Het IJshotel 4: Een Lied Van Sneeuw en Stoom - Erotische Verhaal
Author: Vanessa Salt
Date: 2022-11-01 00:00:00+00:00
Keywords: General; Fictie; Juvenile Fiction
Description: Het is avond in de kleine hut bij het ijshotel. Henrik, Vanessa en de andere drie stellen bereiden zich voor op een zweterige, maar gezellige avond in de sauna. Voor ze naar binnen gaan, haalt Anastasia een enorme houten dildo in de vorm van een lotusbloem tevoorschijn. Iedereen staart naar de enorme fallus. Er worden verwachtingsvolle blikken uitgewisseld. Een fijne avond in de sauna wordt ineens een stuk interessanter. "Achter zijn hoofd voelde hij Minna's hand. Hij herkende de zachte, ronddraaiende bewegingen. Vanessa, Jennifer en Gustaf gingen op de middelste bank zitten, schuin tegenover
Publisher: Saga Egmont International

Veronica Roth

Divergent #0.1

HET VERHAAL VAN FOUR

Uit het Engels vertaald door Maria Postema

Van Goor

Voor mijn lezers, die slim en dapper zijn.

Veronica Roth schreef eerder de Divergent-trilogie:

Divergent 1 - Inwijding

Divergent 2 - Opstand

Divergent 3 - Samensmelting

ISBN 978 90 00 34572 4

NUR 285

© 2014 Van Goor

Uitgeverij Unieboek | Het Spectrum bv, postbus 97, 3990 DB Houten

oorspronkelijke titel Four: A Divergent Collection
oorspronkelijke uitgave © 2014 Katherine Tegen Books,
an imprint of HarperCollins Publishers, New York

www.unieboekspectrum.nl
www.facebook.com/youngadultboeken

tekst Veronica Roth
vertaling Maria Postema
omslag TM & © Veronica Roth
omslagontwerp by Joel Tippie
omslagbelettering Marieke Oele
e-book Mat-Zet bv, Soest

Dit e-book is gebaseerd op de 1e druk, 2014.

Voorwoord

Ik begon aan de Divergent-serie vanuit het perspectief van Tobias Eaton, een jongen uit Zelfverloochening die een moeizame relatie met zijn vader had en naar een leven buiten zijn factie verlangde. Na dertig bladzijden liep ik vast, omdat de ik-persoon niet paste bij het verhaal dat ik wilde vertellen. Toen ik het verhaal vier jaar later weer oppakte, vond ik de hoofdpersoon die het de juiste vaart kon geven, en deze keer was het een meisje uit Zelfverloochening dat zichzelf op de proef wilde stellen. Maar Tobias verdween nooit helemaal uit beeld: hij belandde in het verhaal als Four, de leraar, vriend, geliefde en gelijke van Tris. Het leek me al een hele tijd interessant om zijn personage verder uit te werken, omdat hij voor mij altijd meteen tot leven kwam zodra hij ergens op een bladzijde verscheen. Hij is voor mij vooral zo sterk omdat het hem telkens weer lukt om tegenslagen te boven te komen, en er soms zelfs in gedijt.

De eerste drie verhalen, ‘De overstapper’, ‘De aspirant’ en ‘De zoon’, spelen zich af voordat hij Tris leert kennen en volgen hem op zijn weg van Zelfverloochening naar Onverschrokkenheid, waarbij hij ontdekt waar zijn krachten liggen. In het laatste verhaal, ‘De verrader’, dat chronologisch gezien overlapt met het middenstuk van Inwijding, leert hij Tris kennen.

De serie volgt Tris vanaf het moment dat ze haar leven en identiteit in eigen hand neemt, en met deze verhalen kunnen we Four volgen wanneer hij hetzelfde doet. De rest is, zoals men dat zegt, geschiedenis.

Veronica Roth

De overstapper

Met een schreeuw kom ik bij uit de simulatie. Mijn lip prikt en als ik mijn hand ernaartoe breng, zit er bloed aan mijn vingers. Blijkbaar heb ik er tijdens de test op gebeten.

De Onverschrokken vrouw die mijn persoonlijkheidstest afneemt – Tori, zo heette ze – werpt me een vreemde blik toe terwijl ze haar zwarte haar in een knot in haar nek vastmaakt. Haar armen zijn helemaal volgetatoeëerd, met vlammen en zonnestralen en havikvleugels.

‘Was je je bewust van het feit dat het niet echt was, toen je in de simulatie zat?’ vraagt Tori terwijl ze het apparaat uitzet. Ze klinkt en oogt achteloos, maar het is een gekunstelde achteloosheid, waar ze jaren op geoefend heeft. Ik herken het meteen. Ik herken het altijd.

Plotseling ben ik me heel bewust van mijn eigen hartslag. Mijn vader zei al dat dit zou gebeuren. Hij zei dat ze zouden vragen of ik wist dat ik in een simulatie zat, en hij heeft ook gezegd wat ik dan moest antwoorden.

‘Nee,’ zeg ik. ‘Waarom zou ik anders mijn lip kapotgeknauwd hebben?’

Tori kijkt me een paar tellen onderzoekend aan. Dan bijt ze op haar lippiercing en zegt: ‘Gefeliciteerd. Je bent op en top Zelfverloochening.’

Ik knik, maar het woord ‘Zelfverloochening’ voelt als een strop rond mijn nek.

‘Ben je niet blij?’ vraagt ze.

‘Mijn factieleden zijn vast blij.’

‘Ik vroeg niet wat je factieleden ervan vonden, ik vroeg wat jij ervan vond.’ Tori’s mond- en ooghoeken buigen naar beneden alsof er kleine gewichtjes aan hangen. Alsof ze ergens verdrietig om is. ‘Deze kamer is veilig. Je kunt hier alles zeggen wat je wilt.’

Toen ik vanochtend naar school ging wist ik al wat er uit mijn keuzes in de persoonlijkheidstest zou voortvloeien. Ik koos eten in plaats van een wapen. Ik wierp mezelf voor de hond om het meisje te redden. Ik wist dat de test na die keuzes afgelopen zou zijn en dat er Zelfverloochening uit zou komen. En ik weet niet of ik andere keuzes gemaakt zou hebben als mijn vader me niet getraind had en niet elk onderdeel van mijn persoonlijkheidstest op afstand had gemanipuleerd. Wat had ik dan verwacht? Welke factie had ik willen krijgen?

Maakt me niet uit. Alle facties, behalve Zelfverloochening.

‘Ik ben ook blij,’ zeg ik stellig. Ze kan me nog meer vertellen – deze kamer is niet veilig. Er zijn geen veilige kamers, geen veilige waarheden, geen geheimen die ik veilig kan onthullen.

Ik voel nog steeds de tanden van de hond die zich om mijn arm sluiten en mijn huid kapotscheuren. Met een knikje naar Tori loop ik naar deur, maar net voordat ik wegga pakt ze me bij mijn elleboog.

‘Jíj moet met je keuze leven,’ zegt ze. ‘De anderen komen er wel overheen, die gaan gewoon verder, wat je ook besluit. Maar dat geldt niet voor jou.’

Ik doe de deur open en loop de kamer uit.

Ik ga terug naar de kantine en neem weer plaats aan de Zelfverloocheningstafel, naast de mensen die me nauwelijks kennen. Ik mag van mijn vader bijna nooit naar openbare factieactiviteiten. Hij beweert dat ik voor onrust zal zorgen, iets zal doen wat zijn goede naam zal bezoedelen. Het kan me niks schelen. Ik ben veel liever in mijn kamer in het stille huis dan tussen al die onderdanige, schuldbewuste Zelfverloochenaars.

Maar als gevolg van mijn eeuwige afwezigheid zijn de andere Zelfverloochenaars op hun hoede voor me, ervan overtuigd dat er iets mis met me is, dat ik ziek ben, verdorven, raar. ZeIfs de mensen die me toch nog met een knikje begroeten, kijken me niet echt aan.

Mijn handen omklemmen mijn knieën en ik staar naar de andere tafels terwijl de overige leerlingen hun persoonlijkheidstest doen. De tafel van de Erudieten ligt bezaaid met boeken en papieren, maar ze zijn niet allemaal aan het lezen: ze doen het vooral om indruk te maken en zitten gewoon te kletsen in plaats van te discussiëren. Als ze denken dat er iemand kijkt schieten hun ogen gauw terug naar hun boeken.

De Oprechten zitten hard te praten, zoals altijd. De Vriendschapsleerlingen zijn vrolijk en halen glimlachend eten tevoorschijn om rond te delen. De Onverschrokkenen zijn schor en luidruchtig; ze hangen over de tafels en stoelen om te klieren en elkaar te porren.

Ik had alle facties prima gevonden. Alle facties behalve de mijne, waar iedereen al besloten heeft dat ze me niet zien zitten.

Uiteindelijk komt er een Erudiete vrouw binnen die met opgestoken hand om stilte vraagt. De Zelfverloochenaars en de Erudieten verstommen onmiddellijk, maar ze moet ‘Stilte!’ roepen om de aandacht van de Onverschrokkenen, Vriendschapsleden en Oprechten te krijgen.

‘Alle persoonlijkheidstesten zijn nu afgenomen,’ zegt ze. ‘Denk eraan dat jullie de uitslag met niemand mogen bespreken, zelfs niet met je vrienden of familie. De kiesceremonie is morgen in de Naaf. Zorg ervoor dat je minstens tien minuten van tevoren aanwezig bent. Dit was het voor vandaag.’

Iedereen stormt naar de deur, behalve onze tafel, want wij wachten tot alle anderen weg zijn voor we opstaan. Ik weet hoe mijn mede-Zelfverloochenaars naar buiten zullen lopen, door de gang en de voordeur naar de bushalte. Soms doen ze er wel een uur over, omdat ze de hele tijd mensen voor laten. Ik trek deze stilte echt niet meer.

Ik loop niet achter ze aan maar glip door een zijuitgang een steegje naast de school in. Ik heb deze route al vaker genomen, maar normaal gesproken sluip ik dan langzaam omdat ik niet gezien of gehoord wil worden. Vandaag wil ik alleen maar rennen.

Ik sprint door het steegje naar de verlaten straat en spring over een gat in de stoep. Mijn openhangende Zelfverloocheningsjas fladdert in de wind en ik trek hem uit; ik laat hem eerst als een vlag achter me aan wapperen en laat hem dan los. Ik duw de mouwen van mijn overhemd omhoog tot over mijn elleboog en ga over op een jogtempo als mijn lichaam de sprint niet meer aankan. Ik heb het gevoel dat de hele stad in een waas voorbijraast en alle gebouwen in elkaar overvloeien. Het geklets van mijn schoenen op de stoep klinkt alsof het niet bij mij hoort.

Uiteindelijk branden mijn spieren zo hevig dat ik moet stoppen. Ik sta in het factieloze niemandsland dat tussen Zelfverloochening, Eruditie, Oprechtheid en onze openbare ruimtes in ligt. Bij elke factievergadering drukken onze leiders, meestal bij monde van mijn vader, ons op het hart dat we niet bang hoeven te zijn voor de factielozen, dat we ze als mensen moeten behandelen en niet als geknakte, verloren wezens. Maar het is nog nooit bij me opgekomen dat ik bang voor ze zou kunnen zijn.

Ik loop naar de stoep om door de ramen van de gebouwen te kunnen kijken. Bijna overal zie ik alleen oude meubels, de kamers zijn kaal, met her en der wat rommel op de vloer. Toen de inwoners van onze stad massaal vertrokken – er moeten wel mensen vertrokken zijn, aangezien de gebouwen momenteel lang niet allemaal bewoond zijn – hadden ze kennelijk geen haast, want hun huizen zijn heel opgeruimd. Er zijn helemaal geen persoonlijke bezittingen achtergebleven.

Maar als ik langs een van de gebouwen op de hoek loop, zie ik iets door het raam. De kamer is net zo kaal als de andere vertrekken waar ik langsgekomen ben, maar door een deuropening zie ik één gloeiend kooltje liggen.

Met gefronste wenkbrauwen probeer ik het raam open te wrikken. In eerste instantie krijg ik er geen beweging in, maar als ik het heen en weer schuif schiet het opeens omhoog. Ik wurm eerst mijn bovenlijf erdoor en dan de rest, waardoor ik in een kluwen van armen en benen op de grond beland en mijn ellebogen openhaal aan de vloer.

Het gebouw ruikt naar eten, rook en zweet. Ik loop langzaam naar het kooltje en spits mijn oren, beducht op factielozen, maar alles blijft stil.

In de volgende kamer zijn de ramen verduisterd door verf en vuil, maar er schemert nog een klein beetje daglicht doorheen zodat ik de kromgetrokken pallets kan zien die kriskras door de kamer liggen, en de oude blikken met stukjes opgedroogd voedsel erin. In het midden van de kamer staat een kleine barbecue. De meeste kooltjes zijn wit, opgebrand, maar eentje gloeit nog, wat erop lijkt te wijzen dat hier net nog mensen waren. En naar de geur en de vele blikken en dekens te oordelen, was dat een flinke groep.

Ik heb altijd te horen gekregen dat de factielozen zonder gemeenschap leefden, afgezonderd van elkaar. Maar nu ik hier zo rondkijk, vraag ik me af waarom ik dat ooit geloofd heb. Het is toch logisch dat ze groepen vormen, net als wij? Dat zit in onze aard.

‘Wat moet dat hier?’ vraagt een bozige stem, die als een soort elektrische schok door mijn lijf gaat. Ik draai me om en zie in de aangrenzende kamer een smoezelige man met een grauw gezicht staan die zijn handen afdroogt aan een versleten handdoek.

‘Ik…’ Ik kijk naar de barbecue. ‘Ik zag iets branden. Vandaar.’

‘O.’ De man stopt een punt van de handdoek in zijn achterzak. Hij draagt een zwarte Oprechtheidsbroek, die versteld is met blauwe Eruditiestof, en een grijs Zelfverloocheningsoverhemd, net zo een als ik aanheb. Hij is broodmager, maar hij ziet er sterk uit. Sterk genoeg om me iets aan te doen, al denk ik niet dat hij dat van plan is.

‘Dan is een bedankje waarschijnlijk op z’n plek,’ zegt hij. ‘Maar er staat hier niets in brand.’

‘Dat zie ik,’ zeg ik. ‘Wat is dit voor gebouw?’

‘Dit is mijn huis,’ zegt hij met een kil glimlachje. Hij mist een tand. ‘Ik wist niet dat er bezoek zou komen, anders had ik wel opgeruimd.’

Ik kijk van hem naar de blikken die overal liggen. ‘U ligt zeker vaak te woelen, dat u zo veel dekens nodig hebt.’

‘Ik heb nog nooit zo’n bemoeizuchtige Hark ontmoet,’ zegt hij. Hij komt dichterbij en fronst zijn wenkbrauwen. ‘Je komt me bekend voor.’

Ik weet dat ik hem nog nooit gezien heb, niet in mijn wijk, vol huizen die allemaal hetzelfde zijn, in het saaiste gedeelte van de stad, bewoond door mensen die allemaal dezelfde grijze kleren dragen en hetzelfde korte kapsel hebben. Dan bedenk ik opeens dat mijn vader natuurlijk de voorzitter van de raad is, een van de bekendste mensen van onze stad, en ook al probeert hij mij zo wanhopig buiten beeld te houden, ik lijk wel op hem.

‘Het spijt me dat ik u heb lastiggevallen,’ zeg ik zo Zelfverloocheningsachtig mogelijk. ‘Ik zal u niet langer storen.’

‘Ik ken jou echt,’ zegt de man. ‘Jij bent de zoon van Evelyn Eaton, hè?’

Ik verstijf als hij haar naam zegt. Die heb ik al jaren niet meer gehoord, omdat mijn vader hem weigert uit te spreken, er zelfs niet op reageert als hij hem hoort. Het voelt gek om weer met haar in verband gebracht te worden, al is het alleen omdat onze gezichten op elkaar lijken; alsof je een oud kledingstuk aantrekt dat niet goed meer past.

‘Hoe kende u haar?’ Hij moet haar goed gekend hebben als hij haar gezicht in het mijne ziet, want ik ben bleker dan zij was en mijn ogen zijn blauw in plaats van donkerbruin. De meeste mensen kijken niet goed genoeg om alle gelijkenissen te zien: onze lange vingers, onze kromme neuzen, onze rechte, fronsende wenkbrauwen.

Hij aarzelt even. ‘Ze deed wel eens vrijwilligerswerk met de Zelfverloochenaars, om eten, dekens en kleding uit te delen en zo. Ze had een opvallend gezicht. En ze was getrouwd met een factieleider. Iedereen kende haar toch?’

Soms weet ik gewoon dat mensen liegen omdat de woorden op een ongemakkelijke, verkeerde manier op me af lijken te komen, een beetje zoals een Erudiet zich moet voelen als hij een grammaticaal incorrecte zin leest. Ik weet niet hoe hij mijn moeder kende, maar in elk geval niet doordat ze hem ooit een blik soep heeft gegeven. Maar ik wil zo graag meer over haar horen dat ik er verder niet op inga.

‘Ze is overleden, wist u dat?’ vraag ik. ‘Jaren geleden al.’

‘Nee, dat wist ik niet.’ Zijn mondhoek trekt een beetje naar beneden. ‘Wat erg.’

Ik voel me raar hier in deze bedompte ruimte die naar lichamen en rook stinkt, tussen al die lege blikken die op armoede duiden en op het feit dat deze mensen buiten de samenleving vallen. Maar er gaat ook iets aanlokkelijks uit van deze plek, een gevoel van vrijheid, omdat ze zich weigeren te voegen naar de willekeurige hokjes die wij voor onszelf geschapen hebben.

‘Je moet morgen zeker kiezen, dat je zo moeilijk kijkt,’ zegt de man. ‘Welke factie heb je gekregen?’

‘Dat mag ik tegen niemand zeggen,’ antwoord ik automatisch.

‘Tegen mij wel,’ zegt hij. ‘Ik ben niemand. Als factieloze besta je niet.’

Ik zwijg. Het verbod om de uitslag van de persoonlijkheidstest of een van mijn andere geheimen met iemand te delen is diep verankerd in de mal die me elke dag opnieuw vormgeeft. Daar is niets meer aan te veranderen.

‘Kijk eens aan, een brave hendrik,’ zegt hij, en hij klinkt teleurgesteld. ‘Je moeder zei ooit eens tegen me dat ze het gevoel had dat ze vanuit een zeker gebrek aan daadkracht naar Zelfverloochening was gekomen. De weg van de minste weerstand.’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Neem maar van mij aan, jonge Eaton, dat het loont om je te verzetten.’

Ik voel mijn woede oplaaien. Hij heeft het recht niet om over mijn moeder te praten alsof ze bij hem hoort en niet bij mij, om alles wat ik me over haar kan herinneren op losse schroeven te zetten, alleen omdat ze hem misschien een keer iets te eten heeft gegeven. Hij moet gewoon zijn mond houden – hij is niemand, een factieloze, uitgestoten, onzichtbaar.

‘O ja?’ vraag ik. ‘Moet je zien waar dat verzet jou gebracht heeft. In een bouwval wonen en uit blikken eten. Klinkt niet heel aantrekkelijk, als je het mij vraagt.’ Ik loop naar de deuropening waardoor de man is verschenen. Daarachter is vast een uitgang naar een steegje; het kan me niet schelen waar het heen leidt, als ik hier maar snel weg kan.

Ik zoek voorzichtig mijn weg over de vloer omdat ik niet op de dekens wil stappen. Als ik bij de gang ben zegt de man: ‘Ik eet liever uit een blik dan dat ik verstikt word door een factie.’

Ik kijk niet achterom.

Thuis ga ik op het trapje naar de voordeur zitten om een paar minuten de koele lentelucht diep in te ademen.

Mijn moeder heeft me geleerd om van dit soort geheime momenten te genieten, momenten van vrijheid, hoewel ze zich daar zelf niet bewust van was. Ik zag hoe zij die momenten pakte en in het donker naar buiten glipte als mijn vader al lag te slapen, om het huis pas weer in te sluipen als de eerste zonnestralen achter de gebouwen gloorden. Ze had die momenten zelfs als ze bij ons was en met haar ogen dicht over de gootsteen gebogen stond, zo ver weg dat ze me niet eens hoorde als ik iets tegen haar zei.

Maar ik heb nog iets anders geleerd door naar haar te kijken, namelijk dat deze momenten van vrijheid nooit eeuwig kunnen duren.

Ik sta op, klop het betongruis van mijn grijze pantalon en duw de deur open. Mijn vader zit in de fauteuil in de woonkamer, omringd door papieren. Ik trek mijn schouders naar achteren en maak mezelf zo lang mogelijk, zodat hij niet kan zeggen dat ik rechtop moet gaan staan. Ik loop naar de trap. Misschien laat hij me wel ongemoeid naar mijn kamer gaan.

‘Vertel eens over je persoonlijkheidstest,’ zegt hij, en hij gebaart dat ik op de bank moet gaan zitten.

Ik loop de kamer door, stap voorzichtig over een stapel papier op het tapijt, en ga zitten op de plek waar hij naar wijst, helemaal op het randje van de bank zodat ik snel kan opstaan.

‘Nou?’ Hij zet zijn bril af en kijkt me afwachtend aan. Ik hoor spanning in zijn stem, de spanning die alleen ontstaat na een zware dag op zijn werk. Ik moet oppassen. ‘Wat kwam eruit?’

Het komt niet eens bij me op om het niet tegen hem te zeggen. ‘Zelfverloochening.’

‘En verder niets?’

Ik frons mijn wenkbrauwen. ‘Nee, natuurlijk niet.’

‘Kijk niet zo,’ zegt hij, en mijn frons verdwijnt. ‘Is er niets raars gebeurd tijdens je test?’

Ik wist waar ik was tijdens de test: ik wist dat ik het gevóél had dat ik in de kantine van mijn middelbare school stond, maar dat ik eigenlijk languit op de stoel in het testlokaal lag, en dat mijn lichaam met een heleboel draden aan een apparaat verbonden was. Dat was raar. Maar daar wil ik nu niet met hem over praten, niet nu ik zie hoe de stress zich als onweerswolken in zijn lijf samenpakt.

‘Nee,’ zeg ik.

‘Niet liegen,’ zegt hij en hij pakt mijn arm. Zijn vingers omklemmen me als een bankschroef. Ik kijk hem niet aan.

‘Ik lieg niet,’ zeg ik. ‘Er kwam Zelfverloochening uit, zoals verwacht. De vrouw keek niet op of om toen ik de kamer uit liep. Echt niet.’

Hij laat me los. Mijn huid bonst op de plekken waar hij me vastgehouden heeft.

‘Mooi zo,’ zegt hij. ‘Je hebt vast wel het een en ander te overdenken. Ga maar naar je kamer.’

‘Ja, meneer.’

Ik sta op en loop opgelucht naar de deur.

‘O ja,’ zegt hij. ‘Er komen vanavond een paar raadsleden langs, dus je moet vroeg eten.’

‘Ja, meneer.’

Voor de zon ondergaat, gris ik iets te eten uit de keukenkastjes en de koelkast: twee broodjes, rauwe wortels met het loof er nog aan, een stuk kaas en een appel, een restje kip zonder kruiden of saus. Het smaakt allemaal hetzelfde, naar stof en stijfsel. Ik houd mijn ogen op de deur gericht zodat ik de collega’s van mijn vader kan ontlopen. Hij zou het niet prettig vinden als ik hier nog zit wanneer ze komen.

Ik drink net een glas water leeg als het eerste raadslid op de stoep staat en ik spurt de woonkamer door voordat mijn vader bij de deur is. Hij blijft met zijn hand op de kruk staan wachten en kijkt met opgetrokken wenkbrauwen hoe ik om de trapleuning schiet. Hij wijst naar boven en ik snel de treden op terwijl hij de deur opendoet.

‘Hallo, Marcus.’ Ik herken de stem van Andrew Prior. Hij is een van mijn vaders beste vrienden van zijn werk, maar dat zegt niets, want niemand kent mijn vader écht. Zelfs ik niet.

Vanaf de overloop kijk ik omlaag naar Andrew. Hij veegt zijn schoenen aan de deurmat. Ik zie hem wel eens met zijn gezin, het perfecte Zelfverloocheningsplaatje, Natalie en Andrew die met hun zoon en dochter – geen tweeling, maar allebei twee klassen onder mij op school – bezadigd over de stoep lopen en voorbijgangers toeknikken. Natalie heeft binnen Zelfverloochening de leiding over het vrijwilligerswerk voor de factielozen; mijn moeder heeft haar ongetwijfeld gekend, hoewel ze vrijwel nooit naar Zelfverloocheningsbijeenkomsten ging. Ze hield haar geheimen liever voor zich, net als ik, weggestopt in het huis.

Andrew kijkt me aan en ik ren over de overloop naar mijn kamer en doe de deur achter me dicht.

Op het eerste gezicht is mijn kamer net zo sober en schoon als alle andere Zelfverloocheningskamers. Mijn grijze lakens en dekens zijn strak ingestopt rond het dunne matras en mijn schoolboeken vormen een volmaakte toren op mijn triplex bureau. Er staat een bescheiden ladekast met allemaal identieke kledingstukken naast het kleine raam, dat alleen ’s avonds een glimpje zonlicht doorlaat. Als ik erdoorheen kijk zie ik het huis van de buren, dat precies hetzelfde is als het onze, alleen dan anderhalve meter naar het oosten.

Ik snap hoe een gebrek aan daadkracht mijn moeder naar Zelfverloochening heeft gedreven, als die man inderdaad de waarheid sprak over wat ze tegen hem heeft gezegd. Ik zie zo voor me hoe het mij morgen ook zal overkomen, als ik tussen de factiebakken sta met een mes in mijn hand. Er zijn vier facties die ik niet ken of vertrouw, met gebruiken die ik niet begrijp, en maar eentje die bekend, voorspelbaar, duidelijk is. De keuze voor Zelfverloochening zal me misschien geen leven vol wilde vreugde opleveren, maar wel een rustig bestaan op een vertrouwde plek.

Ik ga op de rand van mijn bed zitten. Nee, niet waar, denk ik, en dan druk ik die gedachte weg, want ik weet waar hij vandaan komt: uit het kinderachtige deel van mezelf dat bang is voor de man die momenteel in de woonkamer audiëntie houdt. De man wiens knokkels ik beter ken dan zijn omhelzing.

Ik doe de deur stevig dicht en klem de bureaustoel onder de knop, gewoon voor het geval dat. Dan ga ik op mijn knieën naast mijn bed zitten en steek mijn hand uit naar de kist die ik daaronder bewaar.

Mijn moeder heeft hem ooit aan me gegeven toen ik klein was; tegen mijn vader zei ze dat ze hem ergens in een steegje had gevonden en dat ze hem voor de extra dekens wilde gebruiken. Maar toen ze hem in mijn kamer zette, legde ze er geen dekens in. Ze deed de deur dicht, bracht haar vinger naar haar lippen, tilde de kist op mijn bed en klapte hem open.

In de kist lag een blauw beeldje. Het zag eruit als stromend water, maar het was echt van glas, doorzichtig, glanzend, volkomen gaaf.

‘Wat kun je ermee doen?’ vroeg ik haar.

‘Het doet niets bijzonders,’ zei ze glimlachend, maar haar glimlach was gespannen, alsof ze ergens bang voor was. ‘Maar hier misschien wel.’ Ze legde haar hand even op haar borst, op haar borstbeen. ‘Dat doen mooie dingen soms.’

Sinds die tijd heb ik de kist gevuld met voorwerpen die door andere mensen nutteloos genoemd zouden worden: oude brillen zonder glazen erin, stukken van weggegooide moederborden, bougies, gestripte kabels, een afgebroken groene flessenhals, een verroest lemmet. Ik weet niet of mijn moeder het ‘mooie dingen’ zou hebben genoemd, en of ik ze zélf wel mooi vind, maar alle voorwerpen raken me op dezelfde manier als dat beeldje me heeft geraakt, als geheime dingen, waardevolle dingen, alleen al omdat niemand ze opmerkte.

In plaats van over de uitslag van mijn persoonlijkheidstest na te denken pak ik alle voorwerpen een voor een op en bekijk ze van alle kanten tot ik elk stukje van elk voorwerp uit mijn hoofd ken.

Ik schrik wakker als ik Marcus’ voetstappen op de overloop hoor. Ik lig op mijn bed met alle voorwerpen om me heen uitgespreid op mijn matras. Zijn voetstappen vertragen als hij dichter bij de deur van mijn slaapkamer komt en ik gris de bougies en de stukken moederbord en de kabels van het bed, smijt ze in de kist, doe hem op slot en stop de sleutel in mijn zak. Op het allerlaatste moment, als de deurknop al beweegt, besef ik dat het beeldje er niet in zit, dus dat schuif ik onder mijn kussen terwijl ik de kist onder het bed duw.

Dan duik ik naar de stoel en haal hem onder de deurknop vandaan zodat mijn vader naar binnen kan.

Als de deur opengaat kijkt hij argwanend naar de stoel in mijn handen.

‘Wat deed dat ding hier?’ vraagt hij. ‘Probeer je me buiten te sluiten?’

‘Nee, meneer.’

‘Dat is al de tweede keer vandaag dat je tegen me liegt,’ zegt Marcus. ‘Zo heb ik je niet opgevoed.’

‘Ik…’ Ik weet niet wat ik moet zeggen, dus ik doe mijn mond dicht en zet de stoel weer bij het bureau, waar hij hoort, recht achter de keurige stapel schoolboeken.

‘Wat was je aan het doen dat ik niet mocht zien?’

Ik omklem de rugleuning van de stoel en staar naar mijn boeken.

‘Niets,’ zeg ik zacht.

‘Dat is de derde leugen,’ zegt hij, en zijn stem is zacht maar hard als steen. Hij komt op me af en ik deins instinctief achteruit. Maar in plaats van naar me uit te halen bukt hij zich en trekt de kist onder het bed vandaan. Hij probeert het deksel op te tillen, maar dat geeft niet mee.

De angst snijdt als een mes door mijn maag. Ik knijp in de zoom van mijn overhemd, maar ik voel mijn vingertoppen niet.

‘Je moeder zei dat dit een dekenkist zou worden,’ zegt hij. ‘Omdat je het zo koud had ’s nachts. Maar ik heb me altijd afgevraagd waarom je hem op slot deed, als er toch alleen maar dekens in zaten.’

Hij steekt zijn hand uit, de handpalm naar boven, en trekt zijn wenkbrauwen naar me op. Ik weet wat hij wil: de sleutel. En die moet ik aan hem geven, want hij ziet het als ik lieg, hij ziet alles aan me. Ik tast in mijn broekzak en laat de sleutel in zijn hand vallen. Nu voel ik mijn handen niet meer en het hijgen begint, de gejaagde ademhaling die altijd komt als ik weet dat hij elk moment kan ontploffen.

Hij maakt de kist open en ik doe mijn ogen dicht.

‘Wat is dit?’ Zijn hand rommelt ruw door mijn verzamelde schatten, gooit ze alle kanten op. Hij haalt ze een voor een uit de kist en smijt ze naar me toe. ‘Wat moet je hiermee? En hiermee…?’

Ik krimp telkens weer in elkaar, en ik heb geen antwoord. Ik heb ze niet nodig. Ik heb al die dingen niet nodig.

‘Dit is je reinste zelfzuchtigheid!’ schreeuwt hij en hij duwt de kist van het bed zodat de inhoud op de vloer klettert. ‘Je vergiftigt dit huis met egoïsme!’

Ik voel mijn gezicht ook niet meer.

Zijn handen beuken tegen mijn borst. Ik struikel naar achteren en val tegen de ladekast. Dan trekt hij zijn hand terug om me te slaan en ik zeg met een van angst verstikte stem: ‘Papa, de kiesceremonie!’

Hij houdt zich met opgeheven hand in en ik maak me klein, ik kruip weg tegen de ladekast, mijn ogen te vertroebeld om nog iets te kunnen zien. Normaal gesproken probeert hij me geen blauwe plekken in mijn gezicht te geven, vooral niet voor zo’n belangrijke dag als morgen, waarop heel veel mensen zullen toekijken hoe ik mijn keuze maak.

Hij laat zijn hand zakken en heel even denk ik dat het gevaar geweken is, de woede gestremd. Maar dan zegt hij: ‘Ook goed. Blijf hier.’

Ik zak tegen de ladekast in elkaar. Ik ben heus niet zo dom om te denken dat hij nu weggaat om alles eens rustig te overpeinzen en vervolgens zijn excuses aan te bieden. Dat doet hij nooit.

Hij komt zo terug met een riem, en de striemen die hij in mijn rug zal slaan, zullen makkelijk verhuld kunnen worden met een overhemd en een onderdanige Zelfverloocheningsblik. Ik draai me om en een huivering maakt zich van mijn lichaam meester. Ik grijp de rand van de ladekast en wacht af.

Die nacht slaap ik op mijn buik, elke gedachte verscheurd door pijn, omringd door de restanten van mijn spullen. Toen hij me geslagen had tot ik mijn vuist in mijn mond moest duwen om het niet uit te schreeuwen, heeft hij op alle voorwerpen getrapt tot ze kapot of helemaal gedeukt waren, en daarna smeet hij de kist tegen de muur zodat het deksel afbrak.

Er komt een gedachte in me op: Als je voor Zelfverloochening kiest, kom je nooit van hem af.

Ik duw mijn gezicht in het kussen.

Maar ik ben niet sterk genoeg om me te verzetten tegen dat Zelfverloocheningsgebrek aan daadkracht, tegen deze angst die me het pad op stuurt dat mijn vader voor me uitgestippeld heeft.

De volgende ochtend neem ik een koude douche, niet om energie te besparen zoals Zelfverloochening voorschrijft, maar omdat het mijn rug verdooft. Langzaam trek ik mijn wijde, eenvoudige Zelfverloocheningskleren aan en dan ga ik voor de spiegel in de gang staan om mijn haar te knippen.

‘Laat mij maar,’ zegt mijn vader aan de andere kant van de overloop. ‘Het is tenslotte wel je kiesceremonie vandaag.’

Ik leg de tondeuse op de rand van het schuifpaneel en probeer mijn rug te rechten. Hij gaat achter me staan en ik wend mijn ogen af als de tondeuse begint te zoemen. Er zit maar één stand op, er is maar één haarlengte acceptabel voor een man uit Zelfverloochening. Ik krimp ineen als hij zijn vingers op mijn hoofd zet om het stil te houden en ik hoop dat hij het niet merkt, dat hij niet merkt dat het angstzweet me al bij de minste of geringste aanraking uitbreekt.

‘Je weet hoe het zal gaan,’ zegt hij. Hij legt zijn hand over mijn oor terwijl hij de tondeuse langs de zijkant van mijn hoofd haalt. Vandaag probeert hij mijn oor te beschermen tegen de mesjes van de tondeuse en gisteren ging hij me nog met een riem te lijf. Het idee voelt als gif dat door mijn aderen stroomt. Het is bijna grappig. Ik moet er bijna om lachen.

‘Je gaat op je plek staan en als je je naam hoort kom je naar voren om je mes te halen. Dan snijd je jezelf en laat je het bloed in de juiste bak druppelen.’ Onze ogen ontmoeten elkaar in de spiegel en hij duwt zijn mond in een bijna-glimlachje. Hij raakt mijn schouder even aan en ik besef dat we inmiddels vrijwel even lang zijn, ongeveer even groot, hoewel ik me nog steeds veel kleiner voel.

Dan voegt hij er vriendelijk aan toe: ‘Die snee doet maar heel even pijn. Daarna heb je je keuze gemaakt en is het allemaal achter de rug.’

Ik vraag me af of hij nog weet wat er gisteren is gebeurd, of dat hij het al in een apart vakje in zijn hoofd heeft gestopt om zijn beestachtige kant van zijn vaderkant te scheiden. Maar ík heb die vakjes niet, en ik zie al zijn persoonlijkheden over elkaar liggen, beest, vader, man, factieleider, weduwnaar.

En plotseling bonkt mijn hart zo hard en gloeit mijn gezicht zo hevig dat het me bijna te veel wordt.

‘Die pijn kan ik wel aan, maak je maar geen zorgen,’ zeg ik. ‘Ik ben getraind.’

Heel even priemen zijn ogen als dolken in de spiegel en mijn vastberaden woede verdwijnt als sneeuw voor de zon om plaats te maken voor de vertrouwde angst. Maar hij zet alleen de tondeuse uit, legt hem terug op de rand en loopt de trap af; ik veeg zelf de haren op, klop ze van mijn schouders en nek, en leg de tondeuse in de la in de badkamer.

Dan ga ik terug naar mijn kamer en staar naar de kapotte voorwerpen op de grond. Voorzichtig schuif ik ze op een hoop en dan gooi ik ze een voor een in de prullenbak naast mijn bureau.

Met een van pijn vertrokken gezicht kom ik overeind. Mijn benen trillen.

Op dat moment, terwijl ik naar het karige bestaan staar dat ik hier voor mezelf geschapen heb, naar de vertrapte resten van mijn schamele bezittingen, denk ik: Ik moet hier weg.

Het is een allesoverheersende gedachte. Ik voel de kracht ervan door mijn lichaam galmen als een beierende klok, dus ik herhaal het voor mezelf. Ik moet hier weg.

Ik loop naar het bed en laat mijn hand onder het kussen glijden, waar het beeldje van mijn moeder nog veilig ligt, nog altijd blauw en glanzend in het ochtendlicht. Ik zet het op mijn bureau, naast de stapel boeken, loop mijn slaapkamer uit en doe de deur achter me dicht.

Beneden ben ik te zenuwachtig om te eten, maar ik prop toch een boterham naar binnen zodat mijn vader me geen lastige vragen zal stellen. Ik hoef me geen zorgen te maken. Hij doet nu alsof ik niet besta, alsof ik niet elke keer dat ik moet bukken om iets op te rapen verga van de pijn.

Ik moet hier weg. Het dreunt door mijn hoofd, als een mantra, het enige waar ik me nog aan vast kan klampen.

Hij is klaar met de krant die Eruditie elke ochtend verspreidt en ik ben klaar met mijn afwas, en zonder iets te zeggen lopen we samen naar buiten. We lopen over de stoep en begroeten onze buren met een glimlach, en alles is altijd precies zoals het hoort voor Marcus Eaton, behalve zijn zoon. Behalve ik, ik ben niet zoals het hoort, ik ben een constante stoorzender.

Maar vandaag ben ik daar blij om.

We stappen in de bus en blijven in het gangpad staan zodat de andere passagiers kunnen zitten, een toonbeeld van Zelfverloocheningsrespect. Ik kijk naar de mensen die instappen, Oprechte jongens en meiden met een grote mond, Erudieten met bedachtzame blikken. Ik kijk naar de andere Zelfverloochenaars die opstaan om hun plek aan te bieden. Iedereen heeft vandaag dezelfde bestemming: de Naaf, een zwarte zuil in de verte, met twee horentjes die de lucht in prikken.

Als we er zijn en naar de ingang lopen, legt mijn vader zijn hand op mijn schouder. Er gaan pijnscheuten door mijn lichaam.

Ik moet hier weg.

Het is een radeloze gedachte en de pijn versterkt hem met elke stap die ik zet op de trap naar de verdieping waar de kiesceremonie wordt gehouden. Ik ben buiten adem, niet vanwege mijn verzuurde benen, maar vanwege mijn zwakke hart, dat elke seconde sterker wordt. Naast me veegt Marcus zweetdruppels van zijn voorhoofd en alle andere Zelfverloochenaars persen hun lippen op elkaar om niet te luidruchtig te hijgen, want dan lijkt het misschien alsof ze klagen.

Ik kijk omhoog naar de traptreden boven me en ik word verteerd door deze gedachte, deze drang, deze kans om te ontsnappen.

We zijn bij de juiste verdieping en iedereen blijft even staan om op adem te komen voor we naar binnen gaan. De zaal is schemerig, de ramen zijn verduisterd, en de stoelen staan rond de kring van bakken met glas, water, stenen, kooltjes en aarde. Ik neem mijn plek in de rij in, tussen een meisje uit Zelfverloochening en een jongen uit Vriendschap. Marcus gaat voor me staan.

‘Je weet wat je moet doen,’ zegt hij, en het klinkt meer alsof hij het tegen zichzelf zegt dan tegen mij. ‘Je weet wat de juiste keuze is. Ik weet dat je het weet.’

Ik staar naar een plek ergens onder zijn ogen.

‘Tot straks,’ zegt hij.

Hij loopt naar het Zelfverloocheningsgedeelte en gaat op de eerste rij zitten, bij een paar andere factieleiders. Langzaam stroomt de zaal vol; de mensen die straks gaan kiezen staan in een vierkant aan de rand, de toeschouwers zitten op de stoelen in het midden. De deuren gaan dicht en het is even stil terwijl de afgevaardigde van Onverschrokkenheid naar het spreekgestoelte loopt. Max heet hij. Hij slaat zijn vingers om de katheder en zelfs vanaf hier zie ik dat zijn knokkels beurs zijn.

Leren ze vechten in Onverschrokkenheid? Dat moet haast wel.

‘Welkom bij de kiesceremonie,’ zegt Max, en zijn zware stem vult de zaal met gemak. Hij heeft geen microfoon nodig, zijn stem is hard en krachtig genoeg om mijn schedel binnen te dringen en zich om mijn hersenen te slaan. ‘Vandaag kiezen jullie je factie. Tot nu toe hebben jullie je aan het pad en de regels van je ouders gehouden. Vandaag gaan jullie je eigen pad vinden, je eigen regels opstellen.’

Ik zie voor me hoe mijn vader zijn lippen samenknijpt uit minachting voor zo’n typische Onverschrokkenheidstoespraak. Ik ken zijn trekjes zo goed. Ik doe het zelf bijna ook, hoewel ik zijn afkeer niet deel. Ik heb niet echt een mening over Onverschrokkenheid.

‘Lang geleden zagen onze voorouders in dat wij allemaal stuk voor stuk verantwoordelijk zijn voor het kwaad in onze wereld. Maar ze waren het er niet over eens wat dat kwaad precies inhield,’ zegt Max. ‘Volgens sommigen was het oneerlijkheid…’

Ik denk aan alle leugens die ik jarenlang heb verkondigd als ik weer eens een blauwe plek of snee had, en de leugens die ik in feite heb verkondigd door Marcus’ geheimen te verzwijgen.

‘Volgens sommigen was het onwetendheid, volgens anderen agressie…’

Ik denk aan de rust in de boomgaarden van Vriendschap, en hoe ik daar volledig verlost zou kunnen zijn van geweld en wreedheden.

‘Volgens sommigen kwam het door zelfzuchtigheid.’

Dit is voor je eigen bestwil, zei Marcus voordat ik de eerste klap kreeg. Alsof hij zichzelf opofferde door mij te slaan. Alsof het hem pijn deed. Nou, ik heb hém anders niet mank door de keuken zien strompelen vanochtend.

‘En de laatste groep zei dat het aan lafheid lag.’

Er stijgt gejoel op uit het Onverschrokkenheidsgedeelte en de andere Onverschrokkenen moeten lachen. Ik denk aan de angst die me gisteravond verzwolg tot ik niets meer voelde, tot ik niet meer kon ademen. Ik denk aan alle jaren waarin ik onder mijn vaders hakken tot gruis ben gestampt.

‘En zo zijn onze facties ontstaan: Oprechtheid, Eruditie, Vriendschap, Zelfverloochening en Onverschrokkenheid.’ Max glimlacht. ‘Die facties geven ons ambtenaren, leraren, advocaten, leiders en bewakers. Die facties geven ons een gevoel van geborgenheid, een gevoel van gemeenschap, ons leven.’ Hij schraapt zijn keel. ‘Genoeg gepraat. Het is zover. Kom naar voren, pak je mes en maak je keuze. Nummer één: Zellner, Gregory.’

Het lijkt gepast dat pijn me van mijn oude leven naar mijn nieuwe leven begeleidt, met het mes dat zich in mijn handpalm boort. Toch wist ik vanochtend nog steeds niet welke factie ik als mijn toevluchtsoord zou kiezen. Gregory Zellner houdt zijn bloedende hand boven de bak met aarde en kiest voor Vriendschap.

Vriendschap lijkt een logische keuze voor een toevluchtsoord, met haar vreedzame bestaan, geurige boomgaarden en glimlachende inwoners. In Vriendschap zou ik geaccepteerd worden op een manier waar ik al mijn hele leven naar verlang, en misschien zou ik daar op den duur kunnen leren om de rust in mezelf te vinden, me prettig te voelen bij wie ik ben.

Maar als ik naar de mensen kijk die in dat gedeelte zitten, in hun rode en gele kleren, dan zie ik alleen maar vrolijke, ongeschonden mensen, die elkaar echt kunnen aanmoedigen en steunen. Ze zijn zo volmaakt en aardig dat iemand als ik zich niet door woede en angst in hun armen mag laten drijven.

De ceremonie gaat veel te snel. ‘Rogers, Helena.’

Zij kiest voor Oprechtheid.

Ik weet wat er gebeurt tijdens de Oprechtheidsinwijding. Er werd op school wel eens over gefluisterd. Daar zou ik al mijn geheimen moeten blootleggen en met mijn nagels naar de oppervlakte moeten klauwen. Ik zou mezelf levend moeten villen om bij Oprechtheid te mogen komen. Nee, dat kan ik niet.

‘Lovelace, Frederick.’

Frederick Lovelace, van top tot teen in het blauw gekleed, snijdt in zijn handpalm en laat zijn bloed in het water van Eruditie druppelen, dat nog donkerder roze kleurt. Ik kan goed genoeg leren voor Eruditie, maar ik ken mezelf ook goed genoeg om te beseffen dat ik te prikkelbaar, te gevoelig ben voor die factie. Ik zou er stikken, en ik wil juist vrij zijn, niet in een nieuwe gevangenis gestopt worden.

Voor ik het weet wordt de naam van het Zelfverloocheningsmeisje naast me afgeroepen. ‘Erasmus, Anne.’

Anne – weer iemand die nooit meer dan een paar woorden tegen me heeft kunnen uitbrengen – struikelt naar voren en loopt door het gangpad naar het spreekgestoelte van Max. Met bevende handen neemt ze haar mes aan en snijdt in haar handpalm, waarna ze haar hand boven de Zelfverloocheningsbak houdt. Voor haar is het makkelijk. Zij heeft niets om voor te vluchten, maar een hartelijke, warme gemeenschap om naar terug te keren. En bovendien is er al jaren geen Zelfverloochenaar meer overgestapt. Het is de trouwste factie, vanuit de kiesceremoniestatistieken bekeken.

‘Eaton, Tobias.’

Ik ben niet zenuwachtig als ik door het gangpad naar de bakken loop, ook al weet ik nog steeds niet wat mijn factie gaat worden. Max geeft me het mes aan en ik sla mijn vingers om het heft. Het is glad en koel, het lemmet is schoon. Iedereen krijgt een nieuw mes, en een nieuwe keuze.

Onderweg naar het midden van de zaal, het midden van de bakken, kom ik langs Tori, de vrouw die mijn persoonlijkheidstest heeft afgenomen. Jíj moet met je keuze leven, zei ze. Ze heeft haar haar in een staart en er kruipt een tatoeage over haar sleutelbeen naar haar hals. Haar ogen boren zich ongemeen fel in de mijne en ik kijk strak terug terwijl ik tussen de bakken ga staan.

Met welke keuze kan ik leven? Niet met Eruditie of Oprechtheid. Niet met Zelfverloochening, de plek waar ik weg wil. Zelfs niet met Vriendschap, de factie waar ik te beschadigd voor ben.

En eigenlijk wil ik dat mijn keuze als een mes door mijn vaders hart snijdt, op een manier die hem zo veel mogelijk pijn, schaamte en teleurstelling zal laten voelen.

En er is maar één keuze die dat kan.

Ik kijk naar hem en hij geeft me een knikje. Ik snijd diep in mijn eigen handpalm, zo diep dat de tranen in mijn ogen springen van de pijn. Ik knipper ze weg en bal mijn hand tot een vuist om het bloed op te vangen. Zijn ogen lijken op mijn ogen, zo donkerblauw dat ze in dit soort licht altijd zwart lijken, als gaten in zijn schedel. Mijn rug klopt en prikt; mijn overhemd schuurt over de opengehaalde huid, de huid die hij met zijn riem heeft afgeranseld.

Ik open mijn hand boven de kooltjes. Ik heb het gevoel dat ze in mijn buik branden en mijn hele binnenste vullen met vuur en rook.

Ik ben vrij.

Ik hoor het gejoel van de Onverschrokkenen niet, ik hoor alleen mijn oren suizen.

Mijn nieuwe factie is een soort wezen met een heleboel armen die zich naar me uitstrekken. Ik loop ernaartoe en ik durf niet meer achterom te kijken naar mijn vader. Handen kloppen op mijn arm om me te complimenteren met mijn keuze en ik begeef me naar de achterkant van de groep terwijl het bloed om mijn vingers sijpelt.

Ik ga bij de andere aspiranten staan, naast een zwartharige jongen uit Eruditie die me met één blik opneemt en als oninteressant bestempelt. Ik zie er vast niet erg indrukwekkend uit in mijn grijze Zelfverloocheningskleren, lang en slungelig na mijn groeispurt van afgelopen jaar. Het bloed gutst uit de snee in mijn palm; het stroomt langs mijn hand en drupt op de grond. Ik heb mezelf te diep gesneden.

Terwijl mijn laatste leeftijdsgenoten hun keuze maken pak ik de zoom van mijn wijde Zelfverloocheningsoverhemd tussen mijn vingers en trek eraan. Ik scheur een reep stof van het voorpand en wikkel die om mijn hand om het bloeden te stelpen. Ik heb deze kleren toch niet meer nodig.

