zei ze om het makkelijker te maken. ‘Toch?’

‘Het spijt me…’ begon hij.

Hunter bleef naar het landschap kijken terwijl hij uitleg gaf, ze was te boos om te reageren. Boven hun hoofd vloog luid met hun vleugels klapperend een troep ganzen in V-vorm, over een blauwe inham waar de golfdalen leken op gebroken glas waarin de lucht werd weerspiegeld. Haar ogen deden pijn van brandende tranen – eentje ontsnapte en rolde over haar wang.

Crowe parkeerde op het grindpad langs de zijkant van het huis. Een zachte wind blies over het zonverlichte grasveld. Even leek het of iedere grasspriet gloeide.

De tranen kwamen weer toen ze om de zijkant van het huis heen liep en de bewijssporen op de grond zag. Commandant Gary Martin van de staatspolitie begroette haar. Met gebogen hoofd en met zijn dreunende gang kwam hij over het grasveld aanlopen.

‘Hunter.’

‘Goedemorgen.’

‘Het spijt me,’ zei hij. ‘Ze hebben je partner gevonden.’

‘Weet ik.’

‘Ship.’

‘Ja, weet ik,’ zei ze scherp. Om de een of andere reden had ze niet gewild dat zijn naam hardop werd uitgesproken. In het moerasland waren forensisch rechercheurs bezig het gras uit te kammen op zoek naar bewijs. ‘Ik wil hem graag zien.’

Ze liepen zwijgend naast elkaar in de richting van het moeras en toen leidde hij haar het taillehoge gras aan de rand van de smalle kreek in.

Ben Shipman lag met zijn gezicht naar beneden in het ondiepe water. Hij had zijn houthakkersjack aan en zijn rode krullen dreven aan de oppervlakte. Hij moest Rankins schuilplaats hebben gevonden kort voordat Jackson Pynne werd vrijgelaten, dacht ze. Hij had hem kunnen tegenhouden. Hij was er zo dicht bij geweest. Maar Kirby Moss had hem van een afstand geraakt met zijn scherpschuttersgeweer – net zoals hij Jackson Pynne had neergeschoten.

‘Wat doet hij daar?’

‘Er zijn twee stel schoenafdrukken. Hij moet gedragen zijn. Het lijkt erop dat er bloed ligt aan het eind van het pad. Hij is waarschijnlijk neergeschoten zodra hij uit zijn auto stapte.’

Waarom had hij zich niet gemeld bij de commandopost? vroeg Hunter zich af. Een vraag waarop geen antwoord was. Wie wist het? Soms bewandelen mensen hun eigen vreemde heldenzoektocht en komen niet terug. Gil Rankin had gisteravond Shipmans Mazda genomen en was dwars door de akkers met sojabonen en maïs gereden nadat hij Kirby Moss had gedood. Door Shipmans auto en de van water doordrenkte grond van Tidewater County was zijn ontsnapping voorkomen. Die wetenschap schonk een kleine voldoening. Even moest ze erom glimlachen. Dichterlijke gerechtigheid.

Ze bedankte de politiecommandant en liep in haar eentje naar het huis – er stonden alweer tranen in haar ogen. Alles voelde anders, zoals het nog nooit had gevoeld – het zonlicht op het gras, het gewicht van de lucht, het ritme van de wind en de beweging van het water. Niets voelde helemaal echt. Of misschien het tegenovergestelde. Misschien had ze er nu pas werkelijk aandacht voor en zag en hoorde ze nu pas helder. Hunter stond stil. Op dat moment drong het tot haar door dat ze met de dominee moest praten.

55

Luke Bowers zat in de wachtkamer van de intensive care in het Tidewater Memorial Hospital afwezig door een beduimeld tijdschrift te bladeren. Hij hoopte nog steeds iets te horen van Jackson Pynnes zus en dochter. Rechercheurs van de staatspolitie hadden een telefoonnummer van de dochter gevonden en hij had boodschappen ingesproken, maar tot nu toe had ze niet teruggebeld. Hij was nu de enige in de wachtkamer. Eerder had hij een vrouw van in de veertig getroost van wie de man die ochtend vroeg was binnengebracht met een gescheurde blindedarm.

Opmerkelijk genoeg zou Jackson Pynne blijven leven, had de chirurg hem verteld. De kogel was door de zijkant van Jacksons hoofd gegaan, vlak langs zijn hersenen. Hij lag aan de beademing. De artsen hadden een deel van zijn schedel weggehaald om ruimte te maken voor de zwelling in zijn hersenen. Hij kon niet praten, maar reageerde op artsen door met zijn hand te knijpen en zijn pink op te steken. De aard van zijn blijvende verwondingen – als die er waren – was nog niet bekend. Het feit dat hij in leven zou blijven, leek Luke op de een of andere manier te kloppen; Jackson bofte vaak en hij was griezelig veerkrachtig. Als zijn hoofd twee centimeter in een andere richting had gestaan, was hij dood geweest, had de dokter tegen hem gezegd.

Charlotte had een groot deel van de nacht bij Luke gezeten. Ze was naar buiten gegaan om broodjes met ei voor hem te kopen en had nog een tijdje bij hem gezeten. Daarna was ze naar huis gegaan om voor Sneakers te zorgen. Verscheidene Buntings hadden hem hier gevonden en aangedrongen op een publiekelijke verklaring. Luke had beleefd geweigerd.

Toen hij opstond om zijn benen te strekken, ging zijn mobiele telefoon. Het was Amy Hunter. Luke had haar na de schietpartij niet meer gesproken. Hij was benieuwd hoe het met haar ging.

‘Ben Shipman is gisteravond gedood,’ zei Hunter. ‘Ze hebben hem vanochtend gevonden. Hij ligt in de moeraskreek. We wachten tot hij opgehaald wordt. Niemand heeft voor hem gebeden. Niemand heeft iets gedaan –’

‘Waar ben je?’ zei Luke. ‘Ik kom meteen.’

