Inside Out (Inside Out Series)
Date: 2010-04-01 00:00:00+00:00
Description: **Keep Your Head Down. Don't Get Noticed. Or Else.** I'm Trella. I'm a scrub. A nobody. One of thousands who work the lower levels, keeping Inside clean for the Uppers. I've got one friend, do my job and try to avoid the Pop Cops. So what if I occasionally use the pipes to sneak around the Upper levels? The only neck at risk is my own…until I accidentally start a rebellion and become the go-to girl to lead a revolution.
Publisher: Harlequin

Korte inhoud

Inside

Deel 1

Inside Out

MARIA V. SNYDER

Houd je gedeisd. Val niet op. Of anders…

Trella is een sloof. Een nobody. En net als de duizenden andere sloven die opeengepakt op de onderste niveaus van Binnen verblijven, doet ze het vuile werk voor de oppers, die boven in luxe leven. Maar Trella is ook de Koningin van de Buizen, die tijdens het schoonmaken van het ventilatiesysteem op plaatsen komt waar niemand anders ooit een voet zet. Als de Opper Cops erachter komen zal ze gerecycled worden. Maar nieuwsgierigheid is een sterke drijfveer, en er gaan geruchten dat er een uitweg is uit Binnen.

Als Cogon, haar enige vriend, wordt opgepakt, kan ze nog maar één ding voor hem doen. Zorgen dat ze de geheimzinnige Poort vindt, de mythische uitgang naar Buiten, wat dat dan ook mag zijn. Trella vindt steeds meer aanwijzingen voor het bestaan van de Poort, maar ze doet ook een andere ontdekking: ze staat niet alleen in haar pogingen. De sloven zijn klaar voor een opstand, en zelfs sommige oppers blijken anders te zijn dan ze dacht. Zoals Riley, een jongen die al snel verwarrend veel voor haar gaat betekenen…

Inside

Inside Out

Outside In (verwacht in juli 2013)

Hoofdstuk 1

Een trilling trok door mijn lichaam. Ik werd wakker in het schemerdonker en wist niet meteen waar ik was. Toen ik mijn handen uitstak, raakten mijn vingers gladde, ronde wanden. Buis.

Een bulderend geluid in de verte maakte me onrustig, maar omdat mijn brein nog verdoofd was van de slaap drong niet meteen tot me door wat het betekende. De trillingen in de pijp werden krachtiger terwijl het gebulder steeds luider klonk. Water. Dat op me afkwam. Met een noodvaart.

Snel krabbelde ik overeind in de nauwe ruimte. Mijn blote voeten gleden weg op het gladde oppervlak van de buis terwijl ik me naar een vage rechthoek van blauw licht haastte. Daar was het open luik. Het leek onmogelijk de afstand nog op tijd te overbruggen.

Terwijl het water op me af raasde, hoorde ik in gedachten Cogon al tegen me preken. ‘Er komt een dag, Trella… Dan gaat het helemaal mis en dan kom je in duizenden kleine stukjes uit de douches gekletterd.’

Het volgende moment bereikte ik het luik en dook door de opening, hoofd vooruit, ervan overtuigd dat het water al om mijn enkels spoelde. Ik landde op de harde vloer, sprong overeind en knalde het luik dicht. Tegen de tijd dat ik het had vergrendeld, was de hele buis aan het schudden. Toen namen de trillingen af omdat het water weer normaal ging stromen. Het metaal koelde af onder mijn vingers, en ik leunde er met mijn bezwete voorhoofd tegenaan om op adem te komen.

Dat had niet veel gescheeld. Zacht blauw licht gloeide rondom het waterzuiveringssysteem. Het was het achttiende uur: dat wist ik door het stromen van het water. De oppers, die op de bovenste niveaus werkten, hielden zich aan een strak schema.

Snel controleerde ik mijn gereedschapsriem om te zien of alles nog heel was en of mijn zaklamp het nog deed. Toen klauterde ik uit het buizenstelsel en ging via de kortste route naar het tweede niveau: door een luchtschacht. Als ik me verplaatste via de buizen en de luchtschachten hoefde ik mijn medesloven tenminste niet te zien. Maar er kwam al snel een einde aan mijn rust toen ik het ventilatieluik opende, met een zwaai omlaagsprong en midden in een volle gang landde, waardoor sloven alle kanten op stoven.

Iemand botste tegen me aan. ‘Kijk uit!’

‘Begeef je je weer eens onder de nederige sloven, hoogheid?’ Een spottend buiginkje.

Die beledigingen en vijandige blikken was ik wel gewend, dus ik haalde slechts mijn schouders op. Een moment later werd ik al meegesleurd door de mensenmassa in de nauwe gang. Op de onderste twee niveaus wemelde het altijd van de sloven, op welk uur je er ook kwam. Ze bewogen zich van hun werk naar hun barakken en weer naar hun werk. We werden sloven genoemd omdat roest en stof de aartsvijanden waren van Binnen en continu bestreden moesten worden; daarnaast zorgden de sloven voor het onderhoud aan het netwerk van mechanische systemen dat zowel de bovenste als de onderste niveaus in leven hield.

De sloven duwden tegen me aan. Ze fronsten hun wenkbrauwen. Ze klaagden. Ik haatte ze allemaal. Behalve Cog. Niemand haatte Cog. Hij luisterde. Leefde mee met verhalen over ellende. Maakte mensen aan het lachen. Een zeldzame gebeurtenis – net zo zeldzaam als iemand als Cog.

Ik liep naar de kantine in Sector G2. Die was altijd open. Voor zover ik kon nagaan bestond Binnen uit een enorm vierkant met vier niveaus. Geheel opgetrokken uit plaatstaal. De hele constructie was volgens mijn berekeningen – om onbekende redenen werden de exacte afmetingen en specificaties van Binnen geheimgehouden – tweeduizend meter breed, tweeduizend meter lang en vijfentwintig meter hoog. Elk niveau was opgedeeld in negen ruimtes.

Als ik een vierkant tekende met daardoorheen twee horizontale en twee verticale lijnen, hield ik negen kleinere vierkanten over. De drie vierkanten op de eerste rij zouden A, B en C heten, die op de volgende rij D, E en F en op de laatste rij G, H en I. Volgens die configuratie waren er vier Kwadraten, A, C, G en I, die de hoeken van Binnen vormden, en vijf Sectoren, B, D, E, F en H. Zo zag de plattegrond van elk niveau eruit. Saai, onorigineel en voorspelbaar, op zijn zachtst gezegd.

De kantine en de eetzaal voor de twee onderste niveaus namen de hele Sector G2 in beslag. Die 2 betekende dat het op het tweede niveau was. Zelfs een sloof van vierhonderd weken oud kon er niet verdwalen. Hydrocultuur zat er direct onder, in Sector G1 – het onderste niveau – zodat de voedseltelers de groenten makkelijk naar de keukensloven konden sturen.

De warme, bedompte lucht van een op elkaar gepakte mensenmassa sloeg me tegemoet bij de deur van de kantine, en het lawaai dat de sloven maakten, knalde in mijn oren. Ik bleef even staan, me afvragend of ik zó graag wilde eten dat ik me in een ruimte met zo’n hoeveelheid sloven wilde begeven. Mijn maag rommelde en won het van mijn weerzin.

De rij voor het voedsel leek wel nooit korter te worden. Ik pakte een dienblad, ging staan wachten en negeerde alle blikken. De meeste sloven trokken na hun dienst hun vale groene vrijetijdspak aan om te gaan eten. Maar ik moest op uur twintig alweer een ventilatieschacht schoonmaken. Dus had ik mijn strakke uniform aangehouden. Het gladde donkerblauwe materiaal bedekte elk stukje huid behalve mijn handen, voeten en hoofd. Dankzij dat materiaal kon ik makkelijker door de nauwe buizen glijden als ik ze schoonmaakte. En dat ik de enige was zonder mocassins kon me niet schelen. De mijne lagen bij mijn brits in de barak in Sector F1. Omdat er zoveel sloven waren, kregen de vloeren niet eens de kans om vies te worden.

Ik schoof mijn dienblad over de metalen toonbank en wees aan welke van de drie opties ik wilde. In de grote bakken zat groene, gele en bruine blubber, en alle drie de varianten roken naar schimmelige groenten. Het eten was makkelijk klaar te maken en vooral ook makkelijk te hergebruiken. Ik nam niet eens de moeite om de namen van de gerechten te lezen. De keuken kon het wel stoofpot noemen, of quiche of soep, het smaakte allemaal hetzelfde. Een weeë, lobbige spinaziesmaak overheerste alle andere ingrediënten die zich ergens in die onduidelijke massa ophielden.

Als ik eerlijk was, moest ik toegeven dat Hydrocultuur de koks ook niet erg veel keus bood. Massaproductie van sterke, makkelijk te telen groentesoorten was in de plaats gekomen van diversiteit. En de mogelijkheden met een stuk lamsvlees zijn ook niet eindeloos. Maar ik had geen zin om eerlijk te zijn. Ik wilde gewoon eens iets anders eten.

Nadat mijn eten was opgeschept ging ik op een vrije plek zitten en liet het luide geroezemoes over me heen komen.

‘Waar was jij?’ klonk opeens een stem door alle herrie heen. Toen ik opkeek, zag ik het brede gezicht van Cog, die naast me kwam zitten.

‘Aan het werk,’ zei ik.

‘Je had op uur tien klaar moeten zijn.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik moet ervoor zorgen dat de buizen brandschoon zijn, voor de oppers.’

‘Tuurlijk. Alsof jij daar zo lang voor nodig hebt,’ zei Cog. ‘Je lag weer te slapen in de buizen.’

‘Begin nou niet weer.’

‘Het gaat een keer mis –’

‘En wat dan nog? Mooi toch? Weer een sloof minder om te voeden.’

‘Beetje uit je hum, geloof ik? Wat is er, Trella? Ben je soms nat geworden?’ Cog probeerde spottend te kijken, maar kon het niet langer dan een seconde volhouden. Algauw lachte hij me vriendelijk toe, ongevoelig voor mijn slechte humeur.

‘Moet jij niet ergens een aandrijfriem vervangen of zo?’ vroeg ik, in een poging hem weg te snauwen. Maar Cog negeerde me. Hij wist heel goed dat ik er niets van meende. Hoewel ik het bij elke andere sloof wel degelijk zou menen.

Hij knikte naar wat sloven die langs onze tafel liepen, riep vriendelijk gedag en glimlachte naar iedereen.

‘Hoe is het nu met de douchekop in wasruimte E2?’ vroeg Cog aan een man die langskwam.

‘Veel beter,’ antwoordde die.

Ik had geen belangstelling voor dat soort triviale zaken, dus luisterde ik niet naar hun gesprek. In plaats daarvan dacht ik na over mijn enige vriend. Cog was te groot voor de buizen, dus werkte hij bij de onderhoudsploeg en deed hij allerlei andere klusjes. Meestal werd hij flink beziggehouden, net als alle andere sloven. Te veel handen die niets deden, werden als een gevaar gezien door oppers.

Sloven werden ook ingezet in de recyclingcentrale, de ziekenboeg, de zorgeenheid voor kinderen, bij Hydrocultuur, in de keuken, bij de veehouderij, de afvalverwerking en de waterzuiveringsinstallatie. De meeste sloven hadden hun taken toegewezen gekregen. De Zorgmoeders, die de zorgeenheden leidden, letten op de vaardigheden en talenten van alle aan hen toevertrouwde kinderen en adviseerden dan over hun latere functie. Mijn geringe lichaamslengte had me automatisch veroordeeld tot schoonmaakwerk. Ik vond het best.

‘Wanneer begint je volgende dienst?’ vroeg Cog.

‘Over een uur.’

‘Mooi. Er is iemand die je wil ontmoeten.’ Er lag een gretige blik in Cogs ogen.

‘O, nee. Niet weer zo’n profeet. Kom op, Cog. Je weet toch wel beter.’

‘Maar deze keer –’

‘Deze keer is het waarschijnlijk precies hetzelfde als de vorige keer en de vijf keren daarvoor. Alleen maar praatjes. Geen daden, maar valse hoop. Ze zijn vast ingehuurd door de oppers om te voorkomen dat de sloven in opstand komen.’

‘Trell, niet zo cynisch. En trouwens, hij vroeg specifiek naar jou. Hij zei dat jij de enige bent die hem kan helpen.’ Cog leek te denken dat deze goddelijke roeping me zou imponeren.

‘Ik heb wel wat beters te doen.’ Ik pakte mijn dienblad op, klaar om te vertrekken.

‘Zoals slapen in de buizen? Doen alsof je alleen bent, en niet gevangen in deze overvolle ruimte zoals wij allemaal?’

Ik keek hem boos aan. Het was mijn kwaadste blik, een blik die me meestal wel wat ruimte opleverde.

Maar Cog kwam juist dichterbij. ‘Toe nou. Luister nou gewoon even wat hij te zeggen heeft.’

Ook deze keer lag er op zijn gezicht de gloed van de ware gelovige. Arme Cog, dacht ik. Hoe kan hij zichzelf nou blootstellen aan weer zo’n verpletterende teleurstelling? Maar hoe kon ik hem afwijzen? Vooral omdat hij de enige was die mijn vriend wilde zijn, ondanks mijn onaardige gedrag. En de enige die een beetje op me had gelet in de tijd dat we samen waren opgegroeid in de zorgeenheid.

‘Goed dan. Ik zal naar hem luisteren, maar ik beloof niets,’ zei ik. Misschien kon ik deze profeet ontmaskeren als oplichter voordat Cog er al te serieus in ging geloven.

We zetten onze dienbladen in de spoelbakken en liepen de kantine uit. Cog ging me voor door de gangen van het tweede niveau naar de trappen in Kwadraat A2.

De wanden van de smalle gangen in Binnen waren bedekt met witgeverfde metalen platen. Op de niveaus één en twee dienden uitsluitend Opper Cop-posters met de nieuwste propaganda, schoonmaakroosters en lijsten met gedragsregels als wandversiering. Alleen de enorme planten die overal in Binnen stonden doorbraken de eentonigheid een beetje. Maar als die niet nodig waren geweest om de lucht te zuiveren, zouden de Opper Cops die zeker ook weghalen.

Ik zou nooit het geduld hebben gehad om me een weg te banen door de gangen, maar in het kielzog van Cogs stevige lichaam lukte het wel. Ik volgde hem op de voet, moeiteloos en zonder iemand aan te raken. Een moment van rust.

We daalden de brede metalen trap af. De kou prikte in mijn voetzolen, en nu wenste ik dat ik mijn mocassins aanhad. Blote voeten waren handig in de ventilatiebuizen, maar niet in de gangen.

Cog leidde me naar Sector B1. Aha. Deze profeet leek tenminste over enige intelligentie te beschikken. Sector B1 stond vol wasmachines. Eindeloze rijen wasmachines en drogers, als soldaten die keurig in het gelid op bevelen stonden te wachten. De wasruimte was de dichtstbevolkte ruimte. Hier waren de meeste mensen aan het werk, en alle sloven van de onderste niveaus kwamen hier voor schone uniformen.

De profeet, die door een menigte omringd werd, had positie gekozen op een verhoging, zodat iedereen hem kon zien.

‘…de omstandigheden zijn erbarmelijk. De oppers hebben eigen kamers, terwijl jullie in barakken slapen. Maar jullie lijden zal beloond worden. Buiten zul je rust vinden en alle ruimte die je maar wenst.’ De profeet had een krachtige stem. Zijn woorden waren zelfs boven het gesis en geratel van de machines uit goed te verstaan.

Ik boog me naar Cog. ‘Die rolstoel is wel weer eens wat anders. Daar wint hij vast sympathie mee. Hoe heet hij?’

‘Gebroken Man,’ zei Cog eerbiedig.

Ik barstte in lachen uit. De profeet hield op met praten en richtte zijn grijze ogen op mij. Ik staarde terug.

‘Valt er iets te lachen?’ vroeg Gebroken Man.

‘Ja.’

Cog ging voor me staan. ‘Dit is Trella.’

De man in de rolstoel klapte verrast zijn mond dicht. Ik was duidelijk niet wat hij verwacht had.

‘Kinderen, deze persoon moet ik even onder vier ogen spreken,’ zei hij.

Bijna had ik weer sarcastisch gelachen. Alsof het mogelijk was iemand onder vier ogen te spreken op de onderste niveaus.

De menigte verspreidde zich, en ik stond oog in oog met de nieuwste profeet. Lang blond haar, smal mager gezicht en handen zonder eelt. Er waren geen blonde mensen op de onderste niveaus. Haarverf was een luxe die alleen de oppers zich konden permitteren.

‘Trella –’ begon hij, met zijn diepe, welluidende stem.

‘Luister,’ onderbrak ik hem. ‘Ik zit er niet mee als je dat stel schapen om de tuin leidt.’ Ik wuifde even naar de menigte zwoegende sloven. ‘Maar houd Cog niet voor de gek met je verhaaltjes over een betere wereld. Ik wil niet dat hij teleurgesteld achterblijft als je weer naar boven gaat om je haar opnieuw te verven.’

‘Trell,’ zei Cog, en hij wierp me een waarschuwende blik toe.

‘Geloof je me niet?’ vroeg Gebroken Man.

‘Nee. Je bent gewoon in dienst van de Opper Cops. Je komt met dezelfde onzin als zij, dat ons harde werken beloond zal worden nadat we zijn gerecycled. Ja, je blijft misschien wel een week of honderd, maar dan verdwijn je weer en neemt een andere “profeet” je plaats in.’ Ik hield mijn hoofd schuin en keek hem nadenkend aan. ‘Misschien mist de volgende wel een arm of een been. Vooral als jouw truc met de rolstoel blijkt aan te slaan.’

Gebroken Man lachte, waardoor de sloven in de buurt onze kant op keken. ‘Cog zei al dat je lastig zou zijn, maar ik denk dat hij nog te vriendelijk is geweest.’ Hij bekeek me eens goed.

Ongeduldig vroeg ik: ‘Wat wil je nou eigenlijk?’

‘Ik heb je expertise nodig,’ zei Gebroken Man.

‘Welke expertise?’

‘Jij kent alle buizen, schachten, gangen, routes, doorgangen en ladders van Binnen. Alleen jij bent in staat iets terug te halen wat ik nodig heb.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Ik heb geruchten gehoord over de Koningin van de Buizen. Cogon heeft ze voor me bevestigd.’

Boos keek ik mijn vriend aan. De sloven in mijn zorgeenheid hadden me die bijnaam gegeven, en niet omdat ze mijn neiging om het hele buizenstelsel te verkennen zo bewonderden. Integendeel. Ze hadden me altijd geplaagd omdat ik zo graag alleen wilde zijn.

‘Wil je me helpen?’ vroeg Gebroken Man.

‘Wat moet ik ophalen?’ vroeg ik.

‘Je had gelijk, met je opmerking daarnet,’ zei hij. Hij boog zich voorover en dempte zijn stem. ‘Vroeger woonde ik boven.’

Geschrokken deed ik een stap achteruit.

‘Nee,’ stelde hij me snel gerust. ‘Ik hoor niet bij de Bevolkings Controle Politie. Hoe noemde jij ze nou? Opper Cops? Ik werkte als luchtbeheerder. Ik controleerde de ventilatiesystemen, zorgde ervoor dat de filters schoon waren en dat er voldoende zuurstof was.’ Gebroken Man deed zijn mond wijd open en wees op een groot gat tussen zijn onderkiezen. ‘Zie je waar mijn bitje gezeten heeft?’

‘Dat je een paar kiezen mist, zegt niets,’ zei ik. ‘Ik ken een dame in Sector D1 die alles weghaalt wat je maar wilt. Inclusief lichaamsdelen.’

Gebroken Man wreef met zijn hand over zijn gezicht. Zijn lange, dunne vingers trokken een elegante lijn langs zijn hals omlaag. ‘Luister. Ik moet wel propaganda verspreiden. Als ik de sloven vertel dat de Poort echt bestaat en dat de Opper Cops tegen hen liegen, word ik gerecycled door de Opper Cops.’

Het voelde alsof hij met een stungun in mijn borstkas had geschoten. Hij had de Poort vrij nonchalant genoemd. Maar de Poort was een mythe in de onderste niveaus. De Opper Cops hielden vol dat er geen fysieke uitgang bestond naar Buiten. Maar ondanks die beweringen deden allerlei geruchten de ronde, en iedereen speculeerde over de plek waar de Poort zich bevond.

De profeten van de Opper Cops predikten dat Buiten alleen bereikt kon worden als je leven voorbij was. En alleen als je hard had gewerkt en de wetten van Binnen had gehoorzaamd. Als een sloof zich goed had gedragen, zou zijn ziel naar Buiten gaan, terwijl zijn fysieke lichaam werd gevoerd aan de Hakmolen.

De meeste sloven geloofden al die lariekoek van de Opper Cops. Ik niet. Zielen bestonden niet, en onze lichamen bleven gevangen in Binnen.

‘Zeg dat nog eens?’ vroeg ik Gebroken Man.

‘De Poort bestaat, en ik kan het bewijzen. Voor ik naar beneden kwam, heb ik wat disks verborgen in een schacht boven mijn slaapvertrek, nummer drie-vier-twee-een in sector F3. Die heb ik nodig, en jij bent de enige die ze kan ophalen zonder gezien te worden. Op die disks staat misschien informatie over de locatie van de Poort.’

‘Misschien?’ Die man begon zich nu al in te dekken.

‘Ik heb niet de kans gehad ze te bekijken.’

‘Komt dat even goed uit,’ sneerde ik. ‘Ik heb geen toestemming om hoger te gaan dan het tweede niveau. Daar zijn afgesloten luchtfilters, om ongewenste bezoekers buiten te houden. En als de Opper Cops me betrappen, draait het voor mij uit op een onplezierige ontmoeting met de Hakmolen en eindig ik als kunstmest in Hydrocultuur.’ Ik huiverde. Er waren niet veel politiecellen in Binnen. Ongewenste elementen werden simpelweg gerecycled als de Opper Cops dat nodig vonden.

‘Dat heeft je anders nooit eerder tegengehouden,’ zei Cog.

Ik gaf hem een stomp op zijn arm. ‘Hou je kop.’

Hij glimlachte.

‘Misschien is ze bang,’ zei Gebroken Man.

‘Niet bang. Gewoon niet dom genoeg om in de val te lopen,’ zei ik.

‘Ik bedoel dat je misschien bang bent dat ik de waarheid vertel en dat je me dan moet geloven.’

‘Ik hoef helemaal niets te geloven. Vooral jouw leugens niet.’ Ik wendde me tot Cog. ‘Pas op met die vent.’

Toen ik weg begon te lopen riep Gebroken Man me na: ‘Ga je ventilatieschacht nummer zeventien schoonmaken?’

Ik bleef staan.

‘Ik stelde de schoonmaakroosters op, voor ik mijn “ongeluk” kreeg.’

Nu draaide ik me om. ‘Leuk geprobeerd, maar de schoonmaakroosters hangen hier overal aan de muren. Zie je nou wel, Cog. Hij roept maar wat. Een echte profeet zou dat soort trucjes niet nodig hebben om geloofwaardig over te komen.’

‘Ik weet zeker dat geen enkele andere profeet te maken heeft gehad met Trella Garrard Sanchia,’ zei Gebroken Man.

Het bloed stolde in mijn aderen. Sloven maakten zich geen zorgen om hun afkomst, de meesten wisten niets van hun biologische ouders. De meesten kon het ook niets schelen. Sloven baarden simpelweg nog meer sloven. Al dat bloed werd gemengd als verf. Omdat er te veel kleuren door elkaar zaten, werden er alleen nog maar baby’s geboren met bruin haar en bruine ogen, die werden opgevoed in zorgeenheden tot ze oud genoeg waren om te werken. Dat gold ook voor mij. Met mijn bruine haren en ogen was ik een sloof zoals alle andere.

Alleen de oppers maakten zich druk om hun afkomst en hun familieverbanden. En Bevolkingscontrole. Daar kenden ze de afkomst van iedereen in Binnen.

Garrard en Sanchia waren twee van de familienamen die in de bovenste niveaus werden gebruikt.

Gebroken Man observeerde me. ‘Inderdaad, Trella,’ zei hij. ‘Je vader was een Garrard en je moeder is een Sanchia. Je werd geboren met de blauwe ogen van je vader, maar die hebben ze aangepast.’ Hij zweeg even, zodat de informatie tot me door kon dringen. ‘Je hoort eigenlijk nergens bij. Boven zou je niet als zuiver worden beschouwd, maar hier beneden geld je als een echte volbloed.’

Hoofdstuk 2

‘Hoe weet je dat?’ vroeg ik.

‘Ik zei toch dat ik vroeger boven woonde,’ antwoordde Gebroken Man. ‘Maar als je meer wilt weten over je ouders, moet je eerst mijn disks gaan halen.’ Met een zelfvoldaan lachje leunde hij achterover in zijn rolstoel.

Ik deed een stap naar hem toe. Net toen ik wilde instemmen, hield een ontnuchterende gedachte me tegen. Ongelooflijk. Ik was er bijna ingetrapt. Maar waarom zou ik eigenlijk iets willen weten over ouders die mijn opvoeding aan de sloven hadden overgelaten?

‘Wacht even, hoor,’ zei ik bits. ‘Je komt met wat bullshit over familiebanden en denkt dat ik dan helemaal sentimenteel word en alles wil weten over mijn ouders? Vergeet het maar.’ Ik pakte Cog bij zijn arm en draaide hem naar me toe. ‘Blijf bij die man uit de buurt. Hij is gevaarlijk.’ Toen haastte ik me naar mijn schoonmaakklus, voordat Cog met me in discussie kon gaan.

Ik probeerde niet aan Gebroken Man te denken terwijl ik de ventilatieschacht schoonmaakte, maar het werk met het luid zoemende borstelapparaat was eentonig en leidde niet echt mijn aandacht af. Het apparaat leek net een harige trol die rondjes draaide en in zichzelf aan het zingen was. Ik hoefde hem alleen maar aan te zetten, ervoor te zorgen dat hij niet kapotging en dan weer uit te zetten aan het einde van een schacht.

Omdat ik tenger was en nauwelijks langer dan anderhalve meter was ik de perfecte kandidaat voor dit werk. En daarnaast kon ik de trol repareren als hij het niet meer deed. Dankzij Cog. Hij had het me geleerd, en ik was een van de weinige sloven met een speciale gereedschapsriem. De zwarte riem was gemaakt van hetzelfde gladde materiaal als mijn uniform. In alle acht vakjes zat een stuk gereedschap. De elastische band drukte die gereedschappen en mijn zaklamp strak tegen mijn lichaam. Aan een gewone gereedschapsriem had je niets in de ventilatieschachten. Die bungelende werktuigen zouden tegen het metaal bonken en me beperken in mijn bewegingen.

Tijdens mijn dienst gebeurde er niets bijzonders. Dus de informatie van Gebroken Man had meer dan genoeg tijd om zich een weg te vreten door alle lagen van mijn geest, als bijtend zuur door metaal.

Doortrapt, zoals die zogenaamde profeet zich had uitgedrukt. Je vader was een Garrard. Verleden tijd, dus die was dood. Je moeder is een Sanchia, wat suggereerde dat ze nog leefde. Ja, heel gewiekst. Hij was alleen even vergeten dat ik was opgevoed als sloof. Familiebanden betekenden niets voor me. Alleen de Opper Cops hielden zich bezig met biologische ouders. Ik voelde misschien wat affectie voor mijn Zorgmoeder (ZM), maar dat was het dan ook wel. Gebroken Man probeerde me gewoon in de val te lokken. Zodat de Opper Cops een reden zouden hebben om me te recyclen.

De schoonmaaktrol bromde wat, en zijn motor begon te gieren. We waren bij een bocht gekomen. Ik gaf hem een zetje, en de trol vervolgde zijn pad. De ventilatiebuis begon nu steiler omhoog te lopen. Ik zette me schrap tegen de wanden en klauterde dankzij mijn blote voeten soepeltjes achter de trol aan. Ik bevond me in een hoofdschacht die een aantal niveaus van Binnen bediende. Hij liep dwars door alle niveaus heen, van beneden naar boven, en ik kon de trol volgen tot niveau vier als ik het luchtfilter tussen niveau twee en drie openmaakte.

Weer klonk de stem van Gebroken Man in mijn hoofd. Misschien stond er informatie over de Poort op de disks die hij had verborgen op niveau drie. Misschien. Maar waarschijnlijk niet. En in dat geval zou ik wel het bewijs hebben om Cog te overtuigen dat de profeet een oplichter was.

Tijdens mijn dienst van tien uur als babysitter van de trol veranderde ik voortdurend van gedachten. Zou ik het verhaal van Gebroken Man gaan checken of niet? Toen de trol klaar was met de laatste ventilatieschacht die ik moest schoonmaken, trok ik hem uit de buis en borg hem op in een werkkast.

Officieel was ik nu vrij tot uur veertig. Alle sloven hadden hetzelfde rooster. Tien uur vrij, tien uur werken, met elke vijf uur een pauze. Van vakanties of feestdagen was geen sprake. Aangezien één week honderd uren telde, werkten we vijf diensten per week. Alles in Binnen kon door het getal tien worden gedeeld. Het maakte het leven zo simpel dat zelfs de sloven het konden begrijpen. Werkploegen bestonden uit tien sloven. Elke ZM zorgde voor tien kinderen. Tien weken stonden gelijk aan een deciweek en honderd weken werden een centiweek genoemd. Enzovoort. Sommige oude mensen noemden een centiweek een ‘lang jaar’, maar ik had geen idee wat dat betekende.

De diensten vonden ook om en om plaats, zodat steeds de helft van de sloven aan het werk was. Dat bespaarde ruimte in de barakken. Ik deelde mijn brits met een andere sloof die ik nooit te zien kreeg. Niet dat ik daar ooit sliep, overigens.

Mijn dienst eindigde op niveau twee in Sector D, en het was tijd om een besluit te nemen. Onder me waren de ellenlange rijen britsen die Sector D, E en F vulden op de beide onderste niveaus. Vanaf deze plek hoefde ik alleen maar twee sectoren oostwaarts te gaan en dan een niveau omhoog om de disks van Gebroken Man te zoeken.

In de twee bovenste niveaus, waar de oppers woonden, bevonden zich ruime appartementen en enorme suites voor belangrijke functionarissen.

Alleen bepaalde loyale sloven hadden toestemming om in de bovenste niveaus schoon te maken, onderhoud te plegen en voedsel en was af te leveren. Ik niet. Ik had ook geen enkel verlangen om een wit voetje te halen bij de Opper Cops en zo hun vertrouwen te winnen en toegang te krijgen tot de bovenste niveaus. De Opper Cops controleerden maar heel af en toe het buizenstelsel met hun sensoren, omdat ze vertrouwden op hun afgesloten filters en het gebrek aan initiatief van de sloven. Ik grinnikte. De meeste sloven waren inderdaad passief. Maar niet allemaal.

Hoewel ik me wel de verhalen herinnerde over de tijd waarin de Opper Cops camera’s hadden geïnstalleerd in de onderste niveaus. Die waren vervolgens stuk voor stuk verdwenen. Niemand meldde zich als getuige en er was nooit bewijs gevonden. Uiteindelijk werden die camera’s beschouwd als alweer zo’n deel van onze wereld dat simpelweg verloren was gegaan. Iets wat we ooit hadden gehad. Op onze computers stonden hele lijsten met verdwenen zaken, maar daar hield ik me niet mee bezig. Het had geen zin om te treuren om dingen die er niet meer waren. Dat was tijdverspilling. Ik kon me beter afvragen wat voor wapens de Opper Cops nu tegen me zouden kunnen inzetten.

Het zou een uitdaging zijn om de disks te zoeken en tegelijk de Opper Cops en de sloven te ontlopen. Zoals Cog al had gezegd, had ik me eerder ook niet laten weerhouden door de risico’s. Dus had ik alle schachten op de bovenste niveaus al verkend. Vooral omdat het een uitdaging was, niet zozeer omdat ik de regels wilde overtreden.

Uiteindelijk bleek ook nu mijn nieuwsgierigheid te groot. Ik ging naar een geschikte ventilatieschacht en glipte de nauwe ruimte in.

De lucht blies langs me heen, omdat de schacht in gebruik was. Ik sloot mijn ogen en concentreerde me op de warme stroom die mijn gezicht streelde. Ik haalde de vlecht uit mijn haren en liet ze achter me wapperen. Even verbeeldde ik me dat ik vloog.

De schacht eindigde bij een metalen rooster waar je onmogelijk doorheen kon zonder de filters in het midden van het slot te halen en te verwijderen. Dit was de barrière die de sloven uit de onderste niveaus moest tegenhouden. Ik kon de boel uit elkaar halen en filters weer terugplaatsen en op slot doen op de terugweg, maar dat zou een hoop tijd kosten.

Dus ging ik terug tot ik een bijna onzichtbaar luik vond, dat ik opende. Ik klom uit de buis en stond nu boven niveau twee, ter hoogte van Sector F. Buizen en kabels liepen kriskras door de open ruimte heen. Deze plek noemde ik de Tussenruimte.

De ruimte tussen de niveaus van Binnen was één tot anderhalve meter hoog. Ook was er een kloof van twee meter breed tussen de wanden van de niveaus en de daadwerkelijke muren van Binnen. De niveaus waren aan deze muren verbonden met stalen balken waaromheen isolerend schuimrubber was aangebracht.

Voor zover ik kon nagaan, wist verder niemand van de Tussenruimte. Slechts vier bijna onzichtbare luiken gaven toegang, een op elk niveau, en ik had zelf honderden uren in de schachten doorgebracht voor ik ze ontdekte. Het interesseerde me eigenlijk niet waarom die ruimte rondom de niveaus bestond, ik vond het gewoon handig.

In het blauwe schijnsel van de lampen baande ik me een weg tussen alle buizen en draden door naar de oostelijke muur. Dit was een van de zes metalen wanden die onze wereld begrensden, de afscheiding tussen Binnen en wat er daarbuiten ook mocht wezen.

Aan de muur was een ladder bevestigd. Die reikte van het onderste niveau van Binnen tot net boven het vierde niveau. Als ik die ladder nam, was ik sneller bij de ventilatieschachten boven het derde niveau. Er waren wel twee problemen. Er gaapte een kloof van twee meter breed tussen waar ik stond aan de rand van niveau twee en de ladder. Om de ladder te bereiken moest ik over de smalle balk lopen die niveau twee met de muur verbond. Als ik uitgleed, zou ik zeker tien meter omlaagvallen. Dat zou misschien niet meteen mijn dood worden, maar als ik mijn benen brak, zou niemand weten waar ik was.

Breuken in de ladder waren het tweede probleem op deze route. Lang geleden had iemand delen uit de ladder gezaagd, kennelijk om op die manier de toegang tot de bovenste niveaus te beperken. Ik had kettingen opgehangen om die plekken te overbruggen, maar je had veel kracht in je bovenlichaam nodig om op die manier omhoog te klimmen.

Het had echter geen zin om daarover te piekeren. Even liep er een rilling over mijn rug. Toen stapte ik op de stalen balk. Die was maar iets breder dan mijn voet. Balancerend op de balk zette ik voorzichtig mijn ene voet voor de andere. Eenmaal op de ladder klauterde ik omhoog tot ik bij de kettingen kwam. Ik haalde diep adem, klemde mijn benen om de dunne metalen schakels en hees mezelf met mijn handen omhoog naar het volgende deel van de ladder, dat nog intact was.

Tegen de tijd dat ik de volgende sport bereikte, was mijn uniform doorweekt van het zweet en waren mijn handpalmen helemaal vochtig. Toen ik mijn hand uitstak om de sport te grijpen, glipten mijn vingers weg.

Ik begon te vallen. Drie woeste hartslagen later slaagde ik erin mijn val te breken door de ketting te omklemmen. Toen mijn lichaam midden in de lucht eindelijk ophield met heen en weer zwaaien, moest ik even grijnzen om mijn bijna-doodsmak. Mijn pols sloeg een razendsnel ritme dat gelijk opging met mijn gejaagde ademhaling. Ik wachtte even voor ik terugklom naar de onderste sport. Mijn tweede poging om weer op de ladder te klauteren slaagde.

Nadat ik me een weg had gebaand door het oerwoud van kabels en buizen, vond ik het bijna onzichtbare luik op het derde niveau. Snel dook ik de ventilatieschacht in, op zoek naar het slaapvertrek van Gebroken Man in Sector R.

Hij had verteld over een schacht boven zijn vertrek. Het leek me logisch dat hij geen waterleiding had gebruikt als verstopplaats voor de disks, want dan zouden ze nat worden. En ook geen elektriciteitsbuis, want daar was niet voldoende ruimte. Hij was luchtbeheerder geweest, dus het lag voor de hand dat ik de disks, als die al bestonden, zou vinden in de luchtschacht. Áls.

Ik kroop door de schacht boven de kamers en telde af. Kleine rechthoekjes daglicht waarschuwden me als een kamer bezet was. Dan lette ik extra goed op dat ik geen geluid maakte. In het voorbijgaan wierp ik snelle blikken naar binnen en zag ik oppers die achter hun computer aan het werk waren.

Meestal vermeed ik de ruimtes waar mensen waren. Eén keer niezen en ik zou veroordeeld worden tot de ontlastingsploeg. De poepruimers. Het dreigement dat je díé buizen moest gaan schoonmaken was genoeg om de sloven in het gareel te houden.

Toen ik bij nummer drie-vier-twee-een kwam, tuurde ik in het schemerduister omlaag. Het gebrek aan licht was opvallend. Binnen had twee soorten licht. Daglicht voor als de mensen wakker waren en werkten en blauw licht als de mensen sliepen. Blauw licht werd ook gebruikt in ruimtes waarin tijdelijk niemand was en waar het daglicht aanfloepte zodra er iemand binnenkwam. In de barakken bleef het blauwe licht altijd branden.

Het schemerduister in het vertrek van Gebroken Man betekende dat er lange tijd niemand was geweest. Ik scheen met mijn zaklamp door het ventilatierooster. In het woongedeelte zag alles er normaal uit. Ik liet mijn lichtstraal langs de wanden van de schacht dwalen, op zoek naar de disks. Eerst zag ik niets, maar een merkwaardige uitstulping wierp een vreemde schaduw vooruit. Ik wreef met mijn vingertoppen over de uitstulping en voelde een dun randje.

Een boobytrap, was mijn eerste gedachte. Toen overwoog ik wat ik zelf zou doen als ik iets zou willen verbergen voor de Opper Cops. Ik zou een holte zoeken waar ze niet konden scannen, het pakketje wegstoppen achter een met lood bedekt onderdeel van een machine of het camoufleren.

Met mijn vingernagels haalde ik een dun plaatje metaal weg. Daaronder zat een stoffen zakje.

Ik was er zo zeker van geweest dat Gebroken Man had gelogen dat ik bijna teleurgesteld was. Bijna. Want uiteraard zou ik het bepaald niet erg vinden als zou blijken dat de Poort echt bestond.

Snel schudde ik mijn hoofd. Dat waren gevaarlijke gedachten. Die leidden tot hoop, en hoop leidde tot pijn. Snel verjoeg ik die fantasieën en richtte mijn aandacht op de inhoud van het zakje. Vier disks die met hun glimmende oppervlak het licht weerkaatsten in de kleuren van de regenboog. In mijn opwinding liet ik het zakje vallen door het rooster, waarna het naar de vloer zweefde.

Ik haalde mijn schouders op. Het deed er niet toe. Tot een rood licht begon te knipperen in de kamer onder me. Daglicht vulde de kamer en gas begon te sissen.

Toch een boobytrap. Niet bij de verstopplaats van het zakje, maar in de kamer van Gebroken Man. Rook vulde de ventilatieschacht. Ik hield mijn adem in, en mijn ogen begonnen te prikken en te tranen, waardoor ik niets meer kon zien. Blindelings kroop ik zo snel mogelijk achteruit. De deur knalde open en een man riep: ‘Halt’.

Instinctief hield ik stil.

‘Zuig het gas weg,’ beval een vrouw.

Een pomp begon te zoemen, en de grijze mist om me heen verdween. In de kamer klonken stemmen. Laarzen dreunden op de vloer.

‘Bewaak de deur.’

‘Verspreid je en doorzoek de ruimte.’

‘Wees op je hoede voor een hinderlaag.’

Ik veegde de tranen uit mijn ogen, schuifelde terug naar het rooster en tuurde naar binnen. Een vrouw stapte in mijn blikveld. Haar blonde haren waren opgestoken in een ingewikkelde knot. Ze droeg het uniform van de Opper Cops, paars met zilveren strepen langs de mouwen en broekspijpen. Haar zwarte wapenriem was zo volgepropt dat het leek of ze een autoband om had. Op haar kraag glinsterde het insigne van een hoofdcommandant.

Een luitenant salueerde naar haar. ‘Niemand hier, sir.’

‘Onmogelijk. Kijk nog eens,’ beval ze.

Hij haastte zich weg.

Ze keek de kamer rond en zag toen het zakje op de vloer liggen. Ze legde haar hoofd in haar nek en keek recht het ventilatierooster in. Elke cel in mijn lichaam bevroor.

‘Alle secties veilig, sir,’ zei een andere Opper Cop.

‘Haal snel een RATT voor me,’ riep ze. ‘Zet bewakers bij alle luchtschachten in Sector F3. Nu!’

Haar bevel spoorde me aan tot actie. Ik kroop zo snel als ik dat met één hand kon weg door de luchtbuis. De Reactieve Afstandbestuurbare Tactiele Temperatuurscanner, oftewel RATT, van de Opper Cops zou me al snel opsporen in het buizenstelsel dankzij zijn hittezoekende technologie. Ik moest weg uit Sector F3. Nu meteen. Ik moest een warm plekje zoeken om me te verbergen.

Terwijl ik door de ventilatieschacht gleed, ving ik flarden op van gesprekken uit de gangen waar een alarmerend aantal Opper Cops zich naartoe had gehaast om positie in te nemen onder de ventilatieroosters. Ik kon ze maar net voor blijven.

‘Iemand heeft de boobytrap laten afgaan.’

‘Die ontsnapt nu door de buizen.’

‘Gebruik het gas.’

‘Alleen stunguns gebruiken. Geen zappers.’

‘Waarschuw alle sectoren op het derde niveau.’

Mijn hart bonkte als een razende en dreef me voorwaarts, op het randje van paniek. Nu de Opper Cops overal waren, kon ik niet bij het bijna onzichtbare luik komen. Daarom racete ik naar Sector B3 waar ik een gunstig geplaatste wasstortkoker wist die ik kon gebruiken. In zo’n stortkoker kon je onmogelijk omhoogklimmen, dus ze werkten maar één kant op.

Vlak voor ik de stortkoker bereikte, beet er iets in mijn voet. Ik piepte geschrokken en draaide me om. Een RATT had zich vastgeklampt aan mijn teen. Shit!

Zijn kleine antennes trilden; waarschijnlijk gaf hij mijn positie door. Ik stelde me voor hoe die informatie door het ingewikkelde netwerk van draden raasde dat alle niveaus doorkruiste. Snel rukte ik een moersleutel uit mijn gereedschapsriem en ramde ermee op het apparaat. Nadat ik de RATT aan gort had geslagen, trok ik hem van mijn voet.

Toen ik eindelijk de stortkoker had bereikt, gleed ik twee niveaus omlaag zonder vieze kleren op mijn hoofd te krijgen. Dat was dan tenminste nog iets. Ik landde in een halfvolle wascontainer.

De drogers stonden ijverig te zoemen en creëerden een van de warmste plekken van Binnen. Als een RATT me hier was gevolgd, zou hij me snel kwijtraken in de hitte van de drogers en van de massa arbeiders die hier aan het werk was.

Ik vond een kleine kruipruimte achter een rij drogers en plofte daar neer om op adem te komen.

Vragen tolden door mijn hoofd. Waar moest ik nu heen? Ik kon de disks niet aan Gebroken Man geven. Misschien had hij dit allemaal wel georganiseerd. De Opper Cops hadden duidelijk een valstrik gezet voor degene die de disks kwam halen. Waarom had de boobytrap dan niet in de schacht zelf gezeten? Misschien wisten ze niet waar de disks verborgen waren. Dat zou betekenen dat Gebroken Man er niet zelf achter zat. Maar waarom hadden ze hem dan niet ondervraagd voordat ze hem naar de onderste niveaus hadden verbannen? Ik had geen problemen gewild, en nu zat ik er tot aan mijn nek in.

Ik kon de disks verstoppen op niveau drie, waar de Opper Cops ze zouden vinden. Als Gebroken Man geen spion van de Opper Cops was, hadden ze dus alleen geweten dat iemand die disks zou komen halen, maar niet wie. Dan kon ik er gewoon mee wegkomen. En er verder niet bij betrokken raken. Dat was wel het veiligste. En het slimste. De Opper Cops zouden krijgen waar ze op uit waren, en ik ging vrijuit.

Gebroken Man had gezegd dat op de disks misschien de locatie stond van de Poort. Waarom zou ik mijn leven wagen voor die vage mogelijkheid? Voor iets waar ik zelf niet eens in geloofde?

Toch kon ik de Opper Cops niet geven wat ze wilden. Dat zou me te veel dwarszitten. Ik propte de disks in een vakje van mijn gereedschapsriem en haastte me weg om Gebroken Man te zoeken.

Het onderste niveau krioelde van de Opper Cops. In groepjes van drie en vier scanden ze de sloven, en af en toe hielden ze er eentje staande om vragen te stellen. Mijn huid brandde op de plek waar de disks verstopt zaten in mijn riem. Terwijl ik probeerde kalm en onzichtbaar te blijven, zocht ik Gebroken Man.

De verhoging die hij eerder als preekstoel had gebruikt, was leeg. Cogon zat op de rand van het podium met zijn hoofd in zijn handen.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik.

‘Gebroken Man is weg,’ zei hij tegen de vloer.

‘Verdwenen?’ Natuurlijk, dacht ik. Hij was een spion, en ik was erin getuind als een naïeveling van driehonderd weken oud.

‘Nee. Meegenomen.’ Cog keek op. Er liep een straaltje bloed over zijn gezicht uit een wond op zijn voorhoofd.

‘Cog!’ Ik rende weg om een handdoek uit een van de wascontainers te pakken. Een paar sloven die vlakbij lakens stonden op te vouwen deden of ze ons niet opmerkten, maar ik wist wel beter.

‘Hier.’ Ik veegde het bloed van Cogs oog en wang en drukte de doek tegen zijn wond. ‘Wie heeft dit gedaan?’ Cog was een grote man. De sloven zouden niet met hem durven vechten.

‘Opper Cops,’ zei hij.

Eindelijk drong de betekenis van Cogs woorden tot me door. Mijn wereld kromp ineen, verstrakte om mijn lichaam tot het voelde alsof ik geplet werd. De Opper Cops zouden Gebroken Man ondervragen, en zijn antwoorden zouden naar mij leiden.

‘Wanneer?’ vroeg ik.

‘Daarnet.’ Cog gebaarde naar de gang. ‘Ik probeerde met hen te praten. Om hen tegen te houden. Maar…’ Hij raakte zijn voorhoofd aan.

Ja, zo ging dat. De Opper Cops wisten dat een flink pak slaag een prima manier was om een sloof op afstand te houden. En als die sloof daarna nog een keer lastig deed, werd hij zonder pardon gearresteerd en verdween hij spoorloos uit de onderste niveaus.

‘Hoeveel?’

‘Drie man om mij in bedwang te houden,’ zei hij met een glimlach. ‘Maar slechts eentje om hem af te voeren. Hij kan niet zoveel doen vanuit een rolstoel.’

‘Je had wel aan de Gehaktmachine gevoerd kunnen worden,’ waarschuwde ik hem, maar ik was er met mijn gedachten niet helemaal bij.

‘Ja, dat had gekund, Trell. Dat zegt niet dat het ook gebeurd zou zijn. En trouwens, ik zou me vreselijk hebben gevoeld als ik niet had geprobeerd te helpen.’ Hij zuchtte. ‘Ik praat tegen een muur, geloof ik. Jij geeft om niemand hier.’

Onze eeuwige discussie. Dan zei ik dat ik om hém gaf, en dan zei hij dat ik dan wel een rare manier had om dat te laten merken. Maar zo zou het deze keer niet gaan. ‘Je hebt gelijk. Dus waarom verspil je nog energie aan mij? Waarom sleep je me mee naar elke profeet?’

‘Dat heet nou hoop. Dat heet het beste in mensen willen zien ondanks de ellendige omstandigheden.’ Boos griste hij de handdoek uit mijn handen. Hij liet zijn schouders hangen, terwijl hij zijn gezicht bedekte met de bebloede doek. ‘Misschien heb je gelijk en is het allemaal gelogen.’ Hij gebaarde naar de verhoging waar Gebroken Man had gezeten.

De profeet had niet gelogen over de disks. Maar het zou niet lang duren voordat ook de Opper Cops van hun bestaan wisten. In mijn brein begon zich razendsnel een plan te vormen. ‘Welke kant gingen de Opper Cops op, met Gebroken Man?’

‘Hoezo?’ Verward trok Cog zijn dikke wenkbrauwen samen.

‘Zeg het nou maar gewoon.’

‘Naar Kwadraat A1. Waarschijnlijk brengen ze hem met de lift naar niveau vier.’

Dan moest ik opschieten. ‘Cog, ga jij maar naar de ziekenboeg. Ik moet weg.’

‘Waarheen?’ Hij keek naar de klok. ‘Je volgende dienst begint pas over twee uur.’

‘Maak jij je daar maar niet druk over,’ zei ik, terwijl ik omhoogkeek naar het buizenstelsel. Ik versnelde mijn pas en plande de beste route naar de lift in Kwadraat A1.

Maar Cogon volgde me. ‘Wat kan jou het schelen welke kant ze opgingen?’

Ik negeerde hem.

‘Kennelijk heeft hij gelijk,’ riep Cog. Nu klonk zijn stem weer krachtig en helder. Zoals altijd. ‘Gebroken Man heeft gelijk over de Poort. Waarom zouden de Opper Cops hem anders meenemen?’

Ik schudde alleen mijn hoofd.

De gang naar Kwadraat A1 was vol sloven en Opper Cops. Hopelijk zorgde die menigte ervoor dat de Opper Cop die de rolstoel voortduwde maar langzaam vooruitkwam. Toen ik een ventilatieschacht zag, klom ik langs de metalen wand omhoog. De metalen klinknagels hadden de perfecte maat voor mijn tenen en vingers. Eenmaal in de schacht kroop ik zo snel ik kon door de horizontale buis. Ik schoof mezelf voort over mijn buik, me afzettend met handen en voeten.

Het gezoem van de lift, een stukje verderop, zette elke zenuw in mijn lichaam in lichterlaaie. Als ze al in de lift waren, was ik te laat. Onderweg erheen vertraagde ik even om door een ventilatierooster te kijken of ik Gebroken Man zag.

Ik gromde van frustratie. Een Opper Cop reed Gebroken Man net de open lift binnen.

Hoofdstuk 3

Ik had maar een paar seconden om Gebroken Man te redden.

Maar goed dat het bijna onzichtbare luik op dit niveau vlak naast de lift zat. Ik kroop uit de ventilatiebuis en sloop ineengedoken naar de liftschacht. Die was hermetisch afgesloten, alleen zat er op elk niveau een opening van een halve meter bij de Tussenruimte. Als de lift al voorbij niveau één was, zou ik te laat zijn.

Even later bereikte ik de opening en keek de liftschacht in. De cabine hing nog op niveau één, maar de deuren gleden alweer sissend dicht. Ik kroop door de opening en landde op het dak van de lift. Ik hield me stil en hoorde iets langs de deuren schrapen voor ze helemaal sloten.

‘Stop,’ zei een stem.

De lift kwam omhoog. Ik greep een kabel vast om niet te vallen. Op mijn hurken gezeten probeerde ik mijn evenwicht te bewaren. Met het risico dat ik ontdekt werd, tilde ik het luikje in het dak van de lift een klein stukje omhoog, net genoeg om naar binnen te kunnen kijken.

Een meter onder me zat Gebroken Man ineengedoken in zijn rolstoel. Daarnaast stond een Opper Cop die zijn stungun op Cog gericht hield. Die grote sukkel had zich kennelijk tussen de liftdeuren door geperst om zijn profeet te redden, en nu hadden ze hem ook gevangengenomen.

Dat vroeg om een ander plan. Ik bekeek de bedrading en vond de kabel die de lift van elektriciteit voorzag. Snel nam ik de witte draad tussen mijn met rubber geïsoleerde tang. Toen opende ik het noodbedieningspaneel op het liftdak, schreeuwde ‘brandoefening’ en drukte op de stopknop terwijl ik tegelijk de draad doorknipte. Met een schok kwam de lift tot stilstand.

De mensen in de lift waren nu in duisternis gehuld. Ik hoopte maar dat Cog wist wat hij moest doen. Met mijn schreeuw had ik hem gewaarschuwd. Terwijl ik het luik verder opende, hoorde ik een zachte plof, een luid gekreun en de onmiskenbare knetterende knal van de stungun.

‘Wat gebeurt er?’ vroeg Gebroken Man met een nerveuze trilling in zijn stem.

Ik hield mijn adem in en beet op mijn lip.

‘We moeten hier weg,’ zei Cog.

Een golf van opluchting spoelde over me heen, en ik ontspande mijn spieren. Ik trok het luik nu wijd open. Het piepte luid.

‘Trella?’ vroeg Cog.

‘Wacht even, dan maak ik wat licht.’ Terwijl ik in mijn riem tastte naar de zaklamp herhaalde Gebroken Man verbijsterd mijn naam.

Ik boog me door het open luik tot ik tot aan mijn middel ondersteboven hing en knipte de zaklamp aan. De Opper Cop lag op zijn zij. Met wijd open, doodse ogen staarde hij in het niets.

Cogon keek vol afschuw naar het wapen van de Opper Cop in zijn eigen hand. ‘Dit is maar een stungun, geen zapper!’ riep hij. ‘Waarom is hij dan dood?’

‘Op welke stand staat dat ding?’ vroeg ik.

Cog keek me zwijgend aan. Hij trok zijn wenkbrauwen samen, en in zijn blik lag verwarring.

‘De intensiteit,’ probeerde ik weer. ‘Die knop zit aan de zijkant.’

Cog draaide het wapen om. ‘Stand tien.’

‘Daarom dus. Hij staat op de hoogste stand. Met een schok van tien kun je makkelijk een volwassen man doden.’ Ik zag nog steeds geen begrip op Cogs bedrukte gezicht. ‘Je bent twee keer zo groot als die Opper Cop. Ik zou dat ding ook op tien hebben gezet als ik jou ermee in bedwang moest houden. Luister, we hebben hier nu geen tijd voor. We moeten Gebroken Man naar een schuilplaats brengen.’

‘Onmogelijk,’ zei Gebroken Man. ‘Er is geen schuilplaats in Binnen.’ Zijn gezicht zag bleek in het schijnsel van de zaklamp.

Ik glimlachte omdat Gebroken Man zo braaf de propaganda van de Opper Cops oplepelde en hees mezelf weer terug op het liftdak. Met mijn geïsoleerde tang repareerde ik de doorgeknipte elektriciteitsdraad, zodat het licht weer aanging en de lift weer kon worden bediend.

‘Druk op de knop voor niveau twee,’ riep ik.

Toen we bij niveau twee waren, opende ik de achterdeuren van de lift. Vlak naast de liftschacht bevond zich een onderhoudsruimte.

‘Cog, duw hem naar buiten en neem die Opper Cop ook mee.’

Eindelijk begon Cogon te beseffen hoe gevaarlijk het was om te treuzelen. Hij kwam plotseling in actie en haalde iedereen uit de lift.

‘Laat ze daar en ga de lift weer in,’ zei ik door het luik in het dak.

‘Maar hij kan hier niet blijven. Dit is de eerste plek waar ze gaan zoeken.’

‘Dat weet ik, maar we kunnen niet met hem door de gangen. We moeten hem camoufleren.’

‘Hoe dan?’

‘Wascontainer.’

Begrip streek de rimpels en fronsen in Cogs gezicht glad. Hij bezorgde zelf de was op de bovenste niveaus, dus het zou niet vreemd zijn als hij werd gezien met een rolcontainer vol schone was.

Met alleen Cog nog in de lift stuurde ik het ding terug naar niveau één, en weer opende ik de achterdeuren. Deze keer boden die toegang tot de wasserij. Bij de lift stonden wascontainers vol schone was. Cog greep er een vast, wuifde even naar de zwoegende sloven en duwde het ding de lift in. Ik bracht hem weer naar niveau twee.

‘Ga in de deuropening staan,’ zei ik. Ik schakelde de bediening weer door naar het paneel in de lift en zwaaide mezelf door het luik naar beneden. ‘Help me om dat luik weer op zijn plaats te doen.’ Nadat ik op Cogs brede schouders was gaan zitten, legde ik het luik terug.

We voegden ons bij Gebroken Man in de onderhoudsruimte, terwijl de lift zijn normale dienst hervatte. De wascontainer zat vol handdoeken. Die haalden we eruit, waarna Cog Gebroken Man in de container tilde.

Voor we hem bedekten, vroeg hij: ‘En mijn rolstoel?’

‘Die is te groot, die moeten we achterlaten,’ zei ik.

‘En nu?’ vroeg Cog, terwijl hij de handdoeken goed legde.

‘Neem hem mee naar Kwadraat C1, maar gebruik niet deze lift.’

‘Naar de energiecentrale?’ vroeg hij.

‘Ja. Ik zie je daar.’

‘Wat doen we met die Opper Cop?’

‘Laat hem maar liggen. Die wordt wel gevonden.’

‘En die stungun?’ vroeg hij.

‘Doe die maar terug aan zijn riem. Het is te gevaarlijk om die te houden.’ De Opper Cops zouden toch al razend worden als ze een gesneuvelde collega ontdekten, maar het zou nog erger zijn als ze dachten dat een van de sloven gewapend was.

Cog knielde neer naast het levenloze lichaam en stopte het wapen terug in de holster. Toen sloot hij de ogen van de man en legde zijn ledematen wat comfortabeler neer – niet dat het die Opper Cop nog iets zou kunnen schelen. Cog legde een grote hand op de schouder van de man, boog zijn hoofd en fluisterde iets. Ik kon alleen de woorden ‘sorry’ en ‘reis’ opvangen.

Ik onderdrukte de neiging hem tot haast aan te sporen, omdat ik besefte dat hij dit moment nodig had. Toen hij klaar was, kwam hij overeind en reed de wascontainer de onderhoudsruimte uit. Ik wachtte een paar minuten en klom toen in de ventilatieschacht. Snel ging ik naar niveau één om te kijken hoe het er daar voor stond.

Ik liep door de gangen en bestudeerde de gezichten. Alles leek hier normaal. De Opper Cops hadden nog geen alarm geslagen. Nu moest ik snel naar C1.

Ik wurmde me door de menigte sloven tot ik een verwarmingsbuis vond, vlak boven de vloer. Ik haalde het rooster weg, liet me naar binnen glijden en bleef even in de warme metalen buis liggen om op adem te komen. Opeens drong met volle kracht tot me door wat ik eigenlijk gedaan had. Mijn lichaam begon te trillen, terwijl ik probeerde mijn twijfel en angst onder controle te krijgen. Met grote moeite verdrong ik al die nare gedachten; ik had geen tijd voor berouw. Het kwam nu puur op mijn instincten aan.

Gejaagd kroop ik door de buis en volgde de warme lucht naar zijn bron. De energiecentrale in Kwadraat C1 vormde het kloppend hart van Binnen. Hij pompte elektriciteit en warmte rond die ons allemaal in leven hielden. De centrale omvatte heel Kwadraat C op het eerste, tweede, derde en vierde niveau, en de controlekamer was gevestigd op niveau vier. Lawaai, enorme hitte, vuil en brandstoftanks vulden niveau één, en er werkte dan ook bijna niemand in deze ruimte.

De lucht verschroeide mijn longen nu ik dichter bij de centrale kwam, zodat ik gedwongen was de schacht te verlaten. Mijn uniform was doorweekt van het zweet, maar een huivering liep over mijn rug toen ik Cogon en Gebroken Man nergens zag in de centrale.

Plotseling klonk mijn naam in de warme, zware lucht. Ik draaide me met een ruk om en zag dat Cogon me wenkte. Hij had zich verstopt achter een van de brandstoftanks. Gebroken Man zat rechtop in de wascontainer.

‘En nu?’ schreeuwde Cog boven het lawaai van de stampende machines uit.

‘Er is een verlaten controlekamer bij de brandstoftoevoer.’ Ik wees. ‘De deur zit op slot, maar ik kan hem van binnenuit openmaken.’

Nadat ik de luchtbuis die over de controlekamer leidde had gevonden, liet ik me er door Cogon in tillen. Ik kroop door de buis tot ik een rooster vond dat uitkwam in de controlekamer. Deze kleine ruimte had ik ontdekt op een van mijn excursies. Omdat het me een perfecte schuilplaats leek, had ik me de ruimte toegeëigend. Al snel was ik erachter gekomen waarom de kamer leegstond. Het ondraaglijke lawaai uit de energiecentrale, de drukkende hitte en het laagje zwart fijnstof dat alles bedekte, hadden me uiteindelijk verdreven, hoe zeldzaam zo’n eigen plek ook was.

Terwijl Cog Gebroken Man naar binnen reed, maakte ik de kamer zo goed mogelijk schoon met de handdoeken uit de container. Cog tilde de profeet op een stoel. Het zwarte stof wolkte omhoog uit de kussens.

Even staarden we elkaar aan, terwijl de machines onverminderd door dreunden.

‘We zitten in de nesten,’ riep Cog. ‘Dit gaat niet werken. Ze zullen ons hier vinden.’

‘Ze zullen denken dat ik die Opper Cop heb gedood, en dan word ik gerecycled,’ zei Gebroken Man.

‘Ze zouden je toch al gaan recyclen,’ zei ik.

Geschrokken gaf Gebroken Man een ruk met zijn hoofd.

‘Wat dacht je dan dat ze met je gingen doen nadat ze je hadden ondervraagd?’ vroeg ik.

‘Wat is er eigenlijk met jou gebeurd?’ vroeg de profeet.

‘Ja, waarom ben je hier, Trella?’ zei Cog.