Zodra de laatste persoon gekozen heeft komen de Onverschrokkenen vóór ons overeind. Ze rennen naar de uitgang en ik word meegesleurd. Vlak voor de deur draai ik me om, ik kan me niet inhouden, en ik zie dat mijn vader nog steeds op de eerste rij zit, omringd door een paar andere Zelfverloochenaars. Hij kijkt verbijsterd.

Ik grijns voorzichtig. Dat komt door míj, die blik heb ík veroorzaakt. Ik ben niet de perfecte Zelfverloocheningszoon, gedoemd om opgeslokt te worden door het systeem en in het niets te verdwijnen. Ik ben de eerste overstapper van Zelfverloochening naar Onverschrokkenheid in meer dan tien jaar tijd.

Ik draai me om en ren achter de anderen aan om ze in te halen, bang om in mijn eentje achter te blijven. Voordat ik de zaal uit ga knoop ik mijn kapotgescheurde overhemd los en laat het op de grond vallen. Het grijze T-shirt dat ik eronder aanheb is nog steeds te wijd, maar het is donkerder en valt minder op tussen de zwarte Onverschrokkenheidskleren.

Ze stormen de trap af, smijten lachend en schreeuwend deuren open. Ik heb een branderig gevoel in mijn rug, schouders, longen en benen en plotseling twijfel ik aan de keuze die ik heb gemaakt, aan de mensen bij wie ik me heb aangesloten. Ze zijn zo luidruchtig, zo wild. Zal het me ooit lukken om mijn plek in hun midden te vinden? Ik heb geen idee.

Het zal wel moeten.

Ik baan me een weg door de groep, op zoek naar mijn mede-aspiranten, maar die lijken verdwenen. Ik ren naar de zijkant van de meute, in de hoop daar een glimp op te kunnen vangen van de plek waar we naartoe gaan, en een eind verderop zie ik het spoor in een constructie van houten latten en ijzer boven de straat hangen. De Onverschrokkenen rennen de trap op en verspreiden zich over het perron. Aan de voet van de trap is het zo druk dat ik niet naar boven kan, maar ik weet dat ik die trap op moet omdat ik anders misschien de trein ga missen, dus ik besluit me omhoog te worstelen. Ik bijt op mijn tong om niet de hele tijd sorry te zeggen terwijl ik mensen met mijn ellebogen opzij duw, en de massa stuwt me de trap op.

‘Je kunt best goed rennen,’ zegt Tori terwijl ze naast me komt staan op het perron. ‘Voor iemand uit Zelfverloochening dan.’

‘Dank je,’ zeg ik.

‘Je weet wat er nu gaat gebeuren, hè?’ Ze draait zich om en wijst naar een lampje in de verte: een trein die onze kant op komt. ‘Hij stopt niet. Hij remt alleen een beetje af. En als je er niet in komt, dan is het klaar. Dan ben je factieloos. Zo snel lig je eruit.’

Ik knik. Het verbaast me niet dat het inwijdingsproces al begonnen is, meteen op het moment dat we de kiesceremonie verlieten. En het verbaast me ook niet dat de Onverschrokkenen verwachten dat ik mezelf ga bewijzen. Ik kijk naar de trein die steeds dichterbij komt – ik hoor hem nu ook, met gierende wielen over het spoor.

Tori grijnst naar me. ‘Volgens mij ben jij hier wel op je plek, of niet?’

‘Hoe dat zo?’

Ze haalt haar schouders op. ‘Je komt op mij over als iemand die klaar is om te vechten.’

De trein dendert op ons af en de Onverschrokkenen springen er een voor een in. Tori rent naar de rand van het perron en ik ga achter haar aan; ik imiteer haar houding en bewegingen terwijl ze zich klaarmaakt om te springen. Ze grijpt een handvat naast de deur en zwaait zichzelf naar binnen, dus ik doe dat ook. Ik moet even naar houvast zoeken maar dan sleur ik mezelf de trein in.

Ik heb alleen geen rekening gehouden met de bocht die de trein gaat maken: ik struikel en knal met mijn gezicht tegen de stalen wand. Ik tast naar mijn pijnlijke neus.

‘Soepel,’ zegt een van de Onverschrokkenen in de wagon. Hij is jonger dan Tori, met een donkere huid en een goedlachs gezicht.

‘Elegantie is voor Erudiete uitslovers,’ zegt Tori. ‘Hij is binnen, Amar, daar gaat het om.’

‘Maar hij moet eigenlijk in de andere wagon zitten, bij de rest van de aspiranten,’ zegt Amar. Hij neemt me onderzoekend op, maar anders dan die Erudiete overstapper een paar minuten geleden. Hij lijkt vooral nieuwsgierig, alsof ik een vreemd wezen ben dat hij zorgvuldig moet bestuderen om het te kunnen doorgronden. ‘Als het een vriend van jou is zal het wel goed zijn. Hoe heet je, Hark?’

Mijn naam ligt op mijn lippen zodra hij de vraag stelt en ik wil antwoorden wat ik altijd antwoord, namelijk dat ik Tobias Eaton heet. Het zou vanzelf moeten gaan, maar op dat moment kan ik het niet aan om mijn naam hardop uit te spreken, niet hier, tussen de mensen van wie ik hoop dat het mijn nieuwe vrienden zullen worden, mijn nieuwe familie. Ik kan – wíl – niet meer de zoon van Marcus Eaton zijn.

‘Noem mij maar “Hark” als je dat zo graag wilt,’ zeg ik in een poging tot het scherpe Onverschrokken sarcasme dat ik tot nu toe alleen nog maar in gangen en klaslokalen heb opgevangen. De wind die door de wagon giert, zwelt aan nu de trein vaart meerdert en brult in mijn oren.

Tori kijkt me een beetje bevreemd aan en even ben ik bang dat ze tegen Amar zal zeggen hoe ik heet, want dat kan ze zich ongetwijfeld nog herinneren van de persoonlijkheidstest. Maar ze knikt me alleen even toe en ik draai me opgelucht om naar de open deur, met mijn hand nog steeds op de handgreep.

Het is nog nooit bij me opgekomen dat ik zou kunnen weigeren mijn naam te noemen, of dat ik een valse naam zou kunnen geven, een nieuwe identiteit voor mezelf zou kunnen construeren. Hier ben ik vrij om te doen en te laten wat ik wil – om mensen af te snauwen, af te wijzen, zelfs om te liegen.

Tussen de houten balken door waar de rails op rusten zie ik de straat, zo’n drie meter onder ons. Maar een eind verderop gaat het oude spoor over in een nieuw spoor en daar liggen de perrons veel hoger, langs de daken van de gebouwen. We gaan geleidelijk omhoog en het zou me niet opgevallen zijn als ik niet naar de grond had gestaard waar we steeds verder vandaan rijden terwijl we steeds hoger de lucht in gaan.

Mijn knieën knikken van angst, dus ik doe een paar passen naar achteren en ga ineengedoken tegen de wand zitten om te wachten tot we onze bestemming bereiken.

Zo zit ik nog steeds – ineengedoken bij de muur met mijn hoofd in mijn handen – als Amar me een por geeft met de neus van zijn schoen.

‘Opstaan, Hark,’ zegt hij niet onvriendelijk. ‘Het is bijna tijd om te springen.’

‘Springen?’ vraag ik.

‘Ja.’ Hij grijnst meesmuilend. ‘Deze trein stopt voor niemand.’

Ik duw mezelf overeind. De stof om mijn hand is helemaal rood. Tori gaat achter me staan en duwt me naar de deuropening.

‘De aspirant mag eerst!’ roept ze.

‘Wat doe je?’ vraag ik met een boze blik.

‘Ik help je!’ antwoordt ze, en ze duwt me weer naar de opening. De andere Onverschrokkenen gaan voor me aan de kant en grijnzen alsof ze me gaan verslinden. Ik schuifel naar de rand en pak de handgreep zo stevig vast dat mijn vingertoppen gevoelloos worden. Ik zie waar ik moet gaan springen: een eindje verderop loopt het spoor vlak langs het dak van een gebouw, om vervolgens af te buigen. Vanaf hier lijkt de afstand tussen spoor en dak niet groot, maar hoe verder we komen, hoe breder de kloof wordt, en ik weet met steeds meer zekerheid dat ik zo te pletter ga vallen.

Ik tril over mijn hele lichaam als de Onverschrokkenen in de wagons voor ons uit de trein springen. Iedereen landt op het dak, maar dat wil nog niet zeggen dat ik niet de eerste ga zijn die het niet haalt. Ik dwing mijn vingers de handgreep los te laten, staar naar het dak en zet me zo hard mogelijk af.

De klap dreunt door mijn lijf en ik val voorover op handen en knieën. Het grind op het dak boort zich in mijn kapotte handpalm. Ik staar naar mijn vingers. Ik heb het gevoel dat de tijd een slinger heeft gemaakt en dat de daadwerkelijke sprong uit mijn geheugen is verdwenen.

‘Hè, jammer,’ zegt een stem achter me. ‘Ik had gehoopt dat we straks nog wat geplette Hark van de stoep zouden kunnen schrapen.’

Ik kijk boos naar de grond en ga op mijn hurken zitten. Het dak deint en wiebelt onder me – ik wist niet dat je duizelig van angst kon zijn.

Maar ik weet dat ik nog maar twee inwijdingsproeven heb doorstaan: ik ben in een rijdende trein gesprongen en heb het dak gehaald. Nu is de vraag: hoe komen de Onverschrokkenen weer ván dit dak?

Even later gaat Amar op de rand staan en krijg ik antwoord:

We moeten springen.

Ik sluit mijn ogen en doe net alsof ik er niet ben, alsof ik hier niet op dit grind kniel met al die gestoorde, getatoeëerde mensen om me heen. Ik ben hier naartoe gekomen om te ontsnappen, maar dit is geen ontsnappen, dit is gewoon een ander soort marteling en het is te laat om er nog onderuit te komen. Ik kan alleen maar hopen dat ik het overleef.

‘Welkom in Onverschrokkenheid!’ schreeuwt Amar. ‘Waar je de confrontatie met je angsten aangaat en je best doet om te blijven leven, of als lafaard vertrekt. Zoals verwacht hebben we nog nooit zo weinig overstappers gehad als dit jaar.’

De Onverschrokkenen rond Amar stoten joelend hun vuist in de lucht, trots op het feit dat niemand zich bij hen wil aansluiten.

‘De enige manier om van het dak in het hoofdkwartier van Onverschrokkenheid te komen is door van deze rand te springen,’ zegt Amar met een weids armgebaar waarmee hij de lege ruimte om hem heen aanduidt. Hij gaat op zijn hakken staan en maait met zijn armen alsof hij gaat vallen, maar dan herstelt hij zich en grijnst. Ik adem diep in door mijn neus en houd mijn adem in.

‘Zoals gebruikelijk bied ik onze aspiranten de kans om als eersten te springen, of ze nu uit Onverschrokkenheid komen of niet.’ Hij stapt van de rand en wijst er met vragend opgetrokken wenkbrauwen naar.

Het kluitje jonge Onverschrokkenen vlak bij de rand kijkt elkaar aan. Meer naar de zijkant staan de Erudiete jongen van zo-even, een meisje uit Vriendschap, twee Oprechte jongens en één Oprecht meisje. We zijn maar met z’n zessen.

Een van de Onverschrokkenen komt naar voren, een donkerharige jongen die met zijn handen aangeeft dat zijn vrienden hem moeten aanmoedigen.

‘Hup Zeke!’ schreeuwt een meisje.

Zeke springt op de rand, maar hij vergist zich in de afstand en duikelt meteen naar voren omdat hij zijn evenwicht verliest. Hij schreeuwt iets onverstaanbaars en verdwijnt uit beeld. Het Oprechte meisje naast me hapt naar adem en slaat haar hand voor haar mond, maar de Onverschrokken vrienden van Zeke brullen van het lachen. Ik geloof dat dit niet helemaal het dramatische, heldhaftige moment was dat hij zich had voorgesteld.

Amar gebaart grijnzend opnieuw naar de rand. De aspiranten uit Onverschrokkenheid vormen een rij, samen met de Erudiete jongen en het meisje uit Vriendschap. Ik weet dat ik erbij moet gaan staan; ik moet springen, wat ik er ook van vind. Stram loop ik naar de rij, alsof mijn gewrichten roestige scharnieren zijn. Amar kijkt op zijn horloge en laat om de dertig seconden iemand springen.

De rij wordt korter, lost op.

Opeens is hij verdwenen en ben ik als enige nog over. Ik ga op de rand staan en wacht op het teken van Amar. De zon gaat onder achter de gebouwen in de verte, met kartelige contouren die ik nog nooit vanaf deze kant gezien heb. Het licht heeft een gouden gloed bij de horizon. De wind suist langs het gebouw omhoog en laat mijn kleren wapperen.

‘Toe maar,’ zegt Amar.

Ik doe mijn ogen dicht en ik ben helemaal verstijfd; ik kan mezelf niet eens afzetten. Ik kan alleen maar naar voren hellen en vallen. Mijn hart schiet in mijn keel en mijn armen en benen spartelen door de lucht op zoek naar iets om me aan vast te houden, wat dan ook, maar er is niets, alleen maar de diepte, de lucht, de verwoede zoektocht naar vaste grond.

Dan raak ik een vangnet.

Het krult zich om me heen en wikkelt me in sterke draden. Handen wenken me naar de rand. Ik haak mijn vingers door de gaten en trek me ernaartoe. Dan sta ik op een houten platform en een man met een donkerbruine huid en gekneusde knokkels kijkt me grijnzend aan. Max.

‘De Hark!’ Hij geeft me een mep op mijn rug en ik krimp in elkaar. ‘Goed om te zien dat je zo ver gekomen bent. Ga maar gauw naar je mede-aspiranten. Ik denk dat Amar er ook zo aan komt.’

Achter hem zie ik een donkere tunnel met rotswanden. Het hoofdkwartier van Onverschrokkenheid ligt ondergronds – ergens had ik verwacht dat het aan een stel dunne touwtjes aan een hoog gebouw zou bungelen, een afspiegeling van mijn grootste nachtmerrie.

Ik loop voorzichtig langs de trap omlaag naar de andere overstappers. Mijn benen lijken het weer te doen. Het Vriendschapsmeisje glimlacht naar me. ‘Ik had niet gedacht dat dat zo leuk zou zijn,’ zegt ze. ‘Ik ben Mia. Gaat het?’

‘Zo te zien moet hij zijn best doen om niet te kotsen,’ zegt een van de Oprechte jongens.

‘Laat het gewoon komen, joh,’ voegt de andere Oprechte jongen eraan toe. ‘Ik ben wel benieuwd.’

Mijn antwoord komt uit het niets. ‘Hou je bek,’ snauw ik.

En tot mijn verbazing doen ze dat. Ze krijgen vast niet vaak van Zelfverloochenaars te horen dat ze hun bek moeten houden.

Even later zie ik Amar over de rand van het net rollen. Hij loopt met een verwilderde, ruige blik de trap af, klaar voor de volgende waanzinnige stunt. Hij wenkt de aspiranten en we gaan in de mond van de gapende tunnel in een halve cirkel om hem heen staan.

Amar vouwt zijn handen voor zijn lijf.

‘Ik heet Amar,’ zegt hij. ‘Ik ben jullie inwijdingsdocent. Ik ben hier geboren en drie jaar geleden ben ik met vlag en wimpel voor mijn inwijding geslaagd, wat betekent dat ik zo lang als ik wil de nieuwkomers mag begeleiden. Hebben jullie even mazzel.

De in Onverschrokkenheid geboren aspiranten en de overstappers volgen de fysieke training grotendeels gescheiden van elkaar, zodat de Onverschrokkenen de overstappers niet meteen doormidden hakken…’ Bij die woorden beginnen de Onverschrokkenen aan de andere kant van de halve cirkel te grijnzen. ‘Maar dit jaar gaan we iets nieuws proberen. De leiders van Onverschrokkenheid en ik willen kijken of jullie beter voorbereid zijn op de rest van de inwijding als je voordat je aan de training begint weet wat je angsten zijn. Daarom gaan we onszelf nu eerst wat beter leren kennen, en daarna mogen jullie naar de kantine om te eten. Kom maar mee.’

‘Maar stel nou dat ik mezelf niet wil leren kennen?’ vraagt Zeke.

Amar hoeft alleen maar over zijn schouder te kijken om Zeke terug te laten deinzen naar de groep aspiranten uit Onverschrokkenheid. Ik heb nog nooit iemand als Amar ontmoet: het ene moment is hij vriendelijk, het volgende weer streng, en soms is hij allebei tegelijk.

Hij gaat voorop door de tunnel en blijft staan bij een deur in de wand die hij met zijn schouder openduwt. We lopen achter hem aan een bedompte ruimte in met een enorm raam in de achterwand. De tl-buizen boven ons knipperen en flikkeren en Amar gaat in de weer met een apparaat dat erg veel lijkt op het ding waarmee mijn persoonlijkheidstest is afgenomen. Ik hoor gedruppel: er lekt water uit het plafond naar een plas in de hoek.

Aan de andere kant van het raam ligt een tweede grote, lege ruimte. Er hangen camera’s in de hoeken – hangen er overal camera’s in Onverschrokkenheid?

‘Dit is een angstlandschapshal,’ meldt Amar zonder op te kijken. ‘Een angstlandschap is een simulatie waarin je met je grootste angsten wordt geconfronteerd.’

Op een tafel naast het apparaat ligt een keurige rij injectiespuiten. Ze zien er nogal onheilspellend uit in het flikkerende licht, alsof het net zo goed martelinstrumenten zouden kunnen zijn: messen, bijlen en gloeiende poken.

‘Dat kan toch helemaal niet?’ vraagt de Erudiete jongen. ‘Jullie weten niet wat onze grootste angsten zijn.’

‘Eric was het, hè?’ vraagt Amar. ‘Je hebt gelijk. Ik weet inderdaad niet wat jouw grootste angsten zijn, maar het serum dat ik bij jullie ga inspuiten prikkelt de delen van je hersenen die angst verwerken, en op die manier creëer je zelf je eigen obstakels binnen de simulatie, om het zo maar te zeggen. Bij deze simulatie ben je je er wél bewust van dat wat je ziet niet echt is, in tegenstelling tot de simulatie bij de persoonlijkheidstest. Ondertussen houd ik in deze kamer alles in de gaten, en ik geef het programma dat in de simulatie verwerkt is opdracht om door te gaan naar het volgende obstakel zodra je hartslag een bepaald niveau bereikt, oftewel, zodra je rustig wordt of je angst op een effectieve manier onder ogen ziet. Als je door je angsten heen bent sluit het programma automatisch af en kom je bij in die kamer, met een duidelijker beeld van je eigen angsten.’

Hij pakt een van de spuiten en wenkt Eric dichterbij.

‘Ik zal je Erudiete nieuwsgierigheid bevredigen,’ zegt hij. ‘Jij mag eerst.’

‘Maar…’

‘Maar,’ zegt Amar gladjes, ‘ik ben je inwijdingsdocent en je kunt maar beter doen wat ik zeg.’

Eric blijft heel even roerloos staan en dan trekt hij zijn blauwe jas uit, vouwt hem dubbel en hangt hem over een stoel. Zijn bewegingen zijn langzaam en weloverwogen, waarschijnlijk om Amar zoveel mogelijk te ergeren. Hij loopt naar Amar toe, die de naald nogal ruw in zijn hals duwt. Dan brengt Amar hem naar de andere kamer.

Zodra Eric midden in de ruimte achter het venster staat, koppelt Amar zich met elektroden aan het simulatieapparaat en toetst iets in op de computer erachter om het programma te starten.

Eric staat stil, met zijn handen langs zijn zij. Hij staart naar ons door het raam, maar een ogenblik later ziet hij eruit alsof hij naar iets anders staart, ook al heeft hij niet bewogen. Waarschijnlijk is de simulatie begonnen, maar hij schreeuwt of spartelt of huilt niet, zoals ik zou verwachten bij iemand die met zijn grootste angsten wordt geconfronteerd. Zijn hartslag, die wordt bijgehouden op het scherm dat voor Amar staat, gaat steeds sneller, als een opvliegende vogel.

Hij is bang. Hij is bang, maar hij verroert geen vin.

‘Wat is er aan de hand?’ vraagt Mia aan mij. ‘Begint het serum te werken?’

Ik knik.

Eric haalt diep adem tot in zijn buik en ademt weer uit door zijn neus. Zijn lichaam beeft en trilt, alsof de grond onder zijn voeten rommelt, maar zijn ademhaling is langzaam en regelmatig. Zijn spieren verstijven om de paar seconden en ontspannen dan weer, alsof hij telkens per ongeluk verstrakt en zich dan weer herstelt. Ik kijk naar zijn hartslag op de monitor bij Amar en zie dat die steeds trager gaat, totdat Amar op het scherm tikt om het programma naar het volgende obstakel te laten gaan.

Zo gaat het met elke nieuwe angst. Ik tel de angsten die in stilte voorbijkomen: tien, elf, twaalf. Dan tikt Amar voor de laatste keer op het scherm en het lichaam van Eric ontspant. Hij knippert wat verdwaasd met zijn ogen en trekt een grimas naar het raam.

Het valt me op dat de in Onverschrokkenheid geboren aspiranten, die normaal gesproken hun mening niet onder stoelen of banken steken, heel stil geworden zijn. Dat betekent dat mijn voorgevoel waarschijnlijk klopt: dat Eric iemand is om voor uit te kijken. Misschien zelfs wel iemand om bang voor te zijn.

Ruim een uur lang kijk ik naar de andere aspiranten die de confrontatie met hun angsten aangaan terwijl ze rennen, springen, onzichtbare vuurwapens richten en in sommige gevallen snikkend op de grond liggen. Soms krijg ik een vage indruk van wat ze zien, van de kruipende, sluipende angsten die hen kwellen, maar over het algemeen is het kwaad waartegen ze vechten een privéaangelegenheid, alleen zichtbaar voor henzelf en Amar.

Ik blijf achter in de kamer en probeer me elke keer dat Amar een nieuwe naam roept onzichtbaar te maken, tot ik uiteindelijk als laatste over ben. Mia is net klaar en komt ineengedoken tegen de achterwand uit haar angstlandschap, haar hoofd in haar handen. Met een afgepeigerde blik staat ze op en zonder op toestemming van Amar te wachten schuifelt ze de hal uit. Amar kijkt naar de laatste spuit die nog op tafel ligt en dan naar mij.

‘Gezellig met z’n tweetjes, Hark,’ zegt hij. ‘Kom, dan hebben we het maar gehad.’

Ik ga voor hem staan. De naald voel ik nauwelijks: ik heb nooit problemen gehad met prikken, hoewel sommige andere aspiranten met tranen in hun ogen op de spuit stonden te wachten. Ik loop naar de andere kamer en ga met mijn gezicht naar het raam staan, dat er vanaf deze kant uitziet als een spiegel. Vlak voordat de simulatie begint te werken zie ik mezelf zoals de anderen me gezien moeten hebben: met een kromme rug, in veel te wijde kleren, lang, mager en bebloed. Ik probeer rechtop te gaan staan en tot mijn verbazing zie ik dat dat heel veel uitmaakt, en tot mijn verbazing zie ik ook een glimp van kracht in mezelf, vlak voordat de spiegel verdwijnt.

De ruimte wordt langzaam opgevuld door beelden, de contouren van onze stad, het gat in de stoep zeven verdiepingen onder me, de rand van de richel onder mijn voeten. Wind giert langs het gebouw omhoog, harder dan toen ik daar echt stond, en duwt zo fel van alle kanten tegen mijn lijf dat mijn kleren klapperen. Dan gaat het gebouw omhoog met mij erop, zodat ik nog verder van de grond kom. Het gat wordt gedicht en er komen harde stoeptegels op te liggen.

Ik deins terug van de rand, maar de wind laat me niet naar achteren gaan. Mijn hart gaat steeds harder en sneller tekeer terwijl ik besef wat ik moet doen: ik moet opnieuw springen, en deze keer kan ik er niet op vertrouwen dat het geen pijn zal doen als ik tegen de grond te pletter sla.

Een geplette Hark.

Ik schud mijn handen los, knijp mijn ogen stijf dicht en gil met mijn kiezen op elkaar. Dan geef ik toe aan de duwende wind en ik val, razendsnel. Ik raak de grond.

Er schiet een vlammende, verzengende pijn door me heen, heel even maar.

Ik sta op, veeg het stof van mijn wang en wacht op het volgende obstakel. Ik heb geen idee wat er gaat komen. Ik heb eigenlijk nog nooit echt over mijn angsten nagedacht, of over de vraag hoe het zou zijn om geen angsten meer te hebben, om ze te overwinnen. Het schiet door me heen dat ik zonder angst sterk en machtig zou zijn, niet te stuiten. Een ogenblik lang laat ik me door dat idee betoveren, en dan bonkt er iets hard tegen mijn rug.

Dan bonkt er iets tegen mijn linkerzij, en mijn rechter, en ik word ingesloten door een kist die net groot genoeg is voor mijn lichaam. In eerste instantie behoedt de verbijstering me voor paniek, maar dan staar ik het lege donker in; het wordt steeds benauwder en mijn maag krimpt samen. Ik krijg geen lucht meer. Ik krijg geen lucht.

Ik bijt op mijn lip om niet in tranen uit te barsten – ik wil niet dat Amar me ziet huilen, ik wil niet dat hij tegen de Onverschrokkenen zegt dat ik een lafaard ben. Ik moet nadenken, maar ik kan niet nadenken in deze verstikkende kist. De wand tegen mijn rug is dezelfde als die uit mijn herinnering, toen ik als kind voor straf boven in de donkere gangkast werd opgesloten. Ik wist nooit wanneer ik er weer uit zou mogen, hoe lang ik daar nog zou zitten met de monsters die me in gedachten in het donker beslopen, terwijl het gesnik van mijn moeder door de muren sijpelde.

Ik sla mijn handen tegen de muur voor me, telkens opnieuw, ik klauw ernaar, hoewel er splinters in de huid onder mijn nagels prikken. Ik houd mijn armen voor me en beuk met mijn volle gewicht tegen de kist, telkens opnieuw, en ik doe mijn ogen dicht om net te doen alsof ik hier niet ben, ik ben hier niet. Laat me eruit laat me eruit laat me eruit laat me eruit.

‘Nadenken, Hark!’ roept een stem, en ik word rustiger. Ik weet weer dat het een simulatie is.

Nadenken. Wat moet ik doen om uit deze kist te komen? Ik heb een stuk gereedschap nodig, iets wat sterker is dan ik. Mijn tenen stoten ergens tegenaan en ik buk om het op te rapen. Maar zodra ik mijn rug buig komt de bovenkant van de kist ook naar beneden, zodat ik niet meer rechtop kan gaan staan. Ik onderdruk een schreeuw en voel het puntige uiteinde van een koevoet onder mijn vingers. Ik wrik hem tussen de planken in de linkerhoek van de kist en duw uit alle macht.

Alle planken komen tegelijkertijd los en vallen om me heen op de grond. Opgelucht adem ik de frisse lucht in.

Dan staat er opeens een vrouw voor me. Ik herken haar niet en ze draagt witte kleding, die bij geen enkele factie hoort. Ik loop op haar af en er verschijnt een tafel tussen ons in, met een pistool en een kogel erop. Ik kijk er met gefronste wenkbrauwen naar.

Is dit een angst?

‘Wie bent u?’ vraag ik, maar ze geeft geen antwoord.

Het is duidelijk wat ik moet doen: het pistool laden, de kogel afvuren. Ik word vervuld met afgrijzen, net zo krachtig als mijn andere angsten. Mijn mond wordt droog en ik grabbel naar de kogel en het pistool. Ik heb nog nooit een vuurwapen in handen gehad, dus het duurt even voor ik doorheb hoe ik de kamer van het pistool moet openmaken. In die paar seconden zie ik voor me hoe het licht in haar ogen zal doven, de ogen van deze vrouw die ik niet ken, niet goed genoeg om iets om haar te geven.

Ik ben bang – bang voor wat er van me verlangd zal worden in Onverschrokkenheid, bang voor wat ik zal willen doen.

Bang voor een soort verborgen agressie diep in mijn binnenste, gesmeed door mijn vader en het jarenlange zwijgen waartoe mijn factie me gedwongen heeft.

Ik schuif de kogel in de kamer en houd het pistool met beide handen vast. De snee in mijn handpalm bonst. Ik kijk naar het gezicht van de vrouw. Haar onderlip trilt en haar ogen stromen vol tranen.

‘Sorry,’ zeg ik, en dan haal ik de trekker over.

Ik zie het donkere gat dat de kogel in haar lichaam slaat en zodra ze de grond raakt lost ze op in een wolk van stof.

Maar de angst verdwijnt niet. Ik weet dat er iets gaat gebeuren, ik voel de druk vanbinnen. Marcus is nog niet geweest en ik weet dat hij zal komen, ik weet het net zo zeker als mijn naam. Onze naam.

Ik word omringd door een lichtcirkel en aan de rand zie ik versleten grijze schoenen heen en weer lopen. Marcus Eaton stapt het licht in, maar het is niet de Marcus Eaton die ik ken. Deze heeft gaten in plaats van ogen en een gapende zwarte muil in plaats van een mond.

Er staat nog een Marcus Eaton naast hem en langzaam komen er steeds meer monsterlijke versies van mijn vader aan de rand van de cirkel staan om me te omsingelen, hun grote tandeloze monden wijd open, hun hoofden in vreemde hoeken gebogen. Ik knijp mijn handen tot vuisten. Het is niet echt. Natuurlijk is het niet echt.

De eerste Marcus gespt zijn riem los en trekt hem lusje voor lusje van zijn middel, en de andere Marcussen volgen zijn voorbeeld. Tegelijkertijd veranderen hun riemen in ijzeren koorden met weerhaakjes eraan. Ze laten hun riemen over de grond slierten en hun gladde zwarte tongen glijden langs hun donkere mondhoeken. Ze zwiepen tegelijkertijd de ijzeren koorden naar achteren en ik sla gillend mijn armen om mijn hoofd.

‘Dit is voor je eigen bestwil,’ zeggen de Marcussen met metaalachtige stemmen in koor.

Ik voel pijn, scheurende, striemende, snijdende pijn. Ik val op mijn knieën en druk mijn armen tegen mijn oren alsof ze me kunnen beschermen, maar niets kan me beschermen, niets. Ik blijf gillen maar de pijn duurt voort, net als zijn stem. ‘Dit zelfzuchtige gedrag accepteer ik niet in mijn huis!’ ‘Zo heb ik je niet opgevoed!’

Ik hoor het niet, ik wil het niet horen.

Plotseling zie ik het beeldje voor me dat ik van mijn moeder heb gekregen. Ik zie het staan op mijn bureau, waar ik het heb neergezet, en de pijn wordt minder. Ik concentreer me volledig op het beeldje en de andere dingen die kapotgetrapt door mijn kamer verspreid lagen, op het deksel van de kist die van zijn scharnieren was gebroken. Ik denk aan de handen van mijn moeder, die met hun slanke vingers de kist dichtdeden, op slot draaiden en mij de sleutel gaven.

Een voor een sterven de stemmen weg, tot ze allemaal verdwenen zijn.

Ik laat mijn armen op de grond vallen en wacht op het volgende obstakel. Mijn knokkels raken de stenen vloer, die koud aanvoelt en ruw is van het stof. Ik hoor voetstappen en zet mezelf schrap voor wat er komen gaat, maar dan hoor ik de stem van Amar: ‘Dat was het?’ vraagt hij. ‘Meer heb je er niet? Ongelooflijk, Hark.’

Hij blijft naast me staan en steekt zijn hand uit. Ik pak hem aan en laat me overeind trekken. Ik kijk hem niet aan. Ik wil zijn gezicht niet zien. Ik wil niet dat hij weet wat hij weet, heb geen zin om de sneue aspirant met de moeilijke jeugd te worden.

‘We moeten maar een andere naam voor jou verzinnen,’ zegt hij tussen neus en lippen door. ‘Iets stoerders dan “Hark”. Meer iets als “de Hakker” of “de Beul” of zo.’

En dan kijk ik hem aan. Hij glimlacht licht. Ik zie wel degelijk medeleven in die glimlach, maar niet zo veel als ik had verwacht.

‘Ik zou ook niet tegen mensen willen zeggen hoe ik heette,’ zegt hij. ‘Kom, we gaan eten.’

In de kantine brengt Amar me naar de aspirantentafel. Er zitten al een paar Onverschrokkenen aan de tafels om ons heen naar de andere kant van de zaal te kijken, waar koks vol tatoeages en piercings bezig zijn het eten neer te zetten. De kantine is een grot die van onderaf verlicht wordt door blauw-witte lampen, die alles een spookachtige gloed geven.

Ik ga op een van de lege stoelen zitten.

‘Jemig, Hark. Je ziet eruit alsof je zo van je stokje gaat,’ zegt Eric, en een van de Oprechte jongens grijnst.

‘Jullie leven allemaal nog,’ zegt Amar. ‘Gefeliciteerd. Jullie hebben de eerste dag van je inwijding gehaald, de een wat makkelijker dan de ander.’ Hij kijkt naar Eric. ‘Maar niemand heeft het zo goed gedaan als Four hier.’

Hij wijst naar mij. Ik frons mijn wenkbrauwen – four? Heeft hij het over mijn vier angsten?

‘Hé, Tori,’ roept Amar over zijn schouder. ‘Heb je wel eens gehoord van iemand die maar vier angsten in zijn angstlandschap had?’

‘Volgens mij staat het record op zeven of acht. Hoezo?’ roept Tori terug.

‘Ik heb hier een overstapper met maar vier angsten.’

Tori wijst naar mij en Amar knikt.

‘Dat is een nieuw record,’ zegt Tori.

‘Goed gedaan,’ zegt Amar tegen mij. Dan draait hij zich om en loopt naar de tafel van Tori.

Alle andere aspiranten staren me met grote ogen zwijgend aan. Voordat we door het angstlandschap gingen was ik gewoon iemand die ze konden vertrappelen op hun pad naar Onverschrokkenheid. Nu ben ik net als Eric – iemand om voor uit te kijken, misschien wel iemand om bang voor te zijn.

Amar heeft me niet alleen een nieuwe naam gegeven. Hij heeft me macht gegeven.

‘Hoe heette je ook alweer echt? Begon met een E, of niet?’ vraagt Eric met samengeknepen ogen. Alsof hij iets weet maar zich afvraagt of dit het juiste moment is om dat te vertellen.

De anderen kunnen zich mijn naam misschien ook nog vaag herinneren van de kiesceremonie, zoals ik me die van hen kan herinneren – als letters van het alfabet, gehuld in de waas van zenuwen waarin ik op mijn beurt wachtte. Als ik nu zo hard mogelijk naar hun geheugen uithaal en zo veel mogelijk indruk maak als mijn nieuwe Onverschrokken ik, dan kan ik mezelf misschien redden.

Ik aarzel even, en dan zet ik mijn ellebogen op tafel en trek mijn wenkbrauw naar Eric op.

‘Ik heet Four,’ zeg ik. ‘Als je me nog een keer “Hark” noemt, hebben wij tweeën een probleem.’

Hij rolt met zijn ogen en ik weet dat ik duidelijk ben geweest. Ik heb een nieuwe naam, en dat betekent dat ik een nieuw iemand kan worden. Iemand die snerende opmerkingen van Erudiete betweters niet over zijn kant laat gaan. Iemand die terugsneert.

Iemand die eindelijk klaar is om te vechten.

Four.

De aspirant

Het oefenlokaal ruikt naar inspanning, naar zweet, stof en schoenen. Elke keer dat mijn vuist de stootzak raakt schrijnen mijn knokkels, die na een week Onverschrokken gevechten helemaal openliggen.

‘Je hebt het rooster zeker gezien,’ zegt Amar, die tegen de deurpost leunt. Hij slaat zijn armen over elkaar. ‘En beseft dat je morgen tegen Eric moet. Anders zou je wel in de angstlandschapshal zijn en niet hier.’

‘Ik kom hier heus wel eens,’ zeg ik en ik doe een paar passen achteruit terwijl ik mijn handen losschud. Soms knijp ik zo hard in mijn handen dat mijn vingertoppen gevoelloos worden.

Mijn eerste gevecht, tegen Mia, het Vriendschapsmeisje, heb ik bijna verloren. Ik wist niet hoe ik van haar kon winnen zonder haar te slaan, en ik kon haar niet slaan – in elk geval niet voordat ze me in een wurggreep nam en er zwarte vlekken voor mijn ogen dansten. Toen nam mijn instinct het over en heb ik haar met één harde elleboogstoot op haar kaak tegen de grond gebeukt. Als ik eraan denk voel ik me meteen weer schuldig.

Mijn tweede gevecht heb ik ook bijna verloren, tegen Sean, de grote jongen uit Oprechtheid. Ik heb hem afgemat; elke keer dat hij me verslagen dacht te hebben krabbelde ik weer overeind. Hij wist niet dat ik mezelf al heel lang geleden heb aangeleerd om door pijn heen te gaan, het is een oude gewoonte, net zoals ik al van kinds af aan op mijn duimnagel bijt en mijn vork met links vasthoud in plaats van met rechts. Mijn gezicht is een lappendeken van blauwe plekken en wondjes, maar ik heb mezelf bewezen.

Morgen moet ik tegen Eric. Die zal ik niet zomaar kunnen verslaan met een slimme klap of doorzettingsvermogen. Daar zal ik techniek voor nodig hebben die ik nog niet heb geleerd, kracht die ik nog niet heb opgedaan.

‘Ja, dat weet ik.’ Amar lacht. ‘Ik doe namelijk heel erg mijn best om erachter te komen wat je hier nou precies uitvoert, dus ik heb eens wat navraag gedaan. Blijkt dat je ’s ochtends altijd hier bent en ’s avonds altijd in de angstlandschapshal. Je doet nooit iets met de andere aspiranten. Je bent altijd doodmoe en valt elke avond als een blok in slaap.’

Er rolt een zweetdruppel achter mijn oor naar beneden. Ik veeg hem weg met mijn ingetapete vingers en haal mijn arm langs mijn voorhoofd.

‘Je bij een factie aansluiten is niet alleen een kwestie van de inwijding halen,’ zegt Amar en hij haakt zijn vingers door de ketting waar de stootzak aan bungelt om te voelen hoe stevig hij hangt. ‘De meeste Onverschrokkenen ontmoeten tijdens de inwijding hun beste vrienden, hun vriendinnetje, hun vriendje, noem maar op. En ook hun vijanden. Maar jij lijkt vastbesloten om daar allemaal niet aan mee te doen.’

Ik heb de andere aspiranten samen gezien, ik heb gezien hoe ze samen piercings laten zetten en met geïrriteerde, beringde neuzen, oren en lippen op de training verschijnen, hoe ze samen torens bouwen van restjes eten tijdens het ontbijt. Het is nog geen moment bij me opgekomen dat ik daar bij zou kunnen horen, of dat ik daar mijn best voor zou moeten doen.

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik ben het gewend om alleen te zijn.’

‘Nou, ik heb het gevoel dat je elk ogenblik kunt doordraaien, en dan ben ik liever een heel eind bij je uit de buurt,’ zegt hij. ‘Kom op. Vanavond gaan we met een groepje een spel doen. Een Onverschrokkenheidsspel.’

Ik pulk aan de tape op een van mijn knokkels. Het is helemaal niet verstandig om naar buiten te gaan en spelletjes te doen. Ik kan veel beter hier blijven en trainen, en dan naar bed gaan, zodat ik goed voorbereid ben op het gevecht van morgen.

Maar dat stemmetje, het stemmetje dat zegt wat wel en niet verstandig is, klinkt me nu opeens in de oren als de stem van mijn vader, die eist dat ik me gedraag en me afzonder van de rest. En ik ben hier juist naartoe gegaan omdat ik niet meer naar die stem wilde luisteren.

‘Ik bied je de kans om het respect van de Onverschrokkenen te winnen, puur en alleen omdat ik medelijden met je heb,’ zegt hij. ‘Die kans zou ik niet afslaan als ik jou was.’

‘Goed dan,’ zeg ik. ‘Wat is het voor spel?’

Amar glimlacht alleen.

‘We geven elkaar opdrachten.’ Een Onverschrokken meisje, Lauren, houdt zich vast aan de handgreep naast de deuropening van de trein, maar ze schommelt zo dat ze er bijna uit valt, waarna ze zichzelf giechelend weer naar binnen sleurt, alsof de trein niet tien meter boven de grond hangt, alsof ze haar nek niet zou breken als ze eruit viel.

In haar vrije hand heeft ze een zilveren heupfles. Dat verklaart een hoop.

Ze houdt haar hoofd schuin. ‘De eerste speler kiest iemand uit en geeft hem of haar een opdracht. Diegene neemt een flinke slok, doet de opdracht en mag daarna iemand anders een opdracht geven. Als iedereen een opdracht heeft uitgevoerd – of bij zijn poging het loodje heeft gelegd – zetten we het op een zuipen en dan strompelen we weer naar huis.’

‘Wat moet je doen om te winnen?’ roept een van de Onverschrokkenen aan de andere kant van de wagon. Het is een jongen die onderuitgezakt tegen Amar aan zit, alsof ze goede vrienden zijn, of broers.

Ik ben niet de enige aspirant die mee is. Tegenover me zit Zeke, de eerste springer, en een meisje met bruin haar, een rechte pony en een lippiercing. De anderen zijn allemaal oudere Onverschrokkenen. Ze gaan heel ongedwongen met elkaar om, ze buigen zich naar elkaar toe, stompen elkaar, rossen door elkaars haar. Het is kameraadschap en vriendschap en geflirt en het is allemaal onbekend terrein voor mij. Ik probeer me te ontspannen en sla mijn armen om mijn knieën.

Ik ben echt een stijve Hark.

‘Je wint door geen schijthaas te zijn,’ zegt Lauren. ‘En o ja, nieuwe regel, je wint ook door geen stomme vragen te stellen.’ Dan voegt ze eraan toe: ‘Omdat ik de drank beheer mag ik eerst. Amar, ik geef jou de opdracht om de bibliotheek van Eruditie in te lopen en iets vunzigs te doen terwijl alle Neuzen zitten te studeren.’

Ze schroeft de dop op de heupfles en gooit hem naar Amar. Onder luid gejoel draait hij de dop er weer af en neemt een slok.

‘Zeg maar wanneer we bij het goede perron zijn!’ schreeuwt hij boven het gejoel uit.

Zeke zwaait even naar me. ‘Hé, jij bent toch een overstapper? Four?’

‘Klopt,’ zeg ik. ‘Mooie eerste sprong.’

Te laat besef ik dat mijn opmerking misschien een gevoelige snaar raakt omdat zijn grootse moment door een misstap en een struikeling de mist in is gegaan. Maar hij lacht alleen.

‘Ja, dat ging niet helemaal zoals gepland,’ zegt hij.

‘Maar jij was wel de enige die naar voren kwam,’ zegt het meisje naast hem. ‘Ik ben trouwens Shauna. Is het echt waar dat jij maar vier angsten hebt?’

‘Daarom heet ik Four,’ zeg ik.

‘Wow.’ Ze knikt. Ze lijkt onder de indruk en ik ga wat rechterop zitten. ‘Jij bent vast een Onverschrokkene in hart en nieren.’

Ik haal mijn schouders op, alsof ze wel eens gelijk zou kunnen hebben, terwijl ik zeker weet dat dat niet zo is. Ze weet niet dat ik hiernaartoe ben gekomen om aan mijn vastgelegde leven te ontsnappen, dat ik zo hard mijn best doe om de inwijding te halen omdat ik dan niet hoef toe te geven dat ik eigenlijk maar doe alsof. Geboren in Zelfverloochening, getest op Zelfverloochening, gevlucht naar Onverschrokkenheid.

Haar mondhoeken wijzen naar beneden, alsof ze aan iets droevigs denkt, maar ik vraag er niet naar.

‘Hoe gaat het met vechten?’ vraagt Zeke aan mij.

‘Wel oké,’ zeg ik. Ik gebaar even naar mijn gehavende gezicht. ‘Zoals je ziet.’

‘Kijk.’ Zeke draait zijn hoofd opzij om me een grote blauwe plek bij zijn onderkaak te laten zien. ‘Van die griet hier gekregen.’

Hij gebaart met zijn duim naar Shauna.

‘Hij heeft gewonnen,’ zegt Shauna. ‘Maar voor de verandering heb ik één goeie mep weten uit te delen. Ik verlies echt de hele tijd.’

‘Vind je het niet erg dat hij je geslagen heeft?’ vraag ik.

‘Waarom zou ik?’ antwoordt ze.

‘Ik weet het niet,’ zeg ik. ‘Omdat je… een meisje bent?’

Ze trekt haar wenkbrauwen op. ‘Hoezo, dacht je dat ik het minder goed aankan dan de andere aspiranten omdat ik bepaalde dingen heb die jongens niet hebben?’ Ze wijst naar haar borst en ik betrap mezelf erop dat ik heel even staar voordat ik met een rood hoofd bedenk dat ik weg moet kijken.

‘Sorry,’ zeg ik. ‘Zo bedoelde ik het niet. Ik ben dit gewoon allemaal niet gewend.’

‘Ik snap het wel,’ zegt ze, en ze klinkt niet boos. ‘Maar dat is wel belangrijk om te weten over Onverschrokkenheid: of je nou een meisje of een jongen of wat dan ook bent, dat doet er hier niet toe. Of je lef hebt, dát doet ertoe.’

Amar staat op, zet zijn handen met een theatraal gebaar in zijn zij en beent naar de deuropening. De trein rijdt naar beneden en Amar houdt zich niet eens ergens aan vast, hij verplaatst gewoon zijn gewicht en wiegt mee met de beweging van de wagon. Iedereen komt overeind en Amar springt als eerste; hij werpt zichzelf de nacht in. De anderen springen een voor een achter hem aan en ik laat me door de mensen achter me naar de opening duwen. Ik ben niet bang voor de vaart van de trein, alleen voor de hoogte, maar de trein rijdt hier vrij dicht bij de grond en ik spring zonder angst. Ik kom op twee voeten terecht en struikel een paar passen door voor ik stilsta.

‘Kijk eens aan, je krijgt al treinbenen,’ zegt Amar terwijl hij me een por geeft. ‘Hier, pak aan. Volgens mij kun je wel een slok gebruiken.’

Hij houdt me de fles voor.

Ik heb nog nooit alcohol gehad. De Zelfverloochenaars drinken niet, dus het was niet eens voorhanden. Maar ik heb gezien hoe losjes mensen ervan lijken te worden en ik wil heel graag af van het gevoel dat ik in een huid ben gewikkeld die te strak om mijn lijf zit, dus ik aarzel niet, neem de fles aan en drink.

Het spul brandt en smaakt naar hoestdrank, maar het verspreidt zich snel door mijn lijf en geeft me een warm gevoel.

‘Goed zo,’ zegt Amar, en hij loopt naar Zeke. Hij haakt zijn arm om Zekes nek en trekt Zekes hoofd tegen zijn borst. ‘Ik zie dat je kennis hebt gemaakt met mijn jonge vriend Ezekiel.’

‘Dat mijn moeder me zo noemt wil nog niet zeggen dat jij dat ook moet doen,’ zegt Zeke terwijl hij Amar van zich af duwt. Hij kijkt naar mij. ‘De opa en oma van Amar waren bevriend met mijn ouders.’

‘Waren?’

‘Nou ja, mijn vader is dood, en zijn opa en oma ook,’ zegt Zeke.

‘En je ouders dan?’ vraag ik aan Amar.

Hij haalt zijn schouders op. ‘Gestorven toen ik klein was. Treinongeluk. Heel verdrietig.’ Hij grijnst alsof hij het niet meent. ‘En mijn opa en oma zijn gesprongen toen ik officieel lid werd van Onverschrokkenheid.’ Hij gebaart omlaag met zijn hand, alsof hij een duik wil uitbeelden.

‘Gesprongen?’

‘O, niet zeggen waar ik bij ben,’ zegt Zeke hoofdschuddend. ‘Ik wil zijn gezicht niet zien als hij het hoort.’

Amar luistert niet. ‘Oudere Onverschrokkenen maken soms een sprong in het onbekende van de Kloof als ze een bepaalde leeftijd bereiken. Het is dat of factieloos worden,’ zegt hij. ‘En mijn opa was heel erg ziek. Kanker. Mijn oma had geen zin om zonder hem verder te gaan.’

Hij heft zijn hoofd naar de lucht en zijn ogen glanzen in het licht van de maan. Heel even heb ik het gevoel dat hij me een geheim deel van zichzelf laat zien, een deel dat zorgvuldig verstopt is onder lagen charme, grappen en Onverschrokken bravoure, en ik schrik ervan, want dat geheime deel is hard, kil en verdrietig.

‘Wat erg,’ zeg ik.

‘Op deze manier kon ik in elk geval afscheid nemen,’ zegt Amar. ‘Meestal komt de dood gewoon, of je nu afscheid hebt genomen of niet.’

Het geheime deel verdwijnt met een grijns en Amar loopt op een drafje met de fles naar de anderen. Ik vorm de achterhoede met Zeke. Hij loopt met lange stappen naast me, op de een of andere manier ongecoördineerd en gracieus tegelijk, als een wilde hond.

‘En jij?’ vraagt Zeke. ‘Heb jij nog ouders?’

‘Eentje,’ zeg ik. ‘Mijn moeder is al heel lang dood.’

Ik denk terug aan de begrafenis, met alle Zelfverloochenaars die ons huis vulden met zacht geroezemoes en bij ons bleven in ons verdriet. Ze brachten ons eten op metalen dienbladen, afgedekt met aluminiumfolie, maakten onze keuken schoon en stopten alle kleren van mijn moeder in dozen voor ons, zodat al haar sporen uitgewist werden. Ik weet nog dat ze mompelden dat ze was gestorven aan de complicaties bij de bevalling van haar tweede kind. Maar ik had een duidelijk beeld van haar, een paar maanden voor haar dood, waarin ze voor haar ladekast stond en haar wijde overhemd dichtknoopte over haar strakke onderhemd, en toen was haar buik helemaal plat. Ik schud mijn hoofd om de herinnering uit te bannen. Ze is dood. Het is de herinnering van een kind, onbetrouwbaar.