Hunter stond boven aan de oprit en keek naar de klamme schaduwen langs de lege tweebaansweg. Ze moest voortdurend denken aan de laatste ogenblikken van Ben Shipmans leven. En aan de laatste, schijnbaar onbetekenende keer dat ze hem had gesproken. Ik zie je, had hij gezegd. Zijn laatste woord was begrepen. Hij was van haar weggelopen met zijn typische Ben Shipman-loopje en had niet omgekeken. Waarom zou hij? Er zat hem iets dwars, maar natuurlijk had ze niet kunnen weten dat het de laatste keer zou zijn dat ze elkaar in leven hadden gezien. Hij moest in elk geval op slag gestorven zijn, zonder dat tot hem doordrong wat er gebeurde.

Ze zwaaide toen Luke er aankwam. Hij liet zijn raampje naar beneden zakken en keek haar aan met zijn rustige, betrouwbare blauwe ogen.

‘Gaat het?’

‘Ja, het gaat wel, fijn dat je er bent.’

‘Ik vind het rot voor je,’ zei hij.

De auto reed langzaam hobbelend over de grindweg naar het huis. Luke parkeerde en samen liepen ze over het grasveld naar het moerasland.

‘Ik zal je niet vragen waarom dit gebeurd is,’ zei ze toen ze stilstonden bij het water. ‘Want ik weet dat je dan zegt dat je geen antwoord hebt op dat soort vragen. Of je zegt dat er geen plek is waar het kwaad ons niet kan vinden.’

‘Dat is waar, helaas.’

‘Maar als het ons vindt, moeten we het kwaad met gratie tegemoettreden.’

‘Ja.’

Ze bogen hun hoofd en Luke bad voor Ben Shipman, voor zijn familie, voor zijn ziel, voor zijn verlossing. Hij citeerde de tekst uit Romeinen die Shipmans vader altijd aanhaalde, zoals ze hem had verteld. Ellende leidt tot volharding, volharding tot betrouwbaarheid, betrouwbaarheid tot hoop.

‘In deze donkere ogenblikken,’ zei Luke, ‘klampen wij ons vast aan de hoop. Niet als vrome wens, maar als bewijs van ons geloof in Gods plan.’

Hunter kneep haar ogen dicht en luisterde met een leeg gevoel naar het vergankelijke spel van het gras in de wind. Ze dacht aan de woorden van Luke in een preek over de groei van de ziel in de stilte. Heb vertrouwen in de stilte. Laten wij onze ziel ontdoen van afleiding en werkelijk luisteren naar wat God ons te vertellen heeft.

Ze deed haar ogen open en schrok; alles leek ineens zo felkleurig. Ze keek Luke aan en glimlachte moeizaam.

‘Dank je,’ zei ze. ‘Fijn dat je gekomen bent.’

Luke wilde haar hand pakken. Maar Hunter opende haar armen en trok hem tegen zich aan, en hij omhelsde haar ook. Stevig klampten ze zich vast aan iets wat er niet was. Toen ze elkaar loslieten, zag ze dat hij ook tranen in zijn ogen had – dat deed haar goed.

‘Dank je,’ zei ze nog een keer.

Dave Crowe keek toe vanaf de veranda toen Luke over het grasveld naar zijn auto liep. Hij wenkte Hunter.

‘Kom eens binnen,’ zei hij. ‘Ik wil je iets laten zien.’

’s Nachts hadden technisch rechercheurs van de FBI Rankins computer onderzocht en ook bewijsmateriaal gehaald uit koffers, tassen en de Jeep die aan Whistling Swan Drive geparkeerd stond. Ze hadden ook verscheidene elektronische gegevens gevonden, zei hij, van uitgebreide elektronische overboekingen van Trumbles liefdadigheidsfondsen en bedrijven naar privérekeningen.

‘Het is een spinnenweb,’ zei Crowe, voor het eerst sinds de schietpartij weer informeel. Ze stonden in de woonkamer, die luxueus was ingericht met donker hout en leder. ‘Een aantal getallen klopt met wat we eerder hebben gevonden.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Het begint erop te lijken dat Gil Rankin deze hele zaak heeft opgezet,’ vervolgde hij. ‘Chandler boekte het geld over, maar Rankin haalde het van de vierde rekening, de hoofdrekening. Het zal natuurlijk wel een tijdje duren voordat alles uitgezocht is.’

‘Wacht… Bedoel je dat Rankin de leider was van de verduisteringsoperatie?’

Hij hield zijn hoofd schuin en trok bevestigend zijn wenkbrauwen op.

‘Nee,’ zei ze. ‘Dat geloof ik niet.’

‘Oké. Ik vertel je alleen wat we hebben gevonden. Onder vier ogen. Schort je oordeel even op tot je al het bewijs hebt gezien.’

Hunter wendde zich af. Ze geloofde het niet. Geen minuut. Ze geloofde haar instinct. Gil Rankin mocht dan op alle moordlocaties aanwezig zijn geweest; hij was waarschijnlijk verantwoordelijk voor het achterlaten van de visitekaartjes. Maar hij was niet de psalmist. Hij had geen bevel gegeven tot de moorden. En hij had het geld niet verduisterd.

Het maakte haar giftig dat ze dat misschien niet kon bewijzen. En nog giftiger dat de echte misdaden wellicht onbewijsbaar zouden blijken. En dat Trumble het misschien zelfs zo had beraamd.

‘Kijk hier eens naar,’ zei Crowe.

In een lade van het nachtkastje naast het bed waar Rankin had geslapen, lag een opengeslagen bijbel.

Hunter boog zich eroverheen en zag dat hij opengeslagen was bij het boek Psalmen.