Gebroken Man rimpelde zijn neus en keek me vragend aan. Of hij was een heel goede acteur of hij was oprecht verbijsterd. Omdat ik tot aan mijn nek in de problemen zat en die blonde man nog steeds wantrouwde, aarzelde ik. Cogon stapte op me af, zijn gezicht vertrokken van een mengeling van angst en woede. Een uitdrukking die ik nooit eerder had gezien bij hem. Er was maar één sloof om wie ik gaf in deze metalen wereld en die zat nu samen met mij in de ellende.

Shit. Ik haalde de disks tevoorschijn en spreidde ze als een waaier uit in mijn hand. Cogs mond viel open alsof iemand hem een klap had gegeven.

Gebroken Man haalde zijn vingers door zijn haar toen het tot hem doordrong. ‘De Opper Cops wisten niets van die disks,’ zei hij.

‘Hoe weet je dat?’ vroeg ik.

‘Ik heb een niet te traceren poort gebruikt en alle sporen van het kopiëren gewist. Ik was alleen wat minder handig met mijn andere zoektochten in het computersysteem, en daarbij ben ik betrapt. Toen ze me ondervroegen, vóór mijn ongeluk en verbanning, hadden ze geen idee dat ik die disks had verborgen.’ Hij staarde even voor zich uit. ‘Tenzij ze een vermoeden hadden.’

‘En dus hebben de Opper Cops een boobytrap in je vertrek geplaatst, voor het geval dat,’ zei ik.

‘Waarom hebben ze me niet gewoon opgepakt en ernaar gevraagd?’ Gebroken Man huiverde bij de gedachte. De Opper Cops hielden er gruwelijke verhoortechnieken op na.

‘Ze wisten waar je was. Ze wisten ook dat je de disks niet bij je had. En als ze afwachtten, konden ze zien wie je had geronseld om de regels te overtreden om jou te helpen.’

‘Dus daarom heb je hem gered,’ zei Cog. ‘Omdat jij zelf deze hele puinhoop hebt veroorzaakt door die disks te gaan halen.’

Ik wilde me verweren, maar hield me in. In mijn beleving had Cogon deze hele puinhoop veroorzaakt door mij aan zijn profeet voor te stellen, hoewel het natuurlijk wel zo was dat ik zelf had besloten die disks te gaan halen. ‘Goed,’ zei ik tegen Gebroken Man. ‘Cog en ik moeten ons een tijdje gedeisd houden. Laten we hopen dat niemand Cog die lift binnen heeft zien gaan. Jij zult je hier moeten verschuilen.’

‘En de scanners?’ vroeg hij.

‘Van de energie en hitte van al die machines hier slaan hun scanners helemaal op hol. Deze kamer is al honderden weken niet gebruikt. Houd wel de deur altijd op slot.’

Cog wreef met zijn hand over zijn gezicht. ‘Ik kan een scherm voor de deur maken.’

‘Een scherm?’ vroeg ik.

‘Een dunne metalen plaat. Die gebruikt de onderhoudsploeg om gaten en deuken in de muren af te dekken. Als je de klinknagels op de juiste manier aanbrengt, kan niemand zien wat erachter zit. Ik doe het wel tijdens mijn volgende dienst,’ zei hij.

‘Mooi. Zorg ervoor dat niemand je ziet. En als je dat gedaan hebt, blijf dan ver uit de buurt van deze kamer. Ik zorg wel voor Gebroken Man.’

Cog knikte, haalde een paar oordoppen uit zijn riem en gaf die aan Gebroken Man. ‘Ik zal ook wat isolatieschuim meenemen om het lawaai te dempen.’

Er hoorde gelukkig ook een badkamer bij het vertrek, maar ik moest er wel voor zorgen dat er water was. En we hadden nog maar een paar minuten tot onze dienst begon. ‘Kun je je redden tijdens de komende dienst?’ vroeg ik de profeet.

‘Voorlopig gaat het wel,’ zei hij, maar in zijn ogen lag een wat verwilderde blik. Hij stak zijn hand uit. ‘Ik houd die disks wel bij me.’

‘Nee. Als ze jou hier vinden, vinden ze de disks ook. Ik verstop ze wel,’ zei ik. Ik propte de disks weer in een vakje aan mijn gereedschapsriem.

Gebroken Man trok zijn hand terug. Zijn blik was wantrouwig.

Cog vertrok door de deur, die ik achter hem op slot deed. ‘Na mijn dienst kom ik terug met wat eten,’ zei ik tegen Gebroken Man.

De profeet knipperde met zijn ogen, maar hij zei niets terwijl hij de groene oordoppen in zijn oren stopte.

Ik klom de schacht in en vond de hendel waarmee ik de watertoevoer kon opendraaien. Toen haastte ik me naar niveau twee om me te melden voor mijn dienst.

Tien uren leken een eeuwigheid, terwijl het almaar door mijn hoofd bleef malen dat ik de disks zo snel mogelijk moest verbergen.

Na mijn dienst klauterde ik omhoog naar niveau vier. Deze keer gleden mijn handen niet uit op de sporten van de ladder, en ik kwam ook geen RATT tegen. Ze konden dan wel ultrasone scanners en RATT’s hebben, maar ik kende meer dan genoeg schuilplekken door heel Binnen waar de elektromagnetische stromen de ultrasone golven verstoorden. Daardoor leek het voor die apparaten alsof er een solide wand zat op die plekken. Als ik me van niveau naar niveau bewoog, bleef ik zo veel mogelijk in die verborgen ruimtes.

In de Tussenruimte op niveau vier had ik een kistje verstopt met mijn kostbaarheden. Het was moeilijk te vinden en het was riskant om het te bereiken. Perfect dus om de disks van Gebroken Man in te verstoppen.

Mijn schatten leken onaangeroerd te zijn. Tot nu toe had ik hier maar twee voorwerpen verstopt. Ik legde de disks naast het draadjesportret van mijn Zorgmoeder. Gekleurde draadjes waren op een witte zakdoek genaaid en van een afstand kon je er haar gezicht en vriendelijke ogen in herkennen.

Zij had mijn behoefte om in het buizenstelsel te verdwijnen begrepen. Haar steun, nadat Cog te oud was geworden voor onze zorggroep en de eenheid had verlaten, had het leven draaglijk gemaakt. Ik vroeg me af wat mijn ZM zou vinden van de netelige situatie waarin we ons nu bevonden. Gezien de problemen die mijn groepsgenoten en ik hadden veroorzaakt tijdens ons verblijf bij haar, zou ze waarschijnlijk een diepe zucht van ergernis slaken.

Ik glimlachte toen ik me haar gefronste voorhoofd voorstelde. Want hoe kwaad ze ook keek, ze kon de glans in haar ogen niet onderdrukken. De glans die zei dat ze trots was op onze vindingrijkheid. De glans die ons tijdens de lessen aanmoedigde om zelf na te denken, hoewel ze ons de standaardpropaganda van de Opper Cops onderwees.

Het moest moeilijk voor haar zijn geweest dat ze telkens een nieuw kind kreeg als een van de oudere kinderen volwassen was geworden en vertrok. Onze leeftijden hadden uiteengelopen van pasgeboren tot veertien centiweken oud.

Ik vouwde de zakdoek open en streek er een paar plooien uit voor ik hem teruglegde in het kistje. Het andere voorwerp was een kam die was versierd met een serie roze parels. De gladde punten van de tanden duwden in mijn vingers terwijl ik de kam door mijn lange bruine haar haalde. In alle opwinding was ik vergeten het weer in een vlecht te doen, en het was helemaal in de knoop geraakt.

Gedachten aan de kam dwarrelden door mijn hoofd terwijl het ding korte metten maakte met de klitten in mijn haar. Volgens mijn ZM was het een geschenk geweest van mijn echte moeder. Mijn ZM had hem voor me bewaard tot ik 1400 weken oud was, de leeftijd waarop je volwassen was. Waarop je niet langer als een kind werd beschouwd. Op dat moment werd je een sloof en drong plotseling op brute wijze tot je door hoe de rest van je leven eruit zou zien. De ouden van dagen noemden die leeftijd sweet sixteen, maar er was niets zoets aan.

Toen ik klaar was met het kammen van mijn haar, bekeek ik het cadeau nog eens goed, me afvragend welke volwassen sloof genoeg om haar kind gaf om zoiets kostbaars weg te geven, maar niet genoeg om haar op te zoeken. Hoewel het verboden was, waren er toch wel moeders die contact onderhielden met hun kinderen.

Shit. Dit kon niet. Elk moment telde. Snel legde ik de kam terug in het kistje. Ik moest echt eens ophouden met dat gedagdroom bij die kam. Ik knalde het deksel dicht en ging ervandoor.

Omdat ik nooit dezelfde route nam op de heen- en de terugweg, als ik naar mijn kistje ging, sloop ik nu eerst in westelijke richting voor ik een ventilatieschacht binnen ging op niveau vier die naar een wasstortkoker leidde die ik kon gebruiken. De schacht leidde me over een verlaten opslagruimte. Altijd als ik daarlangs kwam, scheen ik met mijn zaklamp door het rooster om me te verbazen over die ruimteverspilling. Een prima kamer die groot genoeg was om vier sloven in te huisvesten werd gebruikt voor kapot meubilair.

Spookachtig meubilair. Elke keer als ik keek, waren de meubelstukken weer wat meer kleur en vorm kwijtgeraakt onder een steeds dikker wordende laag stof – een van de grote problemen van Binnen.

Maar deze keer scheen er blauw licht en zag de kamer er anders uit. De kussens op de bank waren uitgeklopt en toonden nu een bruin met groen geometrisch patroon. De kapotte stoelen waren opgestapeld in een hoek. De troep op het bureau in de hoek daartegenover was weggehaald, en aan het bureau zat een opper te werken onder een kleine lamp.

Geschrokken trok ik me terug waarbij ik mijn hoofd stootte tegen de bovenkant van de buis. Het geluid weerkaatste luid, en de opper draaide zich om. Met voorzichtige, langzame bewegingen begon ik over het rooster weg te kruipen.

‘Wie is daar?’ riep hij.

Ik hield halt en liet mijn knieën en het grootste deel van mijn gewicht op het rooster rusten. Grote vergissing. Het rooster kraakte en schoot los. Terwijl ik met mijn handen naar houvast graaide, voelde ik mijn benen verdwijnen en mijn lichaam meesleuren. Het laatste wat ik zag voor ik op de grond viel was een man met zwart haar en een verbijsterde uitdrukking op zijn gezicht.

Hoofdstuk 4

Zodra ik de vloer raakte, rolde ik mezelf op tot een bal om de klap op te vangen. Ik bleef in die foetushouding liggen terwijl golven hevige pijn door mijn benen trokken. Ik zette me schrap voor het verontwaardigde geschreeuw van de opper die achter de computer zat en zijn roep om de Opper Cops.

In plaats daarvan verscheen er echter een bezorgd gezicht in mijn blikveld.

‘Gaat het wel?’ vroeg de opper. In zijn blauwe ogen lag iets van eerbied, terwijl hij me met open mond aanstaarde. Geen directe bedreiging.

Ik gromde wat en strekte mijn ledematen om te voelen of alles nog heel was. Het was niet de eerste keer dat ik was gevallen, en het zou ook niet de laatste keer zijn. Mijn beenspieren zouden minstens twintig uur pijn doen, maar ik had niets gebroken. Voorzichtig kwam ik overeind, steun zoekend op de bank toen een duizeling me overviel.

De jongeman deinsde achteruit, alsof hij bang was. Ik moest een lach onderdrukken; ik had hem vast flink laten schrikken. Ik streek mijn haren glad en keek de kamer rond. Aan het servies en de glazen, de stiften en het afwisbare notitiebord te zien was deze kamer in gebruik.

De jongeman droeg een zwart met zilveren pak, wat aangaf dat hij een bewoner van het vierde niveau was die hier stage liep voor het werk dat de Controllers hem hadden toegewezen. Ik had nog nooit een opper ontmoet, behalve de Opper Cops. Alles wat ik van hen wist, had ik opgestoken van de educatieve software in de zorgeenheid.

‘Ben jij een… sloof?’ vroeg hij.

Ja, hoor. Het was een jonkie. Waarschijnlijk pas zo’n vijftienhonderd weken oud. Ongeveer net zo oud als ik dus, maar de oppers legden hun kinderen in de watten en verzorgden ze tot ze zeventienhonderd weken oud waren.

Ik wees op mijn werkuniform. ‘Wat denk je zelf?’

‘O, ja. Sorry,’ zei hij. Zijn lichte huid kleurde rozerood.

Mijn hoofd werd weer wat helderder. Hij leek niet van plan om om hulp te roepen. Besefte waarschijnlijk niet eens dat hij me aan moest geven. Maar aangezien ik geen risico’s meer wilde nemen, klom ik op de bank en probeerde bij de ventilatieschacht te komen. Die was minstens een meter buiten mijn bereik. De schacht zat midden in het plafond, en ik kon dus niet de klinknagels aan de wand gebruiken om er te komen.

Mijn eerste sprong was niet erg succesvol. Ik sloeg tegen de vloer met een alarmerende knal.

‘Niet doen,’ zei hij.

Zijn gebiedende toon verraste me. ‘Waarom niet?’ vroeg ik.

‘Als je zoveel lawaai maakt, hoort iemand het en komen ze kijken wat er is.’

‘Wat kan jou dat schelen?’ wierp ik hem voor de voeten. ‘Ik ben degene die hier niet hoort te zijn. Daar krijg jíj heus geen problemen mee.’

Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Ik wil niet dat iemand van deze kamer weet,’ zei hij. ‘Hier kom ik om alleen te kunnen zijn.’

Nu kon ik mijn lachen niet meer inhouden. ‘Hoezo? Moet je een kamer delen met je broer?’ raadde ik. ‘Arme jongen,’ vervolgde ik spottend. ‘Wat dacht je van een barak met drieduizend anderen?’

Woede laaide op in zijn ogen. Maar hij wist wel zijn zelfbeheersing te bewaren.

‘Als ik hier ben,’ zei hij rustig, ‘kan niemand me vinden. En kan niemand me opdrachten geven. Niemand kan tegen me zeuren dat ik me aan mijn plichten onttrek. Niemand kan me dwingen trouw te zweren aan de Controllers.’ Hij stapte naar me toe. ‘En dat ga ik niet allemaal opgeven omdat een of andere sloof niet verstandig genoeg is om zich gedeisd te houden.’

‘Nou, dan is het voor ons allebei maar beter als ik verdwijn en we dit hele incident vergeten. Afgesproken?’

‘Ja. Nee. Ja, maar ik wil wel weten wat je hierboven doet.’

Ik dacht snel na. ‘De schacht schoonmaken, zoals een brave sloof betaamt.’ Ik klom weer op de bank en zei: ‘Ik ben klaar, dus ik zal nu teruggaan naar de lagere niveaus, waar ik thuishoor. Kun je me even omhoog helpen?’

Hij vlocht zijn vingers in elkaar, maar voor ik het opstapje kon gebruiken dat hij met zijn handen vormde, trok hij zich terug.

‘Wat nou weer? Als ik hier betrapt word, zit ik in de nesten.’

‘Hoe is het op de lagere niveaus?’

‘Hoezo?’

‘Ik ben nieuwsgierig.’

‘Kijk maar in je computer, onder “sloven”,’ zei ik.

‘Dat heb ik al geprobeerd. Ik vond maar één alinea met informatie. Ik wil meer weten,’ drong hij aan.

‘Dat zou ik maar uit je hoofd zetten. Nieuwsgierigheid is een dodelijk trekje hier.’

Hij zette zijn voeten iets uit elkaar en stopte zijn handen onder zijn over elkaar geslagen armen.

Ik zuchtte om zijn koppigheid. ‘Stel je voor dat deze hele ruimte vol mensen is. Als je van de ene kant naar de andere wil, voelt het alsof je door een mensenmassa zwemt. Je wordt continu geduwd en aangestoten. De lucht van al die sloven overweldigt je zintuigen, zo erg dat je er misselijk van wordt. Je moet altijd in de rij staan voor voedsel, water, de wc en de douche. Continu dezelfde saaie routine, vrijwel nooit een onderbreking. Je wordt helemaal murw van het lawaai van mensen die eten, zich voortbewegen, snurken, seks hebben en praten, boven het gebulder van de machines uit. In de lagere niveaus is er geen rustige plek. Geen stilte.’

Ik haalde diep adem. Ik had het er allemaal achter elkaar uitgegooid. Die jongen had zonder het te weten een stortvloed veroorzaakt, en hij was enigszins verbijsterd op de bank neergeploft. Ik keek de kamer rond en zei: ‘Voor een sloof is een kamer als deze het paradijs.’

Een paar hartslagen lang staarden we elkaar aan.

‘Zo zou niemand moeten leven,’ zei hij toen op kalme toon.

‘Meer dan achttienduizend mensen doen het toch.’ Ik probeerde het luchtig te zeggen, maar de woorden klonken zwaar. Vrouwen die werden betrapt op het illegaal beëindigen van hun zwangerschap werden gedwongen door te fokken tot ze niet meer vruchtbaar waren. Terwijl onze bevolking explodeerde. De kinderen waren onze toekomst, zeiden de Opper Cops. Maar waarom? Want het leek erop dat in die toekomst elk hoekje en gaatje gevuld zou zijn met mensen. De sloven snapten niet waarom dat moest.

Ik wees naar de ventilatieschacht. ‘Ik moet gaan, voor ze me missen.’ Een leugen. Ik betwijfelde of ik ooit gemist zou worden. Mijn afwezigheid zou worden opgemerkt, ik zou als crimineel worden geregistreerd en worden veroordeeld, maar nooit worden gemist.

Hij ging op de bank staan en maakte weer een opstapje van zijn handen. Nadat ik me de schacht in had gewurmd, riep ik een bedankje naar beneden.

Voor ik weg kon kruipen zei hij: ‘Mijn naam is Riley Narelle…’ Hij stokte even, alsof hij zich schaamde voor zijn familienamen. Hij schraapte zijn keel en vervolgde: ‘Ashon. Als je even rust nodig hebt, mag je altijd gebruikmaken van mijn schuilplek.’

Als hij de verbijstering op mijn gezicht al zag, liet hij dat niet merken. Ik knikte hem even kort toe en haastte me weg, helemaal van slag door zijn aanbod. Een aanbod dat veel te riskant was om te accepteren. Sloven gingen niet om met oppers. Nooit. De Opper Cops hadden specifieke richtlijnen om iedereen daar te houden waar ze volgens hen moesten zijn. En trouwens, we hadden de pest aan elkaar. De oppers woonden in ruime vertrekken, samen met hun familie. Ze werkten minder uren en ze hadden meer vrijheid. Zij namen de beslissingen, en wij deden wat ze zeiden.

Omdat ik zo lang bij mijn kistje had gezeten en nu ook nog met Riley had gepraat, waren mijn vrije uren alweer bijna om. En ik moest nog slapen. Ik bewoog me zo snel ik durfde door de buizen tot ik op een van de lagere niveaus was, zocht een comfortabele schacht uit en viel in slaap.

De lege gangen hadden een eerste waarschuwing moeten zijn. Na een paar uur was ik wakker geworden door een merkwaardige stilte en was ik naar niveau één gegaan om uit te zoeken wat er aan de hand was. Opper Cops waren bezig sloven de eetzaal in te drijven. Verrast probeerde ik terug te trekken, maar ik werd gezien en in de stroom sloven getrokken.

Schouders werden tegen schouders aangedrukt. Ik moest kokhalzen van de bedorven lucht van opeengepakte mensen. Toen er echt geen sloof meer bij kon, werden de deuren gesloten en versperd door Opper Cops. Er waren drie ‘ontmoetingsplekken’ op de onderste niveaus, en ik vermoedde dat de Opper Cops ook onze twee gemeenschappelijke ruimten in Kwadraat A1 en A2 hadden gevuld met sloven en vervolgens hadden afgesloten, net als de eetzaal.

Ik begon te zweten, en niet alleen door de overvloedige lichaamswarmte. Op een tafel midden in de eetzaal stond de vrouwelijke hoofdcommandant die binnen was komen stormen in het appartement van Gebroken Man. Ik wierp een blik op de klok. Uur zestig. Mijn problemen waren pas vijfentwintig uur geleden begonnen. Het voelde meer als een week.

‘Burgers van Binnen, ik besef dat dit ongebruikelijk is,’ begon de hoofdcommandant. Haar stem knalde uit de luidsprekers. ‘Onze bijeenkomst van het honderdste uur is pas over veertig uur, maar we missen een inwoner.’

Gemompel in de dichtopeengepakte menigte. Alle sloven meldden zich aan het einde van elke week. Dat moesten we allemaal op een bepaalde plek doen, waar we dan het laatste nieuws hoorden en op de hoogte werden gebracht van aanpassingen in de regels en voorschriften. De Opper Cops noemden het een viering van het einde van de week, maar ik wist dat het alleen bedoeld was om de sloven te controleren, te checken wie er zwanger waren en te kijken of we ons wel gedroegen.

‘Alle burgers blijven in hun beveiligde ruimte tot we de vermiste persoon gevonden hebben,’ vervolgde de hoofdcommandant.

Logisch. Hun RATT’s raakten in de war als er zoveel mensen rondliepen.

‘We zijn op zoek naar een man die zichzelf Gebroken Man noemt. Hij gebruikt een rolstoel, dus we zijn bang dat hij misschien gewond is geraakt. Als een van jullie informatie heeft over zijn verblijfplaats of informatie die ons naar hem toe leidt, wordt diegene gepromoveerd naar een functie van zijn of haar keuze.’

Mijn ingewanden bevroren. Ik kon me niet bewegen, niet ademhalen, niets voelen. Zelfs minnaars zouden elkaar verraden voor zo’n kans. Cog en ik waren de sigaar. Ik had die verdomde disks niet moeten gaan halen. We konden onszelf net zo goed meteen aangeven. Wie weet, misschien werden we niet eens gerecycled.

Ja hoor, en misschien mocht ik naar Boven verhuizen en kreeg ik een familie, een kamer en een interessante baan. Als ik mezelf toch voor de gek ging houden, moest ik het wel meteen goed doen.

Nou ja. Het had geen zin om te gaan bedenken wat ik niet had moeten doen. Ik had mijn keuze gemaakt. Nu zou ik doorzetten en accepteren wat het noodlot voor me in petto had.

Lamgeslagen keek ik toe terwijl een aantal sloven zich een weg baande naar de hoofdcommandant. Na twee uur wachten en zweten leek de eetzaal wel een sauna en rook het er naar vieze was van een week oud.

De hoofdcommandant luisterde naar de sloven en maakte notities met haar handcomputer tot haar communicator begon te piepen. Ze drukte het apparaatje tegen haar oor. Kleine tongetjes van rood licht schoten langs haar wangen terwijl ze luisterde. Zodra ze klaar was, gaf ze de andere Opper Cops met afgemeten gebaren bevelen. Die salueerden en marcheerden de eetzaal uit.

Ze zette haar microfoon weer aan en zei: ‘Burgers, we hebben Gebroken Man nog niet gevonden, maar we kunnen jullie hier niet langer vasthouden. Meld je weer op je werkplek of bij je barak. Als er nog iemand informatie heeft, moet die nu naar me toe komen.’

De Opper Cops openden maar één deur om de sloven naar buiten te laten. Ik zuchtte. Het zou nog een uur duren voor ik weer frisse lucht kreeg.

Toen ik eindelijk bij de deur was, werd ik naar een van de vele Opper Cops in de gang gestuurd. Ze registreerden ons allemaal in hun zwarte censusrecorders waarmee ze bijhielden wat er met alle burgers gebeurde. De hoofdcommandant stond vlakbij en praatte razendsnel in haar communicator. Ze leek nogal gespannen.

‘Naam, barak, geboorteweek?’ vroeg de mannelijke agent me.

‘Trella. Een-een-zeven. 145, 487,’ antwoordde ik automatisch. Op elk honderdste uur moest je je identificeren. Ik berekende mijn exacte leeftijd. Ik was 1514 weken oud oftewel vijftien komma veertien centiweken, of als ik de oude tijdseenheden gebruikte, zeventien komma drie jaar.

Hij toetste mijn gegevens in en wuifde me door. Ik wilde net langs hem heen glippen toen de hoofdcommandant mijn arm beetpakte.

‘Trella?’

Scherpe pijlen van angst schoten door mijn schouders en doorboorden mijn hart. Mijn gedachten raasden door mijn hoofd, terwijl ik naar haar paarsblauwe ogen en hoekige gelaatstrekken staarde. Ik had al mijn energie nodig om te knikken en kalm te blijven.

‘Kom mee,’ commandeerde ze.

Ze hield mijn arm nog steeds in een stevige greep. Ik moest wel met haar meelopen door de gang. Toen we eenmaal ver genoeg verwijderd waren van het lawaai van de Opper Cops bleef ze staan en liet me los. Ik keek om me heen en overwoog te ontsnappen. Het wapenarsenaal aan haar riem zorgde er echter voor dat ik bleef waar ik was.

‘Mijn bronnen hebben me verteld dat jij met Gebroken Man hebt gesproken, rond uur negentien deze week. Is dat correct?’ vroeg ze.

Omdat ik mijn stem niet vertrouwde, knikte ik weer. Die vuile wezels van de wasserij. Sloven klaagden altijd over de Opper Cops, dat ze de pest aan hen hadden en dat ze niet te vertrouwen waren. Maar als ze de kans kregen een wit voetje bij hen te halen, aarzelden ze geen moment. Oké, het aanbod was zeer verleidelijk geweest, maar ik wist zeker dat ik mijn medesloven nooit zou verraden.

‘Waarom ben je me dat dan niet komen vertellen?’ vroeg ze.

‘Het leek me niet belangrijk.’

Een minachtend lachje krulde haar lippen. ‘Ik bepaal wel wat belangrijk is en wat niet. Vertel me waar jij en…’ Ze keek even op haar schermpje. ‘…Cogon met Gebroken Man over gepraat hebben.’

Shit. Ze wist dus van Cog. Hadden ze hem al? Ik maakte me zorgen. Het was algemeen bekend dat Cog een zwak had voor de profeet-van-de-week, dus daar haakte ik bij aan. ‘Cogon wilde dat ik Gebroken Man ontmoette. Hij zei dat de nieuwe profeet bewijs had dat de Poort echt bestaat.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Cog is mijn vriend. Dus sprak ik met de profeet, in de wasserij. Hij begon allerlei bullshit uit te kramen over dat je jezelf al mediterend naar Buiten kon transporteren, via de Poort. Maar hij had geen snippertje bewijs.’

‘Tja. Jullie sloven zijn echt geobsedeerd door de Poort, ondanks de feiten.’ De hoofdcommandant schudde haar hoofd. ‘Ga door.’

‘Ik zei tegen Cog dat hij uit zijn buurt moest blijven, dat hij anders problemen zou krijgen. En toen heb ik me gemeld voor mijn dienst.’ Weer haalde ik mijn schouders op, in de hoop dat ik nonchalant overkwam.

Ze bekeek me aandachtig. Ik trok mijn onschuldigste gezicht.

‘Heb je Gebroken Man nog gezien of gesproken sinds uur negentien?’

‘Nee.’

‘Als je iets hoort of ziet, moet je me dat meteen melden. Begrepen?’

‘Ja, hoofdcommandant… eh?’

‘Karla Trava. Meld je nu maar op je werkplek.’

‘Goed, sir.’ Ik liep weg. Ik had het gevoel dat haar blik gaten in mijn rug brandde. Het verlangen om weg te rennen, in een van de buizen te springen en me te verstoppen golfde door me heen. +Maar ik bleef rustig weglopen en keek pas even over mijn schouder toen ik de hoek omging. Hoofdcommandant Karla Trava staarde terug, met een vorsende, dodelijke blik in haar ogen.

Hoofdstuk 5

Eenmaal buiten het bereik van hoofdcommandant Karla’s giftige blikken slaakte ik een zucht van verlichting. Maar de opluchting was van korte duur, want ik was er wel erg makkelijk van afgekomen. Te makkelijk. Ik had het gevoel dat hoofdcommandant Karla me in het vizier had. Een gevaarlijke positie, op zijn zachtst gezegd.

De Opper Cops waren altijd nogal arrogant in hun omgang met de sloven. Ze arresteerden en recycleden ons zonder met hun ogen te knipperen, maar kwamen zelden overhaast in actie. Ze keken toe. Ze wachtten af. Ze wisten dat ze elke sloof zonder al te veel moeite konden opsporen, en ze vonden het leuk om te zien wie de ongehoorzame sloof allemaal mee zou sleuren in zijn val.

Daarom had ik altijd gedacht dat de profeten spionnen waren voor de Opper Cops. Ze predikten over Buiten en de uiteindelijke beloning voor het verdragen van onze vreselijke levensomstandigheden, alleen maar om te ontdekken wie van ons sceptisch bleven. Die sceptische types leken te verdwijnen alsof de Opper Cops ze uit de massa weg schuurden als roestvlekjes, om zo de slechte genen uit de bevolking te elimineren.

Maar ik had me vergist, Gebroken Man was geen spion. De Opper Cops zouden niet zo ijverig naar hem op zoek zijn als hij een van hen was. En nu ze wisten dat iemand kon verdwijnen op de onderste niveaus, zou hun nonchalante houding zeker veranderen.

Instinctief wist ik dat hoofdcommandant Karla haar zoektocht naar Gebroken Man niet zou staken. Dus ik was de klos, voorbestemd om te eindigen als kunstmest in Hydrocultuur. Wat kon er voor mij nog voor goeds voortkomen uit deze situatie? Ik betwijfelde of door het vinden van de Poort alles weer koek en ei zou zijn.

Het verlangen om te ontdekken dat Buiten werkelijk bestond, welde op in het verre uithoekje van mijn hart waarheen ik het had verbannen. Het was het soort verlangen dat me zou kunnen overweldigen en me kon veranderen in een getikte sloof die ‘een miljoen weken, een miljoen weken’ scandeerde terwijl ze door de gangen van Binnen rende. Gangen die zo karakterloos waren dat mensen er weken in zouden kunnen ronddwalen zonder vermist te worden als het nummer van de sector en het niveau niet overal op de muren was geschilderd. De sloven waren al net zo karakterloos als de gangen. Want we wisten allemaal dat hoop, verlangen en dromen dodelijk waren voor onze gemoedsrust.

Ik had me bemoeid met deze zoektocht naar de Poort om te bewijzen dat hij niet bestond. Om mijn hart duidelijk te maken dat het niet langer moest verlangen naar verandering, het te dwingen mijn leven te accepteren en mijn energie te richten op kleine pleziertjes.

Pleziertjes die Cogon al had gevonden. Maar toch werd hij altijd naar die profeten toegezogen, wilde hij hun verhalen horen over de beloning die je zou krijgen voor je goede daden.

Ongewenste gedachten tolden door mijn hoofd. Doordat ik zo lang in de eetzaal had moeten doorbrengen en daarna nog was ondervraagd door hoofdcommandant Karla was een deel van mijn dienst van uur zestig tot zeventig al voorbij. Er waren nog vijf uur over.

Dat werd niets meer. Ik ging terug naar de eetzaal, hopend dat Karla en haar zware jongens waren verdwenen. Er hingen nog wel wat Opper Cops rond, maar dat was normaal op die plek.

Terwijl ik in de rij stond voor eten voelde ik de spanning zowat van de andere sloven afdruipen. Ik nam mijn kom met groenige prut aan en zocht een lege stoel. De maaltijd slaagde er niet in de stemming in de eetzaal te verbeteren. Toen ik opstond, duwde een sloof me meteen opzij en ging op mijn stoel zitten. Zoals gewoonlijk.

Alleen het beeld van een verhongerende Gebroken Man zorgde ervoor dat ik weer in de rij ging staan voor het eten. Na een halfuur wachten vulde ik nog een kom met spinaziestoofpot. Tegen de tijd dat ik bij de tafels kwam, waren de meeste sloven met wie ik eerder had gegeten al verdwenen. Ik baande me een weg door de eetzaal en deed alsof ik een plaatsje zocht. Eenmaal achter in de zaal checkte ik of de Opper Cops me hadden gezien en glipte toen de deur uit. Het was niet ongebruikelijk dat er voedsel werd meegenomen uit de eetzaal, maar nu de Opper Cops op zoek waren naar Gebroken Man zou het onmiddellijk argwaan wekken als ze me zagen lopen met een kom eten.

Ik verdween in de dichtstbijzijnde ventilatieschacht en duwde de stoofpot voor me uit terwijl ik door de buis kroop. De warme lucht die langs mijn lichaam stroomde werd heter toen ik dichter bij de schuilplaats van Gebroken Man kwam, maar ik bleef in de buis. Het risico dat ik voor zijn deur zou worden gezien was te groot.

‘Trella! Waar bleef je, verdomme?’ vroeg Gebroken Man zodra ik mijn hoofd door het ventilatierooster stak.

Ik gaf geen antwoord. Druipend van het zweet liet ik me uit de schacht zakken.

Gebroken Man lag op de vloer. Er zaten zwarte roetvegen op zijn kleren.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik.

‘Je bleef zo lang weg. Ik moest naar de wc.’

Tussen de stoel en de wc was een sleepspoor te zien op de stoffige vloer. Zijn huidige positie maakte duidelijk dat het moeilijker was om de stoel in te komen dan eruit.

Ik hielp hem er weer in. Mijn belofte aan Cogon dat ik voor Gebroken Man zou zorgen leek nogal overmoedig nu zijn fysieke beperkingen goed tot me doordrongen.

Ik gaf hem het eten. Terwijl Gebroken Man de stoofpot naar binnen schoof, besefte ik dat het oorverdovende lawaai van de energiecentrale gedempt was. Er was schuimplastic op de wanden gespoten, en toen ik de deur opende, bleek een metalen plaat de toegang af te dekken.

Toen Gebroken Man klaar was met eten, haalde ik de kom weg. De onaangename lucht van oud zweet vulde mijn neus, en ik kuchte even om mijn afkeer te verhullen. Aan de manier waarop hij zijn neus rimpelde zag ik dat ik zelf niet veel beter rook. Grappig dat mensen wel hun eigen stank kunnen verdragen, maar niet die van anderen. Ik vertelde hem wat er was gebeurd sinds Cog bij hem was geweest.

‘De hoofdcommandant was behoorlijk overstuur door je verdwijning,’ zei ik. ‘Ken je haar?’

‘Hoofdcommandant?’ Gebroken Man tikte met zijn lepel tegen zijn onderlip. ‘Welke?’

Ik kreeg het even benauwd, omdat ik opeens een heel leger commandanten voor me zag dat als een stel klonen door de onderste niveaus patrouilleerde. ‘Ze zei dat ze Trava heette.’

Hij snoof minachtend. ‘Trava is een familienaam. Bijna alle Opper Cops zijn Trava’s.’

‘O. Karla Trava. Waarom heeft ze niet nog een familienaam?’

‘Trava’s nemen geen andere namen aan. Ook niet de kinderen die voortkomen uit een Trava en iemand uit een andere familie. Het is zelfs zo dat je, als je partner wordt van een Trava, zelf ook wordt geregistreerd als Trava.’ Hij dacht even na. ‘Helaas ken ik Karla. En dat doet me eraan denken: je hebt me niet meer gevraagd naar je biologische ouders.’

‘Ik heb het een beetje druk gehad,’ zei ik. Mijn woorden dropen van het sarcasme. ‘En trouwens, je hebt me alleen maar wat bullshit verteld zodat ik jou zou helpen.’

‘Geloof wat je wilt, maar kijk wel uit voor die hoofdcommandant. Ze is intelligent en slim en heeft een scherpe intuïtie. Haar familie heeft niet alleen de leiding over de Opper Cops, maar werkt ook nauw samen met de Controllers. Ze heeft goede connecties met alle machtige personen.’

‘Waarom zou ik me druk maken om de Controllers? Die gaan toch alleen over de oppers?’

‘Ze geven de Trava’s hun bevelen. En de Trava’s beslissen wat er gebeurt in Binnen. Elke admiraal is een Trava, en elke keer als een opper inlogt op een computer, weet een Trava dat. Bij alle mechanische systemen in Binnen zit een Trava aan de knoppen.’

‘Zo is het altijd geweest. Waarom zeg je het alsof het verkeerd is?’

‘Het is niet altijd zo geweest. Jullie sloven weten niets van hoe het toegaat op de bovenste niveaus. En dat is precies hoe de familie Trava het wil hebben.’

Het kon me echt niets schelen wat de oppers deden of lieten. Mijn keel brandde van de hitte en het stof, en mijn korte slaap was niet genoeg geweest om me weer voldoende energie te geven. ‘Ik heb nog wat slaap nodig voor mijn volgende dienst.’

‘En ik heb meer eten nodig,’ zei Gebroken Man. ‘Ik ben op onderzoek uit geweest. Er is hier een keuken, maar geen elektriciteit.’

‘Ik zal de stroom aanzetten, maar het zal wel even duren voor ik je nog meer eten kan bezorgen. Ik zal kijken wat ik kan doen.’

Gebroken Man knikte me toe, maar fronste tegelijk zijn voorhoofd. ‘Ik moet ook maar een paar uur gaan slapen.’

Ik hielp hem in bed en voelde even een steek van schuldgevoel toen zwart stof uit de matras omhoog wolkte, waardoor hij moest hoesten. Het zou waarschijnlijk nog twintig uur duren voor ik hem voedsel kon brengen en hem kon helpen met douchen.

De slaapkamer en de badkamer waren twee kleine vierkante ruimtes naast elkaar. Beide kwamen uit op de woonkamer, ook weer vierkant, die grensde aan een klein keukentje. Binnen was opgedeeld in vierkanten en rechthoeken. De ontwerpers waren vast van die dwangmatige types geweest, en ik vervloekte ze om hun gebrek aan fantasie. Voor de zoveelste keer.

Ik pakte een paar glazen uit de keuken en vulde er een met water. Ik zette beide glazen op het kastje naast het bed. Toen Gebroken Man verbaasd naar het lege glas tuurde, zei ik dat hij daarin kon plassen, zodat hij zichzelf niet naar de wc hoefde te slepen. Zijn gezicht kreeg een trieste uitdrukking toen de betekenis van mijn woorden tot hem doordrong. Ik zwaaide even naar hem en vertrok.

Het bleek nog knap lastig om de elektriciteit van het kleine appartementje weer aan te sluiten. Als ik niet zo moe was geweest, had ik twee keer zo snel de juiste aansluitingen kunnen vinden.

Toen ik daarmee klaar was, vond ik eindelijk een rustig plekje om te slapen in een van de verwarmingsbuizen. Al half in slaap dwarrelde er opeens een vreemde gedachte mijn hoofd binnen. Waarom werd Binnen altijd verwarmd?

Ik werd wakker op uur negenenzeventig. In elke kamer en gang van Binnen waren klokken opgehangen zodat de sloven niet de smoes konden gebruiken dat ze niet wisten hoe laat het was. Ik had nog een uur voor mijn volgende dienst begon, dus ging ik naar een van de wasruimtes van Sector F1. Ik trok mijn uniform uit, dat stijf stond van het zweet, en ging onder de warme douche staan. Nadat ik me had afgedroogd en een schoon uniform had aangetrokken controleerde ik mijn gereedschapsriem om te zien of alles op de juiste plek zat en of mijn zaklamp het nog deed. Ik voelde me altijd pas helemaal gekleed als ik het vertrouwde gewicht van de riem op mijn heupen voelde.

Ik worstelde me door de gangen naar de ventilatieschacht die ik moest schoonmaken. Onderweg kwam ik Cog tegen. Hij was bezig afgebladderde verf van een van de wanden te krabben. Op het metaal waren roestplekjes te zien. Roest, nog een vijand van Binnen, werd niet getolereerd, dus moesten de wanden voortdurend opnieuw geverfd worden.

Ik was blij hem te zien, en raakte even zijn arm aan. Zijn honingbruine ogen richtten zich op mij. Kleine zorgrimpeltjes verschenen op zijn bezwete gezicht. Hij haalde de krabber van de wand.

‘Hoe is het?’ fluisterde hij. ‘Is alles in orde met – je weet wel?’

Ik knikte. ‘Alles goed.’

Met zijn neus wees Cog naar de twee Opper Cops die rondhingen aan het einde van de gang. ‘Ze houden me in de gaten.’

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik.

Cogon kromp even ineen. ‘De Opper Cops namen me mee naar hun kantoor om me te ondervragen over mijn schermutseling bij de arrestatie van Gebroken Man.’

Bezorgd speurde ik zijn gezicht af, maar ik zag geen blauwe plekken. Cog begreep mijn blik, raakte zijn ribben aan en kromp weer even ineen. Deze keer van de pijn.

‘Ze zeiden dat ik hun hoofdverdachte ben. Ze dreigden me te recyclen, alleen maar omdat ik mijn profeet had verdedigd. Ze zeiden dat ik net zo goed meteen de moord op hun collega kon bekennen en vertellen waar Gebroken Man zich schuilhoudt.’ Cog klemde zijn kaken op elkaar, en verontwaardiging vlamde op in mijn ogen. ‘Die moord wil ik wel bekennen, maar ik verraad hem niet.’

‘Waarom niet? Je kunt onderhandelen en ze vertellen waar hij is, als jij dan niet de Hakmolen in hoeft.’

Hij staarde me aan alsof ik wartaal had gesproken. ‘Hij is belangrijk, Trell. Hij kan de Poort vinden.’

‘Hij heeft misschíén een locatie. Dat is heel wat anders. Niet de moeite waard om je voor te laten recyclen.’

‘Hij weet echt waar de Poort is. Dat voel ik.’

Ik snoof geïrriteerd. ‘Hou nou toch op, Cog. Je bent een intelligente man. Hoe kun je nou in de Poort geloven zonder bewijs?’

‘De disks –’

‘Zijn misschien een onderdeel van zijn bedrog.’

Hij glimlachte. ‘Waarom heb je dan straf geriskeerd om ze te halen?’

‘Om te bewijzen dat Gebroken Man maar wat zei.’

‘Doe dat dan, bewijs maar dat we ernaast zitten.’ Zelfingenomen keek hij me aan, met een arrogante grijns op zijn gezicht. ‘Jij kunt zo’n uitdaging niet weerstaan. Daardoor kwam je ook altijd in de problemen toen we nog in de zorgeenheid zaten.’

‘Maar daar zitten we nu niet meer.’ Ik tikte tegen zijn gekneusde ribben om mijn woorden te benadrukken. ‘Er staat nu veel meer op het spel.’

‘De beloning is ook veel groter.’

Ik schudde mijn hoofd. We waren weer verzand in onze eindeloze discussie, en we hadden al te lang staan praten. De Opper Cops kwamen onze kant uit. Dat ze Cog in de gaten bleven houden gaf aan dat hij inderdaad nog steeds hun hoofdverdachte was.

‘Waarom hebben ze je laten gaan?’ vroeg ik nog snel.

‘Twee sloven kwamen zich melden toen ik verhoord werd. Ze beweerden dat ze Gebroken Man met de Opper Cop hadden zien worstelen om zijn wapen, vlak voor de liftdeuren sloten.’

Mijn adem stokte van verbazing. Toen vroeg ik: ‘Weet je wie het waren?’

‘Nog niet. Maar daar kom ik nog wel achter.’

‘Blijf doen alsof je onschuldig bent,’ fluisterde ik in zijn oor, toen de Opper Cops binnen gehoorsafstand kwamen. Toen zei ik op luidere toon: ‘En mijn schoonmaakapparaat maakt ook gekke geluiden.’

‘Ik zal het doorgeven aan Onderhoud,’ antwoordde Cog.

‘Dank je.’ Ik liep weg.

Weer een nieuwe ontwikkeling. Ik zuchtte. Waarom zouden die twee mensen liegen? Vooral als het geven van de juiste informatie hun levens zoveel makkelijker zou maken.

Die vragen moesten wachten tot ik de confrontatie met mijn chef achter de rug had. Voor de bergkast waarin mijn schoonmaaktrol stond, liep ze te ijsberen op de gang. Met haar lange vingers omklemde ze een rode polsband. Ze keek er even naar, met een frons op haar voorhoofd.

‘Zo,’ snauwde ze. ‘Dus je komt toch nog maar even werken?’

Ik zette me schrap. Wat een verdomde pech. Ongeveer één keer per week controleerden de chefs of hun sloven op de juiste plek aan het werk waren. Had ik weer de pech dat ze me uitgerekend nu kwam zoeken. Tenminste, ik hoopte maar dat het pech was en niet de opdracht van een zekere hoofdcommandant.

‘Waar was je?’ vroeg ze.

‘Een speciale bijeenkomst.’ Ik keek even naar de polsband. Als ze die om mijn pols klikte, moest ik me melden bij de Opper Cops, die me zouden straffen. Waarschijnlijk zouden ze me bij de afvalverwerking laten zwoegen in mijn vrije uren. Als mijn straf erop zat, zou de polsband weer verwijderd worden. Tot die tijd zou iedereen weten dat ik in de nesten zat.

Ze siste verontwaardigd. ‘Die bijeenkomst heeft twee uur geduurd. Je was acht uur lang verdwenen.’ Ze klapte de polsband open.

‘Het duurde bijna twee uur voor ik de eetzaal weer uit was, en toen moest ik nog praten met hoofdcommandant Karla.’

De naam van de hoofdcommandant had het gewenste effect. De hand van de chef bleef in de lucht hangen, en ze keek me geschrokken aan. Normaal gesproken patrouilleerden er alleen hulpofficieren en luitenants op de onderste niveaus. Commandanten waren zo zeldzaam als een wijziging in de routine, en de sloven waren wel zo verstandig om uit hun buurt te blijven.

‘O, goed. In dat geval…’ Ze liet haar arm zakken. Kennelijk dacht ze dat ondervraagd worden door een hoofdcommandant van de Opper Cops erger was dan afval verwerken.

Ik had nooit gedacht dat ik de angst voor de Opper Cops in mijn voordeel zou kunnen gebruiken, maar ik wist dat mijn chef mijn verhaal niet zou checken bij de hoofdcommandant. Ze keek toe terwijl ik mijn schoonmaaktrol tevoorschijn haalde en in de ventilatieschacht tilde, en wachtte tot ik zelf ook in de schacht was geklauterd om aan mijn dienst te beginnen.

Terwijl ik mijn trol door de luchtbuizen volgde tijdens de volgende tien uur bedacht ik wat de beste manier zou zijn om voorraden te verzamelen voor Gebroken Man. Mijn opties waren beperkt. Het enige moment waarop ik genoeg eten uit de keuken kon wegpakken om de ijskast van Gebroken Man te vullen, was als iedereen op de bijeenkomst van het honderdste uur was. Alleen was mijn aanwezigheid daar ook verplicht.

Toen de zoemer voor de bijeenkomst klonk, meldde ik me braaf bij de eetzaal en ging in de rij staan.

‘Naam, barak, geboorteweek?’ vroeg de Opper Cop, zonder zelfs maar op te kijken.

Ik dreunde mijn gegevens op.

‘Veranderingen in gezondheid?’

‘Nee.’

‘Bloedtest.’ Hij wees naar een Opper Cop.

Ik ging in een andere rij staan. Een Opper Cop was bezig het bloed uit de polsen van de sloven te zuigen met een apparaatje dat wij de vampierbox hadden gedoopt, nadat we zo’n mythisch verhaal hadden gelezen op de computer. De verhalen die we mochten lezen, waren mythen en legenden over merkwaardige wezens, zoals vampiers en geesten. Ze gingen ook over dingen en dieren die we nog nooit hadden gezien. Toen ik ernaar had gevraagd, had mijn Zorgmoeder uitgelegd dat die zaken niet langer beschikbaar waren.

Ik schuifelde naar voren in de rij en zette me schrap voor mijn beurt. Nadat je je arm in de vampierbox had gestoken werd je huid doorboord door twee scherpe punten die een paar druppels bloed door een buisje opzogen naar een afgesloten ruimte in de box, waar het meteen werd geanalyseerd.

De Opper Cops controleerden op illegale middelen, zwangerschap en andere gezondheidsfactoren waar de sloven zich niet echt mee bezighielden. De bloedtesten werden willekeurig uitgevoerd bij deze bijeenkomsten, maar er zaten nooit meer dan zes weken tussen. De Opper Cops planden ze altijd van tevoren, en voor de juiste prijs kon je erachter komen wanneer de volgende test zou plaatsvinden. Een sloof genaamd Jacy had een heel netwerk van informanten, en hij wist altijd wanneer de Opper Cops gingen testen en inspecteren.

De volgende sloof die getest werd, was een vrouw. De hulpofficier die het analyseapparaat bediende, pakte haar arm beet. Voor de vrouw kon reageren klikte hij een felgele polsband om haar arm. Ze was zwanger. Schrik, angst en verbazing streden om voorrang op haar gezicht, terwijl ze probeerde deze nieuwe informatie te verwerken.

‘Elke acht weken verplichte controle,’ zei de hulpofficier op vlakke toon. ‘Meld je aan bij de ziekenboeg.’

Hij gebaarde de vrouw dat ze moest doorlopen. Ze wankelde naar de eetzaal, terwijl ze met haar vrije hand de niet te verwijderen polsband vastgreep. Nu zouden alle sloven weten dat ze in verwachting was. Ze zou doorwerken tot ze moest bevallen, een week in de ziekenboeg doorbrengen, haar baby bij de zorgeenheid inleveren en dan weer aan het werk gaan. Het voelde eerder als een fokprogramma dan als het wonder van nieuw leven. Een van de vele redenen waarom ik nooit een kind wilde krijgen.

Ik liet me prikken door de vampierbox en baande me vervolgens een weg door de eetzaal. Ik zocht een plekje dat zo dicht mogelijk bij de keukendeur was. Hoofdcommandant Karla stond op een van de tafels. Haar ogen schoten vuur, terwijl ze bevelen blafte tegen de Opper Cops om haar heen. Ik vroeg me af waarom ze deze locatie had gekozen in plaats van een van de twee andere ontmoetingsruimtes. Misschien vond ze het leuk om op een tafel te staan. Tuurlijk, net zo leuk als ik het vond om deze bijeenkomsten bij te wonen.

Weer klonk er een zoemer, die aangaf dat alle sloven op de juiste plek waren.

Karla richtte zich tot de menigte. ‘Burgers, welkom bij deze viering van het einde van de week. Nu begint week nummer 147.002!’

Een oude sloof die naast me zat begon te scanderen: ‘Een miljoen weken! Een miljoen weken! Een miljoen weken!’

Een andere sloof boog zich naar hem toe en zei: ‘Stil, oude man, je mag blij zijn als je nog twee weken leeft. Die miljoenste week kan niemand hier iets schelen. Dan zijn we er toch niet meer.’

Zijn maat lachte. ‘Denk je eens in,’ zei hij, ‘over nog een week of zevenduizend is iedereen in deze ruimte dood en zit hier een hele nieuwe generatie gedwongen te luisteren naar al die flauwekul.’

Ze grinnikten allebei, terwijl de oude sloof hen met toegeknepen ogen aankeek. Voor de sloven was die miljoenste week opgeblazen tot mythische proporties. Sommigen zeiden dat in die week onze brandstof en zuurstof op zouden raken en dat we allemaal zouden sterven. Anderen beweerden dat we dan allemaal naar Buiten zouden gaan. Maar als je bedacht dat de gemiddelde burger zestig à zeventig centiweken bleef leven en er dus nog zo’n honderdtweeëntwintig generaties sloven zouden volgen tot de miljoenste week, kon je je er niet echt druk om maken.

De oude man tikte met zijn gekromde vinger de man aan die hem het zwijgen had opgelegd. ‘Lach maar. Maar de miljoenste week is niet het einde. Dat is het begin.’

‘…Gebroken Man.’ De stem van Karla Trava drong ineens door het geroezemoes heen. Meteen was mijn aandacht weer bij haar.

‘We hebben nog steeds informatie nodig. Je wordt beloond voor tips die ons helpen hem op te sporen.’ Ze pauzeerde even. ‘Maar lieg niet tegen me.’ Haar toon werd hard en koud. Ze maakte een gebaar. Twee Opper Cops sleurden een sloof naar voren. Karla rukte de arme man aan zijn kraag op het tafelblad. Hij wankelde op zijn benen, en zijn gezicht was een verwrongen masker van angst. Zijn handen trilden. Er viel een gespannen stilte in de eetzaal.

Karla klopte even op haar wapenriem, alsof ze de verschillende opties overwoog. Het volgende moment had ze met een razendsnelle beweging haar zapper in haar hand. Ze drukte de loop tegen de borstkas van de sloof.

‘Dit,’ zei ze, ‘is wat ik met leugenaars doe.’ Het geknetter klonk steeds luider, terwijl de man begon te stuiptrekken.

Toen de hoofdcommandant het wapen weghaalde, viel de man met een doffe dreun op de vloer.

Hoofdstuk 6

Het geluid van de sloof die op de grond viel, schroeide na in mijn ziel, zoals de zapper de borstkas van de man had verschroeid. Ik zat te beven op mijn stoel. Het zweet brak me uit, en ik kreeg bijna geen adem. Ik had weinig fantasie nodig om mezelf voor te stellen op een armlengte afstand van hoofdcommandant Karla met een zapper tegen mijn borst gedrukt.

Ze stapte van de tafel en liet de gebruikelijke hulpofficier de wekelijkse mededelingen oplezen. De hulpofficier struikelde over zijn woorden, waarschijnlijk van slag door de onnatuurlijke stilte in de eetzaal.

Langzaamaan kwamen er gefluisterde conversaties op gang, en de stem van de hulpofficier werd rustiger. Mijn plan om voedsel te verzamelen tijdens deze bijeenkomst werd nog gevaarlijker dan het al was geweest. Karla Trava had de inzet flink verhoogd.

Maar ik kon Gebroken Man ook niet laten verhongeren. Ik had nog maar weinig tijd. Ik deed alsof ik een hoestbui kreeg. De sloven die om me heen aan tafel zaten, keken me geërgerd aan. Ik bleef nog even sputteren en kuchen, stond toen op en liep naar de keukendeur, in de hoop dat het voor de mensen die naar me keken leek alsof ik wat water wilde drinken.

Zodra de deur achter me dicht was, rende ik naar de ijskasten. Ik griste kaas, schapenmelk en bakken met groentestoofpot van de schappen en zette alles neer op het roestvrijstalen aanrecht. Ik deed de ijskast dicht, sprintte naar de vriezer en gooide nog een paar stukken bevroren lamsvlees bij mijn buit. Voortgedreven door paniek sprong ik op het aanrecht naast het voedsel. Precies boven mijn hoofd was een ventilatierooster. Ik maakte het open en schoof mijn voorraden in de luchtschacht. Ik lette goed op dat ik de luchtstroom niet blokkeerde en schoof en duwde tot ik stond te hijgen van de inspanning.

Toen ik klaar was, plaatste ik het rooster terug, sprong van het aanrecht en vulde een glas met water. Ik glipte de eetzaal weer in en verhulde mijn gehijg door slokjes water te nemen terwijl ik weer op mijn plaats ging zitten. De andere sloven keurden me geen blik waardig, en ik hoopte dat niemand iets vermoedde.

Toen het signaal klonk dat de bijeenkomst ten einde was, schuifelde ik samen met de andere sloven naar buiten. De rij met sloven maakte een bocht naar rechts. Hoewel het lijk van de sloof was verwijderd, vermeed iedereen de plek waar hij was gevallen.

Toen ik Karla passeerde, perste ze haar lippen op elkaar en hield ze haar hoofd scheef. Ik sloeg mijn blik neer en probeerde er zo onopvallend mogelijk uit te zien, wat er slechts toe leidde dat ze me aansprak.

‘Trella, kom hier,’ beval ze.

Ik stapte uit de rij. Mijn hart sprong in mijn keel. ‘Ja, sir?’

‘Voel je je al beter?’

‘Pardon?’

‘Die hoestbui. Ik hoop niet dat je een virus hebt opgelopen.’

Haar bezorgdheid was angstaanjagend. ‘Nee, hoofdcommandant,’ zei ik, terwijl allerlei gedachten door mijn hoofd tolden. ‘Ik had kennelijk iets verkeerds ingeslikt.’

‘Aha, ik begrijp het,’ zei ze op vlakke toon. ‘Ik moet ook steeds de verkeerde dingen slikken. Dat laat een bittere smaak na. Ik stik er bijna in.’

Ik had geen weerwoord. Alle alarmlampjes in mijn hoofd gingen aan.

Ze bestudeerde me een minuut die wel een eeuwigheid leek te duren en zei toen: ‘Uur nul. Tijd om je te melden voor je volgende dienst. Luchtschacht tweeëntwintig, meen ik.’

‘Ja, sir,’ wist ik eruit te persen. Snel voegde ik me weer in de massa sloven die de gang op stroomde. Ik durfde niet om te kijken naar de hoofdcommandant. Ze had mijn dossier gelezen. Ze wist alles van me, en ze wilde dat ik dat wist. Shit.

Een interessant aspect van luchtschacht nummer tweeëntwintig was dat hij pal over de keuken liep en uiteindelijk, als je hem maar lang genoeg volgde, naar de schuilplaats van Gebroken Man leidde.

Zodra ik bij mijn werkplek was, tilde ik mijn schoonmaaktrol in de ventilatieschacht. Vervolgens plunderde ik de werkkast voor nog wat extra spullen. Ik klauterde achter de trol aan de buis in en maakte een primitieve glijplank voor mijn buit. Ik bleef telkens achterom kijken om te zien of hoofdcommandant Karla RATT’s had gestuurd om me te bespioneren.

Toen de trol het voedsel bereikte dat ik in de buis had verstopt, zette ik hem uit en maakte de glijplank aan het apparaat vast. Ik loerde door het ventilatierooster. Het was een drukte van belang in de keuken. Sloven waren bezig bakken met eten te vullen en groenten te snijden. Twee hulpofficieren doorkruisten de chaos. Waarschijnlijk hielden ze de messen in de gaten en telden ze die om te voorkomen dat er een werd gestolen door een sloof om daarmee de Opper Cops aan te vallen.

Geen teken van Karla. Mijn opluchting verbaasde me. Onbewust had ik kennelijk verwacht dat ze een hinderlaag voor me had opgezet, dat ze opeens haar hand door het rooster zou steken en ‘Ik heb je!’ zou schreeuwen voor ze me doodde met haar zapper.

Met dat vreselijke beeld in mijn hoofd legde ik het voedsel zo snel mogelijk op de glijplank en zette toen de schoonmaaktrol weer aan. De motor van de trol had moeite met het extra gewicht. Ik kon een glimlach niet onderdrukken toen ik een van de bedieningspanelen openklapte aan de zijkant van de trol en een klein schroefje aandraaide. Cogon had me laten zien hoe je zo’n apparaat kon opvoeren, zodat het sneller vooruitging. En meer snelheid betekende dat ik sneller klaar was met mijn werk en meer vrije tijd had – als niemand me betrapte, tenminste.

Met brullende motor schoot de trol naar voren. De snelheid bleef gelijk, maar hij had nu geen moeite meer met het voorttrekken van de glijplank.

Door paranoia gedreven bleef ik omkijken om te zien of de RATT’s me volgden, maar de trol en ik bereikten zonder problemen Gebroken Man. Ik duwde het rooster open, zwaaide mezelf omlaag en liet me op de vloer vallen.

‘Hallo, Trella,’ zei hij.

Ik draaide me met een ruk om. Hij zat in een hoekje van de woonkamer. Ik kon hem ruiken op meters afstand. Hij stonk.

‘Ik heb niet veel tijd,’ zei ik. Ik trok een stoel onder het open rooster en gebruikte die om het voedsel te pakken.

‘Wacht, ik help je wel.’ Gebroken Man liet zich op de vloer zakken en sleepte zichzelf met zijn armen naar me toe. Hij worstelde zich omhoog tot hij zat en strekte zijn hand naar me uit.

Ik gaf hem de spullen aan, en hij stapelde ze op naast zijn benen. Toen de glijplank leeg was, sprong ik van de stoel en bracht het voedsel naar de keuken.

‘Honger?’ vroeg ik vanuit de keuken.

‘Nogal, ja.’

Ik gaf hem een lepel, en hij viel meteen aan op een van de gele groentestoofpotten. Toen ik alles had opgeborgen, stapte ik weer op de stoel.

‘Na mijn dienst kom ik terug met schone kleren,’ riep ik. Hij zwaaide me gedag met zijn lepel. Ik klauterde in de schacht, keerde de trol om en maakte de rest van de buis schoon.

Toen ik klaar was met de mij toegewezen buizen ging ik naar de wasruimte. Daar stonden altijd grote canvas wascontainers vol schone uniformen en kleren. De lege containers werden gebruikt voor de vieze kleding.

Ik pakte schone kleren, linnengoed en zeep en bundelde alles samen in een grote handdoek. Daarna griste ik nog wat schoonmaakmiddelen mee, waarmee ik hoopte wat van het zwarte stof te kunnen verwijderen dat elk oppervlak in de kamers van Gebroken Man bedekte.

Toen ik een tijdje later op zijn vloer neerplofte met mijn bundel in mijn armen, bleek hij weer in zijn hoekje te zitten. Ik liet hem zien wat ik had meegenomen. Hij lachte opgelucht, maar ik kromp ineen toen ik het zwarte gruis tussen zijn tanden zag zitten.

‘Douchen?’ vroeg ik.

‘Ja, alsjeblieft.’

Een ongemakkelijk moment aarzelde ik. Hoe moest ik dit aanpakken? Gelukkig hij had zich al voorbereid. Die arme man zat daar maar uren in zijn eentje, zonder iets te doen te hebben, en ik had er niet eens aan gedacht om iets mee te nemen waarmee hij zichzelf kon vermaken.

‘Pak een stoel uit de keuken en zet die in de douche,’ zei hij. Hij nam een zakelijke toon aan om me zijn instructies te geven.

Terwijl ik de stoel onder de douchekop zette, sleepte hij zichzelf de badkamer in en begon zich uit te kleden. Zijn korte commando’s stokten alleen even toen ik zijn broek en ondergoed uittrok en hem op de stoel hees. Ik draaide de kraan open, gaf hem zeep en een washandje en ging de badkamer uit, zodat hij wat privacy had om zich te wassen.