‘En je vader, heeft die een beetje oké gereageerd?’ vraagt hij. ‘Het is al bijna bezoekdag.’

‘Nee,’ zeg ik afstandelijk. ‘Die heeft helemaal niet oké gereageerd.’

Mijn vader komt niet naar bezoekdag. Dat weet ik zeker. Hij zal nooit meer met me praten.

De wijk van Eruditie is schoner dan de andere delen van de stad; alle rommel is van de stoep geraapt, alle scheuren in de straat zijn opgevuld met teer. Ik heb het gevoel dat ik heel voorzichtig moet lopen om de tegels niet met mijn gympen te bezoedelen. De andere Onverschrokkenen kan het niets schelen en hun schoenzolen petsen als regendruppels op de stenen.

In de hal van de factiehoofdkwartieren mag het licht ’s nachts aan blijven, maar verder horen de facties donker te zijn. Hier, in de wijk van Eruditie, zijn alle gebouwen waar het hoofdkwartier uit bestaat zuilen van licht. Door de ramen zien we de Erudieten aan lange tafels zitten met hun neus in boeken en schermen, of zachtjes pratend. Jong en oud zit door elkaar aan de tafels, in die onberispelijke blauwe kleding, met keurige kapsels, en meer dan de helft draagt een glimmende bril. Allemaal ijdelheid, zou mijn vader zeggen. Ze willen zo graag intelligent lijken dat ze zichzelf voor schut zetten.

Ik blijf even staan om naar ze te kijken. Ik vind ze niet ijdel overkomen. Ze komen over als mensen die hun uiterste best doen om zich net zo slim te voelen als ze horen te zijn. Als daar het dragen van een bril met ongeslepen glazen bij hoort, wie ben ik dan om er iets van te zeggen? Ik had deze mensen als toevluchtsoord kunnen kiezen. Maar in plaats daarvan heb ik voor het toevluchtsoord gekozen dat hen door de ruiten bespot, dat Amar hun hal in stuurt om herrie te schoppen.

Amar is bij de ingang van het hoofdgebouw en duwt de deuren open. Wij kijken buiten gniffelend toe. Ik gluur door de deur naar het portret van Jeanine Matthews dat aan de muur ertegenover hangt. Haar blonde haar is strak naar achteren getrokken en haar blauwe jasje is tot aan haar keel dichtgeknoopt. Ze is knap, maar dat is niet het eerste wat me opvalt aan haar. Haar scherpte wel.

En dat is niet het enige – misschien verzin ik het, maar kijkt ze nou ook een beetje bang?

Amar rent de hal in, negeert de protesterende kreten van de Erudiet achter de balie en roept: ‘Hé, Neuzen! Moet je opletten!’

Alle Erudieten in de hal kijken op van hun boeken en computerschermen, en de Onverschrokkenen bulderen van het lachen als Amar zich omdraait en zijn billen laat zien. De receptionist rent om de balie heen om hem te grijpen, maar Amar trekt vlug zijn broek weer op en rent naar ons toe. We gaan er als een haas vandoor en sprinten bij de ingang vandaan.

Ik kan er niets aan doen: ik moet ook lachen, en tot mijn verbazing krijg ik er zelfs buikpijn van. Zeke rent naast me en we gaan op weg naar het spoor omdat we nergens anders heen kunnen. Bij de eerste kruising geven de Erudieten de achtervolging op en we blijven allemaal staan in een steegje, waar we tegen de bakstenen muur leunen om op adem te komen.

Amar komt als laatste met zijn handen omhoog het steegje in en we beginnen allemaal te juichen. Hij heft de fles even alsof het een trofee is en wijst dan naar Shauna.

‘Jonkie,’ zegt hij. ‘Ik geef jou de opdracht om het kunstwerk voor het schoolgebouw te beklimmen.’

Ze vangt de fles die hij naar haar toe gooit en neemt een slok.

‘Komt voor de bakker,’ zegt ze grijnzend.

Tegen de tijd dat ik aan de beurt ben is bijna iedereen dronken, ze zwalken bij elke stap en lachen om elke grap, hoe flauw ook. Ik heb het warm, ondanks de koele lucht, maar mijn hoofd is nog helder en neemt de nacht scherp in zich op: de zware geur van het moeras, het klaterende gelach, de blauwzwarte lucht en de contouren van de gebouwen die ertegen afsteken. Mijn benen doen pijn van al het rennen en lopen en klimmen, en ik heb nog niet eens een opdracht uitgevoerd.

We zijn nu vlak bij het hoofdkwartier van Onverschrokkenheid. De gebouwen hier zijn aan het verzakken.

‘Wie moet er nog?’ vraagt Lauren, en haar waterige oogjes gaan alle gezichten langs tot ze bij het mijne is. ‘Aha, de aspirant uit Zelfverloochening met de cijfernaam. Four was het, hè?’

‘Klopt,’ zeg ik.

‘Een Hark?’ De jongen die zo ontspannen naast Amar zat praat met dubbele tong en kijkt me aan. Hij heeft de fles in zijn handen, en hij gaat ook de volgende opdracht bepalen. Tot nu toe heb ik mensen hoge dingen zien beklimmen, ik heb ze in donkere gaten zien springen en leegstaande gebouwen zien ingaan om een kraan of bureaustoel te zoeken, ik heb ze naakt door steegjes zien rennen en naalden door hun oorlel zien steken zonder die eerst te verdoven. Als ik een opdracht had moeten bedenken, had ik niets kunnen verzinnen. Het is maar goed dat ik als laatste aan de beurt ben.

Ik voel een siddering in mijn borst van de zenuwen. Wat gaat hij me opdragen?

‘Harken zijn bekrompen,’ stelt de jongen resoluut, alsof dat een vaststaand feit is. ‘Dus om te bewijzen dat je nu echt Onverschrokken bent, geef ik je opdracht om een tatoeage te nemen.’

Ik zie de inkt die over hun polsen, armen, schouders en halzen kruipt. De stalen knopjes door oren, neuzen, lippen en wenkbrauwen. Mijn huid is blanco, glad, gaaf. Maar dat past niet bij wie ik ben: ik zou vol littekens moeten zitten, net zo getekend moeten zijn als zij, maar dan getekend door herinneringen aan pijn, geschonden door de dingen die ik heb overleefd.

Met een kort schouderophalen zeg ik: ‘Best.’

Hij werpt me de fles toe en ik drink hem leeg, hoewel de drank op mijn lippen en in mijn keel prikt en bitter als gif is.

We gaan op weg naar de Fik.

Tori doet de deur open in een boxershort en T-shirt. Haar haar hangt over de linkerhelft van haar gezicht en ze trekt haar wenkbrauw naar me op. Ze lag duidelijk al te slapen toen wij aanbelden, maar ze lijkt niet boos, hooguit een beetje humeurig.

‘Ah toe?’ vraagt Amar. ‘Het is voor zijn opdracht.’

‘Weet je zeker dat je je door een slaperige vrouw wilt laten tatoeëren, Four? Die inkt was je er niet meer af,’ zegt ze tegen mij.

‘Ik vertrouw je,’ zeg ik. Ik ga niet terugkrabbelen, niet nadat ik iedereen zijn of haar opdracht al heb zien uitvoeren.

‘Goed dan.’ Tori gaapt. ‘Wat ik al niet doe in het kader van Onverschrokken tradities. Ik ben zo terug, even een broek aantrekken.’

Ze doet de deur weer dicht. Onderweg hiernaartoe heb ik mijn hersenen gepijnigd om te bedenken wat voor tatoeage ik zou willen, en waar. Ik kon niet beslissen, want mijn hoofd was te wazig. Dat is het nog steeds.

Een paar tellen later doet Tori weer open met een broek aan, maar nog steeds op blote voeten. ‘Als ik gedoe krijg omdat ik zo laat het licht nog aan heb gedaan, dan zeg ik dat het vandalen waren en ga ik namen noemen.’

‘Oké,’ zeg ik.

‘Kom maar mee naar de achteringang,’ zegt ze met een kort handgebaar. Ik loop achter haar aan door haar donkere woonkamer, die heel netjes is, op de vellen papier na die over haar salontafel zijn uitgespreid, allemaal met een andere tekening erop. Sommige zijn strak en simpel, zoals de meeste tatoeages die ik heb gezien, en andere zijn verfijnder, met meer details. Tori komt voor Onverschrokken begrippen waarschijnlijk het dichtst in de buurt van een kunstenaar.

Ik blijf bij de tafel staan. Op een van de vellen staan alle factiesymbolen, zonder de cirkels waardoor ze normaal gesproken omsloten zijn. De boom van Vriendschap staat onderaan en vormt een soort wortelconstructie voor het oog van Eruditie en de weegschaal van Oprechtheid. Daarboven lijken de handen van Zelfverloochening de vlammen van Onverschrokkenheid vast te houden. Het is net alsof alle symbolen met elkaar vergroeid zijn.

De anderen zijn al verder gelopen. Ik versnel mijn pas om ze in te halen en loop de keuken van Tori in, die ook al zo keurig is, hoewel alles er nogal oud uitziet: de kraan is roestig en de deur van de koelkast wordt met een grote klem dichtgehouden. De achterdeur staat open en leidt naar een kort, bedompt halletje dat uitkomt in de tattoostudio.

Ik ben er wel eens langsgelopen, maar had nooit de behoefte om naar binnen te gaan, omdat ik geen reden zag om mijn eigen lijf met naalden aan te vallen. Nu lijkt het erop dat ik die reden gevonden heb: die naalden zijn voor mij een manier om me los te maken van mijn verleden, niet alleen in de ogen van mijn mede-Onverschrokkenen, maar ook in mijn eigen ogen, elke keer dat ik naar mijn eigen spiegelbeeld kijk.

De muren van de ruimte hangen vol met tekeningen. De wand bij de deur is helemaal gewijd aan Onverschrokken symbolen, sommige zwart en eenvoudig, andere kleurig en nauwelijks te herkennen. Tori doet een lamp bij een van de stoelen aan en legt haar tatoeagenaalden klaar op een blad ernaast. De andere Onverschrokkenen gaan op banken en stoelen om ons heen zitten, alsof ze naar een soort voorstelling gaan kijken. Mijn gezicht begint te gloeien.

‘De basisprincipes van tatoeages,’ zegt Tori. ‘Hoe minder vulling onder de huid, of hoe magerder je bent op een bepaalde plek, hoe pijnlijker de tattoo. Je kunt je eerste waarschijnlijk het beste op je arm of zo laten zetten, of op…’

‘Je bil,’ oppert Zeke gnuivend.

Tori haalt haar schouders op. ‘Je zou niet de eerste zijn. En ook niet de laatste.’

Ik kijk naar de jongen die me deze opdracht heeft gegeven. Hij trekt zijn wenkbrauwen naar me op. Ik weet wat hij verwacht, wat ze allemaal verwachten: dat ik iets kleins ga nemen, op een arm of een been, iets wat je makkelijk kunt bedekken. Ik kijk naar de muur met alle symbolen. Mijn oog wordt vooral getrokken door één bepaalde tekening, een kunstzinnige weergave van de vlammen zelf.

‘Die,’ zeg ik wijzend.

‘Prima,’ zegt Tori. ‘Had je al een plek in gedachten?’

Ik heb één litteken – een deuk in mijn knie omdat ik als kind een keer op de stoep ben gevallen. Ik heb het altijd stom gevonden dat alle pijn die ik heb moeten ondergaan nergens een zichtbaar litteken heeft achtergelaten; zonder tastbaar bewijs begon ik soms te twijfelen of ik het allemaal wel echt had meegemaakt, met herinneringen die door de jaren heen steeds vager werden. Ik wil een herinnering aan het feit dat wonden weliswaar genezen, maar nooit helemaal verdwijnen: ik draag ze altijd bij me, zoals je ook littekens altijd bij je draagt.

Dat gaat deze tatoeage voor mij worden: een litteken. En het lijkt me wel passend dat die de herinnering weergeeft aan de ergste pijn die ik heb gevoeld.

Ik leg mijn hand op mijn ribbenkast en denk terug aan de kneuzingen die ik daar heb gehad, aan de doodsangsten die ik heb uitgestaan. Mijn vader had een paar moeilijke nachten toen mijn moeder net overleden was.

‘Weet je het zeker?’ vraagt Tori. ‘Dat is misschien wel de pijnlijkste plek die je kunt bedenken.’

‘Mooi zo,’ zeg ik terwijl ik in de stoel ga zitten.

De groep Onverschrokkenen joelt en ze geven een nieuwe fles door, groter dan de vorige, en bronskleurig in plaats van zilver.

‘Dus er zit vannacht een masochist in mijn stoel. Gezellig.’ Tori gaat op de kruk naast me zitten en trekt een paar rubberen handschoenen aan. Ik buig me naar voren om de zoom van mijn shirt op te trekken en ze doopt een watje in ontsmettingsmiddel waarmee ze over mijn ribben veegt. Ze wil zich net weer omdraaien als haar wenkbrauwen samentrekken en ze met één vinger voorzichtig tegen mijn huid duwt. De alcohol prikt in de huid op mijn rug die nog niet helemaal genezen is en ik krimp in elkaar.

‘Hoe kom je daaraan, Four?’ vraagt ze.

Ik kijk op en zie dat Amar me onderzoekend opneemt.

‘Hij is een aspirant,’ zegt hij. ‘Ze zitten allemáál onder de sneeën en blauwe plekken. Je zou ze eens moeten zien rondstrompelen met z’n allen. Het is bijna treurig.’

‘Ik heb een hele grote op mijn knie,’ biedt Zeke aan. ‘Die is echt heel goor blauw en…’

Zeke trekt zijn broekspijp omhoog om de bloeduitstorting aan de anderen te laten zien en dan beginnen ze allemaal op te scheppen met hun eigen blauwe plekken en hun eigen littekens: ‘Kijk, die heb ik gekregen toen ze me na de kabelbaan keihard lieten vallen.’

‘Nou, ik heb een litteken van die keer dat jij misgooide bij messenwerpen, dus volgens mij staan we quitte.’

Tori kijkt me even aan en ik weet zeker dat ze Amars verklaring voor de striemen op mijn rug niet gelooft, maar ze vraagt niet door. In plaats daarvan zet ze de naald aan. Het gezoem vult de ruimte en Amar gooit me de fles toe.

De drank brandt nog in mijn keel als de tatoeagenaald mijn ribben raakt, en mijn gezicht vertrekt even, maar om de een of andere reden vind ik de pijn niet erg.

Ik geniet ervan.

Als ik de volgende ochtend wakker word doet alles pijn. Vooral mijn hoofd.

O man, mijn hoofd.

Eric zit op de rand van het matras naast het mijne zijn veters te strikken. De huid rond de ringen in zijn lippen is rood; blijkbaar heeft hij de piercings kortgeleden laten zetten. Ik heb niet zo op hem gelet.

Hij kijkt me aan. ‘Je ziet er beroerd uit.’

Ik ga rechtop zitten, maar door de onverwachte beweging begint mijn hoofd nog harder te bonken.

‘Ik hoop dat je dit niet als excuus gaat gebruiken als je straks verliest,’ zegt hij met een valse grijns. ‘Want ik had toch wel gewonnen.’

Hij staat op, rekt zich uit en loopt de slaapzaal uit. Ik blijf nog even met mijn hoofd in mijn handen zitten en kom dan uit bed om te douchen. De helft van mijn lijf kan onder de straal en de andere helft niet, vanwege de inkt op mijn zij. De Onverschrokkenen hebben nog urenlang bij me gezeten tot de tatoeage klaar was, en toen we eindelijk vertrokken waren alle flessen leeg. Tori stak haar duim naar me op toen ik de tattoostudio uit wankelde en Zeke zei met zijn arm om mijn schouders: ‘Volgens mij ben je nu een echte Onverschrokkene.’

Vannacht vond ik dat geweldig om te horen. Nu wou ik dat ik mijn oude hoofd weer had, het hoofd dat geconcentreerd en vastberaden was en niet voelde alsof er mannetjes met hamers in waren getrokken. Ik laat het koele water nog een paar minuten over me heen stromen en kijk dan op de klok die aan de muur van het waslokaal hangt.

Nog tien minuten voor het gevecht. Ik ben laat. En Eric heeft gelijk: ik ga verliezen.

Met mijn hand tegen mijn voorhoofd gedrukt ren ik naar het oefenlokaal, mijn voeten half uit mijn schoenen. Als ik naar binnen storm zie ik dat de overgestapte aspiranten samen met een paar aspiranten uit Onverschrokkenheid rond de rand van het lokaal staan. Amar staat midden in de kring en kijkt op zijn horloge. Hij kijkt me geïrriteerd aan.

‘Fijn dat je er ook bij kon zijn,’ zegt hij. Aan zijn frons kan ik zien dat de kameraadschap van vannacht zich niet uitstrekt tot het oefenlokaal. Hij wijst naar mijn schoenen. ‘Strik je veters. Ik heb geen zin om nog langer op je te moeten wachten.’

Aan de andere kant van de kring laat Eric met zorg een voor een zijn knokkels knakken terwijl hij me doordringend aanstaart. Ik strik haastig mijn veters en stop de uiteindes in mijn schoenen zodat ze niet in de weg zitten.

Als ik tegenover Eric ga staan voel ik alleen het bonzen van mijn hart, het bonken van mijn hoofd, het branden in mijn zij. Dan doet Amar een pas achteruit en Eric komt razendsnel naar voren om me met zijn vuist recht in mijn gezicht te stompen.

Ik struikel naar achteren en breng mijn hand naar mijn gezicht. Alle pijn komt samen in mijn hoofd. Ik hou mijn handen omhoog om de volgende stoot af te weren. Mijn hoofd bonkt en ik zie zijn been bewegen. Ik probeer de trap te ontwijken, maar zijn voet raakt me hard tussen mijn ribben. Het voelt alsof er een stroomstoot door de linkerhelft van mijn lichaam gaat.

‘Dit wordt makkelijker dan ik had gedacht,’ zegt Eric.

Ik word warm van schaamte en in de arrogante speelruimte die hij me biedt geef ik hem een stoot in zijn maag.

Zijn vlakke hand slaat tegen mijn oor, dat begint te tuiten. Ik verlies mijn evenwicht en zet mijn vingers even op de grond om te blijven staan.

‘Zal ik je eens iets vertellen?’ zegt Eric zacht. ‘Volgens mij weet ik hoe je echt heet.’

Mijn ogen zijn wazig door een stuk of vijf verschillende soorten pijn. Ik wist niet dat er zo veel varianten waren – het zijn net smaken, zuur en brand en zeur en schrijn.

Hij slaat me nog een keer; hij mikt op mijn gezicht maar raakt mijn sleutelbeen. Hij schudt zijn hand los en zegt: ‘Zal ik het tegen ze zeggen? Zodat iedereen het weet?’

Hij houdt mijn naam tussen zijn tanden, Eaton, een veel gevaarlijker wapen dan zijn voeten, zijn ellebogen of zijn vuisten. De Zelfverloochenaars fluisteren altijd dat het probleem met veel Erudieten is dat ze zo egoïstisch zijn, maar volgens mij is het eerder hun arrogantie, de trots die ze putten uit het feit dat ze meer weten dan anderen. Op dat moment, overmand door angst, zie ik in dat dit Erics zwakke plek is. Hij is ervan overtuigd dat ik hem niet zo veel pijn kan doen als hij mij. Hij is ervan overtuigd dat zijn eerste indruk van mij klopt, dat ik nederig, bescheiden en passief ben.

Ik voel mijn pijn overgaan in woede en ik grijp zijn arm zodat hij niet weg kan terwijl ik op hem in beuk. Ik zie niet eens waar ik hem raak; ik zie, voel of hoor helemaal niets. Ik ben leeg, alleen, niets.

Dan hoor ik hem eindelijk gillen en ik zie dat hij met twee handen zijn gezicht vasthoudt. Er stroomt bloed langs zijn tanden en over zijn kin. Hij probeert zich los te wringen maar ik houd hem uit alle macht vast, zo stevig als ik kan.

Ik geef hem een harde trap in zijn zij en hij valt om. Ik kijk in zijn ogen boven zijn ineengestrengelde handen. Ze zijn glazig en staren in het niets. Het bloed is felrood op zijn huid. Het dringt tot me door dat ik dat gedaan heb, ík, en ik word weer bang, maar deze keer is het een ander soort angst. De angst voor wat ik ben, voor wat ik zou kunnen worden.

Mijn knokkels doen pijn en zonder om toestemming te vragen loop ik het lokaal uit.

Het hoofdkwartier van Onverschrokkenheid is een goede plek om bij te komen, donker en vol geheime, stille hoekjes.

In een gang bij de Kolk ga ik tegen de muur zitten om de kou van de stenen in mijn lichaam te laten trekken. Mijn hoofdpijn is weer terug, samen met allerlei verschillende soorten pijn en zere plekken van het gevecht, maar ik merk het nauwelijks. Mijn knokkels zijn kleverig van het bloed – Erics bloed. Ik probeer het eraf te wrijven maar het is al te droog. Ik heb het gevecht gewonnen, en dat betekent dat ik mijn plek in Onverschrokkenheid voorlopig heb veiliggesteld, dus ik zou tevreden moeten zijn in plaats van bang. Misschien zou ik zelfs blij moeten zijn dat ik eindelijk ergens thuishoor, dat ik me tussen mensen bevind die aan de lunchtafel niet langs me heen kijken. Maar ik weet dat je altijd een prijs moet betalen voor goede dingen. Welke prijs zal ik moeten betalen om Onverschrokken te worden?

‘Hé.’ Ik kijk op en zie Shauna die op de stenen muur klopt alsof het een deur is. Ze grijnst. ‘Dit is niet echt het overwinningsdansje dat ik had verwacht.’

‘Ik dans nooit,’ zeg ik.

‘Nee, dat had ik kunnen weten.’ Ze gaat tegenover me zitten, met haar rug tegen de andere muur. Ze trekt haar knieën op tot haar borst en slaat haar armen eromheen. Onze voeten staan maar een centimeter of tien uit elkaar. Ik weet niet waarom dat me opvalt. Of nou ja, dat weet ik wel: omdat ze een meisje is.

Ik weet niet hoe je met meisjes moet praten. Vooral niet als het een Onverschrokken meisje is. Ik heb zo’n vermoeden dat je nooit weet wat je kunt verwachten van een Onverschrokken meisje.

‘Eric ligt in de ziekenboeg,’ zegt ze met een grijns. ‘Ze denken dat je zijn neus hebt gebroken. En je hebt sowieso een van zijn tanden eruit geslagen.’

Ik kijk naar de grond. Heb ík iemand een tand uit zijn mond geslagen?

‘Ik vroeg me af of jij me misschien zou kunnen helpen,’ zegt ze terwijl ze met de neus van haar schoen tegen mijn voet port.

Precies wat ik had verwacht: Onverschrokken meisjes zijn onvoorspelbaar. ‘Waarmee dan?’

‘Met vechten. Ik kan het niet zo goed. Ik sta echt voor paal tijdens de training.’ Ze schudt haar hoofd. ‘Over twee dagen moet ik tegen een meisje vechten. Ze heet Ashley, maar ze wil dat iedereen haar As noemt.’ Shauna rolt met haar ogen. ‘Iets met Onverschrokken vlammen, as, weet ik veel. Hoe dan ook, ze is een van de besten van onze groep en ik ben bang dat ze me gaat afmaken. Letterlijk.’

‘Waarom vraag je mij dan om hulp?’ vraag ik, opeens achterdochtig. ‘Omdat je weet dat ik een Hark ben en wij zogenaamd iedereen helpen?’

‘Wat? Nee, natuurlijk niet,’ zegt ze. Haar wenkbrauwen trekken niet-begrijpend samen. ‘Ik vraag jou om hulp omdat jij overduidelijk de beste van je groep bent.’

Ik schiet in de lach. ‘Nee hoor.’

‘Eric en jij hadden als enigen nog nooit verloren en nu heb jij van hem gewonnen, dus dat ben je wel. Hoor eens, als je me niet wilt helpen moet je het gewoon…’

‘Ik wil je wel helpen,’ zeg ik. ‘Ik weet alleen niet zo goed hoe.’

‘We verzinnen wel iets,’ zegt ze. ‘Morgenmiddag in het oefenlokaal?’

Ik knik. Ze grijnst opnieuw, staat op en wil weglopen. Maar na een paar passen draait ze zich om en komt terug.

‘Je moet ophouden met dat geknies, Four,’ zegt ze. ‘Iedereen is onder de indruk van je. Geniet ervan.’

Ik kijk haar silhouet na tot het aan het eind van de gang de hoek omslaat. Ik was zo van slag door het gevecht dat ik er helemaal niet bij stil heb gestaan wat mijn overwinning op Eric betekent, namelijk dat ik nu bovenaan sta in mijn groep. Ik heb Onverschrokkenheid uitgekozen als toevluchtsoord en ik houd me hier niet alleen staande, ik blink hier uit.

Ik staar naar Erics bloed op mijn knokkels en glimlach.

De volgende ochtend besluit ik een risico te nemen. Tijdens het ontbijt ga ik bij Zeke en Shauna zitten. Shauna zit voorovergebogen boven haar bord en reageert grommend als iemand haar iets vraagt. Zeke gaapt achter zijn koffie, maar wijst me ook zijn familieleden aan: zijn broertje Uriah zit aan een van de andere tafels met Lynn, het zusje van Shauna. Zijn moeder, Hana, de meest bedeesde Onverschrokkene die ik ooit heb gezien – haar factie blijkt alleen uit de kleur van haar kleding – staat nog in de rij voor het buffet.

‘Mis je het om bij hen te wonen?’ vraag ik.

Ik heb al gemerkt dat de Onverschrokkenen erg dol zijn op bakken. Bij het avondeten kun je als toetje altijd uit minstens twee verschillende soorten taart kiezen, en aan het eind van het buffet staat een enorme berg muffins. Toen ik aan de beurt was waren alle lekkere smaken al op, dus ik moest het doen met volkoren.

‘Niet echt,’ zegt hij. ‘Ze zijn toch vlakbij. Aspiranten uit Onverschrokkenheid mogen eigenlijk tot bezoekdag niet met hun familie praten, maar ik weet dat ze voor me klaarstaan als er echt iets is.’

Ik knik. Naast hem zakken de ogen van Shauna dicht en ze valt in slaap met haar kin in haar hand.

‘En jij?’ vraagt hij. ‘Mis jij thuis?’

Ik wil ‘nee’ antwoorden, maar net op dat moment glijdt Shauna’s kin van haar hand en valt ze met haar gezicht plat op haar chocolademuffin. Zeke moet zo hard lachen dat de tranen over zijn wangen lopen en ik grijns onwillekeurig terwijl ik mijn sap opdrink.

Later die ochtend heb ik met Shauna afgesproken in het oefenlokaal. Ze heeft haar korte haar uit haar gezicht gebonden en haar Onverschrokken laarzen, die normaal gesproken altijd met losse veters om haar voeten klossen, zijn strak dichtgeregen. Ze stompt in de lucht en wacht telkens kort na elke uithaal om haar houding te corrigeren. Ik blijf even naar haar staan kijken en weet niet zo goed hoe ik moet beginnen. Ik heb zelf nog maar net geleerd hoe ik moet slaan, dus wie ben ik dan om haar te verbeteren?

Maar als ik een tijdje naar haar sta te kijken, beginnen me toch dingen op te vallen. Dat ze met haar knieën op slot staat, dat ze haar hand niet bij haar gezicht houdt om haar kaak te beschermen, dat ze vanuit haar elleboog stoot in plaats van haar hele lichaamsgewicht in de slagen te leggen. Ze blijft staan en veegt haar voorhoofd af met de rug van haar hand. Dan ziet ze mij en ze maakt een ongecontroleerde beweging van schrik, alsof ze een schok krijgt.

‘Regel één om niet als een engerd over te komen,’ zegt ze. ‘Meld even dat je er bent als de ander niet merkt dat je binnenkomt.’

‘Sorry,’ zeg ik. ‘Ik stond over een paar aanwijzingen na te denken.’

‘O.’ Ze kauwt op de binnenkant van de wang. ‘Welke dan?’

Ik leg uit wat me is opgevallen en dan gaan we tegenover elkaar in de kring staan. We beginnen langzaam en houden ons in om elkaar geen pijn te doen. Ik moet de hele tijd met mijn vuist tegen haar elleboog tikken om haar eraan te helpen herinneren dat ze haar hand omhoog moet houden, maar een halfuur later gaat het in elk geval al beter dan eerst.

‘Dat meisje tegen wie je morgen moet vechten,’ zeg ik, ‘zou ik hier raken, recht op haar kaak.’ Ik wijs naar mijn onderkaak. ‘Een goede opstoot moet genoeg zijn. Die gaan we nu oefenen.’

Ze maakt zich breed en ik zie tevreden dat haar knieën lichtgebogen zijn en dat ze een bepaalde energie in haar houding heeft die er eerder nog niet was. We schuifelen een paar tellen om elkaar heen en dan haalt ze uit. Tegelijkertijd zakt haar linkerhand naar beneden. Ik weer de eerste stoot af en val haar aan door het gat in haar verdediging. Op het laatste moment houd ik mijn vuist in de lucht stil en kijk haar met opgetrokken wenkbrauwen aan.

‘Misschien zou het helpen als je me gewoon zou slaan,’ zegt ze terwijl ze rechtop gaat staan. Haar wangen zijn rood van de inspanning en er glanst zweet langs haar haarlijn. Haar kritische ogen schitteren. Voor het eerst besef ik dat ze knap is. Niet zoals ik meisjes normaal gesproken knap vind – ze is niet zacht en kwetsbaar – maar op een sterke, doortastende manier.

Ik zeg: ‘Dat doe ik liever niet.’

‘Wat jij als een soort restje Zelfverloocheningshoffelijkheid beschouwt is in werkelijkheid best een belediging,’ zegt ze. ‘Ik kan heel goed voor mezelf zorgen. Ik kan een beetje pijn heus wel hebben.’

‘Daar gaat het niet om,’ zeg ik. ‘Het gaat er niet om dat je een meisje bent. Ik ben gewoon… Ik hou er gewoon niet van om zomaar geweld te gebruiken.’

‘Een beetje een Harkending?’ vraagt ze.

‘Niet echt. Harken houden niet van geweld, punt. Zet een Hark in Onverschrokkenheid en hij zal zich gewoon in elkaar laten meppen,’ zeg ik en ik sta mezelf een klein glimlachje toe. Ik ben het niet gewend om Onverschrokken woorden te gebruiken, maar het voelt goed om me de taal toe te eigenen, om me in hun manier van praten onder te dompelen. ‘Maar voor mij voelt het niet als een spelletje.’

Dit is de eerste keer dat ik dat hardop tegen iemand zeg. Ik weet waarom het niet als een spelletje voelt: omdat het voor mij zo lang werkelijkheid is geweest, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Hier heb ik geleerd om voor mezelf op te komen, om sterker te worden, maar wat ik niet heb geleerd, wat ik niet wíl leren, is om het leuk te vinden om iemand anders pijn te doen. Als ik Onverschrokken ga worden, doe ik dat op mijn eigen voorwaarden, ook al betekent het dat ik ergens altijd een beetje een Hark zal blijven.

‘Oké,’ zegt ze. ‘Zullen we verdergaan?’

We sparren tot ze de opstoot te pakken heeft en we bijna te laat zijn voor het avondeten. Bij het weggaan bedankt ze me en slaat ze heel even terloops een arm om me heen. Het is maar een snelle omhelzing, maar ze moet lachen als ze voelt dat ik verstijf.

‘Hoe word ik een Onverschrokkene voor beginners,’ zegt ze. ‘Les één: je mag je vrienden hier gewoon omhelzen.’

‘Zijn we dan vrienden?’ vraag ik, en het is maar ten dele een grapje.

‘Ach, hou toch je mond,’ zegt ze, en ze rent door de gang naar de slaapzaal.

De volgende ochtend gaan alle overgestapte aspiranten met Amar mee, langs het oefenlokaal, naar een onheilspellende gang met een zware deur aan het eind. Hij geeft ons opdracht om tegen de muur te gaan zitten en verdwijnt zonder nog iets te zeggen door de deur. Ik kijk op mijn horloge. Shauna’s gevecht kan nu elk moment beginnen: de in Onverschrokkenheid geboren aspiranten zijn met meer en doen dus langer over het eerste gedeelte van de inwijding.

Eric gaat zo ver mogelijk bij mij vandaan zitten en ik ben blij met die afstand. De avond na mijn overwinning was ik opeens bang dat hij uit wraak aan iedereen zou vertellen dat ik de zoon van Marcus Eaton ben, maar dat heeft hij niet gedaan. Ik vraag me af of hij gewoon de juiste gelegenheid afwacht om toe te slaan, of dat hij zich om een andere reden inhoudt. Hoe dan ook is het waarschijnlijk verstandiger om hem zoveel mogelijk uit de weg te gaan.

‘Wat zouden we daarbinnen moeten doen?’ Mia, de overstapper uit Vriendschap, klinkt zenuwachtig.

Niemand geeft antwoord. Om de een of andere reden ben ik niet nerveus. Er is niets achter die deur wat mij kan raken. Dus als Amar zijn hoofd om de hoek steekt en als eerste mijn naam roept, werp ik geen wanhopige blikken op mijn mede-aspiranten. Ik loop gewoon achter hem aan naar binnen.

De kamer is schemerig en groezelig, met alleen een stoel en een computer erin. De stoel is achterover geklapt, net als bij de persoonlijkheidstest. Het computerscherm staat aan en er draait een programma dat bestaat uit een heleboel regels donkere tekst tegen een witte achtergrond. Vroeger heb ik op school veel vrijwilligerswerk in de computerlokalen gedaan; het ging voornamelijk om onderhoud van de lokalen, maar soms voerde ik ook reparaties aan de computers uit als er iets stuk was. Ik werd begeleid door Katherine, een vrouw uit Eruditie die me veel meer heeft geleerd dan nodig was, dolblij dat ze haar kennis kon delen met iemand die zin had om te luisteren. En daarom kan ik aan die code zien met wat voor programma ik te maken heb, hoewel ik er verder weinig mee zou kunnen.

‘Een simulatie?’ vraag ik.

‘Hoe minder je weet, hoe beter,’ zegt Amar. ‘Ga zitten.’

Ik ga in de stoel liggen en leg mijn armen op de leuningen. Amar maakt een spuit klaar en houdt hem tegen het licht om te zien of de flacon er goed op zit. Hij steekt zonder waarschuwing de naald in mijn hals en duwt de zuiger omlaag. Ik krimp even in elkaar.

‘Eens kijken welke van je vier angsten als eerste naar boven komt,’ zegt hij. ‘Ze beginnen een beetje saai te worden, dus misschien kun je me eens iets nieuws laten zien.’

‘Ik zal mijn best doen,’ zeg ik.

De simulatie slokt me op.

Ik zit op de harde houten bank van een keukentafel in Zelfverloochening met een leeg bord voor mijn neus. Alle gordijnen zijn dicht, dus het enige licht komt van het oranjegloeiende peertje dat boven de tafel bungelt. Ik staar naar de donkere stof die mijn knie bedekt. Waarom draag ik zwart in plaats van grijs?

Als ik opkijk zit hij – Marcus – tegenover me. Een fractie van een seconde lijkt hij precies op de man die ik nog niet zo lang geleden aan de andere kant van de kiesceremoniezaal zag, met dezelfde donkerblauwe ogen als ik, zijn mond afkeurend samengeknepen.

Ik draag zwart omdat ik nu Onverschrokken ben, zeg ik tegen mezelf. Maar waarom zit ik dan in een Zelfverloocheningshuis, tegenover mijn vader?

Ik zie de contouren van het peertje weerspiegeld in mijn lege bord. Dit moet een simulatie zijn, denk ik.

De lamp knippert en Marcus verandert in de man die ik altijd in mijn angstlandschap zie, een verwrongen monster met gaten op de plek van zijn ogen en een brede, gapende mond. Hij werpt zich over de tafel met zijn handen voor zich uitgestrekt en in plaats van nagels heeft hij scheermessen in zijn vingertoppen zitten.

Hij haalt naar me uit en ik schuif naar achteren zodat ik van de bank val. Ik krabbel haastig overeind en ren naar de woonkamer. Daar is nog een Marcus, die me vanaf de muur probeert te grijpen. Ik zoek de voordeur, maar die heeft iemand met betonblokken gebarricadeerd en ik zit in de val.

Hijgend ren ik de trap op. Als ik boven ben struikel ik en val languit op de houten planken van de overloop. Een Marcus doet vanbinnenuit de kastdeur open, een andere Marcus komt de slaapkamer van mijn ouders uit en weer een andere klauwt over de badkamervloer naar me toe. Ik deins achteruit tegen de muur. Het huis is donker. Er zijn geen ramen.

Hij is overal.

Plotseling staat een van de Marcussen recht voor me en hij duwt me met twee handen rond mijn keel tegen de muur. Een andere haalt zijn vingernagels langs mijn armen en dat veroorzaakt zo’n brandende pijn dat de tranen in mijn ogen springen.

Ik ben verlamd van paniek.

Ik slik een hap lucht door. Ik kan niet schreeuwen. Ik voel pijn en mijn hart bonkt en ik schop zo hard ik kan, maar ik raak niets. De Marcus die mijn keel dichtknijpt duwt me omhoog langs de muur zodat mijn tenen over de vloer slepen. Mijn armen en benen zijn slap, als een lappenpop. Ik kan me niet bewegen.

Hij is overal, overal in dit huis. Het is niet echt, besef ik. Het is een simulatie. Het is net als het angstlandschap.

Er zijn nu nog meer Marcussen, die onder aan de trap met uitgestoken handen staan te wachten, en ik staar naar een zee van messen. Hun vingers grijpen mijn benen, halen me open, en ik voel iets warms langs mijn hals druppelen als de Marcus die me wurgt nog harder begint te knijpen.

Simulatie, zeg ik tegen mezelf. Ik probeer mijn armen en benen een voor een in beweging te krijgen. Ik stel me voor dat mijn bloed door mijn lijf raast. Ik zet mijn hand met een klap tegen de muur en tast rond naar een wapen. Een van de Marcussen steekt zijn arm omhoog en houdt zijn vingers voor mijn ogen. Ik gil en probeer me los te rukken terwijl de messen in mijn oogleden snijden.

Mijn hand vindt geen wapen, maar een deurknop. Ik draai er hard aan en val in een andere kast. De Marcussen laten me los. In de kast zit een raam, waar ik net doorheen pas. Terwijl de Marcussen me door het donker achtervolgen gooi ik mijn schouder tegen het glas, en het breekt. Frisse lucht stroomt mijn longen in.

Ik ga hijgend rechtop in de stoel zitten.

Ik leg mijn handen op mijn keel, mijn armen, mijn benen, op zoek naar verwondingen die er niet zijn. Ik voel nog steeds de sneeën en het bloed dat uit mijn aderen vloeit, maar mijn huid is nog heel.

Mijn ademhaling wordt rustiger en daarmee ook mijn geest. Amar zit bij de computer; hij is aan de simulatie gekoppeld en staart me aan.

‘Wat is er?’ vraag ik buiten adem.

‘Je hebt er vijf minuten in gezeten,’ antwoordt hij.

‘Is dat lang?’

‘Nee.’ Hij kijkt me fronsend aan. ‘Nee, dat is helemaal niet lang. Het is heel goed, om precies te zijn.’

Ik zet mijn voeten op de grond en houd mijn hoofd in mijn handen. Ik ben dan misschien niet heel lang in paniek geweest tijdens de simulatie, maar het beeld van mijn monsterlijke vader die mijn ogen uit mijn gezicht probeert te klauwen blijft door mijn hoofd spoken en mijn hartslag schiet telkens weer omhoog.

‘Werkt het serum nog?’ vraag ik met opeengeklemde tanden. ‘Wekt het nog een paniekreactie op?’

‘Nee, als het goed is, is het inactief geworden zodra je uit de simulatie kwam,’ zegt hij. ‘Hoezo?’

Ik wapper met mijn handen, die prikken, alsof ze gevoelloos aan het worden zijn. Ik schud mijn hoofd. Het was niet echt, zeg ik tegen mezelf. Laat het los.

‘Soms blijft de angst na de simulatie nog een tijd hangen, afhankelijk van wat je hebt gezien,’ zegt Amar. ‘Ik breng je even terug naar de slaapzaal.’

‘Nee.’ Ik schud mijn hoofd. ‘Ik voel me prima.’

Hij kijkt me indringend aan.

‘Het was geen vraag,’ zegt hij. Hij staat op en doet een deur achter de stoel open. Ik loop achter hem aan door een kort, donker halletje en dan door de rotsgangen terug naar de slaapzaal. De lucht is hier koel en vochtig, zo diep onder de grond. Ik hoor de echo van onze voetstappen en mijn ademhaling, maar verder niets.

Ik meen links van me een beweging te zien en ik deins opzij om me tegen de muur te drukken. Amar komt voor me staan en legt zijn handen op mijn schouders zodat ik hem wel aan moet kijken.

‘Hé,’ zegt hij. ‘Raap jezelf bij elkaar, Four.’

Ik knik en mijn gezicht wordt rood. Ik voel een diepe steek van schaamte in mijn buik. Ik hoor Onverschrokken te zijn. Ik hoor niet bang te zijn voor Marcusmonsters die me in het donker besluipen. Ik leun tegen de stenen muur en haal diep adem.

‘Mag ik iets vragen?’ zegt Amar. Ik krimp ineen, in de veronderstelling dat hij iets over mijn vader gaat vragen, maar dat is niet zo. ‘Hoe ben je van die overloop af gekomen?’

‘Ik heb een deur opengedaan,’ zeg ik.

‘Was er de hele tijd al een deur achter je? Zit er in je ouderlijk huis een deur op die plek?’

Ik schud mijn hoofd.

Amars normaal gesproken vriendelijke gezicht staat ernstig. ‘Dus die heb je vanuit het niets tevoorschijn laten komen?’

‘Ja,’ zeg ik. ‘Simulaties zitten gewoon in je hoofd. Mijn hoofd heeft een deur gemaakt waardoor ik kon ontsnappen. Ik moest me gewoon even goed concentreren.’

‘Vreemd,’ zegt hij.

‘Hè? Hoezo?’

‘De meeste aspiranten kunnen in deze simulaties geen onmogelijke dingen laten gebeuren omdat ze, anders dan bij het angstlandschap, niet beseffen dat ze in een simulatie zitten,’ zegt hij. ‘En daarom komen ze er ook niet zo snel uit.’

Mijn hart klopt in mijn keel. Ik had niet in de gaten dat deze simulatie anders hoorde te zijn dan het angstlandschap – ik dacht dat iedereen bewust bleef tijdens deze simulatie. Maar als ik Amar zo hoor, was deze simulatie meer zoals de persoonlijkheidstest, en voordat ik de persoonlijkheidstest ging doen heeft mijn vader me nog gewaarschuwd dat ik niet mocht laten merken dat ik bewust blijf tijdens simulaties. Ik weet nog goed hoe dringend hij het zei, hoe gespannen zijn stem was en hoe hij net iets te hard in mijn arm kneep.

Op dat moment dacht ik dat hij zo klonk omdat hij zich zorgen om me maakte. Omdat hij me wilde beschermen.

Zag hij spoken, of is het echt gevaarlijk om bewust te blijven tijdens simulaties?

‘Ik was net als jij,’ zegt Amar zacht. ‘Ik kon de simulaties veranderen. Ik dacht alleen dat ik de enige was.’

Ik wil tegen hem zeggen dat hij het voor zich moet houden, zijn geheim moet bewaren. Maar de Onverschrokkenen doen minder krampachtig over geheimen dan de Zelfverloochenaars, met hun strakke glimlachjes en identieke, keurige huizen.

Amar kijkt me een beetje raar aan, gretig, alsof hij iets van me verwacht. Ik schuifel ongemakkelijk met mijn voeten.

‘Je moet het maar niet aan de grote klok hangen,’ zegt Amar. ‘De Onverschrokkenen houden er niet van als mensen uit de pas lopen. Wat dat betreft zijn ze net als de andere facties – het valt hier alleen minder op.’

Ik knik.

‘Het zal wel een toevalstreffer geweest zijn,’ zeg ik. ‘Tijdens mijn persoonlijkheidstest was er niets aan de hand. Volgende keer gaat het vast zoals het hoort.’

‘Ja.’ Hij klinkt niet overtuigd. ‘Probeer volgende keer maar geen onmogelijke dingen te doen, goed? Ga je angst gewoon op een logische manier te lijf, een manier die ook voor de hand zou liggen als je je niet van de simulatie bewust was.’

‘Oké,’ antwoord ik.

‘Het gaat nu wel weer, hè? Kun je zelf terug naar de slaapzaal?’

Ik wil zeggen dat ik sowieso wel zelf terug naar de slaapzaal had gekund, dat hij me niet had hoeven brengen. Maar ik knik alleen. Hij geeft me een goedmoedige klap op mijn schouder en loopt terug naar de simulatiekamer.

Om de een of andere reden kan ik me niet voorstellen dat mijn vader me alleen vanwege bepaalde factienormen zo fel voor mijn simulatiebewustzijn gewaarschuwd heeft. Hij gaf me altijd op mijn kop omdat hij vond dat ik hem in het bijzijn van de andere Zelfverloochenaars voor schut zette, maar hij had me nog nooit eerder een waarschuwing toegesist of voor problemen behoed. Hij had me nooit eerder met grote ogen aangestaard tot ik beloofd had dat ik zijn raad zou opvolgen.

Het is een gek idee om te beseffen dat hij me probeerde te beschermen. Alsof hij toch niet helemaal het monster is dat in mijn hoofd zit, dat in mijn grootste nachtmerries opduikt.

Als ik op weg ga naar de slaapzaal hoor ik iets aan het eind van de gang waar we net doorheen gelopen zijn – het klinkt als zachte, schuifelende voetstappen die snel de andere kant op gaan.

Bij het avondeten rent Shauna op me af in de kantine en stompt me hard tegen mijn arm. Haar glimlach is zo breed dat hij in haar wangen lijkt te snijden. De huid onder haar rechteroog is gezwollen: ze gaat een blauw oog krijgen.

‘Ik heb gewonnen!’ zegt ze. ‘Ik heb gedaan wat jij zei – ik heb haar binnen een minuut op haar kaak gemept en toen was ze helemaal de kluts kwijt. Ze heeft me nog wel op mijn oog geslagen omdat ik mijn verdediging liet zakken, maar daarna heb ik haar flink afgerost. Ze heeft een bloedneus. Het was te gek.’

Ik grijns. Het geeft verbazingwekkend veel voldoening om iemand iets te leren en vervolgens te horen dat het gewerkt heeft.

‘Goed zo,’ zeg ik.

‘Zonder jouw hulp was het niet gelukt,’ zegt ze. Haar glimlach verandert, hij wordt zachter, minder hyper, oprechter. Ze gaat op haar tenen staan en geeft me een kus op mijn wang.

Ik staar haar aan terwijl ze haar hoofd weer terugtrekt. Lachend sleurt ze me mee naar de tafel waar Zeke en nog een paar andere aspiranten uit Onverschrokkenheid zitten. Mijn probleem, besef ik, is niet dat ik een Hark ben, maar dat ik niet weet wat deze uitingen van genegenheid voor de Onverschrokkenen betekenen. Shauna is knap en grappig, en in Zelfverloochening zou ik een keer bij haar thuis gaan eten om haar familie te ontmoeten als ik haar leuk vond, ik zou uitzoeken bij welk vrijwilligersproject ze betrokken was en daar ook binnen proberen te komen. In Onverschrokkenheid heb ik geen idee hoe ik dit moet aanpakken, of hoe ik erachter moet komen of ik haar echt op die manier leuk vind.

Ik besluit me er niet door te laten afleiden, nu in elk geval niet. Ik haal een bord en ga zitten om te eten terwijl ik naar het gepraat en gelach van de anderen luister. Iedereen feliciteert Shauna met haar overwinning en ze wijzen naar het meisje dat ze in elkaar heeft geslagen en dat met een bont en blauw gezicht aan een van de andere tafels zit. Als we klaar zijn met eten en ik met mijn vork in een stuk chocoladetaart zit te prikken, komen er twee Erudiete vrouwen de kantine in.

Er is heel wat voor nodig om de Onverschrokkenen stil te krijgen. Zelfs de onverwachte binnenkomst van de Erudieten is niet genoeg – er klinkt nog steeds zacht geroezemoes, als rennende voetstappen in de verte. Maar wanneer de Erudieten bij Max gaan zitten en er verder niets gebeurt, zwellen de gesprekken weer aan. Ik doe er niet aan mee. Ik blijf met mijn vork in de taart prikken en kijk naar de vrouwen.

Max staat op en loopt naar Amar. Ze hebben een gespannen uitziend gesprek tussen de tafels en dan komen ze naar mij toe. Naar míj.

Amar wenkt me. Ik laat mijn bijna-lege dienblad staan.

‘We zijn opgeroepen voor een evaluatie,’ zegt Amar. Zijn altijd glimlachende mond is nu een rechte streep en zijn levendige stem klinkt toonloos.

‘Een evaluatie?’ vraag ik.

Max glimlacht even naar me. ‘De uitkomst van je angstsimulatie was wat ongebruikelijk. Onze Erudiete vriendinnen daar…’ Ik kijk over zijn schouder naar de vrouwen. Met een schok besef ik dat een van hen Jeanine Matthews is, de afgevaardigde van Eruditie. Ze draagt een scherp gesneden blauw mantelpak en er hangt een bril aan een ketting om haar nek, een uiting van Erudiete ijdelheid die zo ver is doorgevoerd dat hij vervreemdend wordt. Max vervolgt: ‘…zullen nog een simulatie bijwonen om te kijken of het afwijkende resultaat geen fout in het simulatieprogramma was. Amar brengt jullie nu terug naar de angstsimulatiekamer.’