‘Die lag daar toen we vannacht binnenkwamen. We hebben vingerafdrukken van het omslag gehaald.’

Kwam dat even goed uit, dacht Hunter.

‘August Trumble heeft het gedaan,’ zei ze. ‘Toch?’

‘Ik weet het niet.’ Hunter zag dat Crowe haar om de een of andere reden niet meer volgde. ‘Het begint erop te lijken dat Gil Rankin het heeft gedaan. In zijn eentje.’

Nee. Hunter liep terug naar de oprit om op de hulpverlening te wachten. Weer moest ze denken aan Ship. Het leek nog steeds niet echt. Helemaal niet. Er moest een manier zijn om hem terug te halen, om de gebeurtenissen terug te draaien. Liever dan wat ook zou ze hem nu willen bellen, met hem afspreken bij McDonald’s en hem vertellen wat Crowe net tegen haar had gezegd. Had ze niet iets kunnen zeggen waardoor hij niet hierheen was gegaan? Ze begon te huilen. Dat is ons leven, dacht ze; het ontrolt zich en meer is er niet. Boven aan de oprit keerde ze haar gezicht naar de wind en sloot haar ogen, een moment lang verloor ze zichzelf in de zoete stilte.

Terwijl ze haar tranen wegveegde, viel haar iets vreemds op. Het nummer op de zijkant van de brievenbus: 1849. Het was met zwarte stift op het roestige metaal geschreven. Een heel merkwaardig detail, vooral omdat de brievenbus rechts ervan het getal 134 droeg.

56

Luke reed naar de baai. Hij voelde zich beroerd van de aanblik van Ben Shipmans half ondergedompelde lichaam dat verwaarloosd in de kreek lag. En van Amy Hunters rauwe verdriet. Het was zijn taak om mensen door moeilijke tijden heen te helpen, als genade en geloof hen schenen te hebben verlaten, om met zijn gemeenteleden mee te lijden in verpletterende gebeurtenissen die schijnbaar alles tartten wat ze uit de Schrift hadden geleerd. Morgen was het zondag en kwamen de brave mensen van Tidewater County weer bij elkaar in zijn kerkzaal, in de verwachting dat hij iets zinnigs zei over een onzinnige tragedie en antwoord gaf op vragen die ook hij zich die ochtend stelde. Welke verklaring kon hij hun geven? Hoe kon hij licht oproepen uit zulke duisterheid? Hij wist het niet, hij had geen idee. Hij wist alleen dat hij het zou doen, door geloof en gebed en goddelijke bezieling, dat was zijn werk. Op de een of andere manier zou hij spreken over geloof en vertrouwen, goed en kwaad; samen zouden ze bidden en daarmee voorkomen dat het kwaad een overwinning vierde.

Op Main Street stopte hij bij de bloemist om een roos voor Charlotte te kopen.

Hij glimlachte naar de knappe, jonge vrouw achter de toonbank, van wie het haar breed en hoog was opgestoken. Ze leek iemand uit vroeger tijd, lang voordat de tragedie naar Tidewater County was gekomen.

Om een praatje te maken, vroeg hij of de eigenaar in de buurt was.

‘Meneer Palmer, bedoelt u?’

‘Ja, George.’

‘Nee, hij is er niet. Hij woont hier niet. We zien meneer Palmer nooit.’

‘O,’ zei Luke. Hij gluurde door de ruit naar de straat, getroffen door de afwezigheid van verkeer of voetgangers. ‘Maar hij was hier toch vorige week? Afgelopen woensdag?’

‘Meneer Palmer? Nee, ik geloof van niet. We zien hem nooit.’

‘O.’ Luke kreeg een merkwaardig gevoel. Een vreemde intuïtie. Hij nam glimlachend afscheid, nam de roos mee en liep naar zijn auto. Opnieuw trof hem de leegte. Zelfs bij de Blue Crab Diner stonden maar twee auto’s aan de voorkant.

Terwijl hij naar het klif boven de Chesapeake reed, dacht hij zoals zo vaak aan zijn zegeningen – Charlotte, Sneakers, zijn ambt, zijn vrienden, zijn gezondheid, zijn leven in Tidewater County.

De zon stond nu hoog aan de hemel en het water van de baai glinsterde. Hij bleef in zijn auto zitten en dacht na over zijn preek van morgen. Ellende. Goed en kwaad. Mensen hadden daar hun ideeën over. Gil Rankin zou door enkelen worden afgeschilderd als het ‘pure’ kwaad, veronderstelde Luke; maar het kwaad was gewoonlijk ingewikkelder dan dat. Het was niet puur, dat was nou juist het probleem. Hij dacht aan een vers uit Romeinen – over wijsheid om het goede te doen en standhouden tegen het kwaad. Hij sloeg zijn bijbel open om het op te zoeken, maar opende hem bij de Psalmen. Hij dacht aan het met stift geschreven cijfer dat hij op de brievenbus had zien staan toen hij Hunter had achtergelaten op het perceel aan Jimmy Creek, waar Gil Rankin had verbleven. Het getal dat hij had gezien op de brievenbus boven aan het grindpad: 1849.

Hij bladerde door naar Psalm 18 en las bij vers 49:

God bevrijdde mij van mijn vijanden, verhief mij boven mijn tegenstanders, ontrukte mij aan mannen van geweld.

Na een poosje stapte Luke uit. Hij ging in de wind aan de rand van het klif staan en keek langs de kustlijn naar de steigers en jachthavens en strekdammen en dure huizen, het rusteloos wisselende tij van de golven, en hij stelde zich de duistere gedachten voor waar Hunter op dit moment mee te kampen had.

Hij is een man van geweld. Zo noemde Kwan Park Gil Rankin, volgens Jackson.

Dus was dit Trumbles laatste boodschap? En zo ja, waar was August Trumble nu?