Terwijl ik het stof wegpoetste, vroeg ik me af hoe hij aan dat lange, rafelige litteken was gekomen dat zich uitstrekte over zijn onderrug. Op zijn armen en bovenlichaam zaten kleinere littekens. Zijn verschrompelde benen hadden hulpeloos achter hem aan gesleept toen ik hem verplaatste. Terwijl ik heel even stopte met schoonmaken, probeerde ik me voor te stellen hoe zijn leven was geweest vóór het ongeluk. Eén ding was in elk geval tot me doorgedrongen toen ik hem onder de douche hielp. Hij was echt blond, en misschien moest ik mijn excuses aanbieden voor mijn scherpe commentaar toen ik hem net had leren kennen, dat hij maar terug moest gaan naar de bovenste niveaus om zijn haar te laten verven.

Toen ik weer bij hem ging kijken, had hij de kraan dichtgedraaid en zat hij uit te druipen op de stoel. Ik gaf hem een handdoek en hielp hem bij het afdrogen en aankleden. Ondertussen bedacht ik hoe ik hem kon verplaatsen. Ik was dan wel klein, maar door al mijn geklauter in de schachten en buizen waren mijn spieren flink ontwikkeld. Omdat ik niet wilde dat hij zijn schone kleren over de grond sleepte, sloeg ik zijn armen om mijn nek en trok zijn gewicht op mijn rug. Voorovergebogen schuifelend slaagde ik erin hem naar de stoel in de woonkamer te krijgen.

‘Dank je,’ zei hij, terwijl hij zijn vingers door zijn natte haren haalde.

‘Eten?’ vroeg ik.

Hij knikte. Ik bracht hem een kom met eten.

Onder het eten wees hij naar een van de wanden die slechts gesierd werd door een regelmatig patroon in het metaal.

‘Zie je dat? Daar zit vast een computerterminal. Ik kon er niet bij vanaf de vloer. Kun jij even kijken?’

Ik bekeek het patroon. Het bestond uit horizontale metalen strips van twee centimeter breed die met elkaar waren verbonden, als een gordijn. Dankzij een kleine uitsparing aan de onderkant kon ik mijn vinger eronder schuiven.

‘Ja, zo,’ zei hij.

Ik duwde het metalen gordijn omhoog en deinsde achteruit toen het met een ratelend geluid in de wand schoof. Erachter bleken zich een plat computerscherm te bevinden en een bedieningspaneel met knoppen en stekkers.

‘Ja!’ zei Gebroken Man. Voor het eerst sinds we hem hadden gered, gloeide zijn gezicht van opwinding. ‘Help me wat dichterbij te komen.’

Ik duwde zijn stoel naar de muur. Hij strekte zijn hand uit om een knop in te drukken.

‘Wacht,’ zei ik geschrokken. ‘Als je hem aanzet, zien de Controllers dat dan niet?’

‘Nee. Ze zien het alleen als je inlogt op het interne systeem. Voor het openbare systeem van de sloven heb je geen bitje nodig. En trouwens, ik wil alleen maar kijken of hij het doet.’

Hij haalde een aantal schakelaars over. Zijn handen bewogen met geoefende elegantie. Het computerscherm lichtte op, en het symbool van Binnen verscheen. Dat was uiteraard totaal fantasieloos, een grote kubus met een hoofdletter B erop. Zoals de kinderen in de zorgeenheid zouden zeggen: ‘Saai.’ Ze beseften natuurlijk nog niet dat de activiteiten en het onderwijs in de zorgeenheid het interessantste onderdeel van hun leven zouden vormen. Ik verdreef die sombere gedachten uit mijn hoofd, terwijl Gebroken Man een ander beeld opriep op het scherm.

Na een tijdje zei hij: ‘Hij is nog verbonden met het hoofdsysteem. Dus we kunnen hier mijn disks bekijken.’

‘Waardoor de Controllers meteen weten waar we zitten?’ vroeg ik, bang dat het allemaal te makkelijk ging. Te probleemloos. Het was logisch dat de opper die hier had gewoond een computerverbinding had gehad, maar dat die het nog steeds deed was verdacht.

‘Inderdaad. Gelukkig heb ik een programma waarmee ik de controlesoftware kan omleiden, zodat de Controllers naar een andere terminal worden gedirigeerd, op het vierde niveau.’

‘En je weet zeker dat dat werkt?’

‘Nou…’ Gebroken Man wreef over zijn rug en dacht na. ‘Het is duidelijk dat mijn originele programma niet perfect was. Maar ik heb een ander, effectiever programma ontdekt dat verborgen zat in het systeem. Dat heb ik op mijn disks gekopieerd. Helaas werd ik betrapt voor ik het kon gebruiken.’ Zijn gezicht vertrok bij de herinnering aan de pijn. Zijn toegeknepen blauwe ogen tuurden in het verleden.

‘Wie had dat andere programma gemaakt?’ vroeg ik.

‘De beveiliging was te goed om te kraken. Maar ik denk dat het een lid was van de familie Garrard.’

‘Garrard?’

‘De Garrards zijn niet gelukkig met de huidige situatie. Alle belangrijke families waren ontstemd toen de Trava’s het overnamen, maar na verloop van tijd legden ze zich erbij neer omdat ze dachten dat ze toch niets konden doen om het oorspronkelijke machtsevenwicht te herstellen.’

‘Wacht even. Toen de Trava’s het overnamen?’ vroeg ik. ‘De Trava’s zijn toch altijd de baas geweest?’

‘Nee, dat is niet zo. Dat willen de Trava’s de sloven laten geloven. En ze hopen dat de andere oppers uiteindelijk vergeten dat ze ooit iets in te brengen hadden in Binnen, als er maar genoeg generaties overheen gaan. Maar ik heb de waarheid ontdekt. Ooit hadden alle negen families gelijke macht. Elke familie koos een lid uit dat zitting nam in de Commissie. Deze Commissie nam beslissingen en hield toezicht op de verschillende mechanische systemen in Binnen.’ Gebroken Man fronste zijn wenkbrauwen. ‘Elke familie had een specialisme – luchtsystemen, afvalwater, elektriciteit – en dat bleek uiteindelijk een enorm nadeel te zijn.’

‘Waarom?’

‘Het specialisme van de Trava’s was beveiliging, en alleen zij hadden toegang tot de stunguns en andere wapens.’

‘O.’

Gebroken Man keek me recht aan. De rimpels op zijn gezicht werden dieper, alsof het zijn schuld was dat de Trava’s nu aan de macht waren. Ik schatte zijn leeftijd op zo’n vijfenveertig centiweken.

‘Een groep oppers heeft geprobeerd het toezicht op een paar systemen terug te krijgen, maar daarin zijn ze niet geslaagd,’ vervolgde hij.

‘Zou die groep ons willen helpen als je de Poort daadwerkelijk vindt?’

‘Nee.’ Gebroken Man rommelde wat met de computer. ‘De consequenties als je gepakt wordt, zijn te groot voor de oppers.’

Het was een hypothetische vraag geweest. Ik was van plan te bewijzen dat de Poort niet bestond. Om Cog te laten inzien dat de mensen in Binnen waren afgesloten van Buiten.

De Opper Cops hielden vol dat Buiten een puur spirituele laatste rustplaats was voor de brave burgers. Daarnaast deden allerlei geruchten de ronde, van wilde verhalen tot pure horrorstory’s. Ik wist dat er íéts moest zijn buiten die muren. En over de vraag of dat dan Buiten was of iets anders, werd eindeloos gespeculeerd.

Sommige sloven beweerden dat het een grote woestenij was, andere dat het een magisch koninkrijk was waar feeën door de lucht vlogen. Een aantal van ons geloofde dat we werden omringd door water, en een enkeling hield vol dat ons eigen afval om ons heen was opgestapeld. Alles werd gerecycled en hergebruikt, maar een klein beetje puur afval verdween door een afvoersysteem dat de Controllers beheersten. Dat feit had Cog altijd gebruikt in onze discussies over de Poort.

Al die geruchten konden me niet overtuigen. En het kon me ook niet schelen. Waarom zou ik me druk maken om een onbereikbare plek? We zaten gevangen in Binnen tot we ophielden te bestaan en de Hakmolen onze lichamen tot kunstmest vermaalde. En dat was dan dat.

Ik concentreerde me nu op wat Gebroken Man had gezegd, dat we geen hulp zouden krijgen van de opperfamilies. Dat klopte wel – oppers zouden zichzelf en hun comfortabele leventjes niet riskeren voor een zootje sloven. Hoewel ik toch ook even moest denken aan Riley, met zijn schuilplaats op het vierde niveau.

Zijn familienamen leken belangrijk voor hem – iets om trots op te zijn. Hoe zou hij het vinden dat de Trava’s heersten over onze wereld? Zouden Riley en nog wat andere oppers misschien liever zien dat er dingen veranderden? Ik trok een grimas. Belachelijke onzin. Was ik nu al zo week geworden dat ik die hoop ook maar een beetje de kop liet opsteken? Knip. Knip. In mijn hoofd snoeide ik dat kleine sprietje hoop meteen weer terug.

‘Als de computer werkt, hoef ik alleen maar jouw disks op te halen en dan kun je ze bekijken. Toch?’ vroeg ik.

Gebroken Man beet op zijn onderlip en zweeg.

‘Wat is er? Ik dacht dat je een gat in je mond had, voor je bitje.’

‘Dat heb ik ook.’ Hij zweeg even. ‘Het probleem is alleen… dat ik mijn bitje niet meer heb.’

‘Wat?’

‘Je hebt zo’n bitje nodig om toegang te krijgen tot het interne computersysteem. Die bitjes zijn zo ontworpen dat de Opper Cops in de gaten kunnen houden wie op het netwerk zit. En ze kunnen een opper de toegang ontzeggen door het bitje te verwijderen.’

Ik liet me op de grond zakken. Vermoeid wreef ik met mijn handen over mijn gezicht en zei: ‘En dat vertel je me nu.’

Hoofdstuk 7

Ik kon niets meer doen. Dit was het dan. De Opper Cops hadden het bitje van Gebroken Man. Zonder dat ding kon hij de disks niet bekijken en had hij geen toegang tot de informatie. Geen informatie betekende geen mogelijkheid om te bewijzen dat de Poort niet bestond.

‘Commandant Karla Trava heeft mijn bitje,’ zei Gebroken Man.

Ik staarde hem aan. Meende hij dat nou? ‘Wil je soms dat ik het terugvraag?’

‘Denk na, Trella. Ze weet niet van die disks. Dat mijn bitje is verwijderd is standaardprocedure. Ze heeft het vast naar het computercentrum gestuurd om te laten checken waar ik naar had gekeken in het systeem. Zij sturen het dan weer terug, met hun verslag.’ Zijn ogen lichtten op toen hij een ingeving kreeg. ‘Dat verslag! Ik had het kunnen weten. Een paar van de bestanden die ik had bekeken hebben Karla kennelijk wantrouwig gemaakt, en daarom heeft ze die valstrik gezet in mijn kamer. Had ik maar over jou gehoord voordat ze dat deed.’

Zijn opmerking herinnerde me eraan hoe ik hierbij betrokken was geraakt. Cog had geweten dat ik zo’n uitdaging niet zou kunnen weerstaan. ‘Als Cog jou niet over mij had verteld, zouden we hier nu niet zitten.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Jouw reputatie als Koningin van de Buizen fascineerde me al eerder.’

‘Ja, maar Cog was de enige die wist waartoe ik werkelijk in staat ben. En hij is te goed van vertrouwen, hij tuint overal in en wil veel te graag meedoen.’

‘Het tegenovergestelde van jou, dus?’

‘Natuurlijk. Ik ben niet degene wier hoop telkens weer de grond in wordt geboord als er een nieuwe profeet opduikt.’

‘En toch zit je nu hier.’

Inderdaad. Zwaar in de puree, zonder oplossing in zicht. ‘Een moment van zwakte, en een uitstekende les over wat ik vooral níét meer moet doen in de toekomst. Als ik tenminste nog een toekomst héb.’

‘Nu ik heb rondgekeken op de onderste niveaus vraag ik me wel af of je werkelijk de rest van je leven zo wilt doorbrengen,’ zei hij.

Het standaardantwoord van de sloof was de schouders ophalen en zeggen dat er niets aan te doen was. Of anders dat geleuter van de Opper Cops napraten, over een beter leven na dit leven. Maar ik had nu de kans om daadwerkelijk vast te stellen of de Poort en Buiten bestonden.

Tenminste, als ik mijn leven op het spel wilde zetten. Maar was dit leven genoeg voor me? Kon ik deze hele zaak nu laten rusten, zonder het geprobeerd te hebben?

Gebroken Man las het antwoord in mijn ogen. ‘Karla’s kantoor is op niveau vier, Sector –’

‘A. Ik weet het. Het is de enige sector die ik mijd.’ Het laatste wat ik nu kon gebruiken, was betrapt worden door een Opper Cop in een ventilatieschacht boven hun kantoren en cellencomplex. Ik hield van een uitdaging, maar ik was niet helemaal geschift. En ik begaf me alleen in de Tussenruimte boven niveau vier om naar mijn kistje te gaan.

Als ik nu een poging zou doen om zijn bitje te stelen van de hoofdcommandant zou ik definitief de grens overgaan tussen rationeel gedrag en totale waanzin. ‘Weet je wel hoe zwaar dat kantoor beveiligd is?’

‘De deur zit altijd op slot, maar ik neem aan dat je ook niet van plan bent die te gebruiken.’ Hij glimlachte. ‘Waarschijnlijk zitten er de gebruikelijke bewegingsmelders.’

Commandant Karla wist dat iemand via de buizen was gekomen om de disks op te halen. Zou ze de schachten boven haar kantoor ook uitgerust hebben met sensoren? Gebroken Man zei dat ze slim was, dus ik ging er wel van uit. Maar wist ze ook van het bestaan van de Tussenruimte boven het buizenstelsel? Ik zou een eerste verkenningstocht naar haar kantoor moeten ondernemen. En die zou ik heel nauwkeurig moeten plannen.

‘En hoe moet ik weten welk bitje van jou is?’ vroeg ik.

‘Onderop staat een identificatienummer gegraveerd.’ Gebroken Man dreunde het nummer op, en ik leerde het uit mijn hoofd.

‘Ik moet nog eten voor mijn volgende dienst begint. Hopelijk kan ik een manier bedenken om de beveiliging van de hoofdcommandant te omzeilen.’

Allerlei scenario’s speelden door mijn hoofd terwijl ik terugging naar de hoofdgang op niveau twee. Maar tegen de tijd dat ik mee schuifelde in de rij voor het eten en vervolgens een plekje zocht, had zich nog geen briljant idee aangediend. En ook het naar binnen werken van de prut van de dag leidde niet tot een geniale ingeving.

Ik zou alleen Karla’s kantoor binnen kunnen dringen als ik de bedrading vond voor de bewegingssensoren en ze kon uitschakelen zonder ze in werking te stellen. Dat zou tijdrovend en gevaarlijk zijn. De kans dat ik een van de sensoren oversloeg was groot.

Het lawaai in de eetzaal zwol aan tot een onaangenaam niveau. Ik pakte mijn dienblad, van plan om weg te gaan, maar er bleken twee sloven vlak achter me te staan. Een jongeman en een vrouw. Ze hadden dezelfde neus – klein en elegant, perfect van vorm. Dat, gecombineerd met hun identieke ovale gezichten en lichte, groenbruine ogen, vertelde me dat ze familie waren. Ze droegen de grauwgrijze vormeloze overalls van de sloven die in de recyclingcentrale werkten.

De man sprak op scherpe toon, zodat ik hem zou horen boven het lawaai uit. ‘We willen erbij.’

Ik stapte opzij, zodat hij mijn stoel kon innemen.

Hij schudde zijn hoofd. ‘We willen je helpen.’

‘Waarmee?’ Verward keek ik van de een naar de ander.

De vrouw gebaarde naar de tafel. Er waren nu nog twee stoelen leeg. De sloven gingen zitten en trokken me weer mee omlaag.

Ik rukte mijn arm los. ‘Wie zijn jullie –’

‘Ik ben Anne-Jade en dit is mijn broer, Logan. We willen je helpen om de Poort te vinden.’

Verbijsterd keek ik hen met open mond aan. ‘Maar ik ga niet –’

‘Bewaar dat verhaaltje maar voor de Opper Cops,’ zei Logan. ‘We weten waar je mee bezig bent. We zagen je samen met Cogon, voor hij de lift in ging. We zagen de lift stoppen en Cogon vertrekken uit de onderhoudsruimte, met de wascontainer. Het was niet zo moeilijk om te raden wat er was gebeurd.’

Ze hadden het niet aan Karla verteld, dus kennelijk wilden ze me chanteren. ‘Oké. Maar wat willen jullie nou echt?’

‘Helpen,’ zei Anne-Jade. Ze perste haar lippen samen tot een dunne streep, waardoor haar ovale gezicht een serieuze uitdrukking kreeg.

‘Waarom? Straks worden jullie gerecycled.’

Ze gebaarde met haar hand naar de massa mensen om ons heen. ‘Dit is ondraaglijk. Ik word liever gerecycled dan dat ik nog langer moet leven als vee.’

Mijn instinct nam het over. Als er te veel mensen bij betrokken waren, verhoogde dat het risico dat ik gepakt zou worden. En trouwens, ik kon hen niet zomaar vertrouwen en ik werkte liever alleen. ‘Sorry, maar het antwoord is nee. Ik kan er niemand anders bij betrekken.’

‘We zijn er al bij betrokken,’ zei Logan. ‘Wie denk je dat er heeft gelogen om Cogan te redden?’

Ik zocht naar de juiste woorden. ‘Ik ben heel blij dat jullie hem gered hebben, maar ik weet werkelijk niet hoe jullie zouden kunnen helpen, en –’

‘Luister.’ Logan hield een opwindbaar metalen speelgoedmuisje naast zijn oor en gaf het toen aan mij.

‘Wat –’

Logan gebaarde dat ik naar het speeltje moest luisteren. Niet bepaald blij hield ik het ding naast mijn oor en liet het bijna vallen toen de stem van Gebroken Man in mijn oor fluisterde. Hij praatte over de Poort en de disks, en ik hoorde mijn eigen botte antwoord. Ik staarde naar het muisje dat aan het mompelen was in mijn hand, terwijl het metalen sleuteltje ronddraaide. ‘Hoe kan dit?’

Logan grijnsde. ‘Een opnameapparaatje dat in het shirt van Gebroken Man was genaaid. Dit…’ Hij pakte de muis op. ‘…neemt het gesprek op en speelt het weer af.’ Hij hield het apparaatje in de palm van zijn rechterhand, zich er kennelijk niet van bewust hoezeer hij ons allemaal in gevaar had gebracht.

Eindelijk drong het tot me door, en mijn beroerde situatie werd zo mogelijk nog beroerder. Ik kreunde. ‘O, nee. Jullie zijn TechNo’s.’

TechNo’s werkten in het recyclingkwadraat en ‘redden’ bepaalde voorwerpen die waren weggedaan op de bovenste niveaus. Ze knutselden ook met illegale technologie – illegaal voor sloven, althans – en verbeterden die. De Opper Cops joegen fanatiek op die TechNo’s en doodden hen meteen, alsof het ging om ongedierte met besmettelijke ziekten. Ik was verbijsterd dat Anne-Jade en Logan nog leefden.

‘Hoe kunnen jullie… Waar hebben jullie…’ Ik kon mijn zin niet afmaken. De arbeiders in de recyclingcentrale werden continu in de gaten gehouden, hun slaapplaatsen werden regelmatig doorzocht.

‘We hebben toestemming om speelgoed en diverse onderdelen te maken van metaalafval.’ Logan draaide aan het sleuteltje. ‘Meestal wordt ons speelgoed naar de oppers gebracht, voor hun kinderen. Maar sommige speciále speelgoedjes houden we zelf.’

Aangezien ruimte erg schaars was, hadden sloven maar weinig bezittingen. ‘Waar bewaar je die dan?’

‘Overal en nergens. Sommige dingen houden we bij ons. Dit beestje is momenteel mijn favoriet. Als een Opper Cop ernaar vraagt, zeg ik dat ik bezig ben te testen of het veilig is, voor ik het naar boven stuur, naar de oppers.’

Indrukwekkend en angstaanjagend. ‘Hoeveel hebben jullie gehoord?’

‘De conversatie die jij had met Gebroken Man en Cog,’ zei Anne-Jade, ‘en de redding. Ik weet niet waar je hem nu verstopt hebt, maar we krijgen geen signaal meer.’

Dan wisten ze tenminste niets van het bitje. ‘Ik denk nog steeds niet dat jullie me kunnen helpen.’

‘We gaan ervan uit dat je een paar beveiligde ruimtes binnen moet gaan, op zoek naar de Poort. En we hebben ook nog ándere speeltjes,’ zei Anne-Jade.

Toen ik niet reageerde, snoof ze gefrustreerd. ‘Hoe was je van plan langs die bewegingsmelders te komen?’

‘Met wat creatieve ingrepen in de bedrading.’

‘Niet nodig. We hebben een onzichtbaarheidsapparaat ontwikkeld,’ zei Logan trots.

Ik kon mijn ongeloof niet verbergen. ‘Kunnen jullie me onzichtbaar maken?’

‘Voor de sensoren. Als je onze Wegwismachine aanzet, pikken de sensoren je aanwezigheid niet op.’

Er blonk enthousiasme in Logans ogen, maar ik was niet achterlijk. ‘Jullie werken voor de Opper Cops, of jullie zijn niet goed bij je hoofd.’ Ik stond op.

‘Is dit niet genoeg bewijs?’ Logan hield de speelgoedmuis omhoog.

‘Jawel. Het bewijs dat jullie voor de Opper Cops werken.’

Logan deed zijn mond open om te antwoorden, maar Anne-Jade legde hem met een blik het zwijgen op. ‘Goed dan,’ zei ze. ‘Denk wat je wilt, maar je bent ons wel wat verschuldigd omdat we Cog hebben gedekt.’

‘Ik ga niet –’

Ze negeerde me. ‘In de werkkast in Sector H1 staat een klein schoonmaakapparaat.’

‘Anne-Jade, als ze ons niet vertrouwt, moeten wij haar ook niet vertrouwen,’ zei Logan.

Met gefronste wenkbrauwen keek ze hem aan. ‘Iemand moet toch de eerste stap zetten?’ Ze richtte haar aandacht weer op mij en zei: ‘Weet je welk apparaat ik bedoel?’

‘Zippy?’ Hij was ongeveer een kwart van het formaat van de normale schoonmaaktrollen en gemaakt om in smalle buizen te passen.

‘Jij verzint namen voor de schoonmaakapparaten, en dan zeg je dat wij niet goed bij ons hoofd zijn?’ Ze keek me ongelovig aan. ‘Luister,’ vervolgde ze. ‘Als je de knop… Zippy’s knop, tien seconden ingedrukt houdt, ruimt hij niet alleen viezigheid op, maar zuigt hij ook alle bewijs op van je aanwezigheid in een ruimte waar je niet zou moeten zijn.’

Ik had sprookjes gehoord die geloofwaardiger waren. ‘Hoe kan Zippy nou bewijs opzuigen?’

Logan ging weer rechtop zitten. ‘Bewegingsmelders zenden pulsen uit –’

‘Ze hoeft al die technische praatjes niet te horen,’ onderbrak Anne-Jade hem. ‘Het komt aan op vertrouwen, Trella. Ga maar eens op pad met Zippy, en laat ons weten of we nog iets anders kunnen doen om te helpen.’

Ze stonden op en baanden zich een weg door de drukke eetzaal, met hun ‘speelgoed’. Het schelle lawaai van al die stemmen leek nog luider dan eerst. Ik verdroeg de herrie zolang ik kon voordat ik ook de eetzaal verliet om me te melden voor mijn dienst.

In gedachten beleefde ik mijn ontmoeting met de TechNo’s steeds weer opnieuw. Als de Opper Cops erachter kwamen dat ik iets met hen te maken had of illegale technologie gebruikte, zou ik onmiddellijk gedood worden. Ik twijfelde er niet aan dat ik betrapt zou worden, maar ik wilde gewoon… Wat eigenlijk? Eerst de Poort vinden?

Ik gaf mezelf een standje omdat ik zulke dwaze gedachten had. Uiteindelijk zou ik alleen maar bewijzen dat het allemaal bedrog was. Ik besloot niet nog meer tijd te verspillen en me te concentreren op mijn volgende taak, zonder mijn oordeel te laten vertroebelen door emoties. Als Zippy echt werkte, zou het veel makkelijker zijn om het bitje van Gebroken Man terug te halen. En als hij niet werkte? Dan moest ik maar hopen dat ik de Opper Cops weer te snel af zou zijn.

Tijdens mijn dienst bedacht ik hoe ik het kantoor van hoofdcommandant Karla het beste kon benaderen. Ik voerde de snelheid van de schoonmaaktrol weer op, zodat ik sneller kon doorwerken. Ruim voor het einde van mijn dienst was ik klaar met alle toegewezen buizen, dus kon ik nog een paar uur slapen voor ik naar niveau vier glipte.

‘Wat wil je weten?’ vroeg Jacy op gedempte toon. De sloof leunde tegen een van de britsen in de barak, zogenaamd relaxed. Maar de spanning droop van hem af. Twee van zijn maten hingen in de buurt rond. Ze hielden de wacht, om te voorkomen dat de Opper Cops ons gesprek zouden afluisteren. Er scheen blauw licht in deze barak in Sector D1, en het gesnurk en de zware ademhaling van de slapende sloven vulden de ruimte. De muffe geur van vieze sokken vermengde zich met alle slaapadem tot een ranzige stank. Geen wonder dat ik liever in de buizen sliep.

‘Ik wil het rooster van hoofdcommandant Karla weten,’ zei ik.

We stonden in een schemerig hoekje. Lange rijen britsen van plafond tot vloer vulden de ruimte. Steeds drie bedden onder elkaar. Een meter ruimte ertussen. In de houten afscheidingen ertussen zaten twee laden. Voor elk van de beide sloven die daar sliepen één, om hun bezittingen in te bewaren.

De rij britsen waar we voor stonden, was nu half gevuld. De meeste sloven waren net klaar met hun dienst en zaten in de eetzaal.

‘En waarom wil je haar rooster hebben?’ Jacy’s donkerbruine pony hing voor zijn ogen. Hij bestudeerde me tussen zijn haren door.

‘Doet er niet toe.’

‘Jawel.’ Hij rechtte zijn rug.

Hij was flink gegroeid sinds we samen in de zorgeenheid hadden gezeten. Ik deed mijn hoofd wat achterover om hem aan te kunnen kijken. Voor het geval hij een van zijn oude trucjes zou proberen had ik alvast uitgezocht waar het dichtstbijzijnde ventilatierooster in het plafond zat. Dankzij de britsen kon ik makkelijk omhoog klauteren, als ik moest ontsnappen.

‘Commandant Karla maakt het ons heel moeilijk,’ zei hij. ‘Ik wil haar niet nog kwader maken dan ze al is. En ze heeft me trouwens naar jou gevraagd.’

Een ijskoude rilling van angst liep over mijn rug. Jacy handelde in informatie. Zijn groep van vijf wist altijd waar de Opper Cops waren. Ze waarschuwden hun cliënten voor onverwachte inspecties en invallen. Want hoewel de sloven hard moesten werken, vonden ze toch nog tijd om zich bezig te houden met illegale activiteiten.

‘Wat heb je haar verteld?’ vroeg ik.

‘Ik had een stungun tegen mijn borstkas, dus het staat me niet meer helemaal helder voor de geest. Als je me nou vertelt waarom de hoofdcommandant in jou geïnteresseerd is, schiet het me misschien weer te binnen.’

Hij bleef me wantrouwig aankijken, en ik vermoedde dat die rotzak het allang wist, maar zijn verdenkingen bevestigd wilde hebben.

‘Je blijft langer leven als je het niet weet.’ Ha. Die had hij niet zien aankomen. ‘Ga je me Karla’s rooster nog vertellen, of niet?’

‘En wat krijg ik daarvoor terug?’

Typisch iets voor een sloof. Niets voor niets. ‘Ik kan een keer de boel voor je verkennen. Eén keer maar.’

Hij lachte schamper. ‘Er zijn zat mensen die dat voor ons willen doen.’

‘Ook in ventilatieschacht tweeënzeventig?’

Zijn minachtende lachje verdween. ‘Kun jij daar komen zonder hulp van een opper?’

Ik knikte. Nummer tweeënzeventig voerde over een paar zeer goed beveiligde locaties, zoals de Controlekamer en het hoofdkwartier van de Opper Cops. De oppers wilden daar geen ontevreden sloven in de buurt hebben. En de twee sloven die wel in die schacht mochten om schoon te maken, werden altijd begeleid door Opper Cops.

Jacy begon opgewonden heen en weer te lopen. ‘Kun je een microfoon voor me installeren, in tweeënzeventig?’

‘Microfoons zijn illegaal. Hoe kom je trouwens aan –’ TechNo’s. Natuurlijk. Ik hoefde het verder niet te weten. ‘Moet ik die plaatsen op een plek waar de schoonmaaktrollen hem niet op kunnen zuigen?’

‘Ja!’

Ik dacht even na. ‘Dat is gevaarlijker dan de boel verkennen. Dat is dus wel twee verzoeken waard. Ik wil Karla’s rooster weten, en wat je haar over mij verteld hebt.’

‘Deal!’

Zijn antwoord kwam te snel. Ik had meer moeten vragen.

‘Over een uur heb ik haar rooster voor je.’ Hij ontspande zich, maar zijn blik bleef waakzaam. ‘En ik heb de hoofdcommandant de waarheid verteld, over jou.’

Mijn maag keerde zich om, alsof ik omlaag viel in een van de buizen. ‘En?’

Hij snoof even. ‘Je bent ook niets veranderd, Trella. Je laat nooit iets merken. Zelfs niet aan je oude maatje uit de zorgeenheid.’

‘Het maatje dat me altijd pestte en me het leven zuur maakte? Het zal je wel verbazen, maar ik heb geen warme herinneringen aan onze tijd samen.’

Hij wuifde mijn opmerking weg. ‘Jij was altijd al kil. We moesten je wel pesten en sarren, alleen maar om een reactie van je te krijgen.’ Jacy boog zich naar me toe en dempte zijn stem. ‘Ik heb haar alles verteld. Dat je vaak de buizen in vlucht om alleen te zijn. Dat je geen vrienden hebt. Geen zin om op te trekken met je medesloven. Maar ik heb haar niet verteld over je status als Koningin van de Buizen.’

‘En waarom niet? Het is maar een bijnaam.’ Zelfs Gebroken Man wist ervan.

‘O, ja? Je brengt uren in die buizen door. Je kent alle hoeken en gaten van Binnen. Als ik op zoek was naar een vermiste profeet en alle bekende plekken had doorzocht, zou ik me tot de Koningin van de Buizen wenden om me naar hem toe te leiden.’ Hij zweeg even, zodat zijn woorden tot me door konden dringen. ‘Ze vermoedt al dat je erbij betrokken bent. Als ik haar die bijnaam had verteld, had ze een reden gehad om je op te pakken.’

‘Dus waarom deed je dat niet? Daarmee had jij een betere functie kunnen krijgen.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik heb mijn mond gehouden, vanwege vroeger. En trouwens, als jij Gebroken Man verbergt, betekent dat dat je daadwerkelijk om een andere persoon geeft en dat er nog hoop voor je is. Kom hier over een uur weer naartoe.’ Hij beende weg met zijn vrienden in zijn kielzog.

Dat uur gebruikte ik om alles wat Jacy had gezegd nog eens goed op een rijtje te zetten. Hij had ernaast gezeten, over mij. Ik had wel degelijk andere vrienden gehad in de zorgeenheid, nadat Cog was vertrokken. Voordat ik het doelwit werd van hun pesterijen – het slachtoffer van allerlei flauwe streken en valse roddels. Jazeker, ik had een of twee vriendinnen gehad. Ik wist alleen niet meer hoe ze heetten.

Toen ik het rooster van hoofdcommandant Karla naast dat van mij legde, zag ik dat ik een periode van twee uur had tussen uur achtendertig en uur veertig om haar kantoor te doorzoeken.

Het leek me het beste om via de verwarmingsbuizen het kantoor binnen te gaan. Die buizen liepen dicht boven de vloeren, en in elke ruimte in Binnen zat een uitgang. Ze waren nogal nauw, maar Zippy en ik zouden er net in passen. De buizen kronkelden ook tussen de ruimtes door. Een nadeel van het verwarmingssysteem was dat er geen connecties waren tussen de niveaus. Omdat de energiecentrale alle vier de niveaus omvatte, had elk niveau zijn eigen buizenstelsel voor de verwarming. Een ander bezwaar was dat ik niet in de verwarmingsbuizen kon komen via de Tussenruimte.

Ik moest eerst omhoog naar het vierde niveau en daar het verwarmingssysteem in gaan. Ik ging op weg naar de verlaten opslagruimte en hoopte dat Riley er niet zou zijn. Terwijl ik me door de ventilatieschacht voortbewoog, met Zippy aan mijn riem vastgebonden, dwaalden mijn gedachten af naar de jonge opper die ik zo had verrast.

Rileys opmerkingen speelden door mijn hoofd. Hij gebruikte de opslagruimte om te ontsnappen aan vervelende taken en om te vermijden dat hij trouw moest zweren aan de Trava’s. Misschien was zijn leven toch niet zo makkelijk als ik had gedacht.

Toen ik mijn bestemming naderde, vertraagde ik mijn tempo. Ik tuurde door het rooster en checkte de kamer onder me zorgvuldig. Het meubilair stond weer anders, maar er was niemand. De groen met bruine bank stond nu recht onder het ventilatierooster, en een metalen ladder leunde tegen de muur ernaast. Die had Riley kennelijk voor me neergezet. Ik glimlachte, maar zette die gedachte toen weer uit mijn hoofd. Een opper die iets deed voor een sloof? Vergeet het maar. Dus dat zou ik mezelf niet laten geloven. Houd je aan je plan, bezwoer ik mezelf zachtjes.

Ik haalde het rooster weg, gleed door de opening en liet mezelf op de bank ploffen. Ik wachtte even. Toen niemand de kamer in kwam rennen, kroop ik in de nauwe verwarmingsbuis. Ik drukte Zippy’s knop in en telde tot tien. Zoemend en ronkend ging hij voort door de buis, terwijl ik mezelf voorttrok aan mijn ellebogen en me afzette met mijn voeten.

Hopelijk dachten ze dat het lawaai dat ik maakte bij de normale schoonmaakbeurt hoorde. Zelfs als het Zippy niet lukte om de bewegingsmelders uit te schakelen zou hij me een excuus bieden voor mijn aanwezigheid als ik betrapt werd.

Tegen de tijd dat we hoofdcommandant Karla’s kantoor bereikten, was mijn uniform doorweekt en deden mijn armen pijn. Ik zette Zippy in zijn vrij en bekeek de ruimte door het rooster voor de verwarmingsbuis.

In mijn beperkte blikveld zag ik een groot bureau dat de ruimte domineerde. Ik telde drie computerschermen. Aan de muur tegenover me hingen allerlei wapens en handboeien. Mijn hart sloeg een slag over en begon toen snel te kloppen.

Weer wachtte ik af of ik iets hoorde. Hoofdcommandant Karla zou nu vrij moeten zijn, maar Jacy had me gewaarschuwd dat haar rooster niet honderd procent betrouwbaar was.

Ik veegde mijn zweterige handen af aan mijn uniform, schroefde het rooster los en trok het voorzichtig de buis in. Volgens Gebroken Man bevonden de bewegingssensoren van de Opper Cops zich in de vier hoeken van de kamer, zodat ze de hele ruimte bestreken.

Voorzichtig duwde ik Zippy door de opening en hield mijn adem in, klaar om te vluchten. Hij rolde een meter de kamer in en stopte. Zijn gezoem ging over in een zacht geronk. Toen het alarm niet afging en er geen Opper Cops door de deur naar binnen stormden, kroop ik uit de buis.

Ik doorzocht het bureau en opende zo snel als ik kon alle laden. Er stonden ook nog een lange werktafel, een bank en een rek met daaraan ketens en handboeien in Karla’s kantoor. Plotseling zag ik mezelf voor me, geketend aan dat rek, terwijl de hoofdcommandant me ondervroeg.

Een andere muur werd opgesierd door planken vol RATT’s. Ik negeerde hun mechanische blik, maar hield me wel klaar om de buis weer in te duiken zodra er eentje bewoog.

Mijn wanhoop nam toe. Geen spoor van het bitje van Gebroken Man. Ik sloot mijn ogen even en haalde een paar keer diep adem. Denk na. Waar zou je zoiets opbergen? Nog een keer keek ik de kamer rond. Een grijze kast in de hoek trok mijn aandacht.

De vreugde die ik voelde toen de kastdeur wijd open zwaaide, verdween meteen weer. Een metalen hekwerk schermde de planken af waarop diverse voorwerpen lagen – bewijsstukken, waarschijnlijk. Naast het slot op het hekwerk zat een toetsenbordje. Geen van de gereedschappen in mijn riem zou me helpen om dat slot te openen. Ik had een toegangscode nodig.

Op de derde plank van boven lag een rij bitjes. Dat van Gebroken Man lag er vast tussen, op luttele centimeters afstand. Zo dichtbij.

‘Blijf staan,’ commandeerde een stem achter me.

Hoofdstuk 8

Ik sloot mijn ogen; een golf van verzengende angst verlamde mijn spieren.

‘Houd je handen waar ik ze kan zien,’ beval hij, maar zijn stem piepte een beetje. Van de zenuwen, of omdat hij nog jong was.

Misschien kon ik me er nog uit praten. Ik deed mijn handen opzij.

‘Draai je om. Langzaam.’

Ik keek hem aan. Mijn verbazing ging over in wantrouwen. ‘Ben je me gevolgd?’

Riley liet zijn stungun zakken. ‘Nee, ik – Wat doe jíj hier nou?’

‘Dat kan ik beter aan jóú vragen. Of ben je toevallig de assistent van hoofdcommandant Karla? Waarom heb je me niet verteld dat je een Opper Cop bent?’ Mijn brutale antwoord leek het gewenste effect te hebben, want Riley worstelde om antwoord te geven op vragen die ik helemaal niet mocht stellen.

‘Ik ben geen… Ik beheer het elektrische systeem.’ Hij gebaarde naar zijn headset. ‘Ik zag in deze ruimte een vreemde piek in de elektriciteit, dus kwam ik kijken wat er was.’

‘Goed. Kijk maar.’ Ik maakte een uitnodigend gebaar met mijn arm. ‘Ik ben toch klaar met de buizen hier.’ Ik pakte Zippy op en liep naar het open rooster. De kleine trol voelde heet aan.

‘Wacht.’ Riley stapte de kamer helemaal binnen en sloot de deur achter zich. Hij had het wapen nog vast, maar richtte het nu op de vloer. ‘Je hebt geen toestemming om op dit niveau te komen.’ Hij keek even naar de open kast met bewijsstukken. ‘Wat doe je hier?’

Ik ontweek de vraag. ‘Hoe weet je dat ik geen toestemming heb?’

‘Dat heb ik gecheckt.’

‘Maar je weet niet hoe ik heet.’ En mijn naam was ook niet makkelijk te vinden.

‘Ik heb de lijst bekeken met sloven die toestemming hebben. Ik nam aan dat je ongeveer net zo oud bent als ik en ik vond maar één sloof die minder dan zestienhonderd weken oud was, maar zíjn naam ben ik vergeten.’

‘Ik heb deze week een speciale taak. Die lijst is nog niet bijgewerkt.’ De hitte die Zippy uitstraalde, werd ondertussen ondraaglijk. Ik zette hem neer naast de ingang van de buis en hurkte neer om erin te kruipen.

‘Blijf staan, anders gebruik ik mijn stungun.’

Snel keek ik over mijn schouder. Hij richtte zijn wapen nu weer op mij. Aan de intense blik in zijn blauwe ogen zag ik dat hij het meende. Hij leek trouwens langer dan eerst. Waarom had ik niet eerder gezien hoe gespierd hij was?

‘Je gaat me niet vertellen wat je hier doet, hè?’

‘Klopt,’ zei ik.

Hij liep zijwaarts naar de kast, met zijn wapen nog steeds op mij gericht. Na een snelle blik op de planken keek hij weer naar mij. Ik beantwoordde zijn blik. Hij kneep zijn ogen een beetje toe, alsof hij razendsnel nadacht.

‘Je kunt hier allerlei wapens en andere spullen stelen, maar toch stond je bij die kast. Dus je wilt een bitje. Alleen zou je dat niet kunnen gebruiken. Dat kan geen enkele sloof.’

Riley was slimmer dan ik had gedacht. Te slim.

In een poging hem om de tuin te leiden zei ik: ‘Ik was gewoon nieuwsgierig wat er zo belangrijk kon zijn dat het achter slot en grendel moest. Ik was hier alleen maar om mijn schoonmaakapparaat te repareren.’ Zippy’s gezoem klonk ondertussen steeds luider en kleine rookpluimpjes stegen op naar het plafond. Brave jongen.

‘Nee, dat klopt niet. Ik heb me geïnformeerd over de onderste niveaus. Het is al erg genoeg als je als sloof betrapt wordt op de bovenste niveaus, maar dan ook nog in Karla’s kantoor… dan riskeer je je leven… Wacht even. Er is iets gaande in de onderste niveaus. Ze zijn naar iemand op zoek.’ Zijn ogen werden wazig, terwijl hij zijn logische gedachtegang volgde.

Nu had ik geen tijd meer te verliezen. Ik draaide Zippy om. Het metaal verschroeide mijn hand.

Riley knipte in zijn vingers. ‘Je wilt Domotors bitje!’

Ik schakelde Zippy uit en deed mijn arm omhoog, zodat de bewegingssensoren reageerden. Meteen klonk er een schel gerinkel. Riley werd afgeleid door het lawaai en keek om zich heen waar het vandaan kwam. Zonder aarzeling schoof ik Zippy de buis in en volgde de trol. Zo snel mogelijk duwde ik hem voort door de nauwe ruimte, ondanks de hitte die mijn vingertoppen verschroeide.

‘Luister!’ schreeuwde Riley me na.

Een vreemd verzoek. Ik verdraaide mijn nek om achterom te kunnen kijken. Zijn hand greep het rooster en ramde het dicht. Na een paar seconden zweeg het alarm plotseling. Verdorie. Ik wilde juist dat het lawaai mijn vlucht maskeerde. Terwijl ik nog overwoog hoeveel geluid ik durfde te maken, hoorde ik het gestamp van vele laarzen en een deur die open werd gesmeten.

Versterking. Shit.

Ik was erin geslaagd drie meter de buis in te kruipen. De Opper Cops hoefden alleen maar een van Karla’s RATT’s achter me aan te sturen, en dan hadden ze me zo.

‘Wat is hier aan de hand?’ klonk Karla’s stem.

Mijn hart stond even stil, en ik vroeg me af of het weer op gang zou komen als ze haar zapper gebruikte.

‘Een storing in de sensoren, hoofdcommandant,’ zei Riley.

‘Maar het alarm –’

‘Mijn fout. Ik heb het per ongeluk laten afgaan terwijl ik een reparatie uitvoerde. Mijn excuses voor het ongemak, sir.’

‘Ongemak! Jouw foutje heeft onze bespreking verstoord en elke slapende officier wakker gemaakt op niveau vier. Ik moet hier melding van maken. Naam?’

‘Riley Narelle Ashon.’ Zijn stem bleef kalm. Indrukwekkend, als je wist hoe angstaanjagend Karla kon zijn.

‘Narelle? Waarom houd jij je bezig met de beveiligingssystemen?’

Goede vraag. Alleen de familie Trava had toegang tot het beveiligingsnetwerk.

‘Ik beheer de elektriciteit, sir. Toen de sensor haperde, zag ik een stroompiek op mijn monitor, en daarom kwam ik kijken. Ik dacht dat ik de sensor kon repareren, sir.’

‘Dat had je dan verkeerd gedacht. Wat is je geboorteweek?’

‘Dat is 145.414.’

Ha. Hij was maar drieënzeventig weken ouder dan ik.

‘Dus je hebt net je training achter de rug. Hoe kan het dat je dit werk doet?’

‘Dat was mijn keuze, sir.’

‘Jouw keuze? O, ik begrijp het al. De beste van de klas. Nou, je kunt duidelijk nog wel wat training gebruiken. Meld je bij commandant Vinco Trava voor een extra dienst.’

Extra dienst, dat betekende op de onderste niveaus de gevreesde rode polsband en zware fysieke arbeid. De oppers kregen in zo’n geval vast een of andere saaie taak die niemand anders wilde uitvoeren.

‘Ja, sir,’ zei Riley.

Na een paar seconden stilte drong het tot me door. Riley had me alweer niet verraden. Zelfs nu hij zelf straf kreeg, had hij gezwegen. Een vreemde sensatie golfde door me heen – opluchting, vermengd met… Ik had er geen naam voor. Merkwaardig.

‘Je kunt gaan, Ashon. Luitenant Arno, je mannen kunnen terug naar hun post, maar ik wil dat jij hier blijft,’ beval ze.

Het geschuifel van voeten stierf weg en de deur klikte dicht. Ik besloot te wachten. Niet handig om Karla nu op mijn aanwezigheid te attenderen. Ik vroeg me af hoelang ik daar nog moest blijven zitten.

‘Waar waren we, Arno?’ vroeg Karla.

‘We hadden het over de situatie beneden,’ zei Arno.

‘Nog nieuws?’

‘Nee. Niemand wil zeggen waar hij is. De sloven zijn wel doodsbang. Ze verlinken bij bosjes hun vrienden. We hebben in deze week meer illegale activiteiten ontdekt dan in de afgelopen dertig weken. We hebben een vrouw opgepakt die haar eigen kinderen grootbracht. Een hele gezinseenheid.’

‘Weer wat nieuws. En wat heeft Vinco gedaan?’

‘De kinderen waren te oud voor de zorgeenheid. Ze zouden zich hun moeder herinneren en te veel naar elkaar toe trekken. Dus heeft hij ze naar de Hakmolen gestuurd. Die vrouw werkt nu bij de schapen.’

Hij rapporteerde de dood van drie kinderen op verveelde toon. Ik was zo kwaad dat ik hem wel kon wurgen.

‘Hardvochtig.’ Even stokte Karla’s stem, maar toen sprak ze weer verder zonder enige emotie. ‘Maar wel gepast. Het zou gevaarlijk zijn als de sloven zich aan elkaar gingen hechten.’ Ze zweeg even. ‘Dus je hebt de druk om Domotor te vinden opgevoerd, maar nog steeds zonder resultaat?’

‘Ja, sir.’

Domotor? Daar had Riley het ook al over gehad.

‘Cogon blijft onze hoofdverdachte,’ zei Karla. ‘Maar er zijn tientallen sloven die voor hem instaan.’

Tientallen? Wow. Ik wist dat hij populair was, maar ik had niet gedacht dat zoveel sloven hun leven voor hem zouden riskeren.

‘Hij weet iets, dat voel ik gewoon,’ ging Karla verder. ‘En hoe zit het met onze informanten? Hebben zij nog geruchten gehoord?’

‘Nee. Iedereen houdt zich stil. Er wordt niet over gepraat. Niet over geroddeld. Het is alsof Domotor nooit heeft bestaan. Meestal ontstaat er onrust en wordt er over martelaren gesproken als er een profeet verdwijnt. Maar deze keer niets.’

Domotor was kennelijk de echte naam van Gebroken Man.

‘En dat jonge meisje… Trella?’

Plotseling voelde het alsof de buis zich strak om mijn lichaam sloot. Ik had moeite om adem te halen.

‘Ik heb een paar van mijn mannen naar haar laten vragen,’ zei Arno. ‘Ze is nogal op zichzelf. Geen absenties. Geen berispingen in haar dossier. Geen vrienden, behalve Cogon.’

‘Dat is wel een interessante connectie. Arresteer ze allebei. Misschien werkt Cogon wat beter mee als we dreigen Trella te doden, en vice versa. Zet ze allebei in een verhoorkamer. Laat het commandant Vinco weten als ze er zijn.’

‘Ja, sir.’

Ik moest Cog waarschuwen. Hij moest verdwijnen. Maar waar kon ik die grote man verbergen? Bij Gebroken Man? Nee. Cog had de deur afgesloten met platen.

Arno verliet het kantoor, maar Karla bleef. Ik had geen tijd meer. Ik waagde het erop en kroop weg door de buis, terwijl ik Zippy voor me uit duwde. De kleine trol, die nu wat koeler aanvoelde, had goed gewerkt. Ik vroeg me af of Logan en Anne-Jade ook een apparaatje hadden ontwikkeld om sloten open te krijgen. Ik moest een lach onderdrukken. Als ik mazzel had, overleefde ik de komende tien uur, en nu dacht ik alweer aan een volgende poging om het bitje van Gebroken Man te stelen.

Even later kwam ik bij Rileys opslagruimte. Geen geluid, maar ik wachtte toch een paar kostbare minuten voor ik het rooster opende. Er was niemand. Maar de ladder stond nu onder de ventilatieschacht en op de bank stond een notitiebord. Met daarop een boodschap voor mij.

Er stond: ‘Ik heb je gedekt, nu is het jouw beurt. Kom naar me toe op uur achtenvijftig.’

Snel wiste ik de boodschap met het uiteinde van mijn mouw. Tegen die tijd zou ik of gearresteerd zijn of voortvluchtig. Dus ik betwijfelde of ik naar hem toe kon komen. Ik voelde een steekje van teleurstelling, en dat verbaasde me. Snel herhaalde ik mijn mantra: vertrouw nooit een opper, een Opper Cop of een sloof. Niet als je wilde overleven, tenminste.

Maar terwijl ik de ladder op klom, vroeg ik me af of overleven wel genoeg was.

‘Zou jij niet aan het werk moeten zijn in een of andere ventilatieschacht?’ vroeg Cog. Hij stond met zijn armen tot aan zijn ellebogen in een machine, in de afvalcentrale. Zijn overall zat vol met zwarte smurrie, die langzaam op de vloer droop. Een walgelijke stank hing zwaar in de lucht.

‘De Opper Cops komen jou en mij arresteren.’

Hij stopte met zijn bezigheden. ‘Hoe weet je dat?’

‘Ik hoorde het hoofdcommandant Karla zeggen. Ze gaan dreigen mij te recyclen als jij ze niet vertelt over Gebroken Man. Je moet je verbergen. Nu meteen.’

Maar hij trok zijn armen niet uit de machine. In plaats daarvan werkte hij rustig verder.

‘Cog!’

‘Stil nou even. Ik moet nadenken.’

‘Ik heb alles al uitgedacht. We verbergen ons allebei en dan…’

‘En dan wat? Blijven we de rest van ons leven voortvluchtig? Of vinden we de Poort, en vertrekken we? Geloof je in de Poort, Trella?’

‘Ik geloof wel dat er iets gaande is op de bovenste niveaus. Ik geloof dat de Opper Cops tegen ons liegen.’

‘Je meent het,’ zei hij droog. ‘Geef nou gewoon eens antwoord op mijn vraag. Geloof je in de Poort?’

‘Dat doet er niet toe. Eerst moeten we jou op een veilige plek zien te krijgen, en dan zien we wel wat we verder doen.’

Cogon gromde en haalde een zwarte doek tevoorschijn. ‘Verboden spul.’ Hij vouwde de doek open, en er rolde een fles uit. ‘Die is door de wc gespoeld en in het riool terechtgekomen, tijdens een inval van de Opper Cops.’

‘Cog!’ Ik raakte steeds meer in paniek. Hij deed zo nonchalant.

‘Het doet er wel toe,’ zei hij. ‘Of je in de Poort gelooft of niet.’

‘Hoezo?’

‘Omdat ik me toch nergens kan verbergen. Ze zullen me snel genoeg hebben, en dan blijven ze naar jou zoeken. Ik ga me laten arresteren, en dan ga ik bekennen dat ik op eigen houtje die Opper Cop heb gedood. Ik ga jouw naam zuiveren. En uiteindelijk vertel ik ze dat ik Gebroken Man heb verstopt en stuur ik ze naar verschillende schuilplaatsen. Als ze hem dan niet vinden, biecht ik op dat ik hem ook heb gedood en zijn lichaam heb gedumpt in een aantal verschillende containers en stukjes van hem heb gevoerd aan diverse machines. Hopelijk onderzoeken ze al die beweringen.’

Vol afschuw staarde ik Cog aan.

‘Snap je het nou, Trell? Het doet er wel toe. Want ik kan dat alleen volhouden als ik weet dat jij in de Poort gelooft en dat je ernaar op zoek bent. Als ik weet dat ik je help door de Opper Cops bezig te houden terwijl jij de Poort zoekt.’

‘Maar ze zullen je aan de Hakmolen voeren!’

‘Daar zit ik niet mee.’

‘Maar ik wel.’

‘Jij gaat er niet over.’

‘Denk je echt dat de Poort vinden belangrijker is dan jouw leven?’ vroeg ik hem.

‘Ja.’

‘Waarom? Ben je niet tevreden met hoe het is? Je glimlacht naar iedereen. Je hebt ik weet niet hoeveel vrienden.’

Hij stak zijn smerige, stinkende handen op. ‘Dít is de rest van mijn leven. Er zal niets veranderen tenzij wij iets doen. Ik heb gewacht op de juiste omstandigheden. Dit is het moment.’

Een van de onderhoudssloven kwam naar ons toe. ‘Cog, er is een groep Opper Cops naar je op zoek. Zullen we ze afleiden?’

‘Nee, dank je. Ga maar weer aan het werk.’ Cogon keek me recht in mijn ogen.

Een onbeantwoorde vraag hing nog steeds tussen ons in.

‘Ik weet niet of ik in de Poort geloof. Maar ik zal ernaar blijven zoeken tot ik kan bewijzen dat hij bestaat, of niet. Ben je daarmee geholpen?’

We hoorden geschreeuw en luide stemmen.

Hij glimlachte. ‘Ja. En nu wegwezen.’ Hij wuifde me naar de verwarmingsbuis. ‘Mijn verhaal wordt er niet geloofwaardiger op als ze me hier met jou aantreffen.’

‘En die onderhoudssloof van daarnet?’

‘Die dekt me wel.’

Ik rende naar de buis en kroop erin. De Opper Cops hadden zich kennelijk voorbereid op hevige weerstand. Hun stemmen klonken verbaasd toen Cog zei dat hij met hen mee zou gaan. En inderdaad noemde de andere onderhoudssloof me niet – terwijl hij die informatie had kunnen gebruiken om een betere functie te krijgen. Dat bewees weer eens hoe uniek Cog was.

Liggend in die warme buis voelde ik me voor het eerst in lange tijd echt eenzaam.

Als Cog zich dan per se voor me wilde opofferen, kon ik op zijn minst snel mijn dienst gaan afmaken alsof er niets gebeurd was. Om de drie uur die ik had gemist in te halen voerde ik de snelheid van de trol op. En dat deed me weer aan Cog deed denken.

We hadden samen in de zorgeenheid gezeten. Mijn allervroegste herinneringen omvatten een verwarrende reeks nieuwe gezichten, overstuur zijn en een intens verlangen. Hoewel Cog tweehonderdachtenzestig weken ouder was dan ik, werd hij mijn vriend. Dankzij hem was het leven in de lawaaiige, chaotische zorgeenheid draaglijk geweest. Tot Cog zijn veertiende centiweek vierde en hij weg ‘mocht’ uit de zorgeenheid, waar ik achterbleef.

Ik had geweten dat hij zou vertrekken, maar ik had niet beseft hoe kapot ik ervan zou zijn. Hij was af en toe langsgekomen, en ik kon hem altijd bereiken, maar zijn nieuwe leven en vrienden namen hem in beslag. De overgang was groot, van mijn trouwe maatje naar iemand die ik maar eens in de twee weken een uur zag. Ik was behoorlijk van slag en daardoor een makkelijk doelwit van pesterijen.

De andere kinderen in de zorgeenheid begrepen me niet. Een leven in het buizenstelsel leek me beter dan continu gepest worden door iedereen om me heen. Zodra ik mijn veertiende centiweekviering had gehad, verliet ik de eenheid. Cog zocht me meteen op. Ik had me voorgenomen om me niet meer aan hem te hechten, of aan iemand anders, omdat ik die pijn niet meer wilde voelen. Maar Cog had het niet opgegeven.

En nu was hij weer verdwenen.

Ik liet de golven van verdriet over me heen spoelen. Ik was eenzaam en verlaten, en ik bereed mijn emoties zoals ik over het water surfte in een waterbuis, als ik me liet meevoeren door de vloeistof.

Uiteindelijk besefte ik dat het genoeg was geweest, vocht om mijn zelfbeheersing terug te krijgen, en won. Ik stopte het verdriet diep vanbinnen weg en concentreerde me weer op het heden. Mijn dienst was voorbij.

De schoonmaaktrol vertraagde zijn tempo omdat hij een bocht naderde. Een paar meter verderop was het luik dat toegang bood tot een onderhoudsruimte. Toen we daar waren, zette ik de trol stil en schoof het luik open. Ik tilde de trol uit de schacht en propte hem met de nodige moeite in een werkkast, klaar voor de volgende sloof.

Terwijl ik stond te bedenken of ik me zou verplaatsen via de buizen of de gangen, ging de deur open. Drie Opper Cops kwamen de kleine ruimte binnen.

Mijn hart verlangde onmiddellijke actie en gilde tegen mijn benen dat ze moesten rennen. Logica dwong mijn lichaam om die paniekerige commando’s te negeren. Ik maakte ruimte voor de nieuwkomers en ging wat dichter bij het luik staan, van plan om door de ventilatieschacht te ontsnappen als dat nodig was.

Een luitenant keek naar mijn werkpak en blote voeten. ‘Klaar met je dienst?’ Ik herkende die stem uit het kantoor van Karla. Luitenant Arno.

‘Ja, sir.’ Ik onderdrukte de trilling in mijn stem.

‘Je staat onder arrest.’

De trilling zakte naar mijn maag. ‘Waarom, sir?’

‘Omdat je hebt gelogen tegen hoofdcommandant Karla,’ beet hij me toe.

‘Gelogen, sir?’ Zo snel kon Cog toch niet zijn gezwicht? Tenzij… Ik durfde er niet aan te denken hoe vreselijk het voor Cog moest zijn geweest als hij had besloten Karla over mij te vertellen.

‘We weten dat je betrokken bent bij de verdwijning van Gebroken Man, hoewel je dat ontkend hebt. En je zult ons vertellen waar hij is.’ Zijn toon liet weinig ruimte voor twijfel.

De Opper Cop links van hem trok een paar handboeien van zijn riem. Ik schatte de afstand naar het luik in, maar aarzelde. Vluchten was iets wat schuldige personen deden, en ik – nou ja, ik was schuldig. Maar ik vertrouwde Cog. Zo snel kon hij niet door de knieën zijn gegaan.

Een van Arno’s apparaatjes begon te piepen. Hij pakte de zwarte communicator. ‘Ja?’

De Opper Cops wachtten, terwijl hij luisterde.

‘Weet je het zeker?’ Hij wierp me een vuile blik toe. ‘Goed dan. Ik kom eraan.’ Hij stopte het apparaat weer weg en zei tegen zijn maten: ‘Het lijkt erop dat dit sloofje echt onschuldig is.’ En toen zei hij tegen mij: ‘Je vriend Cogan heeft net bekend dat hij mijn agent zelf heeft gedood. Je bent vrij om te gaan… voorlopig.’

Hij beende de kamer uit, met de Opper Cops in zijn kielzog. Toen de deur dichtklikte, zakte ik ineen tegen de muur en liet ik het metaal mijn verhitte huid afkoelen. Maar niet voor lang. Mijn volgende dienst begon over tien uur, en ik had een belofte gedaan.

Na een maaltijd en een paar uur slaap ging ik op weg naar de schuilplaats van Gebroken Man. Ik was al meer dan dertig uur niet bij hem geweest, maar hij had tenminste wel genoeg te eten gehad. Toen ik de kamer in glipte, zat hij achter de computer. Hij zag er verzorgd uit voor een man die ondergedoken zat.

Hij glimlachte opgelucht. ‘Gelukkig, je bent niet gepakt.’

‘Nog niet.’

Zijn gezicht betrok. ‘Gaat Cogon ze vertellen waar ik ben?’

‘Hoe weet je het, van Cog?’ Ik keek om me heen. Kwam hier nog iemand anders? Ik zag verder geen sporen.

‘De computer. Ik kan alle algemene informatie opzoeken. Toen ik zag dat de diensten van Cogon aan anderen waren toegewezen, nam ik aan dat hij gearresteerd was.’

‘Dat klopt. Maar je hoeft niet bang te zijn dat Cogon je verraadt. Hij kan erg koppig zijn.’ Ik legde Gebroken Man uit hoe Cog zich had opgeofferd.

Hij sloot zijn ogen en drukte zijn handen ertegenaan. ‘Een martelaar. We zullen hem niet vergeten.’

Mijn keel voelde alsof Zippy erin was blijven steken. Ik slikte en richtte mijn blik op de vloer. Er zaten wielen aan de stoel van Gebroken Man. ‘Hoe zit het met die stoel?’ vroeg ik.

Hij veegde zijn ogen af en keek me aan. ‘Stoel?’

‘Die wielen?’

‘O, die heb ik gemaakt. Ik heb een oude gereedschapskist en een kapotte kar gevonden. Ik had verder niks te doen, dus meer dan genoeg tijd om dit in elkaar te knutselen.’ Hij ging rechtop zitten en grijnsde even. ‘Ik kan mezelf eigenlijk al heel aardig redden. Ik kan douchen en mezelf in een stoel hijsen. Ik denk dat mijn spieren sterker worden.’ Nu zakte hij weer een beetje ineen. ‘Trella, wil je iets voor me doen?’

Ik verstijfde. Wat kon hij nog meer willen? ‘Dat hangt ervan af.’

‘Als je gepakt wordt, vertel de Opper Cops dan waar ik ben.’

‘Waarom?’

‘Ik word liever doodgezapt dan dat ik hier moet verhongeren.’

Goed punt. ‘Ik zal ervoor zorgen dat ze je weten te vinden, Domotor,’ beloofde ik.

Zijn verslagen houding maakte plaats voor verbazing. ‘Hoe weet je mijn naam?’

Ik vertelde van mijn avonturen in Karla’s kantoor. ‘Riley weet dat ik je bitje wilde. We zullen een manier moeten vinden om zonder bitje in die computer te komen.’

‘Onmogelijk.’ Even staarde hij voor zich uit. ‘Wat zijn de familienamen van die jongen?’