Ik voel de vingers van mijn vader die zich om mijn arm klemmen, hoor zijn sissende stem die zegt dat ik geen rare dingen moet doen tijdens mijn persoonlijkheidstest-simulatie. Mijn handpalmen beginnen te prikken, een teken dat ik in paniek raak. Ik kan geen woord uitbrengen en kijk zwijgend naar Max, dan naar Amar, en knik. Ik weet niet wat het betekent als je bewust blijft tijdens een simulatie, maar ik weet wel dat het niet goed is. Ik weet dat Jeanine Matthews hier nooit naartoe gekomen zou zijn om mijn simulatie bij te wonen als er niet iets heel erg mis met me was.

Zonder iets te zeggen lopen we naar de angstsimulatiekamer. Jeanine en de andere vrouw, haar assistente, neem ik aan, komen zacht pratend achter ons aan. Amar doet de deur open en laat ons achter elkaar naar binnen.

‘Ik pak even de extra spullen zodat jullie mee kunnen kijken,’ zegt Amar. ‘Zo terug.’

Jeanine ijsbeert met een bedachtzame blik op haar gezicht door de kamer. Ik ben op mijn hoede voor haar, zoals alle Zelfverloochenaars, die geleerd hebben om de Erudiete ijdelheid en hebzucht te wantrouwen. Maar terwijl ik naar haar kijk besef ik dat wat ik geleerd heb niet per se waar hoeft te zijn. De Erudiete vrouw die me tijdens mijn vrijwilligerswerk in de computerlokalen op school heeft geleerd hoe ik een computer uit elkaar moest halen was niet hebzuchtig of ijdel, en misschien is Jeanine Matthews dat ook wel niet.

‘Je staat in het systeem geregistreerd als “Four”,’ zegt Jeanine na een tijdje. Ze staat stil en vouwt haar handen voor haar lichaam. ‘Wat mij bijzonder verbaasde. Waarom heet je hier geen Tobias?’

Ze weet al wie ik ben. Ja, natuurlijk weet ze dat. Zij weet toch alles? Ik heb het gevoel dat mijn binnenste verschrompelt, in elkaar stort. Ze weet hoe ik heet, ze weet wie mijn vader is, en als ze een van mijn angstsimulaties heeft gezien, dan weet ze ook wat er zich in de donkerste hoekjes van mijn ziel zoal afspeelt. Haar heldere, bijna doorzichtige ogen ontmoeten de mijne en ik kijk weg.

‘Ik wilde opnieuw beginnen,’ zeg ik.

Ze knikte. ‘Dat kan ik me voorstellen. Vooral gezien alle ellende die je hebt meegemaakt.’

Ze klinkt bijna… vriendelijk. Mijn nekharen gaan overeind staan en ik staar haar recht aan. ‘Het gaat hier prima, hoor,’ zeg ik kil.

‘Daar twijfel ik niet aan.’ Ze glimlacht even.

Amar rijdt een karretje de kamer in, met daarop nog meer snoeren, elektroden, computeronderdelen. Ik weet wat er van me verwacht wordt, dus ik ga in de stoel liggen en leg mijn armen weer op de leuningen terwijl de anderen zich aan de simulatie koppelen. Amar komt naar me toe met een naald en ik verroer me niet als hij in mijn hals prikt.

Ik doe mijn ogen dicht en de wereld om me heen verdwijnt weer.

Als ik mijn ogen opendoe sta ik op het dak van een waanzinnig hoog gebouw, vlak bij de rand. Onder me ligt de harde stoep, de straten zijn helemaal verlaten, er is niemand die me naar beneden kan helpen. De wind geselt me van alle kanten en ik leun naar achteren tot ik met mijn rug op het kiezeldak val.

Zelfs daar voel ik me al onprettig, starend naar de uitgestrekte, lege hemel die me eraan herinnert dat ik me op het hoogste punt van de stad bevind. Ik bedenk dat Jeanine Matthews meekijkt, sta op en beuk tegen de deur naar het dak terwijl ik een strategie probeer uit te stippelen. Normaal gesproken zou ik deze angst bedwingen door van het gebouw te springen, in de wetenschap dat het een simulatie was en ik toch niet echt dood zou gaan. Maar iemand anders in deze simulatie zou dat nooit doen, die zou een veilige manier verzinnen om beneden te komen.

Ik ga de mogelijkheden na. Ik kan proberen deze deur open te maken, maar er ligt hier geen gereedschap dat ik kan gebruiken; ik zie alleen het grind, de deur en de lucht. Ik kan geen gereedschap tevoorschijn laten komen om de deur open te wrikken, want dat is precies het soort ingreep waar Jeanine op zit te wachten. Ik doe een stap naar achteren en schop hard met mijn hak tegen de deur, maar die geeft niet mee.

Met bonkend hart loop ik terug naar de rand. Ik kijk bewust niet omlaag naar de nietige stoep, maar naar het gebouw zelf. Ik zie ramen met vensterbanken onder me, honderden. De snelste manier naar beneden, de meest Onverschrokken manier, is door langs de gevel omlaag te klimmen.

Ik sla mijn handen voor mijn gezicht. Even blijf ik zo staan, en dan zak ik door mijn knieën. Ik weet dat dit niet echt is, maar het vóélt wel echt, de wind die langs mijn oren fluit, fris en stevig, het ruwe beton onder mijn handen, het geluid van de kiezels onder mijn schoenen. Huiverend sla ik een been over de rand, en ik draai me met mijn gezicht naar het gebouw terwijl ik eerst mijn ene been en dan mijn andere laat zakken tot ik alleen nog met mijn vingertoppen aan de rand hang.

Ik voel paniek opborrelen en ik gil met opeengeklemde lippen. Dit is zo erg. Ik haat hoogtes – ik háát ze. Ik knipper tranen uit mijn ogen, waar ik de wind de schuld van geef, en tast met mijn tenen naar de vensterbank onder me. Als ik hem gevonden heb voel ik met mijn ene hand naar de rand van het raam en duw me omhoog om in evenwicht te blijven, terwijl ik voorzichtig de bal van mijn voeten op de vensterbank onder me zet.

Mijn lichaam hangt naar achteren, boven de lege ruimte, en ik gil opnieuw, waarbij ik mijn tanden zo hard op elkaar klem dat ze knarsen.

Dat moet ik nog een keer doen. En nog een keer. En nog een keer.

Ik buk en pak met één hand de onderkant van het raam vast, terwijl ik met de andere de bovenrand blijf vasthouden. Als ik een goede grip op het kozijn heb laat ik mijn tenen langs de gevel glijden en hoor hoe ze langs de stenen schrapen. Dan laat ik mezelf weer bungelen.

Maar als ik mijn voeten op de volgende vensterbank wil zetten, houd ik me niet stevig genoeg vast. Mijn handen glippen van het kozijn en ik val naar achteren. Ik grabbel verwoed met mijn vingertoppen naar het beton, maar het is te laat: ik stort omlaag en er giert een nieuwe gil omhoog vanuit mijn keel. Ik zou een vangnet kunnen laten verschijnen, ik zou een touw in de lucht kunnen maken om me te redden, maar nee: ik mag geen onmogelijke dingen doen, want dan weten ze wat ik kan.

Ik laat mezelf vallen. Ik laat mezelf sterven.

Ik word gillend wakker met een door mijn hersenen gecreëerde, verzengende pijn in mijn hele lichaam, mijn ogen vertroebeld door tranen en angst. Hijgend kom ik met een ruk overeind. Mijn lijf trilt en ik schaam me voor de belabberde prestatie die ik heb geleverd, maar ik weet dat dat juist goed is. Zo krijgen mijn toeschouwers de indruk dat ik heel normaal ben, dat ik gewoon de zoveelste roekeloze Onverschrokkene ben die dacht dat hij langs een gevel kon klimmen en keihard op zijn smoel ging.

‘Interessant,’ zegt Jeanine, en mijn ademhaling is zo luid dat ik haar nauwelijks versta. ‘Het blijft altijd fascinerend om in iemands hoofd te kijken. Elk detail biedt een schat aan informatie.’

Ik zwaai mijn benen, die nog steeds trillen, over de rand van de stoel en zet mijn voeten op de grond.

‘Goed gedaan,’ zegt Amar. ‘Je klimtechniek is nog niet optimaal, maar je bent opnieuw snel uit de simulatie gekomen, net als de vorige keer.’

Hij glimlacht naar me. Blijkbaar heb ik overtuigend genoeg gedaan alsof ik normaal ben, want zijn bezorgde blik is verdwenen.

Ik knik.

‘Nou, kennelijk werd die ongebruikelijke uitslag van je vorige simulatie veroorzaakt door een storing in het programma. We zullen het simulatieprogramma tegen het licht houden om de fout op te sporen,’ zegt Jeanine. ‘Goed, Amar. Als je het niet erg vindt zou ik nu graag een van jóúw angstsimulaties zien.’

‘Van mij? Hoezo dat?’

Jeanines welwillende glimlach verandert niet. ‘Uit onze gegevens blijkt dat jij niet verrast was na de opvallende uitkomst van Tobias, dat je het gegeven zelfs herkende. En ik wil graag weten of dat komt doordat je er zelf ervaring mee hebt.’

‘Jullie gegevens,’ zegt Amar. ‘Hoe komen jullie daar dan aan?’

‘Een aspirant heeft contact met ons opgenomen om zijn bezorgdheid te uiten over het welzijn van jou en Tobias,’ zegt Jeanine. ‘Om privacy-redenen kan ik zijn naam niet noemen. Tobias, jij kunt gaan. Bedankt voor je medewerking.’

Ik kijk naar Amar en hij geeft me een klein knikje. Nog steeds een beetje wankel duw ik me van de stoel en loop de kamer uit, maar ik laat de deur op een kier staan zodat ik in de gang kan blijven luisteren. Maar zodra ik buiten ben doet de assistente van Jeanine de deur dicht en ik hoor helemaal niets meer, zelfs niet als ik mijn oor ertegenaan druk.

Een aspirant heeft contact opgenomen om zijn bezorgdheid te uiten – en ik weet zeker wie die aspirant is. Onze enige voormalige Erudiet: Eric.

Een week lang lijkt het bezoek van Jeanine Matthews zonder gevolgen te blijven. Alle aspiranten, zowel de Onverschrokkenen als de overstappers, gaan elke dag door angstsimulaties en elke dag laat ik mezelf verzwelgen door mijn eigen angsten: hoogtes, krappe ruimtes, geweld, Marcus. Soms vloeien ze samen: Marcus op het dak van hoge gebouwen, geweld in krappe ruimtes. Ik ben telkens nog half van de wereld als ik trillend bijkom en ik schaam me voor het feit dat ik de enige aspirant ben die zijn angsten na afloop niet van zich af kan zetten, ook al heb ik er maar vier. Ze besluipen me als ik ze het minst verwacht, geven me nachtmerries waaruit ik sidderend en paranoïde wakker word. Ik knars met mijn tanden, schrik van het minste of geringste geluidje en mijn handen worden zomaar gevoelloos. Ik ben bang dat ik aan het eind van de inwijding krankzinnig zal zijn.

‘Gaat het wel?’ vraagt Zeke op een ochtend bij het ontbijt. ‘Je ziet er nogal gesloopt uit.’

‘Het gaat prima,’ zeg ik, botter dan ik bedoelde.

‘Tuurlijk, joh,’ zegt Zeke grijnzend. ‘Het is heus geen schande als het niet gaat, hoor.’

‘Als jij het zegt,’ antwoord ik, en ik dwing mezelf om mijn bord leeg te eten, hoewel alles tegenwoordig naar zaagsel smaakt. Ik heb het gevoel dat ik gek word, maar ik kom wel aan, voornamelijk door spiermassa. Het is vreemd om zo veel ruimte in beslag te nemen terwijl ik vroeger zo makkelijk kon verdwijnen. Ik voel me er iets sterker door, iets stabieler.

Zeke en ik brengen onze dienbladen weg. Onderweg naar de Kolk komt het broertje van Zeke – ik weet nog dat hij Uriah heet – naar ons toe. Hij is nu al langer dan Zeke, met een gaasverband achter zijn oor dat een nieuwe tatoeage bedekt. Normaal gesproken ziet hij eruit alsof hij elk moment een mop kan gaan vertellen, maar nu niet. Nu kijkt hij alleen maar verbijsterd.

‘Amar,’ zegt hij een beetje buiten adem. ‘Amar is…’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Amar is dood.’

Ik grinnik even. Ik ben me er vaag van bewust dat dat geen gepaste reactie is, maar het gaat vanzelf. ‘Wat? Hoe bedoel je, hij is dood?’

‘Een Onverschrokken vrouw heeft vanochtend vroeg op de stoep bij de Fik een lijk gevonden,’ zegt Uriah. ‘Ze hebben het net geïdentificeerd. Het was Amar. Hij… Blijkbaar is hij…’

‘Gesprongen?’ vraagt Zeke.

‘Of gevallen, dat weet niemand,’ zegt Uriah.

Ik loop naar de rotspaden die langs de wanden van de Kolk kronkelen. Normaal gesproken duw ik mijn lijf altijd tegen de muur als ik naar boven ga, uit angst voor de hoogte, maar deze keer ben ik me niet eens bewust van de afgrond. Ik baan me een weg langs rennende, gillende kinderen en mensen die de winkels in en uit lopen, en klim de trap op naar het glazen plafond.

Er heeft zich een menigte gevormd in de hal van de Fik en ik elleboog me naar voren. Een paar mensen schelden me uit, of geven me een elleboogstoot terug, maar ik merk het nauwelijks. Ik worstel me naar de rand van de hal, naar de glazen wanden op straatniveau die rond het hoofdkwartier van Onverschrokkenheid staan. Buiten is een gedeelte van de stoep afgezet met tape, en ik zie een donkerrode vlek op de tegels.

Ik blijf er heel lang naar staan staren, tot ik voel hoe het langzaam tot me doordringt dat die vlek veroorzaakt is door Amars bloed, toen zijn lichaam op de grond te pletter sloeg.

Dan loop ik weg.

Ik kende Amar niet genoeg om echt verdriet te voelen, op de manier zoals ik verdriet voor mezelf heb leren definiëren. Verdriet, dat is wat ik na de dood van mijn moeder voelde, een last die het onmogelijk maakte om de dag door te komen. Ik weet nog dat ik halverwege de simpelste bezigheden moest stoppen om uit te rusten en vervolgens vergat ze af te maken, of dat ik midden in de nacht wakker werd terwijl de tranen over mijn gezicht stroomden.

Het verlies van Amar is anders. Af en toe voelt het hetzelfde, als ik bedenk dat hij me mijn naam gegeven heeft, of dat hij me beschermde terwijl hij het niet eens in de gaten had. Maar het grootste deel van de tijd ben ik vooral boos. Zijn dood houdt verband met het bezoek van Jeanine Matthews en de evaluatie van zijn angstsimulatie, dat weet ik zeker. En dat betekent dat Eric er ook schuldig aan is, want hij heeft ons gesprek gehoord en zijn voormalige factieleider erover verteld.

De Erudieten hebben Amar vermoord. Maar iedereen denkt dat hij gesprongen of gevallen is. Dat is iets wat een Onverschrokkene zou doen.

Die avond houden de Onverschrokkenen een herdenkingsdienst voor hem. Tegen het eind van de middag is iedereen dronken. We verzamelen ons bij de Kloof en Zeke geeft me een beker met donkere drank, die ik in één keer achteroversla. Terwijl de alcohol een bepaalde rust door mijn lichaam laat gaan, geef ik hem enigszins zwaaiend op mijn benen de lege beker terug.

‘Tja, dat had je wel nodig denk ik,’ zegt Zeke terwijl hij in de lege beker tuurt. ‘Ik ga even een nieuwe halen.’

Ik knik en luister naar het brullende water in de Kloof. Jeanine Matthews leek genoegen te nemen met de verklaring dat mijn opvallende uitkomst gewoon een foutje in het programma was, maar stel dat ze alleen maar deed alsof? Stel dat ze het straks ook op mij gemunt zal hebben? Ik probeer de gedachte weg te drukken naar een plek waar ik hem niet meer zal kunnen vinden.

Er wordt een donkere hand vol littekens op mijn schouder gelegd en Max komt naast me staan.

‘Gaat het, Four?’ vraagt hij.

‘Jawel,’ zeg ik, en dat is niet gelogen. Het gaat wel. Het gaat wel omdat ik nog steeds op mijn benen sta en nog niet aan het lallen ben.

‘Ik weet dat Amar erg op je gesteld was. Volgens mij dacht hij dat je het hier ver zou kunnen schoppen.’ Max glimlacht even.

‘Ik kende hem eigenlijk niet zo goed,’ zeg ik.

‘Hij was altijd al een beetje zwartgallig, een beetje onberekenbaar. Anders dan de andere aspiranten in zijn groep,’ zegt Max. ‘Ik denk dat hij de dood van zijn grootouders nooit helemaal te boven is gekomen. Of misschien zat het probleem dieper… Ik weet het niet. Misschien is het zo wel beter voor hem.’

‘Het is beter voor hem dat hij dóód is?’ vraag ik boos.

‘Dat is niet helemaal wat ik bedoelde,’ zegt Max. ‘Maar hier in Onverschrokkenheid moedigen wij onze leden aan om hun eigen levenspad te kiezen. Als hij hiervoor gekozen heeft… dan is dat alleen maar goed.’ Hij legt zijn hand weer op mijn schouder. ‘Als je je laatste beoordeling morgen tot een goed einde brengt moeten wij maar eens praten over hoe jij je toekomst binnen Onverschrokkenheid voor je ziet. Je steekt met kop en schouders boven de andere aspiranten uit, ondanks je achtergrond.’

Ik staar hem alleen maar aan. Ik begrijp niet eens wat hij bedoelt, en waarom hij dit hier, tijdens de herdenkingsdienst voor Amar, tegen me zegt. Wil hij me een baan aanbieden? Wat voor baan dan?

Zeke komt terug met twee bekers en Max gaat weer op in de menigte, alsof er niets gebeurd is. Een vriend van Amar gaat op een stoel staan en schreeuwt iets nietszeggends over Amar die dapper genoeg was om zich in het onbekende te storten.

Iedereen heft het glas en brult zijn naam. Amar, Amar, Amar. Ze zeggen hem zo vaak dat hij alle betekenis verliest, en het allesoverstemmende lawaai beukt meedogenloos op me in.

Dan drinken we allemaal. Zo rouwen de Onverschrokkenen: door het verdriet met alcohol naar de vergetelheid te verjagen en daar te laten.

Goed dan. Best. Dan verjaag ik het ook wel.

Mijn laatste examen, mijn angstlandschap, wordt begeleid door Tori en geobserveerd door de Onverschrokken leiders, onder wie Max. Ik ben ergens halverwege de groep aspiranten aan de beurt en voor het eerst ben ik totaal niet zenuwachtig. Bij het angstlandschap is iedereen zich bewust van de simulatie, dus ik hoef niets te verbergen. Ik steek de naald in mijn hals en laat de werkelijkheid verdwijnen.

Ik heb het al tientallen keren gedaan. Ik sta op het dak van een hoog gebouw en ren van de rand. Ik word opgesloten in een kist en raak heel even in paniek voordat ik mijn schouder tegen de rechterwand stoot en het hout op onmogelijke wijze versplinter. Ik pak een pistool en schiet zonder er zelfs maar bij na te denken een onschuldig iemand door zijn hoofd, een gezichtsloze man in zwarte Onverschrokkenheidskleding deze keer.

De Marcussen die me omsingelen lijken in deze simulatie meer op hem dan eerst. Zijn mond is een mond, hoewel zijn ogen nog steeds lege gaten zijn. En als hij zijn arm naar achteren brengt om me te slaan, houdt hij een riem vast, geen ketting met punten of een ander wapen dat me langzaam aan stukken kan scheuren. Ik krijg een paar klappen en dan spring ik op de dichtstbijzijnde Marcus af om mijn handen rond zijn keel te klemmen. Ik stomp hem in het wilde weg in zijn gezicht en de agressie geeft me een kort moment van voldoening voordat ik in elkaar gedoken bijkom op de vloer van de angstlandschapshal.

Het licht in de aangrenzende kamer gaat aan en ik zie de anderen. Er zitten nog twee rijen aspiranten te wachten, met daarin ook Eric, die nu zo veel lippiercings heeft dat ik soms dagdroom over hoe ik ze er een voor een uit trek. Vooraan zitten Max en de vier andere Onverschrokken leiders glimlachend te knikken. Tori steekt haar duim omhoog.

Ik ging naar dit examen met het idee dat het me allemaal niets meer kon schelen of ik zou slagen, of ik het goed zou doen, of ik Onverschrokken zou worden. Maar de opgestoken duim van Tori vervult me met trots en ik sta mezelf een klein glimlachje toe als ik naar buiten loop. Amar is dood, maar hij wilde dat ik het goed zou doen. Ik kan niet zeggen dat ik het voor hem heb gedaan – ik heb het eigenlijk voor niemand gedaan, niet eens voor mezelf. Maar ik heb hem in elk geval niet voor schut gezet.

Alle aspiranten die klaar zijn met het laatste examen wachten samen in de slaapzaal van de overstappers op de uitslag. Zeke en Shauna beginnen te joelen als ik binnenkom en ik ga op de rand van mijn bed zitten.

‘Hoe ging het?’ vraagt Zeke aan mij.

‘Goed,’ zeg ik. ‘Geen rare dingen. En bij jou?’

‘Verschrikkelijk, maar ik leef nog,’ zegt hij schouderophalend. ‘Maar Shauna had er een paar nieuwe bij.’

‘Die kon ik aan,’ zegt Shauna overdreven achteloos. Ze heeft het kussen van Eric tussen haar knieën. Dat zal hij niet leuk vinden.

Ze kan haar toneelspel niet langer volhouden en grijnst. ‘Ik was best slecht.’

‘Tuurlijk,’ zegt Zeke.

Shauna mept hem met het kussen in zijn gezicht. Hij grist het uit haar handen.

‘Wat moet ik dan zeggen? Ja, je was geweldig. Ja, je bent de beste Onverschrokkene ooit. Nou blij?’ Hij slaat haar met het kussen tegen haar schouder. ‘Al vanaf het moment dat we met de angstsimulaties zijn begonnen, zit ze constant op te scheppen omdat ze er beter in is dan ik. Superirritant.’

‘Dat was gewoon wraak omdat jij tijdens de vechttraining de hele tijd stoer liep te doen,’ zegt ze. ‘“Zag je hoe ik meteen aan het begin al die klap uitdeelde?” Bla bla bla.’

Ze geeft hem een duw en hij pakt haar polsen. Ze rukt zich los en tikt tegen zijn oor, en ze worstelen lachend verder.

Onverschrokken genegenheid begrijp ik niet, maar kennelijk zie ik het wel als mensen flirten. Ik trek een grimas. Hiermee is de Shauna-vraag ook meteen beantwoord – niet dat die me erg dwarszat. Dat zei waarschijnlijk al genoeg.

We zitten nog een uur te wachten terwijl de anderen een voor een binnendruppelen. De laatste die naar de slaapzaal komt is Eric, en hij blijft met een zelfgenoegzame blik in de deuropening staan.

‘Tijd voor de uitslag,’ zegt hij.

Iedereen staat op en loopt langs hem heen de slaapzaal uit. Sommige mensen lijken zenuwachtig, anderen kijken arrogant, ervan overtuigd dat ze het gehaald hebben. Ik wacht tot iedereen weg is en loop dan zelf naar de deur, maar ik ga er niet doorheen. Ik blijf staan, sla mijn armen over elkaar en kijk Eric een tijdje aan.

‘Wat moet je?’ vraagt hij.

‘Ik weet dat jij het was,’ zeg ik. ‘Ik weet dat jij degene bent die de Erudieten over Amar heeft verteld. Ik weet het.’

‘Ik heb geen idee waar je het over hebt,’ zegt hij, maar het is overduidelijk dat hij liegt.

‘Jij bent verantwoordelijk voor zijn dood,’ zeg ik. De snelheid waarmee mijn woede oplaait verbaast me. Mijn lichaam beeft ervan, mijn gezicht gloeit.

‘Ben je tijdens je examen op je hoofd geslagen, Hark?’ vraagt Eric meesmuilend. ‘Je bent een beetje aan het raaskallen.’

Ik duw hem hard tegen de deur. Dan houd ik hem daar met één arm op zijn plek – even bedenk ik verwonderd hoe sterk ik ben geworden – en breng mijn gezicht naar het zijne. ‘Ik weet dat jij het was,’ zeg ik, en ik kijk in zijn zwarte ogen, op zoek naar een teken, waarvan dan ook. Maar ik zie niets, alleen maar ondoorgrondelijke dodevissenogen. ‘Jij bent verantwoordelijk voor zijn dood, en daar zul je voor boeten.’

Ik laat hem los en loop door de gang naar de kantine.

De kantine ziet letterlijk zwart van de mensen die zich zo Onverschrokken mogelijk hebben uitgedost: iedereen heeft extra opvallende piercings in, alle tatoeages worden geshowd, zelfs als bepaalde kledingstukken daarvoor moeten wijken. Ik probeer naar de gezichten van de mensen te blijven kijken terwijl ik me langs alle samengepakte lijven wring. De geur van taart, geroosterd vlees, brood en kruiden hangt in de lucht en ik begin te watertanden: ik ben vergeten te lunchen.

Eenmaal bij onze vaste tafel jat ik een broodje van Zekes bord als hij even niet kijkt en dan ga ik bij de anderen staan om op de uitslag te wachten. Ik hoop dat ze ons niet te lang in spanning houden. Ik heb het gevoel dat ik een blootliggende elektriciteitskabel vasthoud; mijn vingers trillen en mijn gedachten schieten alle kanten op. Zeke en Shauna proberen iets tegen me te zeggen, maar we kunnen niet hard genoeg schreeuwen om boven de herrie uit te komen, dus uiteindelijk wachten we maar gewoon zwijgend af.

Max gaat op een van de tafels staan en vraagt met zijn handen in de lucht om stilte. Die krijgt hij grotendeels, hoewel zelfs hij de Onverschrokkenen niet geheel de mond kan snoeren, want sommige mensen blijven gewoon praten en lachen alsof er niets aan de hand is. Maar ik kan zijn toespraak in elk geval verstaan.

‘Een paar weken geleden gaf een stel iele, bange aspiranten hun bloed aan de kolen om de grote sprong in Onverschrokkenheid te wagen,’ zegt Max, ‘en eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat ook maar een van hen de eerste dag zou halen.’ Hij wacht even tot de mensen gaan lachen en dat doen ze ook, hoewel het helemaal niet zo’n leuke grap was. ‘Maar tot mijn vreugde kan ik meedelen dat dit jaar al onze aspiranten hoog genoeg hebben gescoord om Onverschrokken te worden!’

Iedereen juicht. Ondanks de geruststelling dat ze niet weggestuurd zullen worden wisselen Zeke en Shauna een zenuwachtige blik: de volgorde waarin we eindigen bepaalt welke baan we binnen Onverschrokkenheid kunnen kiezen. Zeke legt zijn arm om Shauna’s schouders en geeft haar even een kneepje.

Plotseling voel ik me weer alleen.

‘Genoeg gepraat,’ zegt Max. ‘Ik weet dat de aspiranten bijna uit elkaar barsten van nieuwsgierigheid. Dus hier zijn ze, onze twaalf nieuwe leden van Onverschrokkenheid!’

De namen van de aspiranten verschijnen achter hem op een enorm scherm, zo groot dat zelfs de mensen achterin het kunnen zien. Ik zoek automatisch naar hun namen:

6. Zeke

7. As

8. Shauna

Een deel van mijn spanning ebt meteen weg. Mijn ogen glijden langs de lijst omhoog en heel even voel ik een steek van paniek omdat ik mijn eigen naam niet kan vinden. Maar daar staat hij, helemaal bovenaan.

1. Four

2. Eric

Shauna slaakt een gil en plet me samen met Zeke in een woeste omhelzing, waardoor ik bijna op de grond beland. Ik lach en spreid mijn armen om het gebaar te beantwoorden.

Ergens in alle opschudding heb ik mijn broodje laten vallen en ik sta er nu glimlachend bovenop terwijl ik omringd word door mensen, mensen die ik niet eens ken en die me grijnzend op mijn schouders slaan en me bij mijn naam noemen. Mijn naam, die nu alleen nog maar ‘Four’ is, en alle argwaan over mijn achtergrond en mijn echte naam is vergeten nu ik een van hen ben, nu ik Onverschrokken ben.

Ik ben Tobias Eaton niet meer, nooit meer. Ik ben Onverschrokken.

Die avond, duizelig van opwinding en zo volgegeten dat ik nauwelijks meer kan lopen, glip ik weg van het feest en klim over de rotspaden omhoog naar het plafond van de Kolk, de hal van de Fik. Ik loop naar buiten en adem de avondlucht in, die koel en fris is, in tegenstelling tot de hete, benauwde lucht in de kantine.

Ik loop naar het spoor, want ik ben te opgefokt om stil te blijven staan. Er komt een trein aan en de lamp op de eerste wagon knippert als hij dichterbij komt. De trein dendert vol kracht en energie voorbij en dreunt als onweer in mijn oren. Ik buig me ernaartoe en voor het eerst geniet ik van het gevoel van angst in mijn buik, van het feit dat ik zo dicht bij het gevaar ben.

Dan zie ik een donkere, menselijke gestalte in een van de laatste wagons. Een lang, slank vrouwelijk silhouet dat zich uit de wagon buigt en een van de handgrepen vasthoudt. In de fractie van de seconde waarin de trein voorbijraast zie ik donkere krullen en een kromme neus.

Het lijkt mijn moeder wel.

En dan is ze verdwenen, verdwenen met de trein.

De zoon

Het kleine appartement is kaal en op de vloer zijn in de hoeken nog steeds vegen van een bezem te zien. Ik heb geen spullen om de ruimte mee te vullen, behalve mijn Zelfverloocheningskleren, die ik helemaal onder in mijn tas heb gepropt. Ik gooi de tas op het kale matras en zoek in de laden onder het bed naar beddengoed.

Ik heb mazzel gehad hier in Onverschrokkenheid, want ik ben eerste geworden en in tegenstelling tot mijn mede-aspiranten, die altijd elkaars gezelschap opzoeken, wilde ik graag een huis voor mezelf. De anderen, Zeke en Shauna bijvoorbeeld, zijn opgegroeid in de Onverschrokken gemeenschap en voor hen zou de rust en stilte van het alleen wonen onverdraaglijk zijn.

Ik maak het bed snel op en trek het laken heel strak om de hoeken onder het matras te kunnen stoppen. De lakens hebben versleten plekken, door motten of door eerder gebruik, dat kan ik niet goed beoordelen. De deken, een blauwe quilt, ruikt naar cederhout en stof. Als ik de tas opendoe met mijn schamele bezittingen erin, houd ik het Zelfverloocheningsoverhemd – dat gescheurd is omdat ik mijn hand verbonden heb met de stof – voor me uit gestoken. Het ziet er klein uit en ik vraag me af of ik het nog wel zou passen, maar ik probeer het niet: ik vouw het op en leg het in de la.

Er wordt op de deur geklopt en ik zeg: ‘Binnen!’, in de veronderstelling dat het Zeke of Shauna is. Maar het is Max, met zijn donkere huid en beurse knokkels, die mijn appartement in komt, zijn handen voor zijn lichaam gevouwen. Hij kijkt de kamer rond en trekt vol afkeer zijn lip op als hij de grijze pantalon op mijn bed ziet liggen. Die reactie had ik niet verwacht: er zijn niet veel mensen in deze stad die Zelfverloochening als hun factie zouden kiezen, maar er zijn ook niet veel mensen die er een hekel aan hebben. Blijkbaar vormt Max een uitzondering.

Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Er staat een factieleider in mijn huis.

‘Hallo,’ zeg ik.

‘Sorry dat ik je stoor,’ zegt hij. ‘Het verbaast me een beetje dat je er niet voor hebt gekozen om bij je vroegere mede-aspiranten te gaan wonen. Je hebt toch wel een paar vrienden gemaakt?’

‘Jawel,’ zeg ik. ‘Maar dit voelt gewoon natuurlijker.’

‘Het duurt misschien even voordat je je oude factie hebt losgelaten.’ Max laat zijn vinger over het aanrecht in mijn keukentje glijden, kijkt naar het stof dat hij verzameld heeft en veegt zijn hand dan af aan zijn broek. Hij werpt me een kritische blik toe; een blik die zegt dat ik mijn oude factie sneller moet loslaten. Als ik nog aspirant was zou ik me misschien zorgen maken door die blik, maar ik ben nu Onverschrokken en dat kan hij me niet meer afpakken, hoe Harkerig ik misschien ook overkom.

Of wel?

‘Vanmiddag ga je je baan kiezen,’ zegt Max. ‘Had je al iets in gedachten?’

‘Dat hangt een beetje van de mogelijkheden af, denk ik,’ zeg ik. ‘Ik wil graag iets met lesgeven doen. Misschien zoiets als wat Amar deed.’

‘Ik denk dat de hoogst geëindigde aspirant wel voor iets beters kan gaan dan “inwijdingsdocent”, denk je ook niet?’ De wenkbrauwen van Max gaan omhoog en ik zie dat de ene veel minder beweegt dan de andere: er loopt een litteken doorheen. ‘Ik ben hier omdat er een positie is vrijgekomen.’

Hij trekt een stoel onder de tafel bij het aanrecht vandaan, draait hem om en gaat er achterstevoren op zitten. Zijn zwarte laarzen zijn besmeurd met een laag lichtbruine modder en de rafelige veters zitten vol knopen. Hij is misschien wel de oudste Onverschrokkene die ik ooit heb gezien, maar hij lijkt dan ook haast van staal.

‘Eerlijk gezegd begint een van mijn medeleiders van Onverschrokkenheid een beetje te oud te worden voor zijn baan,’ zegt Max. Ik ga op de rand van het bed zitten. ‘Het lijkt mij en de andere drie een goed idee om wat vers bloed in de leiding te brengen. Vooral om wat nieuwe ideeën voor de nieuwe Onverschrokken leden en de inwijding te krijgen. Die taak wordt toch altijd al aan de jongste leider toegewezen, dus dat komt goed uit. We willen uit de laatste lichtingen aspiranten een aantal mensen rekruteren dat een trainingsprogramma kan volgen om te zien of ze geschikt zouden zijn. Jij bent een voor de hand liggende keuze.’

Op slag heb ik het gevoel dat mijn huid te strak voor me is. Wil hij nou echt zeggen dat ik op mijn zestiende al in aanmerking kom voor de positie van Onverschrokkenheidsleider?

‘Het trainingsprogramma duurt minstens een jaar,’ zegt Max. ‘Het is een zwaar traject en je zult op veel verschillende vlakken getest worden. We weten allebei dat het angstlandschapsgedeelte voor jou in elk geval geen enkel probleem zal zijn.’

Ik knik werktuiglijk. Mijn zelfverzekerdheid stoort hem kennelijk niet, want hij glimlacht even.

‘Je hoeft vanmiddag niet naar de beroepskeuzebijeenkomst,’ zegt Max. ‘Je opleiding begint direct: morgenochtend, om precies te zijn.’

‘Wacht even,’ zeg ik als een gedachte zich door de chaos in mijn hoofd naar boven weet te worstelen. ‘Mag ik niet kiezen?’

‘Natuurlijk mag je wel kiezen.’ Hij kijkt verbaasd. ‘Ik ging er gewoon van uit dat iemand als jij liever een opleiding tot leider zou volgen dan de hele dag met een geweer op zijn schouder bij een hek te moeten staan, of aspiranten te vertellen hoe ze moeten vechten. Maar misschien vergis ik me?’

Ik weet niet waarom ik aarzel. Ik heb helemaal geen zin om de rest van mijn leven het hek te bewaken, of door de stad te patrouilleren, zelfs niet om altijd in het oefenlokaal te zijn. Dat ik goed kan vechten wil nog niet zeggen dat ik het dag in dag uit wil doen. Het feit dat ik een rol van betekenis zou kunnen spelen binnen Onverschrokkenheid spreekt mijn Zelfverloocheningskant aan, de kant die nog niet helemaal verdwenen is en af en toe de kop opsteekt.

Volgens mij vind ik het gewoon niet prettig als me iets opgedrongen wordt.

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, u vergist zich niet.’ Ik schraap mijn keel en probeer sterker, vastberadener te klinken. ‘Ik wil het graag. Bedankt.’

‘Mooi zo.’ Max staat op en laat afwezig een van zijn knokkels knakken, alsof het een oud trekje is. Hij steekt zijn hand naar me uit en ik schud hem, hoewel dat gebaar nog steeds vreemd voelt: de Zelfverloochenaars zouden elkaar nooit zo achteloos aanraken. ‘Ik verwacht je morgenochtend om acht uur in de vergaderzaal bij mijn kantoor, in de Fik. Negende verdieping.’

Hij loopt de kamer uit en zijn schoenzolen laten een spoor van brokjes opgedroogde modder achter. Ik veeg ze op met de bezem die naast de deur tegen de muur staat. Pas als ik de stoel weer onder de tafel schuif besef ik dat ik, als ik een Onverschrokkenheidsleider word, een afgevaardigde van mijn factie, weer oog in oog met mijn vader zal komen te staan. En niet één keer, maar telkens opnieuw, tot hij zich op een gegeven moment eindelijk zal terugtrekken in de anonimiteit van Zelfverloochening.

Mijn vingers worden gevoelloos. Ik ben mijn angsten talloze malen onder ogen gekomen in de simulaties, maar dat betekent nog niet dat ik er al klaar voor ben om dat in het echte leven ook te doen.

‘Jongen, je bent te laat!’ Zeke kijkt me met grote, bezorgde ogen aan. ‘Aan het eind waren er alleen nog maar smerige baantjes als wc-poetser over en zo! Waar was je?’

‘Niks aan de hand,’ zeg ik terwijl ik met mijn dienblad naar onze tafel vlak bij de ingang loop. Shauna zit er ook, met haar zusje Lynn en Marlene, een vriendin van Lynn. Toen ik die twee zag wilde ik me eigenlijk meteen weer omdraaien en weggaan – zelfs als ik in een goede bui ben is Marlene nog te vrolijk voor me – maar Zeke had me al ontdekt, dus het was al te laat. Uriah komt op een drafje achter ons aan, zijn bord volgeladen met meer eten dan er ooit in zijn buik kan passen. ‘Ik heb al een baan – Max is vanochtend bij me langsgekomen.’

We gaan aan tafel zitten, onder een van de felle blauwe lampen die aan de muur hangen, en ik vertel over het aanbod van Max, waarbij ik mijn best doe om het niet te groot te laten klinken. Ik heb deze vrienden nog maar net en ik wil geen onnodige jaloerse spanningen tussen ons creëren. Als ik uitgesproken ben zet Shauna haar kin op haar hand en zegt tegen Zeke: ‘We hadden toch iets beter ons best moeten doen tijdens de inwijding, hè?’

‘Of we hadden hem moeten vermoorden voor het laatste examen.’

‘Of allebei.’ Shauna grijnst naar me. ‘Gefeliciteerd, Four. Je hebt het verdiend.’

Ik voel hun ogen als afzonderlijke, krachtige hittestralen op me gericht en ik verander snel van onderwerp. ‘Wat hebben jullie gekozen?’

‘De controlekamer,’ zegt Zeke. ‘Mijn moeder heeft daar ook gewerkt en zij heeft me al bijna alles geleerd wat ik moet weten.’

‘Ik zit in het patrouilleleiderstrajectding,’ zegt Shauna. ‘Niet het allerspannendste werk ooit, maar het is in elk geval wel lekker buiten.’

‘Dat wil ik je nog wel eens horen zeggen als je hartje winter tot aan je knieën in de sneeuw staat,’ zegt Lynn zuur. Ze prikt met haar vork in een berg aardappelpuree. ‘Ik ga heel erg mijn best doen tijdens de inwijding. Ik heb echt geen zin om de rest van mijn leven bij het hek te moeten staan.’

‘Wat hadden we nou afgesproken?’ zegt Uriah. ‘We zouden het i-woord niet eerder dan twee weken van tevoren noemen. Ik word er misselijk van.’

Ik kijk naar de enorme hoeveelheid eten op zijn dienblad. ‘Maar jezelf tot je nek toe volproppen met eten gaat prima?’

Hij rolt met zijn ogen en buigt zich weer over zijn bord. Ik speel een beetje met mijn eigen eten, want ik heb sinds vanochtend geen trek meer. Ik maak me zo veel zorgen om morgen dat ik geen hap door mijn keel krijg.

Zeke ziet iemand aan de andere kant van de kantine. ‘Ik ben zo terug.’

Shauna kijkt hem na als hij langs de tafels loopt om een paar jonge Onverschrokkenheidsleden te begroeten. Ze lijken niet veel ouder dan hij, maar ik heb ze tijdens de inwijding niet gezien, dus ze moeten een jaar of twee ouder zijn. Zeke zegt iets tegen het groepje, dat voornamelijk uit meisjes bestaat, en ze gieren van het lachen. Hij prikt een van de meisjes tussen haar ribben en ze slaakt een gilletje. Shauna zit met een boze blik aan tafel en haar vork belandt naast haar mond, waardoor er allemaal saus op haar wang terechtkomt. Lynn snuift boven haar bord en Marlene geeft haar onder tafel een hoorbare schop.

‘En,’ zegt Marlene op luide toon, ‘ken jij nog andere mensen die dat leiderstraject gaan volgen, Four?’

‘Nu je het zegt, ik heb Eric vandaag ook nog niet gezien,’ zegt Shauna. ‘Ik hoopte eigenlijk dat hij in de Kloof gevallen was, maar…’

Ik neem een hap en probeer er niet aan te denken. Mijn handen lijken blauw door het blauwe licht, als de handen van een lijk. Ik heb Eric niet meer gesproken sinds ik hem verweten heb dat hij indirect verantwoordelijk is voor de dood van Amar: iemand heeft immers bij Jeanine Matthews gemeld dat Amar bewust was tijdens zijn simulatie, en als voormalig Erudiet is Eric de meest waarschijnlijke verdachte. Ik weet ook nog niet wat ik de volgende keer dat ik hem spreek zal doen. Als ik hem in elkaar sla heb ik nog niet bewezen dat hij een factieverrader is. Ik moet een manier zien te verzinnen om zijn gedrag aan de Erudieten te koppelen en die informatie vervolgens aan een van de Onverschrokkenheidsleiders doorspelen – Max waarschijnlijk, want die ken ik het beste.

Zeke komt terug naar de tafel en schuift weer aan. ‘Four. Wat doe je morgenavond?’

‘Weet ik niet,’ zeg ik. ‘Niets?’

‘Nu niet meer,’ zegt hij. ‘Je gaat met mij op date.’

Ik verslik me bijna in mijn hap aardappel. ‘Sorry?’

‘Ik moet je geloof ik even iets uitleggen, grote broer van me,’ zegt Uriah. ‘Het is namelijk de bedoeling dat je in je eentje naar een date gaat, niet met een vriend erbij.’

‘Het is natuurlijk een dubbeldate,’ zegt Zeke. ‘Ik vroeg aan Maria of ze iets leuks wilde gaan doen en toen zei ze dat ze eigenlijk nog een date zocht voor haar vriendin, Nicole, en toen heb ik gezegd dat jij misschien wel interesse had.’

‘Wie is Nicole?’ vraagt Lynn terwijl ze met gestrekte nek naar het groepje meisjes kijkt.

‘Die met het rooie haar,’ zegt Zeke. ‘Goed, om acht uur dus. Je gaat mee, ik vraag het niet eens.’

‘Ik heb geen…’ zeg ik. Ik kijk naar het roodharige meisje aan de andere kant van de kantine. Ze heeft een lichte huid en grote ogen met heel veel zwart spul eromheen, en ze draagt een strak shirt waardoor je de ronding van haar taille kunt zien en… andere dingen waar ik van het Zelfverloocheningsstemmetje in mijn hoofd niet naar mag kijken. Maar ik doe het toch.

Ik heb nog nooit een date gehad, dankzij de strenge kennismakingsrituelen van mijn vroegere factie, waarbij je samen vrijwilligerswerk gaat doen en héél misschien bij de ander thuis gaat eten om de familie te leren kennen en daarna te helpen met de afwas. Ik heb er zelfs nog nooit over nagedacht of ik misschien wel eens een date met iemand zou willen, gewoon omdat het niet tot de mogelijkheden behoorde. ‘Zeke, ik ben nog nooit…’

Uriah fronst en prikt me hard met één vinger in mijn arm. Ik mep zijn hand weg. ‘Wat nou?’

‘O, niks hoor,’ zegt Uriah opgewekt. ‘Je klonk gewoon nog Harkeriger dan anders, dus ik wilde even voelen hoe stijf je was…’

Marlene schiet in de lach. ‘Geloof je het zelf?’

Zeke en ik wisselen een blik. We hebben nooit expliciet afgesproken dat we niet zouden vertellen uit welke factie ik eigenlijk kom, maar voor zover ik weet heeft hij het nog nooit tegen iemand gezegd. Uriah weet het, maar ondanks zijn grote mond lijkt hij te begrijpen wanneer hij iets voor zich moet houden. Toch snap ik niet zo goed dat het Marlene nooit opgevallen is – misschien is ze niet zo opmerkzaam.

‘Het stelt echt niet zoveel voor, Four,’ zegt Zeke terwijl hij zijn laatste hap neemt. ‘Je gaat gewoon mee, je praat met haar alsof ze een normaal mens is, want dat is ze ook, en o jee, misschien mag je haar hánd wel vasthouden…’

Shauna staat met een wilde beweging op en haar stoel schraapt over de vloer. Ze stopt haar haar achter haar oor en loopt met gebogen hoofd naar de afruimband. Lynn kijkt Zeke woedend aan, hoewel dat er vrijwel precies hetzelfde uitziet als haar normale gezichtsuitdrukking, en dan gaat ze achter haar zus aan.

‘Nou vooruit, je hoeft niemands hand vast te houden als je dat niet wilt,’ zegt Zeke alsof er niets gebeurd is. ‘Ga nou maar gewoon mee, goed? Doe ik de volgende keer iets voor jou.’

Ik kijk naar Nicole. Ze zit aan een tafel in de buurt van de afruimband en lacht weer om een grapje van iemand. Misschien heeft Zeke gelijk en stelt het helemaal niet zoveel voor, en misschien is dit gewoon een van de manieren om mijn Zelfverloocheningsverleden van me af te schudden en mijn Onverschrokken toekomst te accepteren. En bovendien is ze best knap.

‘Goed dan,’ zeg ik. ‘Ik ga wel mee. Maar als je ook maar één grap maakt over handen vasthouden, breek ik je neus.’

Als ik die avond thuiskom, ruikt mijn appartement nog steeds naar stof en een zweem van schimmel. Ik doe een lamp aan en het aanrecht weerkaatst het lichtschijnsel. Ik laat mijn hand eroverheen glijden en er snijdt een glasscherf in mijn vinger, die begint te bloeden. Met de scherf tussen mijn vingertoppen loop ik naar de prullenbak, waar ik vanochtend nog een vuilniszak in heb gedaan. Maar onder in de bak ligt nu een berg glasscherven in de vorm van een drinkglas.

Die glazen heb ik nog helemaal niet gebruikt.

Er loopt een rilling over mijn rug en ik kijk de rest van het appartement rond. De lakens zijn niet gekreukt, er staat geen enkele la open, de stoelen lijken niet van hun plek geweest. Maar ik zou het heus nog wel weten als ik vanochtend een glas had gebroken.

Wie is er in mijn appartement geweest?

Ik weet niet waarom, maar het eerste wat mijn handen tegenkomen als ik de volgende ochtend de badkamer in strompel, is de tondeuse die ik gisteren bij mijn toelating tot Onverschrokkenheid heb gekregen. En terwijl ik de slaap nog uit mijn ogen knipper zet ik hem aan en breng hem naar mijn hoofd, zoals ik al van kinds af aan doe. Ik duw mijn oor naar voren om het tegen de mesjes te beschermen, ik weet precies hoe ik moet draaien en buigen om mijn achterhoofd zo goed mogelijk te kunnen zien. Het ritueel kalmeert mijn zenuwen en geeft me een rustig, geconcentreerd gevoel. Ik veeg de plukken haar van mijn schouders en nek en gooi ze in de prullenbak.

Het is een Zelfverloocheningsochtend. Een snelle douche, een eenvoudig ontbijt, een schoon huis. Het enige verschil is dat ik Onverschrokkenheidszwart draag: schoenen, broek, shirt en jas. Ik mijd de spiegel als ik de deur uit ga en ik knars met mijn tanden, want ik weet hoe diep mijn Harkwortels reiken en hoe moeilijk het zal worden om ze uit mijn hoofd te snijden, omdat ze met alles verstrengeld zijn. Ik heb mijn factie verlaten uit angst en opstandigheid en daardoor zal ik veel meer moeite hebben om me aan te passen dan men denkt, veel meer dan wanneer ik doelbewust voor Onverschrokkenheid had gekozen.

Ik loop snel naar de Kolk en kom door een boog uit op het pad halverwege de muur. Ik blijf uit de buurt van de rand, hoewel de Onverschrokken kinderen daar soms gillend van het lachen langs rennen en ik dapperder zou moeten zijn dan zij. Ik weet niet of moed net als wijsheid met de jaren komt, maar misschien is moed hier in Onverschrokkenheid de hoogste vorm van wijsheid, de erkenning van het feit dat het leven zonder angst geleefd kan en moet worden.