Sneakers’ poten krabbelden over de hardhouten vloer toen Luke het huis binnenkwam. ‘Hoe gaat het, jochie,’ zei hij. Sneakers kwam stuntelig aanrennen en sprong verwoed tegen hem op. Luke nam hem mee naar de zitkamer en voldeed aan Sneakers’ verlangen aan een stevige wrijfbeurt van nek en kin.

‘Waar is het vrouwtje?’ vroeg hij na een paar minuten. ‘Kom, we gaan het vrouwtje zoeken.’

Er heerste een vreemde stilte in huis, die paste bij de stilte buiten. Sneakers rende voor hem uit door de houten gang naar de keuken, waar een stoofschotel van schaaldieren op het vuur stond. Charlotte was in haar studeerkamer aan het werk. Haar muziek klonk luid.

‘Sorry,’ zei ze toen ze opkeek. ‘Ik had je niet gehoord.’

‘Geeft niet, werk maar door.’

Ze zette de muziek zachter. ‘Nog nieuws?’

‘Niet echt.’

Maar ze zag dat er wel nieuws was. Ze stond op, kwam naar hem toe en omhelsde hem. Op de droevigste ogenblikken was Charlotte in staat goede dingen op te roepen. Ze hielden elkaar lange tijd vast, en Sneakers nestelde zich aan hun voeten. Er viel niets te zeggen.

57

Dinsdag 4 april

Na een eenzame lunch van oesters en een glas Riesling in de eetzaal van het Harbor View Restaurant stapte August Trumble naar buiten in de frisse middag in Maine. Hij was een magere, middelgrote man van begin zestig met zilvergrijs haar, donkere, doordringende ogen en onopvallende trekken.

De zon scheen hem midden in zijn gezicht toen hij in de deuropening bleef staan om zijn jas dicht te ritsen en naar de lucht keek zoals iedereen zou doen die van binnen naar buiten ging. Maar wat hij vervolgens deed, verraste Amy Hunter. Zijn ogen zochten haar op en bleven op haar rusten. Toen plooide hij zijn lippen in een zuinige glimlach, alsof hij precies wist waarom ze daar was en wat er stond te gebeuren.

August Trumble werd omsingeld door zes FBI-agenten met getrokken wapens. Het vertoon van geweld voor zo’n bescheiden uitziende man zou ongerijmd lijken voor ieder die Trumbles verhaal niet kende, een verhaal dat zich buiten het zicht van het publiek afspeelde. Maar meer dan tien jaar lang was Trumble een ergerlijk ontwijkend doelwit geweest, volgens Crowe. Een man met verraderlijke macht over andere mensen, vooral over degenen die voor hem werkten.

Trumble verstopte zich in de levens van ‘gewone’ mensen. Luke Bowers was degene die uitgevogeld had dat een van die identiteiten – die Trumble had uitgevonden en aangenomen – George Palmer was, eigenaar van een bescheiden bloemisterij in Tidewater County, Maryland. Vanuit die speculatie was de FBI erin geslaagd Trumble te volgen naar dit piepkleine eiland voor de kust van Maine, en naar een van zijn andere identiteiten. Hij woonde aan de kust van Maine als Roy Hinders, een aardige man die erg op zichzelf was en alleen een fiets bezat om zich te vervoeren, genoot van goede wijnen en een heel klein accountantsbedrijfje runde vanuit zijn huis.

Terwijl agenten de handboeien vastmaakten op zijn rug trof Trumble Hunter als onnatuurlijk kalm en beleefd, zelfs terwijl hij hun informeerde dat ze de verkeerde man te pakken hadden.

Hij glimlachte vaag toen staatspolitiemannen hem achter in de surveillancewagen duwden. Maar hij liet een verontrustend beeld bij haar na. Zijn ogen. Donker, doordringend, alsof hij al haar angsten en verborgen motieven kon zien.

Hunter reed voorin mee in de auto die Trumble vervoerde naar een helikopter die hem naar het vasteland zou brengen. Daar had Crowe zich sterk voor gemaakt, dat Hunter met hem meereed als een soort prijs voor haar rol in de arrestatie. Crowe en de FBI-agenten volgden in drie politieauto’s, een staatspolitieman op een motor reed aan het hoofd van de stoet. De FBI zou Trumble op een vliegtuig zetten naar Baltimore, waar hij zou worden ondervraagd en in staat van beschuldiging gesteld. Er was nu zo veel zekerheid en er waren zo veel mensen bij betrokken dat Hunter niet meer bang was dat hij zou ontsnappen.

Ze dacht weer aan Ben Shipman toen ze over de kronkelende tweebaansweg door de dennenbossen van Maine reden. Ze had nog steeds meerdere keren per dag de neiging om Ships nummer te bellen op haar mobiel, om zijn mening ergens over te vragen, en in de wetenschap dat hij blij zou zijn om iets van haar te horen. Twee dagen geleden waren twee dozijn politiemensen in uniform uit de hele Midden-Atlantische regio op komen draven voor Shipmans begrafenis. Ze hadden een anderhalve kilometer lange optocht van officiële voertuigen gevormd naar Ships laatste rustplaats op het kleine kerkhof van Tidewater County. Het ontroerende eerbetoon aan Ben Shipman van die dag en de militaire band die Going Home van Dvorak speelde hadden menige aanwezige tot tranen en rauwe emotie gebracht, onder wie Hunter.