‘Narelle Ashon. Hoezo?’

‘Dan is hij Jacobs zoon.’ Met toeknepen ogen keek hij me aan. ‘Je hebt me nooit naar jouw familie gevraagd.’

‘De familie die jij bedacht had, zodat ik je zou helpen?’

‘Ik heb het niet bedacht –’

‘Laat maar. Misschien was het waar wat je zei. Maar uit wat ik gelezen heb over de oppers, maak ik op dat een echte familie geen kind zou achterlaten in de onderste niveaus. Dus ik hoef niets van ze te weten.’

Hij stak zijn handen op. ‘Goed dan. Zoals je wilt. Maar we hebben nog wel mijn bitje nodig. Ideeën?’

‘Ik zal nog een poging wagen.’ Hoe, dat was nog even een probleem. Zippy kon inderdaad de sensoren uitschakelen, maar dan zou Riley het weer merken. En dat slot kreeg ik toch niet open. Tenzij de TechNo’s nog een handig apparaatje hadden.

‘Doe het als Riley dienst heeft,’ zei Gebroken Man.

‘Hoezo?’

‘Misschien dekt hij je nog eens. Hopelijk staat hij achter onze zaak.’

De woorden van Gebroken Man deden me denken aan de boodschap van Riley. Hij had me gevraagd naar hem toe te komen. En hem te vertrouwen. Ik was Riley wel iets verschuldigd, dus zou ik op uur achtenvijftig naar hem toe gaan. Maar hem vertrouwen, daar kon geen sprake van zijn.

Hoofdstuk 9

De recyclingcentrale nam het hele Kwadraat I1 in beslag. Overal lagen bergen kapotte, weggegooide spullen. Sloven sorteerden de hopen afval in kleinere hoeveelheden. Andere sloven waren bezig met de machines. Ze stopten metaal in de enorme staaloven, stukken glas in de smeltoven en draad in de weefmachines. Achter het machinepark was nog een ploeg sloven bezig voorwerpen te maken van het gesmolten glas, de metalen platen en de lappen stof.

Ik droeg net zo’n vormeloze overall als de andere sloven daar, dus ik viel niet op. Er liepen een paar Opper Cops rond, en ik oefende in mijn hoofd alvast mijn smoes, voor het geval dat.

De hitte die de machines afgaven, maakte de lucht zwaar, en er vormde zich een laagje fijn stof op mijn huid en kleding. Een hete, metalige geur overheerste alles. Ik baande me een weg door alle lawaaiige bedrijvigheid, op zoek naar Logan en Anne-Jade.

De reden waarom je in deze ruimte laarzen met dikke zolen moest dragen kraakte onder mijn voeten, en ik liep met een boogje om bergen keukenspullen en gescheurde kleren heen. Er werd niets verspild. Alles werd gerecycled en hergebruikt. Menselijke ontlasting en voedselresten gingen naar het afvalverwerkingssysteem om daar te worden omgezet in kunststof voor Hydrocultuur. Water werd door het waterzuiveringssysteem geleid en lucht blies door een hele serie tanks en filters.

Zelfs de mensen droegen iets bij als ze stierven. Hun levenloze lichamen werden naar de Hakmolen gestuurd, in een ruimte naast de afvalverwerkingscentrale, om te worden omgezet in… Dat wist ik eigenlijk niet. Daarover deden de wildste verhalen de ronde. Er werden daar maar weinig sloven toegelaten. Levend, althans. Sommigen noemden die ruimte de Laatste Poort.

Mijn gedachten dwaalden af naar Cog. Als een geliefd persoon stierf, vormden de andere sloven een soort erehaag in de gangen op weg naar de Hakmolen. Snel verdreef ik die sombere gedachten. Die leidden me maar af van mijn missie.

Anne-Jade en Logan waren bezig printplaatjes te sorteren. Ik ging bij hen staan. Anne-Jade keek me geërgerd aan, maar Logan glimlachte vriendelijk. Om te doen alsof ik ook aan het werk was, verplaatste ik op goed geluk wat voorwerpen.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg Anne-Jade. Ze siste de woorden bijna.

‘Ik heb jullie hulp nodig.’

Ze keek naar de Opper Cops in de buurt. ‘Kun je niet wachten tot onze dienst erop zit, op uur zestig?’

‘Nee, dan begint mijn dienst.’

Logan boog zich naar me toe. ‘Heeft Zippy je geholpen?’

‘Min of meer.’

Toen ze me afwachtend aankeken, vertelde ik dat de stroompiek zichtbaar was geweest voor de beheerder van het elektriciteitssysteem.

‘Dat is wel een probleem. Dan moeten we een –’ begon Logan.

‘Niet nu.’ Anne-Jades lange goudblonde haren zwiepten heen en weer toen ze geïrriteerd haar hoofd schudde. ‘Wat moet je?’ vroeg ze mij.

‘Ik heb een nieuwe, verbeterde Zippy nodig en iets waarmee ik sloten kan openen.’

‘Je zult het even met Zippy moeten doen. Als ik wat tijd had…’ Logan staarde voor zich uit, waarschijnlijk in zijn hoofd druk bezig om Zippy opnieuw in elkaar te zetten.

‘Hoeveel tijd?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Een week.’

‘Te lang.’ Ik dacht even na. Ik wist nu waar in Karla’s kantoor het bitje van Gebroken Man lag, dus hoefde ik daar maar kort te zijn en kon ik misschien al vertrekken voordat de verandering in de stroom opgemerkt werd. ‘En het slot?’

Logan grijnsde breed naar me. Hij trok een smal klokje uit zijn zak en gaf het aan mij. ‘Ik dacht al dat je dit nodig zou hebben. Houd het onder het toetsenbord en druk dan op de knop. In plaats van de tijd zie je op de display dan een code voor het slot, binnen drie of vier seconden.’

Vol verbazing bekeek ik het apparaatje. ‘Hoe kan dat?’

‘Wil je dat echt weten?’ vroeg Anne-Jade.

‘Nee. Dit is geweldig.’

‘Verder nog iets?’

Ik aarzelde. Gebroken Man had gezegd dat het onmogelijk was, maar met deze twee leek alles mogelijk. ‘Hebben jullie een apparaat waarmee je toegang krijgt tot het computernetwerk van de oppers?’

Anne-Jade wisselde een blik met Logan. Weer keek ze even snel de ruimte rond voor ze antwoord gaf. ‘Zoiets als een bitje?’

Ik knikte.

Nog zo’n blik van verstandhouding tussen broer en zus. ‘Dat is het ultieme doel van elke TechNo,’ zei Logan. ‘Ik heb hun systeem zo ver gehackt als mogelijk is, zonder bitje. Het enige wat ik nodig heb is een bitje om de deur te openen, dan is het hele netwerk van míj. Van mij!’

‘En is het iemand ooit gelukt?’ vroeg ik, terwijl ik me afvroeg hoeveel TechNo’s er eigenlijk waren.

‘Nee, maar…’ begon Logan. Met een blik vroeg hij Anne-Jade om toestemming. Ze gebaarde dat hij verder kon praten, hoewel de stress duidelijk van haar gezicht was af te lezen.

Logan kwam wat dichter bij me staan. ‘Maar we zijn er bijna.’

‘Hoe snel?’

‘Twintig weken, misschien iets langer.’

Te laat om mij te helpen. ‘Kunnen jullie het misschien sneller doen?’

Anne-Jade draaide zich naar me toe. ‘Nee. Het vergt een ongelooflijke inspanning om zulke apparatuur te maken. En wij zijn de enigen. Hier voor je staan alle TechNo’s die er zijn. De Opper Cops hebben onze groep uitgeroeid, en de enige reden dat wij nog leven, is dat we langzaamaan doen en heel voorzichtig zijn. Tot nu toe zijn we de oppers te slim af geweest.’ Op haar wangen verschenen twee vuurrode vlekken.

‘We weten dat we vroeg of laat betrapt zullen worden,’ zei Logan. Zijn toon was vlak, alsof hij over iets heel gewoons sprak. ‘We willen alleen wel maximale schade aanrichten voor we aan de Hakmolen worden gevoerd.’

Achter Zippy aan kroop ik door de ventilatieschacht op niveau vier. De tocht erheen voelde inmiddels als routine. Slecht teken. Voor ik te maken kreeg met Gebroken Man had ik mijn tripjes naar de bovenste niveaus beperkt tot eens in de vijf à tien weken. Nu kwam ik hier elke keer als ik geen dienst had.

Ik zette Zippy uit toen we bij Rileys kamer kwamen. Het leek me niet handig om hem te laten merken dat we er waren, ook al was het al bijna uur achtenvijftig. Ik keek door het rooster of ik Opper Cops zag.

Riley zat op het randje van de bank. Even later stond hij op, keek naar de klok, streek zijn shirt glad en deed zijn headset goed. Was hij nerveus of verveeld? Misschien stonden de Opper Cops wel op de gang te wachten op Rileys teken. En waarom zou hij zijn headset op hebben?

Nu of nooit. Ik reikte naar het rooster boven de bank en deed het opzij. Riley schrok van het geluid. Ik onderdrukte een grimas. Hij was nerveus. Vanwege een valstrik, of vanwege mij? In ieder geval was hij niet gewapend.

Ik liet Zippy op de bank vallen en klom zelf langs de ladder omlaag. Ik hield mijn voeten op de onderste sport, klaar om ervandoor te gaan als er problemen waren.

‘Ik dacht dat je niet zou komen,’ zei Riley.

Hij leek wel ouder dan de vorige keer. Omdat hij niet meer in training was, droeg hij een eenvoudig grijs shirt en een zwarte broek. Op zijn wangen en hals zaten een paar flinke halen, en zijn linkermouw was bebloed en gescheurd.

‘Wat is er gebeurd?’ Ik gebaarde naar zijn arm.

Een grimmig lachje vormde zich om zijn lippen. ‘Extra dienst bij commandant Vinco. De commandant is dol op vechten met messen en gebruikt zijn ongewapende “helpers” als oefenmateriaal.’

Ik kon het niet laten. ‘Ongewapend?’

Een ondeugende blik deed zijn ogen even oplichten. ‘Tot nu toe heb ik het weten te overleven, tot zijn grote ergernis.’ Hij wreef over zijn schouder, en de geamuseerde uitdrukking verdween van zijn gezicht. ‘Hij wordt alleen steeds vindingrijker. Maar daarvoor ben je niet hier.’ Even staarde hij me aan.

Opeens kreeg ik het heel warm. Ik vermoedde dat ik er niet erg florissant uitzag. Plukken bruin haar waren al uren eerder ontsnapt aan mijn vlecht en plakten tegen mijn bezwete gezicht. Mijn schoonmaakuniform, dat nu wel erg strak aanvoelde, zat vol scheuren en vlekken. Blote voeten, ruw door eelt, maakten het plaatje helemaal af. Ik snapte niet waarom het me iets kon schelen hoe ik eruitzag. Dat had ik nog nooit eerder meegemaakt.

‘Kom je nog naar beneden?’ Riley wees naar de bank.

‘Ik blijf hier wel.’

‘Dus je vertrouwt me nog steeds niet, hoewel ik je gedekt heb?’

Ik wond er geen doekjes om. ‘Precies.’

‘Waarom ben je dan hier?’

‘Ik was je iets verschuldigd.’

‘Geweldig,’ mompelde hij. Hij sloeg zijn armen over elkaar en fronste zijn wenkbrauwen. ‘Ga dan maar weer. Ik kan je niet helpen als je me niet vertrouwt.’ Hij keerde zich om, klaar om te vertrekken.

Niet de reactie die ik had verwacht. ‘Waarmee wil je me dan helpen?’

Hij zweeg even. ‘Domotors bitje halen.’

‘Waarom?’

Riley keek me aan met een uitdagende blik in zijn blauwe ogen. Ik was zo gewend aan al die tinten bruin in de onderste niveaus dat die blauwe kleur me bleef fascineren.

‘Als je dat wilt weten, kom dan zitten.’ Hij maakte een uitnodigend gebaar met zijn arm.

Nieuwsgierigheid was een zeer riskante eigenschap. Al in de zorgeenheid leerden sloven om vooral niet te veel vragen te stellen en nooit in twijfel te trekken wat je werd geleerd. Als je alles accepteerde, kreeg je meer privileges, minder straf en behoorlijk werk. Sommigen hadden die les sneller geleerd dan anderen. En er waren er die het nog steeds niet hadden aanvaard.

Mijn Zorgmoeder had de regels van de Opper Cops gevolgd, maar de innerlijke overtuiging ontbrak haar. Ze strafte ons omdat het moest, niet omdat ze het eens was met de regels. Als een van ons zich aan de regels wist te onttrekken, juichte ze het toe en prees ze onze vindingrijkheid.

Helaas was mijn voorraad creatieve uitvluchten op een gegeven moment wel uitgeput geweest. En de vervaagde littekens die overal op mijn lichaam te zien waren, herinnerden me eraan dat ik mijn nieuwsgierigheid beter kon onderdrukken. Dat betekende echter niet dat ik dat ook zou doen. Ik ging op de bank zitten, naast Zippy.

Riley wees naar de kleine schoonmaaktrol. ‘Heb je die gebruikt om de bewegingsmelders uit te schakelen?’

‘Ik geef nergens antwoord op tot je me vertelt waarom je me wilt helpen.’

Hij slikte zijn commentaar in, haalde diep adem en zei: ‘Na onze eerste ontmoeting ben ik op zoek gegaan naar meer informatie over het leven in de onderste niveaus. Die belangstelling leverde me een waarschuwing op. Maar goed dat ik toen nog in training was, aangezien die waarschuwing naar mijn opleider werd gestuurd die tevens mijn vader is, en niet naar de Controllers.’ Hij raakte even zijn linkerarm aan. Uit een aantal snijwonden welde nog steeds bloed op.

‘Wat gebeurt er dan als de Controllers worden ingelicht?’

Zijn gezicht vertrok even. ‘Dat wil je niet weten.’

‘Jawel. Je bent een opper. Hoe erg kan het zijn?’

Hij zweeg even. ‘Interessant. De onwetendheid speelt dus aan beide kanten.’ Terwijl hij op de armleuning van de bank balanceerde, staarde hij even voor zich uit. ‘Maar het is wel logisch. De Trava’s willen natuurlijk voorkomen dat de oppers en de sloven zich verenigen.’ Hij richtte zijn blik weer op mij.

‘Daar hoeven ze echt niet bang voor te zijn. Jullie oppers zien ons als smerig vee dat maar voor één doel gefokt wordt. Om te werken.’

‘Ik zie dat de propaganda gewerkt heeft. Je gelooft de Opper Cops.’

Ik sprong overeind. ‘Niet waar. Ik ben niet zoals die makke schapen. Ik luister niet naar al die bullshit.’

‘O, nee?’ Spottend trok hij een wenkbrauw op. ‘En waar heb jij dan je uitgebreide kennis van het leven in de bovenste niveaus opgedaan?’

‘In de zorgeenheid.’

‘Die wordt geleid door de Opper Cops.’ Nu maakte zijn sarcasme plaats voor zelfingenomenheid.

Ik had liever dat spottende lachje. ‘Dus je hebt me hier uitgenodigd om me in te wrijven dat ik een domme sloof ben die van niets weet?’

‘Nee.’ Hij gromde het woord bijna, alsof het van diep vanbinnen kwam. Toen stak hij zijn beide handen op in een afwerend gebaar. ‘Ik probeer alleen te begrijpen waarom je er automatisch van uitgaat dat ik een verwend jochie ben. En ik wilde je laten nadenken over de informatie die je hebt gekregen. Die heb je van de Opper Cops of uit het computersysteem, dat wordt gerund door de Controllers. Beide bronnen kun je niet vertrouwen.’

‘Goh, nou bedankt voor de tip. Ik vraag me af hoe ik al die weken heb overleefd zonder die kennis.’ Ik liep naar de ladder. Wat een tijdverspilling.

‘Wacht.’ Hij greep mijn arm beet.

Ik rukte een schroevendraaier uit mijn gereedschapsriem. Meteen liet hij me los.

‘Luister alsjeblieft,’ zei hij tegen mijn rug. ‘Dit loopt heel anders dan ik had gedacht. Toen mijn vader vroeg waarom ik zo geïnteresseerd was in de sloven, zei ik –’

Ik draaide me met een ruk naar hem toe. ‘Ik wist wel dat dit een valstrik was! Staat je vader soms te wachten op de gang met een hele troep Opper Cops?’

‘Nee.’ Deze keer gromde hij het woord echt. Zijn hand trilde, alsof hij zich moest inhouden om me niet weer beet te pakken. ‘Ik heb hem verteld dat ik de sloven wilde helpen, iets wilde doen… iets om hun vreselijke levensomstandigheden te verbeteren.’

‘Echt?’ Mijn stem droop van het ongeloof.

‘Ja.’ Hij schreeuwde het woord bijna.

‘Waarom?’

‘Om wat je me vertelde toen je eh… langskwam, vorige week. Voor jij hier binnen kwam vallen, dacht ik dat de sloven…’ Zijn armen maakten een allesomvattend gebaar. ‘Dat sloven net zoiets waren als jouw apparaatje hier, maar dan groter. Het enige wat wij leren over sloven, is dat ze schoonmaken en andere arbeid verrichten. Ze dreigen ons naar de onderste niveaus te sturen als we echt de fout in gaan. En dan suggereren ze dat we, als we het overleven, de rest van onze weken niets anders zullen doen dan zware fysieke arbeid.’ Hij stak een hand op, zodat ik hem niet zou tegenspreken. ‘Luister. Er staan geen afbeeldingen in onze opleidingscomputers. Eerlijk gezegd had ik nooit nagedacht over wie er op de onderste niveaus leefden. Maar daar stond jij ineens, een echt mens. Van mijn leeftijd, met…’ Hij liet zijn hand zakken. ‘Laat maar, je gelooft me toch niet. Mijn vader zei dat ik niets kon doen om te helpen. En dat klopte. Tot Domotor verdween en ik jou betrapte in hoofdcommandant Karla’s kantoor.’

‘Betrapte?’ zei ik zo onschuldig mogelijk. Zijn woorden raasden door mijn hoofd, en de betekenis drong niet helemaal tot me door. ‘Tot je me daar aantrof, bedoel je.’

‘Nee. Betrapte. Je hebt zelf die angstige blik in je ogen niet gezien toen je je omdraaide. Hij was meteen weer verdwenen, maar die blik vergeet ik nooit meer.’ Hij lachte even bij de herinnering.

Ja, hij kon leuk lachen. Hij zou niet aan de Hakmolen worden gevoerd als hij betrapt werd. ‘Gaat dit nog ergens heen? Ik moet over een uur aan het werk.’

‘Mijn vader had me verteld over een paar oppers die in een ver verleden tevergeefs hebben geprobeerd de beveiliging van het computernetwerk te omzeilen. Het gerucht ging dat Domotor weer met zo’n poging bezig was, voor hij dat ongeluk kreeg en naar de onderste niveaus werd verbannen. Toen jij hier opdook, op zoek naar Domotors bitje, kreeg ik het vermoeden dat jij weet waar hij is en dat je hem helpt.’

‘Wat zou mij het kunnen schelen dat Gebroken Man probeert het computersysteem te kraken?’

Riley deed een stap naar me toe. ‘Als de andere opperfamilies de macht in Binnen weer overnemen, kunnen we het leven op de onderste niveaus verbeteren.’

Ik bestudeerde zijn gezicht, op zoek naar signalen van misleiding. Gebroken Man had gezegd dat de opperfamilies niet bereid waren te helpen. Of had hij dat alleen gezegd zodat ik al mijn energie zou richten op het zoeken van De Poort? Riley leek oprecht, en hij wist toch bijna alles al. Hoeveel erger zou het zijn als ik het hem vertelde?

‘Je hebt gelijk. Ik ben hier om Gebroken… om Domotors bitje te halen.’

‘Mag ik je helpen?’

Hij slaagde erin zijn triomf niet te tonen. Indrukwekkend. Ik knikte.

‘Tijdens de volgende dienst moet ik het stroomverbruik op niveau vier monitoren. Ik kan de bewegingsmelders niet uitschakelen, want dat wordt geregistreerd, maar ik kan wel het effect van je apparaat verdoezelen.’ Hij keek even naar de kleine schoonmaaktrol. ‘De vorige keer kwam er rook uit. Zou hij nog wel werken?’

‘Ja.’ Logan had Zippy gerepareerd voor ik vertrok.

‘Mooi. Ik kon alleen de code voor het slot niet vinden. Hoe denk je in die kast met bewijsstukken te komen?’

‘Ik heb nog een ander eh… apparaatje.’

Hij trok zijn wenkbrauwen op, een uitnodiging om meer te vertellen.

‘Je kunt het maar beter niet weten.’

‘Als het maar snel werkt,’ zei hij. Hij liet zijn hand in zijn zak glijden.

Ik verkrampte, maar ontspande weer toen hij een bitje tevoorschijn haalde. Hij gaf het aan mij.

‘Waar is dit voor?’ Ik bekeek het witte gevalletje. In vorm en afmetingen leek het op een rijtje van drie kiezen, maar aan de onderkant zat een metalen kastje. Daarin waren kleine nummertjes gegraveerd. Het kastje was hol, op een rijtje koperen palletjes na. Ik nam aan dat dat metalen gedeelte in iemands kaak werd geklikt, om het bitje te verankeren.

‘Dan kun je die omwisselen met die van Domotor. Een lege plek zal hoofdcommandant Karla zeker opvallen. Weet je zijn ID-nummer?’

‘Ja, maar hoe zit het met de hoofdcommandant? Zij moet ook werken, de volgende dienst.’

‘Alle hogere officieren hebben een vergadering in de Controlekamer, op uur zestig. Die duurt een uur. En Karla is er meestal bij.’

‘Meestal?’

‘Wacht met haar kantoor binnen gaan tot een paar minuten na uur zestig. De computer geeft aan waar belangrijke figuren zich bevinden, zodat ze kunnen worden opgeroepen in geval van nood. Als haar aanwezigheid in de Controlekamer niet vermeld wordt, laat ik de lichten in haar kantoor knipperen, zodat je dat weet.’

‘Weet je altijd waar ze is?’

‘Nee. Ik heb verder geen toegang tot dat soort informatie. Maar wie er bij die vergadering op uur zestig zijn, dat weet iedereen.’

Iedereen op de bovenste niveaus, dan. Wij sloven wisten er niet van, en wat we wel wisten, klopte waarschijnlijk niet.

Hoe dan ook, het zou me dus nooit lukken om me op tijd voor mijn dienst te melden.

‘Ga de buis in,’ zei Riley. ‘Ik wil de deur pas opendoen als jij niet meer te zien bent. Voor het geval er iemand op de gang is.’

‘Hoe komt het dat jij de enige bent die deze kamer gebruikt?’

‘Hij is moeilijk te vinden, en iedereen is hem vergeten. Ik denk niet dat er iemand op de gang is, maar het kan geen kwaad om extra voorzichtig te zijn.’

Dat was ik met hem eens, extra voorzichtig zou ons motto moeten zijn. Ik wendde me af zodat Riley mijn spottende lachje niet kon zien – ons motto, alsof we een bende waren of zo – opende de verwarmingsbuis en glipte naar binnen, samen met Zippy.

Riley hurkte neer om me te helpen het rooster terug te plaatsen. Maar voordat hij dat deed, raakte hij mijn arm aan. Deze keer kromp ik niet ineen toen de hitte van zijn hand mijn lichaam deed tintelen. Ik keek hem aan.

‘Pas goed op,’ zei hij.

Cog vertelde me continu dat ik moest oppassen, maar Rileys stem klonk anders. Ik vroeg me af of het angst was, of oprechte bezorgdheid.

‘Ja, jij ook,’ zei ik.

Hij knikte en plaatste het rooster terug. Ik rolde Zippy voor me uit en gleed door de nauwe buis naar Karla’s kantoor. Ondertussen nam ik in mijn hoofd de vreemde conversatie nog eens door die ik net met Riley had gehad. Waren de Controllers echt net zo erg als de Opper Cops? Het was moeilijk voor te stellen, maar ik kon het beeld van zijn bebloede arm niet van me afschudden. En ook de warmte van zijn aanraking, die nog steeds natintelde op mijn huid, kon ik niet vergeten.

Toen ik bij Karla’s kantoor kwam, minderde ik vaart. Ik kroop naar het rooster en luisterde of ik iets hoorde. Er scheen zacht blauw licht door het rooster, wat aangaf dat er niemand in de kamer was. Mijn lichaam was zo gewend aan het tienurensysteem, dat ik meer voelde dan wist dat het uur zestig was. Ik hoopte maar dat mijn chef niet naar me op zoek was.

Het lichtschijnsel bleef stabiel. Na een paar minuten verwijderde ik het rooster. Na nog een paar minuten zette ik Zippy aan en duwde hem de kamer in. Toen het alarm niet afging, haastte ik me naar de grijze kast in de hoek. Ik deed de deuren open, haalde Logans apparaatje tevoorschijn, hield het onder het toetsenbord en drukte op de knop.

Het zoemde even, en een serie getallen vulde het schermpje. Snel toetste ik de code in, me schrap zettend voor een alarm, maar de grendel schoof weg. Ik wisselde het namaakbitje om met dat van Gebroken Man, controleerde twee keer het ID-nummer en deed de kast toen weer op slot.

Opeens flitste het normale licht van de kamer een paar keer. Ik greep Zippy en dook de buis in. Achter de deur van het kantoor klonken stemmen. Het rooster bleef klem zitten in de opening, en ik begon er verwoed aan te sjorren, terwijl ik het gepling hoorde van iemand die een code intoetste. Het rooster schoot los. Ik zette het net op zijn plek toen de deur openging.

‘Alarm uit,’ zei hoofdcommandant Karla.

Het felle licht verdreef het blauwe licht, waardoor ik niet meer in het schemerduister weg kon kruipen en een fronsende Karla goed zichtbaar was. Ik had die vrouw nog nooit zien lachen.

‘Ik hoop wel dat dit belangrijk is,’ zei ze tegen de luitenant die haar het kantoor in volgde.

‘Onze gevangene heeft net een hint gegeven over de schuilplaats van Domotor. Ik heb uw toestemming nodig om een zoekteam op pad te sturen,’ zei de luitenant.

‘Heeft hij andere medeplichtigen genoemd?’

‘Nee, sir.’

‘Moeilijk te geloven dat hij een invalide man ergens heeft kunnen verbergen zonder hulp.’ De frustratie was duidelijk hoorbaar in haar stem.

‘Hij is sterk, en hij heeft een erg hoge pijndrempel.’

Mijn hart sloeg over. Er was maar één manier om erachter te komen hoeveel pijn een mens kon verdragen.

Karla gromde. ‘Hij is te groot om in de ventilatieschachten te passen. Er moet gewoon een andere sloof bij betrokken zijn.’

‘Daar is geen bewijs van, sir. Dat zakje in Domotors kamer kan gewoon op de vloer zijn gewaaid. Het was licht genoeg om te worden meegezogen door de luchtstroom.’

‘Nee. Ik weet dat daar een sloof was, en ik zál erachter komen wie er in die schacht zat,’ bezwoer ze. ‘Geen enkele sloof kan aan mij ontsnappen.’

‘En dat zoekteam, sir?’

‘Neem team vier en breng onmiddellijk verslag uit. Begrepen?’

‘Ja, sir.’

Met een boze blik keek Karla de vertrekkende luitenant na. Nog even bleef ze naar de deur staan staren, alsof ze in gedachten verzonken was. Een moment later verliet ze haar kantoor, nadat ze het alarm weer had aangezet.

Ik wachtte een paar minuten om zeker te weten dat ze weg was. De drang om in actie te komen gierde door mijn lichaam. Cogon leed, terwijl ik hier tijd verspilde. In roekeloze vaart ging ik naar Rileys kamer. Hoewel ik wist dat hij er niet zou zijn, voelde ik toch een scherpe steek van teleurstelling toen ik een lege kamer aantrof. Ik verstopte Zippy onder de bank en haastte me naar Domotors schuilplaats. Jammer dan van mijn dienst. Cogon zou niet tevergeefs lijden.

Hoofdstuk 10

Ik hield Domotors bitje tussen duim en wijsvinger en zwaaide er triomfantelijk mee.

De profeet stak zijn vuist in de lucht en grijnsde breed. ‘Goed gedaan!’

‘Hoelang duurt het nu voor je die informatie hebt?’

‘Veertig tot vijftig uur,’ zei Domotor.

Ik kreunde luid.

‘Als ik niet voorzichtig ben, merken ze dat ik in het systeem zit en worden we ontdekt.’ Hij bekeek mijn gezicht aandachtig. ‘Trella, ga even een paar uur slapen. Je ziet er vreselijk uit.’

Ik negeerde zijn opmerking. ‘Ga je me nog vertellen wat je werkelijke doel is?’

Hij schoof wat ongemakkelijk heen en weer in zijn stoel. Zijn opgetogen uitdrukking vervaagde en iets van wantrouwen kwam in zijn ogen. Ik had hem het bitje nog niet gegeven.

‘Ben je echt op zoek naar de locatie van de Poort? Of was dat maar een verhaal, om mij zo ver te krijgen dat ik je disks en je bitje ging halen?’

‘Het ligt gecompliceerd,’ zei hij.

‘Bedoel je dat een domme sloof zoals ik het niet kan begrijpen?’ Mijn hand sloot zich om zijn bitje.

‘Nee.’ Hij streek het haar uit zijn ogen. De lange blonde lokken hingen los. ‘Ik bedoel dat je te weinig weet over de bovenste niveaus om te beseffen dat we de Poort, als we die al vinden, misschien niet kunnen openen zonder een paar cruciale computersystemen over te nemen.’

‘Geloof je eigenlijk dat de Poort bestaat?’

‘Ja, dat geloof ik.’ Domotor bleef me kalm aankijken.

Verdomme. Of hij kon geweldig liegen, óf hij vertelde de waarheid. ‘Hoe neem je die systemen dan over?’

‘Via het computernetwerk, maar dan moet ik er eerst achter komen wie de ware Controllers zijn.’

‘Bedoel je welke Trava’s?’

‘Nee. Alle opperfamilies denken dat de admiraal, de onderadmiraal en de kapitein – allemaal Trava’s – de Controllers zijn. Maar ergens in een vergeten document over de hiërarchie heb ik gelezen dat de Controllers nog boven de admiraal staan.’

‘Wie zijn de Controllers dan?’ vroeg ik.

‘Dat weet niemand. Zelfs de Trava’s weten het niet. Maar ik heb ze erover horen speculeren, en ze geloven dat de Controllers zich Buiten bevinden en dat ze instructies sturen via de computer. Een soort van goddelijke invloed.’

Ik was geschokt. Het idee dat mensen of zelfs goddelijke wezens van Buiten af dicteerden wat we Binnen deden was moeilijk te bevatten.

‘Dat de Trava’s dat geloven wil niet zeggen dat het waar is,’ merkte Domotor op.

‘Weten zij wat er Buiten is?’

‘Nee. Dat weet niemand. Het is allemaal speculatie. Sommige Trava’s denken dat het goddelijke wezen in het computernetwerk huist. Anderen denken dat de computer zelf intelligent is geworden.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Kennis over vroeger is al duizenden weken geleden uit het systeem gewist. Er moet iets buiten onze muren zijn. En de Controllers weten wat.’

Ik probeerde alles tot me door te laten dringen. ‘Dus de Poort is misschien alleen maar een computerverbinding met de Controllers, geen daadwerkelijke uitgang?’

‘Dat zou kunnen. En jij hebt onze enige kans om erachter te komen in je hand.’

Langzaam krulde ik mijn vingers weer open. Zijn bitje lag in mijn handpalm. Cogs leven, in ruil hiervoor. Er was nu geen weg terug meer. Ik zou doorgaan tot het bittere eind.

Domotor griste het bitje uit mijn hand, als een hongerige man die voedsel werd voorgehouden. Opluchting verdreef de bezorgdheid van zijn gezicht. Hij bekeek het apparaatje en stopte het toen in de opening in zijn rechteronderkaak. Ik reed hem ondertussen naar de computer.

‘Ga wat rusten,’ zei hij, met zijn aandacht er maar half bij. ‘Je mag best mijn bed gebruiken.’

Er waren nog een paar uur over van mijn dienst, en ik moest in elk geval mijn gezicht laten zien. Maar eerst ging ik het keukentje in om te kijken hoe het ervoor stond met zijn voedselvoorraad. Niet veel meer. In de ijskast stonden nog een paar eenzame bakjes met stoofpot. Pas over dertig uur was de volgende bijeenkomst, en ik betwijfelde of ik de keuken weer binnen zou kunnen komen met mijn hoesttruc. Het vooruitzicht om verschillende keren in de rij te moeten staan voor extra eten was bepaald onaangenaam.

Ik ruimde de keuken op en keek in de slaapkamer. Het geklik en geklop op het toetsenbord volgden me. Domotors lakens hingen tot op de vloer en zijn deken lag op een slordige hoop. Vast lastig om je bed op te maken als je niet op je benen kon staan.

Snel trok ik alles van het bed en maakte het weer op met schoon beddengoed. Niet slim. De frisse lakens leken verleidelijk naar me te roepen. Mijn hele lichaam deed pijn. Mijn gedachten strompelden rond in een dikke mist. Een gevoel van rouw en verdriet drukte zwaar tussen mijn schouderbladen. Ik ging op de rand van het bed zitten en legde mijn hoofd in mijn handen.

Wat had ik dan verwacht? Dat ik Domotor zijn bitje zou geven en dat het dan zo gepiept zou zijn? Dat we binnen een paar minuten zouden zien waar de Poort zich bevond? Met een vermoeid lachje gaf ik toe dat ik inderdaad meteen resultaat had verwacht, ondanks al mijn pogingen om te geloven dat de Poort niet bestond en om vooral geen hoop te koesteren. Ik vermoedde dat ik ergens diep vanbinnen oprecht verlangde naar een uitgang uit Binnen. Nu ik wist dat de Poort misschien niet meer was dan een computeruitgang was alle hoop uit me weggevloeid.

Ik zou blij moeten zijn. Domotors informatie zou mijn gelijk bewijzen. Maar de mogelijkheid dat de Controllers niet hier bij ons woonden of misschien zelfs geen mensen waren, bezorgde me een huivering van angst.

Mijn hoofd zat vol sombere gedachten en flarden van gesprekken. Om eraan te ontsnappen, ging ik liggen. Ik moest gewoon even een paar minuten bijkomen.

‘Verrekte zoon van een Trava!’ Domotors gevloek haalde me uit een droomloze slaap. Er waren uren en geen minuten voorbijgegaan. Die dienst kon ik verder wel vergeten. Ik hoopte maar dat mijn chef niet gecheckt had of ik er was. Ik rekte me uit en liep naar de woonkamer.

Domotor zat boos naar het computerscherm te kijken. Hij drukte een paar toetsen in en ramde toen met zijn vuist op tafel.

‘Wat is er?’ vroeg ik.

‘Er is een nieuw beveiligingssysteem geïnstalleerd.’

‘En dus?’

‘Misschien lukt het me niet om dat te omzeilen.’ Hij tikte een paar woorden in. ‘Dit programma is… vreemd. Normaal gesproken zijn de Controllers niet zo creatief. Die houden zich aan wat ze kennen en wat werkt.’

‘Misschien heb je ze gealarmeerd met je eerdere invasies van het systeem?’

‘Misschien. Maar dit andere programma zou moeten werken.’ Een diepe zucht. ‘Het is gewoon ingewikkeld.’ Hij richtte zijn aandacht weer op het scherm.

Ik liet hem zijn werk doen en ging douchen. Mijn maag gromde luid en ik legde me erbij neer dat ik de komende vijf uur bezig zou zijn met voedsel verzamelen voor mezelf en Domotor.

Hij bromde alleen wat toen ik afscheid nam. Ik verplaatste me door de verwarmingsbuizen tot ik bij een van de hoofdgangen was. De sloven die door de gang liepen, negeerden me. Geen gevloek. Geen schampere opmerkingen. Ik voegde me in de stroom en zette koers naar de kantine in Kwadraat G2.

In de rij merkte ik op hoe verkrampt de mensen om me heen waren. Het was bekend dat ik hen niet mocht en zij mij ook niet. Ze noemden me de Koningin van de Buizen, omdat ze dachten dat ik me boven hen verheven voelde. Ik was gewend aan het gestaar en de spottende lachjes, maar sloven die me niet eens aan wilden kijken, dat was nieuw voor me. Anders. En degenen die hun blik niet afwendden, knikten me toe. Sommigen glimlachten zelfs bemoedigend.

Nog vreemder was het gedempte geroezemoes in de kantine. Er liepen Opper Cops in de gangpaden tussen de tafels en er hing een mist van angst in de vochtige, naar zweet ruikende lucht. Maar toch overheerste een gevoel van onverzettelijkheid, alsof de sloven, hoe bang ze ook waren, vastbesloten waren om de onderzoekende blikken van de Opper Cops moedig te verdragen.

Ik duwde mijn dienblad over de metalen toonbank en wees op een groentestoofpot. De sloof van dienst deed een schep in mijn kom en deed er toen nog een tweede schep bij. Verbaasd keek ik de man aan.

‘De ventilatieschacht in de keuken is geblokkeerd,’ zei hij. ‘Kun jij dat voor ons oplossen?’

Pas na een seconde drong tot me door dat hij het tegen mij had. ‘Meld het maar aan de keukenmanager.’

Hij staarde me aan. ‘Dat heb ik gedaan. Ze zei dat ik íémand die schacht moest laten checken, op uur tachtig.’ Hij ging verder met kommen volscheppen, en door de druk van de wachtende sloven achter me werd ik in de richting van de tafels gedreven.

Vreemd. Het hele gesprek verontrustte me. De sloven konden toch niet weten waar ik mee bezig was. Of wel? Nee. Dan zouden ze me meteen verraden.

Ik schoof het eten in mijn mond, zonder iets te proeven.

De sloven hadden meer dan genoeg kansen gehad om gunsten te verdienen door mij te verlinken. Maar hier zat ik, met een dubbele portie eten. Genoeg voor Domotor en mij. In plaats van weer in de rij te gaan staan, stopte ik de rest van het eten weg en checkte het schoonmaakrooster.

Mijn volgende dienst begon op uur tachtig. Ventilatieschacht tweeëntwintig was de eerste taak op mijn lijst. Tweeëntwintig liep boven de keuken. Ik likte langs mijn droge lippen. Die man had het over een verstopping gehad. Kon het een valstrik zijn? Nee. Waarom zouden ze zoveel moeite doen? Een anoniem briefje gericht aan de hoofdcommandant zou al voldoende zijn.

Er was iets aan de hand. Ik ging op zoek naar Jacy. Hij hield zitting in zijn hoekje van de barak. Een zoemer gaf net het einde van een dienst aan. Ik wachtte even af tot de menigte mensen uitgedund was. Jacy zag me staan, en al snel haastten de andere sloven zich weg.

Nadat hij de barak had rondgekeken, haalde hij twee ronde schijven uit zijn zak en gaf ze aan mij. ‘De microfoons,’ zei hij.

Ik herinnerde me mijn belofte om ze in schacht tweeënzeventig te plaatsen. Het metaal voelde koud aan mijn handen. De zilverkleurige schijven waren ruim een halve centimeter dik en pasten in mijn handpalm. Een binnencirkel van goudkleurig metaalgaas bedekte de ene kant en een zwarte magneet zat vastgeplakt aan de andere.

‘Plaats ze vlak bij de roosters. Ze zullen niet loslaten, ook niet als de schoonmaaktrollen erlangs gaan,’ legde Jacy uit. ‘Een in het hoofdkwartier van de Opper Cops en een boven de Controlekamer.’

Ik verstopte ze in mijn gereedschapsriem. ‘Ik heb nog een vraag,’ zei ik.

‘Mooi. Ik heb nog meer microfoons.’

‘Niet zo’n vraag. Tenminste, ik denk niet dat het antwoord iets waard is.’

Hij veegde zijn haar uit zijn gezicht en onthulde zijn donkere ogen. ‘Nu ben ik nieuwsgierig.’

‘Ik wil alleen de laatste roddels weten, welke geruchten er rondgaan.’

Jacy keek me aandachtig aan. ‘Dat kon je eerder nooit iets schelen. Waarom nu wel?’

‘In de onderste niveaus hangt een rare sfeer.’

‘Nu er twee keer zoveel Opper Cops als normaal surveilleren zijn de mensen angstig en nerveus.’

‘Dat snap ik, maar…’ Hoe moest ik mijn vraag formuleren zonder te veel te verraden? ‘Maar ze hebben de kans om… om hun leven prettiger te maken, en ik snap niet waarom ze die kans niet grijpen.’

‘Dat zou je toch zelf moeten weten. Moet ik het echt voor je uitspellen?’

Ik knikte.

Hij schudde zijn hoofd. ‘Dat kost je nog twee microfoons.’

Tuurlijk. ‘Alleen als je me geen onzin vertelt.’

‘Nee. Dit is serieus.’ Hij deed een stap naar me toe en dempte zijn stem. ‘Hoewel jij er anders over denkt, zijn sloven niet achterlijk. We hebben het uitgedokterd. Een vermiste profeet, Cogon die is gearresteerd omdat hij hem heeft verborgen en hoofdcommandant Karla die naar jou vraagt.’ Hij stak drie vingers op. ‘Als we jou verlinken bij de Opper Cops, vinden ze de profeet en worden jij en Cog gerecycled.’ Zijn vingers krulden naar binnen en vormen nu een nul met zijn duim. ‘Dan hebben we niets meer. En geen hoop hebben, Trella, is erger dan bang zijn. We hopen dat jij met iets bezig bent waar we allemaal iets aan zullen hebben.’

Alle gevoel stroomde weg uit mijn lichaam. De logica vloeide uit mijn hersens, en paniek vulde de lege ruimte. ‘En als dat niet zo is?’

‘Dat zal niemand geloven. Want we weten dat er iets belangrijks gaande is. Zo belangrijk dat de Koningin van de Buizen is neergedaald en zich onder haar medesloven begeeft.’

‘Maar… Maar…’ Mijn blik werd wazig. Ik haalde een paar keer adem. De vochtige lucht rook naar schimmel en zweet. ‘Maar wat als het me niet lukt?’

‘Dat maakt niet uit.’

‘Wat?’

Hij lachte droevig naar me. ‘Het gaat om de inspanning, niet om het resultaat.’

Uit de mond van de man die altijd iets terug wilde hebben voor zijn informatie klonk dat behoorlijk ongeloofwaardig. De sloven wachtten vast af tot ze een beter aanbod van de Opper Cops kregen. Of ze verwachtten dat ik een wonder voor hen ging verrichten. Schapen staken hun nek niet uit voor andere schapen.

Mijn overtuiging wankelde echter toen ik ontdekte wat de ventilatieschacht boven de keuken blokkeerde, een paar minuten na uur tachtig. De buis stond vol bakjes met eten. Genoeg eten om mij en Domotor wekenlang te voeden.

Ik tuurde door het rooster naar de bedrijvigheid van de keukensloven. De Opper Cops hielden hen ook in de gaten, maar toch waren ze erin geslaagd het voedsel daar te verstoppen. Ondanks het gevaar.

Ze rekenden op me. Weer dreigde de paniek de overhand te krijgen. Als er niets veranderde op de onderste niveaus, zouden de sloven teleurgesteld zijn, en kwaad dat ze de weinige gemakken die ze hadden op het spel hadden gezet.

Ik verdreef die verwarrende angst naar een uithoek van mijn geest en concentreerde me op wat ik nu moest doen – het voedsel naar Domotors schuilplaats brengen. Met mijn geïmproviseerde glijplank en met hulp van de trol vervoerde ik alle bakken met voedsel naar de ventilatieschacht boven Domotors kamers en ging daarna door met mijn schoonmaakwerk.

De uren kropen voorbij. Elke keer als ik van de ene naar de andere schacht ging, verwachtte ik dat ik gearresteerd zou worden. Toen ik de eerste RATT tegenkwam, gilde ik het bijna uit. Het ding richtte zijn antenne op me.

‘Naam en geboorteweek,’ beval een mechanische stem.

Ik gaf antwoord.

‘Genoteerd. Ga door met werken,’ zei het apparaat.

De RATT rolde weg, en mijn hart begon weer te kloppen. Ik werd door nog twee RATT’s ondervraagd in nog twee andere schachten.

Tegen de tijd dat uur negentig aanbrak, waren mijn spieren zo gespannen dat ik in een verticale buis omhoog had kunnen klimmen zonder te zweten. Dankbaar dat ik klaar was, bracht ik de schoonmaaktrol terug naar zijn kast.

‘Daar ben je,’ zei mijn chef. Ze fronste geïrriteerd haar wenkbrauwen, en aan haar vingers bungelde een rode polsband.

Ik slikte mijn sarcastische antwoord in. Niet handig om haar nog kwader te maken.

‘Ik heb op je gewacht aan het einde van je vorige dienst, maar je kwam niet opdagen. Waar was je?’

De gedachten raasden door mijn hoofd. ‘Mijn schoonmaakapparaat ging kapot in de schacht en ik moest het repareren. Daarom was ik een uur later klaar.’ Ik hoopte dat ze niet een uur had staan wachten.

Ze tikte met de rode polsband tegen haar dijbeen. Ik hield mijn gezicht in de plooi.

‘De volgende keer laat je het apparaat gewoon achter en kom je kijken of ik hier sta te wachten. De Opper Cops zitten me op mijn nek. Ze willen weten of er iemand een dienst mist.’

‘Ja, sir.’ Als ik haar zo noemde, werd ze altijd wat milder.

Zoals ik al had verwacht begon ze wat vriendelijker te kijken. ‘Ik wou je nog even laten weten dat er veel RATT’s in de buizen zijn. De Opper Cops denken dat er ergens bewijsstukken liggen verstopt in het buizenstelsel.’ Ze snoof ongelovig. ‘De bedoeling is dat we om ze heen werken. Probeer in elk geval geen RATT kapot te maken tijdens je volgende dienst.’

‘Goed, sir.’

Ze vinkte mijn naam af op haar lijst en liep weg om de volgende sloof te zoeken. Ik wachtte tot mijn hartslag weer wat gekalmeerd was voordat ik de verwarmingsbuis in kroop en op weg ging naar Domotors vertrek. Voorlopig was het niet veilig om me via de ventilatieschachten te verplaatsen. Ik hoopte maar dat de RATT’s de voorraad eten boven Domotors vertrek niet hadden ontdekt.

Ik ging zijn kamer binnen via het rooster. Domotor lag voorovergebogen over zijn toetsenbord te slapen. Zo snel mogelijk haalde ik het voedsel uit de schacht en stopte het in de ijskast en de vriezer.

Toen ik klaar was, werd Domotor net wakker. Hij ging wat meer rechtop zitten, maar hij liet wel zijn voorhoofd in zijn handen rusten. Zijn haar verhulde zijn gezichtsuitdrukking.

Ik kon me niet meer inhouden en vroeg: ‘Lukt het al?’

Zijn antwoord was onverstaanbaar, dus liep ik naar hem toe en raakte zijn schouder aan. Hij liet zijn arm vallen en keek me aan, met een lege blik in zijn ogen.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik.

‘Het is voorbij.’

Hoofdstuk 11

Ik zag de verslagen blik in zijn ogen, maar ik begreep het niet.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik.

‘Het lukt niet. De beveiliging is verbeterd, en ik kom er niet doorheen.’

Ik negeerde het verstikte gevoel in mijn keel. ‘Is er geen andere manier?’ piepte ik.

‘Nee.’

‘Dat moet gewoon.’ Een zacht gefluister, meer kon ik niet opbrengen. Mijn lichaam voelde alsof het gevangenzat in een metaalwals.

‘Niet, dus.’ Hij wreef met zijn hand over zijn wang en staarde voor zich uit. Allerlei emoties vlogen over zijn gezicht, zo snel dat ik ze niet kon thuisbrengen. ‘Tenzij… Tenzij ik Cogs voorbeeld volg en mijn aanwezigheid kenbaar maak aan de Trava’s. Dan weten ze dat ik mijn bitje heb en waar ik ben, maar dan zou ik de informatie die we nodig hebben, snel kunnen opzoeken voor ze me komen halen.’

Aandachtig keek ik hem aan. Dus hij was bereid zichzelf op te offeren. Goed om te weten. ‘Je zei dat je de informatie zou kunnen opzoeken. Betekent dat dat die informatie daar te vinden is of dat je denkt dat hij daar te vinden is?’

‘Die informatie is er, maar ik kan niet garanderen dat ik erbij kan komen voordat de Controllers mijn verbinding verbreken.’

Dat was een te groot risico. Ik dacht na over het probleem. Hoewel ik niets wist van computers en hun beveiliging, herinnerde ik me een opmerking van Logan over het computersysteem van de oppers.

‘Wacht tot ik terugkom voordat je probeert die informatie op te halen. Ik moet een paar dingen checken en me melden voor de bijeenkomst van het honderdste uur.’

Hij beloofde dat hij zou wachten, en ik vertrok haastig. Ik had een hoop te doen in de uren voor de bijeenkomst.

‘Natuurlijk kan ik dat,’ zei Logan. Een gelukzalige glimlach verscheen op zijn gezicht.

‘Nee,’ zei Anne-Jade bijna tegelijkertijd.

Ik had de vormeloze overall van de recyclingsloven weer aangetrokken en me bij de TechNo’s gevoegd om een berg kleding te sorteren. We verwijderden knopen en ritsen van de kapotte kleren voor we ze voerden aan de Versnipperaar. De machine, die de weefsels recyclede, had eigenlijk een technische naam, maar de sloven hadden overal een bijnaam voor.

‘Bedoel je dat hij het niet kan?’ vroeg ik Anne-Jade.

‘Ik bedoel dat ik het niet toelaat. Het is te gevaarlijk. Hij wordt zeker gepakt.’

‘We zijn toch wel de sigaar. Dan kunnen we het maar beter in stijl doen,’ zei Logan.

Anne-Jade keek hem boos aan, en hij trok een pruillip, maar aan haar onverzettelijke schouders zag ik dat ze niet van gedachten zou veranderen. Een Opper Cop slenterde voorbij, en we concentreerden ons weer op ons werk.

Haar reactie was niet logisch. Ze hadden Cog gedekt en mij over Zippy verteld. Wat was hier zo anders aan? Ik liet een rafelig shirt door mijn vingers glijden. Mijn gedachten volgden het ritme van het regelmatige geplonk van knopen die in een emmer vielen.

Het antwoord bevond zich voor mijn neus, in de bewegingen van hun handen. Ze werkten als een eenheid en gingen door de berg kleren heen zonder enig zichtbaar teken van communicatie. Anne-Jade was niet bang dat hij gerecycled zou worden, maar dat hij zonder haar gerecycled zou worden. Ze waren een set, onafscheidelijk.

Ik gebruikte logica. ‘Als hij niet helpt, gaat Gebroken Man hoe dan ook achter die informatie aan. Dan wordt hij gearresteerd en verhoord. Dat leidt de Opper Cops naar mij, en ik leid ze dan weer naar jullie.’ Ik onderdrukte een huivering. De pijn zou ondraaglijk moeten zijn voordat ik die twee zou verraden.

‘Is dit een dreigement?’ Anne-Jade stak haar schaar mijn kant op.

‘Nee. Dat zijn gewoon de feiten. We kunnen nu niet meer terug. Als Gebroken Man faalt, worden jij en Logan gerecycled zonder dat jullie enige schade hebben kunnen aanrichten.’

Ze liet haar arm zakken en ging verder met ritsen losknippen. ‘Wanneer heb je hem nodig?’

‘Meteen na de bijeenkomst. Logan, ik zie je op de gang bij de zorgeenheid.’

Hij grijnsde even naar me, maar Anne-Jade hield haar blik op haar werk gericht en rukte draden en zomen los met meer kracht dan strikt noodzakelijk. Het geluid van scheurende kleren volgde me de recyclingcentrale uit.

Ik moest nog een paar dingen regelen. Jacy’s microfoons moest worden geïnstalleerd. Ventilatieschacht nummer tweeënzeventig bevond zich boven niveau vier. Hij leidde niet over Rileys kamer, want die schacht bracht lucht naar slechts twee locaties. De grote Controlekamer in Kwadraat G4 en het hoofdkwartier van de Opper Cops en de cellen in Kwadraat A4. Er waren daar extra filters geïnstalleerd en nog wat speciale beveiligingsschermen.

Terugdenkend aan het gas dat sissend was ontsnapt in Domotors kamer toen ik daar het zakje had laten vallen, vermoedde ik dat die extra filters waren geplaatst om te voorkomen dat de vijand gifgassen naar binnen spoot.

Ik kon alleen in tweeënzeventig komen via de schachten in die ruimtes zelf of via de luchtcentrale. Aangezien ik betwijfelde of hoofdcommandant Karla me in haar kantoor zou laten om daar in de ventilatieschacht te klimmen, ging ik op weg naar de luchtcentrale in Kwadraat I4. Ik kon natuurlijk ook vanuit de Tussenruimte een gat maken in de schacht, maar de buizen waren niet gelabeld, en het zou te lang duren om eerst uit te zoeken welke buis ik moest hebben.

Ik trok de simpele witte trui van de luchtcentralesloven aan en stopte mijn haar onder de veiligheidshelm. De luchtfilters en roosters werden regelmatig gereinigd. Tussen die diensten door bleven er maar een paar sloven achter om de apparatuur in de centrale te monitoren. Ik beende naar een metalen kast van zo’n twee meter hoog alsof ik daar dringend iets moest doen. Een grote ventilatieschacht ging de kast aan de ene kant binnen en kwam er aan de andere kant weer uit. Niemand stelde vragen toen ik de ladder naar de bovenkant beklom, waar zich het luik bevond dat de sloven toegang verschafte om de filters te verwijderen, te reinigen en weer terug te plaatsen.

Ik liet me omlaagzakken en wurmde me tussen de rijen filters door. Dat waren zakken van zachte gaasstof die de stofdeeltjes uit de lucht opvingen. Een krachtige luchtstroom werd door de ruimte heen geperst. Ik deed mijn best om de filters niet te beschadigen terwijl ik ertussendoor zweefde. Aan de kant waar de schacht de kast binnen kwam, klauterde ik in de enorme buis en volgde die tot een van de aftakkingen – nummer tweeënzeventig.

Nadat ik me een weg had gebaand langs de extra luchtfilters en beveiligingsschermen van metaaldraad bereikte ik het hoofdkwartier van de Opper Cops, waar ik een microfoon vlak naast het rooster plaatste.

De verleiding om een omweg te maken langs de cellen kon ik niet weerstaan. Riskant, zeker, maar misschien was er een manier om Cog te bevrijden, hield ik mezelf voor. Toen de roosters voor de schachten veranderden in solide tralies wist ik dat ik mijn bestemming had bereikt. Ik minderde vaart en kroop voorzichtig verder. Alleen het zachte gefluister van de stof van mijn uniform weerklonk.

In de ruimte onder me, waar fel daglicht scheen, bevond zich een aantal gewapende Opper Cops. Er stonden bureaus en stoelen met handboeien eraan. Kennelijk was dit de plek waar arrestanten werden geregistreerd en voor de eerste keer werden verhoord. De achterste wand werd in beslag genomen door dubbele deuren die volgehangen waren met sloten.

Verderop in de schacht ging het felle daglicht over in gedempt geel. De geuren van bloed, zweet en angst vermengden zich tot een zurige walm. Ik haalde zo oppervlakkig mogelijk adem en tuurde ondertussen in het bedompte cellencomplex. Zwarte tralies vormden kleine kooien waarin net een bed en een wc pasten. Hoewel die metalen plaat eigenlijk de naam ‘bed’ niet verdiende. Aan beide kanten van de ruimte waren drie cellen op een rij, met daartussenin een smal gangpad. Cog was de enige gevangene.

Zijn grote lichaam nam de hele metalen plaat in beslag, en zijn voeten bungelden over de rand. In het zwakke schemerlicht deden de rauwe, bloedende wonden in zijn gezicht denken aan bedorven vlees. Zijn ogen waren zo opgezwollen dat ze niet meer open konden, en hij haalde reutelend adem. Even liet ik mijn voorhoofd op de vloer van de buis rusten, omdat ik niets meer zag door de mist van afschuw en schuldgevoel. Er bouwde zich een enorme druk op in mijn borstkas en hoofd, alsof ik ging exploderen. Ik worstelde om mijn gesnik te onderdrukken.

Mijn schuld. Die disks ophalen, had ik gezien als een leuke uitdaging. Ik geloofde niet in de Poort en die profeet liet me koud. Eén fout, toen ik dat zakje uit mijn vingers had laten glippen, en nu lag Cog daar… Ik wilde het vreselijke beeld niet toelaten, maar toch dwong ik mezelf om voor me te zien hoe de Hakmolen het levenloze lichaam van Cog zou vermalen en verpulveren. Het hele proces, inclusief het versplinteren van zijn botten, het zompige uiteenspatten van zijn ingewanden. Zo liet ik de gevolgen van mijn daden mijn ziel verschroeien.

Het verleden kon ik niet meer veranderen, ik kon alleen maar hopen dat ik invloed kon uitoefenen op de toekomst voordat ik hetzelfde lot zou ondergaan. Voor Cog zou ik, om met Logan te spreken, maximale schade aanrichten.

‘Cog?’ fluisterde ik. Toen hij zich niet bewoog, zette ik mijn handen aan mijn mond en riep wat luider. Na mijn vierde poging bewoog hij zijn hoofd.

‘Trella?’ Zijn stem klonk als een roestig scharnier. ‘Ben je gepakt?’ Hij probeerde snel overeind te komen.

‘Nee. Ik zit in de ventilatieschacht boven je.’

Hij ontspande zich en nam zijn liggende houding weer in. ‘Mooi, want ik kan die tralies voor de schacht niet breken om je te helpen ontsnappen. Dus laat je niet pakken.’

‘Hoe gaat het met je –’

Hij maakte een afwerend gebaar met zijn handen. ‘Maak je geen zorgen. Heb je de Poort al gevonden?’

Zijn zelfverzekerde toon verbaasde me, gezien zijn toestand. Ik slikte mijn eerlijke antwoord in en draaide eromheen. ‘Nog niet.’

‘Hoelang duurt het nog?’

‘Weet ik niet.’

‘Ik hoop maar dat ik nog leef als de Poort geopend wordt. Alleen al om het gezicht van de hoofdcommandant te zien.’

Mijn kaak verkrampte toen het Hakmolen-visioen weer door mijn hoofd flitste. ‘Cog, kan ik iets voor je meenemen?’

‘Nee, maar je kunt wel iets voor me doen.’

‘Zeg het maar.’

Hij liet een bars geblaf horen, en even was ik bang dat hij stikte, maar toen besefte ik dat hij lachte. Naar adem happend zei hij: ‘En dan te bedenken… dat ik je moest smeken… om met Gebroken Man… te praten. Was je eerder… ook maar zo… welwillend geweest.’

‘Cogon…’ zei ik dreigend.

‘Gelukkig. Zo ken ik… je weer. Ik wil dat je de kleren van Gebroken Man ergens neerlegt, om mijn alibi te bevestigen. De Opper Cops hebben hem duidelijk nog niet gevonden, en ze denken dat hij naar een andere schuilplaats is verhuisd. Maar na de volgende…’ Hij haalde diep adem. ‘…na de volgende martelronde ga ik bekennen dat ik hem vermoord heb, en daarvan heb ik bewijs nodig. Ik ga ze zeggen dat ik zijn kleren in de ruimte achter werkkast twee-twee-een heb verstopt, bij de zorgeenheid. Weet je waar die is?’

Ik glimlachte bij de herinnering aan Cogon die me zijn geheime bergplaats had getoond, vele weken geleden. ‘Ja. Daar verstopte je vroeger dat spul… hoe noemde je dat ook alweer?’

‘Geestrijk vocht.’

‘Ja, nu weet ik het weer. Dat heet zo omdat het je verschroeit als het naar je maag zakt en dan weer opstijgt naar je hoofd waardoor je gaat zweven als een geest.’

‘En je geloofde me ook nog.’

‘Nietes.’

‘Jawel. Je volgde me altijd door de zorgeenheid om te voorkomen dat ik in een geest veranderde.’

‘Hou toch op. Jij volgde míj. En ik was degene die ervoor zorgde dat jij niet in de problemen kwam,’ wierp ik tegen.

‘O, ja? Wie dekte jou dan altijd als je weer eens op onderzoek uitging? Ik! En ik bescherm je nog steeds.’

De waarheid was als een dolkstoot die de aangename zeepbel van herinneringen kapotprikte. De kille realiteit spoelde over me heen en bracht me weer naar het heden.

Een luide klap galmde door de cellen, en een streep daglicht doorsneed de gelige schemering.

‘Met wie praat je daar, sloof?’ vroeg een man.

‘De ratten,’ zei Cog.

Het barse gelach van de man werkte me op mijn zenuwen. ‘En, geven ze antwoord?’

‘Nee.’

‘Dat verbaast me niets. Ratten verlagen zich niet tot een gesprek met een smerige sloof.’

‘Maar jij praat wel met me, Vinco? Ben jij dan erger dan een rat?’

Vinco gromde. ‘Commandánt Vinco voor jou, sloof. En aangezien je in een spraakzame bui bent… Breng me mijn mes, Porter!’

Er klonk een gemompeld antwoord. Ik rekte mijn nek uit om Vinco te kunnen bekijken. Ik wilde het gezicht zien van de man die zowel Riley als Cog had verwond.

‘Verdomde bijeenkomst. Dan moet het straks maar,’ zei Vinco. ‘Bij mijn volgende dienst gaat mijn més eens een hartig woordje met je spreken,’ zei hij tegen Cog.

De baan van wit licht kromp ineen en verdween geheel toen de deur dichtknalde.

‘Trella?’ zei Cog op gedempte toon.

‘Ik ben er nog.’

‘Je moet hier weg. Snel, voordat ze merken dat je te laat op de bijeenkomst bent.’

‘Maar ik moet de spullen van Gebroken Man nog voor je verbergen.’

‘Daar heb je later nog wel tijd voor. De Opper Cops zullen er pas na uur twaalf naar gaan zoeken.’

Zijn nuchtere mededeling over het exacte tijdstip klonk onheilspellend. Een koude huivering kroop over mijn rug. ‘Hoe weet je dat zo zeker?’