Dit is de eerste keer dat ik echt nadenk over het leven als Onverschrokkene en ik houd die gedachte vast terwijl ik over de paden naar de Fik loop. Ik beklim de trap die van het glazen plafond naar beneden hangt en kijk strak omhoog, niet naar de ruimte die onder mij steeds groter wordt, zodat ik niet in paniek raak. Toch voel ik tegen de tijd dat ik boven ben mijn hart in mijn keel bonken. Max zei dat zijn kantoor op de negende verdieping lag, dus ik stap in de lift bij een groep Onverschrokkenen die naar hun werk gaan. Ze lijken elkaar niet allemaal te kennen, anders dan de Zelfverloochenaars – ze vinden het niet zo belangrijk om namen, gezichten, behoeften en wensen uit hun hoofd te leren, dus misschien houden ze het gewoon bij hun vrienden en familie en vormen ze op die manier bloeiende maar afzonderlijke gemeenschappen binnen hun factie. Zoals de gemeenschap die ik momenteel zelf aan het vormen ben.

Eenmaal op de negende verdieping weet ik niet goed waar ik heen moet, maar dan zie ik een eind verderop een donker hoofd de hoek omgaan. Eric. Ik loop achter hem aan, aan de ene kant omdat hij waarschijnlijk de weg kent, maar ook omdat ik wil weten wat hij aan het doen is, zelfs als hij ergens anders heen gaat dan ik. Maar als ik de hoek omsla zie ik Max in een vergaderzaal met glazen wanden staan, omringd door jonge Onverschrokkenen. De oudste is een jaar of twintig en de jongste is waarschijnlijk niet veel ouder dan ik. Max ziet me door het glas en gebaart dat ik binnen moet komen. Eric zit vlak bij hem – slijmbal, denk ik – maar ik ga aan de andere kant van de tafel zitten, tussen een meisje met een ring door haar neustussenschot en een jongen met zulk felgroen haar dat het pijn doet aan mijn ogen. Ik voel me maar gewoontjes vergeleken met hen; ik heb tijdens de inwijding weliswaar die Onverschrokken vlammen op mijn zij laten tatoeëren, maar die zijn nu niet te zien.

‘Volgens mij is iedereen aanwezig, dus we kunnen beginnen.’ Max doet de deur van de vergaderzaal dicht en gaat voor ons staan. Hij ziet er vreemd uit in zo’n normale omgeving, alsof hij al het glas kapot gaat slaan en een heleboel herrie gaat schoppen in plaats van deze bijeenkomst te leiden. ‘Jullie zijn hier allereerst omdat jullie hebben laten zien dat je talent hebt, maar ook omdat jullie enthousiasme hebben getoond voor onze factie en de toekomst ervan.’ Ik was me er niet van bewust dat ik dat had gedaan. ‘Onze stad verandert sneller dan ooit, en om dat proces bij te kunnen benen zullen wij zelf ook moeten veranderen. We moeten sterker, dapperder, beter worden dan we nu zijn. En onder jullie bevinden zich de mensen die ervoor kunnen zorgen dat ons dat gaat lukken, maar we weten nog niet wie dat zijn. De komende maanden worden jullie getraind en gaan we jullie vaardigheden testen om jullie de juiste leiderskwaliteiten bij te brengen, maar ook om te zien hoe snel jullie dingen oppikken.’ Dat klinkt meer als iets wat de Erudieten belangrijk vinden dan de Onverschrokkenen – vreemd.

‘Het eerste wat jullie gaan doen is deze vragenlijst invullen,’ zegt hij, en ik schiet bijna in de lach. Het heeft iets heel geks om zo’n stoere, door de wol geverfde Onverschrokken krijger met een stapel papieren te zien die hij ‘vragenlijsten’ noemt, maar het is natuurlijk ook efficiënter om sommige dingen op de normale manier te doen. Max laat de papieren de tafel rondgaan, samen met een stel pennen. ‘Hierdoor leren we je beter kennen en hebben we een beginpunt om je voortgang bij te kunnen houden. Voor je eigen bestwil is het dus belangrijk dat je eerlijk antwoord geeft en je jezelf niet beter voordoet dan je bent.’

Met een ongemakkelijk gevoel staar ik naar mijn blad. Ik vul mijn naam in (dat is de eerste vraag) en mijn leeftijd (dat is de tweede). Bij de derde vraag moet ik invullen in welke factie ik geboren ben, en bij de vierde hoeveel angsten ik heb. De vijfde vraag gaat over de inhoud van die angsten.

Ik weet niet zo goed hoe ik mijn angsten moet omschrijven. De eerste twee zijn makkelijk: hoogtevrees en claustrofobie, maar de derde? En wat moet ik over mijn vader schrijven – dat ik bang ben voor Marcus Eaton? Uiteindelijk krabbel ik ‘angst om de controle te verliezen’ bij de derde angst en ‘angst voor fysiek gevaar in krappe ruimtes’ bij de vierde, ook al is dat helemaal niet waar.

Maar de vragen daarna zijn vreemd en verwarrend. Het zijn lastig geformuleerde stellingen waarvan ik moet aangeven of ik het ermee eens of oneens ben. Je mag stelen als je daarmee iemand anders kunt helpen. Die is makkelijk: eens. Sommige mensen hebben meer recht op beloningen dan anderen. Misschien. Hangt ervan af wat die beloningen inhouden. Alleen mensen die macht verdienen zouden daadwerkelijk macht moeten krijgen. Moeilijke omstandigheden maken mensen sterker. Je weet pas echt hoe sterk iemand is als hij of zij op de proef wordt gesteld. Ik kijk even om me heen naar de anderen. Sommige mensen lijken een beetje in de war, maar niemand kijkt zoals ik me voel: van slag, bijna bang om een antwoord onder de stellingen te omcirkelen.

Ik weet niet wat ik moet doen, dus ik omcirkel ‘eens’ bij elke stelling en lever mijn blad samen met alle anderen weer in.

Zeke en zijn date, Maria, zitten in een gang naast de Kolk tegen de muur gedrukt. Ik zie hun silhouetten vanaf hier en kennelijk zitten ze nog net zo aan elkaar geplakt als vijf minuten geleden, toen ze giechelend als een stel malloten die gang in liepen. Ik sla mijn armen over elkaar en kijk naar Nicole.

‘Dus,’ zeg ik.

‘Dus,’ zegt ze terwijl ze op haar voeten heen en weer schommelt. ‘Beetje ongemakkelijk, hè?’

‘Ja,’ zeg ik opgelucht. ‘Dat kun je wel zeggen.’

‘Hoe lang ben jij al bevriend met Zeke?’ vraagt ze. ‘Ik heb jou nog niet veel gezien.’

‘Een paar weken,’ zeg ik. ‘We hebben elkaar tijdens de inwijding leren kennen.’

‘Ah,’ zegt ze. ‘Ben je overgestapt?’

‘Eh…’ Ik heb geen zin om te vertellen dat ik uit Zelfverloochening kom, deels omdat mensen dan gaan denken dat ik bekrompen ben, en deels omdat ik niet wil dat mensen gaan raden wie ik ben. Ik besluit te liegen. ‘Nee, ik… ben gewoon altijd nogal op mezelf geweest.’

‘Hm.’ Ze knijpt haar ogen een beetje samen. ‘Daar was je dan blijkbaar heel goed in.’

‘Een van mijn talenten,’ zeg ik. ‘Hoe lang ben jij al bevriend met Maria?’

‘Van jongs af aan. Maria hoeft maar met haar ogen te knipperen of ze heeft al een date,’ zegt Nicole. ‘Het is niet voor iedereen zo makkelijk.’

‘Nee.’ Ik schud mijn hoofd. ‘Zeke heeft bij mij ook erg moeten aandringen.’

‘O ja?’ Nicole trekt een wenkbrauw op. ‘Heeft hij wel laten zien wat je kon verwachten?’

Ze wijst naar zichzelf.

‘Eh, jawel,’ zeg ik. ‘Ik wist niet zeker of je mijn type was, maar ik dacht dat ik misschien…’

‘Niet jouw type.’ Ze klinkt ineens heel koeltjes. Ik krabbel gauw terug.

‘Niet dat dat er echt toe doet, hoor,’ zeg ik. ‘Het innerlijk is veel belangrijker dan…’

‘Mijn tegenvallende uiterlijk?’ Nu trekt ze beide wenkbrauwen op.

‘Dat zei ik niet,’ zeg ik. ‘Ik… ben hier gewoon heel slecht in.’

‘Ja,’ zegt ze. ‘Dat klopt.’

Ze pakt het zwarte tasje dat ze bij haar voeten op de grond had gezet en stopt het onder haar arm. ‘Zeg maar tegen Maria dat ik op tijd naar huis moest.’

Ze beent bij de reling vandaan en verdwijnt over een van de paden langs de Kolk. Met een zucht kijk ik om naar Zeke en Maria. Uit de vage bewegingen die ik kan onderscheiden maak ik op dat zij nog steeds druk bezig zijn. Ik trommel met mijn vingers op de reling. Nu onze dubbeldate in een gênante driehoeksdate is veranderd, is het vast niet erg als ik ook ga.

Ik zie Shauna de kantine uit komen en zwaai naar haar.

‘Jij had vanavond toch je grote date met Ezekiel?’ vraagt ze.

‘Ezekiel,’ zeg ik met een grimas. ‘Ik was even vergeten dat dat zijn volledige naam is. Ja, mijn date is net heel hard weggerend.’

‘Goed gedaan,’ zegt ze lachend. ‘Hoe lang heb je het volgehouden, tien minuten?’

‘Vijf,’ zeg ik, en ik merk dat ik ook begin te lachen. ‘Ik ben kennelijk niet erg tactvol.’

‘Wat zeg je nou?’ zegt ze met gespeelde verbazing. ‘Jij? Maar jij bent zo gevoelig en lief!’

‘Haha,’ zeg ik. ‘Waar is Lynn?’

‘Die heeft ruzie met Hector. Ons broertje,’ antwoordt ze. ‘En ik moet dat al mijn hele leven aanhoren, dus toen ben ik maar weggegaan. Ik wilde eigenlijk even naar het oefenlokaal om wat te trainen. Ga je mee?’

‘Ja,’ zeg ik. ‘Kom op.’

We gaan op weg naar het oefenlokaal, maar dan besef ik dat we door de gang moeten die Zeke en Maria momenteel bezetten. Ik probeer Shauna met één hand tegen te houden, maar het is al te laat: ze ziet de twee tegen elkaar gedrukte lichamen en haar ogen worden groot. Ze blijft even staan en ik hoor smakgeluiden die ik liever niet had gehoord. Dan loopt ze verder door de gang, zo snel dat ik moet rennen om haar in te halen.

‘Shauna…’

‘Oefenlokaal,’ zegt ze.

Zodra we binnen zijn gaat ze los op de stootzak, en ik heb haar nog nooit zo hard zien slaan.

‘Het klinkt misschien gek, maar het is belangrijk dat hooggeplaatste Onverschrokkenen een aantal computerprogramma’s kennen,’ zegt Max. ‘Het programma van de bewakingscamera’s in de controlekamer uiteraard, want een Onverschrokkenheidsleider moet kunnen volgen wat er in de factie gebeurt. Dan hebben we nog de simulatieprogramma’s, waar je mee moet kunnen werken om de Onverschrokken aspiranten te kunnen beoordelen. En het programma waarmee we het geld in de gaten houden om de handel te reguleren, onder andere. Sommige programma’s zijn behoorlijk ingewikkeld, en dat betekent dat je vlot met een computer moet leren werken, als je dat nog niet kunt. Daar gaan we vandaag mee aan de slag.’

Hij gebaart naar een vrouw die links van hem staat. Ik herken haar van de avond dat we elkaar opdrachten hebben gegeven. Ze is jong, met paarse plukken in haar korte haar en meer piercings dan ik zo snel kan tellen.

‘Lauren gaat jullie de basis bijbrengen, en dan krijgen jullie een toets,’ zegt Max. ‘Lauren is een van onze inwijdingsdocenten, maar in haar vrije tijd werkt ze als systeembeheerder in het hoofdkwartier van Onverschrokkenheid. Het is een beetje Erudiet van haar, maar dat zien we graag door de vingers omdat het ons wel goed uitkomt.’

Max geeft haar een knipoog en ze grijnst.

‘Aan het werk,’ zegt hij. ‘Ik ben over een uur terug.’

Max vertrekt en Lauren klapt in haar handen.

‘Goed,’ zegt ze. ‘Vandaag gaan we het over programmeren hebben. De mensen die hier al ervaring mee hebben mogen gerust iets voor zichzelf gaan doen. De rest kan maar beter opletten, want ik vertel alles maar één keer. Wat we hier gaan leren is net zoiets als een taal leren: je moet niet alleen de woorden onthouden, maar ook de regels begrijpen en weten hoe je ze toepast.’

In de computerlokalen op school, waar ik klusjes deed om aan de in Zelfverloochening verplichte uren vrijwilligerswerk te komen (en om niet thuis te hoeven zijn), heb ik geleerd hoe je een computer uit elkaar haalt en weer in elkaar zet. Maar hier weet ik niets van. Het uur gaat voorbij in een stortvloed van technische termen die ik nauwelijks kan bijbenen. Ik probeer een paar aantekeningen te maken op een vodje papier dat ik op de grond heb gevonden, maar ze gaat zo snel dat mijn hand mijn oren niet kan bijhouden. Na een paar minuten geef ik het op en probeer ik gewoon goed op te letten. Op een scherm laat Lauren voorbeelden zien van wat ze vertelt en ik moet me concentreren om niet afgeleid te worden door het uitzicht dat de ramen achter haar bieden. Vanaf hier kijk je vanuit de Fik naar de contouren van de stad, naar de punten van de Naaf die de lucht in steken en het moeras dat hier en daar tussen de glimmende gebouwen door gluurt.

Ik ben niet de enige voor wie het een beetje veel is: de andere deelnemers buigen zich naar elkaar toe om driftig te fluisteren over begrippen die ze gemist hebben. Maar Eric zit ontspannen op de rug van zijn hand te tekenen, met een zelfgenoegzame blik. Ik ken die blik. Natuurlijk weet hij dit allemaal al. Hij heeft het ongetwijfeld geleerd in Eruditie, waarschijnlijk als kind al, anders zou hij er niet zo tevreden bij zitten.

Voor ik het weet drukt Lauren op een knop en het scherm verdwijnt weer in het plafond.

‘Op het bureaublad van je computer staat een bestand dat “Programmeertoets” heet,’ zegt ze. ‘Als je het opent kom je bij een toets die je binnen de tijd af moet hebben. Je krijgt een reeks kleine programma’s te zien, en jij moet telkens de fouten aanwijzen die ervoor zorgen dat het programma niet goed loopt. Dat kunnen heel grote dingen zijn, zoals de volgorde van de code, of juist heel kleine, zoals een verkeerd geplaatst woord of teken. Je hoeft de fouten nog niet te verbeteren, alleen maar op te sporen. Er is één fout per programma. Aan de slag.’

Iedereen begint verwoed op zijn scherm te tikken. Eric buigt zich naar me toe en zegt: ‘Hadden jullie überhaupt wel een computer in jullie Harkenhuis, Four?’

‘Nee,’ zeg ik.

‘Nou, kijk, zo open je een bestand,’ zegt hij terwijl hij met een overdreven gebaar op zijn scherm tikt. ‘Het lijkt net papier, maar eigenlijk is het een plaatje op een scherm. Je weet toch wel wat een scherm is, hè?’

‘Hou je bek,’ zeg ik terwijl ik de toets open.

Ik staar naar het eerste programma. Het is net als een nieuwe taal leren, zeg ik tegen mezelf. Alles moet in de juiste volgorde beginnen en in omgekeerde volgorde eindigen. Je hoeft alleen maar te kijken of alles op de juiste plek staat.

Ik begin niet bij het begin van de code om vandaaruit naar beneden te scrollen, maar zoek het binnenste stukje code dat in alle lagen verstopt zit. Daar zie ik dat het stuk op de verkeerde plek eindigt. Ik markeer de plek en druk op het pijltje naar beneden, waarmee de toets verder zal gaan als mijn antwoord goed is. Het scherm verandert en ik krijg een nieuw programma te zien.

Ik trek mijn wenkbrauwen op. Kennelijk heb ik er meer van meegekregen dan ik dacht.

Het tweede programma pak ik op dezelfde manier aan, ik werk van binnen naar buiten, vergelijk het begin van de code met het eind en let goed op vraagtekens, punten en schuine strepen. Het opsporen van de fouten is opvallend rustgevend, een soort manier om ervoor te zorgen dat alles nog klopt in de wereld, want zolang dat zo is, is alles goed.

Ik vergeet de mensen om me heen, ik vergeet zelfs de skyline achter de ramen, ik vergeet wat het betekent als ik dit examen haal. Ik concentreer me volledig op de computer voor mijn neus, de wirwar van woorden op het scherm. Ik zie dat Eric als eerste klaar is, terwijl alle andere deelnemers nog ingespannen bezig zijn, maar ik probeer me niet te laten afleiden. Zelfs niet als hij besluit om naast me te blijven zitten en over mijn schouder mee te kijken.

Uiteindelijk tik ik weer op het pijltje naar beneden en verschijnt er een nieuw plaatje. EXAMEN AFGEROND, staat er.

‘Goed gedaan,’ zegt Lauren als ze langskomt om op mijn scherm te kijken. ‘Je bent als derde klaar.’

Ik draai me om naar Eric.

‘Wacht,’ zei ik. ‘Jij ging me toch uitleggen wat een scherm was? Want het is wel duidelijk dat ik totaal geen verstand van computers heb, dus ik kan jouw hulp goed gebruiken.’

Hij kijkt me kwaad aan en ik grijns.

De deur van mijn appartement staat open als ik thuiskom. Een paar centimeter maar, maar ik weet zeker dat ik hem dicht heb gedaan toen ik wegging. Ik duw hem open met de neus van mijn schoen en loop met bonkend hart naar binnen, in de volle verwachting een indringer aan te treffen die door mijn spullen staat te rommelen, hoewel ik niet goed weet wie dat zou moeten zijn – een mannetje van Jeanine misschien, op zoek naar bewijs dat ik net als Amar ‘anders’ ben, of Eric, die me hier wil overvallen. Maar er is niemand en het appartement ligt er nog precies hetzelfde bij.

Precies hetzelfde – op het papiertje op tafel na. Ik loop er langzaam naartoe, alsof het in brand zou kunnen vliegen, of opeens in het niets zou kunnen oplossen. Er staat een boodschap op, geschreven in een klein, schuin handschrift.

Op de dag waar je de grootste hekel aan had

Op het tijdstip waarop ze stierf

Op de plek waar je er voor het eerst in bent gesprongen

Eerst begrijp ik er niets van en denk ik dat het een grap is, iets wat iemand hier heeft achtergelaten om me van de wijs te brengen, en dat lukt, want ik ben een beetje duizelig. Ik plof in een van de gammele stoelen, zonder mijn blik van het papiertje af te wenden. Ik lees het telkens opnieuw en dan begint de boodschap vorm te krijgen.

Op de plek waar je er voor het eerst in bent gesprongen. Dat is vast het perron waar ik op ben geklommen toen ik me net bij Onverschrokkenheid had aangesloten.

Op het tijdstip waarop ze stierf. Er is maar één ‘ze’ over wie het hier kan gaan: mijn moeder. Mijn moeder is in het holst van de nacht gestorven en toen ik wakker werd was haar lichaam al weg, afgevoerd door mijn vader en zijn Zelfverloocheningsvrienden. Ze vermoedden dat ze rond twee uur ’s nachts overleden was, zei hij.

Op de dag waar je de grootste hekel aan had. Dat is de moeilijkste – wordt er een dag van het jaar bedoeld, een verjaardag of een feestdag of zo? Er komen geen bijzondere dagen aan en het lijkt me niet logisch dat iemand zo ver van tevoren al een boodschap zou achterlaten. Het moet verwijzen naar een dag van de week, maar aan welke dag van de week had ik de grootste hekel? Dat weet ik wel: de dagen waarop de raad vergaderde, want dan was mijn vader tot laat weg en kwam hij in een heel slecht humeur thuis. Woensdag.

Woensdag, twee uur ’s nachts, op het perron bij de Naaf. Dat is vannacht. En er is maar één iemand op de hele wereld die al deze dingen kan weten: Marcus.

Ik klem het stukje papier in mijn vuist, maar ik voel het niet. Toen ik zijn naam dacht begonnen mijn handen meteen te tintelen en nu zijn ze grotendeels gevoelloos.

Ik heb de deur van mijn appartement open laten staan en mijn veters zijn los. Ik ren langs de muren van de Kolk zonder te merken hoe hoog ik ben en ik sprint de trap naar de Fik op zonder zelfs maar de aandrang te voelen om naar beneden te kijken. Zeke heeft een paar dagen geleden tussen neus en lippen door gezegd waar de controlekamer is. Ik hoop vurig dat Zeke daar nog is, want ik heb zijn hulp nodig om toegang te krijgen tot de beelden van de gang waaraan mijn appartement ligt. Ik weet waar de camera hangt, verstopt in een hoekje waar ze denken dat hij niet opvalt. Nou, mij is hij wel opgevallen.

Mijn moeder vielen zulke dingen ook altijd op. Als we met z’n tweetjes door de Zelfverloocheningswijk liepen wees ze camera’s aan die verstopt waren in zwarte glazen bollen of bevestigd waren aan gebouwen. Ze zei er nooit iets over en leek zich er ook geen zorgen over te maken, maar ze wist altijd waar ze hingen en als ze erlangs liep keek ze er altijd heel bewust recht in, alsof ze wilde zeggen: ik zie jullie ook. En daarom ben ik al van jongs af aan gewend om alles af te speuren, rond te kijken, op zoek naar de details in mijn omgeving.

Ik neem de lift naar de derde verdieping en volg dan de bordjes naar de controlekamer. Hij ligt om de hoek van een korte gang en de deur staat wagenwijd open. Het eerste wat ik zie is een muur vol schermen; er zitten een paar mensen voor, aan bureaus, en er staan nog meer bureaus langs de muren waar nog meer mensen aan zitten, allemaal met hun eigen scherm voor zich. De beelden verspringen om de vijf seconden en laten verschillende delen van de stad zien: de akkers van Vriendschap, de straten rond de Naaf, het hoofdkwartier van Onverschrokkenheid en zelfs de Merciless Mart met zijn imposante hal. Op een van de schermen ontwaar ik een glimp van de Zelfverloocheningswijk en dan schud ik mezelf wakker om Zeke te zoeken. Hij zit aan een bureau bij de rechtermuur en tikt iets in een dialoogvenster op de linkerhelft van zijn scherm terwijl op de rechterhelft beelden van de Kolk te zien zijn. Alle medewerkers hebben een koptelefoon op en ik neem aan dat ze luisteren naar datgene wat ze in de gaten moeten houden.

‘Zeke,’ zeg ik zacht. Een paar anderen kijken om, alsof ze het vervelend vinden dat ik zomaar kom binnenvallen, maar niemand zegt iets.

‘Hé!’ zegt hij. ‘Goed dat je er bent, ik verveel me doo… wat is er?’

Zijn blik glijdt van mijn gezicht naar mijn vuist, die nog steeds het stukje papier omklemt. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, dus ik probeer het niet eens.

‘Ik moet de beelden zien van de camera in de gang voor mijn appartement,’ zeg ik. ‘Van de afgelopen vier uur ongeveer. Kun jij me daaraan helpen?’

‘Hoezo?’ vraagt Zeke. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Er is iemand binnen geweest,’ zeg ik. ‘Ik wil weten wie het was.’

Hij kijkt om zich heen om zeker te weten dat niemand op ons let. Of meeluistert. ‘Hoor eens, dat mag ik niet doen; we mogen alleen bepaalde beelden opvragen als we iets raars hebben gezien, de beelden verspringen automatisch…’

‘Ik heb nog iets van je tegoed, weet je nog?’ vraag ik. ‘Ik zou het nooit vragen als het niet zo belangrijk was.’

‘Dat weet ik.’ Zeke kijkt nog een keer om zich heen, sluit het venster en opent een ander. Ik kijk naar de code die hij intikt om de juiste beelden op te vragen, en tot mijn verbazing begrijp ik er al een deel van, na de les van vandaag. Er verschijnt een gang in de buurt van de kantine op het scherm. Hij tikt erop en er verschijnt een ander beeld, van de kantine zelf, en dan een van de tattoostudio en van het ziekenhuis.

Hij blijft door het Onverschrokkenheidshoofdkwartier scrollen en ik kijk naar de beelden die voorbijkomen, korte flarden van het dagelijkse Onverschrokken leven, mensen die met hun piercings spelen terwijl ze in de rij staan voor nieuwe kleren, mensen die hun stoten oefenen in het oefenlokaal. In een flits zie ik Max op een stoel in wat waarschijnlijk zijn kantoor is, met een vrouw tegenover hem. Een vrouw met blond haar dat ze in een strakke knot naar achteren heeft gebonden. Ik leg mijn hand op Zekes schouder.

‘Wacht even.’ Het papiertje in mijn hand heeft opeens iets minder haast. ‘Ga eens terug.’

Hij scrolt terug en mijn vermoeden wordt bevestigd: Jeanine Matthews zit in het kantoor van Max met een map op haar schoot. Haar kleren zijn keurig gesteven, haar houding is kaarsrecht. Ik haal de koptelefoon van Zekes hoofd en hij kijkt me boos aan, maar houdt me niet tegen.

Max en Jeanine praten zacht, maar ik versta ze wel.

‘Ik heb er nu nog maar zes over,’ zegt Max. ‘Best goed, vind je niet? Voor de tweede dag?’

‘Het is veel te omslachtig,’ antwoordt Jeanine. ‘We hebben de juiste kandidaat al gevonden. Daar heb ik zelf voor gezorgd. Dit is altijd het plan geweest.’

‘Je hebt nooit aan mij gevraagd wat ik van het plan vond, en dit is mijn factie,’ zegt Max kortaf. ‘Ik mag hem niet en ik heb geen zin om constant te moeten samenwerken met iemand die ik niet mag. Dus je moet me in elk geval nog een andere kandidaat laten zoeken die aan de eisen voldoet…’

‘Best.’ Jeanine staat op en drukt de map tegen haar buik. ‘Maar ik ga ervan uit dat je het eerlijk toegeeft als je niemand anders kunt vinden. Ik heb geen tijd voor dat trotse Onverschrokken gedoe.’

‘Ja, want de Erudieten, die zijn pas bescheiden,’ zegt Max chagrijnig.

‘Hé,’ sist Zeke. ‘Mijn baas staat te kijken. Geef die koptelefoon terug.’

Hij grist hem van mijn hoofd en het snoer tikt tegen mijn oren, die beginnen te gloeien.

‘Je moet weg, anders word ik ontslagen,’ zegt Zeke met een ernstige, ongeruste blik.

Ik stribbel niet tegen, ook al heb ik de beelden waar ik naar op zoek was nog niet gezien – het is mijn eigen schuld dat ik me heb laten afleiden. Ik glip de controlekamer uit en er gaat van alles door mijn hoofd: aan de ene kant vind ik het nog steeds een doodeng idee dat mijn vader in mijn appartement is geweest, dat hij midden in de nacht op een verlaten perron met me wil afspreken, maar ik ben ook in de war door wat ik net heb gehoord. We hebben de juiste kandidaat al gevonden. Daar heb ik zelf voor gezorgd. Dat moet haast wel over de nieuwe Onverschrokken leider gegaan zijn.

Maar waarom bemoeit Jeanine Matthews zich met de vraag wie er tot nieuwe leider van Onverschrokkenheid benoemd gaat worden?

Ik heb niet eens in de gaten dat ik terugloop naar mijn appartement, waar ik op de rand van mijn bed ga zitten en naar de muur staar. Mijn gedachten springen heen en weer tussen twee verschillende, maar even prangende onderwerpen. Waarom wil Marcus me spreken? Waarom bemoeien de Erudieten zich met het bestuur van Onverschrokkenheid? Wil Marcus me vermoorden zonder getuigen erbij, of wil hij me ergens voor waarschuwen, of wil hij me bedreigen…? Wie was die kandidaat over wie ze het hadden?

Ik duw mijn handen tegen mijn voorhoofd en probeer rustig te worden, hoewel ik alle zenuwachtige gedachten in mijn achterhoofd voel prikken. Ik kan nu niets beginnen met het gesprek tussen Max en Jeanine. Op dit moment moet ik bedenken of ik vannacht naar die ontmoetingsplek ga.

Op de dag waar je de grootste hekel aan had. Ik heb nooit geweten dat Marcus me op die manier in de gaten had, dat hij doorhad wat ik leuk of vervelend vond. Hij leek me altijd vooral als een blok aan zijn been te beschouwen, een bron van ergernis. Maar een paar weken geleden bleek toch ook opeens dat hij wist dat de simulaties bij mij niet zouden werken, en toen heeft hij me toch ook gewaarschuwd, om me te beschermen? Misschien is hij ergens, ondanks alle verschrikkelijke dingen die hij me heeft aangedaan en tegen me heeft gezegd, toch nog mijn vader. Misschien is het dat deel van hem dat nu gevraagd heeft of ik naar hem toe wil komen, en probeert hij me dat duidelijk te maken door te zeggen dat hij me kent, dat hij weet wat ik leuk vind, wat ik vervelend vind, wat ik eng vind.

Ik weet niet goed waarom die gedachte me zo veel hoop geeft terwijl ik hem zo lang gehaat heb. Maar als hij ergens nog mijn vader is, dan ben ik misschien ergens ook nog zijn zoon.

De stoeptegels zijn nog altijd warm van de zon als ik om halftwee ’s nachts het hoofdkwartier van Onverschrokkenheid uit loop. Ik voel het aan mijn vingertoppen. De maan gaat schuil achter de wolken dus het is erg donker op straat, maar ik ben niet bang meer voor het donker of de straten. Daar heb je tenminste geen last meer van als je dagenlang Onverschrokken aspiranten in elkaar hebt geslagen.

Ik snuif de geur van het warme asfalt op en begin rustig te joggen; mijn gympen kletsen op de grond. De straten rond Onverschrokkenheid zijn verlaten. Mijn factie leeft op een kluitje, als een roedel slapende honden. Daarom, besef ik nu, leek Max zo ongerust over het feit dat ik alleen woon. Als ik echt Onverschrokken was, dan zou ik toch willen dat mijn leven zoveel mogelijk met dat van de anderen overlapte, en op zoek gaan naar manieren om me in de factie te wringen tot we helemaal verstrengeld waren?

Ik denk er tijdens het rennen over na. Misschien heeft hij wel gelijk. Misschien integreer ik niet genoeg, misschien moet ik beter mijn best doen om erbij te horen. Mijn voeten vinden een regelmatig ritme en ik tuur naar de straatnaambordjes die ik tegenkom om niet te verdwalen. Ik merk dat ik in het gebied van de factielozen ben beland als ik hun schaduwen achter de verduisterde, dichtgetimmerde ramen van de huizen zie bewegen. Ik ren verder onder het spoor; het houten latwerk strekt zich tot ver voor me uit en buigt dan af van de straat.

De Naaf wordt steeds groter nu ik dichterbij kom. Mijn hart bonkt, maar volgens mij komt dat niet door het rennen. Ik blijf abrupt staan als ik bij het perron ben en terwijl ik onder aan de trap even op adem kom denk ik terug aan het moment waarop ik hier voor het eerst naar boven liep, aan de massa joelende Onverschrokkenen om me heen die me naar voren stuwde. Wat was het toen makkelijk om me gewoon door hen te laten meevoeren. Nu moet ik mezelf meevoeren. Ik loop de trap op; mijn voetstappen galmen op het ijzer, en als ik boven ben kijk ik op mijn horloge.

Twee uur.

Maar het perron is leeg.

Ik loop heen en weer om zeker te weten dat er niemand in een donker hoekje op de loer ligt. In de verte hoor ik het geratel van een trein en ik kijk op, op zoek naar de lamp op de voorste wagon. Ik wist niet dat er zo laat nog treinen reden, want na middernacht mag er officieel geen elektriciteit meer gebruikt worden, om energie te besparen. Ik vraag me af of Marcus de factielozen om een gunst heeft gevraagd. Maar waarom zou hij de trein nemen? De Marcus Eaton die ik ken zou zich nooit op die manier met de Onverschrokkenen willen associëren… Hij zou nog liever op blote voeten over straat lopen.

De koplamp knippert één keer voordat de trein langs het perron dendert. Hij remt stampend en knarsend af, maar hij stopt niet, en ik zie iemand licht en soepel uit de voorlaatste wagon springen. Het is Marcus niet. Het is een vrouw.

Ik klem het papiertje nog strakker in mijn vuist, en nog strakker, tot mijn knokkels pijn doen.

De vrouw loopt met grote passen op me af en als ze een paar meter bij me vandaan is zie ik wie het is. Lange krullen. Opvallende kromme neus. Een zwarte Onverschrokkenheidsbroek, grijs Zelfverloocheningsoverhemd, bruine Vriendschapslaarzen. Haar gezicht is gegroefd, verweerd, mager. Maar ik ken haar, ik zou haar gezicht nooit vergeten, mijn moeder, Evelyn Eaton.

‘Tobias,’ fluistert ze met grote ogen, alsof ze net zo verbijsterd is om mij te zien als andersom, maar dat kan niet. Zij wist dat ik nog leefde, maar ik zie de urn met haar as erin nog voor me zoals hij bij mijn vader op de schoorsteenmantel stond, bevlekt met zijn vingerafdrukken.

Ik weet nog hoe er op een ochtend een hele groep Zelfverloochenaars met ernstige gezichten bij mijn vader in de keuken zat, die allemaal opkeken toen ik binnenkwam, en hoe Marcus me vol medeleven, waarvan ik wist dat hij het niet echt voelde, vertelde dat mijn moeder midden in de nacht gestorven was aan complicaties bij een vroegtijdige bevalling, en dat ook het kindje het niet had overleefd.

Ik weet nog dat ik vroeg: Was ze dan zwanger?

Ja natuurlijk, zoon. Hij draaide zich om naar de andere aanwezigen in de keuken. Hij is in shock. Dat is ook logisch, bij zoiets.

Ik weet nog dat ik met een bord vol eten in de woonkamer zat, met een groep mompelende Zelfverloochenaars om me heen terwijl de hele buurt ons huis tot de nok toe vol stouwde en niemand iets tegen me zei waar ik iets aan had.

‘Ik weet dat dit… nogal een schok moet zijn,’ zegt ze. Ik herken haar stem bijna niet, hij is lager en krachtiger en harder dan ik me kan herinneren, en daaraan hoor ik dat de tijd haar veranderd heeft. Mijn hoofd loopt over, ik voel te veel tegelijk, en dan voel ik plotseling helemaal niets meer.

‘Jij was dood,’ zeg ik toonloos. Wat een stomme opmerking. Wat een stomme opmerking om tegen je moeder te zeggen als ze terugkeert uit de dood, maar het is ook een stomme situatie.

‘Dat weet ik,’ zegt ze, en ik geloof dat ze tranen in haar ogen heeft, maar het is te donker om het goed te kunnen zien. ‘Maar dat ben ik niet.’

‘Dat blijkt.’ De stem die uit mijn mond komt klinkt sarcastisch, onaangedaan. ‘Was je wel zwanger?’

‘Zwanger? Hebben ze dat gezegd, dat ik in het kraambed gestorven ben?’ Ze schudt haar hoofd. ‘Nee, ik was niet zwanger. Ik was al maanden bezig met mijn vertrek – ik moest weg. Ik dacht dat hij het je misschien wel zou vertellen als je oud genoeg was.’

Ik stoot een kort lachje uit, een soort geblaf. ‘Jij dacht dat Marcus Eaton zou toegeven dat zijn vrouw hem verlaten had. Aan mij.’

‘Jij bent zijn zoon,’ zegt Evelyn fronsend. ‘Hij houdt van je.’

Dan komt alle spanning van het afgelopen uur, de afgelopen weken, de afgelopen jaren omhoog en het is allemaal te veel om te bevatten en dan moet ik echt lachen, maar het klinkt vreemd en mechanisch. Ik word bang van het geluid, ook al maak ik het zelf.

‘Je mag best boos zijn dat je bent voorgelogen. Dat is je goed recht,’ zegt ze. ‘Ik zou ook boos zijn. Maar Tobias, ik moest echt weg, ik weet dat je begrijpt waarom…’

Ze steekt haar hand naar me uit en ik pak haar pols om haar weg te duwen. ‘Raak me niet aan.’

‘Goed dan, rustig maar.’ Ze doet met opgeheven handen een stap achteruit. ‘Maar je begrijpt het wel, dat weet ik zeker.’

‘Wat ik begríjp, is dat jij me hebt achtergelaten bij een sadistische gek,’ zeg ik.

Ze kijkt alsof ze vanbinnen in elkaar stort. Haar handen vallen als twee gewichten langs haar zij. Haar schouders hangen naar voren. Zelfs haar gezicht wordt slap, alsof het nu pas tot haar doordringt wat ik bedoel, wat ik moet bedoelen. Ik sla mijn armen over elkaar en recht mijn rug in een poging er zo groot, sterk en gehard mogelijk uit te zien. In het zwart van Onverschrokkenheid is dat makkelijker dan het in Zelfverloocheningsgrijs ooit geweest is, en misschien is dat wel de reden dat ik Onverschrokkenheid als toevluchtsoord heb gekozen. Niet uit wraak, niet om Marcus te kwetsen, maar omdat ik wist dat het leven hier me sterker zou maken.

‘Ik…’ begint ze.

‘Genoeg tijd verspild. Wat doen we hier?’ Ik smijt het verfrommelde papiertje tussen ons op de grond en kijk haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Je bent zeven jaar geleden gestorven en je komt nu pas dramatisch onthullen dat je nog leeft. Wat is er nu opeens anders?’

In eerste instantie geeft ze geen antwoord. Dan vermant ze zich zichtbaar en zegt: ‘Wij – de factielozen – houden alles graag een beetje in de gaten. Dingen als de kiesceremonie bijvoorbeeld. En nu hoorde ik dat je voor Onverschrokkenheid gekozen had. Ik had er zelf bij willen zijn, maar ik was bang dat ik hém tegen zou komen. Ik ben… een soort leider van de factielozen geworden, en ik moet me een beetje gedeisd houden.’

Ik krijg een wrange smaak in mijn mond.

‘Toe maar,’ zeg ik. ‘Zulke belangrijke ouders. Wat heb ik toch een mazzel.’

‘Zo ken ik je niet,’ zegt ze. ‘Ben je dan helemaal niet blij om me weer te zien?’

‘Blij om je weer te zien?’ vraag ik. ‘Ik kan me je nauwelijks nog herinneren, Evelyn. Ik leef al bijna net zo lang zonder jou als ik met je heb gedaan.’

Haar gezicht vertrekt. Ik heb haar gekwetst. Dat doet me deugd.

‘Toen je voor Onverschrokkenheid koos,’ gaat ze langzaam verder, ‘wist ik dat het tijd was om contact met je op te nemen. Ik ben altijd van plan geweest om je op te zoeken, als je eenmaal een factie had gekozen en op jezelf woonde, om te vragen of je je bij ons aan wilde sluiten.’

‘Of ik me bij jullie aan wilde sluiten?’ vraag ik. ‘Om factieloos te worden? Waarom zou ik dat willen?’

‘Onze stad is aan het veranderen, Tobias.’ Dat zei Max gisteren ook al. ‘De factielozen verenigen zich, net als Onverschrokkenheid en Eruditie. Binnenkort zal iedereen een kant moeten kiezen, en ik weet aan welke kant jij wilt staan. Ik denk echt dat je bij ons een verschil kunt maken.’

‘Jíj weet aan welke kant ik wil staan. Meen je dat nou?’ vraag ik. ‘Ik ben geen factieverrader. Ik heb voor Onverschrokkenheid gekozen, daar hoor ik thuis.’

‘Jij bent geen hersenloze, roekeloze adrenalinejunkie,’ snauwt ze. ‘Net zoals je ook geen verstikte stijve Hark was. Je kunt meer zijn dan een adrenalinejunkie of een Hark, meer dan een factie.’

‘Je hebt geen idee wie ik ben of wie ik zou kunnen zijn,’ zeg ik. ‘Ik ben als eerste geëindigd van alle aspiranten. Ze willen dat ik een van de leiders word.’

‘Doe niet zo naïef,’ zegt ze met samengeknepen ogen. ‘Ze willen helemaal geen nieuwe leider, ze willen een pion die ze kunnen bespelen. Daarom komt Jeanine Matthews zo vaak naar Onverschrokkenheid, daarom zet ze regelmatig een van haar knechtjes in jouw factie om voor haar te spioneren. Was het je nog niet opgevallen dat ze dingen weet die ze helemaal niet zou moeten weten, dat de Onverschrokkenen maar blijven schuiven en experimenteren met de training? Alsof de Onverschrokkenen zoiets ooit uit zichzelf zouden veranderen.’

Amar zei dat de angstlandschappen vroeger nooit meteen aan het begin van de inwijding al aan bod kwamen, maar dat het iets nieuws was wat ze wilden uitproberen. Een experiment. Maar Evelyn heeft gelijk: de Onverschrokkenen doen niet aan experimenten. Als ze echt vonden dat we ons alleen met nuttige en praktische zaken moesten bezighouden, dan zouden ze ons geen messen leren werpen.

En dan is er nog de dood van Amar. Ik heb Eric er toch zelf van beschuldigd dat hij een informant is? Ik heb zelf toch al weken het vermoeden dat hij nog contact heeft met de Erudieten?

‘Zelfs als je gelijk hebt…’ zeg ik, en alle boze energie is uit mijn lijf gevloeid. Ik doe een stap naar haar toe. ‘Zelfs als je gelijk hebt wat de Onverschrokkenen betreft, dan zou ik me nooit bij jullie aansluiten.’ Ik probeer mijn stem niet te laten trillen als ik eraan toevoeg: ‘Ik wil je nooit meer zien.’

‘Ik geloof je niet,’ zegt ze zacht.

‘Het kan me niet schelen wat jij gelooft.’

Ik loop langs haar heen naar de trap die ik heb beklommen om op het perron te komen.

Ze roept me na: ‘Als je van gedachten verandert, dan kun je elke willekeurige factieloze een boodschap aan mij laten doorgeven.’

Ik kijk niet om. Ik ren de trap af en hol over straat, weg van het perron. Ik weet niet eens of ik wel de goede kant op ga; ik weet alleen dat ik zo ver mogelijk bij haar vandaan wil zijn.

Ik slaap niet.

Ik ijsbeer als een bezetene door mijn appartement. Ik trek de restanten van mijn Zelfverloocheningsleven uit de laden en gooi ze in de prullenbak: het gescheurde overhemd, de broek, de schoenen, de sokken, zelfs mijn horloge. Op een gegeven moment, als de zon bijna opkomt, smijt ik de tondeuse tegen de muur van de douche, waar hij in meerdere stukken breekt.

Een uur nadat het licht is geworden ga ik op weg naar de tattoostudio. Tori is al aanwezig, hoewel ‘aanwezig’ misschien iets te sterk is uitgedrukt, want haar ogen zijn nog dik en wazig van de slaap en ze zit net achter haar koffie.

‘Is er iets?’ vraagt ze. ‘Ik ben er niet echt. Ik moet zo hardlopen met Bud, die mafkees.’

‘Ik hoopte eigenlijk dat je voor mij een uitzondering wilde maken,’ zeg ik.

‘Er komen hier niet vaak mensen met dringende tatoeageverzoeken,’ zegt ze.

‘Eens moet de eerste keer zijn.’

‘Goed dan.’ Ze lijkt iets wakkerder en gaat rechtop zitten. ‘Had je iets in gedachten?’

‘Toen we een paar weken geleden door je appartement liepen lag er een tekening van alle factiesymbolen bij elkaar. Heb je die nog?’

Ze verstart. ‘Die had je niet mogen zien.’

Ik weet waarom ik die tekening niet had mogen zien, waarom ze hem voor zichzelf wil houden. Hij drukt samenhang tussen de facties uit in plaats van Onverschrokken superioriteit uit te stralen, zoals haar tatoeages horen te doen. Zelfs mensen die hier al jaren wonen zijn bang dat ze niet Onverschrokken genoeg lijken, en ik weet niet waarom dat zo is, welke dreigementen mensen die ‘factieverraders’ genoemd zouden kunnen worden naar hun hoofd geslingerd krijgen, maar dat is precies waarom ik hier ben.

‘Daarom juist,’ zeg ik. ‘Ik wil die tatoeage.’

Ik heb het bedacht toen ik naar huis liep en eindeloos herkauwde wat mijn moeder had gezegd. Je kunt meer zijn dan een adrenalinejunkie of een Hark, meer dan een factie. Zij denkt dat ik alleen méér dan een factie kan worden als ik deze plek en de mensen die me met open armen hebben ontvangen achter me laat; ik zou haar moeten vergeven en mezelf moeten laten opslokken door haar overtuigingen en haar manier van leven. Maar ik hoef hier helemaal niet weg, en ik hoef ook niets te doen waar ik geen zin heb. Ik kan hier in Onverschrokkenheid ook meer dan een factie zijn: misschien ben ik dat al, en is het tijd om dat te laten zien.

Tori kijkt om zich heen en haar blik gaat even naar de camera in de hoek, die ik al zag toen ik binnenkwam. Zij is ook iemand die camera’s ziet.

‘Het was maar een stomme tekening,’ zegt ze met stemverheffing. ‘Kom, ik zie dat je overstuur bent: we zullen het even rustig bespreken en iets anders voor je uitzoeken.’

Ze brengt me naar het achtergedeelte van de studio en via de opslagruimte naar haar appartement. We lopen door de vervallen keuken naar de woonkamer, waar haar tekeningen nog steeds op de salontafel liggen.

Ze bladert door de vellen papier tot ze een tekening vindt die lijkt op de afbeelding die ik bedoelde: de Onverschrokken vlammen omvat door Zelfverloocheningshanden, de boomwortels van Vriendschap die onder een Erudiet oog groeien, dat op de weegschaal van Oprechtheid balanceert. Alle factiesymbolen boven op elkaar. Ze houdt hem omhoog en ik knik.

‘Ik kan deze niet zetten op een plek waar mensen hem de hele tijd zien,’ zegt ze. ‘Dan ben je meteen verdacht. Een potentiële factieverrader.’

‘Ik wil hem op mijn rug,’ zeg ik. ‘Over mijn ruggengraat.’

De striemen van de laatste dag bij mijn vader zijn genezen, maar ik wil niet vergeten waar ze gezeten hebben, ik wil me de rest van mijn leven blijven herinneren waarvoor ik gevlucht ben.

‘Het is echt alles of niets voor jou, hè?’ zegt ze met een zucht. ‘Dat gaat wel even duren. Meerdere sessies. En het moet hier, buiten openingstijden, want ik wil niet dat het op die camera’s komt te staan, ook al kijken ze toch bijna nooit wat er hier gebeurt.’

‘Ik vind het prima,’ zeg ik.

‘Weet je, iemand die zo’n tatoeage neemt is waarschijnlijk ook iemand die dat vooral niet van de daken moet schreeuwen,’ zegt ze terwijl ze me vanuit haar ooghoek aankijkt. ‘Anders gaan mensen nog denken dat hij Afwijkend is.’

‘Afwijkend?’

‘Dat is een woord voor mensen die bewust blijven tijdens simulaties, die zich niet in een hokje laten stoppen,’ zegt ze. ‘Een woord dat je heel voorzichtig moet uitspreken, want die mensen gaan vaak onder verdachte omstandigheden dood.’

Ze heeft haar ellebogen achteloos op haar knieën gezet terwijl ze de tatoeage die ik wil op stencilpapier tekent. Onze blikken kruisen elkaar en dan besef ik: Amar. Amar bleef ook bewust tijdens simulaties, en nu is hij dood.

Amar was Afwijkend.

En ik ook.

‘Bedankt voor deze uitbreiding van mijn woordenschat,’ zeg ik.

‘Geen dank.’ Ze buigt zich weer over haar tekening. ‘Ik krijg de indruk dat je het wel lekker vindt om jezelf door de mangel te halen.’

‘Nou en?’ vraag ik.

‘Niks, het is gewoon een nogal Onverschrokken eigenschap voor iemand die Zelfverloochening als testuitslag had.’ Haar mondhoek krult even omhoog. ‘Kom, we gaan beginnen. Ik schrijf even een briefje voor Bud; hij moet maar een keer in zijn eentje gaan rennen.’

Misschien heeft Tori wel gelijk. Misschien vind ik het inderdaad lekker om mezelf ‘door de mangel te halen’, misschien heb ik een masochistisch trekje dat pijn gebruikt om pijn te bestrijden. Het vage branderige gevoel dat me de volgende dag tijdens de leiderstraining achtervolgt maakt het in elk geval een stuk makkelijker om me te concentreren op wat ik aan het doen ben en niet aan de kille, zachte stem van mijn moeder te denken, en aan de manier waarop ik haar heb weggeduwd toen ze me wilde troosten.

In de jaren na haar dood droomde ik vaak midden in de nacht dat ze weer tot leven kwam, met haar hand over mijn haar aaide en iets nietszeggends als ‘Alles komt goed’ of ‘Ooit gaat het over’ prevelde. Maar toen mocht ik dat niet meer dromen van mezelf, omdat het meer pijn deed om naar dingen te verlangen die ik nooit meer terug zou krijgen dan om de confrontatie met de werkelijkheid aan te gaan. Zelfs nu wil ik eigenlijk niet nadenken over hoe het zou zijn om haar weer in mijn leven te hebben, om weer een moeder te hebben. Ik ben te oud om nog naar troostende onzinwoordjes te luisteren. Te oud om te geloven dat alles goed komt.

Ik controleer of het verband dat boven mijn kraag uit komt stevig vastzit. Tori heeft de omtrek van de eerste twee symbolen, van Onverschrokkenheid en Zelfverloochening, vanochtend gezet. Die worden groter dan de andere, omdat de een de factie is waarvoor ik heb gekozen en de ander de factie waarvoor ik werkelijk geschikt ben – dat wil zeggen, ik dénk dat ik geschikt ben voor Zelfverloochening, maar zeker weten doe ik het niet. Tori zei dat ik de tatoeages moest bedekken. Het vuur van Onverschrokkenheid is de enige tatoeage die te zien is als ik mijn shirt aanheb, en aangezien ik niet om de haverklap in het openbaar mijn shirt uit hoef te doen, lijkt me dat verder geen probleem.