Na de begrafenisplechtigheid had ze tijd doorgebracht met Ships ex-vrouw Donna en zijn zestienjarige dochter Rebecca, die uit North Carolina waren komen rijden voor de dienst. Ze had vooral een band gekregen met Rebecca, die Ships eerlijke blauwe ogen, kastanjebruine haar en stevige bouw had. In hun auto had Hunter de cd The Beatles 1967-1970 zien liggen, en Rebecca had gezegd dat ze die voor haar veertiende verjaardag van haar vader had gekregen. Toen waren Becca en zij samen door Ships flat heen gegaan en hadden ze zijn kantoor uitgeruimd, zijn spullen in dozen gedaan en vervolgens in de kofferbak en op de achterbank van de auto gezet. Voor hun vertrek had Donna, die veel minder extravert was dan Becca, Hunter uitgenodigd om hen in North Carolina op te zoeken. ‘Wanneer je maar wilt,’ had ze gezegd. Het maakte Hunter bedroefd nu ze eraan dacht. Het was het soort uitnodiging dat mensen verstrekken om vervolgens te vergeten. Een bezoek zou te verdrietig zijn, stelde ze zich voor, voor hen allemaal.

In Maine stopten de auto’s in een grasveld bij de haven. De chauffeur, een FBI-agent met kortgeknipt haar en harde, kleine ogen, stapte uit. Hunter opende haar portier en keek naar het doffe licht boven de haven. Er was iets met de wind daar, de gure, vochtige geur, dat haar hoopvol maakte. Ik ken nu het verhaal, dacht ze. Ik moet alleen zorgen dat het goed wordt verteld.

Toen drong het tot haar door dat Trumble, met zijn handen op zijn rug geboeid op de achterbank, iets tegen haar zei. Ze waren heel even samen in de auto en hij stelde haar een vraag. ‘Weet u hoe laat het is?’

Hij vroeg het nog eens, terwijl hij naar voren boog.

Hunter keek om. Zijn ogen keken strak in de hare.

‘Hoe laat? Bijna dertien uur.’

Trumble bleef haar strak aankijken terwijl hij probeerde een gesprek met haar aan te gaan. Hunter reageerde niet. Ze stapte uit en ging naast de auto staan… Er was iets griezeligs aan die man, hij was te levendig en te vreemd. Die glimlach en die ogen… Hij leek niet helemaal menselijk. Je kon in die ogen gezogen worden, dacht ze.

Diep ademde ze de zilte lucht in terwijl ze wachtte op Crowe. Haar oerinstinct vertelde haar uit de buurt te blijven van August Trumble. Om zelfs nooit meer naar hem te kijken als het niet nodig was.

58

De tweede week van april werd het ongewoon warm in Tidewater County, zodat veel plaatselijke bewoners voorbarig geloofden dat de lange, koude winter eindelijk voorbij was. In het weekend was het in de straten en eethuizen waar zeevruchten werd geserveerd weer druk met toeristen. Geluiden van motorboten, grasmaaiers en honkbalspelletjes zweefden door de lucht. In de gangpaden van de drogisterij rook het weer naar tuinslangen, rubberbootjes en teenslippers. Alles voelde weer nieuw.

De veranderde stemming was echter een bron van onrust voor Amy Hunter – een gevoel dat het seizoen verstreek en dat de mensen van Tidewater zich binnenkort weer bezig gingen houden met de zaken van de zomer, met nieuwe, dringender aangelegenheden. Haar baas Henry Moore had het goedgevonden dat de zaak van Kwan Park open bleef, maar plaatselijke beambten zetten de staatspolitie onder druk om hem te sluiten. Sheriff Calvert noemde het feit dat beide moordenaars – Gil Rankin en Kirby Moss – ‘zo dood als een pier waren’ en zei tegen de Tidewater Times dat het een ‘beginnersfout’ was om de zaak niet te sluiten. ‘Ik snap niet wat dat meisje bezielt,’ zei hij in een voorpaginaverhaal.

Dave Crowe, die weer was vervallen in zijn oude gewoonte om niet terug te bellen, scheen weinig zin te hebben om Trumble aan te klagen voor de psalmistmoorden. En Hunter begon te denken dat er ook problemen waren met de federale fraude- en intimidatiezaak tegen Trumble. De huiszoeking in het huis van ‘Roy Hinders’ in Maine had praktisch niets opgeleverd, afgezien van zijn vingerafdrukken. En een van de kroongetuigen tegen Trumble weifelde of ze zou getuigen.

Het eigenaarschap van het huis aan Jimmy Creek werd teruggevoerd op George Palmer. Op het aangrenzende land, aan de andere kant van een grindpad, stond het huis waar Palmer zelf had gewoond. Het was vreemd om naar binnen te gaan en te ontdekken dat het hele huis vol bloemen stond. Alle kamers waren stampvol bloemen van plastic en van stof, rozen, tulpen, orchideeën, hortensia’s, zonnebloemen, lelies, en aan alle muren hingen schilderijen en foto’s van bloemen. Een bloemenhuis. Maar niets om August Trumble aan te klagen voor moord.

Voor Hunter was het ergste van de zaak wat de media ervan hadden gemaakt. Ze noemden Gil Rankin nu de psalmist en schilderden hem af als een gewetenloos monster dat zijn baas had verraden – de teruggetrokken filantroop August Trumble – en daarna op brute wijze vier medewerkers had vermoord van wie hij dacht dat ze hem verraadden.

Gedrukt door al deze ontwikkelingen besloot ze bij de kerk langs te gaan om te horen wat dominee Luke te zeggen had. Het was meer dan een week geleden dat ze elkaar hadden gesproken.

Het was dinsdag, een metaalblauwe middag; de restaurants en oesterbars aan de haven deden allemaal goede zaken, en de baai was bezaaid met zeilboten. Maar bij de methodistenkerk stonden maar twee auto’s – Lukes Ford Fusion en daarnaast de Lexus van Aggie Collins.

Hunter was verrast toen Lukes hond door Aggies kantoor aan kwam rennen en tegen haar blafte zodra ze de deur opendeed.

Aggie stond onmiddellijk op achter haar bureau alsof er een alarm was afgegaan.

‘Kom hier, Sneakers!’ riep Luke. Hij klapte in zijn handen. ‘Sneakers! Liggen.’