‘Vinco’s volgende dienst begint om uur tien. Ik kan wel wat hebben, maar Vinco’s mes kan ik niet langer dan twee uur verdragen.’

Toen ik uit de filterkast klauterde, ging net de bel voor de bijeenkomst van het honderdste uur. Shit. Nu had ik geen tijd meer om mijn vieze, met zweet doordrenkte uniform te verwisselen. Ik rende naar de plek waar ik me moest melden – de kantine – en eindigde als laatste in een korte rij. Slechts drie sloven tussen mij en hoofdcommandant Karla. Ze leunde tegen een tafel en keek naar de controleprocedure. Ik vroeg me af waarom ze er nu alweer was.

Mijn stem trilde niet terwijl ik mijn gegevens opdreunde, maar mijn hart begon sneller te kloppen toen Karla met samengeperste lippen mijn werkpak bekeek. Ik probeerde langs haar heen te schuifelen.

‘Beetje laat?’ vroeg ze.

‘Sorry, sir.’ Ik deed een stap in de richting van de eetzaal.

Ze versperde me de weg. ‘Je had geen dienst. Wat heb je gedaan in je vrije tijd?’

Haar blik had het warmste hart kunnen bevriezen. Ik knipperde met mijn ogen. Ze overviel me met haar vraag, en ik kon zo snel niks verzinnen.

‘Hé, Trella,’ riep een andere sloof. Het was een oudere man met kort grijs haar en een gekromde rug die vlak voor me door de controle was gegaan. ‘Nog bedankt dat je me hebt geholpen met die verstopte afvoer. Zonder jouw kleine handjes was het me nooit gelukt.’

‘Graag gedaan,’ zei ik, en ik wuifde even naar hem.

Karla greep mijn hand beet en inspecteerde mijn korte vingernagels.

‘Geen vuil onder je nagels?’ Ze wachtte.

‘Ik heb mijn handen gewassen, sir. Die verstopping was in het riool.’

Ze liet mijn hand vallen alsof ik een besmettelijke ziekte had en gebaarde dat ik me bij de andere sloven moest voegen die zich hadden verzameld in de kantine. Ik kwam naast de man terecht die me net had gedekt. Terwijl Karla zich een weg naar voren baande door de menigte, boog ik me naar hem toe en bedankte hem fluisterend.

‘Graag gedaan,’ zei hij met een knipoog.

Hoofdcommandant Karla klom op een tafel om de massa toe te spreken. ‘Burgers, welkom bij deze viering van het einde van de week. Nu begint week nummer 147.003.’ Ze speurde de menigte sloven af. ‘Ik heb goed nieuws. We hebben de man gepakt die verantwoordelijk is voor de voortijdige recycling van mijn agent, en ook Gebroken Man zullen we snel gevonden hebben. Maar als jullie iemand kennen die Gebroken Man heeft helpen verbergen, moeten jullie me dat onmiddellijk melden. Als de informatie klopt, bestaat de kans dat je mag vertrekken naar de bovenste niveaus.’

Een doodse stilte volgde. Mijn mond werd kurkdroog. Onwillekeurig keek ik even naar de man naast me. Waarom stak hij zijn hand niet op en vertelde hij de hoofdcommandant niet dat hij zojuist voor me had gelogen? Hij verroerde zich niet. Niemand verroerde zich.

Hoofdcommandant Karla verstijfde even en begon toen te trillen alsof ze ging exploderen van woede. Razend keek ze naar de menigte. ‘Goed, dan worden jullie allemáál ondervraagd. Een voor een.’

Ze maakte een plek op de tafel vrij voor de hulpofficier van dienst. Terwijl hij de wekelijkse mededelingen oplas, begonnen de sloven zachtjes te mompelen. Hun gefluister had een boze ondertoon.

De man voor me boog zich naar me toe. ‘Dat was een vergissing van haar.’ Hij keek me aan. ‘Waar je ook mee bezig bent, doe het snel. Ik denk dat jij de eerste bent die ze gaat verhoren.’

Ik luisterde naar de rest van het verhaal van de hulpofficier zonder een woord te horen. Mijn gedachten draaiden in kringetjes rond, en ik kwam steeds weer op hetzelfde punt uit. Met moeite onderdrukte ik de neiging om op een tafel te springen en te roepen: ‘Verwacht nou niet te veel!’

Toen de bijeenkomst was afgelopen, vluchtte ik naar de keuken. Karla stond bij de uitgang, en ik wilde haar aandacht niet trekken. Als ze me later toch nog te pakken kreeg, kon ik zeggen dat ik moest beginnen met mijn schoonmaakdienst. En in zekere zin was dat ook zo.

Er waren hier nog geen Opper Cops gearriveerd, en de keukensloven, die bezig waren de volgende maaltijd te bereiden, keken niet op van mijn aanwezigheid.

Ik keek naar de ventilatieschacht boven het aanrecht. Het zou nog lastig worden om erin te klimmen. Snel keek ik om me heen, op zoek naar een stoel.

Ik hoorde een bonk achter me en draaide me om. Op het aanrecht stond nu een trappetje. Zo’n klein ding met een paar treden, dat je gebruikt om bij een hoog kastje te komen. Zonder omhaal klom ik op het aanrecht en toen op het trappetje.

‘Bedankt!’ riep ik, terwijl ik mezelf de schacht in hees. Het trappetje was al verdwenen tegen de tijd dat ik het rooster weer op zijn plaats had. Snel ging ik op weg naar de gang bij de zorgeenheid in Sector H2. Eenmaal daar keek ik omlaag. Een stroom sloven was op weg naar hun dienst. Ik wachtte een paar minuten en liet me omlaagzakken tussen de hekkensluiters.

Geen gevloek, geen pesterijen. Dit was eigenlijk best aangenaam. Maar als ik er niet in zou slagen de sloven te helpen, zou het gescheld meteen weer beginnen. Ik lachte even in mezelf. Als ik faalde, zouden scheldende sloven niet mijn grootste probleem zijn.

Logan ijsbeerde door de gang, bijtend op zijn nagels. Ik keek of er geen Opper Cops in de buurt waren en liep naar hem toe. Toen hij me zag, bleef hij staan. Ik trok zijn hand omlaag.

‘Probeer wat minder nerveus te lijken,’ zei ik. ‘Hoe slaag je erin om aan Zippy en andere apparaten te werken zonder jezelf te verraden?’

‘Anne-Jade. Die heeft stalen zenuwen. Het moet wel heel heet worden, willen die smelten.’

‘We zijn zo uit zicht.’ Ik leidde hem naar een kleine deur vlak bij de zorgeenheid. Daar haalde ik zijn decoder uit mijn gereedschapsriem en fluisterde: ‘Let even op of niemand het ziet.’ Toen hield ik het apparaatje bij het slot op de deur en drukte de knop in.

‘Anne-Jade? Wat doe jij hier?’ vroeg Logan.

Ik keek over mijn schouder. Anne-Jade kwam op blote voeten aanlopen in een strak blauw werkuniform. Haar dikke haar zat in een enkele vlecht.

‘Ik moet Trella’s geboorteweek en baraknummer weten,’ zei ze.

‘Waarom?’ vroeg Logan.

‘Goed idee,’ zei ik, en ik ratelde mijn gegevens af. ‘Ik hoor aan het werk te zijn in –’

‘Schacht een-elf. Ik weet het.’ Ze haastte zich weg.

Ik nam mijn schoonmaakrooster in gedachten even door. Twee waterbuizen en nog wat luchtbuizen op niveau een. Niet al te lastig voor haar.

De decoder was klaar. Ik maakte de deur open en trok Logan mee naar binnen in een kleine voorraadkamer gevuld met stapels linnen luiers. Ik sloot de deur weer en deed mijn zaklamp aan. Onder de voorraadplanken zat het rooster van een verwarmingsbuis. Mijn medesloven knipperden niet met hun ogen als ik mezelf ergens zo’n buis in wurmde, maar Logans aanwezigheid zou ongewenste aandacht trekken. Daarom had ik een plek bedacht waar niemand ons zou zien. Ik had echter geen oplossing kunnen bedenken voor het feit dat ik mijn dienst zou missen, en had dus maar gehoopt dat we zo snel klaar zouden zijn dat ik het einde van mijn dienst nog kon doen. Gelukkig bleek nu dat Anne-Jade er iets op verzonnen had.

‘O,’ zei Logan. De verwarde blik verdween uit zijn ogen. ‘Ze doet alsof ze jou is, zodat de Opper Cops niets vermoeden. Slim!’

‘Jij bent ook slim,’ zei ik.

‘Niet op die manier.’

‘Is er dan nog een andere manier?’

‘O, ja. Ik weet alle technische dingen, maar zij is degene die alles weet te verbergen. De Opper Cops lopen voortdurend langs onze spullen zonder hun bestaan op te merken. Zij bedenkt wat we mee kunnen nemen uit de recyclingcentrale, en wanneer. Zij was degene die erop stond dat we de andere TechNo’s niets over ons zouden vertellen. En dat was dus maar goed ook.’

‘Dat is slim,’ beaamde ik. Ik trok het rooster opzij en wees. ‘Volg me, het is niet ver. Doe het rooster weer op zijn plek als je binnen bent, en houd je gedeisd. Stemmen dragen ver in die buizen.’

Hij knikte en begon weer aan zijn vingernagel te knagen. Ik wurmde me de buis in en kroop een stukje door om plaats te maken voor Logan. Mijn pijnlijke onderarmen protesteerden. Als ik zo vaak door die nauwe buizen kroop, zou ik nog eelt krijgen op mijn ellebogen en polsen. Hoe moest ik dat uitleggen aan hoofdcommandant Karla?

Het duurde twee keer zo lang als normaal om bij Domotors vertrek te komen. Logan paste wel in de buis met zijn tengere gestalte, maar zijn armspieren waren het niet gewend om zijn gewicht voort te trekken. Toen we eindelijk bij de schuilplaats aankwamen, werd Domotor met een schok wakker. Hij had liggen slapen op de bank. Hij duwde zichzelf omhoog tot hij zat en keek geschrokken naar Logan.

‘Ik hoop dat hij hoort bij die “paar dingen” die je moest checken. En dat hij geen Opper Cop in vermomming is,’ zei hij.

‘Wees gerust. Logan komt ons helpen met het computersysteem.’

‘Tenzij hij kan toveren met technologie –’

Logan zag de computer, verspilde geen seconde en ging voor de monitor zitten. Ik hielp Domotor in zijn stoel en rolde hem naar Logan.

De TechNo piepte van verrukking. Zijn vingers vlogen over het toetsenbord. ‘Je hebt een bitje!’ Hij grijnsde breed.

‘Ja, maar je kunt niet –’

‘Ik gebruik de glipmodus. Dan ben ik net een geest. Wat probeer je eigenlijk te doen?’

Domotor begon allerlei technisch gebazel uit te slaan. Logans ogen lichtten op, helemaal opgewonden door de uitdaging. De profeet knikte en maakte goedkeurende geluiden terwijl ze samen aan het werk gingen. Ik plofte neer op de bank. Mijn verlangen om hen te onderbreken, om hem te vragen naar kleding voor Cogs afleidingsmanoeuvre, streed met mijn verlangen om in slaap te vallen. Ik probeerde me te herinneren wanneer ik voor het laatst had geslapen. Die berekening was te veel voor mijn vermoeide brein, dus liet ik mijn hoofd rusten op de armleuning van de bank.

‘…dus ik heb een computer van de oppers nodig om die gegevens te vinden,’ zei Logan.

Ik ging rechtop zitten en wreef in mijn ogen. Het visioen van Logan en Domotor die me met zorgelijke gezichten aankeken weigerde te verdwijnen.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik.

‘We zijn erachter waar die informatie is,’ zei Domotor. Zijn gezichtsuitdrukking paste niet bij zijn heuglijke mededeling.

‘Maar…’ zei ik.

‘Maar we kunnen er alleen bij vanaf een computer op de bovenste niveaus.’ Hij gaf me een paar seconden om het tot me door te laten dringen. ‘Kun je Logan naar niveau vier brengen?’

‘Heeft hij dan geen bitje nodig?’ vroeg ik.

‘Niet meer.’ Logan glimlachte zelfingenomen. ‘Ik heb mijn eigen account aangemaakt. Ik heb alleen nog een wachtwoord nodig en de juiste verbinding.’

‘En waarom werkt het hier dan niet?’

Logan probeerde uit te leggen hoe de blokkeringsfunctie op de computers van de onderste niveaus werkte, maar bij het tweede woord was ik de draad al kwijt.

Gelukkig onderbrak Domotor hem. ‘Hij heeft maar vijf minuten nodig. Kun je dat regelen, Trell?’

Kon ik dat? Door de verwarmingsbuizen kruipen was makkelijker dan naar een hoger niveau klimmen. Ik betwijfelde of Logan genoeg kracht had in zijn bovenlichaam om zichzelf aan de kettingen omhoog te trekken. Tenzij… Tenzij we boven op de lift omhooggingen. Maar waar vonden we dan een computer die niet gebruikt werd? En als we er een vonden, hoelang zou het dan duren voor iemand hem wel kwam gebruiken?

‘Ik heb een paar uur nodig om daarover na te denken.’

‘Misschien kan Riley helpen,’ opperde Domotor. ‘Hij weet vast wel waar je een computer kunt vinden.’

‘Ik denk niet dat we hem erbij moeten betrekken,’ zei ik.

‘Wie is Riley?’ vroeg Logan.

‘Dat kun je maar beter niet weten.’ Er waren al te veel mensen die van ons af wisten. En met elke nieuwe persoon nam onze kans om gepakt te worden toe. Maximale schade, zong het door mijn hoofd.

‘Riley heeft bewezen betrouwbaar te zijn. Dit is te belangrijk om aan het toeval over te laten,’ zei Domotor.

Ik gromde, hoewel ik wist dat hij gelijk had.

‘Laten we maar gaan. Ik wil niet te laat komen voor mijn dienst,’ zei Logan.

Zijn woorden herinnerden me eraan dat ik Domotor om zijn kleren moest vragen.

‘Tuurlijk, pak maar wat je nodig hebt,’ luidde het antwoord.

Toen ik terugkwam uit zijn slaapkamer met de broek en het shirt die hij had gedragen op de dag waarop we hem gered hadden, griste Logan het shirt uit mijn handen. Hij rukte het bovenste knoopje eraf. Ik herinnerde me het microfoontje dat Logan en Anne-Jade in Domotors shirt hadden verstopt.

‘Dat wil ik niet kwijt,’ zei hij. Toen gaf hij me de disks. ‘Maar deze mag je meenemen.’

Ik keek naar Domotor. Hij ontweek mijn blik en schoof heen en weer in zijn stoel alsof hij een comfortabelere houding zocht. Ik wachtte af, terwijl ik met de disks – dat onweerstaanbare lokaas dat me in deze krankzinnige situatie had gebracht – tegen mijn been tikte.

Uiteindelijk lachte hij me schaapachtig toe. ‘De programma’s die erop staan zijn nú waardeloos. Als ik ze had kunnen gebruiken vóórdat ik gepakt werd, zouden ze gewerkt hebben.’

‘Maar ze kunnen Cog wel helpen, als zogenaamd bewijsstuk,’ zei Logan.

De disks en de kleren zouden alleen het onvermijdelijke uitstellen. Die morbide gedachte verdreef ik snel. ‘Het is beter dan niets.’

Het was uur tien, en Logan had zich op tijd gemeld voor zijn dienst. De kleren en de disks waren verborgen in de werkkast en ik moest bedenken hoe ik Logan naar niveau vier ging krijgen. Ik stopte even bij de wasserij. Daar werden alle kleren voor Binnen gewassen. Sloven duwden grote witte rolcontainers voor zich uit om bergen schone en vieze kleding te verplaatsen. Ook onder de stortkokers stonden containers om de uniformen en kleren van de bovenste niveaus te verzamelen.

Langs de linkerwand lagen stapels schone uniformen voor de sloven. Elke stapel was bestemd voor een bepaald werkterrein en was gesorteerd op maat. Het blauw van de buizensloven leek helder vergeleken bij de rest. Was- en keukensloven droegen hetzelfde witte uniform.

Het was heel makkelijk om slovenkleding te stelen. Er kwamen continu mensen kleren halen, en niemand lette op of je één uniform pakte of honderd. Maar de kleren van de oppers werden in gemarkeerde containers gelegd – een voor elke familie. Die hielden de Opper Cops goed in de gaten.

Nadat ik een rondje door de wasserij had gemaakt, besefte ik dat het me niet zou lukken om schone kleren van de oppers uit de containers te pakken. Maar ik was niet zo kieskeurig, dus ik kon wel een paar kledingstukken onderscheppen die door de stortkokers omlaagkwamen.

Ik bracht een vangnet aan in een van de kokers. Blokkades in de kokers waren zeldzaam, maar het kwam wel voor. Hopelijk kon ik zo een uniform opvangen in Logans maat.

Mijn volgende probleem was moeilijker op te lossen. Terwijl ik omhoogklom naar Rileys kamer op niveau vier zette ik mijn mogelijkheden om een computer te vinden op een rijtje. Ik kon een van de suites van de oppers bespioneren. Als ik wist wanneer ze kwamen en gingen, kon ik vaststellen wanneer de suite leeg zou zijn. Maar hoelang zou dat duren? En aangezien ik zelf ook steeds diensten had, zou ik het plaatje niet compleet krijgen.

Door het rooster in Rileys kamer scheen blauw licht. Toen ik zeker wist dat er niemand was, liet ik mezelf op de bank zakken. Het daglicht ging automatisch aan en ik sprong verrast overeind – dat was nooit eerder gebeurd.

Al snel had ik de kleine bewegingsmelder gevonden. De sensor was op de bank gericht, en met een simpel apparaatje aan de lichtschakelaar verbonden. Voor de rest leek alles hetzelfde. De ladder leunde nu tegen een zijmuur, en het meubilair stond nog op zijn plek. Een paar minuten verstreken zonder dat er iets gebeurde. Ik keek onder de bank. Zippy stond rustig op zijn schuilplekje.

Ik ontspande me enigszins en keek om me heen. Riley had wat verbeteringen aangebracht, zag ik. Ik maakte een rondje door de kamer en bestudeerde zijn bezittingen. Een kapot toetsenbord waar een kluwen draden onderuit stak, een afgekloven viltstift, een notitiebord met een technisch diagram erop van elektrische circuits en een speelgoedschaap. Het was niet gemaakt van de huid van echte schapen, maar de wol was wel authentiek zacht en pluizig, en de rest was van stof. Een kinderspeeltje. Het ding was zo versleten dat ik wist dat de eigenaar er dol op was geweest.

Ik pakte het schaapje op en aaide over de wol. In de zorgeenheid was maar weinig speelgoed, en dat moesten de kinderen delen. De meeste tijd waren we bezig geweest met de training voor ons latere werk. We hadden schoonmaaktrollen in plaats van poppen, en motoren die we uit elkaar moesten halen en repareren. De Zorgmoeders evalueerden ons en besloten dan welk werk we gingen doen, gebaseerd op onze vaardigheden.

Met een glimlach herinnerde ik me hoe Cog een wedstrijdje deed met Jacy, wie het eerst een motor weer in elkaar had gezet. Cog vond het heerlijk om zijn handen vuil te maken, en hij zou dat onderhoudswerk waarschijnlijk toch wel hebben gekregen, ook als hij niet zo groot was geweest. Mijn neiging om het buizenstelsel te verkennen maakte het makkelijk voor de Zorgmoeder om me ergens te plaatsen. Ik had het geduld niet om een Zorgmoeder te zijn of een plantenverzorger in Hydrocultuur.

De meeste uren hadden we achter de computer doorgebracht. Educatieve verhalen, wiskunde, de gewoonten en verwachtingen van onze maatschappij en een basiskennis van de machinerie en hoe onze wereld werkte, daar had het om gedraaid bij onze training. Volgens Riley was alles wat we geleerd hadden propaganda van de Opper Cops. Ik vroeg me af hoeveel er eigenlijk van klopte.

Achter me hoorde ik een klik. Ik draaide me met een ruk om en reikte naar mijn riem. Riley glipte de kamer in en sloot de deur weer, zonder geluid te maken. Hij droeg zijn headset en zijn werkuniform.

Toen hij zag dat ik klaarstond om me te verdedigen, trok hij een wenkbrauw op. ‘Ik zie dat je Schaapje hebt gevonden?’

‘Schaapje?’ Ik legde het beestje terug. ‘Dat is geen erg originele naam.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik was driehonderd weken oud toen ik hem en zijn moeder cadeau kreeg.’

‘En hoe heet zij?’

Riley grijnsde. ‘Mama Schaap.’

Ik lachte.

‘Dus je kunt wel lachen,’ zei hij. ‘Ik begon me al zorgen te maken.’

Ik werd meteen weer serieus en keek hem aandachtig aan. ‘Waarover dan?’

‘Dat je geen vreugde in je hart had.’

Wat een vreemde opmerking. ‘Wat bedoel je?’

‘Ik breng mezelf behoorlijk in gevaar door jou te helpen, en het is goed om te weten dat je… dat je niet… dat je toch…’ Hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht en liet ze toen weer vallen in een gebaar van overgave. ‘Als jij in de buurt bent, zeg ik altijd de verkeerde dingen. Luister, kunnen we opnieuw beginnen?’

‘Opnieuw?’

‘Ja. Opnieuw. Met een schone lei.’

‘Maar dan moet ik weer een hekel aan je hebben en je niet vertrouwen,’ zei ik.

‘O, doe dat maar niet.’ Hij zweeg even en beet op zijn onderlip. ‘Betekent dat dat je me nu wel mag en me vertrouwt?’

‘Ik heb geen hekel aan je.’

‘Vertrouw je me?’

‘Daar wordt nog over nagedacht.’

‘Je geeft me dus helemaal niets. Dat weet je, hè?’

Ik onderdrukte een grijns, maar kon mijn gezicht niet helemaal in de plooi houden. ‘Ja.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Oké. Geen schone lei, maar zullen we al onze vooroordelen en misvattingen over elkaar vergeten en beginnen als twee gewone mensen die geen hekel aan elkaar hebben? Vind je dat goed?’

‘Prima.’

‘Mooi zo. Hoi, ik ben Riley Narelle Ashon en dit is Schaapje Narelle Ashon.’ Hij pakte zijn speelgoedbeestje op en zwaaide naar me met het schapenpootje. Toen stak hij zijn hand naar me uit. ‘En jij bent…’

Ik pakte zijn hand en verwonderde me over zijn zachte huid. ‘Trella Garrard Sanchia.’

Hoofdstuk 12

Ik had de naam er zo uitgeflapt, zonder erbij na te denken. Waarschijnlijk keek ik net zo geschokt als Riley. Hij liet mijn hand los.

‘Hoe weet je dat?’ vroeg hij. Hij herstelde zich sneller dan ik.

Ik gebaarde met mijn handen, alsof ik mijn woorden uit de lucht kon wissen. Tevergeefs. Daar hingen ze tussen ons in, in de ongemakkelijke stilte die volgde. Ik trok mijn uniform los van mijn borstkas. De stof bleef plakken aan mijn zweterige huid. Waarom was het hier zo heet?

Met toegeknepen ogen keek hij me aan, zijn houding nu stijf en kil. ‘Ben je een spion?’

‘Nee. Domotor heeft me die namen verteld, maar het kan me verder niets schelen.’

‘Ik begrijp het.’ Zijn toon zei iets heel anders.

‘Luister. Ik ben maar een stomme sloof. Domotor wilde dat ik hem hielp, en om me over te halen, bood hij me informatie over mijn echte ouders. Alleen kan het me niet schelen wie ze zijn of waarom ze me hebben achtergelaten op de onderste niveaus. Ik help Domotor vanwege mijn vriend Cog. Einde verhaal.’

Een begrijpende blik deed zijn ogen oplichten, en een mij onbekende emotie verzachtte zijn houding. Toen ik eindelijk besefte dat hij medelijden met me had, sloeg ik mijn armen over elkaar omdat ik hem anders een mep in zijn gezicht had gegeven.

‘Goed,’ zei Riley ten slotte. ‘We waren bezig de lei schoon te vegen, dus dit vergeten we ook. Wat zeg je?’ Hij drukte zijn neus tegen het kopje van het schaap alsof hij telepathisch met het beest kon communiceren. Hij perste zijn lippen samen en knikte. ‘Schaapje zegt dat hij honger heeft.’ Een scheef lachje. ‘Sorry. O… wacht.’ Nogmaals keek hij zijn speelgoedje in de ogen. ‘Schaapje zegt ook dat hij je geen stomme sloof vindt. Hij vindt je zelfs behoorlijk slim. En als je iets anders beweert, bijt hij je in je been.’

Geamuseerd speelde ik het spel mee en deed alsof ik verontwaardigd snoof. ‘Zeg Schaapje maar dat ik Zippy op hem afstuur als hij me in mijn been bijt.’

‘Zippy?’

‘Mijn kleine schoonmaaktrol. Die heeft de nare gewoonte om kleine diertjes te verdelgen.’

Riley lachte. ‘Schaapje neemt het niet terug. Hij meent wat hij zegt.’ Plotseling leek zijn humor te verdampen. Hij drukte zijn vingers tegen zijn rechterslaap, en zijn gezicht vertrok van de pijn. ‘Mijn pauze is voorbij. Ik moet terug naar mijn werkplek.’ Hij keek me aan. ‘Was je hier met een bepaalde reden?’

‘Ja, ik heb hulp nodig…’ Hoe moest ik mijn verzoek onder woorden brengen?

‘Zeg het maar.’

Ik staarde hem aan. Hij zei precies wat ik eerder tegen Cog had gezegd. Had hij ons soms afgeluisterd?

‘Wat is er? Had je verwacht dat ik nee zou zeggen?’ Zijn verwarring leek oprecht.

‘Ik…’

‘Ik moet gaan.’

Ik zei dat ik een computer nodig had, maar noemde Logans naam niet. ‘Liefst eentje op een plek waar niemand komt.’

‘Ik zal zien wat ik kan doen. Ik laat het je weten tijdens mijn volgende dienst.’ Hij liep naar de deur.

‘Hoe dan?’

Met zijn hand op de deurknop bleef hij staan. ‘Kom straks weer naar onze kamer, dan probeer ik mijn pauze weer samen te laten vallen met je bezoek. Maar je zult misschien even moeten wachten.’

‘Wist je dat ik hier was?’

‘Ja.’

‘Hoe dan?’

Hij lachte ondeugend naar me. ‘Dat heeft Schaapje me verteld.’

Op de terugweg naar niveau twee checkte ik wat ik had gevangen in mijn net in de wasstortkoker. Een paar shirts, drie broeken, wat ondergoed en een Opper Cop-uniform. Ik twijfelde over het uniform, terwijl ik de rest door de stortkoker omlaaggooide. Het kon een geweldige vermomming zijn, maar ook veel problemen opleveren. Hielden de Opper Cops in de gaten waar hun uniformen waren? Kenden ze elkaar allemaal van gezicht? Als iemand een wit keukenuniform droeg, zou ik zelf niet kunnen zien of hij een sloof was of een spion.

Ik stelde mijn beslissing uit, trok het net weer op zijn plek en liet het uniform in het zwarte web liggen.

Vervolgens ging ik naar de kantine en baande me een weg door de mensenmassa. Toen ik bij de keukensloof kwam die het eerder had gehad over de geblokkeerde ventilatieschacht, bleef ik staan.

‘Je probleem is opgelost,’ zei ik.

Hij knikte.

‘Dank je,’ voegde ik eraan toe.

Hij keek me even aan en ging toen weer verder met eten opscheppen. Maar hij rechtte zijn rug een beetje, en een klein glimlachje verscheen op zijn gezicht. Die glimlach bleef me bij terwijl ik op zoek ging naar een plekje.

Hoewel het voedselaanbod beperkt was, deden de keukensloven hun best om toch behoorlijke maaltijden voor ons klaar te maken. Cogon had de sloven die het eten opschepten, altijd bedankt en ze bij naam genoemd, terwijl hij in de rij stond. Ik herinnerde me dat ik altijd geïrriteerd en ongeduldig had gereageerd omdat hij de rest ophield. Met Cogs huidige toestand in gedachten had ik bittere spijt van alle boze woorden die ik ooit tegen hem had gezegd.

Ik worstelde me om de drukbezette tafels heen, op zoek naar een stoel. Jacy en zijn maten namen een hele tafel in beslag. Toen ik nog even omkeek naar die tafel, zag ik dat Jacy op de lege stoel naast hem klopte. Vreemd. Een seconde eerder was die stoel bezet geweest.

Dat ik zijn hint begreep, wilde niet zeggen dat ik zijn uitnodiging zou aannemen. Ik aarzelde, maar kon geen goede reden verzinnen om hem te ontlopen. Dus ging ik naast hem zitten.

‘De microfoons doen het prima. Bedankt,’ zei Jacy.

‘Graag gedaan.’ Ik schoof een lepel vol bonenstoofpot in mijn mond.

‘We hebben al wat interessante dingen opgevangen. Denk je dat we er nog een paar kunnen installeren?’ Zijn nonchalante toon werd weersproken door de intense blik in zijn ogen.

‘Waar?’

‘In de liften, bijvoorbeeld.’

‘Is het niet genoeg om de Opper Cops af te luisteren?’

Zijn blik gleed over de menigte sloven. Ik imiteerde hem, in een poging de mensen te zien zoals hij ze zag. De meesten hadden treurige uitdrukkingen, maar een paar lachende gezichten vielen op in de massa.

‘Nee,’ zei hij. ‘Dat is lang niet genoeg. Kun je het doen?’

‘Tuurlijk.’ Ik nam nog een paar happen stoofpot. Toen ik besefte dat ik het eten niet eens had geproefd, vertraagde ik mijn tempo en probeerde ervan te genieten. Niet slecht. Hadden de koks het recept aangepast?

‘Wat wil je ervoor terug?’ vroeg Jacy.

Goede vraag. ‘Dat jij het me vertelt als je door die microfoons iets opvangt wat ik interessant zou kunnen vinden.’

‘Afgesproken. En ik begin er meteen mee. Ik heb Cog horen bekennen dat hij Gebroken Man heeft vermoord en hem in stukken heeft gesneden.’ Jacy bestudeerde mijn gezicht aandachtig. ‘Gruwelijk, inderdaad. En hoewel de Opper Cops bewijs hebben gevonden, geloof ik niet dat Cog in staat is iemand te doden.’ Hij gebaarde naar de sloven om ons heen. ‘En zij geloven het ook niet. Als Cog die Opper Cop al heeft gedood, dan was het vast per ongeluk.’

Hij wachtte, maar ik was niet van plan zijn theorie te bevestigen of te ontkennen.

‘Cog heeft de schuld op zich genomen, voor alles. Maar hoofdcommandant Karla weet dat Cog te groot is om door de ventilatieschacht boven Gebroken Mans vertrek te kruipen, en ze wilde per se horen wie de sloof is die deze hele toestand veroorzaakt heeft.’ Jacy staarde me aan. ‘En weet je wat Cogon toen deed?’

IJzige vingers sloten zich om mijn hart. ‘Nee.’

‘Hij hielp je uit de brand. Alweer. Hij vertelde Karla dat Roddie degene was die in die schacht had gezeten.’

Roddie? Ik liet de naam even rondzingen in mijn hoofd, maar het zei me niets. ‘Een vriend van Cog?’

‘Weet je niet wie hij was?’ Jacy trok zijn neus op alsof hij opeens iets heel smerigs rook.

‘Moet dat dan?’

‘Dat zou ik wel denken, verdomme. Hij was de man die Karla doodzapte bij bijeenkomst 147.002. Hij is vanwege jou gerecycled en je weet niet eens hoe hij heette!’

Ik was zo verbijsterd dat ik niet in staat was te antwoorden. Hij had gelijk. Toen hij… Toen Roddie werd gedood, had ik me alleen maar zorgen gemaakt om mezelf. Karla had beweerd dat hij tegen haar had gelogen, maar ik wist er verder eigenlijk niets van.

Jacy beantwoordde mijn vraag voor ik die kon uitspreken. ‘Roddie had hoofdcommandant Karla verteld dat Gebroken Man zich schuilhield in de recyclingcentrale, om Cog te helpen. Toen de Opper Cops ontdekten dat ze misleid waren… Nou ja, je weet wat Karla heeft gedaan. Maar Cog vertelde Karla daarstraks dat ze te snel was geweest met het zappen van Roddie en dat hij vanaf het begin al betrokken was geweest bij het verbergen van Gebroken Man.’ Hij boog zich wat dichter naar me toe. ‘Karla weigerde dat verhaal te geloven. Te makkelijk, zei ze. Maar haar baas heeft haar nu opgedragen de zaak te sluiten. Dus jij…’ Hij prikte me in mijn schouder met zijn wijsvinger. ‘Jij gaat vrijuit. Tenzij je nu iets stoms doet, ben je niet langer een verdachte.’

Jacy pakte zijn dienblad en stond op. ‘Ik hoop dat je al die moeite waard bent. Ik hoop dat je erin slaagt om hier iets goeds mee te doen, want als mens vind ik je knap waardeloos.’ Hij liep weg, met zijn maten in zijn kielzog, zonder nog om te kijken.

De stoelen om me heen bleven leeg terwijl ik het eten rondschoof op mijn bord en allerlei vormpjes maakte van de koude resten van mijn stoofschotel. De zoemer voor de volgende dienst haalde me uit mijn sombere gedachten.

Ik haastte me naar de buizen die ik moest schoonmaken en deed wat ik doen moest. Schoonmaaktrol naar binnen, aanzetten en volgen. Trol uitzetten, verwijderen en naar de volgende schacht zeulen. Dankbaarheid jegens Cog, omdat hij me uit de gevarenzone had gehaald, streed om voorrang met gepieker over Jacy’s verwijten. Waardeloos was misschien wel de juiste benaming voor me. Ik had er een grote puinhoop van gemaakt en moest op Riley en Logan vertrouwen om de volgende stap te kunnen zetten.

Toen mijn dienst erop zat, sleepte ik mijn schoonmaaktrol naar de werkkast. Al mijn spieren deden pijn, en mijn hoofd voelde alsof het vol zat met natte handdoeken. Ik wilde een warm plekje zoeken om te slapen, maar Riley had dienst op de oneven uren en ik moest dus naar onze kamer.

Onze kamer. Ik onderdrukte een lach. Dat was Rileys naam voor onze ontmoetingsplek, niet die van mij.

Het kostte me mijn laatste restje energie om er te komen. Door het rooster scheen blauw licht, en nadat ik had gecheckt of er geen valstrik was gezet, liet ik me op de bank zakken. Het witte daglicht ging aan. Mijn vermoeide brein begreep nog net dat Riley dankzij die bewegingssensor wist dat ik was gekomen. Jammer. Ik vond zijn eigen verklaring leuker.

Ik keek de kamer rond, en de enige verandering die ik zag was de aanwezigheid van Mama Schaap. Ze leek precies op Schaapje, maar dan groter. Schaapje lag in de holte tussen haar buik en poten, veilig en geborgen. De wol van Mama Schaap was plat in het midden, alsof ze als hoofdkussen was gebruikt. Plotseling zag ik een beeld voor me, van een jonge Riley die met zijn warrige zwarte haren lag te slapen op Mama Schaap met Schaapje in zijn armen geklemd. Ik zette me schrap voor een steek van jaloezie, maar de emotie wilde niet komen. In plaats daarvan hield ik het aangename beeld in mijn hoofd terwijl ik de schapenfamilie naar de bank droeg.

Nadat ik het me makkelijk had gemaakt, wachtte ik op Riley. Ik speelde wat met de schapen. Dat ik ze kennelijk niet meer helemaal op een rijtje had, liet me koud. De Poort liet me koud. Wat er de rest van de week allemaal kon gebeuren liet me koud. Ik genoot van het moment.

‘Trella.’

Zijn stem liet mijn droom uiteenspatten. De harde realiteit verdreef het veilige, warme gevoel. Met knipperende ogen werd ik wakker. Gelukkig was het Riley die over me heen gebogen stond, en niet een Opper Cop. Hier in slaap vallen was levensgevaarlijk. Ik wilde de zachte bank de schuld geven, maar ik wist dat het kwam door mijn chronisch slaapgebrek.

Met een glimlach ging hij weer rechtop staan. ‘Schaapje zei dat ik je met rust moest laten, maar ik heb maar een halfuur.’

Ik had de speelgoedbeesten nog steeds in mijn handen geklemd. Nadat ik rechtop was gaan zitten, legde ik ze op het kussen naast me. Riley ging aan de andere kant van de bank zitten. Ik streek mijn haar glad en vroeg me af hoelang hij daar al had gestaan voor ik wakker werd.

‘Ik ben op zoek geweest naar een computer, maar alle computers hierboven zijn continu in gebruik, of ze bevinden zich op een drukke plek. De enige optie is dat je de computer in mijn appartement gebruikt.’ Hij stak zijn hand op om mijn protesten te smoren. ‘Mijn vader heeft de even dienst. Tijdens de volgende dienst kun je komen.’

‘En de rest van je familie?’

Even vloog er een gepijnigde uitdrukking over zijn gezicht. ‘Die heb ik niet, dus dat is geen probleem.’

‘En wat als de Controllers erachter komen dat we jouw computer hebben gebruikt?’

‘Zolang je mijn bitje niet gebruikt, kunnen ze niet bewijzen dat ik erbij betrokken ben.’

‘Het blijft een groot risico.’

‘Dit ook.’ Riley gebaarde naar mij en zichzelf.

‘Dat is waar.’ Ik overwoog zijn aanbod. ‘Waar is jullie appartement?’

‘Sector E4.’

Ik wachtte op het nummer, maar hij staarde naar de muur alsof hij aan het hoofdrekenen was. ‘Wat is jullie –’

‘Ga je me nog vertellen waarom je bij die computer moet?’

‘Nee.’

‘Dus je vertrouwt me nog steeds niet.’ Hij stelde het nuchter, maar zijn armspieren bolden op toen hij zijn handpalmen tegen zijn benen drukte.

Ik keek naar Schaapje en zijn moeder die tussen ons in lagen. De informatie over de oppers maalde door mijn hoofd. Verwend, vertroeteld, bevoorrecht, dat was altijd het verhaal geweest. Maar bij Riley zag ik daar weinig van terug. ‘Ik vertrouw je wel.’

‘Waarom vertel je het dan niet?’

‘Schadebeperking en eigenbelang.’

‘We accepteren momenteel geen vage, geheimzinnige antwoorden. Meer details, graag.’

‘We?’ vroeg ik.

Hij wees naar de schapen. Ondanks mezelf moest ik lachen. Zulke stomme speelgoedjes, maar ik moest toegeven dat ze een leegte diep vanbinnen vulden. Ik pakte Schaapje op en hield hem vlak bij mijn gezicht omdat ik het makkelijker vond om tegen hem te praten dan tegen Riley. ‘Schadebeperking betekent dat ik het aantal mensen dat van deze onderneming afweet, zo klein mogelijk wil houden. En wat dat eigenbelang betreft…’ Ik haalde diep adem. ‘Uiteindelijk zal ik worden opgepakt en aan de Hakmolen worden gevoerd. Ik wil voor die tijd zo veel mogelijk problemen veroorzaken, en ik hoop de Opper Cops ervan te overtuigen dat ik jou alleen maar gebruikt heb. Dat je er verder niets vanaf wist. Er is vanwege mij al iemand in de Hakmolen gestopt. En er is nog iemand die –’ Ik slikte, overmand door afschuw en schuldgevoel. ‘Vroeg of laat zal hij ook naar de Hakmolen worden gestuurd. Begrijp je wel, Schaapje? Ik wil niet dat er door mijn schuld nog meer mensen worden gerecycled.’

Er viel een lange stilte, maar ik bleef naar de schapen kijken en ontweek Rileys blik. Ik kon zijn afkeuring niet verdragen.

‘Ik wist niet dat jij een Trava was,’ zei Riley.

‘Wat?’ Nu keek ik hem aan.

Zijn wenkbrauwen zweefden ergens tussen zijn ogen en haargrens in een uitdrukking van opperste verbazing. ‘De familie Trava beslist wie er aan de Hakmolen wordt gevoerd. En ik wist niet dat jij bij hen hoorde.’

‘Dat is te makkelijk. En ik kan het de Trava’s niet eens verwijten. Zij stellen de regels op en voeren straffen uit. Door mijn daden was een ander genoodzaakt de regels te overtreden.’

‘Aha. Dus je hebt die persoon gedwongen?’

‘Nee, maar –’

‘Maar wat? Ik probeer te begrijpen waarom het jouw verantwoordelijkheid is. Is het echt alleen jouw schuld? Mijn vader heeft me verteld dat het helemaal niet de bedoeling is dat de Trava’s de dienst uitmaken – er zou een commissie van alle families moeten zijn. De regels zelf zijn verdacht. En dan is er nog zoiets als vrije wil. Ik had een keuze, toen in Karla’s kantoor. Je hebt me nooit gevraagd om je niet te verraden. Ik heb zelf besloten je te helpen. Ben jij dan verantwoordelijk voor mijn extra dienst? Nee, alleen ik.’

‘Dat kun je ook heel anders bekijken,’ wierp ik tegen.

‘Precies. Je kunt alle schuld op je nemen en een martelaar worden. Tenminste, als er iemand is die weet wat je hebt gedaan en waarvoor je je opoffert. Of je kunt accepteren dat sommige dingen belangrijk genoeg zijn om voor te vechten en beseffen dat er daarbij altijd slachtoffers zullen vallen.’ Hij keek me recht in mijn ogen. ‘Ik heb aangenomen dat dit een heel belangrijke strijd is. Een poging om iets van de vrijheid die we allemaal zijn kwijtgeraakt te heroveren. Ik ben me zeker bewust van het gevaar, maar toch wil ik je helpen. Jij vertrouwt mij, en ik moet jou kunnen vertrouwen. Dus laten we een stap verder gaan. Vertel me waarom je bij mijn computer moet.’

Ik dacht erover na. Als ik hem over de Poort vertelde, zou hij misschien denken dat ik geschift was. Maar hij zette wel zijn leven voor me op het spel. ‘We hopen een manier te vinden om de systeembeveiliging van de Controllers te omzeilen, zodat we een paar bestanden kunnen openen en cruciale informatie kunnen opzoeken.’

‘Wat voor informatie?’

‘Over hoe de verschillende mechanische systemen zijn opgezet en hoe we ze kunnen aanpassen zonder dat de Controllers het merken.’ Oké, ik liet misschien wat dingen weg. Maar ik loog niet.

Riley ontspande zich. ‘Zie je nou wel? Dat was toch niet zo moeilijk?’ Hij stond op en haalde een stapel kleren onder de bank vandaan. ‘Ik heb een leerlingenuniform voor je geleend.’ Hij gebaarde dat ik op moest staan en hield het uniform tegen me aan. ‘Volgens mij past het wel.’

Zijn handen raakten mijn schouders, en een golf van warmte trok door mijn lichaam.

Riley bleef me aandachtig aankijken. Toen legde hij het uniform over zijn arm en stak zijn vrije hand uit naar mijn haren. Er waren flink wat plukken aan mijn vlecht ontsnapt. Hij streek ze glad, naast mijn wangen. ‘Laat je haren los straks. Dan lijk je jonger.’ Nu aaiden zijn vingers over mijn kaak.

Ik onderdrukte het plotselinge verlangen om mijn wang tegen zijn hand te drukken. ‘Jonger?’

‘Je wordt geacht een leerling te zijn.’

‘Maar we zijn dan toch in jouw vertrek? Verwacht je bezoek?’

‘Nee. Maar er kan altijd iemand komen, en het is lastiger om de aanwezigheid van twee sloven in mijn kamer te verklaren dan van een leerling en een sloof.’

‘Goed punt.’

Terwijl hij door de stapel kleren zocht, trok ik de rest van mijn haren uit de vlecht. Ik kamde het door met mijn vingers en verdeelde het in drie delen om het weer in te vlechten.

‘Niet doen,’ zei Riley.

‘Waarom niet?’

Hij gaf geen antwoord, maar duwde mijn handen weg en legde mijn haar over mijn schouders. Toen deed hij een stap naar achteren en hield nadenkend zijn hoofd scheef. ‘Je ziet er zo streng en serieus uit, met je haar in een vlecht. Meer zoals de Trella van het begin. Maar nu is dat niet meer… passend.’ Hij woelde door mijn haar en trok een paar lokken in mijn gezicht. ‘Kijk! Zo is het perfect!’

Ik keek hem vernietigend aan.

Zijn grijns werd breder. ‘Nog beter. Alsof ik terug ben gegaan in de tijd.’

‘Ha ha, heel grappig,’ zei ik op vlakke toon. Ik veegde de haren uit mijn gezicht en stopte ze achter mijn oren. ‘Heb je ook een vermomming voor degene die met me meekomt?’ vroeg ik, terugkerend naar de reden voor mijn bezoek.

‘Ik wist niet wie je mee zou nemen, dus heb ik een eenvoudige overall gepakt, zo een die de onderhoudssloven dragen. Die zijn er maar in één maat, en we zijn het gewend om die mensen te zien rondlopen met opgerolde pijpen en mouwen.’

Hij gaf me de kleren. Het leerlingenuniform was van hetzelfde grove, duurzame weefsel als de pakjes die werden gedragen door de jongste kinderen in de zorgeenheid.

Een gepijnigde blik verscheen in Rileys ogen. ‘De pauze is voorbij. Ik woon op nummer drie-zes-vijfennegentig in Sector E4. Kun je dat vinden?’

‘Ja.’

‘Wanneer?’

Ik berekende hoeveel tijd ik nodig had om Logan te zoeken en hem naar niveau vier te brengen. Ik hoopte maar dat Anne-Jade mijn dienst weer kon overnemen. ‘Rond uur tweeënveertig.’

‘Goed. Tot dan.’ Hij glipte de kamer uit.

Ik wachtte even, voor het geval een opper hem zag vertrekken en kwam kijken wat er aan de hand was. De ruimte achter de bank was waarschijnlijk geen geweldige schuilplaats, maar het was beter dan betrapt worden halverwege een ventilatieschacht. Toen er genoeg tijd was verstreken zette ik de ladder onder de schacht. Maar voor ik omhoogklom, stopte ik Schaapje terug op zijn warme, veilige plekje bij Mama Schaap.

Op weg naar Logan kwam ik een van Jacy’s maten tegen. Zonder iets te zeggen stopte hij me twee microfoons toe en liep weer door. In de gangen klonk gelach, en de mensen stonden in kleine groepjes met elkaar te praten. De spanning op de onderste niveaus was duidelijk afgenomen.

Na een paar seconden besefte ik waarom. Het aantal Opper Cops dat patrouilleerde was weer normaal. Terwijl ik me naar Logans barak haastte, probeerden sloven mijn blik te vangen. Een paar van hen glimlachten naar me, met ogen die blonken van hoop, en anderen trokken vragend hun wenkbrauw op.

Voor het eerst was ik het middelpunt van de aandacht. Iedereen keek naar me alsof ik een bom was. Zou ik exploderen en een ramp veroorzaken? Of zou ik een wonder teweegbrengen? Hun starende blikken leken mijn borstkas ineen te drukken, zo hevig dat mijn longen pijn begonnen te doen omdat ik bijna geen adem meer kreeg.

Er waren nog steeds spionnen van de Opper Cops onder ons. Het verbaasde me dat ze nog altijd niet hadden ontdekt waar ik mee bezig was. Misschien wachtte Karla tot ik een vergissing maakte. Nu had ze geen bewijs dat ik betrokken was bij de verdwijning van Gebroken Man, maar als ze me een paar weken volgde, zou ze me wel een keer betrappen op het overtreden van de regels.

Het leek ongelooflijk, maar mijn ademhaling werd nog moeizamer, en opeens verlangde ik hevig terug naar een simpeler bestaan. Mijn eenzame leven in de buizen leek opeens niet meer dan een verre en aangename herinnering.

Ik trof Logan en Anne-Jade toen ze net hun barak binnen gingen. De oneven dienst was afgelopen en de evendienst zou algauw beginnen.

Logans lichtbruine ogen begonnen te glimmen toen hij me zag. ‘Tijd voor het speelkwartier?’

Anne-Jade wierp hem een zure blik toe.

‘Kom over een uur naar me toe in gang A2-5,’ zei ik tegen hem. ‘Anne-Jade, kun jij mijn dienst overnemen?’

‘Tuurlijk.’ Ze keek me aan. ‘Laat hem alsjeblieft niets overkomen.’

‘Ik doe mijn best.’ Mijn keel voelde heet en droog.

‘Hé,’ zei Logan. ‘Ik ben volwassen, hoor. Ik kan wel voor mezelf zorgen.’

‘Hou toch op,’ zei Anne-Jade. ‘Zonder mij zou je overal te laat komen. Omdat je het te druk hebt met je speelgoedjes.’

Ik vertrok. Het geluid van hun goedmoedige gekibbel volgde me vanuit de barakken. Een van Jacy’s mannen stond in de gang te wachten. Zodra ik verscheen, kwam hij naast me lopen.

‘De baas wil je spreken,’ zei hij.

‘Wanneer?’

‘Nu.’

‘Kan niet. Mijn dienst begint zo. Zeg hem maar dat ik straks langskom.’

Met zijn sterke vingers pakte hij mijn rechterelleboog beet. ‘Je gaat nu naar hem toe.’ Hij trok me mee.

Ik piepte een protest, maar hij bleef recht voor zich uit kijken. Hij was twee keer zo groot als ik, dus ik wist dat ik me niet los kon rukken, maar ik kon hem wel steken met mijn schroevendraaier. Mijn linkerhand sloot zich om het stuk gereedschap.

‘Dat zou ik maar niet doen,’ zei hij. ‘Dat zou me… irriteren.’

Interessante woordkeuze. Ik maakte mezelf wijs dat ik niet laf was als ik besloot af te wachten. Het had tenslotte geen zin om nu een scène te schoppen.

Jacy hield hof in zijn hoek van de barak in Sector D1. Ten minste zes ongelukkige gezichten draaiden mijn kant op toen mijn begeleider me afleverde bij zijn baas. Nu was ik niet langer bang vanwege die kleerkast naast me, maar vanwege Jacy’s woedende uitdrukking.

‘Ik wist dat het zou gebeuren,’ zei Jacy. Zijn armspieren trilden, en in zijn ogen glom een verwilderde blik. ‘Ik was er alleen niet op… voorbereid.’ Hij slikte, en zijn woede zakte iets.

‘Wat is er gebeurd?’ Ik zette me schrap voor het antwoord.

‘Ik zou je de schuld willen geven, maar dat kan niet.’ Hij wendde zijn blik af.

Mijn bewaker drukte zijn vingers nog dieper in mijn arm, en ik piepte van de pijn.

Jacy richtte zijn blik weer op mij. Deze keer zag ik vooral verdriet in zijn ogen. ‘Cog is ingedeeld voor executie.’

Hoofdstuk 13

Jacy’s woorden sneden door mijn hart, hakten het in belachelijke kleine stukjes. Ik snapte wel dat hij erdoor overvallen was. Zelf had ik de wetenschap dat Cog zou worden gerecycled door de Opper Cops ergens diep vanbinnen weggestopt en verder genegeerd. Ik was van plan geweest daar later over na te denken, had zelfs gehoopt dat de hele kwestie op magische wijze zou verdwijnen.

‘Wanneer?’ vroeg ik.

‘Uur negenennegentig. Ze willen hem naar de Hakmolen brengen en hem daar doden met de zapper.’ Woede kleurde Jacy’s stem. ‘Dat vinden ze makkelijker dan zijn lijk helemaal naar beneden zeulen, snap je? Ze hebben het zo getimed dat hoofdcommandant Karla zijn executie kan gebruiken om ons een preek te geven tijdens de bijeenkomst van het honderdste uur, over wat er gebeurt als je de Opper Cops niet gehoorzaamt.’

Ik rekende het uit. Nog vijfentachtig uur.

‘Als je Cog kunt helpen met waar je mee bezig bent, moet je dus snel zijn,’ zei Jacy.

‘Met een gebroken arm kan ik helemaal niets meer doen.’

Hij knikte, en de grote man liet mijn elleboog los. Ik wreef over het gewricht en draaide me om om te gaan.

‘Trella,’ riep Jacy.

‘Wat?’ Ik gromde het bijna.

‘Laat het me weten als je iets nodig hebt. Maakt niet uit wat.’

Het was een ruimhartig aanbod, zeker uit de mond van iemand die me de vorige keer dat ik hem had gesproken ‘waardeloos’ had genoemd. ‘Oké.’

Terwijl allerlei emoties door me heen raasden, haastte ik me naar Logan. Daarbij liep ik zo voorbij de afslag die ik moest hebben, en ik hield geschrokken mijn pas in. Als ik me liet afleiden, zou dat gevaarlijk zijn. Al onze inspanningen zouden voor niets zijn als we werden gepakt voordat we toegang hadden gehad tot de computer. Ik propte al mijn angst en zorgen in een metalen kistje en deed er ook maar meteen de restanten van mijn gebroken hart bij. Ik sloot het kistje af met een idioot groot slot en stopte het in een verre uithoek van mijn gedachten.

Geconcentreerd, bijna als een robot, marcheerde ik naar gang A2-5, waar Logan zenuwachtig door de ruimte ijsbeerde. Hij probeerde nonchalant over te komen, maar dat was een totale mislukking. Gelukkig was hij niet ook nog aan het nagelbijten.

Ik leidde hem naar de deur van de onderhoudsruimte naast de lift van Kwadraat A. Terwijl hij de gang in de gaten hield, opende ik het slot. Ik dreigde overspoeld te worden door herinneringen aan Cog, hoe we in deze ruimte Gebroken Man hadden verborgen in een wascontainer. Snel verdreef ik die gedachten. Emoties verboden. We glipten naar binnen en deden de deur weer op slot.

Ik duwde het rooster voor de ventilatieschacht open en haalde er een bundel uit. ‘Hier, trek aan.’ Het was de overall die Riley me had gegeven. Terwijl Logan zich verkleedde, trok ik het leerlingenuniform aan. Het zwarte pak met zilveren biezen langs de mouwen en pijpen hing te laag bij mijn middel, maar ik snoerde het in met mijn riem.

Toen Logan klaar was, klom ik de schacht in en hielp ik hem naar binnen.

‘Deze is groter dan de verwarmingsbuis,’ zei hij.

‘Maar het geluid draagt nog steeds ver, en ik ga je zo een plek laten zien waar alleen ik vanaf weet. Je mag het aan niemand vertellen. Zelfs niet aan Anne-Jade. Beloof je dat?’

‘O, dat klinkt spannend. Natuurlijk, ik beloof het.’

Ik gleed door de schacht, stopte onder het bijna onzichtbare luik en duwde het open. Logan duwde een hand tegen zijn mond om een kreet van verbazing tegen te houden. Ik knipte mijn lamp aan, klom in de anderhalve meter hoge ruimte en stapte opzij zodat Logan zich bij me kon voegen. Terwijl ik het luik weer sloot, keek hij om zich heen.

‘Wat is dit voor plek?’ fluisterde hij.

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik noem het de Tussenruimte. Er zit een Tussenruimte tussen alle niveaus.’

‘Wauw. En waar wordt deze ruimte voor gebruikt?’

‘Voor buizen en kabels. Waarschijnlijk is iedereen dit vergeten. Je kunt hier alleen komen door een bijna onzichtbaar luik; op elk niveau is er een. Kom mee, maar wel voorzichtig zijn.’ Ik haastte me naar de lift. De makkelijkste manier om Logan naar niveau vier te krijgen was boven op het liftdak.

Een metalen wand van een meter hoog scheidde de Tussenruimte af van de liftschacht. Als je in de lift stond, leek de schacht solide, maar op elk niveau was er een opening van een halve meter hoog die naar de Tussenruimte leidde. Ik haalde mijn uitschuifbare spiegel uit mijn gereedschapsriem. Toen scheen ik met mijn lamp in de schacht en gebruikte de spiegel. De lift hing op niveau drie.

‘Als de lift omlaag komt naar ons niveau hebben we niet veel tijd. Maar toch moeten we zo rustig mogelijk op het dak klimmen en daar blijven zitten tot hij naar niveau vier gaat.’

‘En wat gebeurt er dan?’ Logan beet op zijn duimnagel.

‘Dan klimmen we daar in de Tussenruimte, voor de lift weer omlaaggaat.’

Hij staarde voor zich uit, knagend aan zijn nagels. Als hij een computer was, zou hij nu dat ratelende geluid maken dat betekende dat hij iets aan het berekenen was.

‘Als we er eenmaal op zitten, moeten we dan wachten tot een opper naar niveau vier gaat?’ vroeg hij.

‘Nee. Er zit een controlepaneel op het dak van de lift.’

Logan huiverde. ‘Het is hier koud. Ik vraag me af waarom er al die extra ruimte is hier. Loopt de Tussenruimte over de hele lengte van Binnen?’

Ik legde uit dat elk niveau met stalen balken was verbonden met de Muur.

‘En onder het onderste niveau, zit daar ook een Tussenruimte?’ vroeg hij.

‘Ja. Alle niveaus zijn omgeven door Tussenruimtes.’

‘Wat is er aan de zijkanten, voorbij de Tussenruimte?’

‘De Muren van Binnen.’

Hij dacht even na. ‘Hoe voelen die Muren aan?’

‘Ze zijn bedekt met isolatieschuim.’

‘Ik bedoel de temperatuur. Warm of koud?’

‘O. Het schuim is van kamertemperatuur, maar op de paar plekken waar geen schuim zit, voelt het ijskoud aan,’ zei ik.

Hij grijnsde. ‘Heb je je oor ertegenaan gedrukt?’

Ik gaf toe dat ik had geprobeerd geluiden van de andere kant op te vangen. ‘Ik hoorde niets behalve de Zoem.’ De Zoem werd voortgebracht door alle machines en was altijd hoorbaar op de achtergrond. Het leek net de ademhaling van Binnen, en de meeste sloven merkten de Zoem niet eens meer op.

‘Jammer.’

Uiteindelijk kwam de lift langs zoeven, met een vlaag koude wind. We klauterden snel over de metalen wand en landden voorzichtig op het dak. Ik drukte op de knoppen voor het vierde niveau. Vermoedelijk schonken de mensen in de lift er niet veel aandacht aan. De Opper Cops liepen altijd te klagen over de kuren van de liften.

Beneden ons hoorden we stemmen, die we niet konden verstaan. Logans ogen gingen wijd open toen de lift omhoogging, en ik legde een vinger tegen mijn lippen. Het ging snel, en binnen een paar seconden waren we helemaal boven. Ik gebaarde Logan dat hij moest opschieten. In zijn haast viel hij met een klap en onder luid gekreun over de stalen wand de Tussenruimte in.

We bleven staan en wachtten af of we ontdekt waren, maar we hoorden alleen de liftdeuren sissend dichtgaan. Ik pakte de bovenkant van de afscheidingswand en trok mezelf op tot mijn heupen erop rustten. De lift zakte weg, en ik hing daar met bungelende benen. Logan stapte snel naar achteren, en ik voegde me bij hem op vaste grond.

Ik nam een moment om bij te komen en leidde hem toen door de doolhof van buizen en leidingen naar het bijna onzichtbare luik. De eerste keer was het heel moeilijk geweest om die luiken te vinden. Ik was in elke Tussenruimte uren bezig geweest om ze te zoeken. Met een wrang lachje herinnerde ik me mijn teleurstelling toen ik het laatste luik had gevonden. De zoektocht had me een uitdaging geboden die ontbrak in mijn vroegere, saaie leventje.

Toen we bij het luik kwamen, fluisterde ik in Logans oor: ‘Niet praten, geen geluid meer vanaf nu. Begrepen?’

‘Ja.’

Het luik op niveau vier kwam uit in ventilatieschacht vijftien, die boven de enorme watertanks liep in Sector H4 voor hij de appartementen van de oppers doorsneed in Sector E4. Ik begon de appartementen te tellen, maar besefte dat het niet nodig was omdat ik Rileys ongeduld al voelde opstijgen door het rooster in zijn kamer voordat ik hem met een bezorgd gezicht naar het plafond zag turen.

Onder het rooster had hij een trappetje op een tafel gezet. Ik haalde het rooster weg en liet mijn benen door de opening glijden. ‘Voeten eerst,’ zei ik tegen Logan, voordat ik me liet zakken.

Riley haastte zich om de ladder weg te zetten toen ook Logan op de vloer stond. We bevonden ons midden in een klein woonvertrek. Er stonden een bank, twee stoelen en een lage tafel. De twee mannen namen elkaar van top tot teen op.

‘Het is veiliger als ik jullie niet aan elkaar voorstel,’ zei ik om de ongemakkelijke stilte te verbreken.

‘Hij is een sloof,’ zei Riley.

‘Nou en?’ zei ik kortaf.

‘Hij heeft geen bitje en kan dus niet in het computernetwerk.’

Logan lachte zelfingenomen. ‘Ik heb geen bitje nodig. Waar is je computer?’

Riley leek niet bepaald gerustgesteld, maar opende toch een metalen rolgordijn, net zo een als in de kamer van Gebroken Man. Hij trok er een van de stoelen bij en gebaarde Logan dat hij moest gaan zitten.

‘En jouw bitje?’ vroeg ik. ‘Als je te dichtbij staat –’

‘Ik heb het eruit gehaald en in een metalen kistje gedaan.’ Riley wreef over zijn rechterkaak alsof hij nog moest wennen aan die lege ruimte daar.

Logan ging meteen aan de slag. Zijn vingers vlogen over het toetsenbord. ‘Dit gaat wel even duren. Ik moet de Controllers afleiden en met een omweg het systeem binnen gaan. Ik wil natuurlijk niet dat iemand weet dat ik hier ben.’ Hij grijnsde ons vrolijk toe.

Riley en ik stonden naast elkaar mee te kijken over Logans schouders. De vreemde symbolen die op het scherm verschenen zeiden me helemaal niets. Maar Riley fronste zijn wenkbrauwen. Tijd om hem af te leiden.

‘Wat dacht je van een rondleiding?’ vroeg ik. ‘Ik ben nog nooit in het appartement van een opper geweest.’

Nu richtte hij zijn ongenoegen op mij. ‘O, nee? Maar je hebt ze wel van bovenaf bespioneerd, toch?’