Alle anderen zijn al in de vergaderzaal en worden toegesproken door Max. Ik voel een soort roekeloze desinteresse als ik naar binnen loop en ga zitten. Met veel dingen die Evelyn zei was ik het niet eens, maar wat de Onverschrokkenen betreft had ze gelijk: Jeanine en Max willen geen leider voor Onverschrokkenheid, ze willen een pion, en daarom kiezen ze zulke jonge mensen uit, omdat ze die makkelijker kunnen kneden en vormen. Ik weiger me door Jeanine Matthews te laten kneden en vormen. Ik weiger een pion te worden, niet van hen, niet van mijn moeder en niet van mijn vader; ik ben alleen van mezelf.

‘Fijn dat jij er ook bij kon zijn,’ zegt Max. ‘Heeft onze bijeenkomst je gestoord in je slaap?’

De anderen gniffelen en Max gaat verder.

‘Zoals ik al zei wil ik vandaag graag van jullie weten hoe jullie Onverschrokkenheid zouden willen verbeteren: een visie op de komende jaren van onze factie,’ zegt hij. ‘Ik roep jullie in groepen bij me, de oudsten eerst. De rest bedenkt vast een goed verhaal.’

Samen met de drie oudste deelnemers loopt hij de zaal uit. Eric zit tegenover me en ik zie dat hij nog meer ijzer in zijn gezicht heeft dan de vorige keer: hij heeft nu ook ringen door zijn wenkbrauwen. Straks lijkt hij meer op een speldenkussen dan op een mens. Misschien is dat wel de bedoeling en is het een tactische zet, want met dit uiterlijk zal niemand hem voor een Erudiet aanzien.

‘Vergis ik me, of was je te laat omdat je een tatoeage hebt laten zetten?’ zegt hij wijzend naar het hoekje van het verband dat net zichtbaar is boven mijn schouder.

‘Ik was de tijd vergeten,’ zeg ik. ‘Er zit allemaal ijzer in je gezicht, wist je dat? Misschien moet je daar eens naar laten kijken.’

‘Haha,’ zegt Eric. ‘Ik wist niet dat iemand met jouw achtergrond gevoel voor humor kon ontwikkelen. Je vader lijkt me niet iemand die dat toestaat.’

Ik voel een steek van angst. Hij lijkt akelig dicht langs het punt te dansen waarop hij mijn naam hardop zal uitspreken in deze kamer vol mensen, en hij wil dat ik het weet; hij wil me herinneren aan het feit dat hij weet wie ik ben, en dat hij dat wanneer hij maar wil tegen me kan gebruiken.

Het lukt me niet om te doen alsof het me niets kan schelen. De machtsverhouding is verschoven en ik kan hem niet terugschuiven.

‘Ik denk dat ik wel weet van wie je dat gehoord hebt,’ antwoord ik. Jeanine Matthews kent zowel mijn echte naam als mijn nieuwe bijnaam. Die heeft ze vast aan hem doorgespeeld.

‘Ik had al zo mijn vermoedens,’ zegt hij zacht. ‘En die werden inderdaad bevestigd door een betrouwbare bron. Je bent minder goed in geheimen bewaren dan je zelf denkt, Four.’

Ik zou kunnen dreigen dat ik bekendmaak dat hij nog steeds contact heeft met de Erudieten als hij tegen de Onverschrokkenen zegt hoe ik echt heet. Maar ik heb geen hard bewijs en bovendien hebben de Onverschrokkenen een grotere hekel aan de Zelfverloochenaars dan aan de Erudieten. Ik leun achterover op mijn stoel en wacht af.

De anderen worden om de beurt opgeroepen en algauw blijven wij als enigen over. Max komt in de deuropening staan en wenkt ons zonder iets te zeggen. We lopen achter hem aan naar zijn kantoor, dat ik herken van de beelden die ik gisteren zag van zijn bespreking met Jeanine Matthews. Ik gebruik de herinnering aan dat gesprek om me schrap te zetten voor wat er komen gaat.

‘Goed.’ Max vouwt zijn handen op het bureau en opnieuw valt het me op hoe vreemd het is om hem in zo’n keurige, officiële omgeving te zien. Hij hoort in een oefenlokaal tegen een stootzak te slaan, of in de Kolk over de reling te leunen. Maar hij hoort niet omringd door paperassen aan een lage houten tafel te zitten.

Ik kijk door de ramen van de Fik naar het Onverschrokken gedeelte van de stad. Een paar meter verderop zie ik de rand van het gat waarin ik ben gesprongen toen ik net voor Onverschrokkenheid had gekozen, en de rand van het dak waarop ik vlak daarvoor nog stond. Ik heb voor Onverschrokkenheid gekozen, zei ik gisteren nog tegen mijn moeder. Daar hoor ik thuis.

Is dat echt zo?

‘Eric, laten we bij jou beginnen,’ zegt Max. ‘Heb jij ideeën om Onverschrokkenheid te verbeteren, vooruit te helpen?’

‘Jazeker.’ Eric gaat rechtop zitten. ‘Ik denk dat er een aantal veranderingen moet worden doorgevoerd, te beginnen met de inwijding.’

‘En aan wat voor veranderingen denk je dan?’

‘Onverschrokkenheid is nooit vies geweest van een beetje competitie,’ zegt Eric. ‘We worden sterker van competitie, het haalt het beste en sterkste in ons naar boven. Ik ben van mening dat dat competitieve element meer naar voren zou moeten komen tijdens de inwijding, omdat dat de beste aspiranten oplevert. Op dit moment strijden de aspiranten alleen tegen het systeem, en proberen ze zo hoog mogelijk te eindigen voor de beste toekomst binnen de factie. Ik vind dat ze tegen elkáár zouden moeten strijden om een plek in Onverschrokkenheid.’

Ik kan er niets aan doen: ik draai me opzij en staar hem aan. Een beperkt aantal plekken? In een factie? Na slechts twee weken inwijdingstraining?

‘En als ze geen plek weten te bemachtigen?’

‘Dan worden ze factieloos,’ zegt Eric. Ik onderdruk een spottend lachje. Eric gaat verder: ‘Als wij echt vinden dat Onverschrokkenheid de beste factie is om je bij aan te sluiten, dat onze doelstellingen beter zijn dan de doelstellingen van andere facties, dan zou het een eer en een voorrecht moeten zijn om een van ons te mogen worden, geen recht.’

‘Dit kun je toch niet menen?’ vraag ik, want ik kan me niet langer inhouden. ‘Mensen kiezen voor een bepaalde factie omdat ze de waarden van die factie belangrijk vinden, niet omdat ze al kunnen wat ze daar gaan leren. Dan ga je dus mensen uit Onverschrokkenheid gooien omdat ze niet sterk genoeg zijn om in een rijdende trein te springen of een gevecht te winnen. Daarmee beloon je dus de grote, sterke en roekeloze aspiranten en hebben de kleine, slimme, dappere mensen het nakijken – dat is helemaal geen verbetering voor Onverschrokkenheid.’

‘Mijns inziens zijn de kleine, slimme aspiranten veel beter af in Eruditie, of als grijze Harkjes,’ zegt Eric met een sluw glimlachje. ‘En ik vind ook dat je wel wat meer vertrouwen mag hebben in onze potentiële nieuwe Onverschrokken leden, Four. Op deze manier worden juist de mensen met het meeste doorzettingsvermogen beloond.’

Ik kijk naar Max. Ik had gedacht dat hij niet onder de indruk zou zijn van Erics plan, maar ik heb me vergist. Hij zit naar voren gebogen en kijkt ingespannen naar het gepiercete gezicht van Eric alsof hij er inspiratie van krijgt.

‘Een interessante discussie,’ zegt Max. ‘Four, hoe zou jij Onverschrokkenheid verbeteren, als je de inwijding niet competitiever wilt maken?’

Ik schud mijn hoofd en kijk weer uit het raam. Jij bent geen hersenloze, roekeloze adrenalinejunkie, zei mijn moeder tegen me. Maar dat zijn de mensen die Eric in Onverschrokkenheid wil: hersenloze, roekeloze adrenalinejunkies. Als Eric een hulpje van Jeanine Matthews is, waarom zou Jeanine hem dan aanmoedigen om dit soort voorstellen te doen?

O. Omdat hersenloze, roekeloze adrenalinejunkies minder kritisch zijn, makkelijker te manipuleren. Natuurlijk.

‘Ik zou Onverschrokkenheid verbeteren door echte moed te stimuleren in plaats van stompzinnigheid en wreedheden,’ zeg ik. ‘Het messenwerpen kan eruit. We moeten mensen lichamelijk en geestelijk klaarstomen om de zwakkeren tegen de sterken te beschermen. Dat staat ook in ons manifest: de simpele uitingen van moed. Ik vind dat we daarnaar terug moeten.’

‘En dan kunnen we daarna zeker allemaal elkaars handje vasthouden en een liedje zingen?’ Eric rolt met zijn ogen. ‘Je wilt Onverschrokkenheid in Vriendschap veranderen.’

‘Helemaal niet,’ zeg ik. ‘Ik wil ervoor zorgen dat we zelf blijven nadenken, dat we verder denken dan de eerstvolgende adrenalinekick. Dat we gewoon blijven nadenken, punt. Op die manier kunnen we niet onder de voet gelopen worden… of van buitenaf gemanipuleerd worden.’

‘Klinkt mij een beetje Erudiet in de oren,’ zegt Eric.

‘Je hersens gebruiken is niet voorbehouden aan Eruditie, hoor,’ snauw ik. ‘De angstsimulaties zijn juist bedoeld om te blijven nadenken in stressvolle situaties.’

‘Ja ja, rustig maar,’ zegt Max met opgestoken handen. Hij fronst zijn wenkbrauwen. ‘Sorry dat ik het zeg, Four, maar je klinkt een beetje paranoïde. Wie zou ons onder de voet willen lopen, of ons willen manipuleren? De facties bestaan al jouw hele leven vreedzaam naast elkaar, en er is geen enkele reden om aan te nemen dat daar verandering in gaat komen.’

Ik wil zeggen dat hij zich vergist, dat hij het precaire evenwicht waardoor we zo lang vreedzaam naast elkaar konden bestaan, heeft verstoord zodra hij toestond dat Jeanine Matthews zich met het reilen en zeilen van onze factie ging bemoeien, zodra hij toestond dat ze haar Erudiete hulpjes aan onze inwijding liet deelnemen, zodra hij met haar ging overleggen wie er tot nieuwe Onverschrokkenheidsleider benoemd moest worden. Maar dan realiseer ik me dat ik hem daarmee van verraad zou beschuldigen, en dat ik dan bovendien laat merken hoeveel ik weet.

Max kijkt me aan en ik zie teleurstelling op zijn gezicht. Ik weet dat hij me aardig vindt – aardiger dan Eric, in elk geval. Maar mijn moeder had gelijk gisteren: Max is niet op zoek naar iemand als ik, iemand die zelf nadenkt, zijn eigen plan trekt. Hij is op zoek naar iemand als Eric, die hem zal helpen om een nieuw plan voor Onverschrokkenheid op te stellen, die makkelijk te bespelen zal zijn omdat hij een schoothondje van Jeanine Matthews is, met wie Max nauwe banden heeft.

Mijn moeder heeft me gisteren twee opties gegeven: of ik word een pion van Onverschrokkenheid, of ik word factieloos. Maar er is nog een derde optie: dat ik geen van beide word. Dan sluit ik me bij niemand aan. Dan leid ik een onopvallend bestaan, in vrijheid. Want dat is wat ik het allerliefste wil: verlost worden van alle mensen die me willen kneden en vormen, een voor een, en in plaats daarvan leren om mezelf te kneden en te vormen.

‘Eerlijk gezegd geloof ik niet dat ik hier op de juiste plek ben, meneer,’ zeg ik rustig. ‘Toen u me het voor het eerst vroeg heb ik al gezegd dat ik graag docent zou willen worden, en ik krijg steeds sterker het idee dat dat voor mij de juiste baan is.’

‘Eric, kun je ons even alleen laten?’ vraagt Max. Eric, die zijn vreugde nauwelijks kan bedwingen, knikt en loopt het kantoor uit. Ik kijk hem niet na, maar ik durf er al mijn Onverschrokken aanzien om te verwedden dat hij op de gang een huppelpasje doet.

Max staat op en gaat naast me zitten, op de stoel van Eric.

‘Hopelijk zeg je dat niet omdat ik net opmerkte dat je een beetje paranoïde leek,’ zegt Max. ‘Ik maakte me gewoon zorgen om je. Ik was bang dat de druk je te veel werd, dat je niet meer helder kon nadenken. Ik vind je nog steeds een heel sterke leiderskandidaat. Je voldoet aan de eisen, je bent goed in alles wat we je geleerd hebben, en daarnaast ben je, heel eerlijk gezegd, een stuk aardiger dan een aantal van de andere veelbelovende kandidaten, en dat is erg belangrijk als we veel moeten samenwerken.’

‘Bedankt,’ zeg ik. ‘Maar u hebt gelijk, de druk wordt me te veel. En die druk wordt alleen nog maar hoger als ik daadwerkelijk als leider aan de slag ga.’

Max knikt bedroefd. ‘Goed dan.’ Hij knikt nog een keer. ‘Als je graag inwijdingsdocent wilt worden, dan ga ik dat regelen. Maar dat is alleen in een bepaalde periode – wat zou je dan de rest van het jaar willen doen?’

‘Ik dacht misschien iets in de controlekamer,’ zeg ik. ‘Ik heb ontdekt dat ik het heel leuk vind om met computers te werken. Ik denk dat ik dat veel liever doe dan patrouilles lopen.’

‘Goed,’ zegt Max. ‘Komt voor elkaar. Fijn dat je eerlijk tegen me bent geweest.’

Ik sta op en ik voel alleen maar opluchting. Hij kijkt bezorgd, meelevend. Niet argwanend over mij, mijn beweegredenen of mijn paranoia.

‘Mocht je ooit van gedachten veranderen,’ zegt Max, ‘zeg het dan vooral. We kunnen iemand als jij altijd gebruiken.’

‘Bedankt,’ zeg ik, en ook al is hij de grootste factieverrader die ik ken, en waarschijnlijk in elk geval deels verantwoordelijk voor Amars dood, toch ben ik hem ook een beetje dankbaar omdat hij me zo makkelijk laat gaan.

Eric staat me om de hoek op te wachten. Als ik langs hem loop, grijpt hij mijn arm.

‘Pas maar op, Eaton,’ mompelt hij. ‘Als je iets loslaat over mijn band met Eruditie zal het je bezuren.’

‘Het zal jóú bezuren als je me ooit nog een keer zo noemt.’

‘Binnenkort ben ik een van jouw leiders,’ zegt Eric meesmuilend. ‘En neem maar van mij aan dat ik jou heel goed in de gaten zal houden om te zien of je mijn nieuwe trainingsmethodes wel toepast.’

‘Hij mag jou niet, wist je dat?’ vraag ik. ‘Max, bedoel ik. Hij wil veel liever iemand anders, maakt niet uit wie, als jij het maar niet bent. Hij gaat jou heel kort houden. Dus ik wens je succes, aan je lijntje.’

Ik ruk mijn arm los en loop naar de lift.

‘O, man,’ zegt Shauna. ‘Dat klinkt echt als een rotdag.’

‘Jep.’

We zitten samen naast de Kloof met onze voeten over de rand. Ik leun met mijn hoofd tegen het ijzeren hek dat voorkomt dat we te pletter vallen en voel het water rond mijn enkels spatten als er een grotere golf tegen de wand slaat.

Ik heb haar verteld dat ik ben gestopt met het leiderstraject en ook over het dreigement van Eric, maar niet over mijn moeder. Hoe vertel je iemand dat je moeder uit de dood is opgestaan?

Mijn hele leven hebben mensen geprobeerd me hun wil op te leggen. Marcus was thuis een tiran en er gebeurde niets zonder zijn toestemming. En vervolgens wilde Max me tot zijn slaafse Onverschrokken handlanger benoemen. Zelfs mijn moeder had al een pad voor me in gedachten en wilde dat ik me bij haar zou aansluiten als ik oud genoeg was, om het op te nemen tegen het factiesysteem waar zíj zo’n hekel aan heeft, om welke reden dan ook. En net toen ik dacht dat ik aan alle bemoeienis was ontsnapt, kwam Eric meedelen dat hij me in de gaten zal houden als hij een van de Onverschrokken leiders wordt.

Het enige wat me rest, besef ik, zijn de kleine daden van verzet waar ik nog toe in staat ben, net als in Zelfverloochening, toen ik op straat gevonden voorwerpen verzamelde. De tatoeage die Tori op mijn rug aan het zetten is, die me tot Afwijkend zou kunnen bestempelen, is zo’n daad. Ik zal op zoek moeten naar meer van dat soort mogelijkheden, naar meer kortstondige momenten van vrijheid in een wereld die die momenten niet toestaat.

‘Waar is Zeke?’ vraag ik.

‘Geen idee,’ zegt ze. ‘Ik heb de laatste tijd niet zo’n behoefte om hem te zien.’

Ik kijk haar zijdelings aan. ‘Je kunt ook gewoon tegen hem zeggen dat je hem leuk vindt, hoor. Ik denk echt dat hij het totaal niet doorheeft.’

‘Nee, dat is duidelijk.’ Ze snuift. ‘Maar stel dat hij het juist leuk vindt om nu even een tijd van het ene meisje naar het andere te hoppen? Ik wil niet een van de meisjes zijn waar hij langs hopt.’

‘Ik kan me bijna niet voorstellen dat hij jou als zo’n meisje ziet,’ zeg ik, ‘maar ik snap wat je bedoelt.’

We staren een tijdje zwijgend naar het kolkende water onder ons.

‘Je zou echt een goede docent zijn,’ zegt ze. ‘Je hebt mij ook heel goed geholpen.’

‘Dank je.’

‘Dáár zijn jullie,’ zegt Zeke achter ons. Hij heeft een grote fles met een of andere bruine vloeistof bij zich die hij aan de hals vasthoudt. ‘Kom, ik heb iets ontdekt.’

Shauna en ik kijken elkaar schouderophalend aan en lopen dan achter hem aan naar de uitgang aan de andere kant van de Kolk, waar we ooit binnenkwamen nadat we in het vangnet waren gesprongen. Hij brengt ons echter niet naar het net, maar via een andere deur (het slot is afgeplakt met ducttape) naar een aardedonkere gang en een trap af.

‘We zijn er bijna, als het goed is… au!’

‘Sorry, ik wist niet dat je stilstond,’ zegt Shauna.

‘Wacht even, ik heb hem bijna…’

Hij doet een deur open en er valt een lichtstraal door de kier, zodat we kunnen zien waar we zijn. We staan aan de andere kant van de Kloof, een meter of wat boven het water. Boven ons lijkt de Kolk eindeloos ver door te lopen en de mensen die rond de reling krioelen zijn klein en donker, onmogelijk te onderscheiden van deze afstand.

Ik lach. Zeke heeft ons naar een nieuwe daad van bescheiden verzet geleid, al was dat waarschijnlijk niet eens zijn bedoeling.

‘Hoe heb je deze deur gevonden?’ vraagt Shauna met hoorbare verwondering terwijl ze op een van de lagere rotsen springt. Nu ik hier sta zie ik een pad waarover we omhoog en langs de wand zouden kunnen lopen, als we naar de andere kant van de Kloof zouden willen.

‘Door dat meisje, Maria,’ zegt Zeke. ‘Haar moeder werkt bij Kloofbeheer. Ik wist niet dat dat bestond, maar blijkbaar wel.’

‘Zijn jullie nog aan het daten?’ vraagt Shauna zo achteloos mogelijk.

‘Neuh,’ zegt Zeke. ‘Elke keer als ik bij haar was had ik eigenlijk zin om bij mijn vrienden te zijn, en dat leek me geen goed teken.’

‘Klopt,’ beaamt Shauna, en ze kijkt een stuk opgewekter.

Ik laat me voorzichtig op de rots zakken waar Shauna op staat. Zeke gaat naast haar zitten, draait zijn fles open en geeft hem door.

‘Ik hoorde dat je gestopt bent met je opleiding,’ zegt Zeke als hij hem aan mij geeft. ‘Ik dacht dat je wel iets te drinken kon gebruiken.’

‘Ja,’ zeg ik, en ik neem een slok.

‘Zie deze uiting van openbare dronkenschap maar als een grote…’ Hij maakt een obsceen gebaar naar het glazen plafond boven de Kolk. ‘Je weet wel, naar Max en Eric.’

En Evelyn, denk ik terwijl ik nog een slok neem.

‘In de periodes dat ik geen aspiranten lesgeef ga ik in de controlekamer werken,’ zeg ik.

‘Te gek,’ zegt Zeke. ‘Ik kan wel een vriend gebruiken daar. Op dit moment praat er niemand met me.’

‘Dat had ik in mijn oude factie,’ zeg ik met een lachje. ‘Moet je je voorstellen dat iedereen de hele lunch lang doet alsof je lucht bent.’

‘Au,’ zegt Zeke. ‘Nou, dan ben je zeker wel blij dat je nu hier zit.’

Ik pak de fles weer van hem aan, neem een flinke slok van het prikkende, brandende spul en veeg mijn mond af met de rug van mijn hand. ‘Ja,’ zeg ik. ‘Dat ben ik ook.’

Als de facties inderdaad afbrokkelen, zoals mijn moeder me wil doen geloven, dan is dit geen slechte plek om hun ondergang gade te slaan. Hier heb ik tenminste vrienden die me ondertussen gezelschap kunnen houden.

De zon is net onder en ik heb mijn capuchon opgezet om mijn gezicht te verbergen terwijl ik door het factieloze gedeelte van de stad ren, vlak langs de grens met de Zelfverloocheningswijk. Ik ben eerst naar de school gelopen om me te oriënteren, maar nu weet ik weer waar ik ben, en waar ik was, die dag toen ik onbeschroomd een factielozenpakhuis in ging omdat ik een gloeiend kooltje zag liggen.

Ik sta voor de deur waardoor ik toen naar buiten ben gegaan en klop erop met de knokkel van mijn wijsvinger. Ik hoor stemmen aan de andere kant en de geur van eten zweeft door een van de open ramen, waardoor ook de rook van het vuur dat binnen brandt het steegje in stroomt. Dan klinken er voetstappen van iemand die komt opendoen.

Deze keer draagt de man een rood Vriendschapsshirt en een zwarte Onverschrokkenheidsbroek. Hij heeft nog steeds een handdoek in zijn achterzak, dezelfde als de vorige keer dat ik hem sprak. Hij doet de deur net genoeg open om naar me te kunnen kijken, en geen centimeter verder.

‘Zozo, iemand heeft het roer omgegooid,’ zegt hij met een blik op mijn Onverschrokkenheidskleren. ‘En waaraan heb ik dit bezoek te danken? Had je behoefte aan mijn charmante gezelschap?’

‘Jij wist dat mijn moeder nog leefde toen we elkaar spraken,’ zeg ik. ‘Daarom wist je wie ik was, omdat je haar kende. Daarom wist je wat ze had gezegd over dat gebrek aan daadkracht haar naar Zelfverloochening had gedreven.’

‘Klopt,’ zegt de man. ‘Ik vond dat het niet aan mij was om te vertellen dat ze nog leefde. Kom je nu excuses eisen of zo?’

‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik kom een boodschap afgeven. Kun jij ervoor zorgen dat die bij haar terechtkomt?’

‘Tuurlijk. Ik zie haar ergens de komende dagen weer.’

Ik haal een opgevouwen velletje papier uit mijn zak en geef het aan hem.

‘Je mag het lezen hoor, interesseert me niet,’ zeg ik. ‘En bedankt.’

‘Geen dank,’ zegt hij. ‘Wil je binnenkomen? Je lijkt meer op een van ons dan op een van hen, Eaton.’

Ik schud mijn hoofd.

Ik loop terug door het steegje en voor ik de hoek omga, zie ik dat hij het briefje openvouwt om te kijken wat erin staat.

Evelyn,

Ooit. Nu nog niet.

– 4

PS Ik ben blij dat je niet dood bent.

De verrader

Een nieuw jaar, een nieuwe bezoekdag.

Twee jaar geleden, toen ik nog aspirant was, deed ik net alsof mijn eigen bezoekdag niet bestond terwijl ik me in het oefenlokaal met een stootzak had verschanst. Ik ben zo lang binnen gebleven dat ik nog dagenlang stof en zweet rook. Vorig jaar, toen ik voor het eerst aspiranten trainde, ben ik weer naar het oefenlokaal gegaan, hoewel Zeke en Shauna me allebei uitgenodigd hadden om de dag met hen en hun familie door te brengen.

Dit jaar heb ik belangrijker dingen te doen dan mokkend over mijn gebroken gezin op een zak in te beuken. Ik ga naar de controlekamer.

Ik loop door de Kolk en ontwijk emotionele herenigingen en schel gelach. Op bezoekdag mogen alle gezinnen samenkomen, ook als ze in verschillende facties zitten, maar na een tijdje doen ze dat vaak niet meer. Het is en blijft immers ‘factie boven bloed’. Ik zie vooral gemengde kleding bij de gezinnen van overstappers: de Erudiete zus van Will draagt lichtblauw, de Oprechte ouders van Peter gaan in zwart-wit gekleed. Mijn blik blijft hangen bij zijn ouders en ik vraag me af of zij hem tot de jongen gemaakt hebben die hij nu is. Maar ik weet ook dat het gedrag van mensen over het algemeen niet zo makkelijk te verklaren is.

Ik heb een doel, maar toch sta ik stil naast de Kloof, waar ik me tegen de reling druk. Er drijven papiersnippers in het water. Nu ik weet waar de traptreden zijn uitgehouwen in de wand aan de overkant zie ik ze meteen, net als de verborgen deur waar ze naartoe leiden. Ik glimlach even en denk terug aan de avonden die ik met Zeke of Shauna op die rotsen heb doorgebracht – soms om te praten, maar soms ook om gewoon naar het ruisende water te luisteren.

Ik hoor iets en kijk over mijn schouder. Daar staat Tris, in het gezelschap van een in grijs gehulde Zelfverloocheningsvrouw. Natalie Prior. Ik verstijf en voel onmiddellijk de aandrang om te vluchten – stel dat Natalie weet wie ik ben, waar ik vandaan kom? Stel dat ze er hier, in het bijzijn van al deze mensen, iets over zegt?

Ze herkent me vast niet. Ik lijk helemaal niet meer op de jongen die zij ooit kende, slungelig, met gebogen schouders, in veel te wijde kleren.

Dan steekt ze haar hand naar me uit. ‘Hallo. Ik ben Natalie. De moeder van Beatrice.’

Beatrice. Die naam past absoluut niet bij haar.

Ik pak haar hand en schud hem. Ik ben geen fan van het Onverschrokken handenschudden. Het is te onvoorspelbaar – je weet nooit hoe hard je moet knijpen, hoe vaak je omhoog en omlaag moet.

‘Four,’ zeg ik. ‘Aangenaam kennis te maken.’

‘Four,’ zegt Natalie glimlachend. ‘Is dat een bijnaam?’

‘Ja.’ Ik ga over op een ander onderwerp. ‘Uw dochter doet het goed hier. Ik begeleid haar bij haar opleiding.’

‘Dat is fijn om te horen,’ zegt ze. ‘Ik weet het een en ander over de inwijding bij Onverschrokkenheid en ik maakte me zorgen om haar.’

Ik kijk even naar Tris. Ze heeft kleur op haar wangen – ze ziet er vrolijk uit, alsof het bezoek van haar moeder haar goeddoet. Eigenlijk zie ik nu pas echt hoeveel ze is veranderd sinds ik haar voor het eerst zag, toen ze de houten verhoging op wankelde, breekbaar, alsof het een wonder was dat de val in het net haar niet verpletterd had. Ze ziet er niet breekbaar meer uit, met de vage contouren van beurse plekken in haar gezicht en een nieuwe standvastigheid in haar houding, alsof ze alles aankan.

‘U hoeft zich geen zorgen te maken,’ zeg ik tegen Natalie.

Tris kijkt weg. Ze is zeker nog steeds boos op me omdat ik haar oor geschampt heb met dat mes. Misschien ook wel terecht.

‘Je komt me ergens bekend voor, Four,’ zegt Natalie. Het klinkt luchtig, maar ik heb het gevoel dat haar priemende ogen me vastprikken.

‘Dat lijkt me stug,’ zeg ik zo kil mogelijk. ‘Ik heb over het algemeen erg weinig contact met Zelfverloochenaars.’

Ze reageert niet zoals ik had verwacht – verbaasd, bang of boos. Ze lacht alleen. ‘Dat hebben nog maar weinig mensen tegenwoordig. Ik zal het niet persoonlijk opvatten.’

Als ze me herkent lijkt ze het in elk geval niet per se hardop te willen uitspreken. Ik probeer te ontspannen.

‘Nou, ik laat jullie verder alleen,’ zeg ik.

Op mijn scherm springen de camerabeelden van de hal van de Fik naar het gat dat ingeklemd tussen vier gebouwen ligt – de aspiranteningang van Onverschrokkenheid. Er staat een groep mensen omheen die in en uit het gat klimmen; om het net te testen, neem ik aan.

‘Geen bezoekdag voor jou?’ Gus, mijn leidinggevende, kijkt over mijn schouder mee en neemt een slok koffie. Hij is nog niet erg oud, maar hij heeft al een kale plek op zijn kruin. De rest van zijn haar is kort, nog korter dan dat van mij. Hij heeft brede schijven in zijn opgerekte oorlellen. ‘Ik dacht dat ik jou pas na de inwijdingsperiode weer zou zien.’

‘Ik vond dat ik mezelf net zo goed nuttig kon maken.’

De mensen op het scherm klimmen het gat uit en gaan met hun rug tegen een van de gebouwen staan. Een donkere gestalte schuifelt naar de rand van het dak hoog boven het gat, rent een paar stappen en springt dan naar beneden. Ik voel het in mijn maag, alsof ik degene ben die valt, en de gestalte verdwijnt onder de stoeptegels. Het zal nooit wennen om daarnaar te kijken.

‘Die vermaken zich prima, zo te zien,’ zegt Gus, en hij neemt nog een slok koffie. ‘Four, je mag altijd komen werken als je niet bent ingeroosterd, maar het is ook heus niet verboden om eens een keer een beetje lol te maken, hoor.’

Hij loopt weg en ik mompel: ‘Dat zeggen ze, ja.’

Ik kijk de controlekamer rond. Er is bijna niemand – op bezoekdag hoeven er maar een paar mensen te werken, meestal de oudsten. Gus zit over zijn scherm gebogen. Hij wordt geflankeerd door twee anderen die met hun koptelefoon half op langs de beelden scrollen. En dan ben ik er nog.

Ik tik een commando in om de beelden op te vragen die ik vorige week heb opgeslagen. Ze zijn van Max die in zijn kantoor achter zijn computer zit. Hij prikt met zijn wijsvinger op de toetsen en het duurt telkens even voordat hij de juiste toets gevonden heeft. Er zijn maar weinig Onverschrokkenen die kunnen typen en Max kan er echt helemaal niets van – het schijnt dat hij het grootste deel van zijn Onverschrokken leven met een pistool door de factielozenwijk heeft gepatrouilleerd, en hij had vast niet gedacht dat hij ooit met een computer zou moeten kunnen omgaan. Ik buig me dicht naar het scherm toe om te controleren of ik de juiste cijfers heb opgeschreven. Als dat zo is, dan staat het wachtwoord van Max’ account nu op het papiertje in mijn zak.

Sinds ik in de gaten kreeg dat Max nauw met Jeanine Matthews samenwerkte en ik begon te vermoeden dat ze wel eens betrokken zouden kunnen zijn bij de dood van Amar, ben ik op zoek gegaan naar manieren om daar meer over te weten te komen. En toen ik Max onlangs zijn wachtwoord in zag toetsen heb ik zo’n manier gevonden.

084628. Ja, de cijfers lijken te kloppen. Ik vraag de rechtstreekse beveiligingsbeelden weer op en spring langs de verschillende kanalen tot ik bij de camera’s ben die het kantoor van Max en de gang ervoor filmen. Dan tik ik een commando in om de beelden van het kantoor van Max uit de roulatie te halen, zodat Gus en de anderen ze niet te zien krijgen: ze zijn alleen nog op mijn scherm te zien. De beelden van de hele stad worden altijd verdeeld over het aantal mensen dat in de controlekamer aan het werk is, zodat we niet allemaal naar dezelfde camera’s zitten te kijken. Officieel mogen we beelden op deze manier maar een paar seconden uit de algemene roulatie halen, bijvoorbeeld als we iets beter willen bekijken, maar hopelijk ben ik snel klaar. Ik glip de kamer uit en loop naar de lift.

Deze verdieping van de Fik is vrijwel verlaten – iedereen is beneden. Dat maakt wat ik ga doen een stuk makkelijker. Ik neem de lift naar de negende verdieping en loop doelbewust naar het kantoor van Max. Ik ben erachter gekomen dat je, als je iets stiekems doet, het beste kunt doen alsof je niets stiekems doet. Tijdens het lopen tik ik op de USB-stick in mijn zak en dan sla ik de hoek om naar Max’ kantoor.

Ik duw de deur open met de neus van mijn schoen; vanochtend ben ik hier al naartoe gegaan om een stuk plakband over het slot te plakken, toen ik zeker wist dat Max naar de Kolk was om de voorbereidingen voor bezoekdag te treffen. Ik doe de deur zachtjes achter me dicht en ga zonder het licht aan te doen gehurkt naast zijn bureau zitten. Ik wil niet op zijn stoel gaan zitten, want ik ben bang dat hij dan opmerkt dat er iets veranderd is als hij straks terugkomt.

Het scherm vraagt om een wachtwoord. Mijn mond is droog. Ik haal het papiertje uit mijn zak en strijk het glad op het bureau terwijl ik de cijfers intoets. 084628.

Het scherm verandert. Ik kan bijna niet geloven dat het wachtwoord klopt.

Opschieten. Als Gus ontdekt dat ik weg ben, dat ik hier zit, dan weet ik niet wat ik moet zeggen, welke smoes nog enigszins geloofwaardig zou klinken. Ik stop de USB-stick in de computer en open het programma dat ik erop heb gezet. Ik heb Lauren, een van de technici van Onverschrokkenheid en mijn collega-inwijdingsdocent, om een programma gevraagd waarmee je op afstand met een computer kunt meekijken, onder het mom van een grap die ik zogenaamd met Zeke wil uithalen op het werk. Ze wilde graag helpen – een van de dingen die ik over de Onverschrokkenen heb geleerd is dat ze altijd in zijn voor een grap en bijna nooit beducht zijn op een leugen.

Ik druk een paar toetsen in en het programma wordt geïnstalleerd op Max’ computer, diep verborgen op een plek waar hij nooit zal kijken. Ik stop de USB-stick en het papiertje met het wachtwoord weer in mijn zak en loop het kantoor uit zonder mijn vingerafdrukken op het glas van de deur achter te laten.

Dat ging makkelijk, denk ik terwijl ik terugloop naar de lift. Volgens mijn horloge heb ik er maar vijf minuten over gedaan. Als iemand ernaar vraagt kan ik gewoon zeggen dat ik even naar de wc was.

Maar als ik de controlekamer weer binnenkom staat Gus bij mijn computer naar het scherm te staren.

Ik verstijf. Hoe lang staat hij daar al? Heeft hij gezien dat ik in Max’ kantoor heb ingebroken?

‘Four,’ zegt Gus ernstig. ‘Waarom heb je deze beelden op jouw computer vastgezet? Je weet dat je geen camera’s uit de roulatie mag halen – dat weet je heel goed.’

‘Ik…’ Liegen! Nu! ‘Ik dacht dat ik iets zag,’ besluit ik zwakjes. ‘Als we iets vreemds zien mogen we de beelden wel vastzetten.’

Gus doet een stap naar me toe.

‘Maar,’ zegt hij, ‘waarom zag ik jou dan net op dit scherm door precies die gang lopen?’

Hij wijst naar de gang op mijn scherm. Mijn keel wordt dichtgesnoerd.

‘Ik dacht dat ik iets zag en toen ben ik naar boven gegaan om te kijken,’ zeg ik. ‘Sorry, ik had ook behoefte aan wat beweging.’

Hij staart me aan en kauwt op de binnenkant van zijn wang. Ik verroer me niet. Ik kijk niet weg.

‘Als je nog een keer iets vreemds ziet, dan houd je je aan de voorschriften. Je meldt het bij je leidinggevende… en wie is dat ook alweer?’

‘Jij,’ zeg ik met een lichte zucht. Ik vind het niet prettig om zo betuttelend toegesproken te worden.

‘Juist. Dus je wéét het wel,’ zegt hij. ‘Je werkt hier nu ruim een jaar, Four, en dan horen dit soort dingen niet meer voor te komen. We hanteren heel duidelijke regels en het enige wat jij hoeft te doen is die regels volgen. Dit is je laatste waarschuwing. Begrepen?’

‘Ja,’ zeg ik. Ik heb al een paar keer een uitbrander gekregen omdat ik beelden uit de roulatie had gehaald, omdat ik gesprekken tussen Jeanine Matthews en Max of tussen Max en Eric wilde afluisteren. Het heeft me nooit bruikbare informatie opgeleverd en ik ben bijna elke keer betrapt.

‘Mooi.’ Hij klinkt wat luchtiger. ‘Succes met de aspiranten. Heb jij weer de overstappers dit jaar?’

‘Ja,’ zeg ik. ‘Lauren doet altijd de aspiranten uit Onverschrokkenheid.’

‘Ah, jammer. Ik had gehoopt dat je mijn zusje zou leren kennen,’ zegt Gus. ‘Als ik jou was, zou ik even iets leuks gaan doen. We redden ons prima hier. Als je die beelden maar weer loskoppelt voor je weggaat.’

Hij loopt terug naar zijn computer en ik ontspan mijn kaken. Ik had niet eens in de gaten dat ik ze zo hard op elkaar klemde. Met een bonzend gezicht sluit ik mijn computer af en dan loop ik de controlekamer uit. Ik ben echt door het oog van de naald gekropen.

En met het programma dat ik op de computer van Max heb geïnstalleerd, kan ik in de relatieve beslotenheid van de controlekamer al zijn bestanden doorzoeken. Dan kan ik er eindelijk achter komen wat Jeanine Matthews en hij in hun schild voeren.

Die nacht droom ik dat ik in mijn eentje door de Fik dwaal, maar de gangen zijn eindeloos en het uitzicht achter de ramen blijft steeds hetzelfde: het verhoogde treinspoor dat zich om de flatgebouwen krult, de zon verscholen achter de wolken. Ik heb het gevoel dat ik uren aan het lopen ben en als ik wakker schrik, is het net alsof ik helemaal niet geslapen heb.

Dan wordt er op de deur gebonkt en een stem roept: ‘Doe open!’

Dit voelt meer als een nachtmerrie dan de eentonigheid waaruit ik zojuist ontwaakt ben – ik weet zeker dat het Onverschrokken soldaten zijn die me komen halen omdat ze ontdekt hebben dat ik Afwijkend ben, of dat ik de computer van Max gehackt heb, of dat ik het afgelopen jaar contact met mijn factieloze moeder heb gehad. Allemaal dingen die ‘factieverrader’ schreeuwen.

Onverschrokken soldaten die me komen vermoorden – maar als ik naar de deur loop besef ik dat ze dan niet zo veel herrie op de gang zouden maken. En bovendien klonk het als de stem van Zeke.

‘Zeke,’ zeg ik terwijl ik de deur opendoe. ‘Wat moet je? Het is midden in de nacht.’

Er staat zweet op zijn voorhoofd en hij is buiten adem. Blijkbaar is hij hiernaartoe gerend.

‘Ik had nachtdienst in de controlekamer,’ zegt Zeke. ‘Er is iets gebeurd in de slaapzaal van de overstappers.’

Om de een of andere reden moet ik meteen aan háár denken, en ik zie haar grote ogen voor me die me aankijken.

‘Wat dan?’ vraag ik. ‘En met wie?’

‘Ik leg het onderweg wel uit,’ zegt Zeke.

Ik trek mijn schoenen en mijn jas aan en loop met hem mee door de gang.

‘Erudiete jongen. Blond,’ zegt Zeke.

Ik onderdruk een zucht van opluchting. Dus niet zij. Er is niets met haar aan de hand. ‘Will?’

‘Nee, die andere.’

‘Edward.’

‘Ja, Edward. Hij is aangevallen. Neergestoken.’

‘Dood?’

‘Nee, hij leeft nog. Hij is in zijn oog gestoken.’

Ik blijf staan. ‘In zijn óóg?’

Zeke knikt.

‘Aan wie heb je dit al verteld?’

‘De nachtsupervisor. Hij is ermee naar Eric gegaan, en Eric zei dat hij het wel zou afhandelen.’

‘Dat zal best.’ Ik sla af naar rechts, weg van de overstappersslaapzaal.

‘Waar ga je heen?’ vraagt Zeke.

‘Lig Edward al in de ziekenboeg?’ Ik loop al pratend achteruit.

Zeke knikt.

Ik zeg: ‘Dan ga ik naar Max.’

Het gebouw van Onverschrokkenheid is klein genoeg om te onthouden waar iedereen woont. Het appartement van Max ligt diep verborgen in de ondergrondse gangen, vlak bij een achterdeur die naast het spoor buiten uitkomt. Ik been ernaartoe, in het licht van de blauwe noodlampen die op onze zonnegenerator branden.

Ik bonk met mijn vuist op de metalen deur en wek Max zoals Zeke mij heeft gewekt. Een paar tellen later rukt hij de deur open, op blote voeten en met een verwilderde blik.

‘Wat is er aan de hand?’ vraagt hij.

‘Een van mijn aspiranten is in zijn oog gestoken,’ zeg ik.

‘En dan kom je naar mij toe? Heeft niemand het tegen Eric gezegd?’

‘Jawel. Daar wil ik het juist met je over hebben. Mag ik binnenkomen?’

Ik wacht zijn antwoord niet af maar loop langs hem heen naar zijn woonkamer. Hij doet het licht aan en ik kijk naar het rommeligste woonvertrek dat ik ooit heb gezien; de tafel staat vol met vieze kopjes en borden, de kussens liggen lukraak op de bank, de vloer is grijs van het stof.

‘Ik wil dat de inwijding weer wordt zoals hij was voordat Eric alles nog competitiever maakte,’ zeg ik, ‘en ik wil dat hij zich niet meer met mijn training bemoeit.’

‘Je wilt toch niet zeggen dat het de schuld van Eric is dat er een aspirant gewond is geraakt?’ zegt Max terwijl hij zijn armen over elkaar slaat. ‘Of dat jij je in de positie bevindt om eisen te stellen?’

‘Het is wel zijn schuld, natuurlijk is het zijn schuld!’ zeg ik harder dan ik van plan was. ‘Ze willen allemaal zo wanhopig graag een van die tien plekken bemachtigen dat ze elkaar nu zelfs aanvallen! Hij fokt ze zo op dat ze uiteindelijk allemaal door het lint gaan.’

Max zwijgt. Hij kijkt geërgerd, maar hij doet het in elk geval niet meteen af als onzin, en dat is al iets.

‘Vind je niet dat de dader in kwestie zelf verantwoordelijk is?’ vraagt Max. ‘Vind je niet dat hij of zij de schuld moet krijgen, in plaats van Eric?’

‘Natuurlijk is hij of zij verantwoordelijk,’ zeg ik. ‘Maar dit zou nooit gebeurd zijn als Eric niet…’

‘Dat kun je niet met zekerheid zeggen,’ zegt Max.

‘Dat kan ik zeggen met de zekerheid van een weldenkend mens.’

‘En ik ben geen weldenkend mens?’ Zijn stem klinkt zacht en gevaarlijk, en plotseling besef ik weer dat Max niet alleen de Onverschrokken leider is die mij om onverklaarbare redenen graag mag, maar ook de Onverschrokken leider die nauw samenwerkt met Jeanine Matthews, de vrouw die Eric naar voren heeft geschoven en die waarschijnlijk iets te maken heeft met de dood van Amar.

‘Dat bedoelde ik niet,’ zeg ik zo rustig mogelijk.

‘Je kunt er maar beter voor zorgen dat wat je zegt ook uitdrukt wat je bedoelt,’ zegt Max terwijl hij een stap dichterbij komt. ‘Anders denken mensen straks nog dat je je leidinggevenden beledigt.’

Ik geef geen antwoord. Hij komt nog dichterbij.

‘Of dat je twijfelt aan de waarden van je factie,’ zegt hij, en zijn bloeddoorlopen ogen glijden naar mijn schouder, waar de Onverschrokken vlammen van mijn tatoeage boven de hals van mijn shirt uit komen. Ik heb de vijf factiesymbolen die op mijn rug staan zorgvuldig verborgen gehouden, maar om de een of andere reden ben ik op dit moment doodsbang dat Max van hun bestaan weet. Dat hij weet wat ze betekenen, namelijk dat ik geen voorbeeldig lid van Onverschrokkenheid ben, dat ik iemand ben die gelooft dat er meer dan één deugd belangrijk is, dat ik Afwijkend ben.

‘Jij hebt je kans gehad om een van onze leiders te worden,’ zegt Max. ‘Als je je niet als een lafaard had teruggetrokken, had je dit incident misschien kunnen voorkomen. Maar je hebt je wél teruggetrokken, en daar moet je de gevolgen van accepteren.’

Zijn gezicht toont zijn ouderdom. Hij heeft rimpels die hij vorig jaar of het jaar daarvoor nog niet had, en zijn huid is grijsbruin, alsof er een laagje as overheen ligt.

‘Eric is zo betrokken bij de inwijding omdat jij vorig jaar weigerde zijn bevelen op te volgen…’ Vorig jaar heb ik alle gevechten in het oefenlokaal stilgelegd voordat mensen echt zwaargewond konden raken, tegen het bevel van Eric in, die vond dat een gevecht pas gestaakt mocht worden als iemand niet meer verder kon. Toen ben ik bijna mijn baan als inwijdingsdocent kwijtgeraakt – de enige reden dat dat niet gebeurd is, is omdat Max heeft ingegrepen.

‘…en ik wilde jou nog een kans geven om het goed te doen, onder scherper toezicht,’ zegt Max. ‘Maar dat doe je niet. Je bent te ver gegaan.’

Ik heb het nog warm van het rennen, maar nu breekt het koude zweet me uit. Max doet een stap terug en trekt de deur open.

‘Mijn huis uit. Pak je aspiranten aan,’ zegt Max. ‘Ik wil je niet nog eens over de schreef zien gaan.’

‘Nee, meneer,’ zeg ik zacht, en dan loop ik weg.

’s Ochtends vroeg ga ik op bezoek bij Edward in de ziekenboeg terwijl de opkomende zon door het glazen plafond van de Kolk schijnt. Zijn hoofd is in wit verband gewikkeld en hij ligt doodstil en zwijgend in bed. Ik zeg niets tegen hem, maar ga bij het hoofdeinde zitten en kijk op de klok aan de muur naar de voorbijtikkende minuten.

Wat ben ik dom geweest. Ik dacht dat ik onoverwinnelijk was, dat Max altijd zou blijven hopen dat ik misschien nog een van de leiders zou willen worden, dat hij een bepaald vertrouwen in me had. Ik had beter moeten weten. Max wilde alleen maar een pion – dat zei mijn moeder al.

Ik wil geen pion zijn. Maar ik weet niet zo goed wat ik dan wél zou moeten zijn.

De omgeving die Tris Prior tevoorschijn tovert is onheilspellend en bijna mooi, met de geelgroene lucht en het dorre gras dat zich naar alle kanten kilometers lang uitstrekt.

Het is gek om naar de angstsimulatie van een ander te kijken. Intiem. Het voelt niet goed om andere mensen te dwingen zich zo kwetsbaar op te stellen, zelfs als ik ze niet mag. Ieder mens heeft recht op zijn of haar geheimen. Ik heb het gevoel dat mijn huid met schuurpapier open is gewreven nu ik de ene na de andere angst van mijn aspiranten voorbij heb zien komen.

Het gele gras in de simulatie van Tris beweegt niet. Als het niet zo drukkend was, zou ik denken dat dit een droom was, geen nachtmerrie – maar deze windstilte kan maar één ding betekenen, en wel een naderende storm.

Er glijdt een schaduw over het gras en er gaat een grote zwarte vogel op haar schouder zitten die zijn klauwen in haar shirt zet. Mijn vingertoppen beginnen te tintelen terwijl ik terugdenk aan de hand die ik op haar schouder heb gelegd toen ze de simulatiekamer binnenkwam, aan de manier waarop ik haar haar opzij heb geschoven om haar de injectie te kunnen geven. Stom. Onoplettend.

Ze geeft de zwarte vogel een harde klap en dan gebeurt er van alles tegelijk. Het begint te onweren, de lucht wordt donker, niet door wolken maar door vógels, die zich in een onvoorstelbaar grote zwerm precies tegelijk bewegen, als de vele deeltjes van dezelfde geest.

Het geluid van haar gegil is het ergste geluid dat er bestaat; het is wanhopig, ze roept wanhopig om hulp en ik wil haar wanhopig graag helpen, ook al weet ik dat wat ik zie niet echt is, ik wéét het. De kraaien blijven maar komen, ze bedelven haar genadeloos, begraven haar levend in donkere veren. Ze gilt om hulp en ik kan haar niet helpen en ik wil hier helemaal niet naar kijken, ik wil hier geen seconde langer naar kijken.