Sneakers liet zijn kop zakken en begon gretig aan Hunters schoenen en spijkerbroek te snuffelen, terwijl zijn staart kwispelde als een metronoom. Ze bukte om hem te aaien.

‘Sorry, ik denk dat hij even schrok,’ zei Luke. ‘Mijn vrouw is vandaag de stad uit, om onderzoek te doen in Washington. Ze heeft mij achtergelaten als oppas. Ik dacht dat het hem goed zou doen om een poosje in de kerk te zijn. Kom mee naar achteren.’

Luke deed de deur van zijn kantoor achter hen dicht en Hunter nam plaats voor zijn bureau. Sneakers draafde alweer naar het ovalen kleed in een hoek en ging op zijn zij liggen.

‘Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik onaangekondigd voor je neus sta,’ zei ze. ‘Ik wilde je mening vragen over een paar dingen.’

‘Prima. Wat voor dingen?’ vroeg Luke.

‘De zaak van Kwan Park.’

‘O,’ zei hij, ‘van die dingen.’

‘Ja.’ Hunter zuchtte. Ze moest denken aan de eerste keer dat ze met Luke had gepraat. Toen had ze op deze zelfde stoel gezeten, op een koude, winderige ochtend op de dag nadat hij Kwan Parks lichaam had gevonden in de kerkzaal. ‘Helaas is de zaak op een dood spoor gekomen. Ik moet toegeven dat het een beetje verontrustend is zoals de media er verslag van hebben gedaan.’

‘Ze noemen Gil Rankin nu de psalmist, viel me op.’ Luke vouwde zijn handen op zijn bureau.

‘Ja, en dat is precies wat August Trumble wil, denk ik zo,’ zei Hunter. ‘We worden een beetje onder druk gezet om de zaak te sluiten. Gelukkig heb ik een baas die vertrouwen in me heeft. Maar ik voel dat de uiterste houdbaarheidsdatum nadert. Het probleem is dat er twee verhalen gaan.’

‘Het verhaal dat in de kranten wordt verteld en het echte verhaal?’

‘Ja, precies.’ Ze genoot van de veelzeggende blik in zijn ogen; hij stond aan haar kant en maakte het haar makkelijk. ‘Helaas,’ zei ze, ‘haalt het verhaal dat in de kranten wordt verteld alle zuurstof weg uit het echte verhaal.’

‘In het verhaal dat in de kranten wordt verteld, wordt August Trumble als slachtoffer afgeschilderd.’

‘Precies,’ zei Hunter, ‘en Rankin als de slechterik. Rankin maakte misbruik van Trumble, dat is het verhaal. Hij verduisterde miljoenen dollars van de bedrijven die hij moest beschermen. Hij nam die vier mensen in dienst om hem te helpen. Toen werd hij hebberig, of wantrouwig, of paranoïde, en vermoordde hen.’

‘Maar dat is natuurlijk niet het echte verhaal.’

‘Nee. Hoewel al die mensen nu dood zijn, dus geen van hen kan het weerleggen.’ Hunters ogen werden wazig. ‘Het echte verhaal begint met wat Crowe me een paar weken geleden heeft verteld. August Trumble drijft een grote, geperfectioneerde criminele organisatie met een aantal ontraceerbare lege vennootschappen, die jarenlang geld heeft gestolen van de staat en federale regeringen, via loterijen en fraude met inkomstenbelasting, en een deel daarvan in liefdadigheidsinstellingen heeft gepompt.’

‘Zogenaamd om armen en vertrapten te helpen.’

‘Zogenaamd,’ zei Hunter. ‘Toen ontdekte Trumble op zeker ogenblik dat de FBI ingewijdeninformatie over die activiteiten had en hem begon in te sluiten. Trumbles plan was om de organisatie te ontbinden voordat dat gebeurde. Vervolgens wilde hij verdwijnen in een van die vier of vijf – of wie weet hoeveel – identiteiten die hij voor zichzelf geschapen had. Hij was van plan zich te verstoppen in het leven van gewone mensen. In kleine stadjes door de hele provincie.’

‘Zoals George Palmer.’

‘Of Roy Hinders, ja. En daar kon hij in stilte zijn verhaal schrijven, de wereld vertellen wie hij in werkelijkheid is en wat zijn organisatie heeft gedaan.’

‘En daarbij een soort onwettige held worden,’ zei Luke.

‘Of een hedendaagse David, zoals Crowe zei. Maar Trumble moest bedacht hebben dat hij maar een kans had om veilig weg te komen en dat was door het handjevol mensen in de organisatie, die wisten waar hij echt mee bezig was te elimineren – de mensen die zijn geheimen kenden en hem kwaad konden doen. Misschien had hij achtervolgingswaanzin, maar het was allemaal heel berekenend. Trumble bood Rankin vermoedelijk miljoenen dollars om die operatie uit te voeren. Trumbles enige voorwaarde was dat Rankin bij elk slachtoffer een visitekaartje uit de Psalmen moest achterlaten. In Trumbles gedachten waren de psalmistmoorden een straf, voor wat hij zag als daden van verraad – daden die hij zag als sabotage van zijn waardevolle onderneming. Om zichzelf te dekken, moesten ze toen iemand anders erin luizen.’

‘Jackson Pynne.’