Eventjes verlangde ik terug naar de grappige Riley. De Riley die door mijn haar woelde en telepathisch communiceerde met een speelgoedschaap. ‘Ik bespioneer niemand. Ik vermijd de woonruimtes, die zijn te gevaarlijk. De enige plekken op niveau vier waar ik ben geweest zijn de opslagruimte en Karla’s kantoor.’ En het cellencomplex, maar het leek me niet verstandig hem dat te vertellen. Ik wees naar een halfopen deur in de wand tegenover ons. ‘Is dat een slaapkamer?’

Nog steeds ontstemd liet Riley me zijn kamer zien. In de kleine ruimte stonden twee bedden met een tafeltje ertussen en twee bureaus. Tegen de lichtblauwe wanden stonden een paar metalen sculpturen. Het ene bureau lag vol met printplaatjes, het andere was keurig opgeruimd. Hetzelfde gold voor de bedden. Het ene was opgemaakt, op het andere lag het beddengoed opgepropt.

Hij volgde mijn blik. ‘Ik deel deze kamer met mijn vader. Hij zeurt altijd dat ik mijn bed moet opmaken en mijn spullen moet opruimen.’

Er waren geen andere voorwerpen te zien. ‘Waar is Papa Schaap?’ vroeg ik.

Een klein lachje krulde even zijn lippen, voor het verdriet zijn mondhoeken weer omlaagtrok. ‘Bij mijn broer.’ Hij draaide zich om, liep de woonkamer in en opende de deur naast Logan. ‘Standaardbadkamer.’ Hij gebaarde naar de enige andere deur. ‘Ingang.’

Op het kleine kijkgaatje en de extra sloten na was die deur precies hetzelfde als de andere.

‘Nou, dat was de rondleiding,’ zei hij.

‘Was dat het?’ Mijn verbazing klonk door in mijn stem.

‘Ja.’

‘Maar ik dacht dat de oppers appartementen hadden met heel veel kamers.’

‘Dat geldt voor de families van de admiraal en de onderadmiraal, maar de meesten van ons hebben appartementjes zoals dit. Als mijn moeder nog zou leven, zouden we twee slaapkamers hebben en een klein keukentje. Maar omdat we met zijn tweeën zijn, krijgen we dit en een koelkast.’

De geruchten over de woonruimtes van de oppers bleken dus nogal overdreven te zijn. Ik vroeg me af wat er nog meer buiten proporties was opgeblazen. ‘En wat gebeurt er als je… een gezin wilt?’

‘Als ik een partner vind, krijgt mijn vader een vertrek toegewezen dat hij dan deelt met een andere alleenstaande man. Als hij een partner vindt, moet ik verkassen.’

‘Wil hij een andere partner?’

‘Nee.’

Ik vond dat hele partnergedoe maar merkwaardig. Sloven hadden iets met elkaar zolang ze het leuk vonden en namen dan weer afscheid. Als er kinderen kwamen, gingen die naar de zorgeenheid. Sommige stellen gingen nooit uit elkaar. De Opper Cops hielden in de gaten welke sloven iets met elkaar kregen en haalden ze uit elkaar als ze te nauw verwant waren.

Logan slaakte een kreet van vreugde. ‘Ik zit erin!’

Riley ging achter hem staan en bekeek het scherm.

‘Blijven oppers hun hele leven bij elkaar?’ vroeg ik Riley, in de hoop zijn aandacht af te leiden van de computer.

‘Vaak wel, maar als een verbintenis niet werkt, scheiden ze.’

‘En wat doen jullie om je te vermaken?’

Riley keek me boos aan. Zijn hele houding straalde woede uit. ‘Trella, ik weet waar je mee bezig bent. Je hebt me tot nu toe niets over de oppers gevraagd, tenzij het direct te maken had met je “missie”. Je hebt een enorm vooroordeel over de oppers en je hebt nooit eerder enige belangstelling voor ons getoond. Maar ik weet wel dat het systeem waarin jouw vriend nu bezig is alleen toegankelijk is voor mensen van de hoogste rangen. Dus tenzij hij een admiraal is, zit hij tot aan zijn nek in de problemen –’

‘Alleen als ik betrapt word,’ zei Logan. ‘Maak je geen zorgen. Ik spook.’

‘Je spookt? Wat bedoel je daar nou weer mee?’ vroeg Riley.

‘Hij laat geen sporen na,’ legde ik uit. Het was geen goed idee geweest om hierheen te komen. Ik hoopte maar dat Logan snel klaar zou zijn.

Nu werd Riley pas echt kwaad. ‘Je hebt me niet het hele verhaal verteld, Trella. Tijd voor de waarheid. Waar is deze man naar op zoek?’

‘Nou…’ Als ik hem vertelde dat we op zoek waren naar de Poort zou hij me zeker niet meer geloofwaardig vinden. Want hij wist dat Domotor had geprobeerd te ontsnappen aan het toezicht van de Controllers om de computers over te nemen voor de andere opperfamilies.

Aandachtig keek hij me aan, en toen ik mijn mond opende zei hij: ‘Niet liegen.’ De woorden kwamen er grommend uit, en ik wist dat ik me op gevaarlijk terrein begaf.

‘Hebbes!’ juichte Logan.

‘Wat?’ vroeg Riley.

Voor ik iets kon zeggen zei Logan, die niet naar ons had geluisterd, vol trots: ‘De coördinaten van de Poort!’

‘Geweldig!’ Ik sprong op en sloeg Logan op zijn schouder. Cogon zou dolblij zijn. En heel zelfingenomen. Hij zou het me eindeloos inwrijven. Maar mijn gejuich verstomde toen ik een verstikt geluid uit Rileys keel hoorde komen. De woede smolt weg uit zijn gezicht. Zijn rode wangen werden lijkbleek, en plotseling wenste ik dat ik snel kon terugglippen naar de onderste niveaus.

‘Wacht even,’ zei Logan. Hij richtte zijn aandacht weer op het scherm. ‘Nee… nee… jij ellendige, unrecyclebare…’

‘Wat is er mis?’ vroeg ik.

‘Ik heb een wachtwoord nodig.’

‘Maar je zei net dat je het had gevonden.’

‘Ik heb het bestand gevonden. Maar om het te openen heb ik een wachtwoord nodig. Enig idee?’

Ik wilde het scherm het liefst door elkaar rammelen tot het zich overgaf en ons het bestand liet lezen. Dat we zo ver waren gekomen, met zoveel gevaar… Ik duwde mijn verpletterende teleurstelling opzij en concentreerde me.

‘Poort?’

‘Nee.’

‘Binnen? Buiten?’ Ik keek naar Riley, maar hij schudde alleen zijn hoofd. In zijn ogen zag ik een mengeling van afschuw en fascinatie.

‘Nee en nee. Wacht!’ Logan ging rechterop zitten. ‘Er is altijd een vangnet.’

‘Wat bedoel je?’

‘Mensen vergeten dingen. Dat hoort bij mensen. Je wilt je wachtwoord niet opschrijven omdat iemand het dan kan lezen, dus heeft de computer een manier om je te helpen je wachtwoord te herinneren.’ Hij zat een tijdje te typen.

‘Hoe dan?’

‘Hij stelt je een vraag, en het antwoord is het wachtwoord.’

‘En als we het antwoord niet weten?’

‘Dan hebben we de coördinaten niet en moeten we weer gaan raden. Hoewel..’ Hij boog zich naar voren. ‘Er is een limiet aan het aantal keer dat je het kunt proberen. Na tien keer waarschuwt de computer de Controllers dat iemand het bestand probeert te openen.’

‘Niet fijn.’ Verschrikkelijk, zelfs.

‘Nee.’ Het geklik van de toetsen vulde de stilte. ‘Oké. Ik heb de vraag gevonden.’

‘En?’ vroeg ik snel.

‘Ik weet het antwoord niet,’ zei Logan.

Ik stak mijn handen uit, maar slaagde er nog net in ze niet om zijn nek te leggen. ‘En wat is de vraag?’

‘O. Het is het einde en het begin. Wat is het?’

Hoofdstuk 14

‘Een cirkel?’ opperde Riley. Hij had zich hersteld van zijn schok over de Poort en wilde nu ook het antwoord vinden op die mysterieuze vraag. ‘Een cirkel heeft geen begin en geen einde.’

Logan bewoog zijn handen over het toetsenbord.

‘Wacht,’ zei ik. ‘Hoeveel keer heb je het al geprobeerd?’

‘Drie, dus we hebben nog zeven keer voor de computer de Controllers waarschuwt.’

‘Een cirkel is goed bedacht, maar laten we dit even logisch beredeneren.’ Ik streek het haar uit mijn gezicht en stopte het achter mijn oor. ‘De vraag verwijst vast naar iets wat met Binnen te maken heeft. We weten dat het een object of een plek is, en niet iemands naam.’

‘O, ja?’ zei Logan.

‘Ja. In de vraag gaat het over hét en wát. Het is het einde en het begin, wat is het? Een persoon zou wie zijn en een plek waar.’

Riley ging op de andere stoel zitten en deed zijn handen voor zijn ogen alsof hij niet afgeleid wilde worden. ‘Alles hier is rechthoekig en vierkant. Geen cirkels.’

Ik plofte op de bank neer. De woonkamer was te klein om te ijsberen. Ik speurde mijn geheugen af naar cirkels en probeerde een verband te vinden. ‘Eigenlijk is alles hier een cirkel. De lucht circuleert door Binnen, door de filters en zuiveringsinstallaties. Hetzelfde geldt voor het water en de riolering. Alles wordt gerecycled en hergebruikt, niets wordt verspild.’

‘Moet ik cirkel proberen?’ Logans vingers zweefden boven het toetsenbord.

‘Ja.’ Ik hield mijn adem in.

‘Nee. Nog eens.’

Shit. Ik herhaalde de vraag in mijn hoofd. Hij klonk bekend, alsof ik hem al eens eerder had gezien of gehoord. Misschien toen ik nog in de zorgeenheid woonde. Maar ik had zoveel lessen gehad, in wiskunde, biologie, natuurwetenschappen… ‘Water?’

‘En hoe past dat dan?’ vroeg Riley.

‘Water volgt een cyclus. Het verdampt, condenseert, bevriest en smelt als het verandert van een gas in een vloeistof en dan in een vaste vorm. Water is heel belangrijk voor Binnen, zonder zouden we niet kunnen bestaan.’

‘Dat geldt ook voor lucht en voedsel.’ Hij dacht even na. ‘Lucht volgt ook een cyclus. We ademen zuurstof in en ademen kooldioxide uit. De planten in Hydrocultuur absorberen de kooldioxide en geven zuurstof af. Bij voedsel gaat het ook om een cyclus van eten en produceren. Denk maar aan de schapen.’

Ik grinnikte. ‘Zou Schaapje het antwoord weten?’ vroeg ik.

Hij haalde zijn handen weg en lachte even naar me. ‘Schapen eten gras en andere gewassen, en produceren mest die het gras en de gewassen in Hydrocultuur laten groeien. Nog een cyclus.’

Logan probeerde water, lucht en voedsel. ‘Nee. Nog drie keer te gaan.’

Nu ik er zo over nadacht, besefte ik dat honderden zaken in ons leven een cyclus vormden, inclusief de mensen. Misschien was het antwoord niet een voorbeeld van een cirkel, maar eerder een concreet object of een wiskundig symbool. ‘De nul is rond. Is het symbool voor oneindigheid niet een acht die op zijn kant ligt?’

‘Maar dan neem je dus aan dat het antwoord iets met een cirkel te maken heeft,’ zei Riley.

‘Kun jij iets anders verzinnen?’

‘Nee, maar om nou te proberen het te verbinden aan een wiskundig getal of concept…’ Hij gooide zijn handen in de lucht. ‘Dan zijn er miljoenen mogelijkheden. Dat lijkt me niet –’

‘Stop!’ Een van zijn woorden riep een herinnering bij me op. Ik dacht terug aan het incident, zocht redenen waarom het niet zou kloppen. Een gevoel van zekerheid welde op in mijn borstkas. Ik wist het antwoord.

Logan en Riley staarden me aan.

‘De miljoenste week, dat is het antwoord.’ Ik herinnerde me de bijeenkomst en de woorden van de oude man: ‘De miljoenste week is niet het einde, maar het begin.’

Riley kreunde, en de hoop verdween uit Logans blik.

‘Dat is maar een mythe, om mensen bang te maken. Week één miljoen zal een week zijn als alle andere. Het is allemaal onzin,’ zei Riley.

‘Dat zeiden ze ook van de Poort.’ Ik gebaarde naar Logan. ‘En toch zijn we nu één wachtwoord verwijderd van de locatie.’

Logan keek me aan. ‘Hoe moet ik het dan intypen?: Week een miljoen of de miljoenste week?’

‘Probeer allebei maar.’

Riley en ik konden onmogelijk blijven zitten en gingen bij Logan staan. Ik hield de rug van zijn stoel vast terwijl hij de miljoenste week intypte en op enter drukte. De woorden verdwenen, en de wachtwoordcursor verscheen weer. Deze keer typte hij week een miljoen in.

‘Weet je het zeker?’ Logans vinger zweefde boven de toets.

Ik liet de stoel los en greep Rileys arm beet. ‘Ja.’ Ik wilde me afwenden, maar ik bleef naar het scherm kijken. Het werd zwart, en toen vlogen er regels tekst over het scherm, net zo snel als mijn hartslag. Ik kon de woorden niet lezen. Ze bleven verspringen omdat er steeds nieuwe regels op het scherm kwamen.

‘Logan?’ Het kon me niet schelen dat ik hem bij zijn naam noemde.

‘Ja! Ik heb het!’

Ik sloeg mijn armen om Logans nek en kuste hem op zijn wang. Toen draaide ik me om en omhelsde Riley. In alle opwinding tilde hij me op en zwierde me in het rond.

Logan begon een serie getallen op te ratelen.

‘Hoe moet ik dat vinden?’ vroeg ik, nog duizelig en opgewonden van Rileys arm om me heen.

‘O ja. Wacht even.’ Logan begon weer als een bezetene te tikken, en een ruwe schets van de indeling van Binnen verscheen op het scherm, met in een vierkantje ergens onderin een pulserend lichtje. ‘Bij de westelijke muur in Kwadraat G1. Dat is in Hydrocultuur.’

‘Je zou toch denken dat de sloven daar hem dan wel zouden zien,’ zei Riley.

‘Misschien is het zo’n bijna onzichtbaar luik, zoals Trella heeft gevonden,’ zei Logan.

‘Bijna onzichtbaar luik?’ Riley keek vragend op me neer.

Hij hield me dicht tegen zich aan, tegen zijn lange lichaam, met zijn sterke armen om me heen. Ik wist dat ik me los moest maken uit zijn omhelzing, maar ik wilde liever in zijn armen blijven. ‘Sommige deuren zijn moeilijk te zien. Misschien zijn er druivenranken overheen gegroeid,’ zei ik.

‘O, ja. Veel druivenranken daar,’ zei Logan.

Riley, duidelijk geërgerd, spande zijn spieren. ‘Je vriend is een slechte leugenaar. Wat vertel je me niet?’ Toen ik aarzelde, verplaatste hij zijn handen naar mijn schouders en duwde me van zich af zodat hij me beter kon aankijken. ‘Nu ben ik het zat. De locatie… het bestaan van de Poort, dat is iets enorms. Het is gewoon onvoorstelbaar. Als de Poort er echt is en echt werkt, zullen de gevolgen niet te overzien zijn. Ik moet alles nu weten, anders ga ik –’

‘Wat? Me aangeven? Je loopt wel het risico dat ze je als medeplichtige zien.’

‘Nee. Ik ga je volgen. Ja, zelfs door die buizen. Tot ik het hele verhaal gehoord heb’

Logan nam hem van top tot teen op. ‘Dan blijf je vastzitten.’

‘Het is belachelijk. Dat doet hij toch niet,’ zei ik.

‘Dan laat ik jullie niet weggaan tot jullie het hebben verteld.’ Riley rechtte zijn rug om groter te lijken.

‘Twee tegen een,’ zei ik. ‘En ik ben gewapend.’ Ik legde mijn hand op mijn gereedschapsriem.

Hij zakte weer wat in elkaar en liet zijn handen vallen, maar aan de glinstering in zijn ogen zag ik dat hij het nog niet had opgegeven.

‘En als ik je er Schaapje voor teruggeef?’

‘Echt waar! Zou je me Schaapje geven?’ daagde ik hem uit.

‘Ja.’

Hij meende het, en mijn reactie verbaasde me. Ik zou zijn schaapje dolgraag willen hebben. ‘Nee. Schaapje blijft bij zijn mama.’ Ik stak mijn hand op, om Riley het zwijgen op te leggen. ‘Laat me nadenken.’

Zoals Riley al had gezegd opende de ontdekking van de Poort een heel nieuw scala van problemen en mogelijkheden. Als Riley nu werd gepakt, zou hij alleen al vanwege deze kennis worden gerecycled. Te laat om hem te redden. Ik dacht terug aan zijn preek over keuzen en offers, maar daardoor voelde ik me bepaald niet beter.

‘Ga maar even zitten,’ zei ik. ‘Het is een lang verhaal.’

‘Dus de Poort zit niet in de wand bij Hydrocultuur, maar in de échte buitenmuur?’ vroeg Riley.

‘Ja,’ zei ik.

‘En niemand weet daarvan, behalve wij drieën?’

‘Voor zover ik weet. Ik heb nooit iemand anders gezien in de Tussenruimte, maar het kan zijn dat hooggeplaatste oppers ervan afweten of het kunnen opzoeken in hun computer.’

‘Alle gedetailleerde plattegronden en blauwdrukken van Binnen zijn gewist,’ zei Logan. Hij had ernaar gezocht in de computer om zo veel mogelijk informatie te vinden over de Controllers.

‘Weet je het zeker? Hebben de ingenieurs die dan niet nodig?’ vroeg Riley.

‘Elk systeem – water, lucht, elektriciteit en verwarming – heeft zijn eigen blauwdrukken. Laten we eens kijken… of we die… kunnen samenvoegen.’ Logan begon weer te typen. ‘Nee, ik zie nog steeds Trella’s Tussenruimte niet, of de Poort. En er ontbreken ook allerlei andere dingen. Alle historische dossiers en verslagen zijn gewist tot aan… week 132.076.’

Dat was bijna honderdvijftig centiweken geleden.

‘Het eerste verslag is geschreven door admiraal Peter Trava. Hij heeft het over saboteurs die met magneten proberen Binnen te vernietigen. Hij zegt dat ze zijn tegengehouden zonder dat er doden zijn gevallen, maar dat er wel veel schade is aangericht aan de computers en veel gegevens verloren zijn gegaan.’ Logan scrolde door nog wat pagina’s. ‘Er klopt iets niet. Ze zijn te netjes gewist, dat kan een magneet niet gedaan hebben.’

‘Weet je ook wanneer die bestanden precies zijn gewist?’ vroeg ik.

‘In dezelfde week waarin admiraal Peter zijn verslag schreef, en dat is maar vijftien centiweken geleden. Wauw, het is dus nep!’

‘Wat gebeurde er in die week?’ vroeg ik.

‘Misschien was dat toen een paar oppers probeerden in de beschermde bestanden te komen,’ zei Riley. ‘Daar heeft mijn vader me over verteld. Misschien kwamen ze te dicht bij de waarheid en besloten de Trava’s om alle gegevens van de periode voor hun heerschappij te wissen en dat nepverslag te schrijven om het te verhullen.’

‘Niet alle gegevens,’ zei Logan. ‘Er zitten nog een stuk of tien verborgen, beveiligde bestanden in het systeem. Ik durf te wedden dat de Controllers daar niets van weten. De locatie van de Poort was een van die bestanden. Misschien hebben die dissidenten de bestanden verstopt. Ze zijn allemaal beschermd met een wachtwoord.’ Hij keek ons opgetogen aan, als een kind met een nieuw speeltje.

‘Zouden dat de bestanden kunnen zijn die Domotor zocht?’ vroeg Riley me.

‘Ik weet het niet.’

‘Trella, wat is jouw geboorteweek?’ Logans stem had opeens een merkwaardige klank en trilde een beetje.

‘Week 145.487. Hoezo?’

‘En het uur?’

‘Waarom wil je dat weten?’ vroeg ik.

‘Zeg het nou maar gewoon.’

‘Uur vier en vijftien minuten.’

Hij floot.

‘Logan, vertel op.’

‘Er is hier een bestand dat jouw geboorteweek en uur als naam heeft.’

‘Wat?’ Ik boog me naar het scherm. Hij wees.

‘Waarom dacht je dat het naar mij verwees?’

‘Er staat: “Voor mijn dochter, geboren op…” Het is een van die tien bestanden, en ik nam aan dat het misschien iets met jou te maken had.’

‘Kun je het openen?’

‘Nee. Net als die andere bestanden. De wachtwoordvraag is: “Lach en toon me je parelwitte tanden. Hoeveel heb je er”?’ Hij keek me even aan. ‘Tel je tanden.’

‘Dat is te makkelijk, en wat als ik er een ben kwijtgeraakt?’

‘Is dat zo dan?’

‘Nee, maar ik denk dat het naar iets anders verwijst.’ De woorden ‘parelwitte tanden’ hadden meteen mijn aandacht getrokken. Mijn enige bezit. De kam met de parels. Het antwoord was het aantal tanden aan mijn kam.

‘En dat is…’

‘Iets wat ik nu niet bij me heb, dus kunnen we die vraag niet beantwoorden.’

‘Het wordt al laat. De volgende dienst begint over een uur,’ zei Riley.

Verbaasd keek ik naar de klok. Ik was zo verdiept geweest in onze puzzel dat ik niet op de tijd had gelet.

‘Ik heb nog een paar minuten nodig.’ Logans vingers dansten over het toetsenbord. ‘Ik wil deze bestanden ergens neerzetten waar ik er ook bij kan met een computer op de onderste niveaus.’

Omdat ik graag weg wilde, stond ik onrustig achter Logan te schuifelen.

Ook Riley zag er bezorgd uit. ‘Weet je zeker dat al die tijd dat je op die computer bezig was, niet is geregistreerd of nagetrokken?’

‘Ja. Ik ben aan het spoken. Geen bitje. Geen probleem.’

‘Wat betekent dat?’ vroeg Riley.

‘Nou eh… dat ik in het systeem kan zonder bitje.’

Logan was een slechte leugenaar, maar zijn geschrokken uitroep leidde ons allebei af.

‘Wat nu weer?’ Eigenlijk wilde ik het niet eens horen.

‘De Poort zal een hele hoop energie wegzuigen als hij wordt geopend. Alle systemen van Binnen worden dan automatisch gealarmeerd. We hebben mensen nodig met toegang tot het netwerk om dat te voorkomen.’

Nog een probleem erbij. Het ging ook nooit eens simpel.

‘Ik kan de elektriciteit voor mijn rekening nemen,’ zei Riley, ‘maar we zullen ook andere oppers moeten zoeken die ons willen helpen.’ Hij dacht na. ‘Er waren wel wat oppers die Domotor steunden en die zich gedeisd hebben gehouden sinds hij werd gepakt. Maar als ik ze vertel dat we de Poort hebben gevonden, lachen ze me waarschijnlijk in mijn gezicht uit.’

‘Maar jij geloofde ons toch ook?’ zei ik.

‘Ik heb zelf gezien dat Logan overal in het computersysteem kon komen en ik heb het bestand gezien. Dit is een enorm risico voor de oppers die ik bedoel. Ze kennen me niet en zullen me niet vertrouwen. Maar Domotor vertrouwen ze wel. Kun je hem naar boven krijgen?’

Hij kon zichzelf waarschijnlijk wel omhoogtrekken door de ventilatieschacht, maar hij kon niet van het ene niveau naar het andere overstappen. ‘Alleen als ik de lift kan gebruiken.’

‘Dat is te gevaarlijk. Er zijn trouwens ook te veel mensen die Domotor zouden herkennen op de bovenste niveaus. Toen hij gevangen werd genomen en werd bestraft is daar nog weken over gepraat. Hij zou hier niet kunnen opgaan in de menigte, en ik denk niet dat we hem ongezien uit de lift naar een kamer kunnen krijgen.’ Riley wreef over zijn gezicht. ‘En ik ben er ook niet helemaal zeker van dat de mensen aan wie ik nu denk, hem werkelijk zouden steunen. Misschien weet mijn vader het.’

Nog meer problemen. Nog meer betrokkenen. Het voelde helemaal verkeerd om de oppers te vertrouwen, maar we hadden ze nodig. ‘Domotor weet wel wie we kunnen vertrouwen. Ik kan hem de namen vragen en een of ander codewoord dat je tegen hen kunt zeggen, zodat ze weten dat hij erbij betrokken is.’

‘Dat zou kunnen werken. Maar ik heb jou hier ook nodig.’

‘Waarom?’

‘Om te bewijzen dat de sloven de Poort echt willen openen,’ zei Riley.

‘Als het me lukt die geheime bestanden te openen,’ zei Logan, ‘hebben de oppers misschien een manier om de Controllers buitenspel te zetten en de macht weer over te nemen.’

‘Goed plan,’ zei Riley met een glimlach.

Een ongemakkelijk gevoel borrelde op in mijn maag, terwijl ik het trappetje vasthield voor Logan. Ik vond het vreselijk dat ik de oppers moest vertrouwen. Goed, ik vertrouwde Riley, maar die was anders. Of niet?

‘Bedankt voor je hulp,’ zei ik tegen Riley, terwijl Logan op de tafel klom.

‘Hoe snel kun je die namen hebben?’ vroeg Riley.

Ik moest eerst Logan terugbrengen en dan naar Domotors schuilplaats. ‘Over vier uur, ongeveer.’

‘Dan zie ik je in onze kamer, in mijn pauze.’ Riley pakte mijn pijnlijke elleboog beet om me op de tafel te helpen.

Ik piepte van de pijn, en hij liet me los.

‘Sorry.’ Riley keek toe terwijl ik over de pijnlijke plek wreef.

‘Kennelijk gestoten,’ mompelde ik.

Logan riep om hulp. Zijn benen bungelden uit de schacht, en ik duwde hem naar binnen. Toen zijn voeten waren verdwenen, begon ik mezelf op te trekken.

Er klonk een klik.

‘Kom omlaag,’ beval Riley.

Ik aarzelde niet. Hij haalde het trappetje van de tafel, klapte het dicht en zette het tegen de muur. In twee stappen zat hij achter de computer en fluisterde: ‘Ga achter me staan. En speel het spel mee.’ Hij legde zijn vingers op het toetsenbord.

De deur ging open toen ik Rileys stoel bereikte. We keken allebei naar de man die de kamer binnen kwam. Hij bleef staan toen hij ons zag.

‘Hallo, pap,’ zei Riley. ‘Wat ben jij vroeg.’

Hoofdstuk 15

De verbazing op het gezicht van Rileys vader ging over in een glimlach. Hij had hetzelfde postuur als zijn zoon, maar zijn dunner wordende haar was bruin en kortgeknipt. En kennelijk had Riley zijn blauwe ogen van zijn moeder geërfd. Met zijn bruine ogen en puntige neus was zijn vader een vriendelijke verschijning met een nieuwsgierige uitstraling.

‘Ik zie dat we bezoek hebben,’ zei hij, terwijl hij de kamer binnen stapte en de deur achter zich sloot.

‘Pap, dit is Ella, mijn leerling,’ zei Riley. ‘Ella, dit is mijn vader, Jacob.’

‘Hallo, Ella. Ik heb al veel over je gehoord.’

Ik wierp een snelle blik op Riley.

Zijn vader grinnikte. ‘Maak je geen zorgen. Niets negatiefs. Riley zegt dat je een snelle leerling bent, en uit zijn mond is dat een groot compliment.’

‘Dank je,’ zei ik.

‘Is er iets gebeurd?’ vroeg Riley aan zijn vader.

‘Nee. Ik moest de pauzes doorwerken, dus liet mijn chef me wat eerder vertrekken.’ Hij keek op de klok. ‘Moet jij je niet melden voor je dienst? Of ben je Ella hier aan het trainen?’ Hij glimlachte breed, met een glinstering in zijn ogen.

Riley kwam overeind. ‘Nee. We moeten gaan. Ik moet alleen nog even… iets pakken.’ Hij liep de slaapkamer in.

Jacob kwam wat dichter bij me staan en fluisterde: ‘Je bent inderdaad net zo mooi als Riley al beweerd had. Ik hoop dat je nog eens langskomt.’ Hij knipoogde.

Ik glimlachte, me afvragend hoe de echte Ella eruitzag. Riley kwam de kamer weer in.

Zijn vader zag het trappetje tegen de muur staan. ‘Wat is dat?’

‘O, de onderhoudsmensen hebben de luchtcirculatie weer getest. Ze zijn het kennelijk vergeten. Ik breng het zo wel terug, op weg naar mijn werk.’ Hij pakte het trappetje en draaide zich om naar de deur.

‘Wacht even,’ zei zijn vader, die naar het plafond keek. ‘Ze zijn ook vergeten het rooster terug te plaatsen. Geef me dat trappetje eens.’

‘Ik doe het wel, pap.’ Riley zette het trappetje op de tafel.

‘Nee, dan kom je te laat.’ Hij wuifde ons de deur uit.

Riley haalde zijn schouders op en opende de deur. Ik hoopte maar dat Logan zo verstandig was geweest om weg te kruipen bij het rooster en zich koest te houden. Jacob reikte net naar de schacht toen Riley samen met mij de gang op liep. De deur klikte dicht.

‘Laten we hopen dat Logan zichzelf niet verraadt.’ Hij beende de gang door. ‘Weet hij waar hij heen moet?’

Ik haastte me achter hem aan. ‘Nee. Ik moet terug om hem op te halen. Is dit niet gevaarlijk?’ Ik gebaarde naar de gang.

‘Niet echt. Doe gewoon alsof je hier hoort. Kijk zelfverzekerd. Niemand weet wie je bent. Aangezien je een leerlingenuniform draagt, zullen ze denken dat je uit een andere sector komt.’

‘Ken je dan niet iedereen hierboven?’ Mijn beeld van de oppers als één grote gezellige familie werd stukje bij beetje aan flarden gescheurd.

Hij lachte. ‘Nee. Ken jij alle sloven dan?’

‘We zijn met tien keer zoveel.’

‘Ja, maar hierboven is iedereen nogal op zichzelf. Ik heb een paar ooms en tantes, wat neven en nichten, een paar vrienden, en ik ken natuurlijk mijn collega’s. Maar dat is het wel zo’n beetje.’

‘En hoe zit het met de echte Ella? Wat als die ons ziet?’

Een paar oppers kwamen ons tegemoet, en ik zette me al schrap voor hun gealarmeerde uitroep. Ze knikten ons toe en liepen verder. Riley had gelijk. Ik ontspande me een beetje en begon om me heen te kijken. Er was niet zoveel te zien. Deuren en witte metalen wanden, net als in de onderste niveaus. Het enige verschil was het smalle strookje grijze vloerbedekking.

Toen de oppers buiten gehoorsafstand waren, zei Riley: ‘Jij bént Ella.’

‘O, ja?’

Hij keek me aan, zo van ‘doe niet zo dom’. ‘Hoe moet ik anders verklaren dat ik zoveel tijd doorbreng in onze opslagruimte? Mijn vader wil graag weten wat ik doe in mijn vrije tijd, dus vertel ik hem dat ik een leerling opleid. Dat hij zo onverwacht binnenkwam, is eigenlijk een bonus. Nu heeft hij Ella ontmoet en weet hij dat ze echt bestaat. Dat zou hem een tijdje tevreden moeten houden. Hoewel…’

‘Wat?’

‘Nu gaat hij misschien lopen zeuren dat ik je vaker mee moet brengen.’

Ik snapte er niets van, en vroeg waarom.

Riley vertraagde zijn pas en staarde me aan. ‘Je weet echt helemaal niets van families, hè?’

‘Ik ben een sloof, weet je nog? Wij hebben zorgeenheden, geen families.’ Ik dacht dat ik er goed in was geslaagd de bitterheid niet in mijn stem te laten doorklinken, maar hij fronste toch zijn wenkbrauwen.

‘Nou kijk, ouders willen dat hun kinderen als ze groot zijn, belangrijke posities verwerven en een partner vinden. Volgens hen is dat de sleutel tot geluk. Mijn vader, die precies zo is, wil dat ik een partner vind. Daarom stond hij zo te grijnzen. Hij hoopt dat ik iemand heb gevonden.’

Ik dacht even na over zijn uitleg. In de onderste niveaus wachtten de sloven tot ze uit de zorgeenheid waren voor ze stelletjes vormden. Je legde het niet aan met een van je maatjes uit de zorgeenheid. Dat werd afgekeurd.

‘Heb je dan niet al iemand? Een andere opper?’ vroeg ik.

‘Nee.’

‘Waarom niet?’

Hij bleef staan en bestudeerde mijn gezicht. Ik probeerde mijn oprechte belangstelling te tonen. Hij had gelijk gehad dat ik niet erg geïnteresseerd was en allerlei vooroordelen had over het leven van de oppers. Nu wilde ik graag meer te weten komen.

‘Ik heb de juiste vrouw nog niet ontmoet. Ik denk dat ik wacht op iemand die me… verrast.’ Hij liep weer verder.

‘Hoe dan?’

‘Nou ja, zoals dat meestal gaat, denk ik. Iemand die plotseling uit de lucht komt vallen en mijn leven totaal op zijn kop zet. Je weet wel, gewoon heel saai.’

Hij versnelde zijn pas, zodat ik zijn gezicht niet kon zien, maar ik had de indruk dat hij me in de maling nam.

‘En jij?’ vroeg hij, op iets te nonchalante toon. ‘Is er een verrassend persoon in jouw leven?’

Domotor was zomaar in mijn leven opgedoken en had de boel op zijn kop gezet, maar ik had niet de indruk dat Riley op hem doelde.

‘Nee,’ zei ik.

‘Waarom niet?’

Ik snoof geërgerd.

‘Je moet antwoord geven,’ zei hij. ‘Ik heb jou ook geantwoord, eerlijk is eerlijk.’

Ik slikte een sarcastische opmerking over eerlijkheid in en zuchtte. ‘Zou jij als sloof een kind op de wereld willen zetten? Nog een persoon willen toevoegen aan die toch al overvolle ruimte? Een kind dat onbemind en zonder aandacht zal opgroeien, als een van de velen? Ik in elk geval niet.’

Hij zweeg even. ‘Je hoeft geen kind te krijgen.’

‘Maar als je intiem wordt met iemand is het meestal een kwestie van tijd.’

Hij hield zijn pas weer in en keek me aan alsof hij me niet begreep. Een eindje verderop was een kruising van twee gangen waar een aantal oppers in groepjes met elkaar stond te praten. Een troep Opper Cops kwam in zicht en liep onze kant op. Zonder erbij na te denken deinsde ik achteruit.

Riley greep mijn hand en trok me naast zich. ‘Zelfvertrouwen,’ fluisterde hij. ‘Je hoort hier.’ Bemoedigend kneep hij in mijn hand.

Makkelijker gezegd dan gedaan. Vooral omdat luitenant Arno zich onder de Opper Cops bevond. Ik staarde naar de vloer, maar besefte toen dat dat slovengedrag was. Oppers keken elkaar aan en knikten dan als begroeting. Met moeite beantwoordde ik Arno’s vage knikje en liep verder door de gang alsof mijn hart niet probeerde uit mijn borstkas te springen.

Riley bleef mijn hand vasthouden terwijl hij linksaf ging bij de kruising en zijn pas versnelde. Toen ging hij nog een keer linksaf, een smallere, doodlopende gang zonder deuren in. Hij liep recht op het einde af.

Ik speurde het plafond af, op zoek naar ventilatieroosters. ‘Waar gaan we heen, Riley?’

‘Vertrouw me nou maar.’

Ik moest nu bijna rennen om hem bij te houden. Toen we bij het einde van de gang kwamen, liet hij mijn hand los, stapte opzij en verdween.

‘Hé,’ riep ik.

Rileys hoofd kwam weer tevoorschijn. ‘Gezichtsbedrog. Cool, hè?’

Ik tastte langs de wanden. Aan de linkerkant was het een gewone wand. De rechterwand leek ook solide, maar stopte in feite een meter voor het punt waar hij had moeten aansluiten op het einde van de gang. De gang liep een meter naar rechts, in een rechte hoek, voor hij weer rechtdoor ging, maar het leek of hij doodliep. Nadat ik de hoek was omgegaan, keek ik om. Het gezichtsbedrog werkte van beide kanten.

Dit gangetje was twee meter lang en er was maar één deur. Riley toetste een serie getallen in op het slot, en de deur naar onze opslagruimte ging open. Een golf van opluchting spoelde door me heen toen we naar binnen gingen en ik neerplofte op de bank. Ik kon niet geloven dat ik net door het bovenste niveau had gelopen.

‘Daarom weet niemand dat deze ruimte hier is,’ zei hij.

Dat was logisch. Je kon het gezichtsbedrog alleen ontdekken als je je handen op de muren legde. ‘Hoe heb je dit gevonden?’

‘Gloeilampdienst.’ Toen ik niets zei, vervolgde hij: ‘Tijdens de training krijgen de groentjes gloeilampdienst. Dan moeten we overal in de gangen en de gemeenschappelijke ruimtes de lampen vervangen en de fittingen repareren. Een hele klus.’ Hij gebaarde met zijn hand alsof hij de herinnering wilde verjagen. ‘Hoe dan ook, ik moest deze sector doen en kennelijk was de lamp aan het eind van de gang net kapotgegaan. Hij was nog heet, en ik liet hem vallen. De lamp landde op het tapijt en rolde toen door de muur heen.’

Hij grijnsde. ‘Het is wonderbaarlijk, maar die lamp is nooit meer doorgebrand sinds ik deze plek heb gevonden.’ Riley trok een la open. Die lag vol met gloeilampen.

Nadat ik het leerlingenuniform bij Zippy onder de bank had verstopt, ging ik op zoek naar Logan. Ik vond hem in de ventilatieschacht, niet ver van Rileys kamer. We keerden terug naar de onderste niveaus, en hij rende weg om zich te melden voor zijn dienst. Die arme jongen zou dertig uur zonder slaap moeten doen. Niet leuk, maar wel te doen. Anne-Jade, die mijn dienst had gedraaid, zou ook wel doodmoe zijn. Misschien zou het nieuws over de Poort haar wakker schudden.

De Poort. Ik had alle implicaties nog niet tot me door laten dringen. Maar ik wist wel dat er acties moesten worden ondernomen en bondschappen moesten worden gesloten, en dat ik het niet in mijn eentje kon. Dus klom ik in de verwarmingsbuizen om Domotor op te zoeken.

Hij zat voor zijn computer, maar draaide zich naar me toe met een verwachtingsvolle blik toen ik uit de buis kroop. Ik hield mijn gezicht in de plooi, maar dat lukte me maar heel even.

‘De Poort! Je hebt hem gevonden!’

Ik glimlachte. ‘We weten de locatie.’

‘Ja!’ Hij schreeuwde het uit en ramde met zijn vuisten op de armleuningen van zijn stoel. ‘Wanneer ga je hem openen?’

‘Zo makkelijk gaat dat niet.’ Ik legde uit wat Logan had verteld over de alarmsystemen. ‘We hebben betrouwbare oppers nodig en we moeten meer weten over Buiten. Weet jij wat daar is?’

Hij speelde met zijn lange haarlokken. ‘Niet echt. Ik had gehoopt dat er meer informatie in het computernetwerk zou zitten.’

‘Logan zei dat er een stuk of tien verborgen en beveiligde bestanden waren. Die heeft hij verplaatst.’

‘Hoe beveiligd?’

‘Met wachtwoorden.’

‘Wachtwoorden horen bij het oude beveiligingssysteem. Dat zijn vast de bestanden waarnaar ik op zoek was. Heeft Logan de bestanden verplaatst zodat we er vanaf hier bij kunnen?’

‘Ja.’

‘Misschien kan ik ze nu vinden.’ Hij richtte zijn aandacht weer op de computer.

‘Wacht op Logan. Hij zei dat de bitjes je ID-nummer registreren, elke keer als je een bestand opent.’

‘Ik ken het beveiligingssysteem heel goed, Trella. Ik heb Logan niet nodig.’ Hij klonk beledigd.

Ik probeerde op hem in te praten. ‘Ik heb liever dat we allemaal bij elkaar zijn als je die bestanden opent. Je kunt maar tien keer het wachtwoord raden. Dat we het wachtwoord vonden voor de locatie van de Poort was omdat we onze ideeën met elkaar bespraken.’

‘Goed dan. Ik wacht wel. Ik heb toch niets anders te doen, dus ik ben erg goed geworden in wachten.’

Ik negeerde zijn kribbige toon. ‘En de oppers? Weet je wie ons zouden willen helpen?’

‘Ik kan je de namen geven van degenen die zéíden dat ze me wilden helpen. Om veiligheidsredenen heb ik ervoor gezorgd dat ze het niet van elkaar wisten. Maar een van hen heeft me verraden, en toen ik was gearresteerd en werd verhoord…’ Hij huiverde van afschuw. ‘…lukte het me niet om te blijven zwijgen. Ik heb Karla uiteindelijk een paar namen gegeven, in de hoop dat een van hen haar eigen spion was. Karla was toen nog een luitenant die hongerde naar macht. Ze heeft al die mensen gearresteerd en laten recyclen.’ Zijn stem brak, en in zijn ogen blonk verdriet. ‘Die anderen heb ik tenminste nog gered, en ze waren gelukkig zo verstandig om niet meer naar die bestanden te zoeken en zich verder gedeisd te houden.’

‘Waarom ben jij eigenlijk niet gerecycled?’

‘Karla vermoedde dat ik meer wist, maar haar baas was tevreden. Ik heb twee centiweken in de cellen doorgebracht voordat de Trava’s me lieten gaan. Ze beweerden dat ik niet werd gerecycled omdat ik zo goed had meegewerkt. Ik ging weer aan het werk, maar niemand wilde met me praten of zelfs maar naar me kijken. De geruchten hadden zich al verspreid, en iedereen was bang dat ik een spion van de Trava’s was.’ Hij snoof even. ‘Hoe ironisch.’

‘Wanneer is dat allemaal gebeurd?’ vroeg ik.

‘Zo’n zestien centiweken geleden. Nadat ik was vrijgelaten speelde ik het spelletje mee. Ik hield me koest en was heel gehoorzaam. Na een tijdje besloten de Trava’s dat ze me niet meer in de gaten hoefden te houden. Ik wachtte nog eens drie centiweken voor ik het netwerk ging afspeuren naar die verborgen bestanden. Kennelijk heb ik toch niet lang genoeg gewacht.’ Hij wreef over zijn rug. ‘Karla was me niet vergeten.’

Ik wachtte op de rest van zijn verhaal.

‘Ze wantrouwde me en liet me weer ondervragen.’ Hij sloot zijn ogen en sloeg zijn armen beschermend om zich heen. ‘Die Opper Cop brak mijn rug, maar ik heb niets gezegd over de disks die ik had verborgen. Nadat ik was hersteld, stuurde Karla me hierheen, als straf, maar ook om te zien wat ik hier zou doen en met wie ik contact zou zoeken.’

‘En de spion?’

‘Ik had verkeerd gegokt. Ik denk niet dat Karla een van haar eigen mensen zou vermoorden, dus hij of zij spioneert nog steeds voor haar.’ Domotor haalde een notitiebord tevoorschijn en schreef vijf namen op. Toen gaf hij het bord aan mij.

Ik bekeek de lijst. Het waren bijna allemaal vrouwen. Eén naam viel me meteen op.

Domotor keek toe. ‘Misschien ben ik ouderwets, maar toen ik een deel van mijn handlangers verraadde, heb ik vooral de mannen genoemd.’

‘En wie waren dat?’

‘Wil je dat écht weten?’

‘Ja.’ Mijn stem was niet meer dan een gefluister.

Domotor staarde voor zich uit, naar het verleden. ‘We waren met zijn tienen.’ Hij lachte even droevig. ‘Tien – het magische getal van Binnen. Voor ik wist van de machtsovername van de Trava’s vroeg ik me altijd af waarom er maar negen belangrijke families waren. Later begreep ik dat er in de oorspronkelijke machtsstructuur altijd gestemd werd, waarvoor er een oneven aantal stemgerechtigden nodig was.’ Hij zweeg even. ‘Ik had aanhangers in elk van de acht overgebleven families. Sommigen waren vrienden.’

Hij richtte zijn blik weer op mij. ‘Er waren ook een paar stellen bij, onder wie jouw ouders.’

Mijn ouders lieten me koud. Het was alsof ik in een dunne laag staal gehuld was, als het over hen ging. Een beschermend harnas. Dus ze hadden geprobeerd Domotor te helpen. Wat dan nog?

‘Nadat ik was gemarteld, noemde ik jouw vader, Nolan Garrard, als medeplichtige.’

Zijn naam ketste pijnlijk tegen mijn stalen harnas, hoewel ik al wist dat hij gerecycled was.

Toen Domotor geen reactie zag, vervolgde hij: ‘Ik noemde ook Blas Sanchia en Shawn Lamont. En Ramla Ashon werd ook gerecycled.’

‘Ik dacht dat alle oppers twee familienamen hadden.’

‘De kinderen, ja. Als je eenmaal een partner hebt gevonden, kies je uit bij welke familie je wilt horen. Als je geen partner vindt, heb je dus de steun van twee families.’

Ik las de namen op de lijst nog eens. Jacob Ashon stond er ook bij. ‘Was Ramla Ashon…’

‘Rileys moeder.’

‘En… Kiana Garrard?’

‘Jouw moeder.’

Haar naam doorboorde onmiddellijk mijn stalen verdediging. Mijn ouders hadden geprobeerd dingen te veranderen, en mijn vader was erom gerecycled. Maar dat was gebeurd na mijn geboorte. Nee. Het liet me koud. Ik maakte mijn stalen harnas nog wat dikker.

‘Zal ik je vertellen over je –’

‘Nee.’ Ik las de lijst nog eens door. Kiana Garrard, Jacob Ashon, Hana Mineko, Takia Qadim en Breana Narelle. ‘Weet je ook wie van deze oppers de spion is?’

‘Nee. Ik dacht dat het Blas Sanchia was.’

Hoe kon ik de spion eruit pikken? Mijn gebrek aan kennis over de oppers zat me weer in de weg. Ik vertrouwde Riley, maar kon ik zijn vader ook vertrouwen? Misschien had Riley nog wat ideeën, of kon Logan het computergebruik van de oppers natrekken en zien of een van hen bij beveiligde Trava-bestanden kon.

‘En wat doen we met de Poort?’ vroeg ik.

‘Die zit onder het isolatieschuim. Ik zou nu alleen die isolatie weghalen en de deur blootleggen.’

Het was uur tweeënvijftig. Nog acht uur voor mijn volgende dienst. Ik berekende hoeveel tijd ik nodig had om te slapen, te eten en naar de buitenmuur te gaan. Ik had te weinig tijd, dus het zoeken naar de Poort moest wachten tot mijn volgende pauze. Maar voor één ding had ik nog wel tijd.

Ik verliet Domotor en klom naar niveau vier. Eenmaal bij mijn schatkistje pakte ik mijn kam. Het was een prachtig geschenk, dat eigenlijk gebruikt zou moeten worden. Nadat ik de tanden had geteld, stopte ik de kam in mijn gereedschapsriem en ging weer naar beneden.

Zodra ik een warm plekje had gevonden in de schacht, viel ik in slaap. Als ik de Koningin van de Buizen was, zou ik toch eens een betere troon moeten eisen. Dromen over Buiten wervelden door mijn hoofd. De Poort zweefde voor me, maar bleef altijd even ver weg, hoe snel ik ook rende.

Mijn chef stond me op te wachten aan het begin van mijn dienst. Ze keek me boos aan, en ik wist dat het niet goed zat. Dat klopte. Ze rukte mijn arm naar zich toe en klikte een rode polsband om mijn linkerpols. Het ding beet in mijn huid.

‘Omdat je je dienst niet hebt afgerond. Leg uit,’ beval ze, ‘en kom niet weer met die smoes over een kapotte trol. Je trol is in perfecte staat aangetroffen in de ventilatieschacht, maar niemand kon jou vinden.’

Ik dacht snel na. ‘Ik ben in slaap gevallen.’

‘Waar?’

‘Ventilatieschacht zeventien.’

‘Je liegt.’ Ze haalde de dop van een viltstift en schreef het getal tien op de polsband. ‘Meld je bij Emek in de afvalcentrale voor tien uur extra dienst. Je kunt het in twee delen van vijf uur doen tijdens je volgende twee vrije periodes.’

‘Maar dat is –’

‘Laat Emek de polsband tekenen en kom na de bijeenkomst naar me toe. Als je niet gehoorzaamt, zul je op permanente basis worden toegevoegd aan Emeks team.’

Haar straf was extreem zwaar voor een eerste overtreding. ‘Maar –’

‘Míjn chef was niet erg blij met je verdwijning. Dus nu heb ík een slechte aantekening. Ik houd je in de gaten.’

Ze hield woord en bleef daar staan tot ik de trol de schacht in had getild, en ze wachtte me op bij elke overstap die ik moest maken tijdens de volgende tien uur. Ik dacht dat ze me ook zou volgen naar de afvalcentrale in Sector H1, maar ze keek alleen of ik wel de juiste kant op ging.

Emek lachte breed toen ik aan kwam lopen. Er sijpelde bloed onder de felrode polsband aan mijn linkerpols vandaan. ‘Welkom bij de strontruimers. Pak een overall en een plopper en volg Rat. Hij is je partner.’

‘Rat?’

Hij wees naar een jonge sloof. Ondanks zijn naam droeg Rat een schone overall en was zijn kortgeknipte bruine haar netjes gekamd. Hij bleef opgewekt, zelfs toen we een prop uit een riool haalden die ongelooflijk smerig stonk. Mijn ogen begonnen te tranen en ik raakte bijna de inhoud van mijn maag kwijt.

Om mezelf af te leiden vroeg ik hem: ‘Hoe kom je aan de naam Rat?’

‘Dat is mijn bijnaam. Ik heet eigenlijk Mark.’

‘Oké, dus hoe kom je aan die bijnaam?’

‘De ratten mogen me. Ik zorg dat het er niet te veel worden en dat ze gezond blijven.’

‘Gezonde ratten?’

Hij lachte. ‘De meeste mensen willen niet weten wat er gebeurt, hier in de afvalverwerking. Ze willen alleen maar schoon water en mest. Ratten zijn heel belangrijk in onze wereld. Dat wist je vast niet.’

‘Nee, inderdaad.’

‘Dan weet je vast ook niets over de kevers.’

Ik stak afwerend een hand op. ‘Nee, en ik wil het ook niet weten. In sommige gevallen is onwetendheid echt een zegen.’

Door mijn opmerking dwaalden mijn gedachten naar de Poort. Wat als ik hem niet kon openen? Wat als ik werd gepakt en gedood voor ik Buiten had gezien? Ik gaf mezelf op mijn kop. Waar was ik mee bezig? Het ene moment was ik ervan overtuigd dat de Poort niet bestond, het volgende moment werd ik somber omdat ik hem misschien niet zou kunnen openen. Dat we een paar coördinaten hadden aangetroffen in de computer betekende toch niet dat ik er meteen heilig in moest geloven?

Snel verjoeg ik die gedachten. Ik had er niets aan, en als ik zo bleef doorgaan met ‘wat als’ werd ik gillend gek. Dus volgde ik Rat en probeerde niet door mijn neus te ademen.

Als laatste taak moest ik zwarte drab van de bodem van de verbrandingsoven schrapen.

‘Is dit geen taak voor de onderhoudssloven?’ vroeg ik.

‘Nee. En dit is heel nuttig spul.’ Rat smeet een schep vol in een rolcontainer. ‘Dat was het. Breng die container maar naar de recyclingcentrale, dan ben je klaar.’

‘Waar ga jij heen?’

‘Naar de schapen. Wil je mee? Ik ben ook goed met schapen.’ Hij knipoogde.

‘Nee, dank je. Onwetendheid, weet je nog? Ik wil liever geen expert in afvalverwerking worden.’

Hij zwaaide toen hij wegging, en ik besefte dat hij zijn werk leuk vond. Het was zijn taak om andere sloven te straffen, maar zo zag hij het niet. Hij wist dat zijn werk cruciaal was voor Binnen, en dus was hij tevreden. Waarom konden de andere sloven dan niet tevreden zijn? Misschien waren ze dat wel, en had ik het gewoon niet opgemerkt.

‘Trella? Wat doe jij hier nou?’ vroeg Logan terwijl ik de container tussen de bergen gesorteerd afval door duwde. Er lagen donkere kringen onder zijn ogen.

Ik zwaaide mijn polsband heen en weer voor zijn slaperige ogen. ‘Ik heb mijn chef kwaad gemaakt. Dus heeft ze me een extra dienst gegeven.’

‘Daar zal Anne-Jade wel van balen. Ze maakte zich nogal zorgen, omdat ze in slaap was gevallen in de schacht. Maar ze zag je chef nergens, dus hoopte ze dat er niets aan de hand was.’

‘Geeft niet, ze heeft het goed gedaan. En ik ben blij dat ik je zie. Gebroken Man wil die bestanden openen. Wanneer kun je de wachtwoordvragen voor ons opzoeken?’

‘In mijn volgende vrije periode.’

‘Mooi. En kun je ook…’ Ik keek of er Opper Cops in de buurt waren. ‘…nog wat informatie opzoeken over de oppers?’

‘Hangt ervan af wat je wilt weten.’

Ik had de namen die Domotor me had gegeven al uit mijn hoofd geleerd. Nu noemde ik de lijst op voor Logan en zei: ‘Kun je erachter komen welke van deze mensen undercover werkt voor de Trava’s?’

‘Als die informatie in het computernetwerk staat. Maar dat betwijfel ik.’

‘Hoezo?’

‘Omdat iemand het dan kan vinden.’

‘Zoals Gebroken Man?’

‘Nee. Je hebt speciale toestemming nodig om dat soort… O!’

Ik glimlachte, omdat Logan besefte dat slechts een paar Trava’s die toestemming hadden.

‘En toch is het onverstandig om zulke gevoelige informatie ergens op te slaan,’ zei Logan.

‘Dat ben ik met je eens, maar ik denk dat de hooggeplaatste Opper Cops veel vertrouwen hebben in hun beveiliging en geloven dat niemand, vooral geen sloof, die kan kraken. Dus probeer hun illusie niet te verstoren.’

‘O, maak je geen zorgen. Ik ben net een –’

‘Spook. Ik weet het.’ Er kwamen twee Opper Cops onze kant op. ‘Ik ga maar. Ik kan niet nog een dienst missen, maar ik kom wel naar je barak in een van mijn pauzes.’

Logan knikte en ging weer aan het werk. Ik verliet de recyclingcentrale en haastte me naar Emek. Ik had nu nog maar vijf vrije uren en ik was vastberaden om de Poort te vinden.

Emek stond net bevelen uit te delen aan een paar sloven. Toen ze wegliepen, stopte ik een viltstift in zijn hand. ‘Tekenen, graag.’

‘Wacht even, je bent me nog vijf uur schuldig,’ zei hij.

Ik keek hem aan. ‘Cogon wordt over vierentwintig uur geëxecuteerd. Ik heb geen tijd.’

Zijn trekken verzachtten, en hij tekende de polsband. ‘Heb je wel eens eerder een polsband gehad?’

‘Nee, dit is mijn eerste.’

‘Doe wat schapenvet op je pols, onder de polsband, voor de Opper Cops hem verwijderen. Anders heb je kans dat dat ding een stuk van je huid meeneemt als hij wordt losgeknipt.’

‘Dank je.’ Ik beende de afvalcentrale uit en sloeg rechtsaf. Achter me hoorde ik mijn chef roepen. Ze hield me dus echt voortdurend in de gaten. Ik onderdrukte een kreun van ergernis en draaide me om.

Mijn maag keerde zich om en maakte er nog wat salto’s achteraan. Mijn chef werd gevolgd door hoofdcommandant Karla en drie Opper Cops. De zelfingenomen blik van de hoofdcommandant en de angstige woede in de ogen van mijn chef vertelden me genoeg.

Zonder te aarzelen zette ik het op een lopen.

Hoofdstuk 16

Mijn chef riep op schrille toon dat ik moest blijven staan. Toen hoofdcommandant Karla een van de Opper Cops op kalme toon het bevel gaf zijn stungun te gebruiken, bewogen mijn benen zo mogelijk nog sneller. Ik bereikte een hoek in de gang op het moment dat vlak achter me een sissende klap klonk. Terwijl ik naar links dook, voelde ik de schok tegen mijn benen knallen.

Ik rolde weg over de vloer. Een brandende pijn schoot door mijn onderbenen en verlamde mijn spieren. Sloven begonnen te gillen en renden alle kanten op. De gang vulde zich met chaos en lawaai. Het bleek moeilijk te zijn om weer overeind te komen, en ik gebruikte mijn bovenarmen om me in balans te houden op mijn lamme benen. Ondertussen kwam de snelste van Karla’s Opper Cops de hoek om stuiven.

Hij duwde wat sloven opzij en richtte zijn stungun op mij. Zonder erbij na te denken griste ik een schroevendraaier uit mijn gereedschapsriem en wierp die naar hem toe. Het stuk gereedschap raakte hem in zijn arm, waardoor zijn schot doel miste en me onder de gordel raakte.

Ik viel achterover op mijn rug, met het gevoel dat er miljoenen naalden dwars door mijn uniform heen in mijn dijbenen werden gestoken. De Opper Cop kwam dichterbij en hief zijn wapen weer.

Toen botste er iemand tegen zijn rug. Vloekend draaide hij zich om, om de dichtstbijzijnde sloof te verlammen met zijn stungun. Snel gooide ik mijn draadtang naar zijn hoofd. Die raakte hem niet echt goed, dus ging mijn zaklamp erachteraan. Dat was in de roos. Het kabaal waarmee zijn wapen op de vloer kletterde, klonk me als muziek in de oren. Verbaasd staarde hij me even aan, toen keek hij over zijn schouder.

Zijn maten moesten nu toch elk moment komen, maar ook om de hoek was er nu allerlei commotie.

Ik benutte zijn korte aarzeling, rolde me op mijn buik en trok mijn lichaam snel bij hem vandaan – dat was het voordeel van sterke armspieren. Slechts twee meter verderop lonkte een verwarmingsbuis.

‘O, nee. Vergeet het maar,’ zei de Opper Cop.

Opeens was ik te zwaar om mezelf verder te slepen. Hij had mijn enkels vastgepakt.

‘Moet je je baas niet helpen?’ daagde ik hem uit. ‘Het klinkt alsof ze in de problemen zit.’ Ik verplaatste mijn gewicht naar mijn linkerelleboog, draaide me op mijn zij en maakte zo mijn rechterarm vrij.

Zijn bewegingen stokten even. Dwars door het gegil van de angstige sloven heen bulderde Karla dat ze opzij moesten gaan. Het gesis en geknal van een stungun zorgden voor nog meer lawaai.

‘Die paar sloven kan ze in haar eentje wel aan. Maak jij je maar zorgen om jezelf.’ Met zijn rechterhand reikte hij naar zijn handboeien. ‘Je staat onder arrest wegens –’

Ik stak mijn buigtang met de scherpe punten in zijn linkeronderarm. Met een schreeuw liet hij me los. Het lukte me om een meter verder te schuiven voor hij zich weer boven op me stortte. Ik probeerde weg te rollen, maar hij klemde zijn arm om mijn middel en drukte me tegen de vloer. Hij grijnsde vals toen ik naar mijn gereedschapsriem tastte, op zoek naar een ander wapen.

‘Jij hebt geen wapens meer. Maar ik wel.’ Hij trok een mes.

Het rumoer uit de andere gang kwam nu de hoek om. De hoofdcommandant werd meegesleurd door een menigte op hol geslagen sloven. Het zou grappig zijn geweest als ik niet door een gewapende Opper Cop in de houdgreep was genomen.

Nu hij even afgeleid was, pakte ik snel de kam uit mijn riem. Ik stak de tanden in zijn ogen, op het moment dat de meute ons bereikte. Hij liet me los, en ik verloor hem uit het oog toen de menigte over ons heen walste. De kam viel uit mijn hand, maar ik slaagde er wel in steeds dichter naar de verwarmingsbuis toe te kruipen. Ik haalde het rooster weg, wurmde me naar binnen en zette het rooster weer terug.

Daarna trok ik mijn pijnlijke lichaam door de schemerige buis tot mijn armen trilden van vermoeidheid. Ik liet mijn hoofd rusten en luisterde naar het wegstervende kabaal op de gang en de kwade stem van Karla die tegen de metalen wanden kaatste.

Niet al haar woorden waren verstaanbaar, maar twee waren er overduidelijk. Gewond en bloed. Het volgende moment hoorde ik het snerpende geluid van een snijbrander. Ik draaide mijn hoofd om. In het vage licht zag ik een smal, donker spoor. Ik had geen pijn, maar mijn onderlichaam was nog steeds verlamd. Ik liet mijn hand over mijn huid glijden en stopte abrupt toen ik iets vochtigs tegenkwam.

Het mes van de Opper Cop had een snijwond gemaakt bij mijn heup. Ik wist niet hoe diep de snee was, maar ik moest het bloeden zo snel mogelijk stelpen. Het gesnerp van de snijbrander stopte, en een stukje verderop scheen nu een helder licht in de buis.

Vlak bij me hoorde ik iemand in de schacht glijden. Ik kroop snel verder, maar liet nog steeds een bloedspoor na. Toen ik bij een kruising kwam, scheurde ik een stuk van mijn overall en maakte daarvan een verband voor mijn heup. In een mum van tijd was het doorweekt met bloed. Daar schrok ik wel even van.

Omdat ik verder niet veel kon doen, begon ik mezelf weer voort te slepen. Als hoofdcommandant Karla van mij afwist, dacht ik ondertussen, wist ze ook van de anderen. Hoe zou ze het te weten zijn gekomen? Voordat ik daarover na ging denken, moest ik echter eerst mijn achtervolgers zien af te schudden.

Ik keek over mijn schouder. Gelukkig, geen bloedspoor meer. Nu moest ik zien uit te vinden waar ik was.