Maar dan begint ze te bewegen, ze verplaatst haar lichaam tot ze in het gras ligt, berustend, ontspannen. Als ze pijn heeft dan laat ze dat niet merken, ze doet gewoon haar ogen dicht en geeft zich over, en om de een of andere reden is dat nog erger dan toen ze om hulp schreeuwde.

En dan is het voorbij.

Ze schiet naar voren in de ijzeren stoel en slaat om zich heen om de vogels weg te jagen, ook al zijn die hier niet. Dan krult ze zich op en verbergt haar gezicht.

Ik steek mijn hand uit om haar schouder aan te raken, om haar gerust te stellen, en ze mept me hard tegen mijn arm. ‘Blijf van me af!’

‘Het is voorbij,’ zeg ik met een grimas, want ze stompt harder dan ze zelf doorheeft. Zonder op de pijn te letten laat ik mijn hand over haar haar glijden, omdat ik stom ben, en ongepast, en stom…

‘Tris.’

Ze wiegt heen en weer om zichzelf te kalmeren.

‘Tris, ik breng je nu terug naar de slaapzaal, goed?’

‘Nee! Ze mogen me niet zien… Niet zo…’

Dit is waar het nieuwe systeem van Eric toe leidt: een dapper meisje heeft zojuist binnen vijf minuten een van haar grootste angsten bedwongen, een beproeving waar de meeste mensen minstens twee keer zo lang over zouden doen, maar ondertussen durft ze de gang niet meer op, als de dood dat mensen haar zwak of kwetsbaar zullen vinden. Tris is Onverschrokken, dat is zo klaar als een klontje, maar deze factie is gewoon niet echt Onverschrokken meer.

‘O, doe nou eens rustig,’ zeg ik geïrriteerder dan ik het bedoelde. ‘Ik breng je door de achteruitgang.’

‘Je hoeft me niet…’ Ik zie dat haar handen trillen terwijl ze mijn aanbod afwijst.

‘Onzin,’ antwoord ik. Ik pak haar bij de arm en help haar overeind. Ze veegt de tranen uit haar ogen en ik neem haar mee naar de andere deur. Amar heeft mij ooit ook eens door die deur geleid, toen hij me terug naar de slaapzaal wilde brengen terwijl ik dat niet wilde, zoals zij nu niet wil dat ik haar breng. Ongelooflijk dat je hetzelfde verhaal twee keer kunt meemaken, vanuit twee verschillende gezichtspunten.

Ze rukt haar arm los en draait zich naar me om. ‘Waarom heb je me dat aangedaan? Wat was het nut daarvan? Nou? Ik wist niet dat ik me opgaf voor een wekenlange marteling toen ik Onverschrokkenheid koos!’

Als ze iemand anders was geweest, een van de andere aspiranten, ongeacht wie, had ik haar al tien keer toegebeten dat ze niet zo brutaal tegen haar meerdere moest zijn. Ik zou me bedreigd gevoeld hebben door haar constante aanvallen op mijn persoonlijkheid en geprobeerd hebben haar opstandigheid op wrede wijze neer te sabelen, zoals ik op de eerste dag van de inwijding ook bij Christina heb gedaan. Maar Tris heeft mijn respect gewonnen toen ze als eerste het net in sprong, toen ze tijdens haar eerste maaltijd de confrontatie met me aanging, toen ze zich niet van de wijs liet brengen door mijn onaardige antwoorden op vragen, toen ze het voor Al opnam en me recht in de ogen keek terwijl ik messen naar haar gooide. Ze is niet minder dan ik, dat is onmogelijk.

‘Dacht je dat het makkelijk was om lafheid te overwinnen?’ vraag ik.

‘Dit heeft niets te maken met het overwinnen van lafheid! Lafheid heeft te maken met hoe je je in het echte leven besluit te gedragen, en in het echte leven word ik niet doodgepikt door kraaien, Four!’

Ze begint te huilen, maar ik ben te verbluft door wat ze net heeft gezegd om me ongemakkelijk te voelen door haar tranen. Ze leert niet wat Eric wil dat ze leert. Ze leert heel andere lessen, wijzere lessen.

‘Ik wil naar huis,’ zegt ze.

Ik weet waar de camera’s in deze gang hangen. Ik hoop dat geen daarvan die laatste zin heeft geregistreerd.

‘Leren nadenken terwijl je doodsbang bent is een les die iedereen, ook jij en andere Harken, moet leren,’ zeg ik. Ik heb mijn twijfels bij een heleboel elementen van de Onverschrokken inwijding, maar niet bij de angstsimulaties: dat is de meest concrete manier waarop iemand zijn eigen angsten onder ogen kan zien en kan overwinnen, veel concreter dan het messenwerpen of vechten. ‘Dat proberen we jullie bij te brengen. Als je dat niet kunt leren moet je hier als de wiedeweerga opdonderen, want dan willen we je niet.’

Ik ben streng tegen haar omdat ik weet dat ze het aankan. En ook omdat ik niet weet hoe ik anders moet zijn.

‘Ik doe mijn best. Maar ik kon het niet. Ik kan het niet.’

Ik schiet bijna in de lach. ‘Hoe lang denk je dat je in die hallucinatie hebt gezeten, Tris?’

‘Ik weet het niet. Een halfuur?’

‘Drie minuten,’ antwoord ik. ‘Je was drie keer zo snel als de andere aspiranten. Je kunt het best.’

Omdat je misschien wel Afwijkend bent, denk ik. Maar ze heeft de simulatie niet veranderd, dus misschien is ze het wel niet. Misschien is ze gewoon echt zo dapper.

Ik glimlach naar haar. ‘Morgen zal het al beter gaan. Wacht maar af.’

‘Morgen?’

Ze is al rustiger. Ik leg mijn hand even op haar rug, vlak onder haar schouders.

‘Wat was jouw eerste hallucinatie?’ vraagt ze.

‘Je kunt beter “wie” zeggen in plaats van “wat”.’ Zodra ik het zeg bedenk ik dat ik gewoon mijn eerste obstakel in mijn angstlandschap had moeten noemen, hoogtevrees, ook al vraagt ze naar iets anders. Bij haar in de buurt flap ik er van alles uit, dat heb ik bij andere mensen nooit. Ik hou het vaag omdat het me niet lukt om mijn mond te houden nu mijn hoofd helemaal in de war is door het gevoel van haar lichaam onder haar shirt. ‘Het doet er niet toe.’

‘En ben je nu over die angst heen?’

‘Nog niet.’ We staan voor de deur van de slaapzaal. De wandeling lijkt veel korter dan anders. Ik stop mijn handen in mijn zakken zodat ik er geen stomme dingen meer mee kan doen. ‘Misschien gaat dat wel nooit gebeuren.’

‘Dus onze angsten verdwijnen niet?’

‘Soms wel. En soms nemen andere angsten hun plek in. Maar het gaat er niet om dat je helemaal geen angst meer hebt. Dat is onmogelijk. Je angst leren bedwingen en er niet door beperkt worden, dáár gaat het om.’

Ze knikt. Ik weet niet waarom ze hiernaartoe is gekomen, maar als ik een reden zou moeten noemen, zou ik zeggen dat ze voor Onverschrokkenheid heeft gekozen omdat ze hier vrij kan zijn. Zelfverloochening zou het vlammetje in haar binnenste gesmoord hebben tot het gedoofd was. Onverschrokkenheid kent vele gebreken, maar hier heeft dat vlammetje wel kunnen oplaaien tot een vuur.

‘Overigens hebben je angsten zelden de vorm die ze in de simulatie aannemen,’ zeg ik.

‘Hoe bedoel je?’

‘Ben jij echt bang voor kraaien?’ Ik grijns. ‘Ren je altijd gillend weg als je er een ziet?’

‘Nee, niet echt.’

Ze komt een stap dichterbij. Ik voelde me veiliger toen we verder bij elkaar vandaan stonden. Ze komt nog dichterbij, en ik vraag me af of ik haar zal aanraken, en mijn mond wordt droog. Ik denk bijna nooit zo aan mensen, aan meisjes.

‘Waar ben ik dan echt bang voor?’ vraagt ze.

‘Dat weet ik niet,’ zeg ik. ‘Daar kun je alleen zelf achter komen.’

‘Ik wist niet dat het zo moeilijk zou zijn om Onverschrokken te worden.’

Ik ben blij dat ik ergens anders over na kan denken dan aan het feit dat mijn hand precies in de ronding van haar onderrug zou passen.

‘Het schijnt dat het vroeger anders was. Om Onverschrokken te zijn, bedoel ik.’

‘Wat is er dan veranderd?’

‘Het bestuur. Degene die de aspiranten opleidt zet daarmee de toon voor het algemene gedrag in Onverschrokkenheid. Zes jaar geleden hebben Max en de andere leiders de trainingsmethode aangepast om hem competitiever en harder te maken.’ Zes jaar geleden duurde het vechtgedeelte veel korter en hoefde je elkaar niet met blote vuisten in elkaar te slaan. Aspiranten droegen bescherming. Het ging erom dat ze sterk en behendig werden en een goede band opbouwden met hun mede-aspiranten. En zelfs toen ik de inwijding deed was het beter dan dit: er was geen limiet aan het aantal aspiranten dat lid kon worden, en gevechten werden gestaakt als een van de twee opgaf. ‘Volgens hen om te testen hoe sterk de aspiranten zijn. En dat heeft bij de hele factie tot andere prioriteiten geleid. Drie keer raden wie de nieuwe protegé van de leiding is.’

Ze heeft uiteraard maar één keer nodig. ‘Maar als jij eerste was bij jouw inwijding, hoeveelste was Eric dan?’

‘Tweede.’

‘Dus hij was de tweede keus voor het leiderschap. En jij eerste.’

Scherp. Ik weet niet of ik de eerste keus was, maar ik zou het in elk geval wel beter gedaan hebben dan Eric. ‘Waarom denk je dat?’

‘Door de manier waarop Eric zich die eerste avond tijdens het avondeten gedroeg. Hij was jaloers, ook al heeft hij wat hij wil.’

Zo heb ik er nog nooit over nagedacht. Eric jaloers? Maar waarom dan? Ik heb hem nooit in de weg gestaan, heb nooit een echte bedreiging gevormd. Híj had het op Amar gemunt, en daarna op mij. Maar misschien heeft ze wel gelijk – misschien heb ik nooit beseft hoe erg hij het vond dat hij tweede werd achter een overstapper uit Zelfverloochening terwijl hij er zo hard voor gevochten had, of dat Max mij liever als nieuwe leider zag dan hem, ook al was hij hier speciaal geplaatst om die rol op zich te nemen.

Ze wrijft over haar gezicht.

‘Zie ik eruit alsof ik gehuild heb?’

Het klinkt bijna grappig. Haar tranen zijn net zo snel verdwenen als ze gekomen zijn, en haar gezicht is weer fris, haar ogen droog, haar haar glad. Alsof er niets gebeurd is, alsof ze niet net drie minuten overmand is geweest door doodsangst. Ze is sterker dan ik was.

‘Hmm.’ Ik buig me naar voren om voor de grap te doen alsof ik haar gezicht inspecteer, maar dan is het geen grapje meer en ademen we dezelfde lucht in.

‘Nee, Tris,’ zeg ik. ‘Je ziet eruit…’ Ik probeer een Onverschrokken uitdrukking. ‘…als een bikkel.’

Ze glimlacht een beetje. En ik ook.

‘Hé,’ zegt Zeke slaperig met zijn wang op zijn vuist. ‘Wil jij mijn dienst overnemen? Ik heb stokjes in mijn ogen nodig om ze open te houden.’

‘Sorry,’ zeg ik. ‘Ik moet alleen even op de computer. Je weet wel dat het pas negen uur is, hè?’

Hij gaapt. ‘Ik verveel me dood, dan word ik altijd moe. Maar ik ben bijna klaar.’

Ik vind het ’s avonds heel fijn in de controlekamer. Er zitten maar drie mensen achter de schermen, dus op het gezoem van de computers na is het heel stil. Door de ramen zie ik een streepje maan en verder is het donker. Het valt niet mee om rust te vinden in Onverschrokkenheid, en hier in de controlekamer vind ik haar het vaakst.

Zeke wendt zich weer tot zijn scherm. Ik ga een paar computers verderop zitten en draai het scherm weg van de anderen. Dan log ik in, met de valse gebruikersnaam die ik een paar maanden geleden heb aangemaakt, zodat niemand dit naar mij kan herleiden.

Eenmaal ingelogd open ik het meekijkprogramma waarmee ik op afstand in de computer van Max kan. Het duurt even voordat het opstart, maar dan is het net alsof ik in het kantoor van Max achter zijn computer zit.

Ik ga snel en systematisch te werk. Hij heeft zijn mappen opgeslagen als cijfers, dus ik kan niet inschatten welke bestanden ze bevatten. Het zijn veelal onschuldige lijsten van Onverschrokkenheidsleden, of overzichten van komende gebeurtenissen. Ik ga er in rap tempo doorheen.

Ik duik steeds dieper de bestanden in, de ene map na de andere, en dan kom ik iets raars tegen. Een lijst met benodigdheden, maar het gaat niet om eten of kleren of iets anders wat ik voor het dagelijks leven in Onverschrokkenheid zou verwachten: het zijn wapens. Injectiespuiten. En iets wat Serum D2 genoemd wordt.

Ik kan maar één ding bedenken waarvoor de Onverschrokkenen zo veel wapens nodig zouden kunnen hebben: een aanval. Maar op wie dan?

Ik kijk de controlekamer rond terwijl ik het bloed voel bonzen in mijn hoofd. Zeke speelt een computerspelletje dat hij zelf geschreven heeft. De tweede controlekamermedewerker zit met haar ogen halfgesloten onderuitgezakt in haar stoel. De derde staart uit het raam en roert gedachteloos met zijn rietje in zijn glas water. Niemand let op mij.

Ik open nog meer bestanden. Na een paar vruchteloze pogingen stuit ik op een kaart. Er staan voornamelijk letters en cijfers op, dus in eerste instantie weet ik niet goed waar ik naar kijk.

Dan zoek ik in de Onverschrokkenheidsdatabase een kaart van de stad om deze mee te kunnen vergelijken, en ik schuif achteruit als ik besef welke straten er op de kaart van Max staan.

De Zelfverloocheningswijk.

Ze gaan Zelfverloochening aanvallen.

Ik had het natuurlijk kunnen weten. Wie zouden Max en Jeanine anders willen aanvallen? Ze hebben allebei een hekel aan Zelfverloochening, altijd al gehad ook. Ik had het al moeten beseffen toen de Erudieten dat verhaal over mijn vader publiceerden, over de beestachtige echtgenoot en vader. De enige waarheid die ze ooit hebben opgeschreven, voor zover ik weet.

Zeke geeft me een por met zijn voet. ‘Ik ben klaar. Slapen?’

‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik ben toe aan een borrel.’

Hij kijkt meteen een stuk vrolijker. Het komt niet vaak voor dat ik mijn keurige, teruggetrokken bestaan besluit te verruilen voor een avond vol Onverschrokken uitspattingen.

‘Ik doe mee,’ zegt hij.

Ik sluit het programma af, mijn account, alles. Ik probeer de informatie over de aanval op Zelfverloochening ook hier achter te laten, tot ik bedacht heb wat ik ermee moet, maar ze achtervolgt me tot in de lift, door de hal, en over het rotspad naar beneden, helemaal tot onder in de Kolk.

Met een zwaar gevoel in mijn buik kom ik uit de simulatie. Ik koppel me los en sta op. Ze moet nog bekomen van het gevoel dat ze bijna verdronken is; ze schudt haar handen los en ademt diep in en uit. Ik kijk een tijdje zwijgend toe omdat ik niet goed weet hoe ik moet zeggen wat ik moet zeggen.

‘Wat nou?’ vraagt ze.

‘Hoe deed je dat?’

‘Wat?’

‘Het glas breken.’

‘Weet ik niet.’

Ik knik en steek mijn hand naar haar uit. Ze komt zonder moeite overeind, maar ze mijdt mijn blik. Ik speur de hoeken van de kamer af naar camera’s. Er hangt er eentje, precies op de plek waar ik hem verwachtte, recht tegenover ons. Ik pak haar bij de elleboog en neem haar mee naar de gang, naar een plek waarvan ik weet dat we er niet gezien worden, precies tussen het bereik van twee beveiligingscamera’s in.

‘Wat is er nou?’ vraagt ze geërgerd.

‘Jij bent Afwijkend,’ zeg ik. Ik ben niet erg aardig tegen haar geweest vandaag. Gisteravond kwam ik haar met haar vrienden tegen bij de Kloof en door een klein gebrek aan inzicht – en nuchterheid – ben ik te dicht bij haar gaan staan om te zeggen dat ze er goed uitzag. Ik ben bang dat ik te ver ben gegaan. En nu ben ik nog banger, maar om een andere reden.

Ze heeft het glas gebroken. Ze is Afwijkend. Ze is in gevaar.

Ze staart me aan.

Dan leunt ze tegen de muur achter zich en neemt een bijna-overtuigende nonchalante houding aan. ‘Wat is dat, Afwijkend?’

‘Hou je nou maar niet van de domme,’ zeg ik. ‘Ik vermoedde het de vorige keer al, maar nu was het overduidelijk. Je hebt de simulatie gemanipuleerd: je bent Afwijkend. Ik zal de opnames vernietigen, maar tenzij je zin hebt om binnenkort dood op de bodem van de Kloof te liggen, zou ik als ik jou was heel gauw een manier verzinnen om het niet te laten merken tijdens de simulaties! En nu moet ik weg.’

Ik loop terug naar de simulatiekamer en trek de deur achter me dicht. Het is heel gemakkelijk om de beelden te wissen – een paar tikken op het toetsenbord en het is alsof er niets gebeurd is. Ik controleer haar dossier nog eens extra goed om zeker te weten dat alleen de gegevens van de eerste simulatie erin staan. Ik zal een smoes moeten verzinnen om te verklaren waarom de gegevens van deze sessie verdwenen zijn. Een overtuigende leugen, die Eric en Max ook echt zullen geloven.

Gehaast pak ik mijn zakmes en wurm het tussen de platen die het moederbord van de computer bedekken om ze los te wrikken. Dan loop ik weer naar de gang, naar het fonteintje, waar ik mijn mond met water vul.

Terug in de simulatiekamer spuug ik wat water in de spleet tussen de platen. Ik stop mijn mes weg en wacht af.

Een minuut of wat later gaat het scherm op zwart. Het hoofdkwartier van Onverschrokkenheid is uiteindelijk gewoon een vochtige grot – waterschade is hier aan de orde van de dag.

Ik was wanhopig.

Ik heb een bericht gestuurd via dezelfde factieloze man die ik de vorige keer ook gebruikt heb toen ik mijn moeder wilde bereiken. Ik heb met haar afgesproken in de laatste wagon van de trein die om kwart over tien langs Onverschrokkenheid komt. Ik neem aan dat ze me daar wel weet te vinden.

Ik zit met mijn rug tegen de wand, een arm om een van mijn knieën, en kijk naar de voorbijglijdende stad. ’s Nachts rijden de treinen minder hard tussen de stations dan overdag. Nu kun je beter zien hoe de gebouwen veranderen als de trein het centrum nadert, hoe ze hoger maar smaller worden, hoe glazen zuilen naast kleinere, oudere bouwwerken van steen staan. Alsof er een stad op een stad op een stad ligt.

De trein is bij de noordkant van de stad en er rent iemand mee over het perron. Ik trek me op aan een van de stangen langs de wand en Evelyn struikelt de wagon in, gekleed in Vriendschapslaarzen, een jurk uit Eruditie en een Onverschrokken jas. Haar haar is naar achteren gebonden, waardoor haar toch al strenge gezicht nog barser wordt.

‘Hallo,’ zegt ze.

‘Hoi,’ zeg ik.

‘Elke keer dat ik je zie ben je gegroeid,’ zegt ze. ‘Ik hoef me geloof ik niet af te vragen of je wel goed eet.’

‘Dat zou ik ook over jou kunnen zeggen,’ zeg ik, ‘maar dan om andere redenen.’

Ik weet al dat ze niet goed eet. Ze is factieloos, en de Zelfverloochenaars hebben de laatste tijd minder hulp geboden dan anders nu ze zo hard aangepakt worden door Eruditie.

Ik voel achter me en pak de rugzak met blikken voedsel die ik uit de voorraadruimte van Onverschrokkenheid heb meegenomen.

‘Flauwe soep en groenten, maar het leek me beter dan niets,’ zeg ik terwijl ik de tas aan haar geef.

‘Wie zegt dat ik jouw hulp nodig heb?’ vraagt Evelyn behoedzaam. ‘Met mij gaat het prima, hoor.’

‘Ja, maar dit is ook niet voor jou,’ zeg ik. ‘Het is voor al die magere vrienden van je. Als ik jou was zou ik geen eten afwijzen.’

‘Dat doe ik ook niet,’ zegt ze terwijl ze de rugzak aanneemt. ‘Ik ben het gewoon niet gewend dat jij je zo betrokken voelt. Dat brengt me even van mijn à propos.’

‘Ik ken het gevoel,’ zeg ik kil. ‘Hoe lang heeft het ook alweer geduurd voordat jij kwam kijken hoe het met me ging? Zeven jaar?’

Evelyn slaakt een zucht. ‘Als je me hiernaartoe hebt laten komen om die discussie nog een keer te voeren, dan ben ik bang dat ik niet lang kan blijven.’

‘Nee,’ zeg ik. ‘Nee, daarom heb ik je niet hiernaartoe laten komen.’

Ik wilde eigenlijk helemaal geen contact met haar opnemen, maar ik wist dat er geen Onverschrokkenen waren aan wie ik over de aanval op Zelfverloochening kon vertellen – ik weet niet hoe trouw ze zijn aan de factie en het beleid – maar ik moest het aan iemand kwijt. Tijdens het vorige gesprek met Evelyn leek ze dingen over de stad te weten waar ik niet van op de hoogte was. Ik hoopte dat ze me hier misschien ook mee zou kunnen helpen, voordat het te laat is.

Het is een risico, maar ik weet niet goed bij wie ik anders terecht zou kunnen.

‘Ik heb Max in de gaten gehouden,’ zeg ik. ‘Jij zei dat de Erudieten zich met Onverschrokkenheid bemoeiden, en je had gelijk. Ze zijn iets van plan samen, Max en Jeanine, en wie er dan ook nog meer bij betrokken is.’

Ik vertel over de voorraadlijst en de kaart die ik op de computer van Max heb ontdekt. Ik vertel over de hetze van Eruditie tegen Zelfverloochening, over de artikelen en dat ze zelfs de Onverschrokkenen tegen onze vroegere factie opzetten.

Als ik uitgesproken ben kijkt Evelyn niet verbaasd, zelfs niet bezorgd. Ik zou eerlijk gezegd niet weten hoe ik haar blik moet interpreteren. Ze is even stil en zegt dan: ‘Heb je enig idee wanneer dit zou kunnen gebeuren?’

‘Nee,’ zeg ik.

‘En de aantallen? Met hoeveel soldaten willen de Onverschrokkenen en de Erudieten aanvallen? En waar gaan ze die soldaten vandaan halen?’

‘Dat weet ik niet,’ zeg ik gefrustreerd. ‘En het kan me eerlijk gezegd ook niet schelen. Het maakt niet uit hoeveel soldaten ze rekruteren, want ze hebben de Zelfverloochenaars toch zo onder de voet gelopen. Die mensen zijn helemaal niet getraind – ze zouden niet eens weten hoe ze zich moesten verdedigen.’

‘Ik wíst dat er iets aan de hand was,’ zegt Evelyn fronsend. ‘In het hoofdkwartier van Eruditie brandt continu licht. Dat betekent dat ze zich niets meer van de raadsleiders aantrekken, en dat… zegt iets over hun toenemende opstandigheid.’

‘Oké,’ zeg ik. ‘Hoe gaan we ze waarschuwen?’

‘Wie?’

‘De Zelfverloochenaars!’ zeg ik verhit. ‘Hoe gaan we de Zelfverloochenaars waarschuwen dat ze afgeslacht gaan worden, hoe gaan we de Onverschrokkenen waarschuwen dat hun leiders samenzweren tegen de raad, hoe…’

Ik zwijg. Evelyn staat met haar handen losjes langs haar zij, haar gezicht is neutraal en ontspannen. Onze stad is aan het veranderen, Tobias. Dat zei ze toen we elkaar voor het eerst weer zagen. Binnenkort zal iedereen een kant moeten kiezen, en ik weet aan welke kant jij wilt staan.

‘Jij wist het al,’ zeg ik langzaam terwijl ik de waarheid probeer te bevatten. ‘Jij wist dat ze hier al een tijd mee bezig waren. Je zit er gewoon op te wachten. Je rekent erop.’

‘Ik voel geen sympathie meer voor mijn oude factie. Ik wil niet dat zij, of welke factie dan ook, deze stad en zijn inwoners blijven onderdrukken,’ zegt Evelyn. ‘Als iemand zin heeft om mijn vijanden voor me uit te schakelen, dan ga ik hem niet tegenhouden.’

‘Dat meen je niet,’ zeg ik. ‘Ze zijn niet allemaal Marcus, Evelyn. Ze zijn weerloos!’

‘Jij denkt dat ze allemaal zo onschuldig zijn,’ zegt ze. ‘Je kent ze niet. Ik ken ze wel, ik heb hun ware aard gezien.’

Haar stem klinkt laag en grommend.

‘Hoe denk je dat je vader al die jaren tegen je heeft kunnen liegen over mij? Dacht je dat de andere Zelfverloocheningsleiders hem niet geholpen hebben, de leugen niet in stand hebben gehouden? Zíj wisten dat ik niet zwanger was, dat er niemand een arts had gebeld, dat er geen lijk was. En toch zeiden ze tegen jou dat ik dood was, of niet soms?’

Daar heb ik nog nooit aan gedacht. Er was geen lijk. Er was geen lijk, en toch hielden al die mannen en vrouwen die afschuwelijke ochtend in het huis van mijn vader en de avond daarop bij de begrafenis de schijn op voor mij, en voor de rest van de Zelfverloocheningsgemeenschap. Zelfs met hun zwijgen zeiden ze: Niemand zou ons ooit verlaten. Wie zou dat willen?

Het zou me niet moeten verbazen dat de facties vol leugenaars zitten, maar ergens ben ik kennelijk toch nog een beetje naïef, een beetje kinderlijk onschuldig.

Maar dat is nu afgelopen.

‘Denk er maar eens over na,’ zegt Evelyn. ‘Wil je deze mensen – de mensen die tegen een kind zeggen dat zijn moeder dood is, alleen om zelf geen gezichtsverlies te lijden – echt helpen? Of wil je helpen om hen uit hun macht te zetten?’

Ik dacht dat ik het wist. Die onschuldige Zelfverloochenaars, met hun eeuwige dienstbaarheid en hun eerbiedige geknik, die moesten gered worden.

Maar die leugenaars, die me opzettelijk hebben laten rouwen, die me alleen achterlieten met de man die me zo veel pijn heeft gedaan – moeten die ook gered worden?

Ik kan haar niet aankijken, kan geen antwoord geven. Ik wacht tot de trein langs een perron komt en spring er dan zonder nog om te kijken uit.

‘Niet lullig bedoeld, maar je ziet er verschrikkelijk uit.’

Shauna zet haar dienblad neer en ploft op de stoel naast de mijne. Het voelt alsof het gesprek met mijn moeder van gisteren een onverwachte, oorverdovende knal was, waardoor alle andere geluiden nu gedempt klinken. Dat mijn vader wreed was, heb ik altijd geweten. Maar ik heb steeds gedacht dat de andere Zelfverloochenaars onschuldig waren; diep in mijn hart heb ik mezelf altijd zwak gevonden omdat ik wegging, een verrader van mijn eigen waarden.

Nu ziet het ernaar uit dat ik hoe dan ook iemand verraad, wat ik ook besluit. Als ik de Zelfverloochenaars waarschuw voor de aanvalsplannen die ik op de computer van Max heb ontdekt, dan verraad ik de Onverschrokkenen. Als ik ze niet waarschuw, dan verraad ik mijn vroegere factie opnieuw, met veel grotere gevolgen dan de eerste keer. Ik moet een keuze maken, en ik word al misselijk bij het idee.

Ik ben de dag doorgekomen op de enige manier die ik kon bedenken: door op te staan en aan het werk te gaan. Ik heb de scorelijsten opgehangen, waar heel wat discussie aan vooraf is gegaan, omdat ik vind dat vooruitgang zwaarder telt, terwijl Eric een constant niveau belangrijker acht. Ik ben naar de kantine gegaan voor het avondeten. Mijn spieren voeren werktuiglijk de benodigde handelingen uit.

‘Ga je dat nog opeten?’ vraagt Shauna met een knikje naar mijn volle bord.

Ik haal mijn schouders op. ‘Misschien.’

Ik zie dat ze op het punt staat om te vragen wat er aan de hand is, dus ik ga snel op een ander onderwerp over. ‘Hoe gaat het met Lynn?’

‘Dat weet jij waarschijnlijk beter dan ik,’ zegt ze. ‘Je hebt haar angsten vast wel met Lauren besproken.’

Ik snijd een stukje vlees af en kauw erop.

‘Hoe is dat eigenlijk?’ vraagt ze voorzichtig, en ze trekt haar wenkbrauw naar me op. ‘Om al die angsten van iedereen te zien, bedoel ik.’

‘Ik mag niets over haar angsten zeggen,’ antwoord ik. ‘Dat weet je best.’

‘Is dat jouw regel, of een Onverschrokkenheidsregel?’

‘Maakt dat iets uit?’

Shauna zucht. ‘Ik heb soms gewoon het gevoel dat ik haar helemaal niet ken.’

De rest van de maaltijd zitten we zwijgend naast elkaar. Dat vind ik zo fijn aan Shauna: ze heeft niet de behoefte om de stiltes op te vullen. Als we klaar zijn lopen we samen de kantine uit. Zeke roept ons vanaf de andere kant van de Kolk.

‘Hé!’ zegt hij. Hij draait een rol tape om zijn vinger. ‘Zin om ergens op te slaan?’

‘Ja,’ zeggen Shauna en ik in koor.

We lopen naar het oefenlokaal terwijl Shauna Zeke bijpraat over haar week bij het hek (‘Twee dagen geleden begon die gek met wie ik wacht liep opeens te flippen en te roepen dat hij zeker wist dat hij iets gezien had… Blijkt het een plastic zák!’) en Zeke zijn arm om haar schouders laat glijden. Ik ga met mijn vingers over mijn knokkels en probeer ze niet in de weg te lopen.

Als we vlak bij het oefenlokaal zijn meen ik stemmen te horen. Fronsend duw ik de deur met mijn voet open. Binnen staan Lynn, Uriah, Marlene en… Tris. Ik schrik even van deze werelden die opeens samenkomen.

‘Ik dacht al dat ik hier iets hoorde,’ zeg ik.

Uriah is op een schietschijf aan het schieten met een van die pistolen met plastic balletjes die de Onverschrokkenen voor de lol gebruiken – ik weet zeker dat Uriah er geen heeft, dus dit moet Zekes pistool zijn – en Marlene staat ergens op te kauwen. Ze zwaait grijnzend naar me als ik binnenkom.

‘Blijkt het dat geschifte broertje van mij te zijn,’ zegt Zeke. ‘Je mag hier helemaal niet zijn na de training. Pas maar op, anders zegt Four het tegen Eric, en dan ga je er meteen aan.’

Uriah stopt het pistool bij zijn onderrug in zijn broekband, zonder het te vergrendelen. Straks heeft hij een bult op zijn kont als het pistool in zijn broek afgaat, maar ik zeg niets.

Ik houd de deur open om ze naar buiten te bonjouren. Als Lynn langs me loopt zegt ze: ‘Je zegt het heus niet tegen Eric.’

‘Nee, dat klopt,’ zeg ik. Als Tris langskomt steek ik mijn hand uit, en hij belandt automatisch tussen haar schouderbladen. Ik weet niet eens of ik dat expres deed of niet. Het kan me eigenlijk ook niet schelen.

De anderen lopen al door de gang. Ons plan om te gaan trainen is vergeten: Uriah en Zeke zijn aan het bekvechten en Shauna en Marlene delen het laatste stuk van een muffin.

‘Wacht even,’ zeg ik tegen Tris. Ze draait zich met een ongeruste blik naar me om en ik probeer te glimlachen, maar dat valt momenteel niet mee.

Ik voelde de spanning in het oefenlokaal toen ik eerder vanavond de ranglijst op ging – het is helemaal niet bij me opgekomen toen ik de scores optelde dat ik haar misschien voor haar eigen veiligheid een lager cijfer zou moeten geven. Het zou een belediging zijn voor haar prestaties tijdens de simulaties om haar lager op de lijst te zetten, maar misschien had ze die belediging wel verkozen boven de groeiende rivaliteit tussen haar en haar mede-overstappers.

Maar ook al ziet ze er bleek en afgepeigerd uit, met kloofjes rond haar nagels en een onzekere blik in haar ogen, ik weet dat dat niet zo is. Dit meisje zou nooit ergens midden in de groep veilig weggestopt willen worden, nooit.

‘Jij hoort hier thuis, wist je dat?’ zeg ik. ‘Je hoort bij ons. Binnenkort is het allemaal voorbij, dus hou vol, goed?’

Mijn nek begint opeens te gloeien en ik krab eraan; ik kan haar niet aankijken, hoewel ik haar ogen op me voel rusten terwijl de stilte voortduurt.

Dan laat ze haar vingers tussen de mijne glijden en ik staar haar geschrokken aan. Ik knijp zachtjes in haar hand en door alle verwarring en uitputting heen dringt het tot me door dat ik haar door stomme inschattingsfouten al een keer of vijf heb aangeraakt, maar dat dit de eerste keer is dat zij míj aanraakt.

Dan draait ze zich om en rent achter haar vrienden aan.

En ik blijf met een idiote grijns op mijn gezicht alleen achter in de gang.

Bijna een uur lang probeer ik de slaap te vatten, woelend onder de deken in een poging lekker te gaan liggen. Maar het lijkt wel alsof iemand mijn matras heeft omgewisseld voor een zak stenen. Of misschien heeft mijn hoofd het gewoon te druk om te kunnen slapen.

Uiteindelijk geef ik het op, trek mijn schoenen en mijn jas aan en loop naar de Fik, zoals ik altijd doe als ik niet kan slapen. Ik overweeg om nog eens door mijn angstlandschap te gaan, maar ik heb mijn simulatieserum niet aangevuld vanmiddag en nu een nieuwe voorraad halen is een hoop gedoe. Daarom loop ik naar de controlekamer, waar Gus me met een grom begroet en de andere twee medewerkers mijn binnenkomst niet eens opmerken.

Ik laat de bestanden van Max verder met rust – ik heb het gevoel dat ik alles weet wat ik moet weten, namelijk dat er iets ergs gaat gebeuren en dat ik geen idee heb of ik een poging zal doen om het te voorkomen.

Ik wil het tegen iemand zeggen, ik wil het delen met iemand, iemand die me kan vertellen wat ik moet doen. Maar er is niemand aan wie ik deze informatie durf toe te vertrouwen. Zelfs mijn vrienden hier zijn geboren en getogen Onverschrokkenen, dus misschien hebben zij wel een onvoorwaardelijk vertrouwen in hun leiders – ik zou het niet weten.

Om de een of andere reden zie ik het gezicht van Tris voor me, dat me open maar ernstig aankijkt terwijl ze in de gang mijn hand vasthoudt.

Ik scrol langs de camerabeelden en kijk naar de straten van de stad, om uiteindelijk weer terug te keren naar Onverschrokkenheid. De meeste gangen zijn zo donker dat ik zelfs als ik er stond geen hand voor ogen zou kunnen zien. Door mijn koptelefoon hoor ik alleen het geruis van het water in de Kloof en het gesuis van de wind door de steegjes. Ik leun zuchtend met mijn hoofd op mijn hand en kijk naar de verspringende beelden, de een na de ander, tot ze me in een soort slaap laten wegzakken.

‘Ga naar bed, Four,’ zegt Gus aan de andere kant van de kamer.

Ik word met een schok wakker en knik. Als ik niet naar de beelden kijk, heeft het geen zin om in de controlekamer blijven. Ik log uit en loop door de gang naar de lift terwijl ik met mijn ogen knipper om helderder te worden.

Als ik door de hal loop, hoor ik beneden in de Kolk iemand gillen. Het is geen vrolijk Onverschrokken geschreeuw, of de kreet van iemand die bang maar opgetogen is, nee, het is het specifieke geluid, de specifieke klank van doodsangst.

Er rollen kiezels achter me omlaag als ik naar de bodem van de Kolk ren. Mijn ademhaling is snel en zwaar, maar wel gelijkmatig.

Bij de reling beneden staan drie lange, in het zwart geklede figuren. Ze verdringen zich rond een vierde, kleinere gestalte, en al is het donker, ik zie meteen dat ze aan het vechten zijn. Of liever gezegd, ik zou het vechten noemen als het niet drie tegen één was.

Een van de belagers draait zich om, ziet mij en gaat er in tegenovergestelde richting vandoor. Als ik dichterbij kom zie ik dat een van de overgebleven aanvallers het slachtoffer boven de Kloof houdt en ik roep ‘Hé!’

Ik zie haar blonde haar, en verder zie ik bijna niets. Ik bots tegen een van haar belagers op, Drew, ik herken hem aan zijn oranjerode haar, en smijt hem hard tegen het hek langs de Kloof. Ik sla hem één, twee, drie keer in zijn gezicht tot hij op de grond in elkaar zakt en dan schop ik hem en ik denk niet meer na, ik kan niet meer nadenken.

‘Four.’ Haar stem is zacht en schor en het is het enige geluid dat hier tot me door kan dringen. Ze hangt aan de reling en bungelt als een stuk aas aan een vishaakje boven de Kloof. De derde aanvaller is verdwenen.

Ik ren op haar af, pak haar bij haar oksels, trek haar over de rand van de reling en houd haar stevig vast. Ze duwt haar gezicht tegen mijn schouder en klemt mijn shirt in haar vuist.

Drew ligt uitgeteld op de grond. Ik hoor hem kreunen als ik haar wegdraag – niet naar de ziekenboeg, waar haar andere belagers haar misschien zullen zoeken, maar naar mijn appartement, in de verlaten, afgezonderde gang. Ik duw de deur open leg haar op mijn bed. Ik laat mijn vingers over haar neus en jukbeenderen glijden om te voelen of ze iets gebroken heeft, ik controleer haar hartslag en buig me voorover om naar haar ademhaling te luisteren. Alles lijkt in orde, rustig. Zelfs de bult op haar achterhoofd, die weliswaar dik en geschaafd is, lijkt mee te vallen. Ze is niet ernstig gewond, maar dat had ze wel kunnen zijn.

Met trillende handen laat ik haar los. Zíj is niet ernstig gewond, maar Drew misschien wel. Ik weet niet eens hoe vaak ik hem uiteindelijk geraakt heb voordat ze mijn naam zei en me uit mijn trance haalde. De rest van mijn lichaam begint nu ook te trillen en ik leg een kussen onder haar hoofd voordat ik terugga naar het hek langs de Kloof. Onderweg probeer ik de afgelopen paar minuten in mijn hoofd af te spelen, probeer ik me te herinneren waar ik hem heb gestompt en wanneer en hoe hard, maar de hele woedeaanval is één grote waas.

Ik vraag me af of het voor hem ook zo voelde, peins ik terwijl ik terugdenk aan de verwilderde, bezeten blik die Marcus elke keer dat hij boos werd in zijn ogen kreeg.

Drew ligt nog steeds bij het hek, met zijn lichaam in een vreemde, verwrongen houding. Ik trek zijn arm over mijn schouders en sleur hem mee naar de ziekenboeg.

Terug in mijn appartement ga ik onmiddellijk naar de badkamer om het bloed van mijn handen te wassen. Een paar van mijn knokkels zijn kapot, gebarsten door de stompen op het gezicht van Drew. Als Drew erbij was, dan moet Peter de andere aanvaller geweest zijn, maar wie was die derde? Niet Molly – de gedaante was te lang, te groot. Er is eigenlijk maar één aspirant met die afmetingen.

Al.

Ik kijk in de spiegel, alsof ik verwacht dat er stukjes Marcus terug zullen staren. Ik heb een snee in mijn mondhoek – heeft Drew mij op een gegeven moment ook geraakt? Het doet er niet toe. Het gat in mijn geheugen doet er niet toe. Wat ertoe doet is dat Tris nog ademhaalt.

Ik houd mijn handen onder het koele water tot het helder in het putje stroomt, droog ze af aan de handdoek en loop naar de diepvries voor een ijskompres. Als ik dat naar haar toe breng, besef ik dat ze wakker is.

‘Je handen,’ zegt ze, een belachelijke opmerking natuurlijk, want het slaat nergens op dat ze zich zorgen om míjn handen zou maken terwijl zij net aan haar keel boven de Kloof is gehangen.

‘Mijn handen,’ zeg ik geïrriteerd, ‘zijn mijn zaak.’

Ik buig me over haar heen en leg het kompres onder haar hoofd, waar ik zo-even die bult voelde. Ze steekt haar hand uit en raakt met haar vingertoppen mijn mond even aan.

Ik heb nooit geweten dat je een aanraking op deze manier kunt ervaren, als een stoot energie. Haar vingers zijn zacht en nieuwsgierig.

‘Tris,’ zeg ik. ‘Het gaat prima.’

‘Waarom was je daar?’

‘Ik kwam net terug uit de controlekamer en hoorde gegil.’

‘Wat heb je met ze gedaan?’

‘Ik heb Drew een halfuur geleden bij de ziekenboeg afgeleverd. Peter en Al zijn ’m gesmeerd. Drew beweert dat ze je alleen maar bang wilden maken. Ik geloof tenminste dat hij dat probeerde te zeggen.’

‘Is hij er slecht aan toe?’

‘Hij overleeft het wel. Maar hoe, dat durf ik niet te zeggen,’ sneer ik.

Ik zou haar deze kant van mezelf niet moeten laten zien, de kant die een duivels genoegen schept in de pijn van Drew. Ik zou deze kant helemaal niet moeten hébben.

Haar hand gaat naar mijn arm en geeft er een kneepje in. ‘Mooi zo,’ zegt ze.

Ik kijk omlaag naar haar gezicht. Zij heeft die kant ook, dat moet wel. Ik zag het aan de manier waarop ze keek toen ze Molly versloeg, alsof ze gewoon door zou gaan, of haar tegenstander nou bewusteloos was of niet. Misschien lijken we op elkaar.

Haar gezicht betrekt, verkrampt, en dan begint ze te huilen. Als iemand in mijn bijzijn begint te huilen krijg ik het meestal benauwd, alsof ik bij diegene vandaan moet om adem te kunnen halen. Maar bij haar voel ik me niet zo. Bij haar maak ik me geen zorgen dat ze te veel van me verwacht, of dat ze überhaupt iets van me wil. Ik zak naast het bed op mijn hurken zodat we op ooghoogte zijn en kijk haar even aandachtig aan. Dan leg ik mijn hand op haar wang, heel voorzichtig om niet op de opkomende blauwe plekken te duwen. Ik strijk met mijn duim over haar jukbeen. Haar huid is warm.

Ik heb geen woord voor hoe ze eruitziet, maar zelfs nu, nu er delen van haar gezicht gezwollen en verkleurd zijn, heeft ze iets heel opvallends, iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

Op dat moment ben ik in staat om de onontkoombaarheid te accepteren van wat ik voel, zij het met tegenzin. Ik moet met iemand praten. Ik moet iemand in vertrouwen nemen. En om de een of andere reden weet ik gewoon dat zij dat is.

Allereerst zal ik haar moeten vertellen hoe ik echt heet.

Ik loop op Eric af in de rij voor het ontbijtbuffet en ga met mijn dienblad achter hem staan terwijl hij met een lange lepel roerei op zijn bord schept.

‘Als ik jou zou vertellen dat een van de aspiranten vannacht is aangevallen door een paar andere aspiranten,’ zeg ik, ‘zou je dat dan iets kunnen schelen?’

Hij schuift de eieren naar de rand van zijn bord en haalt een schouder op. ‘Het zou me misschien wel iets kunnen schelen dat hun docent zijn aspiranten niet in het gareel kan houden,’ zegt Eric terwijl ik een kom muesli pak. Hij kijkt naar mijn gebarsten knokkels. ‘Het zou me misschien wel iets kunnen schelen dat deze hypothetische aanval al de twééde zou zijn onder het toezicht van genoemde docent… terwijl er bij de in Onverschrokkenheid geboren aspiranten niets aan de hand lijkt te zijn.’

‘Het is logisch dat de overstappers meer onderlinge spanningen ervaren: ze kennen elkaar en deze factie niet en ze hebben allemaal een heel andere achtergrond,’ zeg ik. ‘En jij bent hun leider, dus zou jij niet degene moeten zijn die ze “in het gareel” houdt?’

Hij pakt met een tang een geroosterde boterham die hij naast zijn eieren legt. Dan buigt hij zich naar me toe. ‘Je begeeft je op dun ijs, Tobias,’ sist hij in mijn oor. ‘Mijn oordeel in twijfel trekken in het bijzijn van anderen. “Kwijtgeraakte” simulatieresultaten. Een overduidelijke voorkeur voor de zwakkere aspiranten bij het opstellen van de ranglijsten. Zelfs Max ziet dat inmiddels in. Als er echt iemand aangevallen is, zal hij je dat niet in dank afnemen, en misschien zal hij het zelfs wel met me eens zijn als ik voorstel om je uit je functie te ontheffen.’

‘Dan heb je een week voor het eind van de inwijding geen inwijdingsdocent meer.’

‘Ik maak het zelf wel af.’

‘Ik moet er niet aan denken wat dat zou worden, onder jouw toezicht,’ zeg ik met toegeknepen ogen. ‘Dan zou er helemaal geen selectie meer nodig zijn. Ze zouden allemaal doodgaan of uit zichzelf vertrekken.’

‘Pas maar op, straks moet je daar wél aan denken.’ Hij is bij het eind van het buffet aangekomen en draait zich naar me om. ‘Competitie creëert nu eenmaal spanningen, Four. Het is logisch dat die er op de een of andere manier uit moeten.’ Hij glimlacht even en de huid tussen zijn piercings wordt uitgerekt. ‘In de echte wereld zou een aanval ons heel duidelijk laten zien wie de sterken en wie de zwakkeren zijn, of niet soms? Dan zouden we niet meer alleen op simulatieresultaten hoeven te vertrouwen. We zouden veel zorgvuldiger kunnen besluiten wie hier niet thuishoort. Áls er zo’n aanval zou plaatsvinden, natuurlijk.’

Het is duidelijk wat hij bedoelt: als overlevende van de aanval zou Tris als zwakker dan de andere aspiranten bestempeld worden, voer voor eliminatie. Eric zou zich niet om het slachtoffer bekommeren, maar juist zeggen dat ze uit Onverschrokkenheid gezet zou moeten worden, zoals hij dat ook over Edward zei voordat die zelf zijn biezen pakte. Ik wil niet dat Tris tot een factieloos bestaan gedwongen wordt.

‘Juist,’ zeg ik luchtig. ‘Nou, maar goed dat er de afgelopen tijd niemand aangevallen is dan.’

Ik giet een sloot melk over mijn muesli en loop naar mijn tafel. Eric zal Peter, Drew of Al niet op het matje roepen en als ik zelf iets doe ga ik mijn boekje te buiten, met alle gevolgen van dien. Maar misschien hoef ik dit niet helemaal in mijn eentje op te lossen. Ik zet mijn dienblad tussen Zeke en Shauna en zeg: ‘Ik heb jullie hulp nodig.’

Als ik heb uitgelegd wat het angstlandschap inhoudt en de aspiranten naar de kantine heb gestuurd om te lunchen, neem ik Peter apart in de observatieruimte naast de kale simulatiehal. Er staan rijen stoelen waar de aspiranten kunnen zitten om te wachten tot ze aan de beurt zijn voor hun laatste examen. En Zeke en Shauna staan er ook.

‘Wij moeten even praten,’ zeg ik.

Zeke springt op Peter af en duwt hem akelig hard tegen de betonnen muur. Peter stoot zijn achterhoofd en krimpt in elkaar.

‘Hallo,’ zegt Zeke en Shauna loopt naar hen toe met een mes dat ze op haar handpalm laat ronddraaien.

‘Wat moeten jullie?’ vraagt Peter. Ik zie geen spoor van angst, zelfs niet als Shauna het heft van haar mes in haar vuist klemt en de punt tegen zijn wang zet, zodat er een kuiltje ontstaat. ‘Proberen jullie me bang te maken of zo?’ sneert hij.

‘Nee,’ zeg ik. ‘We proberen je iets duidelijk te maken. Je bent niet de enige met vrienden die bereid zijn geweld te gebruiken.’

‘Volgens mij is het inwijdingsdocenten niet toegestaan om aspiranten te bedreigen, of wel?’ Peter kijkt me met grote ogen aan en als ik niet beter wist zou ik misschien in zijn onschuldige blik trappen. ‘Maar ik zal het voor de zekerheid even aan Eric vragen.’

‘Ik heb je niet bedreigd,’ zeg ik. ‘Ik raak je niet eens aan. En volgens de beelden van deze ruimte die op de computers in de controlekamer zijn opgeslagen, zijn wij hier momenteel niet eens.’

Zeke grijnst als hij dat hoort. Dat was zijn idee.

‘Ik ben degene die je bedreigt,’ zegt Shauna bijna grommend. ‘Nog één zo’n gewelddadige actie en ik zal jou eens een lesje over gerechtigheid leren.’ Ze houdt het lemmet bij zijn oog en duwt het langzaam naar voren tot de punt zijn ooglid raakt. Peter verstijft en blijft zo roerloos staan dat hij zelfs geen adem meer lijkt te halen. ‘Oog om oog. Kneuzing om kneuzing.’