‘Ja… die de minnaar van Kwan Park was geweest en medeplichtig aan haar verraad. Dus een heel passende zondebok, vond Trumble. Rankin luisde hem erin met de sigarettenpeuken en de schoenafdrukken. De peuken verzamelde hij waarschijnlijk voordat Jackson terugkwam naar Tidewater. De laarzen heeft hij of Kirby Moss gedragen en daarna op maandag of dinsdagochtend vroeg bij Jackson in de garage gezet. Dat was het plan zoals het aan Rankin werd gepresenteerd: vier ontrouwe werknemers elimineren en de moorden dusdanig voordoen dat Pynne ervoor opdraait. Maar toen veranderde er iets. Trumble moet Rankin verteld hebben dat Pynne te veel wist en niet te vertrouwen was. Hij moest er niet alleen worden ingeluisd, ook hij moest uitgeschakeld worden. Dit werd aan Rankin voorgelegd als een nieuwe ontwikkeling, hoewel het waarschijnlijk al die tijd al Trumbles bedoeling was – om Rankin erin te luizen als de echte zondebok.’

‘Dus Rankin heeft het allemaal gedaan zonder te weten dat hij zichzelf erin luisde,’ zei Luke.

‘Ja, precies,’ zei Hunter. ‘Het was als werken voor de duivel. Voor Rankin waren de achtergelaten psalmverzen een soort verwrongen boodschappen van Trumble. Maar hij besefte niet dat hij daarmee zichzelf erin luisde. Dat hij zichzelf tot de psalmist maakte. Dat was het meest briljante onderdeel van Trumbles plan,’ vervolgde ze. ‘Dat hij ervoor zorgde dat er belangrijke bewijsstukken achtergelaten werden die bezwarend waren voor Rankin – zoals de bijbel op het nachtkastje in het huis waar Rankin verbleef, opgeslagen bij het boek Psalmen. En gegevens van overboekingen op Rankins computers, zodat het leek of hij het brein was achter het verduisteringscomplot tegen Trumbles organisatie.’

‘Om de schijn van een motief te wekken. En Rankin aan te wijzen als de psalmist.’

‘Ja. En als de media eenmaal zo’n etiket plakken…’

Luke keek uit het raam. Ook Hunter keek naar buiten, naar de lange schaduw van de kerk, en daarachter het klif. Het zonlicht dat schitterde op de baai.

‘Ik snap dat dat een probleem kan worden,’ zei hij.

‘Ja.’ Hunter kreeg tranen in haar ogen van frustratie. ‘Crowe weet wat er echt is gebeurd, maar hij gaat er niet mee verder. Hij denkt dat het te moeilijk te bewijzen is. Hij heeft al genoeg moeite met de intimidatiezaak tegen Trumble. Ik weet niet of het is vanwege Sheila Patterson, de vermoorde vrouw die informant was van de FBI. Of moeilijkheden met bewijsmateriaal. Maar waarom het ook is, hij praat bijna niet meer met me.’

Hunter keek naar Sneakers, die vredig op het kleedje lag te slapen naast zijn rendierspeeltje, met zijn gezicht naar de muur. Zijn borst ging langzaam op en neer, op en neer.

‘En de aanklagers in die andere rechtsgebieden?’ zei Luke. ‘De andere moorden?’

‘Kennelijk slikken ze het verhaal dat Rankin en Moss de moordenaars waren. Virginia heeft de zaak gesloten nu Rankin dood is. Ik ben bang dat de andere twee dat voorbeeld zullen volgen.’

‘Dus nog een probleem.’

‘Ja. Het is een algemeen aanvaard gevoel dat het geen zin heeft om de zaak open te houden nu Rankin en Moss dood zijn.’

Luke huiverde. ‘Het kleine puntje van de waarheid misschien?’

‘Ja,’ zei Hunter, ‘dat kleine puntje. Mijn baas heeft me opgedragen om te doen wat ik vind dat juist is. Ik heb nu een officiële aanstelling. Dus in zekere zin is het aan mij.’ Ze keek naar een reiger die opsteeg vanaf de rand van de parkeerplaats en door de schaduw naar de baai vloog. Ze voelde de last van alle krachten die tegen haar werkten. ‘Ik heb almaar het gevoel dat Trumble nu in de gevangenis op me zit te wachten. Dat hij misschien denkt dat ik de laatste belemmering ben van zijn vrijheid. Dat hij wacht tot ik het eindelijk laat gaan en de zaak opgeef. Dan zou hij gered zijn.’

‘Tja,’ zei Luke. ‘Weet je wat mijn antwoord daarop zou zijn?’

‘Nou?’

‘Niet doen. Nooit.’ Hij keek haar aan met een krachtige blik en Hunter glimlachte. Het drong tot haar door dat dit was wat ze had willen horen. Misschien was dat de reden waarom ze hier was gekomen. ‘Ik moet denken aan wat iemand anders eens heeft gezegd over de waarheid,’ voegde Luke eraan toe. ‘Een nogal beroemd iemand.’

Hunter keek hem in zijn blauwe ogen. Ze raadde. ‘Bedoel je dat de waarheid je zal vrijmaken?’

‘Ja, dat.’

Ze keek naar de overschaduwde parkeerplaats en het hoge moerasgras dat wuifde in de verte en voelde zich geleid door iets nieuws, iets wat ze twee of drie maanden geleden misschien niet had herkend. Ze stond op.

‘Bedankt,’ zei ze. ‘Ik had het nodig dat iemand dat tegen me zei.’

Een paar minuten over half zeven kwamen Luke en Sneakers thuis. Hij voelde zich een kleine jongen toen hij Charlottes BMW op de oprit zag staan. ‘Ze is thuis!’ zei hij tegen Sneakers.

Buiten was het nog niet donker, maar het was wel koeler geworden. Charlotte stond achter het fornuis eten te koken en te luisteren naar iets wat modern klonk – Holst, gokte Luke, of misschien Golijov, de componist over wie ze hem had verteld. Sneakers rende meteen naar haar toe om haar te begroeten.

‘Hoe was de reis?’

Over Sneakers heen gebogen lukte het hem net om Charlotte op haar mond te kussen.

‘Heel productief. Hebben mijn mannen zich gedragen terwijl ik weg was?’

‘Wat zeg jij ervan, Sneakers, hebben we ons gedragen?’