Het licht in de buis was overgegaan van vaag grijs naar blauw. Door de roosters zag ik britsen. Ik was bij de slovenbarakken. Zo geruisloos mogelijk verwijderde ik een rooster en glipte uit de buis. Ik plaatste het rooster terug en keek om me heen. Het was uur zesenzeventig en in de meeste britsen lagen sloven te slapen.

Mijn benen bleven verlamd, en gezien de hoeveelheid bloed die uit de snijwond stroomde, was dat maar goed ook. Ik kroop door de barak naar een andere verwarmingsbuis, aan de overkant. Die zou me naar de schuilplaats van Domotor leiden. Eenmaal in de buis rustte ik even uit. Mijn armspieren brandden van de inspanning.

De tocht naar Domotors kamer leek eindeloos te duren. Tegen de tijd dat ik er was, had ik geen energie meer om het rooster weg te halen.

‘Domotor,’ riep ik. Geen antwoord. Ik riep nog wat luider.

‘Trella? Waar ben je?’ vroeg hij.

‘In de verwarmingsbuis.’

Hij rolde mijn blikveld binnen. ‘Wat is er aan de hand?’ Hij boog zich voorover en rukte het rooster weg.

Uitgeput bleef ik in de buis liggen. ‘Hoofdcommandant Karla probeerde me te arresteren. Ze weet het.’

‘Hoeveel weet ze?’

‘Dat heb ik haar maar even niet gevraagd.’

Ik zag bezorgdheid en angst in zijn ogen, maar geen verbazing. Hij was van rechts komen aanrollen, besefte ik. ‘Waar was je mee bezig?’ vroeg ik hem.

Even zag ik schuldgevoel in zijn blik, voor hij het verhulde. ‘Met schoonmaken.’

‘Je hebt toch niet geprobeerd die bestanden te openen?’

Hij sloeg zijn blik neer. Dat was mijn antwoord. ‘Domotor, ik had gezegd dat je moest wachten.’

‘Ik ben voorzichtig geweest. Er moet een andere reden zijn waarom Karla nu achter je aan zit,’ verdedigde hij zich.

‘Ik denk niet dat ze drie Opper Cops had meegenomen als ze alleen maar wilde weten of ik mijn straf wel naar behoren uitvoerde.’

‘Had je straf gekregen?’ Zijn toon was verwijtend.

‘Omdat ik mijn dienst niet had afgemaakt. En dat valt dus nog reuze mee, als je bedenkt wat voor activiteiten ik allemaal voor jou heb ontplooid.’

Goed, hier schoten we ook niet veel mee op. Ik haalde diep adem en zei: ‘Als ze weet waar je bent, zal ze proberen de deur openmaken met de snijbrander. Dan ben je nu tenminste gewaarschuwd. Als ze je eenmaal hebben, probeer het dan zo lang mogelijk vol te houden voordat je namen gaat noemen. Noem eerst Cog en Roddie en dan mij.’

‘Wie is Roddie?’ vroeg Domotor.

‘De man de werd gedood toen jij net was verdwenen. Hopelijk neemt ze genoegen met die namen.’

‘En wat ga jij doen?’

‘Mijn vrienden waarschuwen.’

Het was een goed plan. Logan waarschuwen en dan op zoek gaan naar Riley. Alleen begon het gevoel terug te keren in mijn benen. Het was fijn dat ik ze weer kon gebruiken en dus van de verwarmingsbuizen kon overstappen op de ventilatieschachten. Maar de snijdende pijn in mijn heup was wel een flink probleem.

Eenmaal op niveau twee aangekomen besefte ik dat ik Logan niet zou bereiken. Duizelig en verzwakt bleef ik liggen in de schacht. Had ik maar zo’n communicator zoals de Opper Cops gebruikten. Plotseling herinnerde ik me iets, en ik checkte mijn gereedschapsriem.

Ja! Ik had nog steeds de twee microfoons die Jacy me had gegeven. Ik nam er een in mijn hand en zette hem aan. Ik had het ding eigenlijk in schacht tweeënzeventig moeten plaatsen, maar daar had ik de kans niet voor gehad. Tja, ik kon natuurlijk maar één overtreding tegelijk begaan, bedacht ik met een grimmig lachje.

Ik wist niet of Jacy en zijn maten de microfoons afluisterden, maar ik kon het in elk geval proberen.

Met het apparaatje vlak bij mijn mond fluisterde ik: ‘Jacy, ik moest het toch zeggen als ik iets nodig had? Nou, ik heb je hulp nodig.’ Ik zweeg even en dacht na. Als ik Logans naam noemde, bracht ik hem misschien nog meer in gevaar. Domotor wist tenslotte alleen maar hoe Logan eruitzag. Een hevige duizeling deed me beseffen dat ik snel bewusteloos zou raken. Dus toch eerst maar even Jacy inlichten.

Ik vroeg Jacy om Logan te waarschuwen. ‘En je moet alle snijbranders, beitels en koevoeten in de onderste niveaus verzamelen en verstoppen. De Opper Cops gaan de schachten openen, en hoe langer ze erover doen, hoe beter. Alles wat je kunt doen om het de Opper Cops moeilijk te maken wordt zeer gewaardeerd.’ Ik zette de microfoon uit en stopte hem weer in mijn riem.

Toen de ergste duizeligheid was weggetrokken, besloot ik te proberen naar niveau vier te klimmen om Riley te waarschuwen. Als hij niet in onze kamer was, zou ik een boodschap voor hem achterlaten. En dan?

Om mijn aandacht af te leiden van de pijn in mijn heup en de moeizame tocht omhoog, plande ik onderweg mijn volgende actie. Ik kon me wel verstoppen voor de Opper Cops, maar uiteindelijk zou Domotor hun vertellen over de Poort. Ik moest ze dus voor zijn en de Poort openen. En dan? Geen idee.

Ik kwam steeds langzamer vooruit, en ik hapte naar adem. Al mijn energie had ik nodig om mijn lichaam te verplaatsen. Het enige waarvan ik me nog bewust was, was het afzetten met mijn voeten, het trekken met mijn armen. Zwarte en witte vlekken dansten voor mijn ogen, en ik beet op mijn lip om niet flauw te vallen.

Eén enkel doel hield me nog gaande, en het laatste wat ik me herinnerde was het gevoel dat ik in een eindeloze diepte viel.

Een pijnlijke steek in mijn arm. Ik probeerde hem weg te trekken, maar hij zat vast. Mijn hele lichaam deed pijn, en iemand bleef maar met een hamer op mijn achterhoofd rammen. Ik zocht het duister weer op, al die narigheid achter me latend.

Geprik en getrek bij mijn heup eist mijn aandacht op. Ik opende mijn ogen, maar sloot ze weer tegen het felle daglicht. Er stonden twee mensen over me heen gebogen.

‘Ze komt bij. Snel, meer thiopental!’

Weer zo’n pijnlijke prik in mijn arm, en een laaiend vuur raasde door mijn aderen. Ik was blij dat de duisternis me weer verzwolg.

Wazige gedachten in een dikke mist. Mijn heup voelde pijnlijk, maar het brandde alleen als ik me bewoog, wat niet zo makkelijk ging. Mijn rechterarm zat vast. Ik kneep mijn ogen toe, klaar om het felle daglicht te weerstaan. Met een zucht van opluchting besefte ik dat er nu alleen zacht blauw licht scheen.

Om me heen zag ik de vertrouwde vormen van onze opslagruimte. Ik lag op de bank, en snapte nog steeds niet waarom ik mijn rechterarm niet kon bewegen. Ik droeg een zachte kamerjas. Boven mijn hoofd hing een zak met vloeistof met een slang eraan die omlaagkronkelde. Ik volgde de slang en vond de oorzaak van mijn onbruikbare arm. Hij zat vastgebonden aan een notitiebord. De slang eindigde in een stukje metaal dat uit mijn huid stak.

Plotseling keerden de herinneringen terug, de achtervolging door de Opper Cops. Ze hadden me kennelijk gepakt, en gebruikten nu een verdovend middel om me te martelen. Ik worstelde om overeind te komen. Elke spier in mijn lichaam deed pijn, en het voelde alsof de Hakmolen me te grazen had genomen.

‘Rustig,’ sprak een vrouw. Ze knielde naast de bank neer en legde een koele hand op mijn voorhoofd. ‘Je moet niet bewegen.’

In paniek sloeg ik haar hand weg met mijn vrije arm, maar het was een zwakke poging en ze greep mijn pols beet. De polsband zat er nog omheen.

‘Als je je beweegt, trek je misschien de hechtingen los, en dan moet ik je opnieuw dichtnaaien.’ Ze had de strenge toon van een Zorgmoeder.

Ik hield me gedeisd en keek naar haar kleren. Een opper, maar geen Opper Cop. Eindelijk drongen haar woorden door de mist van angst heen en besefte ik dat ze in de ziekenboeg werkte. Maar ik was in onze opslagruimte. Stonden de Opper Cops buiten te wachten? ‘Wat… Wie…’ Mijn keel brandde.

‘Als je belooft dat je rustig blijft liggen, pak ik wat te drinken voor je en vertel ik je wat er is gebeurd. Afgesproken?’

Ik overwoog het even. Informatie krijgen in ruil voor een opper iets beloven. ‘Goed.’ Maar als ze toch een vermomde Opper Cop bleek te zijn, kon ik mijn belofte altijd nog verbreken.

Ze liep weg en kwam terug met een glas water. Ik pakte het zware glas aan met mijn linkerhand, en ze ondersteunde mijn hoofd terwijl ik dronk. Het voelde heerlijk toen het koele water omlaagzakte, maar het maakte me wel misselijk.

‘Rustig drinken,’ zei de vrouw. ‘Je bent net geopereerd.’

‘Geopereerd? Het was maar een snee.’ Ik probeerde rechtop te gaan zitten.

‘Weet je nog wat je beloofd had?’

Ik gaf het op. En wie probeerde ik eigenlijk voor de gek te houden? Ik kon nauwelijks een glas water optillen.

Een vaag lachje speelde om haar lippen. Haar bruine haar zat in een lange vlecht die tot op haar middel hing. Ze zwiepte hem opzij toen ze op de bank kwam zitten. In het blauwe licht was het moeilijk om haar kleur ogen te onderscheiden, maar aan de fijne rimpeltjes op haar gezicht kon ik zien dat ze ongeveer veertig centiweken oud was. Haar slanke vingers controleerden het metalen ding in mijn arm. Ze bewoog zich zelfverzekerd en gracieus, alsof ze dit aan de lopende band deed.

Ik kromp ineen toen ze mijn heup aanraakte.

‘Sorry, ik moet even kijken of je geen hechting hebt losgetrokken.’ Ze drukte haar vingertoppen door de kamerjas en voelde aan het litteken. ‘Dat lijkt me in orde.’

‘Oké, dokter. Mag ik dan nu weten wat er aan de hand is?’ vroeg ik.

‘Ik werd aangesproken door een zeer vasthoudende jongeman die volhield dat hij me nodig had voor een spoedgeval. Je snapt dat ik nogal verbaasd was toen hij me hierheen leidde. Jij lag hier op de bank, bewusteloos en bloedend. Ik kon al snel vaststellen dat je een hersenschudding had en dat je gestoken was.’

Dus daar kwam al dat bloed vandaan.

Ze bestudeerde mijn gezicht. ‘De jongeman liet niet toe dat ik je naar een operatiekamer bracht, dus hebben we hier geïmproviseerd.’ De dokter rommelde wat aan de slang. ‘Ik geef je antibiotica, maar het risico op infecties is nog steeds erg groot.’

‘Hoe diep?’

‘Het mes is doorgedrongen tot je bekken en heeft je dikke darm en je eierstok beschadigd. Ik heb je zo goed mogelijk gehecht, maar het kan misschien moeilijk worden om zwanger te raken.’

Daar zat ik niet zo mee. ‘Wanneer kan ik me weer bewegen?’

‘Over een paar uur kun je lopen, maar het duurt wel een week voor je weer helemaal op krachten bent.’

Een week! Over een week was ik al gerecycled. Eerder nog, als de dokter me verraadde aan de Opper Cops.

‘Nu is het jouw beurt. Wil je me vertellen wat je hier doet?’

‘Nee.’

‘En als ik nou dreig je aan te geven bij de autoriteiten?’

Ik dacht even na. De dokter had me al uren geleden kunnen aangeven. ‘Ook niet.’

Ze grijnsde. ‘Je wist dus dat ik blufte. Maar goed dat jouw jongeman een vriend van me is.’ Haar glimlach verdween en maakte plaats voor een droevige blik. ‘Maar ik ben niet achterlijk. Ze hebben bekendgemaakt dat een ontsnapte sloof met een rode polsband zich ophoudt in de ventilatieschachten en dat ze gevaarlijk is, hoewel ze gewond is. De oppers moeten luisteren bij de ventilatieroosters en de autoriteiten inlichten als ze verdachte geluiden horen.’ Ze staarde me aan alsof ze probeerde mijn gezicht in te prenten. ‘Zoiets kan niet goed aflopen.’

Jacy’s opmerking over resultaten schoot me te binnen. ‘Het is beter om iets te proberen dan om niets te doen,’ zei ik.

‘En als je faalt, is het dan het offer waard?’

Dat was een moeilijke vraag. Als het misging, betekende het dat Domotor, Logan, Anne-Jade, Riley en ik allemaal zouden worden gerecycled, net als Cog. Zes mensen. Een groot offer. ‘Nee.’

‘Waarom zou je het dan proberen?’

‘Omdat ik ook kan slagen. Misschien bereik ik niet alles wat ik wil, maar lukt het me wel om een zaadje te planten dat blijft groeien, lang nadat ik er niet meer ben. Het hoeft geen totale mislukking te zijn.’ Logan wist dat al. Nu begreep ik zijn woorden over het toebrengen van maximale schade pas echt.

‘Goed antwoord. Daarom ben ik ook hier.’ Ze keek naar de klok. ‘Nu je weer stabiel bent, moet ik me maar snel weer gaan melden in de ziekenboeg.’ Ze kwam overeind en begon haar spullen te verzamelen. ‘Ik kom straks nog even bij je kijken.’

‘Dokter?’

Ze draaide zich om.

‘Bedankt.’

Ze lachte even naar me en vertrok. Het blauwe licht bleef aan, en ik vroeg me af waarom haar bewegingen het daglicht niet hadden ingeschakeld. Misschien had Riley de sensor uitgezet. Dat ze had gezegd dat Riley mijn jongeman was, maakte me aan het lachen. Meteen vlamde de pijn in mijn heup op, dus hield ik me in.

Voor de zoveelste keer speurde ik de kamer af. Niets te doen of te zien, ik was alleen met mijn gedachten. Vreemd dat ik zo graag alleen had willen zijn en dat ik nu naar gezelschap verlangde. Kon ik Cogs opgewekte gezicht maar even zien. Ik had tot nu toe vermeden naar de klok te kijken. Als ik niet wist hoe laat het was, was Cog nog in leven.

Om mezelf af te leiden dacht ik na over mijn gesprek met de dokter. Deze zoektocht naar de Poort was begonnen omdat ik het ongelijk van Gebroken Man had willen bewijzen en Cog de teleurstelling had willen besparen als zijn profeet verdween zonder zijn beloftes in te lossen.

Een simpele taak, die was uitgedraaid op een enorme puinhoop waarbij nu zes personen – of zeven, als je de dokter meetelde – betrokken waren. Eigenlijk waren het er meer dan twintig, als ik Jacy en zijn groep, de sloof die me had gedekt en de keukensloven ook meerekende.

Toch niet bepaald schapengedrag. Als ik eerlijk was, moest ik toegeven dat ik had willen bewijzen dat Gebroken Man zich vergiste om mijn eigen hoop de kop in te drukken. Om voor mezelf te verantwoorden dat ik me niet bekommerde om de andere sloven. Zodat ik ze kon beschouwen en behandelen net als de Opper Cops dat deden. Als schapen.

Mooie Koningin van de Buizen, dacht ik. Ik had gedacht dat ik beter was dan die hersenloze sukkels. Maar ik was zelf de sukkel geweest die zich in de buizen verstopte. Zelfs nu nog dacht ik over de sloven alsof ik niet bij hen hoorde. Ik had de propaganda van de Opper Cops voor zoete koek geslikt. In de computers in de zorgeenheid had ik gelezen wat voor geweldige dingen de oppers allemaal deden en hoe fantastisch hun leven was.

Nee, het was niet erg aantrekkelijk om een sloof te zijn. Je moest hard werken, leefde met zijn allen op elkaar gepropt en was slechts een van de velen. Eén pot nat.

Die propaganda, besefte ik nu, was bedoeld om verdeeldheid onder de sloven te zaaien. Koningin van de Buizen zijn leek beter dan zomaar een sloof zijn. Ik was er dus in getrapt, maar anderen niet. Cog, bijvoorbeeld. Hij onthield namen en behandelde iedereen alsof hij of zij bijzonder was. En dan Rat, bij de afvalverwerking. Hij was trots op zijn werk, hoewel zijn bezigheden zelfs te nederig werden geacht voor een sloof.

Schaamte over mijn gedrag brandde in mijn borst. Ik spitte nog wat verder naar mijn redenen om de locatie van de Poort te zoeken, en mijn hele lichaam kromp ineen bij wat ik vond. Ik bedekte mijn ogen met mijn vrije hand, maar het duister kon mijn akelige conclusie niet verjagen. Egocentrisch. Dat woord flitste op voor mijn ogen, alsof het aan de binnenkant van mijn oogleden was gebrand.

Diep in mijn kleine metalen hart had ik de Poort alleen maar willen vinden voor mezelf. Zodat ik kon ontsnappen aan mijn slovenbestaan. Ik kon er wel allemaal redenen bij verzinnen – en ik had Cog echt willen helpen – maar ik had vooral mezelf willen helpen.

Afkeer, zelfhaat en schuldgevoel vermengden zich tot een giftige mix waarin ik even helemaal kopje-onder ging. Toen verdreef ik die emoties weer. De Poort bestond, en het spel was nog niet uit.

Maximale schade.

Zonder met mijn ogen te knipperen keek ik naar de klok. Uur negenenzestig. Cog leefde nog. Ik had nog drie uur om… Ja, wat? Ik kon niet eens lachen zonder dat het pijn deed, en ik kon ook niet rekenen op Rileys hulp. Zijn dienst duurde tot uur honderd, en ik nam aan dat hij dan meteen hierheen zou komen.

Ik keek de kamer rond, op zoek naar ideeën. Mijn gereedschapsriem en bebloede kleren lagen op een hoopje bij het bureau. De gereedschappen waren verdwenen, maar ik hoopte dat Logans decoder en Jacy’s microfoon nog in de vakjes zaten.

Er zat nog maar een klein beetje vloeistof in de zak boven mijn hoofd. Voorzichtig ging ik overeind zitten, en ik sloot mijn ogen toen ik werd overvallen door een golf van pijn en duizeligheid. Toen mijn hoofd niet langer tolde, bekeek ik mijn arm. Mijn pols zat gedraaid, zodat de binnenkant van mijn arm naar boven lag. Het puntje van de metalen naald aan het einde van de slang zat vastgetapet aan mijn huid aan de binnenkant van mijn elleboog.

Ik begon de tape weg te trekken. Elk rukje bezorgde me een pijnscheut. Toen de slang los was, trok ik de naald eruit. Bloed welde op. Een nieuwe golf van duizeligheid eiste even mijn aandacht op. Toen ik die onder controle had, maakte ik de rest van de tape los om het notitiebord te verwijderen en concentreerde me ondertussen op de positieve kant van mijn situatie. Aan de onderkant van mijn arm zat tenminste geen haar. Als mijn pols de andere kant op was gedraaid, zou het veel meer pijn hebben gedaan om de tape te verwijderen.

Eenmaal los pauzeerde ik even om op adem te komen, voordat ik de stijfheid uit mijn arm begon te masseren. Toen ik me bukte om mijn gereedschapsriem te pakken, kukelde ik zo voorover. Slecht idee. Brandende pijn benam me de adem. Het voordeel was wel weer dat ik vlak bij mijn gereedschapsriem terecht was gekomen. Alleen door pure wilskracht viel ik niet opnieuw flauw.

Ik vond de apparaatjes van Jacy en Logan vlak bij de verwarmingsbuis. Eigenlijk was ik van plan geweest om Logans decoder mee te nemen naar Cog. Dan kon hij zijn celdeur openen en ontsnappen. Pure fantasie. Als de buizen in het cellencomplex met tralies waren afgesloten, waren de roosters in het plafond natuurlijk ook beveiligd. En waar zou hij heen moeten vluchten?

Maar één ding kon ik wel voor hem doen. Vastberaden pakte ik het leerlingenuniform dat ik onder de bank had gelegd. Onder de kamerjas droeg ik alleen een verband. Ik vroeg me af of Riley de dokter had geholpen. Mijn wangen begonnen te gloeien.

Die gedachten hielpen me niet echt bij mijn missie. Ik kon me beter gaan aankleden. Eerst tapete ik een klein kussentje over mijn wond, en toen trok ik het uniform aan. Ik negeerde de pijn, kroop naar de verwarmingsbuis en opende het rooster.

Verrassend genoeg hielp het kussentje best goed om mijn wond te beschermen terwijl ik half glijdend en half kruipend door de buis ging. Maar mijn gepijnigde spieren protesteerden bij elke beweging, en ik werd gehinderd door voortdurende duizelingen. Ik pauzeerde vaak en stelde mezelf kleine doelen.

Probeer die bocht te halen, hield ik mezelf dan voor. En elke keer als ik een doel had bereikt, vierde ik dat met een korte pauze voor ik weer verder ging. Ik had geen idee hoelang ik onderweg was naar de cellen. Het enige wat ertoe deed, was dat ik Cog bereikte voordat ze hem naar beneden brachten, naar de Hakmolen.

Het schemerige licht en de smerige stank van de cellen vertelden me dat ik mijn bestemming had bereikt. Ik tuurde door de tralies, op zoek naar Cog. Niets dan lege cellen, tot ik bij het derde rooster kwam.

Cog lag op de rand van zijn brits. Zijn gezicht was bont en blauw, maar de zwelling rond zijn ogen was verdwenen. Zijn benen en bovenlijf zaten vol bloedende snijwonden. Hij had zijn armen om zich heen geslagen, alsof hij probeerde het bloeden te stelpen. Hij wiegde heen en weer, van pijn of van onrust.

Ik riep zijn naam.

Cog sprong overeind en keek om zich heen. ‘Nee, Trell. Je had het niet moeten doen!’

‘Wat niet?’

Hij hield zijn hoofd schuin.

‘Ik ben hier beneden, in de verwarmingsbuis.’

Hij zakte weer in elkaar op de brits. Met gedempte stem zei hij: ‘Je moet me niet zo laten schrikken.’

‘Sorry.’ Ik vond het vreselijk om hem zo aangeslagen te zien. ‘Cog, wat had ik niet moeten doen?’

‘Ik dacht dat je jezelf had aangegeven.’

‘Waarom?’

Hij gebaarde naar de deur. ‘Ze kwamen nog meer vragen over je stellen. Ze hebben ontdekt dat Gebroken Man nog leeft en dat jij erbij betrokken bent.’

‘Dat weet ik. Gebroken Man heeft ze op ons spoor gezet.’

‘Echt?’

‘Ja. Hij heeft de computer gebruikt, en ik had straf gekregen omdat ik mijn dienst niet had afgemaakt. Karla verdacht me toch al, dus die straf was genoeg reden voor haar om te probéren me te arresteren.’

Cog lachte opgetogen. ‘Yés, dat is mijn Trella. Die vlucht gewoon de buizen in.’

‘Daarvoor gaf je me vroeger altijd op mijn kop,’ zei ik.

‘Je had haar moeten zien, Trell,’ zei Cog. ‘Knalrood, kokend van woede, en ik zweer je dat er vlammen uit haar neus kwamen. Dat was elke snee van Vinco’s mes waard.’ Nu werd hij weer serieus. ‘Ze zei dat je gewond was geraakt. Gaat het wel?’

‘Ja, hoor.’ Maar goed dat hij me niet kon zien. Ik dacht terug aan zijn eerdere opmerking. ‘Waarom dacht je dat ik mezelf had aangegeven?’

‘Karla vroeg me wat je wist, waar je zou kunnen zijn en met wie je samenwerkte. Ik kon haar niets vertellen. Toen zei ze dat ze je een deal wilde aanbieden.’ Hij zweeg.

‘Wat voor deal?’

‘Ik vertel het je alleen als je belooft dat je er niet mee akkoord gaat.’

Ik snapte het al. Karla zou me aanbieden Cogs leven te sparen als ik mezelf aangaf. ‘Ik beloof niets, Cog.’

‘Dat moet. Anders is alles wat ik hier heb ondergaan, voor niets geweest.’

‘Nee. Dat is niet waar. Je hebt ons tijd gegeven, en vrijheid. We hebben de Poort gevonden.’

Hij gleed van de brits op zijn knieën, en pure vreugde vlamde op in zijn ogen. ‘Heb je hem geopend?’ fluisterde hij eerbiedig.

‘Nog niet. Ik heb het een beetje druk gehad.’

‘Des te meer reden om Karla’s aanbod af te wijzen. Jíj moet de Poort openen.’

‘Ik kan toch allebei doen?’

‘Nee, dat kan niet.’

‘Jawel. Zo kan ik tijd rekken.’ Maar hoeveel tijd zou het opleveren? Ik moest eerst genezen zijn, voordat ik naar de Tussenruimte kon gaan om de Poort te zoeken. ‘Is het tijdstip nog hetzelfde, voor je…’ Ik kreeg het woord niet over mijn lippen.

‘Nee. Mijn afspraak met de Hakmolen is uitgesteld, tot nader order. Als ze me recyclen, heeft de hoofdcommandant geen lokaas meer voor haar val.’ Nu klonk er vermoeidheid en berusting door in zijn stem. ‘Hoe ga je tijd rekken?’

‘Maak je daar maar geen zorgen over. Je moet het alleen nog even zien vol te houden.’

Hij snoof verontwaardigd. ‘Makkelijk gezegd.’

Ik dacht snel na. Ik zou via een derde partij moeten communiceren met hoofdcommandant Karla, en dat zou tijd kosten. ‘Ik kan een paar onredelijke eisen stellen, en tegen de tijd dat we echt gaan onderhandelen is de Poort al open. En dan…’ Verder durfde ik nog niet te denken.

‘Dan verandert alles,’ zei Cog.

Hoofdstuk 17

De tocht terug naar de opslagruimte ging in een veel trager tempo. Nu ik niet meer werd voortgedreven door het verlangen om Cog te spreken, had ik de neiging om vaak even te stoppen en mijn wang tegen het koele metaal van de buis te laten rusten. De warme lucht die om me heen stroomde, hielp ook niet echt. Een paar keer viel ik even in slaap.

Mijn gevoel van voldoening toen ik eindelijk de opslagruimte bereikte, vervloog meteen. Riley zat op de bank. Of zitten, zo kon je het eigenlijk niet noemen. Elke spier stond zo strak gespannen dat het leek of hij op zijn plek vast zat gelast. Zijn woedende gezicht paste goed bij zijn houding.

Ik had al mijn concentratie nodig om mijn lichaam uit de buis te slepen en beëindigde mijn avontuur als een pijnlijk, uitgeput hoopje op de vloer. Terwijl ik me afvroeg waar ik de energie vandaan moest halen om de onvermijdelijke preek en het vragenvuur van Riley te ondergaan, legde ik mijn hoofd op de vloer.

Maar Riley nam me in zijn armen en droeg me naar de bank. ‘Dit is al de tweede keer vandaag dat ik je moet oprapen. Het enige verschil is dat je deze keer tenminste bij bewustzijn bent.’ Hij knielde en legde me voorzichtig neer. Van zijn woede was geen spoor meer te bekennen. ‘Maar goed dat je zo licht bent.’ Hij klopte de kussens op om het me nog wat gemakkelijker te maken.

Ik sliep al half toen hij zei: ‘Eens kijken hoeveel schade je hebt aangericht.’ Hij trok mijn uniform opzij om mijn wond te kunnen bekijken. ‘Een kussentje?’ Hoofdschuddend verwijderde hij de tape.

De onderkant van het kussentje was doorweekt met bloed. Ik sloot mijn ogen toen een golf van misselijkheid me overviel. Hij voelde aan de wond, en ik siste van de pijn.

‘Ongelooflijk. Je hebt niet eens een hechting losgetrokken, maar ik moet het wel opnieuw verbinden.’

Ik keek hem even aan. Zijn toon was zakelijk en zijn handelingen waren zelfverzekerd en efficiënt, alsof hij nooit iets anders deed dan verbanden verwisselen.

‘Dit gaat wel even pijn doen,’ zei hij met enig leedvermaak.

‘Niet echt geruststellend voor de patiënt,’ merkte ik op.

‘Luister jij nou maar gewoon naar je dokter voortaan. En nu stil blijven liggen.’

Ik beet op mijn lip terwijl hij het oude verband weghaalde en verving. Daarna dekte hij me toe met een deken. Hij rommelde even wat op zijn bureau en kwam terug met een stuk gereedschap dat eruitzag als een kabeltang, maar dan kleiner.

‘Polsband.’

Ik stak mijn arm uit. ‘Heb je misschien wat schapenvet?’ vroeg ik, terwijl hij de tang om de polsband schoof.

‘Nee. En dit gaat zéker pijn doen.’ Grommend zette hij kracht, waarop de metalen polsband het begaf.

Hij schoot los met een droge knap en nam een stuk huid mee, precies zoals Emek al had voorspeld. Riley haalde de kapotte polsband van mijn arm en verbond de bloedende wond. Toen schonk hij een glas water voor me in. Ik herinnerde me de instructies van de dokter en dronk er langzaam van.

Riley ging op de rand van de bank zitten, en ik wist dat nu de vragen zouden komen. Hij stelde me niet teleur. ‘Wat was er zo belangrijk?’

Ik vertelde hem over Cog. Over zijn kracht, zijn opoffering en zijn overtuigingen. ‘Ik kon niet toelaten dat hij werd gerecycled zonder dat hij van de Poort afwist.’

Riley luisterde zonder me te onderbreken. ‘Dan moeten we de Poort openen voor hij wordt gerecycled,’ zei hij toen ik klaar was. Hij keek even naar de vloer, alsof hij twijfelde, en toen weer naar mij. ‘Je zei dat je geen partner hebt.’

Bijna schoot ik in de lach, maar ik herinnerde me net op tijd hoeveel pijn dat deed. ‘Dat is ook zo. Cogon is meer…’ Ik zocht naar het juiste opperwoord. ‘Meer als een broer. Jij zou moeten weten hoe dat is, jij hebt er een.’

‘Ik heb hem één keer gezien, en daarna was hij verdwenen.’ Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Ik dacht dat sloven geen familie hadden.’

‘Die hebben we ook niet. Ik probeerde alleen een vergelijking te maken. Ik zat met Cog in de zorgeenheid. Dus we zijn samen opgegroeid, en we steunden elkaar.’ Ik had moeite om mijn ogen open te houden.

‘Ga maar uitrusten, Trella.’ Riley streek wat haren uit mijn gezicht en aaide toen over mijn wang.

‘Maar we moeten een plan verzinnen.’

‘Dat doen we wel als jij wat bent aangesterkt. Nu moet je rusten. Doe wat de dokter zegt.’

Deze keer gehoorzaamde ik.

Ik werd wakker van het onzachte geprik en gepor van de dokter.

Ze zat op het randje van de bank en hield de naald omhoog die ik uit mijn arm had gerukt. ‘Ik zie dat je hebt besloten je medicijn niet meer te nemen? Voel je je beter?

‘Ja.’ De duizeligheid en de misselijkheid waren verdwenen. Mijn maag knorde, en ik was zo slap als een vaatdoek, maar verder ging het wel. De dokter legde wat extra kussens onder mijn hoofd, want helemaal rechtop zitten deed te veel pijn.

‘Hier.’ Ze gaf me een warme kom met bruinig water en een lepel.

Ik rook even aan de merkwaardige substantie.

‘Dat is bouillon. Daar word je beter van.’ Ze klonk geamuseerd. ‘Als je dat binnen kunt houden, krijg je dikkere soep.’

Ik nam een klein lepeltje van de bouillon en wachtte af hoe mijn maag zou reageren. Mijn honger nam meteen toe, en ik liet de lepel voor wat hij was en dronk het spul direct uit de kom.

‘Geniet er maar van dat je nu nog zo snel geneest. Als je eenmaal voorbij de vijfendertig centiweken bent, gaat het een stuk moeilijker.’ Vervolgens gaf ze me de dikkere soep. ‘Over een paar uur mag je weer normaal eten.’ Ze kwam overeind en keek de kamer rond. ‘En ik neem aan dat je straks graag een douche wilt nemen en in een normaal bed wilt slapen.’ Haar blik ging weer naar mij. ‘Je hebt dat leerlingenuniform toch al aan, en ik heb nog een extra bed in mijn appartement naast de ziekenboeg dat je kunt gebruiken. Dat is bestemd voor een stagiair, maar geen van de huidige leerlingen heeft de juiste vaardigheden, en ik moet wachten tot een paar van de jongere kinderen wat ouder worden.’

Een genereus en gevaarlijk aanbod. Ze zou gerecycled worden als ik in haar kamers werd gevonden. ‘Zou mijn aanwezigheid niet verdacht zijn?’

‘Niet echt. Leerlingen hebben meer vrijheid en worden niet zo streng gecontroleerd tot ze een beroep hebben gekozen en een bitje hebben gekregen. Mijn baas zal zelfs blij zijn als ik met een stagiair aankom – hij zeurt er al weken over.’ Ze voelde mijn pols. ‘Krachtig. Het komt wel goed met je.’

Nadat ze wat medische attributen had verzameld, ging ze naar de deur. Voor ze wegging, keek ze me aan. ‘Denk maar even na over mijn voorstel, Ella. Riley weet waar hij me kan vinden.’

Uiteraard kon ik haar aanbod niet aannemen. Karla zou pas rusten als ze me te pakken had, en ik moest de locatie van de Poort bevestigen, met Logan praten over die bestanden, de Poort openen en mezelf dan aangeven bij de Opper Cops om Cog te redden. Ella de Opper spelen met deze vriendelijke dame stond helaas niet op mijn lijstje, hoe graag ik dat ook zou willen.

Dus nam ik alle taken nog eens door. Om de locatie van de Poort te bevestigen moest ik door de schachten klimmen. Dat kon nu niet, maar hopelijk wel over een uur of tien. Waar ik me zorgen om maakte was dat Karla misschien de coördinaten uit Domotor of Logan had gekregen en me voor was geweest. Wat dan? Dan zouden de Opper Cops de Poort in handen hebben. Ik kon de sloven dan natuurlijk nog wel vertellen over het bestaan ervan. Bij die gedachte lachte ik vreugdeloos. Dan zou ik de nieuwe profeet zijn die raaskalde over de Poort, een verzetje in het eentonige bestaan van de sloven.

Nee. Als Karla de Poort in handen had, was het einde oefening.

Als ik de Poort wel vond, zou ik meer te weten moeten komen over Buiten en over hoe ik die deur moest openen. Logan vermoedde dat die informatie te vinden was in de verborgen bestanden. Om die te openen had ik de wachtwoorden nodig, en Logan. Om hem te bereiken moest ik ook door de schachten klimmen. En als Karla Logan vasthield, of als we de juiste wachtwoorden niet konden vinden, was het spel ook uit.

Of het lukte om de Poort te openen hing af van taak twee. En dan hadden we nog oppers nodig die het alarmsysteem in het computernetwerk konden uitschakelen. Ik had een lijst met mogelijke sympathisanten, maar een van hen was een spion. Logan was van plan geweest de dossiers van de oppers te checken. Als hij er niet achter kon komen wie voor Karla werkte, moesten we een nieuwe groep oppers vinden via Riley, en dan maar hopen dat er niet weer een spion tussen zat. Als dat wel zo was – einde verhaal.

De laatste taak, mezelf aangeven bij Karla, was nog het simpelst. En als het spel eenmaal uit was, was dat het enige wat me nog te doen stond.

Op de een of andere manier moest ik met Karla communiceren, en ik moest dringend zien te achterhalen wat ze wist en wat ze van plan was. Balen dat ik niet door de verwarmingsbuis kon kruipen om te luisteren naar –

Jacy’s microfoon? Ik had er een geplaatst boven Karla’s kantoor. Als ik dat signaal kon oppikken, kon ik meeluisteren. Dat ik geen idee had hoe dat moest, negeerde ik even. Mijn hele toekomst hing van zoveel mitsen en maren, aannames en mogelijkheden af dat de hele onderneming me ondoenlijk zou lijken als ik er te veel over nadacht.

Ik besloot positief te blijven en maximale schade aan te richten.

Mijn gereedschapsriem lag zo dichtbij dat ik erbij kon zonder al te pijnlijke bewegingen. Ik haalde de microfoon tevoorschijn. Jacy kon nog wel eens spijt krijgen van zijn aanbod om te helpen.

Ik zette het apparaatje aan en zei: ‘Jacy, ik heb je hulp weer nodig. Hoofdcommandant Karla gaat me iets aanbieden, en ik wil dat je namens mij onderhandelt. Zeg Karla dat ik mezelf zal aangeven als zij belooft Cogon vrij te laten zodat hij weer aan het werk kan in de onderste niveaus, en als ze belooft dat ze me niet zal recyclen. Die eisen zal ze niet accepteren, en ze zal een tegenaanbod doen. Zeg haar dat je het met mij gaat overleggen en binnen twintig uur bij haar terugkomt. Rek de onderhandelingen zo lang mogelijk. Het kan me niet schelen wat er uiteindelijk met mij gebeurt, zolang Cog maar blijft leven en er verder niemand wordt gearresteerd. Ik vertrouw op je.’

‘Het kan je niet schelen wat er uiteindelijk met je gebeurt?’ vroeg Riley. Hij sloot de deur achter zich en bleef daar staan met een dampende kom in zijn handen.

‘Nee. Zolang ik maar problemen veroorzaak en maximale schade aanricht.’ Ik vroeg me af wat hij allemaal gehoord had.

‘En je vrienden? Denk je niet dat het hun wél iets kan schelen?’

‘Maar hier help ik hen mee. En trouwens, het is mijn besluit.’

‘Misschien willen ze helemaal niet dat je ze helpt. Heb je daar wel eens aan gedacht? Heb je wel bedacht dat jóúw beslissing ook invloed heeft op anderen? Degenen die je achterlaat met een gapend gat in hun bestaan?’

Rileys woorden leken overdreven. Hij zag mijn verwarring. ‘Kennelijk is dat iets van families. Iets wat een sloof niet begrijpt. Hoewel ik mij en mijn nog steeds rouwende vader niet echt een familie zou willen noemen.’

Nu herinnerde ik het me. Riley was niet kwaad op mij, maar op zijn moeder. Haar naam stond op Domotors lijst van gerecyclede oppers. ‘Ik weet dat je je moeder mist –’

‘Nee, dat weet je niet. Jij bent een slóóf. Jij hebt geen familie.’

Nu werd ik woest. ‘Natuurlijk wel. De sloven zijn mijn familie. Ik heb een Zorgmoeder. Ik deelde haar met negen broers en zussen, maar ze houdt van ons allemaal. En ik heb Cog, voor wie ik mezelf ga aangeven bij Karla, zodat hij veilig is.’ Mijn uitbarsting verraste me, maar minder dan het besef dat ik oprecht had gemeend wat ik zei.

Triomfantelijk zei Riley: ‘Je omschrijving van het leven in de onderste niveaus is totaal anders dan in het begin, toen ik je net kende. Misschien hebben oppers en sloven meer met elkaar gemeen dan je dacht.’ Hij kon een zelfingenomen lachje niet onderdrukken. ‘Kom op, geef het nou maar toe.’

‘Kom je hier nog met een reden?’ zei ik kattig. ‘Ik moet rusten.’

Hij hield de kom omhoog. ‘Geef het toe, dan krijg je deze stoofpot.’ Hij blies over de kom heen en stuurde een heerlijke geur mijn kant op.

‘Je bent irritant!’

‘Ik ben wel voor ergere dingen uitgemaakt.’ Hij hield de kom onder mijn neus.

‘Goed dan. Misschien had ik vooroordelen over de oppers.’

‘Nee. Dat is niet goed genoeg voor deze heerlijke maaltijd. Drie woorden wil ik horen: “Ik zat fout”.’ Hij stak drie vingers op en bewoog ze plagerig heen en weer.

‘Je bent gemeen. Ik ben gewond en ik moet eten om aan te sterken.’

‘De stoofpot wordt koud.’

‘Oké dan. Ik zat fout. Ben je nou blij?’

‘Dolblij.’ Met een glimlach gaf Riley me de kom.

Hij wreef het me tenminste niet in. Nadat ik met mijn lepel het laatste beetje uit de kom had geschraapt, besloot ik dat de stoofpot mijn nederlaag wel waard was geweest.

Riley stond daar ondertussen maar zo’n beetje. Ik verschoof mijn benen zodat hij erbij kon, op de bank.

‘Je ziet er beter uit,’ zei hij. ‘Niet meer zo bleek.’

‘En dat heb ik aan jou te danken. Je hebt een groot risico genomen toen je die dokter ging halen.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Dokter Lamont is een vriendin van mijn vader.’ Hij trok aan een draadje dat uit de bank stak. ‘Ze was verbijsterd dat je het gered had, gezien de ernst van je verwonding en al dat bloedverlies.’

‘Je weet toch hoe koppig ik kan zijn. Ik wilde je waarschuwen dat ze Domotor gingen pakken. Als ze hem maar lang genoeg onder handen nemen, vertelt hij de Opper Cops over jou en Logan.’ Ik keek naar de klok. Uur eenentwintig. Genoeg tijd voor Vinco om de klus te klaren, met zijn mes.

‘Ze hebben hem nog niet,’ zei Riley.

Ik schoot omhoog, en mijn hechtingen protesteerden. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Hoofdcommandant Karla weet dat hij zijn bitje heeft gebruikt, maar haar computerexperts kunnen zijn locatie niet vinden. Ze weet alleen dat hij op niveau één zit. Ze heeft geprobeerd dat hele niveau te doorzoeken.’

‘Geprobeerd?’

Hij grijnsde. ‘De Opper Cops hebben extreem veel pech. Apparatuur die het niet doet, gereedschap dat ontbreekt, allerlei miscommunicatie en een gesprongen waterleiding.’

Dus Jacy had aan mijn verzoek voldaan. Dat betekende dat hij ook Logan had gewaarschuwd en waarschijnlijk mijn laatste bericht had ontvangen. Ik vroeg me af of Logan ook verantwoordelijk was voor Karla’s problemen met de computer. ‘Hoe weet je dat allemaal?’

‘Een van de snijbranders raakte oververhit, waardoor een Opper Cop verwond werd. Dokter Lamont heeft hem behandeld. Aardige man, die wel zin had in een praatje.’ Hij boog zich naar me toe. ‘Nu hebben we wat meer tijd om de Poort te vinden.’

‘Ja. Maar we hebben wel de hulp nodig van Logan en een aantal oppers.’

‘Ik kan helpen, net als mijn vader en dokter Lamont. Ik heb nog een neef die technicus is en die ik kan vertrouwen. Wie heeft Domotor nog meer genoemd?’

‘Kiana Garrard, Hana Mineko, Takia Qadim en Breana Narelle. Maar een van hen werkt voor de Trava’s. Logan kan misschien ontdekken wie.’

Riley wikkelde de draad uit de bank om zijn hand. ‘Van Takia heb ik wel gehoord. Ze werkt in de Controlekamer, als een van de slechts twee personen daar die geen Trava zijn. Breana en Hana heb ik wel eens ontmoet. Ze waren samen met mijn vader in opleiding, maar hij heeft ze al honderden weken niet opgezocht. Van Kiana Garrard heb ik nog nooit gehoord. Weet je voor welk systeem ze werkt?’

‘Nee. Daarvoor hebben we Logan nodig.’

‘Je bent nu niet in staat om hem via de schachten naar boven te brengen.’

Dat klopte. Maar hoofdcommandant Karla was druk bezig met haar jacht op Domotor. Misschien kon Logan de lift nemen. Het ging om de timing, en de vraag was of Logan het Opper Cop-uniform zou kunnen vinden dat ik had verstopt. Ik vertelde Riley wat ik had bedacht.

‘Het zou kunnen lukken, als hij niet te zenuwachtig wordt. Hoe ga je contact met hem opnemen?’

Ik liet Riley het microfoontje zien.

Hij floot. ‘Als je besluit de wet te overtreden, doe je het ook wel meteen goed. Illegale technologie én een gestolen Opper Cop-uniform.’

‘Geleend. En jij bent zelf ook niet zo’n brave burger. Wat me trouwens op een idee brengt…’

‘O, nee. Dit klinkt niet goed,’ zei Riley.

‘Kun je hiermee misschien een geluidssignaal opvangen?’ vroeg ik.

Hij pakte de microfoon en bekeek hem goed. ‘Als ik de frequentie had wel, ja. Hoezo?’

‘Er zit zo’n microfoon bij Karla’s kantoor. Als we weten wat ze van plan is, zou dat handig zijn.’

Zijn verbazing duurde niet lang. ‘Goh, ik vraag me af hoe die daar terecht is gekomen,’ zei hij sarcastisch.

‘Geen idee,’ speelde ik het spel mee. ‘Die jeugd van tegenwoordig.’ Ik schudde afkeurend mijn hoofd. ‘Altijd bezig met kattenkwaad. Heel anders dan ik, ik ben het toonbeeld van volgzaamheid.’

Riley lachte. ‘Dat moet je codenaam worden. Toonbeeld van Volgzaamheid, oftewel Tovo.’

Toen Riley weg was, nam ik via de microfoon contact op met Jacy en vertelde hem wat we van plan waren. ‘Stuur Logan op uur zesentwintig naar boven. Hij kan nogal nerveus zijn, dus het lijkt me een goed idee om op dat moment voor nog wat afleiding te zorgen. En ik heb de frequentie nodig van de microfoon bij Karla’s kantoor.’

Als het allemaal volgens plan ging op uur zesentwintig zou Logan het Opper Cop-uniform aantrekken en de lift nemen naar niveau vier, waar Riley hem zou opwachten om hem naar onze opslagruimte te brengen.

Ik besefte dat ik ónze had gedacht in plaats van Rileys, en ik moest even lachen om mezelf. ‘Opslagruimte’ was trouwens ook geen goede benaming. Door de recente gebeurtenissen was de kamer veranderd in een ziekenboeg, een schuilplaats en een slaapkamer. En dat deed me eraan denken dat Riley had gezegd dat ik moest rusten.

Met enige moeite vond ik een comfortabele positie, maar bezorgde gedachten bleven door mijn hoofd tollen en mijn heup deed pijn. Ik gaf mijn poging om te slapen op en keek de kamer rond, op zoek naar iets wat me kon afleiden. Behalve Rileys werktekeningen trok niets mijn aandacht. Ik snapte nu wel waarom Domotor niet had gewacht op Logan om die bestanden te openen. Verveling was erger dan voor straf riolen ontstoppen.

Onder het bureau lag een klein grijs voorwerp. Voorzichtig ging ik staan, zodat mijn hechtingen niet zouden losgaan, en schuifelde erheen om Schaapje op te pakken. Zijn moeder lag een meter verderop. Ik nam ze allebei mee naar de bank. Op hun vacht zaten kleine bloedvlekken, en ik gebruikte het water uit mijn drinkglas om ze schoon te maken.

Ondertussen vroeg ik me af hoe het zat met Rileys broer. Uit Rileys woorden had ik opgemaakt dat de jongen meteen na zijn geboorte was gestorven. Dus waar was Papa Schaap dan gebleven?

Uiteindelijk doezelde ik weg, dromend over schapen. Met een blatend lam in mijn armen baande ik me een weg door een gang vol schapen. Een zompig, krakend geluid achtervolgde me. Het werd steeds luider, terwijl ik struikelend over de dieren probeerde weg te komen. Ik was ervan overtuigd dat de scherpe messen van de Hakmolen me elk moment konden grijpen. Ik viel. Snel rolde ik weg en duwde het lam achter mijn rug om de confrontatie met de Hakmolen aan te gaan, maar Cog kwam tussen mij en dat duistere einde staan.

Hij bood me zijn hand. Ik greep hem beet, en hij trok me overeind. Toen stapte hij opzij en smeet me naar de hoofdcommandant.

‘Gebruik haar maar om hun medewerking te krijgen,’ zei hij.

Zijn gelach achtervolgde me, terwijl ze me wegsleepte.

‘Het spel is uit, Tre… Trella. Trella. Word eens wakker.’

Ik kneep mijn ogen toe tegen het felle daglicht. Riley stond daar, met een Opper Cop. Meteen klaarwakker schoot ik overeind en rukte bijna al mijn hechtingen los, voordat ik het gezicht herkende. ‘Anne-Jade? Wat is er gebeurd?’

‘Logan wordt in de gaten gehouden,’ zei ze. ‘Een Opper Cop had gemerkt dat hij wel erg vaak achter de computer zat.’

‘Ik dacht dat ze allemaal bezig waren met de zoektocht naar Domotor,’ zei ik.

‘De meesten wel, maar een paar Opper Cops zijn ervan overtuigd dat de vermiste sloof hulp krijgt. Ze zijn vastberaden om jou zelf te vinden, zodat ze promotie kunnen krijgen. Ze maken het leven in de onderste niveaus nog ondraaglijker.’ Haar blik ging de kamer rond. ‘Maar ik moet zeggen dat niveau vier me ook wel tegenvalt. Is het beter op niveau drie?’ vroeg ze aan Riley.

‘Nee, dat is net zoals hier.’

‘Jammer.’

‘Anne-Jade, heb je nog nieuws?’ vroeg ik.

Ze ging op de bank zitten, waardoor voor Riley alleen nog plaats op de vloer was. ‘Het eerste wat ik je moet vertellen is een boodschap van Jacy.’ Ze trok vol afschuw haar neus op. ‘Hij zegt dat je hem heel wat verschuldigd bent en dat je een week zijn slaaf bent als dit allemaal achter de rug is.’

Aardig van hem dat hij zo optimistisch was.

Rileys mond vloog open van verontwaardiging. ‘Hij bedoelt toch niet –’

‘Nee,’ zei ik geruststellend. ‘Jacy wil dat ik overal in Binnen microfoons voor hem plaats. Ga verder, Anne-Jade.’

‘Logan heeft me een lijst wachtwoordvragen uit mijn hoofd laten leren. Heb je een notitieblok?’

Riley zocht even op zijn bureau en schreef de vragen op. Ze waren allemaal vaag, maar bevatten wel zoveel informatie dat een antwoord mogelijk leek.

‘En de oppers? Heeft Logan ze nog kunnen checken?’ vroeg ik.

‘Ja. Hij zei dat een van die mensen werd genoemd als informant in de bestanden over de beveiliging. De anderen waren niet verdacht.’

‘Wie was dat?’ vroeg ik.

‘Kiana Garrard.’

Haar naam knalde tegen mijn metalen hart en bezorgde me rillingen over mijn hele lichaam. Toch zou het me niet moeten verbazen. Als ze haar kind achterliet in de onderste niveaus, was ze ook in staat om haar man en vrienden te verraden.

‘Nog meer over de oppers?’ vroeg Riley.

‘Ja, Logan zegt dat Takia Qadim de beste persoon is om om hulp te vragen omdat ze toegang heeft tot diverse systemen.’

‘Hoe moeten zij en de anderen weten dat ze ons kunnen vertrouwen?’

Ik dacht aan iets wat Domotor me had verteld. ‘Dit klinkt nogal kinderachtig, maar zeg ze dat de Ploeg van Tien weer in actie komt.’ En dat was waar, als ik Logan, Anne-Jade, Riley, dokter Lamont en mezelf meetelde.

‘Ik weet niet of ik dat wel met een serieus gezicht kan zeggen,’ zei Riley.

‘Denk maar aan wat er gebeurt als ze ons niet helpen.’

‘Goed punt.’

Anne-Jade had zitten frunniken aan het bovenste knoopje van het Opper Cop-uniform. Ze liet haar hoofd hangen en sprak tegen haar borstkas. ‘Werkt het?’ Toen drukte ze het topje van haar vinger tegen haar oorbel en hield haar hoofd schuin.

Riley en ik keken elkaar veelbetekenend aan. Was de spanning haar te veel geworden?

‘Oké, ik zal het haar geven. Dank je.’ Anne-Jade zag de twijfel op onze gezichten. ‘Ik kan niet steeds boodschappen gaan overbrengen tussen jullie en de onderste niveaus.’ Ze haalde de kleine blauwe oorbel uit haar oor. ‘Ontvanger.’ Toen stak ze haar hand in haar zak en haalde er een merkwaardig metalen apparaatje uit dat leek op een nietpistool. Ze legde de oorbel in het pistool en hield het tegen mijn linkeroorlel. ‘Niet bewegen.’

Voor ik kon protesteren liet ze het ding afgaan. Ik hoorde een luide plop in mijn oor, gevolgd door een scherpe pijn. Anne-Jade sloeg mijn hand weg terwijl ze haar klus afmaakte en mijn oorlel depte met een medicinaal ruikend doekje. Toen ze het weghaalde zat er bloed op.

‘Nu kun je Jacy horen.’ Ze rukte aan haar bovenste knoop. Die kwam gemakkelijk los en onthulde een identieke knoop eronder. ‘Microfoon. Ingebouwd in een standaardknoop en makkelijk te bevestigen. Toe dan, probeer maar.’

Ik klikte het metalen microfoontje aan mijn bovenste knoop.

‘Ze is klaar,’ zei Anne-Jade.

‘Trella?’ vroeg Jacy.

Ik schrok en keek om me heen. Zijn stem klonk alsof hij vlak naast me stond.

‘Trella, ben je daar?’

‘Ja.’

‘Je hoeft niet te schreeuwen, ik hoor je prima. Die apparaatjes van de TechNo’s zijn geweldig. Als ze er nog wat meer maken, kunnen we alle acties van ons team coördineren.’

‘Welk team?’

Anne-Jade wendde haar blik af.

‘Het Poort-team, natuurlijk.’ Jacy’s nuchtere toon strookte niet met zijn verontrustende onthulling.

‘Hoe weet jij –’

‘Hij dreigde ons aan te geven bij de Opper Cops,’ zei Anne-Jade defensief.

Alsof Jacy ooit iets zou doen om de Opper Cops te helpen.

‘Dat was bluf. Hoeveel heb je hem vertel?’ vroeg ik.

Maar Jacy gaf antwoord. ‘Alles, en je had meteen naar mij toe moeten komen in plaats van in je eentje maar wat aan rommelen.’

Rileys verwarring nam zichtbaar toe terwijl ik met Jacy praatte, maar hij zei niets.

‘Maar wat aan rommelen? Had jij het dan beter gedaan?’

‘Natuurlijk. Ik zou mensen hebben aangewezen om jouw diensten over te nemen, je hebben geholpen met voedsel smokkelen en je informatie hebben gegeven.’

‘Maar ik kon –’

‘Niemand vertrouwen. Ik weet het.’

Ik had willen zeggen ‘je niet in de problemen brengen’, maar hij had gelijk. ‘Je helpt me nu toch?’ zei ik.

Met Jacy erbij waren we de Ploeg van Elf. Dat had toch niet helemaal dezelfde allure.

‘Dat is een schrale troost, gezien de chaos hier beneden,’ zei Jacy. Maar in zijn stem klonk zijn opwinding over de uitdaging door, en het leek of hij zich verheugde op alle gevaren die we moesten trotseren.

‘Hoe staat het ervoor?’ Ik zette mezelf schrap voor zijn antwoord.

‘Overal Opper Cops die rondsnuffelen. Het is een kwestie van tijd voor ze het complete niveau doorzoeken, en er zijn bepaalde… dingen waarvan ik liever niet heb dat ze die vinden.’

‘En de onderhandelingen met Karla?’

Een stilte. ‘Die zijn er niet. Niet meteen gaan gillen, laat me uitpraten.’

Ik gromde mijn instemming.

‘Karla heeft de sloven met van alles en nog wat geprobeerd te verleiden om jou te verraden. Omdat dat niet werkte, heeft ze verkondigd dat Cogons leven wordt gespaard als jij jezelf aangeeft. Wacht! Aangezien haar inspanningen geen resultaat hebben gehad, gelooft ze nu dat je je verbergt in de buizen, gewond en op sterven na dood. De schachten krioelen van de RATT’s. En ik wil haar illusie niet verstoren.’

‘En Cog?’

‘Die beschermt jou al sinds we kleuters waren, en het ergste wat je hem nu kunt aandoen, is jezelf aangeven, zodat zijn opoffering voor niets is geweest. Trouwens, als je de Poort eenmaal hebt geopend, wordt onze wereld totaal anders.’

‘Maar wat als –’

‘Stop! Geen ge-wat-als. Doe wat je doen moet en zorg ervoor dat de Poort opengaat. Dan doe ik wat ik moet doen, namelijk de Opper Cops het leven zuur maken. Ik moet nu weg, maar ik zet hier een mannetje neer om deze frequentie voortdurend af te luisteren.’

Zijn opmerking deed me ergens aan denken. ‘Jacy, wat is de frequentie van Karla’s microfoon?’

‘Achtennegentig megahertz.’

‘Bedankt voor je hulp.’

Hij grinnikte. ‘Maak je geen zorgen, ik zorg er wel voor dat je me terugbetaalt. En als de TechNo’s nog meer van deze ontvangers hebben gemaakt, neem ik contact met je op.’

Ik zette de knoopmicrofoon uit en vertelde Anne-Jade en Riley wat Jacy had gezegd.

‘Wat weerhoudt de Trava’s ervan om die frequentie ook af te luisteren?’ vroeg ik.

‘Niets. Maar er zijn zoveel frequenties, de kans is klein dat ze juist die ene vinden,’ legde Riley uit. Hij stond op en klopte zijn broek af. ‘Ik zal Anne-Jade terugbrengen naar de lift.’ Hij gaf me het notitiebord met de wachtwoordvragen. ‘Ga jij hier maar mee aan de slag, dan ga ik oppers rekruteren.’

Ik moest lachen om zijn bazige toon. ‘Wie heeft jou de leiding gegeven?’

‘Schaapje.’

‘Zijn we nu de Ploeg van Schapen?’

‘Nee, we zijn de Ploeg van Bèèèèèh.’ Hij blaatte de woorden alsof hij een schaap was.

Hoofdstuk 18

Als straf voor Rileys flauwe grap gooide ik een kussen naar zijn hoofd.

Hij ontweek het met gemak en leidde Anne-Jade onze opslagruimte uit. Voor hij wegging, stak hij zijn hoofd nog een keer om de deur en zei: ‘Bèèèèh.’

Mikken lukte niet zo goed, dus raakte het volgende kussen de deur. Ik overwoog even om op te staan en de kussens terug te halen, maar besloot op de bank te blijven liggen en de lijst met tien wachtwoordvragen te bestuderen. Het wachtwoord voor de coördinaten van de Poort hadden we al ontdekt, en dan was er nog de vraag die verwees naar het aantal tanden aan mijn kam met de parels – die ik had geteld voordat ik hem was kwijtgeraakt in mijn gevecht met de Opper Cop.

Acht vragen bleven over. Ik dacht erover na, maar op geen enkele vraag wist ik een duidelijk antwoord. Vraag nummer zes was: Hoe draai je om buiten binnen te krijgen?

Dat kon met een deurknop te maken hebben, of een hendel, een slot of een schroef. Omdat er niemand was om mee te brainstormen schreef ik zo veel mogelijk antwoorden op en probeerde een andere vraag.

Jouw ogen kunnen zien, maar de mijne werken niet. Toch kan ik zien wat jij niet ziet. Wat ben ik? Ik probeerde een andere vraag. Na een paar uur had ik hoofdpijn. Ik liet de vragen voor wat ze waren en rustte even uit. Het was uur dertig, dus Riley was weer aan het werk, en het zou even duren voor ik weer wat te eten kreeg. Met elk uur dat voorbijging, leefde ik meer mee met Domotor. Die eerste zeventig uur in zijn schuilplaats waren vast heel zwaar geweest. Maar hij had tenminste wel een badkamer en een keuken. Ik berekende hoelang hij kon overleven met het voedsel in zijn ijskast. Dat hij nog steeds vrij was, verbaasde me steeds meer.

Ik probeerde te slapen, maar mijn lege maag protesteerde, en het aanbod van dokter Lamont om haar douche te gebruiken werd met de minuut verleidelijker.

De vier niveaus van Binnen hadden min of meer dezelfde indeling. Kwadraat C4 was gereserveerd voor de energiecentrale en in de Sectoren D4, E4 en F4 bevonden zich de woonvertrekken. Het grootste verschil tussen niveau vier en niveau één waren de watertanks.

In Sectoren B4 en H4 stonden grote opslagtanks voor water, terwijl op niveau één die sectoren in beslag werden genomen door de wasserij en de waterzuiveringscentrale. De ziekenboeg voor de sloven was in Sector H2, net als de zorgeenheid.

Om niet te worden betrapt, had ik mijn tochten naar de bovenste niveaus beperkt, maar ik herinnerde me wel dat ik de ziekenboeg van de oppers een keer had gezien op niveau drie, in Sector B. Als ik er via de ventilatieschacht heen wilde gaan, moest ik eerst in de Tussenruimte klimmen. Dat zou lastig zijn met mijn pijnlijke heup.

Ik droeg nog steeds het leerlingenuniform. Kon ik door de bovenste niveaus wandelen alsof ik er thuishoorde? En zo ja, zou ik het dan ook doen? Anne-Jade had Jacy’s microfoontje open en bloot gedragen. Zippy zag eruit als een gewone schoonmaaktrol. Zelfs de decoder was vermomd als klokje.

Was een douche het risico waard dat ik betrapt zou worden? Nee. Maar het was wel goed om te testen of ik door de bovenste niveaus kon lopen zonder herkend te worden. Geen al te goede reden, maar voldoende. Bovendien zouden de Opper Cops hierboven vast niet naar me uitkijken. Toch?

Nu ik mijn besluit had genomen, zocht ik een goede plek om een boodschap voor Riley achter te laten. Ik hoopte maar dat hij niet al te boos zou worden.