‘Eric kan het misschien niets schelen dat jij je klasgenoten te grazen neemt,’ zegt Zeke, ‘maar ons wel, en een heleboel andere Onverschrokkenen ook. Mensen die vinden dat je met je poten van je factiegenoten moet afblijven. Mensen die graag roddelen en die die roddels als een lopend vuurtje verspreiden. Voor je het weet hebben wij al die mensen verteld wat een misbaksel jij bent, en dan ga jij het hier heel erg moeilijk krijgen. In Onverschrokkenheid blijven reputaties nogal lang hangen.’

‘We beginnen bij al je mogelijke werkgevers,’ zegt Shauna. ‘Zeke kan de leidinggevenden in de controlekamer voor zijn rekening nemen terwijl ik de leiders van de hekpatrouilles op de hoogte breng. Tori kent iedereen in de Kolk – Four, jij bent toch bevriend met Tori?’

‘Jazeker,’ antwoord ik. Ik ga dichter bij Peter staan en houd mijn hoofd schuin. ‘Jij kunt anderen misschien pijn doen, aspirant… maar wij kunnen jouw leven tot een hel maken.’

Shauna haalt het mes van Peters oog. ‘Denk daar maar eens over na.’

Zeke laat het shirt van Peter los en strijkt het glad, nog steeds met een glimlach op zijn gezicht. Op de een of andere manier is de combinatie van Shauna’s felheid en Zeke’s vrolijkheid net vreemd genoeg om heel dreigend over te komen. Zeke zwaait nog even naar Peter en dan lopen we naar buiten.

‘Je wilt toch dat we hem sowieso zwartmaken binnen de factie, hè?’ vraagt Zeke aan mij.

‘Zeker weten,’ zeg ik. ‘En niet alleen Peter. Drew en Al ook.’

‘Als hij de inwijding overleeft laat ik hem misschien wel per ongeluk struikelen zodat hij in de Kloof dondert,’ zegt Zeke hoopvol terwijl hij met zijn hand een duikgebaar maakt.

De volgende ochtend verdringt een grote groep mensen zich rond het hek bij de Kloof, hoewel de geur van ontbijt ons allemaal naar de kantine lokt. Ik hoef niet te vragen waarom ze daar staan.

Het schijnt bijna elk jaar een keer te gebeuren. Een sterfgeval. Net als bij Amar plotseling, afschuwelijk en zonde. Een lichaam dat als een vis aan een haakje uit de Kloof wordt gehesen. Meestal is het een jong iemand, een ongeluk, als een waaghalzerige stunt verkeerd is afgelopen, of geen ongeluk, als een beschadigde geest nog zwaarder gehavend raakt door de duisternis, druk en pijn van Onverschrokkenheid.

Ik weet niet hoe ik me moet voelen bij die doden. Schuldig misschien, omdat ik de pijn niet heb opgemerkt. Verdrietig, omdat iemand geen andere uitweg meer zag.

De mensen voor me zeggen de naam van de overledene en ik word overspoeld door beide emoties.

Albert. Albert. Albert.

Mijn aspirant – mijn verantwóórdelijkheid, en ik heb gefaald, omdat ik zo druk bezig was met het bespioneren van Max en Jeanine, met het beschuldigen van Eric, met de vraag of ik Zelfverloochening zou waarschuwen. Nee, het allerergste is dat ik mijn aspiranten uit zelfbescherming expres op afstand heb gehouden, terwijl ik ze uit de donkere hoekjes van Onverschrokkenheid naar de lichtere had moeten sleuren. Lachen met vrienden op de rotsen van de Kloof. Nachtelijke tatoeages na een opdrachtenspel. Een golf omhelzingen als de scores bekendgemaakt zijn. Dat had ik hem kunnen laten zien, en zelfs als het hem niet geholpen had, dan had ik het in elk geval moeten proberen.

Eén ding weet ik zeker: als deze inwijdingsperiode erop zit, zal Eric niet meer zo zijn best hoeven doen om me eruit te werken. Dan ben ik zelf al weg.

Albert. Albert. Albert.

Waarom worden alle dode mensen als helden vereerd in Onverschrokkenheid? Waarom willen we dat zo graag? Misschien zijn dit de enige helden die we kunnen vinden in een factie vol corrupte leiders, competitieve vrienden en cynische docenten. Dode mensen kunnen onze helden zijn omdat ze ons niet meer teleur kunnen stellen, ze kunnen in onze gedachten alleen nog maar beter worden, omdat we steeds meer over ze vergeten.

Al was onzeker en gevoelig, later was hij jaloers en gewelddadig, en toen was hij dood. Er zijn zachtaardiger mannen dan Al blijven leven en sterkere mannen dan Al gestorven en waarom, dat weet niemand.

Maar Tris wil het weten, ze hunkert naar een verklaring, ik zie het aan haar gezicht, het is een soort honger. Of woede. Of allebei. Het moet heel moeilijk zijn om iemand aardig te vinden, dan te haten en vervolgens te verliezen voordat die gevoelens een plek hebben gekregen. Ik loop achter haar aan bij de scanderende Onverschrokkenen vandaan, omdat ik arrogant genoeg ben om te denken dat ik haar kan opbeuren.

Ja hoor. Tuurlijk. Of misschien loop ik achter haar aan omdat ik het zat ben om altijd alles maar alleen te doen, omdat ik niet meer weet of dat wel de beste manier is.

‘Tris,’ zeg ik.

‘Wat doe jij hier?’ vraagt ze verbitterd. ‘Moet jij Al niet de laatste eer bewijzen?’

‘En jij dan?’ Ik kom een stap dichterbij.

‘Ik kan geen eer bewijzen als er niets te eren valt.’ Heel even verbaast het me dat ze zo kil kan zijn – Tris is niet altijd even aardig, maar zo bot als nu is ze zelden. Een ogenblik later schudt ze haar hoofd al. ‘Zo bedoelde ik het niet.’

‘Aha.’

‘Dit slaat nergens op,’ zegt ze terwijl ze rood aanloopt. ‘Hij gooit zichzelf van een rotswand en Eric noemt het dapper? Eric, die vond dat jij messen naar Als hoofd moest werpen?’ Haar gezicht vertrekt. ‘Al was niet dapper! Hij was depressief en laf en hij heeft me bijna vermoord! Vinden we dat soort dingen hier eervol?’

‘Wat wil je dan dat ze doen?’ Ik probeer het zo vriendelijk mogen te vragen, maar echt goed lukt het niet. ‘Moeten ze hem veroordelen? Hij is al dood. Hij kan het niet horen en het is te laat.’

‘Het gaat niet om Al,’ zegt ze. ‘Het gaat om de mensen die toekijken. Om iedereen die nu denkt dat het een serieuze optie is om jezelf in de Kloof te storten. Zeg nou zelf, waarom zou je het niet doen als iedereen je daarna een held noemt? Waarom zou je het niet doen als iedereen dan onthoudt wie je was?’ Maar natuurlijk gaat het wel om Al, en dat weet zij ook. ‘Het is…’ Ze heeft het zwaar, worstelt met zichzelf. ‘Ik kan gewoon niet… Dit zou nóóit gebeuren in Zelfverloochening! Geen van deze dingen! Nooit. Deze plek heeft hem gek gemaakt en gebroken en het kan me niet schelen als ik een Hark ben omdat ik dat zeg, het kan me niet schelen, het kan me níét schelen!’

Mijn paranoia zit zo diep verankerd dat ik automatisch naar de camera kijk die in de muur boven het waterkraantje zit, verborgen achter de blauwe lamp. De mensen in de controlekamer kunnen ons zien, en als we pech hebben, kunnen ze ons op dit moment ook horen. Ik zie het voor me; Eric die Tris een factieverrader noemt, het lichaam van Tris op de stoep bij het spoor…

‘Voorzichtig, Tris,’ zeg ik.

‘Is dat alles wat je te zeggen hebt?’ Ze kijkt me fronsend aan. ‘Dat ik voorzichtig moet zijn? Meer niet?’

Ik begrijp dat mijn antwoord niet helemaal was wat ze had verwacht, maar ze lijkt erg haar best te doen om zich precies zo te gedragen als de Onverschrokkenen op wie ze net nog zo stond te foeteren.

‘Je bent net zo erg als de Oprechten, wist je dat?’ zeg ik. De Oprechten zeggen altijd meteen wat er in hen opkomt en denken nooit na over de gevolgen. Ik trek haar bij het fonteintje vandaan en dan ben ik heel dicht bij haar gezicht en ik zie haar dode ogen in het water van de ondergrondse rivier drijven en ik kan er niet tegen, niet nu ze zo kortgeleden aangevallen is en wie weet wat er gebeurd zou zijn als ik haar niet had horen gillen.

‘Ik zeg dit maar één keer, dus luister goed.’ Ik leg mijn handen op haar schouders. ‘Ze houden jullie in de gaten. Jóú, met name.’

Ik denk aan de manier waarop Eric naar haar keek na het messengooien. Aan zijn vragen over haar verdwenen simulatiegegevens. Ik heb gezegd dat het waterschade was. Hij vond het heel interessant dat die waterschade nog geen vijf minuten na de simulatie van Tris was opgetreden. Héél interessant.

‘Laat me los,’ zegt ze.

Ik haal mijn handen onmiddellijk weg. Ik vind het niet prettig om haar stem zo te horen.

‘Houden ze jou ook in de gaten?’ vraagt ze.

Altijd en overal. ‘Ik blijf maar proberen je te helpen, maar je weigert geholpen te worden.’

‘O, tuurlijk. Je hélpt me,’ zegt ze. ‘Me met een mes in mijn oor steken en me afzeiken en meer tegen me schreeuwen dan tegen alle anderen, ja, dat helpt echt.’

‘Je afzeiken? Toen ik die messen moest gooien, bedoel je? Toen zeek ik je helemaal niet af!’ Ik schud mijn hoofd. ‘Ik wees je op het feit dat iemand anders jouw plek zou moeten innemen als jij het niet volhield.’

Ik vond dat op dat moment volslagen vanzelfsprekend. Omdat ze me beter leek te begrijpen dan de meeste andere mensen dacht ik dat ze dit ook wel zou begrijpen. Maar natuurlijk begreep ze het niet. Ze kan geen gedachten lezen.

‘Waarom?’ vraagt ze.

‘Omdat je uit Zelfverloochening komt,’ zeg ik. ‘En je op je dapperst bent als je je onzelfzuchtig gedraagt. Als ik jou was zou ik iets beter spelen dat die onzelfzuchtige trekjes aan het afnemen zijn, want als de verkeerde mensen dat ontdekken… nou, berg je dan maar.’

‘Waarom? Waarom zouden zij zich druk maken om mijn beweegredenen?’

‘Ze maken zich alléén maar druk om je beweegredenen. Ze proberen je te laten geloven dat ze zich druk maken om wat je doet, maar dat is niet zo. Ze willen niet dat je je op een bepaalde manier gedraagt. Ze willen dat je op een bepaalde manier dénkt. Zodat je makkelijk te doorgronden bent. Zodat je geen gevaar voor ze zult vormen.’

Ik zet mijn hand naast haar gezicht tegen de muur en leun naar voren, terwijl ik aan de tatoeages denk die onder elkaar op mijn rug staan. Die tatoeages an sich maken me nog geen factieverrader. Het gaat om wat ze voor me betekenen: ze zijn een manier om aan de bekrompen denkpatronen van de afzonderlijke facties te ontsnappen, de denkpatronen die allemaal stukjes van mij afhakken tot er nog maar één versie van me overblijft.

‘Ik begrijp niet waarom ze zich druk zouden maken om wat ik denk zolang ik gewoon doe wat ze willen,’ zegt ze.

‘Nu doe je nog wat ze willen, maar wat gebeurt er als jouw op Zelfverloochening gerichte brein zegt dat je iets anders moet doen, iets wat zij niet willen?’

Ik mag hem hartstikke graag, maar Zeke is het perfecte voorbeeld. Hij is geboren in Onverschrokkenheid, opgegroeid in Onverschrokkenheid, heeft voor Onverschrokkenheid gekozen. Ik kan precies voorspellen hoe hij dingen gaat aanpakken. Het is hem met de paplepel ingegoten. Het komt niet eens bij hem op dat het ook anders kan.

‘Misschien heb ik jouw hulp wel helemaal niet nodig. Heb je daar wel eens aan gedacht?’ vraagt ze. Ik schiet bijna in de lach. Natuurlijk heeft ze mij niet nodig. Daar ging het toch ook helemaal niet om? ‘Ik ben geen zwakkeling, hoor. Ik kan het zelf wel.’

‘Jij denkt dat het mijn eerste impuls is om jou te beschermen.’ Ik leun nog iets verder naar haar toe. ‘Omdat je klein bent, of een meisje, of een Hark. Maar je vergist je.’

Ik kom nog dichterbij. Ik raak haar kin aan en heel even vraag ik me af of ik de afstand helemaal zal overbruggen.

‘Mijn éérste impuls is om je net zo lang onder druk te zetten tot je breekt, gewoon om te zien hoe hard ik moet duwen,’ zeg ik, en het is een vreemde bekentenis, een gevaarlijke bovendien. Het is absoluut niet mijn intentie om haar pijn te doen, dat is het nooit geweest, en ik hoop dat ze weet dat ik het niet zo bedoel. ‘Maar ik geef er niet aan toe.’

‘Waarom is dat je eerste impuls?’ vraagt ze.

‘Jij klapt niet dicht door angst,’ zeg ik. ‘Het maakt je juist alert. Ik heb het gezien. Het is fascinerend.’ Haar ogen in de angstsimulaties, ijs, staal en blauwe vlammen. Het kleine, tengere meisje met de pezige armen. Een vat vol tegenstrijdigheden. Mijn hand schuift naar haar kaak, raakt haar hals aan. ‘Soms wil ik je gewoon nog een keer zo zien. Zo alert.’

Haar handen gaan naar mijn middel en ze drukt zich tegen me aan, of drukt mij tegen haar aan, dat weet ik niet. Haar handen glijden over mijn rug en ik wíl haar, op een manier die ik nog nooit gevoeld heb; het is geen onbesuisde lichamelijke drang maar een daadwerkelijk, specifiek verlangen. Niet zomaar naar ‘iemand’, maar alleen naar háár.

Ik raak haar rug aan, haar haar. Dat is voorlopig genoeg.

‘Zou ik moeten huilen?’ vraagt ze, en het duurt even voordat ik besef dat ze het weer over Al heeft. Dat is maar goed ook, want als deze omhelzing haar aan het huilen zou maken, zou dat betekenen dat ik werkelijk geen flauw benul van romantiek heb. Dat heb ik waarschijnlijk ook echt niet, maar goed. ‘Is er iets mis met me?’

‘Dacht je dat ik verstand van tranen had?’ Die van mij verschijnen onaangekondigd en zijn een paar tellen later weer verdwenen.

‘Als ik hem had vergeven… zou hij dan nog leven, denk je?’

‘Ik weet het niet.’ Ik leg mijn hand op haar wang en mijn vingers reiken tot achter haar oor. Ze is echt heel klein. Ik vind het niet erg.

‘Ik heb het gevoel dat het mijn schuld is,’ zegt ze.

Ik ook.

‘Het is jouw schuld niet.’ Ik druk mijn voorhoofd tegen het hare. Ik voel haar warme ademhaling op mijn gezicht. Ik had gelijk, dit is beter dan afstand houden, veel beter.

‘Maar ik had het moeten doen. Ik had hem moeten vergeven.’

‘Misschien. Misschien hadden we allemaal meer kunnen doen,’ zeg ik, en dan gooi ik er zonder erbij na te denken een Zelfverloocheningscliché uit. ‘Maar nu zal ons schuldgevoel ons er altijd aan blijven herinneren dat we het de volgende keer beter moeten doen.’

Ze gaat meteen rechtop staan en ik voel weer die aandrang, de aandrang om gemeen tegen haar te doen zodat ze vergeet wat ik heb gezegd, zodat ze me geen lastige vragen zal stellen.

‘Uit welke factie kom jij, Four?’

Volgens mij weet je dat best. ‘Dat doet er niet toe. Ik ben nu hier. En dat zou jij je zelf ook eens goed moeten realiseren.’

Ik wil niet meer zo dicht bij haar zijn – dat is het enige wat ik wil.

Ik wil haar zoenen – dit is niet het moment.

Ik druk mijn lippen op haar voorhoofd en we blijven allebei heel stil staan. Er is geen weg meer terug, voor mij niet.

Een van haar opmerkingen blijft de hele dag knagen. Dit zou nooit gebeuren in Zelfverloochening.

In eerste instantie denk ik: Ze weet gewoon niet hoe ze echt zijn.

Maar dat is niet waar, en zij heeft gelijk. In Zelfverloochening zou Al niet gestorven zijn en zou hij haar ook niet aangevallen hebben. Ze zijn misschien niet zo in- en ingoed als ik ooit dacht – of wilde denken – maar ze zijn ook beslist niet kwaadaardig.

Als ik mijn ogen dichtdoe zie ik de kaart van de Zelfverloocheningswijk voor me die ik op de computer van Max heb gevonden. Of ik ze nu waarschuw of niet, ik ben hoe dan ook een verrader, van de ene factie of van de andere. Dus als loyaliteit onmogelijk is, waar wil ik dan naar streven?

Het duurt even voordat ik bedacht heb hoe ik dit moet aanpakken. Als zij een gewoon Onverschrokken meisje was en ik een gewone Onverschrokken jongen, dan zou ik haar mee uit vragen en dan zouden we zoenen bij de Kloof en zou ik misschien indruk proberen te maken door haar de geheime hoekjes van Onverschrokkenheid te laten zien. Maar dat voelt veel te banaal na alles wat we tegen elkaar hebben gezegd, nadat ik in de donkere krochten van haar ziel heb kunnen kijken.

Misschien is dat wel het probleem: het is te eenzijdig, want ik ken háár, ik weet waar ze bang voor is en wat ze leuk vindt en wat stom, maar zij weet alleen maar wat ik haar verteld heb. En wat ik haar verteld heb is zo vaag dat het niets voorstelt, omdat ik moeite heb met details.

Dan weet ik wat ik moet doen, alleen valt het niet mee om het ook echt te dóén.

Ik zet de computer in de angstlandschapshal aan en stel hem in op mijn programma. Ik haal twee spuiten met simulatieserum uit de voorraadruimte en leg ze in het zwarte doosje dat ik daarvoor heb. Dan ga ik op weg naar de slaapzaal van de overstappers, al weet ik niet goed hoe ik haar onder vier ogen kan aanspreken om te vragen of ze met me mee wil gaan.

Maar dan zie ik haar met Will en Christina bij de reling staan en ik moet haar roepen en haar meevragen, maar ik kan het niet. Ben ik gek omdat ik overweeg haar in mijn hoofd toe te laten? Om haar Marcus te laten zien, mijn naam te vertellen, alles te onthullen wat ik zo hard probeer te verstoppen?

Met pijn in mijn buik loop ik terug over de rotspaden van de Kolk. Als ik in de hal van de Fik ben zie ik dat overal de lichten van de stad gedoofd worden. Ik hoor voetstappen op de trap. Ze is achter me aan gekomen.

Ik draai het zwarte doosje om in mijn hand.

‘Nu je er toch bent,’ zeg ik, heel achteloos, wat nergens op slaat, ‘kun je net zo goed mee naar binnen gaan.’

‘Jouw angstlandschap in?’

‘Ja.’

‘Kan dat?’

‘Het serum verbindt je met het programma, maar het programma bepaalt door wiens landschap je gaat. En op dit moment is het ingesteld op het mijne.’

‘En dat mag ik zomaar zien?’

Ik mijd haar blik. ‘Waarom denk je dat ik anders naar binnen ga?’ Mijn buikpijn wordt erger. ‘Ik wil je een paar dingen laten zien.’

Ik doe het doosje open en haal de eerste spuit eruit. Ze houdt haar hoofd schuin en ik injecteer het serum in haar hals, zoals we altijd doen bij angstsimulaties. Maar in plaats van mezelf met de andere spuit te injecteren, geef ik het doosje aan haar. Dit is immers bedoeld om de boel gelijk te trekken.

‘Ik heb dit nog nooit gedaan,’ zegt ze.

‘Daar.’ Ik tik tegen mijn nek. Een beetje trillerig steekt ze de naald in mijn huid en de diepe pijn is vertrouwd, maar niet vervelend meer. Ik heb dit al te vaak gedaan. Ik kijk naar haar gezicht. Geen weg meer terug. Tijd om te zien uit welk hout we gesneden zijn.

Ik pak haar hand, of misschien pakt zij de mijne, en samen lopen we de angstlandschapshal in.

‘Eens kijken of je erachter kunt komen waarom ze me Four noemen.’

De deur valt achter ons dicht en de kamer is donker. Ze komt dichter bij me staan en vraagt: ‘Hoe heet je echt?’

‘Eens kijken of je daar ook achter kunt komen.’

De simulatie begint.

Het plafond wordt een uitgestrekte blauwe hemel en we staan op het dak van een gebouw, omringd door de stad die ligt te glinsteren in de zon. Heel even geniet ik van het uitzicht, totdat het begint te waaien, hard en fel, en ik leg mijn arm om haar schouders omdat ik weet dat zij nu steviger staat dan ik.

Mijn ademhaling gaat moeizaam, maar dat is hier normaal voor mij. De gierende wind verstikt me en de hoogte zorgt ervoor dat ik het liefst ergens in een hoekje zou wegkruipen.

‘We moeten naar beneden springen, hè?’ zegt ze, en ik weet dat ik niet in een hoekje kan wegkruipen, ik moet deze angst onder ogen zien.

Ik knik.

‘Op drie, goed?’

Ik knik weer. Ik hoef haar alleen maar te volgen, dat is het enige wat ik hoef te doen.

Ze telt tot drie en sleurt me mee als ze begint te rennen, alsof zij een schip is en ik een anker dat ons allebei naar beneden trekt. We vallen en elke vezel van mijn lijf verzet zich tegen het gevoel, de angst raast door al mijn zenuwen, en dan lig ik op de grond met mijn hand tegen mijn borst.

Ze helpt me overeind. Ik denk aan de manier waarop ze zonder enige aarzeling het reuzenrad beklom en voel me ontzettend onnozel.

‘En nu?’

Ik wil zeggen dat dit geen spelletje is, dat mijn angsten geen spannende attracties zijn waar ze in mag. Maar zo bedoelt ze het waarschijnlijk ook niet.

‘Dat…’

De wand komt uit het niets en beukt tegen haar rug, mijn rug, onze zij. Hij dwingt ons tegen elkaar, dichterbij dan we ooit zijn geweest.

‘Claustrofobie,’ zegt ze, en het is nog erger dan anders nu zij erbij is en de helft van de ruimte inneemt. Ik kreun zachtjes en buig me over haar heen. O, wat is het afschuwelijk om hierin te moeten zitten. Afschuwelijk.

‘Hé,’ zegt ze. ‘Rustig maar. Kom…’

Ze legt mijn arm om haar heen. Ik heb haar altijd als mager beschouwd, zonder een grammetje vet, maar haar middel is zacht.

‘Dit is de eerste keer dat ik blij ben dat ik zo klein ben,’ zegt ze.

‘Mmhmm.’

Ze praat hardop over hoe we hier uit moeten komen. Angstlandschapstactieken. Ik probeer me op mijn ademhaling te concentreren. Dan trek ze ons allebei naar beneden om de kist nog kleiner te maken en draait zich om zodat ze met haar rug tegen mijn borst zit en ik helemaal om haar heen gevouwen zit.

‘O,’ zeg ik, want door de combinatie van mijn angst voor de kist en mijn zenuwen omdat ik haar aanraak kan ik niet eens meer helder denken. ‘Dit is erger. Dit is absoluut…’

‘Sst. Sla je armen om me heen.’

Ik sla mijn armen om haar middel en druk mijn gezicht tegen haar schouder. Ze ruikt naar Onverschrokkenheidszweet, en zoetig, naar appels.

Ik vergeet waar ik ben.

Ze heeft het weer over het angstlandschap, en ik luister wel, maar ik ben ook heel erg gericht op hoe ze vóélt.

‘Probeer maar te vergeten dat we hier zijn,’ besluit ze.

‘O ja?’ Ik druk mijn lippen tegen haar oor, expres, om de afleiding te laten voortduren, maar ook omdat ik het gevoel krijg dat ik niet de enige ben die afgeleid wordt. ‘Fluitje van een cent, hè?’

‘Zeg, de meeste jongens zouden het maar wat leuk vinden om met een meisje in een kleine ruimte opgesloten te zitten.’

‘Claustrofobische mensen vinden dat niet leuk, Tris!’

‘Oké, oké.’ Ze brengt mijn hand naar haar borst, naar het kuiltje onder haar sleutelbeen. Ik kan alleen maar denken aan wat ik wil, en dat heeft opeens niets meer met deze kist te maken. ‘Voel mijn hartslag. Voel je hem?’

‘Ja.’

‘Voel je hoe rustig hij is?’

Ik glimlach tegen haar schouder. ‘Hij is snel.’

‘Ja, nou, dat heeft niets met dit hok te maken.’ Natuurlijk niet. ‘Elke keer dat je mij voelt ademen, haal jij ook adem. Concentreer je daarop.’

We ademen samen in en uit, en nog een keer.

‘Vertel me anders eens waar deze angst vandaan komt. Misschien helpt het op de een of andere manier om erover te praten.’

Ik heb het gevoel dat deze angst al verdwenen zou moeten zijn, maar door haar blijf ik me ongemakkelijk voelen, waardoor hij in stand gehouden wordt. Ik probeer te bedenken waar deze kist vandaan komt.

‘Eh… oké.’ Kom op, doe het gewoon, zeg de waarheid. ‘Deze stamt uit mijn fantastische jeugd. Straf als kind. De kleine kast boven.’

Opgesloten in het donker om na te denken over wat ik had gedaan. Het was niet de ergste straf, maar soms zat ik er te lang, snakkend naar frisse lucht.

‘Mijn moeder bewaarde onze winterjassen in onze kast,’ zegt ze, een rare opmerking na wat ik haar zojuist verteld heb, maar ik voel dat ze niet weet hoe ze moet reageren.

‘Ik wil er eigenlijk niet meer over praten,’ hijg ik. Ze weet niet wat ze moet zeggen: niemand zou weten wat hij moest zeggen, omdat de pijn uit mijn jeugd zo sneu is dat anderen hem niet aankunnen. Mijn hartslag schiet weer omhoog.

‘Oké. Dan… dan praat ik wel. Vraag me maar iets.’

Ik kijk op. Daarstraks werkte het ook om me op haar te concentreren. Haar bonkende hart, haar lichaam tegen het mijne. Twee sterke geraamtes, omhuld door spieren, met elkaar verstrengeld; twee overstappers uit Zelfverloochening die hun best doen om het voorzichtige geflirt achter zich te laten. ‘Waarom gaat je hart zo tekeer, Tris?’

‘Nou, ik… Ik ken je nauwelijks.’ Ik zie haar boze frons voor me. ‘Ik ken je nauwelijks en ik zit samen met jou opgesloten in een piepklein hok, Four, wat dacht je dan?’

‘Als we in jouw angstlandschap zouden zijn…’ zeg ik, ‘zou ik er dan ook in voorkomen?’

‘Ik ben niet bang voor jou.’

‘Natuurlijk niet. Maar dat bedoelde ik niet.’ Ik bedoelde niet: ben je bang voor me? Maar: ben ik voor jou belangrijk genoeg om in je landschap te verschijnen?

Waarschijnlijk niet. Ze heeft gelijk, ze kent me nauwelijks. Maar toch: haar hart gaat tekeer.

Ik lach, en de muren barsten alsof mijn lach ze heeft laten trillen en breken, en er is weer lucht om ons heen. Ik haal diep adem en we laten elkaar langzaam los. Ze kijkt me achterdochtig aan.

‘Misschien had je beter in Oprechtheid gepast, want je kunt verschrikkelijk slecht liegen,’ zeg ik.

‘Volgens mij heeft mijn persoonlijkheidstest Oprechtheid heel duidelijk uitgesloten.’

‘De persoonlijkheidstest betekent niets.’

‘Wat probeer je nu te zeggen? Dat jouw test niet de reden is waarom je in Onverschrokkenheid bent beland?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Niet helemaal, nee. Ik…’

Ik zie iets in mijn ooghoek en draai me ernaar toe. Een onopvallende vrouw staat in haar eentje aan de andere kant van de ruimte. Tussen ons in staat een tafel met een pistool erop.

‘Je moet haar vermoorden,’ zegt Tris.

‘Elke keer weer.’

‘Ze is niet echt.’

‘Ze ziet er echt uit. Het voelt echt.’

‘Als ze echt was had ze jou al vermoord.’

‘Het gaat wel. Ik… Ik doe het wel gewoon.’ Ik loop naar de tafel. ‘Deze is niet zo erg. Er komt minder paniek bij kijken.’

Er zijn meer soorten angst dan paniek en ontzetting. Er zijn diepere, akeliger angsten. De vrees voor wat komen gaat en zware, zware, doodsangst.

Zonder erover na te denken laad ik het pistool, houd het voor me uit gestoken en kijk naar haar gezicht. Het is uitdrukkingsloos, alsof ze weet wat ik ga doen en daarin berust.

Ze heeft geen factiekleding aan, maar ze zou heel goed uit Zelfverloochening kunnen komen, zoals ze daar staat te wachten tot ik haar iets ga aandoen, zoals de Zelfverloochenaars ook zouden doen. Zoals ze zullen doen, als Max, Jeanine en Evelyn hun zin krijgen.

Ik knijp één oog dicht om beter te kunnen richten en schiet.

Ze valt op de grond en ik denk aan het moment waarop ik Drew in elkaar sloeg tot hij bijna bewusteloos was.

Tris klemt haar hand om mijn arm. ‘Kom op. We gaan. In beweging blijven.’

We lopen langs de tafel en ik sidder van angst. Wachten op het laatste obstakel is bijna een angst op zich.

‘Daar gaan we,’ zeg ik.

We staan in een kring van licht waar een donkere gestalte omheen sluipt; hij loopt heen en weer zodat alleen de rand van zijn schoenen zichtbaar is. Dan komt hij naar ons toe, Marcus met zijn ogen als zwarte gaten en zijn grijze kleren en zijn kortgeschoren haar waardoor je de contouren van zijn schedel kunt zien.

‘Marcus,’ fluistert ze.

Ik kijk naar hem en wacht op de eerste klap. ‘Nu komt het gedeelte waarin je mijn naam te horen krijgt.’

‘Is dat…’ Ze weet het nu. Ze zal het altijd weten; ik kan het haar niet laten vergeten als ik dat zou willen. ‘Tobias.’

Het is heel lang geleden dat iemand mijn naam op die manier heeft uitgesproken, als een openbaring in plaats van een dreigement.

Marcus wikkelt een riem om zijn vuist los.

‘Het is voor je eigen bestwil,’ zegt hij, en ik heb zin om te gillen.

Hij vermenigvuldigt zich onmiddellijk, omringt ons, de riemen slepen over de witte tegels. Ik krimp ineen, krom mijn rug, en wacht, en wacht. De riem wordt naar achteren getrokken en ik deins al afwerend terug voordat hij me raakt, maar hij raakt me niet.

Tris staat voor me, met geheven arm, gespannen van top tot teen. Ze bijt op haar tanden als de riem zich om haar arm wikkelt, maar dan rukt ze de riem uit Marcus’ handen en haalt uit. De beweging is heel krachtig en met verbazing kijk ik toe hoe sterk het eruitziet, hoe hárd de riem de huid van Marcus striemt.

Hij springt op Tris af en ik ga voor haar staan. Deze keer ben ik er klaar voor, ik ben klaar om terug te vechten.

Maar dat moment komt niet. De lampen gaan aan en het angstlandschap is voorbij.

‘Was dat het?’ vraagt ze terwijl ik naar de plek staar waar Marcus net nog stond. ‘Waren dat je vier grootste angsten? Waarom heb je maar vier… O.’

Ze kijkt me aan.

‘Daarom noemen ze je…’

Ik was bang dat ze medelijden met me zou hebben als ze het zou weten van Marcus, dat ik me zwak zou voelen door haar, en klein, en leeg.

Maar ze zag Marcus en ze keek naar hém, met woede en zonder angst. Ik voelde me niet zwak, maar sterk door haar. Sterk genoeg om terug te vechten.

Ik trek haar aan haar elleboog naar me toe en kus haar op haar wang, langzaam, om haar huid op de mijne te voelen gloeien. Ik sla mijn armen om haar heen en houd haar stevig vast.

‘Hé,’ zegt ze zacht. ‘We zijn erdoorheen.’

Ik vlecht mijn vingers door haar haar.

‘Jij hebt me erdoorheen gesleept,’ zeg ik.

Ik neem haar mee naar de rotsen waar Zeke, Shauna en ik ’s avonds laat soms naartoe gaan. Tris en ik zitten op een platte kei die boven het water uitsteekt en het water spat op mijn schoenen, maar het is niet koud dus ik vind het niet erg. Net als alle aspiranten is Tris veel te veel gericht op de persoonlijkheidstest en ik vind het lastig om het er met haar over te hebben. Ik had gedacht dat de rest er ook zo uit zou rollen als ik eenmaal één geheim had onthuld, maar ik merk dat openheid een eigenschap is die tijd nodig heeft, en dat het helaas geen kwestie is van op het gewenste moment even op een knopje drukken.

‘Dat zijn dingen die ik niet zomaar aan mensen vertel. Zelfs niet aan mijn vrienden.’ Ik kijk naar het donkere, modderige water en de dingen die erin drijven: stukken afval, weggesmeten kleren, flessen die als kleine bootjes aan een reis lijken te beginnen. ‘Mijn uitslag was zoals verwacht. Zelfverloochening.’

‘O.’ Ze fronst haar wenkbrauwen. ‘Maar je hebt tóch voor Onverschrokkenheid gekozen?’

‘Uit noodzaak.’

‘Waarom moest je weg?’

Ik sla mijn ogen neer en ik weet niet of ik mijn beweegredenen wel kan uitspreken, want dan klink ik als een factieverrader en voel ik me een lafaard.

‘Je wilde je vader niet meer zien,’ zegt ze. ‘Wil je daarom geen Onverschrokken leider worden? Omdat je hem dan misschien weer zult ontmoeten?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Daarom, en omdat ik altijd het gevoel heb gehad dat ik niet helemaal op mijn plek ben tussen de Onverschrokkenen. Niet zoals ze nu zijn in elk geval.’ Dat is niet helemaal waar. Ik weet niet of dit het juiste moment is om haar over Max, Jeanine en de aanval te vertellen – ik wil dit moment heel egoïstisch nog even voor mezelf houden.

‘Maar jij bent… ongelofelijk,’ zegt ze. Ik trek mijn wenkbrauwen op en ze kijkt een beetje beschaamd. ‘Naar Onverschrokken maatstaven, bedoel ik. Vier angsten, dat is ongehoord. Waarom zou je hier niet thuishoren?’

Ik haal nog een keer mijn schouders op. Hoe langer ik hier ben, hoe vreemder ik het begin te vinden dat mijn angstlandschap niet barst van de angsten, zoals bij alle anderen. Er zijn heel veel dingen waar ik zenuwachtig, onrustig, ongemakkelijk van word… maar als ik met die dingen geconfronteerd word dan kan ik iets dóén, dan ben ik niet verlamd van angst. Mijn vier angsten kunnen me wel verlammen, als ik niet uitkijk. Dat is het enige verschil.

‘Ik heb een theorie dat onzelfzuchtigheid en moed helemaal niet zo ver uit elkaar liggen.’ Ik kijk naar de Kolk, die hoog boven ons oprijst. Vanaf hier zie ik nog net een heel klein streepje van de nachtelijke hemel. ‘Je hebt je hele leven geoefend om niet meer aan jezelf te denken, dus als je in gevaar bent is dat je eerste reactie. Ik zou ook heel goed in Zelfverloochening passen.’

‘Tja, nou. Ik ben weggegaan uit Zelfverloochening omdat ik niet onzelfzuchtig genoeg was, hoe hard ik ook mijn best deed.’

‘Dat is niet helemaal waar,’ zeg ik glimlachend. ‘Dat meisje dat iemand messen naar haar hoofd liet gooien om een vriend te redden, dat mijn vader met een riem sloeg om mij te beschermen – dat onzelfzuchtige meisje, dat ben jij toch ook?’

In de schemering lijkt ze wel van een andere planeet te komen; haar ogen zijn zo bleek dat ze bijna oplichten in het donker.

‘Je hebt wel goed opgelet, hè?’ vraagt ze, alsof ze mijn gedachten heeft gelezen. Maar ze heeft het niet over het feit dat ik naar haar gezicht zat te staren.

‘Ik vind het leuk om naar mensen te kijken,’ zeg ik gladjes.

‘Misschien had je beter in Oprechtheid gepast, Four, want je kunt verschrikkelijk slecht liegen.’

Ik leg mijn hand naast de hare en buig me naar haar toe. ‘Goed dan.’ Haar lange, smalle neus is niet dik meer van de klappen die ze heeft gehad, en haar mond ook niet. Ze heeft een mooie mond. ‘Ik heb naar jou gekeken omdat ik je leuk vind. En wil je me alsjeblieft geen “Four” meer noemen? Het is… fijn. Om mijn naam weer eens te horen.’

Ze lijkt heel even van haar stuk gebracht.

‘Maar jij bent ouder dan ik… Tobias.’

Het klinkt zo goed als zij het zegt. Alsof het niets is om me voor te schamen.

‘Ja, die enorme kloof van twee jaar is echt onoverbrugbaar, hè?’

‘Ik probeer mezelf niet omlaag te halen,’ zegt ze koppig. ‘Maar ik snap het gewoon niet. Ik ben jonger. Ik ben niet knap. Ik…’

Ik lach en geef haar een kus op haar slaap.

‘Doe nou maar niet alsof,’ zegt ze, en ze klinkt een beetje ademloos. ‘Je weet dat het zo is. Ik ben niet lelijk, maar ik ben absoluut niet knap.’

Het woord ‘knap’ en alles waar het voor staat voelt op dit moment zo ontzettend oppervlakkig dat ik er geen geduld voor kan opbrengen.

‘Best. Je bent niet knap. Nou en?’ Ik verplaats mijn lippen naar haar wang en probeer moed te verzamelen. ‘Ik vind dat je er leuk uitziet.’ Ik leun naar achteren. ‘Je bent afgrijselijk slim. Je bent dapper. En ook toen je het wist van Marcus… Je kijkt me niet zo aan. Alsof ik een verrot geschopt hondje ben of zo.’

‘Tja,’ zegt ze nuchter. ‘Dat ben je ook niet.’

Mijn intuïtie klopte: ze is het waard om in vertrouwen te nemen. Over mijn geheimen, mijn schaamte, de naam die ik had afgezworen. Over de mooie waarheden en de akelige. Ik weet het zeker.

Ik druk mijn lippen op de hare. Onze ogen ontmoeten elkaar en ik grijns, en ik kus haar nog eens, zekerder deze keer.

Het is niet genoeg. Ik trek haar naar me toe, kus haar harder. Ze komt tot leven, slaat haar armen om me heen, drukt zich tegen me aan, en het is nog steeds niet genoeg, hoe zou het ooit genoeg kunnen zijn?

Ik breng haar terug naar de slaapzaal van de overstappers. Mijn schoenen zijn nog vochtig van het opspattende water en ze glimlacht naar me als ze naar binnen glipt. Ik ga op weg naar mijn appartement en het duurt niet lang voor de jubelende opluchting weer plaatsmaakt voor ongerustheid. Ergens tussen het moment dat ik die riem rond haar arm zag krullen in mijn angstlandschap en het moment waarop ik zei dat onzelfzuchtigheid en moed vaak op hetzelfde neerkomen, heb ik een besluit genomen.

Ik sla af bij de volgende hoek, niet naar mijn appartement maar naar een trap die naar buiten leidt en pal naast het appartement van Max uitkomt. Als ik langs zijn deur kom vertraag ik mijn pas, bang dat hij wakker zal worden van mijn voetstappen. Onzin natuurlijk.

Met bonkend hart kom ik boven aan de trap. Er rijdt net een trein voorbij; het maanlicht wordt weerkaatst door de zilverkleurige zijkant. Ik loop onder het spoor door en zet koers naar de Zelfverloocheningswijk.

Tris komt uit Zelfverloochening – een deel van haar natuurlijke kracht komt van hen, elke keer dat ze zich geroepen voelt om het op te nemen voor mensen die zwakker zijn dan zij. En het idee dat mannen en vrouwen zoals zij ten prooi zouden vallen aan Onverschrokken-Erudiete wapens is onverdraaglijk. Ze hebben me weliswaar voorgelogen, maar misschien heb ik hen wel in de steek gelaten toen ik voor Onverschrokkenheid koos, en misschien laat ik Onverschrokkenheid nu in de steek, maar ik hoef mezelf níét in de steek te laten. En in welke factie ik ook zit, ík weet wat ik moet doen.

De Zelfverloocheningswijk is brandschoon: op de straten, stoepen en gazons is geen afval of zwerfvuil te bekennen. De identieke grijze gebouwen zijn vervallen op de plekken waar onbaatzuchtige bewoners geweigerd hebben ze te repareren omdat de factielozen de bouwmaterialen zo hard nodig hebben, maar keurig en onopvallend. Je zou makkelijk kunnen verdwalen in dit doolhof, maar ik ben nog niet lang genoeg weg om de route naar het huis van Marcus te vergeten.

Gek hoe snel het in mijn hoofd zíjn huis is geworden in plaats van het mijne.

Misschien hoef ik het niet tegen hém te zeggen, ik zou het ook tegen een andere Zelfverloocheningsleider kunnen zeggen, maar hij heeft de meeste invloed, en ergens is hij nog steeds mijn vader, die me probeerde te beschermen omdat ik Afwijkend ben. Ik probeer het machtige gevoel uit mijn angstlandschap terug te halen, toen Tris me liet zien dat hij gewoon een man is, geen monster, en dat ik hem aankan. Maar zij is er nu niet en ik voel me kwetsbaar, alsof ik van papier ben.

Ik loop de oprit naar het huis op en mijn benen zijn stijf, alsof er geen gewrichten in zitten. Ik klop niet, ik wil niemand wakker maken. Ik voel onder de deurmat naar de reservesleutel en maak de voordeur open.

Het is al laat, maar in de keuken brandt nog licht. Als ik naar binnen loop staat hij al op een plek waar ik hem kan zien. De keukentafel achter hem is bezaaid met papieren. Hij draagt geen schoenen – die staan in de woonkamer op het vloerkleed, de veters los – en zijn ogen liggen net zo diep in hun kassen als in de nachtmerries die ik over hem heb.

‘Wat doe jij hier?’ Hij laat zijn blik over mijn lijf glijden. Ik vraag me af wat er te zien valt, tot ik bedenk dat ik Onverschrokken zwart draag, zware schoenen en een jack, met tatoeage-inkt in mijn nek. Hij komt een stap dichterbij en ik merk dat ik net zo lang ben als hij, en sterker dan ik ooit ben geweest.

Hij zou me nooit meer de baas kunnen.

‘Jij bent niet langer welkom in dit huis,’ zegt hij.

‘Dat…’ Ik recht mijn rug, en niet omdat hij er een hekel aan heeft als ik krom sta. ‘Dat kan me niet schelen,’ zeg ik, en zijn wenkbrauwen schieten omhoog alsof ik hem verrast heb.

Misschien is dat ook wel zo.

‘Ik kom je waarschuwen,’ zeg ik. ‘Ik heb iets ontdekt. Aanvalsplannen. Max en Jeanine gaan Zelfverloochening aanvallen. Ik weet niet hoe of wanneer.’

Hij staart me heel even aan, alsof hij me probeert te peilen, en dan vertrekt zijn gezicht in een gemene grimas.

‘Max en Jeanine gaan aanvallen,’ zegt hij. ‘Met z’n tweetjes, gewapend met een stel simulatiespuiten?’ Hij knijpt zijn ogen samen. ‘Heeft Max je hiernaartoe gestuurd? Ben je zijn Onverschrokken knechtje geworden? Hij wil me zeker bang maken, hè?’

Toen ik me afvroeg of ik de Zelfverloochenaars moest waarschuwen, was ik ervan overtuigd dat hier naar binnen gaan het moeilijkste gedeelte zou zijn. Het is geen moment bij me opgekomen dat hij me niet zou geloven.

‘Doe niet zo stom,’ zeg ik. Dat zou ik nooit gezegd hebben toen ik nog bij hem in huis woonde, maar na twee jaar zorgvuldig de uitspraken van de Onverschrokkenen geïmiteerd te hebben komt het heel natuurlijk uit mijn mond. ‘Het is heel verstandig dat je Max niet vertrouwt. Hij ís niet te vertrouwen. Jullie zijn in gevaar – jullie allemaal.’

‘Dus jij durft naar mijn huis te komen nadat je je factie hebt verraden,’ zegt hij zacht en dreigend, ‘nadat je je familie hebt verraden… om me vervolgens te beledigen?’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik laat me niet intimideren om naar de pijpen van Max en Jeanine te dansen, en al helemaal niet door mijn zoon.’

‘Weet je wat?’ zeg ik. ‘Laat maar. Ik had naar iemand anders moeten gaan.’

Ik draai me om naar de deur en hij zegt: ‘Waag het niet om weg te lopen.’

Zijn hand sluit zich strak om mijn arm. Ik staar ernaar en heel even voel ik me duizelig, alsof ik buiten mijn lichaam zweef, me al heb afgezonderd van het moment omdat ik het anders niet overleef.

Je kunt hem aan, denk ik terwijl ik Tris weer voor me zie toen ze in mijn angstlandschap de riem naar achteren trok om naar hem uit te halen.

Ik geef een ruk aan mijn arm en ik ben te sterk voor hem; hij moet me loslaten. Maar ik heb alleen maar de kracht om weg te lopen, en hij durft me niet na te roepen, want stel je voor dat de buren het horen. Mijn handen beven licht en ik duw ze in mijn zakken. Ik hoor de voordeur niet achter me dichtvallen, dus ik weet dat hij me nakijkt.

Het was niet de triomfantelijke terugkeer die ik voor ogen had.

Ik voel me schuldig als ik de Fik in loop, alsof er allemaal Onverschrokken ogen op me gericht zijn die me veroordelen om wat ik zojuist heb gedaan. Ik heb me tegen de Onverschrokken leiders gekeerd, en waarvoor? Voor een man die ik haat, die me niet eens geloofde. Het voelt niet alsof het het waard was, alsof het het waard was om voor factieverrader uitgemaakt te worden.

Ik kijk door de glazen vloer naar de Kloof ver onder me, naar het rustige, donkere water, te ver weg om het maanlicht te weerspiegelen. Een paar uur geleden stond ik hier ook, klaar om een meisje dat ik nauwelijks kende alle geheimen te laten zien die ik met zo veel pijn en moeite voor iedereen verborgen heb gehouden.

Zíj kon mijn vertrouwen wel aan, in tegenstelling tot Marcus. Zíj, en haar moeder, en de rest van de factie waar ze in gelooft, zijn nog steeds het beschermen waard. Dus dat ga ik doen.

Woord van dank

Bedankt, bedankt, bedankt:

Mijn man, familie (de Roth-Rydz-Rosses, de Fitches, de Krausses, de Paquettes, de Johnsons en iedereen daartussenin) en vrienden (de schrijvers en de niet-schrijvers, overal), voor jullie constante steun, ruimhartigheid en vergevingsgezindheid, want anders zou ik zeker weten weggekwijnd zijn. Echt waar.

Joanna Volpe, agentvriendin, voor haar eindeloze hartelijkheid en wijsheid en Alle (Goede) Dingen. Katherine Tegen, redacteurvriendin, voor haar redactiewijsheid op alle fronten en haar keiharde werken. Het hele team van HarperCollins, voor hun voortdurende geweldigheid in alle soorten en maten: Joel Tippie, Amy Ryan, Barb Fitzsimmons, Brenna Franzitta, Josh Weiss, Mark Rifkin, Valerie Shea, Christine Cox, Joan Giurdanella, Lauren Flower, Alison Lisnow, Sandee Roston, Diane Naughton, Colleen O’Connell, Aubry Parks-Fried, Margot Wood, Patty Rosati, Molly Thomas, Onalee Smith, Andrea Pappenheimer, Kerry Moynagh, Kathy Faber, Liz Frew, Heather Doss, Jenny Sheridan, Fran Olson, Deb Murphy, Jessica Abel, Samantha Hagerbaumer, Andrea Rosen, David Wolfson, Jean McGinley, Alpha Wong, Sheala Howley, Ruiko Tokunaga, Caitlin Garing, Beth Ives, Katie Bignell, Karen Dziekonski, Sean McManus, Randy Rosema, Pam Moore, Rosanne Romanello, Melinda Weigel, Gwen Morton, Lillian Sun, Rosanne Lauer, Erica Ferguson en natuurlijk Kate Jackson, Susan Katz en Brian Murray. Ik zou me geen betere uitgeverij kunnen voorstellen.

Danielle Barthel, voor je geduld en enthousiasme voor deze verhalen in het bijzonder. Pouya Shahbazian, omdat je me liet zien hoe ik zelfs in een storm overeind kan blijven (ik doe mijn best). Iedereen bij New Leaf Literary, omdat jullie zo ontzettend hard werken, met zulke fantastische resultaten. Steve Younger, voor je humor en je juridische kennis, in gelijke mate.

En als laatsten, maar absoluut niet de minsten: alle Divergent-lezers (Aspiranten!) over de hele wereld. Door jullie liefde voor deze personages had ik heel veel zin om met deze verhalen aan de slag te gaan en werd ik door de moeilijke stukken heen gesleept.

Volgens mij kan ik niet passender eindigen dan met een

< 4

Table of Contents

Titelpagina

Opdracht & Colofon

Voorwoord

De overstapper

De aspirant

De zoon

De verrader

Woord van dank