Sneakers stond naast hem, zijn staart bonsde op de vloer. Charlotte hurkte en vroeg met een babystemmetje: ‘Hoe gaat het vandaag met mijn kleine jongetje? Heb je me gemist? O, ja? Nou, ik heb jou nog erger gemist.’

Ze keek naar Luke en trok haar wenkbrauwen op, alsof het zijn beurt was. Toen richtte ze zich op.

‘Je hebt iets aan je hoofd.’

‘Ja.’ Hij had zich afgevraagd of hij Amy Hunters probleem wel met Charlotte moest delen. Maar nu hij haar bezorgde ogen zag, zag hij in dat hij het moest doen. Charlotte had vast een idee. Wie weet? Als niets anders werkte, zou ze misschien besluiten het verhaal zelf te schrijven. Charlotte had nog steeds het vermogen om hem te verrassen, om hen onverwachte kanten op te leiden, als een plotselinge windvlaag die zaadjes oppakt en wegdraagt naar nieuw leven.

Hunter zat met blote voeten op haar achterveranda en dronk een paar glazen rode wijn. Ze keek toe terwijl de lucht boven de jachthaven donker werd en werkte in haar hoofd een nieuw plan uit.

Later op de avond, toen ze al naar bed was gegaan, hoorde ze stemmen aandrijven over het water, door openstaande ramen en patiodeuren, de geluiden die altijd hoorden bij warm weer – uitbarstingen van dronken gelach, ongeremd aanzwellende conversatie.

Ze soesde een poosje met de ramen open, werd wakker in koele stilte en voelde Winston ademen tegen haar arm. Ze vroeg zich af of Luke nog wakker was. En dacht aan wat hij haar die middag had verteld.

Maar toen begon ze een andere stem te horen, dit keer in haar hoofd: de vreemde intonaties van August Trumble op de dag waarop ze hem eindelijk te pakken hadden gekregen. Trumbles stem was voor haar net zo desoriënterend als zijn uiterlijk – enigszins hoog, doorspekt met vreemde, zangerige woorden en stembuigingen die in vroeger tijden leken te horen.

Ze knipperde in het donker met haar ogen, klaarwakker, en dacht weer aan hun korte uitwisseling. Een gesprek dat maar door twee mensen werd gehoord.

Weet u hoe laat het is?

Hoe laat? Bijna dertien uur.

Werkelijk? Nee, zei Trumble. Ik geloof niet dat dat klopt. Volgens mij is het veel later.

Toen had ze zich afgewend en was ze uit de auto gestapt, terwijl ze zich voornam nooit meer met August Trumble te praten. Omdat iets aan de man niet goed was. Iets wat ze niet kon verklaren en waar ze niet over na wilde denken. De manier waarop hij tegen haar had gesproken leek een bevel, afkomstig uit de uithoeken van een oeroud, onvervuld sterk verlangen, uit de ondergrondse plaatsen waar hij vertoefde, waar hij zijn duistere dromen van verlossing droomde. Plaatsen die Trumble nooit werkelijk kon verlaten, ondanks zijn inspanningen om in de openheid te leven, een van ons te zijn. Soms laat je nieuwsgierigheid je door die deuropeningen naar binnen gaan; soms vertelt je intuïtie je aan deze kant te blijven, omdat je weet dat de deur achter je dicht kan vallen om nooit meer open te gaan.

Maar Trumble was niet klaar. Hij had nog iets tegen haar gezegd: Ik heb het dertien acht of zeven.

Dat waren de woorden die Hunter nu niet uit haar hoofd kon krijgen. De merkwaardige, duidelijke manier waarop hij ze uitsprak – het tweede gedeelte of zeven uitgerekter dan het eerste, als een opname die wordt vertraagd.

Dertien acht of zeven.

Pas nu, in het donker, hoorde ze het anders: zonder of.

Eén achtendertig. Zeven.

138:7.

‘Verdraaid!’ Ze klikte de lamp op haar nachtkastje aan en sloeg haar sprei naar achteren. ‘Sorry,’ zei ze tegen Winston, die nu niets meer zag omdat zijn kop was bedekt. ‘Dit moet ik opzoeken.’

Terwijl Hunter door het boek Psalmen bladerde, ging Winston rechtop zitten en sloeg haar gade.

Toen begon hij te spinnen, om redenen die alleen Winston begreep.

Woord van dank

Dank aan Laura Gross voor je steun, enthousiasme en vele suggesties gaandeweg.

En aan Emily Krump; jouw redactionele leiding was van onschatbare waarde. Je hielp om verscheidene personages in dit boek vorm te geven.

Ik ben ook dank verschuldigd aan Joseph Gamble, commandant van de afdeling moordzaken van de Maryland State Police, die antwoord gaf op mijn vele vragen over moordonderzoek.

Deze ebook licentie is jouw eigendom en kan gelezen worden op een Mac, pc of laptop, e-reader, tablet en/of mobiele telefoon.

(Door)verkopen, verspreiden (sub)licenseren, verhuren, leasen of op een andere manier overdragen van enig recht in of op deze licentie of dit eBook, danwel reproduceren, uitgeven, uitzenden of op enige andere manier beschikbaar stellen van dit digitale bestand aan een 3de partij is ten strengste verboden.

Dit bestand is voorzien van een watermerk met informatie die jou aanmerkt als de eigenaar van de licentie om misbruik voorkomen.

Veel leesplezier!

37d01421e1f3ef275b2968d635a1c2ba52d44d8b72db4539bea2489936b2d

Table of Contents

- Titelpagina
- Colofon
- Citaat
- Proloog

- Deel 1

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23

- Deel 2

- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43

- Deel 3

- 44
- 45
- 46
- 47
- 48
- 49
- 50
- 51
- 52
- 53
- 54
- 55
- 56
- 57
- 58

- Woord van dank