Voordat ik de opslagruimte verliet, kamde ik mijn haar met mijn vingers en liet het over mijn schouders hangen om de oorbel te bedekken. Met het water in het glas waste ik mijn gezicht en spoelde ik het opgedroogde bloed van mijn handen. Als ik een gereedschapsriem droeg, zou dat vreemd overkomen bij de oppers. Grappig dat ik me zo naakt voelde zonder dat vertrouwde gewicht om mijn middel. Maar goed, ik had toch alleen nog maar de decoder. Die paste in een zakje op de pijp van het uniform. Ik stopte het notitieblok met wachtwoordvragen onder mijn uniform en daarmee was ik klaar om te gaan. Althans, in fysiek opzicht.

In mijn hoofd stippelde ik de kortste route van de opslagruimte naar de ziekenboeg uit. Toen haalde ik een keer diep adem en verliet de kamer. Nadat ik even snel om het hoekje van de gezichtsbedrogmuur had gekeken, zette ik er flink de pas in, alsof ik een belangrijke boodschap moest overbrengen.

Een paar oppers beantwoordden mijn blik en knikten me toe, anderen negeerden me en de drie Opper Cops die ik passeerde toonden geen tekenen van herkenning. Terwijl mijn hart salto’s maakte in mijn borstkas arriveerde ik bij de ziekenboeg. Pas toen ik de deur openduwde, vroeg ik me af of dokter Lamont er eigenlijk wel zou zijn. De rechthoekige ruimte was precies als de ziekenboeg van de sloven, met rijen bedden langs de wanden met daartussen een smal gangpad. Alleen de gordijnen waarmee de patiënten zich konden afschermen, aan U-vormige metalen rails aan het plafond boven de bedden, ontbraken in de slovenziekenboeg. In twee bedden lagen patiënten te slapen. Tegen de achterwand bevond zich een hoge balie naast een brede ingang.

Toen ik halverwege de ruimte was, kwam dokter Lamont binnen met een blad in haar handen. Een korte aarzeling in haar pas verraadde haar verbazing, maar ze glimlachte.

Ze gebaarde naar de achterste ruimte. ‘Ik kom er zo aan. Ik moet even Izak zijn medicijnen geven.’

Ik liep naar de deur aan de andere kant. Achter de hoge balie waren planken vol medische benodigdheden. Achter de deur bevond zich een onderzoekkamer. Roestvrijstalen instrumenten glommen in het schelle licht. Op de drempel bleef ik staan. De platte tafel bedekt met een zwarte mat, voorzien van riemen en beugels, deed me denken aan mijn eerste medische onderzoek.

Met veertien centiweken moesten alle sloven een compleet lichamelijk onderzoek ondergaan. Elk deel van mijn lichaam was bekeken. Ik huiverde bij de herinnering aan de kille stalen gereedschappen. De Opper Cops beweerden dat het onderzoek nodig was om te controleren of de sloven gezond waren en in staat om het werk te doen dat hun was toegewezen.

Ik schrok toen dokter Lamont haar koude hand op mijn rug legde en me de kamer in leidde.

‘De operatiekamer is daar.’ Ze wees naar een brede deur aan de rechterkant. ‘En mijn kantoor is hier.’

We gingen een kleine nis binnen in de linkerhoek die toegang gaf tot haar werkruimte. Dit was een veel prettiger ruimte dan de vorige. Mijn aandacht werd getrokken door de enorme lappendeken aan de wand. Kleine kleurige vierkantjes waren in een bepaald patroon aan elkaar genaaid. Ik kneep mijn ogen toe en deed een stap achteruit in een poging het patroon te ontwaren.

Ze merkte mijn blik op. ‘Het is een stethoscoop.’

Nu werd de vorm met de lange slangen en de gebogen onderkant duidelijk.

‘Waarom een stethoscoop, vraag je je af.’ Haar dunne wenkbrauwen gingen omhoog, alsof ze me uitnodigde om ernaar te raden.

‘Nee. Het hoort bij je werk.’

‘Maar waarom dan geen thermometer of scalpel?’

‘Het is jouw deken, ik denk dat jij dat toch beter weet dan ik.’

Ze lachte. ‘Ja, maar ik wilde je mening horen.’

Ik verhulde mijn verbazing door mijn aandacht weer op de deken te richten. Alle instrumenten van een dokter waren belangrijk. Ze hadden allemaal hun rol. Een stethoscoop luisterde naar het hart en de longen van een patiënt. Ik stelde me voor hoe het zou zijn om als arts te werken en de ene na de andere patiënt te behandelen. Het leek me dat ook artsen hun werk na een tijdje gingen zien als gewoon een baan. Hoe kon een dokter contact krijgen met al die uiteenlopende mensen?

‘Je hebt een stethoscoop gekozen omdat luisteren naar iemands hartslag…’ Ik bewoog mijn handen, alsof ik de juiste woorden uit mijn keel zou kunnen trekken. ‘Omdat dat het meest bijzondere aspect is van arts zijn. Niemand anders kan dat horen, tenzij hij heel dichtbij is. Als patiënten je naar hun hart laten luisteren, vertrouwen ze je.’

Lamont knikte alsof ze onder de indruk was van mijn antwoord.

‘Klopt dat?’ vroeg ik.

‘Er is geen fout of goed antwoord. Je had ook kunnen zeggen dat het mijn favoriete instrument is, want dat is het. En wat ik ook graag doe met mijn stethoscoop is luisteren naar de hartslag van Binnen.’ Dokter Lamont trok het ding van haar hals en gaf het aan mij. ‘Toe maar. Druk hem maar tegen de wand.’

Nieuwsgierig stopte ik de uiteinden in mijn oren. Mijn linkeroor begon pijnlijk te kloppen toen het instrument de oorbel aantikte. Ik zette de ronde sensor op de wand en verwachtte een versterkte versie van de Zoem te horen. Maar ik hoorde een gerommel, dat harder werd en weer zachter. Ook hoorde ik iets kloppen in een regelmatig ritme. Ik gaf haar het instrument terug.

‘Interessant, nietwaar? Onze oren kunnen al die mechanische geluiden niet onderscheiden. Voor ons is het gewoon de Zoem. Die valt ons niet eens op, tenzij we er speciaal op letten. Ik vind het leuk om naar de verschillende geluiden van de hartslag van Binnen te luisteren. Daar word ik rustig van.’ Ze maakte een verontschuldigend gebaar. ‘Dwaas, ik weet het.’

‘Het is niet dwaas.’

‘Goed, ik weet zeker dat je hier niet bent om over mijn deken te praten. Ik vermoed dat mijn aanbod na verloop van tijd steeds aantrekkelijker werd?’

‘Ja.’

‘Nog problemen gehad, onderweg hierheen?’ vroeg ze.

‘Nee, niets.’

Er kwam een vermoeide, droevige blik in haar olijfkleurige ogen. ‘Dat verbaast me niets. De mensen durven geen kennis meer te maken met anderen buiten hun eigen families. De gangen zijn gevuld met vreemden.’

Net als bij de sloven. ‘Waarom?’

‘Als de Trava’s een vriendschap opmerken, is dat meteen een reden voor wantrouwen. De Trava’s beschouwen elke groep oppers als potentiële rebellen. En de mensen zijn bang dat ze worden aangegeven. Als je geen vriendschap sluit met anderen, kunnen ze ook niet van je beweren dat je samenspant met de sloven en je laten arresteren als ze boos op je zijn.’

Ik staarde haar aan. Als ik ‘Trava’s’ verving door ‘Opper Cops’ had ze het net zo goed over de onderste niveaus kunnen hebben.

Lamont schudde haar hoofd. ‘Dit wil je vast niet allemaal horen. Wacht hier, dan ga ik even kijken of mijn vloer niet vol ligt met kleren.’ De dokter verdween door weer een andere deur.

Het was net een doolhof. Ik keek de kamer rond. Haar computer stond midden op haar keurige bureau. Tegenover het bureau stonden twee grote leunstoelen en op de vloer een mand met speelgoed. Ik knielde ernaast en rommelde in de weinige speelgoedjes die erin lagen. Toen ik een steek van teleurstelling voelde, besefte ik dat ik op zoek was geweest naar Papa Schaap.

‘Voor mijn jongste patiënten,’ klonk haar stem achter me. ‘De douche is schoon, maar ik wil even je wond controleren voordat je hechtingen nat worden.’

Ze leidde me naar haar woonvertrek. Het was groter dan dat van Riley, met twee slaapkamers, een zitkamer, een kleine keuken en een badkamer.

Ik stroopte het uniform omlaag en toonde haar de snee. In het harde daglicht was mijn huid pimpelpaars van de kneuzingen, en een vuurrode, opgezwollen lijn werd bij elkaar gehouden door zwart draad. Ik zwaaide even op mijn benen en leunde tegen de muur.

‘Je geneest goed, ondanks je avonturen,’ zei de dokter.

Ik keek haar aan met een blik vol twijfel.

‘Vertrouw de dokter nou maar.’ Ze snuffelde even en keek naar mijn uniform. ‘Douche. Ik breng je zo een kom warme soep en schone kleren.’

Snel verzamelde ik mijn microfoontje, ontvanger en decoder en verborg ze onder een handdoek. Het warme water voelde heerlijk, hoewel de zeep flink prikte. Toen ik klaar was, stond er zoals beloofd een dampende kom soep klaar. Ook lag er een schoon uniform op me te wachten. Best fijn, al die aandacht en verzorging.

Misschien kon ik Trella laten sterven in de ventilatieschacht, zodat Ella hier zou kunnen blijven.

‘Beter?’ vroeg dokter Lamont.

‘Veel beter.’

‘Jouw kamer is daar rechts. Probeer wat te slapen.’

Mijn kamer, herhaalde ik in mijn hoofd. Mijn kamer. Met een smal bed en een tafeltje met een lamp erop was hij niet heel comfortabel of bijzonder. Maar het was een enorme luxe vergeleken met het slapen in de barakken. De springveren in de matras kraakten toen ik op het bed ging zitten. Grappig. Ik veerde even op en neer, genietend van het gevoel. Op de britsen in de onderste niveaus lagen alleen dunne matjes. Niet dat ik het belangrijk vond, ik kon ook slapen in een luchtschacht. Maar dit was de eerste keer dat ik echt een verschil ervoer tussen de oppers en de sloven.

Als mijn ouders me niet in de steek hadden gelaten, zou ik dan nu in zo’n kamer als deze wonen? Zou ik gelukkig zijn? Ik dacht terug aan hoe mijn leven was geweest voor die hele toestand met Domotor. Zou ik dat leven willen ruilen voor dit leven? Ja. En mijn leven van nu? Geen sprake van.

Terwijl ik me op het bed uitstrekte, maakte ik me zorgen dat ik te verwend zou worden en niet meer zou kunnen slapen in de schachten. Voor deze ene keer besloot ik echter te genieten van het moment.

Rileys stem haalde me uit een droomloze slaap.

‘…moet haar echt spreken.’

Ik stond op, liep de kamer uit en liet me door de stemmen naar het kantoor van de dokter leiden. Gelukkig voelde ik me een stuk beter. Riley zat op de armleuning van een van de stoelen en boog zich voorover alsof hij zichzelf over het bureau heen ging lanceren. Toen hij me in de deuropening zag, sprong hij overeind.

‘Dus je voelt je echt beter? Toen ik je boodschap las…’ Riley keek even naar de dokter.

‘Hij dacht dat je achteruit was gegaan en dat je medische hulp nodig had.’ Er glinsterde iets in haar ogen. ‘Hij geloofde me niet.’

‘Weet je wel hoelang het duurde voordat ze míj vertrouwde?’ vroeg hij de dokter. ‘Ik kon me niet voorstellen dat Ella zoveel risico zou nemen, alleen maar om te douchen.’

Daar had hij een punt. Normaal gesproken zou ik de motieven van de dokter inderdaad diep wantrouwen. Maar mijn gebruikelijke instincten voelden niet meer alsof ze klopten. Alles wat ik zeker had gedacht te weten, was onderuitgehaald.

‘Niet alleen om te douchen,’ zei de dokter. ‘Ze kwam ook voor een kom van mijn fameuze soep. En ik weet zeker dat ze nog wel een portie wil.’ Met een knipoog naar mij verliet ze de kamer.

Er viel een ongemakkelijke stilte.

‘Het spijt me dat je je zorgen hebt gemaakt,’ zei ik uiteindelijk.

Hij glimlachte. ‘Er zit ook een positieve kant aan. Nu weet ik dat ik je een douche en een kom soep moet aanbieden als ik je vertrouwen weer wil winnen.’

Nu de spanning was verbroken, ging ik in de andere leunstoel zitten. ‘Je zei dat je me moest spreken toen ik net binnenkwam. Heb je nieuws?’

‘De anderen doen moeilijk. Omdat het de vorige keer zo mis is gegaan, denken ze dat het toch niet gaat werken. Maar ze zijn wel bereid naar je te luisteren.’ Hij dacht even na. ‘Als de dokter het goedvindt, kan ik de anderen op verschillende momenten naar de ziekenboeg laten komen, omdat ze zogenaamd hoofdpijn hebben of zo. Dan kun je hier met hen praten. Dat trekt minder de aandacht, en dan kunnen we onze kamer geheimhouden.’

Dat klonk verstandig.

‘Op die manier weten ze niets van elkaar af, en dat is ook veiliger,’ voegde Riley eraan toe.

Domotor had het ook zo aangepakt, maar toch waren er vier mensen gerecycled. Het leek logisch om de anderen niets over elkaar te vertellen, en mijn eerste reactie was dan ook akkoord gaan. Maar het zat me toch niet lekker. Wat er hier op de bovenste niveaus gebeurde, leek erg op wat de Opper Cops voor elkaar probeerden te krijgen op de onderste niveaus. Maak geen vrienden. Vertrouw niemand. Geef je maten aan om je eigen positie te verbeteren. Ik was er zelf ingetuind, in hun tactiek. En gezien het gemak waarmee ik hier open en bloot kon rondlopen omdat niemand elkaar wilde kennen, waren de oppers er ook ingetuind.

Net als de sloven. Vroeger.

Vroeger?

Razendsnel gingen de afgelopen vier weken door mijn gedachten. De sloven hadden mijn geheim bewaard, ondanks verleidelijke aanbiedingen en dreigementen van hoofdcommandant Karla. De keukensloven hadden samengewerkt om het voedsel voor Domotor in de schacht te verbergen. Jacy en zijn maten, Anne-Jade en Logan… die zouden vroeger nooit zoveel risico’s hebben genomen.

Vroeger… toen Gebroken Man er nog niet was geweest, met zijn beloftes over de Poort. Hij had hun een reden gegeven om zich te verenigen en risico’s te lopen voor anderen.

‘Nee,’ zei ik ten slotte. ‘Op die manier mislukt het.’

‘Hoe bedoel je?’ vroeg Riley.

De dokter kwam binnen met een kom soep. Ze luisterde aandachtig. Ik vroeg me af hoeveel ze had gehoord, of wat ze vermoedde.

Ondanks haar aanwezigheid gaf ik antwoord. ‘Iedereen gescheiden houden, dat gaat niet werken. Ze moeten allemaal weten wie er in de groep zitten. Ze moeten met elkaar praten en contact leggen.’ Ik keek naar de dokter. ‘Ze moeten elkaars hartslag horen en beseffen dat ze allemaal om dezelfde reden hun leven op het spel zetten. Het is te makkelijk om iemand te verraden van wie je alleen de naam kent. Of om op te geven als je niet weet wie je dan allemaal in de kou laat staan.’ Ik keek van Riley naar dokter Lamont en hoopte dat ze me zouden begrijpen.

‘Ze heeft gelijk,’ zei de dokter. ‘Als je geen hartslag hoort, is het makkelijk om het lichaam te laten recyclen.’

‘Volledige openheid van zaken?’ Riley worstelde zichtbaar met dit andere uiterste.

‘Ja. En we kunnen beginnen met de dokter.’ Nu wendde ik me tot haar. ‘Je hebt mijn leven gered en een operatie verricht in een opslagruimte omdat Riley dat had gevraagd. Waarom?’

Een beetje verrast fronste ze haar voorhoofd. ‘Omdat hij de zoon is van een vriend.’

‘Je kent hem.’

‘Precies.’ Ze ontspande zich een beetje.

‘Maar mij ken je niet. Je vermoedt dat ik de vermiste sloof ben, dus waarom geef je me niet aan?’

‘Alweer, voor Riley.’

‘Maar je bood me ook een douche en een bed.’

‘Vergeet de soep niet,’ zei Riley.

Ik keek hem even streng aan.

‘Wat nou? Ik probeer gewoon te helpen,’ zei hij, quasi-onschuldig.

‘Ja, en je bood me soep aan. Waarom?’ vroeg ik haar weer.

‘Uit nieuwsgierigheid vooral. Je kracht is opmerkelijk. Dat je hier bent, en niet aan het verkeerde uiteinde van een zapper, is indrukwekkend. Ik wil weten wat je hier doet. En ik wilde de persoon leren kennen voor wie Riley zijn leven riskeerde.’

‘Je wilde mijn hartslag horen?’

Ze glimlachte. ‘Die vergelijking ga je eindeloos uitmelken, hè?’

‘Hij werkt.’

‘Ja, dat is zo. En ja, je hebt gelijk.’

Ik haalde diep adem. ‘Als ik je om nog meer hulp zou vragen, zou je dan bereid zijn die te geven?’

Nu dacht ze even na. ‘Dat hangt ervan af wat je nodig hebt.’

‘Een ontmoetingsplek, en de ziekenboeg lijkt ons ideaal.’

De dokter verstijfde; in haar ogen verscheen een waakzame blik. ‘Waarvoor?’

Tijd om de sprong te wagen. De sloven hadden Gebroken Man nodig, als middelpunt van hun rebellie, en om de opstand te doen slagen, hadden de oppers ook zo iemand nodig.

Ik keek haar recht in haar ogen en zei: ‘Zodat we onze inspanningen om de Poort te openen kunnen coördineren.’

Ze hapte naar adem en werd lijkbleek.

Riley gaf me een por met zijn elleboog. ‘Dat hartslaggedoe, werkt dat ook andersom? Want volgens mij heeft de dokter een hartstilstand.’

‘Heb je hem… gevonden?’ De dokter greep de rand van haar bureau beet.

‘Ik weet waar hij is, maar het wordt nog lastig hem te openen, vandaar dat we hulp nodig hebben. Ben je bereid?’

‘Natuurlijk,’ zei ze, zonder te aarzelen.

We spraken een tijdstip af, en Riley ging op pad om de andere oppers op de hoogte te brengen. Voor hij de ziekenboeg verliet, gaf hij me een klein metalen apparaatje, zo lang als mijn hand. Op het digitale display stond het getal achtennegentig.

‘Hiermee kun je de microfoon in Karla’s kantoor afluisteren,’ legde hij uit. Hij zweeg even, alsof hem iets te binnen viel. ‘Het werkt net zoals de ontvanger die Anne-Jade heeft gemaakt. Er moesten nog batterijen bij, dus kleiner kon ik het niet maken.’ Hij raakte de oorbel aan. ‘Dit is echt geweldige technologie. Zulke dingen hebben we hierboven niet. De Trava’s zijn geen voorstanders van nieuwe uitvindingen.’

‘Dan zijn wij dus in het voordeel.’ Ik hoopte dat het genoeg zou zijn.

Ik had Rileys apparaatje steeds onder handbereik, maar er kwam geen geluid uit. Kennelijk had Karla geen dienst, of was ze elders bezig. Ik maakte me ook zorgen omdat ik al een tijdje niets van Jacy had gehoord. Nu ik me wat sterker voelde, begon ik door de ziekenboeg te ijsberen.

Uiteindelijk zei dokter Lamont: ‘Als je me hier toch voor de voeten blijft lopen, kun je me net zo goed helpen.’ Ze toonde me de planken met voorraden achter de balie en vroeg me om de inhoud te ordenen. ‘Als ik een noodgeval heb, scheelt dat kostbare tijd.’

De planken puilden uit van verbanden in allerlei maten, pakjes hechtingen, rollen tape, spalken en pakjes gaas, en dat allemaal door elkaar. Terwijl ik orde aanbracht in de chaos, kwam er af en toe een opper binnenlopen voor een behandeling of medisch advies. De meesten negeerden me. Maar af en toe vroeg dokter Lamont me om te helpen met een patiënt. Als iemand ernaar vroeg, stelde ze me voor als Ella, haar nieuwe stagiaire.

Op een gegeven moment zette Lamont een bak met schone zwachtels naast me neer. ‘Kun je deze oprollen, als je de tijd hebt?’

‘Tuurlijk. Met zulke opwindende klussen verbaast het me dat er geen tientallen leerlingen zijn die dolgraag je stagiair willen worden,’ plaagde ik.

‘Let op je woorden, anders mag je de po’s gaan schrobben.’

‘Ik ga meteen de zwachtels oprollen, dokter.’ Ik salueerde voor haar en overdreef mijn enthousiasme voor de opdracht.

Ze lachte. Het klonk aangenaam. Licht, zorgeloos en vrij. Ze lachte niet vaak; verdriet hing om haar heen als een wolk parfum, maar had haar medeleven voor anderen niet gesmoord.

Rond uur vijfenveertig begon mijn energie te verdwijnen. Een dutje was aanlokkelijker dan nog drie planken opruimen. Ik ging op de vloer zitten, met mijn rug tegen de wand en doezelde weg. Plotseling klonk er een schrille stem.

‘Dokter?’ Een vrouw, helemaal in paniek.

Ik ging staan, terwijl Lamont langs snelde. Een hoogzwangere vrouw hield zich vast aan de deuropening. Haar gezicht zag grauw, en ze stond te zwaaien op haar opgezwollen benen. Haar broek was met bloed bevlekt.

‘Mijn vliezen zijn gebroken,’ zei ze.

Lamont pakte haar bij haar elleboog, en ik rende erheen om de patiënt aan de andere kant te ondersteunen.

‘Het hoort toch niet rood te zijn?’ vroeg de vrouw.

‘Waar is je partner?’ vroeg Lamont.

‘Die komt niet. Te lastig,’ mompelde de vrouw.

Ondertussen waren we bij de onderzoekkamer gekomen.

‘Operatie?’ vroeg ik.

‘Nog niet. Ik moet eerst kijken wat er aan de hand is.’

Ik kreunde van de pijn toen we haar op de tafel hesen, maar ik vergat mijn eigen problemen toen het met de vrouw snel bergafwaarts ging.

Lamont begon bevelen te schreeuwen tegen mij en de patiënt. Ik pakte verbanden en gesteriliseerde instrumenten.

De vrouw kreunde en rilde hevig. ‘De baby wil eruit.’

‘Nog niet. Nog even volhouden.’

Dokter Lamont onderzocht de patiënt, en ik hield haar hand vast. Af en toe kneep ze zo hard dat ik dacht dat ze mijn botten zou breken. Die vermorzelende greep kwam elke minuut en werd begeleid door luid gejammer.

‘Weeën,’ zei de dokter. ‘Druk eens op die knop.’

Ze wees naar de wand, en ik maakte mijn hand net lang genoeg los om te doen wat ze vroeg.

‘Nu gaan we opereren.’ Lamont drukte een voetpedaal in, en opeens had de tafel wielen.

We rolden hem de operatiekamer in.

‘Heb je niet nog meer hulp nodig?’ vroeg ik.

‘Daarvoor was die knop. Als het goed is, komt hij zo.’ Ze begon allerlei instructies af te ratelen, waardoor ik geen tijd meer had om na te denken.

Alles gebeurde in een waas. Er arriveerde nog een opper, en nu waren er twee mensen tegen me aan het schreeuwen. Even later vermengde het gegil van de vrouw zich met het luide gehuil van een pasgeborene. En op de een of andere manier eindigde ik in de onderzoekkamer met een in doeken gewikkelde baby in mijn armen, terwijl de artsen zich bezighielden met de vrouw in de operatiekamer.

Als Cog me zo zou zien, zou hij niet meer bijkomen van het lachen. Gelukkig sliep de baby inmiddels. Al vond ik het ongelooflijk dat ze kon slapen na wat er net was gebeurd om haar eruit te krijgen. De dokter had gezegd dat de placenta het geboortekanaal blokkeerde en dat de vrouw onmiddellijk een keizersnede moest ondergaan.

De baby woog net zoveel als Zippy, mijn kleine schoonmaaktrol. Meer dan ik had verwacht, eigenlijk. Ik keek naar haar kleine gezichtje, me afvragend welke naam de vrouw haar zou geven. Het leek me een enorme verantwoordelijkheid, om een ander mens een naam te geven. In de onderste niveaus leverden de sloven hun baby’s in en gaven de Zorgmoeders hun een naam.

De mannelijke arts kwam de operatiekamer uit terwijl hij zijn bebloede rubber handschoenen afstroopte. ‘Het komt goed met haar. Bedankt voor je hulp.’ Hij kwam naar me toe en bekeek de baby. ‘De moeder wil haar niet zien.’ Hij haalde een klein flesje uit zijn borstzak, draaide er een merkwaardig rubber dopje af en trok een dun glazen buisje uit het flesje. ‘Houd haar stil,’ zei hij, terwijl hij een van de blauwe ogen van de baby opende. Hij kneep in het rubber, en een druppel vloeistof viel in haar oog.

Ze schrok en knipperde met haar oog. Snel druppelde de arts ook haar andere oog en stopte het flesje weer in zijn zak. Toen stak hij zijn armen uit. ‘Geef haar maar.’

Terwijl hij haar in zijn armen nam, opende ze allebei haar ogen en staarde ze me aan met bruine ogen. Mijn mond viel open. Hij had de kleur van haar ogen veranderd! Had Domotor daarop gedoeld, toen hij zei dat ik was geboren met mijn vaders blauwe ogen?

Dokter Lamont rolde de vrouw de operatiekamer uit, en ik hielp haar om de patiënt in een bed te leggen. De vrouw huilde stilletjes. Tranen stroomden over haar slapen, en haar mond was een grimmige streep.

Lamont aaide haar over haar hoofd en kneep in haar hand. ‘Het komt goed. De baby is gezond. Ze redt zich wel.’

Maar niets wat de dokter zei kon het verdriet van de vrouw wegnemen. Toen we teruggingen naar Lamonts kantoor, plofte ze neer in de stoel achter haar bureau en opende een la. Ze haalde een klein glas en een fles met amberkleurige vloeistof tevoorschijn en schonk een drankje in voor zichzelf. Ze dacht even na, pakte nog een glas en schonk ook daar wat in, maar wel minder.

‘Ga zitten, Ella. Je hebt het geweldig gedaan in de operatiekamer.’ Ze duwde het tweede glas naar me toe, terwijl ik tegenover haar ging zitten. ‘De meeste mensen vallen flauw als ze zoveel bloed zien, en de binnenkant van iemands lichaam.’

Ik rook even aan het glas. De damp prikte in mijn ogen. ‘Ik probeerde er verder niet bij na te denken en gewoon de bevelen op te volgen.’

De dokter nipte van haar drankje. Ik volgde haar voorbeeld en spuugde het brandende spul bijna weer uit.

Ze grinnikte. ‘Nooit eerder gedronken?

‘Nee. Mijn vriend wel een keer, vroeger. Maar ik mocht niet proeven.’ Maar goed ook, want dan zou ik het hebben uitgeschreeuwd en daarmee aandacht hebben getrokken.

‘Je moet het leren waarderen. Dat brandende gevoel in je keel en die verdovende warmte in je maag worden een plezierige ervaring.’

Nu ik wist wat me te wachten stond, kon ik de tweede slok doorslikken zonder erin te blijven. De dokter leunde met haar hoofd tegen de stoelleuning en sloot haar ogen.

‘Ik heb wel een vraag,’ zei ik.

Zonder haar ogen te openen hief ze haar glas en liet de vloeistof erin rondwalsen. ‘Zeg het maar.’

‘Waarom is die vrouw zo verdrietig?’

Haar ogen vlogen open, en ze keek me vol ongeloof aan. ‘Weet je dat niet?’ Ze zag mijn verwarring en ging rechtop zitten. ‘Zijn de vrouwen in de onderste niveaus dan niet overstuur als ze hun baby’s weggeven?’

‘Sommige wel, denk ik. Maar we zijn hier boven. Jullie hebben families.’

Nu ze begreep wat ik bedoelde, verzachtten haar scherpe trekken zich even, waarna haar verdrietige frons het weer overnam. ‘Ja, we hebben families. Maar hierboven is de regel dat je per stel maar één kind mag hebben. We hebben niet genoeg ruimte voor nog meer mensen, dus als een stel per ongeluk toch nog een baby krijgt, wordt het kind naar de onderste niveaus gestuurd.’

Die onverwachte informatie drong maar langzaam tot me door. Had ze nou net gezegd dat het kind dan naar de onderste niveaus moest om sloof te worden?

De dokter vertelde verder. ‘Die vrouw is zo van slag omdat het haar tweede baby is en het kind naar een zorgeenheid in de onderste niveaus wordt gestuurd.’

Hoofdstuk 19

Toen ik het eindelijk begreep, kwam de informatie van de dokter aan als een mokerslag die al mijn overtuigingen aan stukken sloeg. ‘Mogen oppers maar één kind?’ Dit merkwaardige concept kon er bij mij eenvoudigweg niet in.

‘Ja. We hebben maar weinig ruimte, dus hebben de Trava’s die wet ingevoerd.’ De dokter keek me bezorgd aan.

Misschien moest ik haar informatie eerst in behapbare stukjes opdelen. ‘Je had het erover dat zo’n stel per ongeluk nog een kind krijgt. Hoe kun je nou per ongeluk zwanger worden? Als je seks hebt, weet je toch dat je een baby krijgt?’

‘We hebben voorbehoedsmiddelen, Ella. De vrouwen kunnen kiezen of ze een baby krijgen of niet. Omdat je zo geschokt bent, vermoed ik dat de sloven die optie niet hebben.’

Haar onthulling klonk heel logisch, maar was tegelijk volkomen onbegrijpelijk. Mijn geest worstelde ermee. Het verklaarde waarom Riley zijn broer maar één keer had gezien en het betekende misschien ook dat mijn moeder me niet in de steek had gelaten. Misschien was ik wel een tweede of derde kind geweest – wat een verbijsterende gedachte! Eindelijk begreep ik Domotors opmerking over mijn blauwe ogen.

‘En die druppels?’ vroeg ik.

‘Druppels?’

‘In de ogen van de baby.’

‘O. Die zijn om de kleur te veranderen, zodat de baby’s niet opvallen tussen de sloven en niet gepest worden omdat ze anders zijn.’

Dat werkte dan toch niet altijd. Ik dacht na over die voorbehoedsmiddelen. Waarom kregen de sloven die niet? Het werd op de onderste niveaus met het uur voller, dus waarom werd het aantal kinderen dan niet beperkt?

‘Ella, gaat het wel?’ Dokter Lamont kwam naast me staan. Ze legde een koele hand op mijn voorhoofd. ‘Je ziet opeens helemaal bleek. Neem nog maar een slokje.’

Ik klokte de drank naar binnen en verwelkomde het brandende spoor dat de vloeistof door mijn keel trok. Ik vroeg Lamont waarom de sloven geen voorbehoedsmiddelen kregen.

‘Eerlijk gezegd ben ik daar ook verbaasd over. De oppers hebben altijd aangenomen dat de sloven niet om hun kinderen geven. Dat ze steeds maar baby’s blijven baren omdat ze er zelf niet voor hoeven te zorgen. Eigenlijk dachten we dat het jullie eigen schuld was dat het op de onderste niveaus zo overvol is.’ Ze ging weer zitten. ‘Interessant dat sommige zaken niet worden genoemd in ons computersysteem. Of worden gewist.’

Ik dacht na over het gebrek aan kennis aan beide kanten. Als resultaat waren er twee groepen mensen die elkaar wantrouwden, en dat was natuurlijk ideaal als je wilde voorkomen dat ze zich verenigden. Weer dwaalden mijn gedachten af naar de vraag waarom ze het aantal sloven zo lieten uitdijen.

Wij deden het rotwerk, maar zelfs met geboortebeperking zouden er genoeg sloven zijn om al die klussen te doen. Een andere theorie diende zich aan. ‘Zijn die voorbehoedsmiddelen moeilijk te maken? Of zijn ze schaars?’

‘Niet echt. Ze worden gemaakt in Hydrocultuur. Je hoeft het alleen in te nemen als je van plan bent om intiem te zijn.’ Ze gaf een rukje met haar hoofd, alsof haar opeens iets te binnen schoot. ‘Je leek je niet veel zorgen te maken over je beschadigde eierstok. Is dat omdat je geen kinderen wilt?’

‘Ja. Ik ben niet van plan intiem te worden met iemand. Want ik wil niet dat dat van net…’ Ik gebaarde naar de ziekenboeg. ‘…mij overkomt. Of mijn kind.’

We bespraken diverse redenen die de Trava’s konden hebben om toe te laten dat het aantal sloven zo toenam, maar een logische verklaring vonden we niet.

‘Ik zal het hoofdcommandant Karla eens vragen, de volgende keer dat ik haar zie,’ zei ik voor de grap.

Dokter Lamont leek te bevriezen. ‘Als die vrouw gewond zou raken, zou ik haar leven niet redden. Sterker nog, ik zou haar met alle genoegen zelf aan de Hakmolen voeren.’ Ze stond op en liep de kamer uit, met de mededeling dat ze bij haar patiënten moest kijken.

Uiteraard deelde ik haar mening over Karla, maar ik vroeg me wel af wat de hoofdcommandant had gedaan om zo’n heftige reactie op te roepen bij zo’n zorgzaam en vriendelijk persoon.

Op uur zestig vond er een bijeenkomst plaats van de oppers die bereid waren te helpen, in de zitkamer van de dokter. Riley en dokter Lamont hielden zich afzijdig van de anderen, die op fluistertoon met elkaar praatten, kennismaakten en herinneringen ophaalden aan eerdere gebeurtenissen. Jacob, Rileys vader, bleef maar naar zijn zoon kijken alsof hij verbaasd was over diens aanwezigheid.

Nu ik wist van de geboortebeperking van de oppers had ik van alles willen bespreken met Riley, maar daar was geen tijd voor geweest omdat de anderen al arriveerden.

Takia Qadim was de meest uitgesproken persoon van de groep en ze nam het woord. ‘Waarom zou het deze keer wel lukken?’ Ze richtte haar scherpe, intelligente blik op mij.

Ik maande mijn paniekerige hart tot kalmte en prentte mezelf in dat ik vooral open en eerlijk moest zijn. ‘Ten eerste weten we deze keer al waar de Poort is.’ Een interessante mix van gezichtsuitdrukkingen bij de vier oppers. Ik liet de informatie even tot ze doordringen.

‘Ten tweede hebben we nu toegang tot de andere verborgen bestanden. Een van die bestanden gaf ons de locatie, en ik ben er vrij zeker van dat in de andere staat hoe we de Poort kunnen openen en wat we aan de andere kant kunnen verwachten.’

‘Waarom heb je ons eigenlijk nodig?’ vroeg Hana Mineko. Haar zwarte haar zat in een knot op haar hoofd, met wat charmante losse krulletjes om haar gezicht. Ze speelde met een krul bij haar oor, trok hem recht en liet hem dan weer los. Elke keer sprong de krul terug.

‘Als de Poort geopend wordt, worden alle systemen in Binnen gealarmeerd. We hebben jullie nodig om dat alarm uit te schakelen zodat de Controllers en de Trava’s het niet merken. Als we eenmaal precies weten wat we aan de andere kant van de Poort kunnen verwachten, kunnen we plannen wat we gaan doen.’

‘Waarom weet je niet wat er in de andere bestanden staat?’ vroeg Takia.

‘Ze zijn beveiligd met wachtwoorden. Die moeten we nog zien te achterhalen.’ Geschrokken gemompel onder de oppers. ‘We hebben wel de wachtwoordvragen, en ik hoop dat we met zijn allen de antwoorden kunnen vinden.’

‘Even voor de duidelijkheid,’ zei Jacob. ‘Als het lukt om die bestanden te openen, moeten we jullie activiteiten verhullen voor de Trava’s als jullie de Poort openen?’ Hij keek de kring rond. ‘Dan zul je meer oppers nodig hebben.’

‘We hebben twee sloven die door het computernetwerk kunnen spoken en kunnen helpen met het verbergen van data. En vergeet Domotor niet, hij kan ook helpen.’ Zolang hij tenminste wilde luisteren naar Logans instructies.

Breana Narelle trok haar shirt omlaag over haar zwangere buik. ‘De vorige keer zijn er vier mensen gerecycled omdat Domotor werd gepakt. Deze keer weten we allemaal wie erbij betrokken zijn. Wat als een van de aanwezigen hier degene is die ons toen heeft verraden?’

‘We weten wie er voor Karla heeft gespioneerd, en we hebben haar dus niet uitgenodigd. Uiteraard moeten jullie hierover niets zeggen tegen anderen, maar vooral niet tegen Kiana Garrard,’ zei ik, trots dat ik niet struikelde over haar naam. Het kon dan wel zijn dat ze me misschien niet vrijwillig in de steek had gelaten, maar ze had toch een hoop ellende veroorzaakt.

De meesten knikten begrijpend, maar Jacob wisselde een merkwaardige blik vol verdriet met de dokter. Ik vroeg me af of ze Kiana kenden.

‘Waarom zouden we ons leven wagen voor de sloven?’ vroeg Breana. ‘Ze haten ons en zijn jaloers op ons. Ze willen niets voor ons doen, dus waarom zouden we hen helpen?’

Ik telde tot tien voor ik antwoord gaf, bedenkend dat ze haar hele leven leugens over de sloven had gehoord. Toen legde ik aan de groep uit hoeveel de sloven hadden gedaan om me te krijgen waar ik was. Ik vertelde over het zoeken in het computernetwerk, de opoffering van Cog, de risico’s die Jacy had genomen en het verbazingwekkende feit dat nog niet één sloof informatie had gegeven aan de Opper Cops ondanks de fantastische beloningen die de hoofdcommandant uitloofde.

‘De Trava’s zijn onze gemeenschappelijke vijand. Ze hebben ons allemaal voorgelogen om te voorkomen dat we ons verenigden. Denk even mee. Er zijn tien keer zoveel sloven als oppers. Maar jullie hebben de controle over de systemen die ons in leven houden, en de Trava’s hebben de macht over ons allemaal. Als we samenwerken, zijn de Trava’s nergens meer. Dan kunnen we terug naar de tijd waarin elke familie inspraak had.’

Mijn toespraak werkte, en de oppers begonnen plannen te maken. Ze wilden de wachtwoordvragen horen, en ik las ze voor. Op twee vragen kwam meteen een antwoord. Nog zes te gaan. Ik herhaalde de eerste vraag, en iedereen begon te brainstormen.

Tijdens een zeldzaam moment van stilte sprak hoofdcommandant Karla ineens vanuit mijn zak. Angstige gezichten draaiden mijn kant op, en snel legde ik ze uit over de microfoon en Rileys ontvanger. Ik trok me terug in mijn kamer om het gesprek beter te kunnen horen.

‘…alweer een kapotte scanner? Dat is al de derde tijdens deze dienst. Er is iets aan de hand,’ zei de hoofdcommandant. Ze klonk boos en gefrustreerd.

‘Het kan geen sabotage zijn. De sloven mochten niet bij die scanners in de buurt komen. Ze zijn continu bewaakt door mijn mannen,’ zei een man.

Zijn stem kwam me bekend voor.

‘Waren de apparaten in zicht? Of stond er iemand op wacht buiten de voorraadkamer?’

‘Wat maakt dat uit?’ vroeg de man.

‘De sloven gebruiken de schachten om zich te verplaatsen, idioot!’

‘Hoofdcommandant, er is niemand in de schachten. De RATT’s hebben geen bewijs gevonden.’

‘Ik heb haar anders met mijn eigen ogen gezien.’ Karla’s toon was vlak, maar elk woord had een stekeltje, alsof ze maar nauwelijks haar woede kon onderdrukken.

Ze was in gesprek met Vinco, die rotzak met zijn mes.

‘Dat geloof ik wel, maar ze is er nu niet meer. Ze verstopt zich vast bij die Gebroken Man. We moeten haar uit de tent lokken,’ zei Vinco.

‘Dat heb ik al geprobeerd. Ik heb beloofd dat ik haar vriend niet zou recyclen als ze zichzelf aangaf. Maar dat heeft niet gewerkt.’

‘Misschien moeten we iemand zoeken om wie ze meer geeft,’ zei Vinco.

‘Ze heeft verder geen vrienden. Ze staat bekend als een eenling, iemand die de pest heeft aan de andere sloven. Daar kan ik haar trouwens geen ongelijk in geven.’

‘Misschien denkt ze dat je bluft, over haar vriend. Plan zijn executie. Laat hem door de onderste niveaus paraderen, op weg naar de Hakmolen, en dood hem als ze zichzelf niet aangeeft.’

‘En als ze dat wel doet?’

‘Dan neem je contact met mij op en begin ik met het verhoor.’

Ik huiverde bij zijn verlekkerde toon.

‘En wat moet ik dan met haar vriend doen?’

‘Hem in leven houden. Hij is leuk om mee te spelen.’

‘Wanneer zal ik zijn executie plannen?’

‘Vóór de bijeenkomst van het honderdste uur.’

‘Goed. Ga het maar bekendmaken, dan,’ zei Karla.

Het geluid van een deur die dichtsloeg echode uit Rileys metalen apparaatje. Ik staarde naar de klok. Uur tweeënzestig. Nog achtendertig uur om mezelf aan te geven. Alweer een deadline.

Ik voegde me bij de anderen. Ze hadden ondertussen weer twee vragen beantwoord. Nog vier te gaan.

‘Hoe was die ene ook alweer, over iets naar binnen draaien?’ vroeg Takia.

‘O, dat was nummer zes: “Hoe draai je om buiten binnen te krijgen”?’

Er volgde een discussie die dezelfde antwoorden opleverde die ik al had gevonden. Riley zat nu tussen hen in en wierp zijn eigen argumenten op tafel. Dokter Lamont leunde echter nog tegen de muur. Haar bleke gezicht stond gespannen. Ik liep naar haar toe.

‘Gaat het wel?’ vroeg ik.

Ze lachte flauwtjes. ‘Is dat niet mijn tekst?’

‘Als je net zo bleek ziet als die dame die ligt te slapen in de ziekenboeg is het een terechte vraag.’

‘Ik ben gewoon moe.’ Ze zette zich af van de muur. ‘Ik kan maar beter even gaan kijken of ze geen inwendige bloeding heeft.’ Daarna haastte ze zich de kamer uit.

Dat kon die arme vrouw er nog wel bij hebben, dacht ik. Ze had al zoveel bloed verloren, ik hoopte maar dat ze niet ook nog vanbinnen bloedde.

Het was alsof er een lamp aanging in mijn hoofd. Natuurlijk, wat stom! Ik stompte tegen de wand. Iedereen zweeg en staarde me aan.

‘Ik weet het antwoord op vraag zes!’ riep ik.

‘Houd ons dan maar niet langer in spanning,’ zei Riley.

‘Binnenstebuiten! Je draait iets binnenstebuiten om buiten binnen te krijgen.

De groep ging nog een uur door, en daarna vertrok iedereen, met tussenpauzes. We hadden de antwoorden, of in elk geval dachten we de juiste antwoorden te hebben, op zes van de acht vragen. Niet slecht. Ik zette mijn knoopmicrofoon aan en hoopte dat er iemand luisterde, zoals Jacy had beloofd. Ik meldde dat ik Logan op uur eenentachtig naar Domotors schuilplaats zou brengen en vroeg of Jacy dat wilde doorgeven, zodat Logan klaar zou staan in zijn barak. Domotors geheime kamer zou de beste plek zijn om zonder onderbreking het netwerk op te gaan, zonder Opper Cops die over Logans schouder meekeken. Ik zette het microfoontje weer uit.

Riley ging weer aan het werk, en dokter Lamont lag te rusten in haar kamer. De vermoeidheid sloeg weer toe, maar dokter Lamont had me gevraagd op de patiënten te letten terwijl zij sliep.

De patiënten leken allemaal te slapen, en ik wist niet eens of ik het wel zou merken als er iets mis was met een van hen. In elk geval was dit werk een stuk beter dan ventilatieschachten schoonmaken. Op een gegeven moment begon de vrouw die net was bevallen te kreunen, en ik haastte me erheen. Lamont had wat pijnstillers bij haar bed gelegd, voor het geval ze er meer nodig had.

‘Heb je pijn?’ vroeg ik.

‘Ja,’ zei ze. Haar stem was zwak en beverig.

‘De dokter heeft deze pillen gegeven.’ Ik wilde een glas water gaan pakken, maar de vrouw greep me bij mijn arm.

‘Die pillen helpen niet tegen dit soort pijn. Kun je hier niet even bij me komen zitten, om wat te praten?’

‘Natuurlijk.’ Ik trok een stoel bij haar bed. Een tijdje zaten we daar bij elkaar, in een ongemakkelijke stilte.

‘Hoe heet je?’ vroeg ze ten slotte.

‘Ella.’

Een zwak lachje speelde om haar bleke lippen. ‘Dat is het? Geen familienamen?’

‘O. Ella Garrard Sanchia.’

‘Nog geen partner, dus?’

‘Nee. Ik ben de stagiaire van dokter Lamont.’ Ik waarschuwde mezelf dat ik goed moest oppassen met wat ik zei.

‘Heb je… Heb je haar gezien?’

Er was maar één mogelijke ‘haar’: de baby. ‘Ja. Ze is prachtig.’

‘Echt?’ De vrouw beet op haar lip.

Mijn instinct leidde me naar de juiste woorden. ‘Ze heeft lange donkere wimpers en nu al een hele bos haar. Haar gezicht is een perfecte ovaal en haar kin is puntig met een kuiltje erin. Haar huid is zo zacht en glad als de onderkant van een schapenoor.’ Ik was net zo verbaasd als de vrouw. Ik had die baby maar een paar minuten vastgehouden, maar toch zag ik haar in alle details voor me.

Helaas bezorgde mijn omschrijving de vrouw nog meer verdriet. De tranen stroomden, en haar borstkas schokte op en neer, op het ritme van haar gesnik.

Ik vond het vreselijk, en ik probeerde haar te troosten. ‘Maak je geen zorgen. Ze zal genoeg liefde krijgen in de onderste niveaus. In de Zorgeenheid worden de kinderen in groepen van tien opgevoed door de Zorgmoeders. Die houden van alle kinderen. Ze zal samen met de andere kinderen opgroeien, en die zullen voor haar zorgen. En ik weet zeker dat een van de oudere jongens haar zal beschermen. Ze zal doen alsof ze dat maar lastig vindt, maar ondertussen zal ze zijn grootste fan zijn.’

De vrouw staarde me aan alsof ik opeens vleugels had gekregen. Ik wist zelf niet waarom ik zoveel zei. Nou ja, ik had tenminste niet tegen haar gelogen. De andere kinderen konden heel beschermend zijn.

Ze vroeg me niet waar ik al die kennis vandaan had, maar slaakte een zucht van pure opluchting. ‘Hoe denk je dat ze haar zullen noemen?’

‘Hm… een mooie naam, maar niet al te meisjesachtig, want ik denk dat ze wel een beetje een wildebras wordt.’

‘Gillie? Dat heb ik altijd een leuke naam gevonden.’

‘Een prima keus.’

We spraken over Gillies leven, haar peuterjaren, haar opleiding en haar carrière.

‘Ik denk dat ze het liefst in de Zorgeenheid gaat werken. Eerst als helper, en dan als Zorgmoeder,’ zei ik.

Inmiddels waren de tranen van de vrouw opgedroogd. Ze glimlachte trots. ‘Ja, ik weet zeker dat ze dol zal zijn op de kleintjes en genoeg geduld zal hebben voor die drukke peuters van driehonderd weken.’

‘En die aardige man die bij de recycling werkt, weet je nog, die die metalen bloemen voor haar had gemaakt?’

‘Denk je dat hij haar partner wil worden?’ vroeg ze.

‘Hij heeft zijn schaarse vrije tijd en kostbaar materiaal opgeofferd om die bloemen te maken. Dus ja, hij is geïnteresseerd.’

Zo namen we Gillies hele leven door, inclusief al haar prestaties en de belangrijkste gebeurtenissen in haar leven. Uiteindelijk viel de vrouw in slaap met een dromerig lachje om haar mond.

Ik bleef naast haar bed zitten. Cog zou moeten lachen om mijn pogingen een opper te troosten. Hoewel? Nee, hij zou trots zijn. Ik mocht Ella wel. Ze was een goed mens, veel aardiger dan Trella, en ik hoopte maar dat ze erin zou slagen de komende dertig uur te overleven.

Dokter Lamont maakte me wakker. Ik had zitten soezen in de stoel. ‘Het spijt me,’ zei ik.

‘Nee, het spijt mij. Je hebt twintig helse uren achter de rug, en dan laat ik je ook nog op mijn patiënten letten.’

‘Jij moet toch ook slapen?’ Herinneringen aan het spoedgeval speelden door mijn hoofd. ‘Ik snap niet dat je zo rationeel kon blijven met al dat bloed, en dat je zomaar haar buik kon opensnijden…’ Mijn eigen maag keerde zich om, en ik moest mijn hoofd in mijn handen leggen om de werveling van sterretjes voor mijn ogen te onderdrukken.

‘Maar je deed het prima. Ik heb wel eens over stagiaires heen moeten stappen die waren flauwgevallen tijdens een operatie.’

‘Zoals ik al zei, ik zette gewoon mijn verstand op nul.’

Lamont drukte haar vingers tegen de pols van de vrouw en controleerde haar hartslag. ‘Arme Doreen. Ze zal het zwaar krijgen. Als je een kind verliest…’

Ze staarde naar de wand, maar ze keek duidelijk in een andere wereld. ‘Het verlies blijft je bij, het blijft hangen als druppels vocht tot de boel gaat roesten. En uiteindelijk kan de constructie het gewicht niet meer dragen en stort alles in.’

Het was duidelijk dat ze uit ervaring sprak. Omdat ik niet wist wat ik moest zeggen, liet ik me weer leiden door mijn instinct. ‘Ik hoop dat ze een andere manier vindt om het gewicht te dragen en de roest op afstand te houden. Het zou toch zonde zijn als ze haar leven leeft als een lege huls, terwijl ze een partner heeft en nog een kind om voor te zorgen.’

De dokter ontwaakte uit haar trance. ‘Dat is wel waar, maar zo eenvoudig is het niet. Je moet je hart zien te overtuigen, en dat is erg lastig. Ga nu maar wat slapen, Ella.’

Ik deed wat de dokter had gezegd en sliep acht uur achter elkaar. Omdat ik me alweer bijna normaal voelde, at ik een grote portie van de stoofpot met drie soorten bonen die Lamont had klaargemaakt. Ze had de beschikking over dezelfde ingrediënten als de sloven, maar wat ze ervan maakte smaakte toch beter.

Nadat ik nog een preek had gekregen dat ik voorzichtig moest zijn, klom ik in de schacht boven niveau drie. Deze krappe buis voelde veilig en benauwend tegelijk. Even voelde ik paniek, iets wat ik niet eerder had meegemaakt. Ik negeerde de vloedgolf van twijfels en angsten die me overspoelde. Het was net als tijdens die operatie. Als ik te veel stilstond bij wat we van plan waren, zou ik onderuit gaan.

De tocht naar Logans barak duurde twee keer zo lang als normaal. Mijn bewegingen waren traag, en mijn spieren protesteerden omdat ze al zo’n tijd niet gebruikt waren. Om de paar minuten stopte ik om te luisteren en te kijken of ik ergens een RATT zag. Het mechanische geklik van hun metalen wieltjes weerkaatste door de buizen, en ik slaagde erin twee van die apparaten te ontwijken.

Logan wachtte me op bij de ventilatieschacht vlak bij zijn brits.

‘Hoe zit het met die Opper Cop die je in de gaten houdt?’ vroeg ik.

‘Die denkt dat ik slaap,’ zei Logan, terwijl hij zichzelf de buis in wurmde.

Ik leidde hem naar Domotors kamer. Het was meer dan honderd uur geleden dat ik daar was geweest, en ik hoopte maar dat alles in orde was.

Het bleke gezicht van Domotor, die onderuit gezakt op de bank zat, klaarde een beetje op toen hij me na Logan uit de buis zag glijden.

‘Waar was je? Wat is er aan de hand?’ vroeg hij. ‘Ik ben in alle staten zo langzamerhand. Ik schrik van elk geluidje.’

De donkere kringen onder zijn ogen werden benadrukt door zijn bleke huid. Zijn ongekamde haren hingen in vettige slierten om zijn hoofd en zijn lichaam wasemde een onaangename geur uit.

Domotor zag me mijn neus rimpelen. ‘Ik wilde niet onder de douche gepakt worden,’ legde hij uit. ‘Ik heb nog wel een beetje trots.’

‘Maak je geen zorgen, je wordt niet gepakt,’ zei Logan. ‘Ik heb je spoor in de computer net op tijd gewist.’ Hij liep naar de computer en trok een stoel dicht bij het toetsenbord. ‘Trella, wat zijn de wachtwoorden?’

Even begreep ik niet dat hij het tegen mij had, en dus gaf ik geen antwoord.

‘De wachtwoorden?’

Alsof ik uit een droom ontwaakte, schudde ik mijn hoofd om de mist te verdrijven en noemde de antwoorden die we hadden gevonden. ‘Er zijn er nog een paar onbeantwoord, maar nu hebben we tenminste al wat informatie.’

‘En die vraag met de tanden?’ vroeg Logan.

‘Eenenveertig.’

‘Ik zal eerst die andere antwoorden intypen en kijken wat er gebeurt.’

Domotor worstelde zich in zijn stoel en rolde naar de computer om te kijken wat Logan deed. De beelden en getallen op het scherm zeiden me niets. Ik vertrouwde erop dat Logan de benodigde gegevens tevoorschijn kon toveren en ging naar de keuken om Domotors voedselvoorraad te checken. Dat was niet veel meer. Hij had meer nodig, en snel ook. Maar nu er zoveel RATT’s waren, betwijfelde ik of de keukensloven het zouden aandurven om nog een keer voedsel klaar te zetten in de schacht.

Misschien kon ik zelf wat uit de voorraadkast pakken als iedereen bij de bijeenkomst van het honderdste uur was. Maar toen herinnerde ik me dat ik dan óf in hoofdcommandant Karla’s cel zat óf misschien zelfs Buiten zou zijn. Het bleef een vreemd idee dat ik heel ergens anders zou kunnen zijn. Het was iets ongrijpbaars, ik kon het nergens mee vergelijken, me er niets bij voorstellen. Voor mij was Buiten net als Binnen, maar dan zonder Opper Cops en met meer ruimte.

Ik was van plan om in uur zevenennegentig Riley op te zoeken en het openen van de Poort te coördineren. Maar eerst moest ik de Poort blootleggen.

Nadat ik zo goed mogelijk Domotors badkamer en slaapkamer had schoongemaakt, voegde ik me bij de anderen. Logan zat met glimmende ogen over het toetsenbord gebogen, en zelfs Domotor leek enthousiast. Ze draaiden zich naar me toe met twee identieke grijnzen.

‘Wat?’

‘We weten het,’ zei Logan.

‘Buiten. Kijk.’ Domotor wees naar het scherm.

Mijn maag maakte een salto terwijl ik de afbeelding bekeek. Eerst zag ik alleen groen en blauw, maar toen ik met mijn ogen knipperde, werden de details duidelijker.

‘Het is net als in Hydrocultuur,’ zei Logan. ‘Maar de planten zijn enorm, en dat speciale schapengras groeit overal. Kijk eens naar het plafond, het is blauw en gaat eindeloos door.’

‘Woont er ook iemand?’ vroeg ik.

‘Dat weet ik niet. In de tekst staan gegevens over zaken als inhaleerbare luchtmengsels, geschikte voedselbronnen, mineraalafzettingen, drinkbaar grondwater en iets wat ze het dierenrijk noemen. Voor zover ik kan zien, gaat het dan om dieren zonder werkelijke intelligentie.’

‘Om die informatie te verkrijgen moet er iemand Buiten zijn geweest.’ Hoewel ik dolblij was met het nieuws, vroeg ik me af hoelang geleden die gegevens waren verzameld. Alles veranderde met de tijd. ‘Kun je ook zien van wanneer dit is?’

‘Nee. Die informatie komt uit verschillende bestanden en is hier bij elkaar gestopt. Sommige zinnen zijn incompleet, en het springt van de hak op de tak. Sommige bestanden zijn beschadigd, daarvan kan ik maar de helft lezen.’

‘Het doet er niet toe wanneer het was,’ zei Domotor. ‘Waarschijnlijk was het voor de Trava’s de macht overnamen. Misschien raakten de Trava’s in paniek na die verkenningstocht, omdat ze bang waren dat ze de macht zouden kwijtraken als er zoveel ruimte was Buiten. We weten in elk geval dat het veilig is om naar Buiten te gaan.’

‘En we weten de code waarmee we de Poort kunnen openen,’ zei Logan. Hij typte iets in, en een reeks getallen marcheerde over het scherm.

Ik leerde de code uit mijn hoofd.

‘En dan nog iets…’ Hij wees. ‘Gekleurde knoppen. Groen om te openen. Rood om te sluiten. Ideeën?’

‘Om terug naar Binnen te gaan,’ zei Domotor. ‘Daarvoor zitten vast knoppen aan de buitenkant. Dat bewijst wel dat daar niemand woont, anders hadden ze de Poort wel geopend.’

Daar had hij een punt.

Ten slotte zei Logan dat hij verder geen bruikbare informatie meer had gevonden. ‘Hadden we die laatste wachtwoorden ook maar.’

‘En dat bestand met mijn geboorteweek?’ vroeg ik.

Domotor keek me verbaasd aan. ‘Is er een bestand met jouw geboorteweek?’

‘En het uur. Dat was ik vergeten.’ Logans vingers vlogen weer over de toetsen terwijl hij in zichzelf mompelde. Een wit scherm flitste op, en hij stopte even. ‘Eh… Trell, dit moet je even lezen. Het is van je moeder.’

Ik deinsde achteruit. ‘Dat kan niet… Ze kon niet weten dat ik hierbij betrokken zou zijn… Is dit een valstrik?’

Domotor boog zich naar voren om het scherm te kunnen lezen. ‘Nee. Ze zegt zelf dat de kans heel klein is dat je deze brief vindt.’ Hij las verder. ‘Het is als een stuk uit een dagboek. Meer voor zichzelf geschreven dan voor jou. Ze legt uit wat er is gebeurd. Interessant… Een bekentenis. Waarom heb je me niet verteld dat Kiana de spion was?’

Ik plofte neer op de bank. ‘Er is nogal veel gebeurd sinds ik je voor het laatst zag.’

‘Wil je weten waarom ze –’

‘Nee. Door haar zijn er vier mensen gerecycled. Ik hoef haar zielige smoesjes niet te horen.’

Hij keek me fronsend aan. ‘Op een dag wil je het weten.’

‘Dan vraag ik het je wel. Het doet er nu niet toe – zij is niet een van de oppers die ons willen helpen.’

Domotor klaarde op toen hij dat hoorde, en ik legde uit wat ik had gedaan op de bovenste niveaus. Maar ik noemde de naam van dokter Lamont niet, en ook niet Rileys neef. Domotor wist van de anderen, maar die twee waren nieuw. Hoewel ik ervan overtuigd was dat Kiana verantwoordelijk was geweest voor de dood van mijn vader en Rileys moeder omdat ze had gespioneerd voor de Trava’s, was Domotor toch degene die hun namen had genoemd.

‘Geweldig nieuws,’ zei hij toen ik hem helemaal had bijgepraat. ‘Stel je eens voor, we openen de Poort en leiden alle sloven en oppers die weg willen naar Buiten, en dan blijven de Trava’s hier alleen achter, zonder onderdanen.’

Ik zag het al helemaal voor me en schoot in de lach.

Nadat ik Logan had teruggebracht naar zijn barak, leende ik wat spullen uit de onderhoudsruimte, stopte ze in mijn gereedschapsriem en ging op weg naar de Tussenruimte. Met mijn hoofd vol visioenen van blauwe plafonds en groen gras haastte ik me naar de buitenmuur bij Kwadraat G1 – de locatie van de Poort.

Ik pakte mijn nieuwe zaklamp en richtte hem op de isolatie. Het dikke gele schuim golfde over de muur, en ik zag geen spoor van een deur eronder. Ik begon in de zuidwesthoek en besproeide de laag schuim met water, vanaf de vloer tot aan de steunbalken van niveau twee, langs het hele stuk muur. Het afbreekbare schuim, dat was gemaakt van groentestijfsel, loste op en droop omlaag. Al snel besefte ik dat twee flessen water niet genoeg zouden zijn. Er zat wel een meter schuim op de muur.

Toen de flessen leeg waren, begon ik de isolatie van de muur te trekken. De onderste lagen waren bros en makkelijk af te breken met mijn nieuwe schroevendraaier. Logan had gezegd dat de Poort op drie of vier meter vanaf de hoek zou zitten. Ik was van plan om minstens vijf meter schuim weg te halen.

Terwijl ik bezig was, koelde de lucht om me heen af. Mijn adem vormde wolkjes, maar de kou voelde prettig aan op mijn zweterige huid. Het schuim lag al gauw in grote hopen op de vloer, en ik verheugde me over mijn resultaat.

Stukjes schuim bleven vastplakken aan mijn leerlingenuniform en in mijn haar. Toen ik ruim vier meter had blootgelegd, stopte ik. Hijgend in de ijzige lucht greep ik mijn zaklamp. De lichtstraal ving kleine vlokjes zwevend schuim. Vol spanning liet ik mijn lamp over het blootgelegde oppervlak dwalen.

De muur zag er net zo uit als de binnenwanden – metalen panelen die waren vastgenageld aan steunbalken. Geen deur, voor zover ik kon zien. Ik besloot te zoeken naar een bijna onzichtbaar luik. Ook niets.

Ik haalde diep adem. Nog een keer speurde ik de muur af, maar deze keer begon ik in de hoek en werkte ik elk stuk systematisch af.

Niets.

Mijn optimisme begon weg te ebben, maar dat negeerde ik. We hadden coördinaten, codes en afbeeldingen. Het moest hier gewoon zijn. Ik rukte nog een meter isolatie van de muur.

Niets.

We hadden oppers die hun leven wilden riskeren en we wisten welke gekleurde knoppen we moesten gebruiken om weer terug te gaan naar Binnen. Nog een meter schuim eindigde op de vloer. Ik stikte bijna in het stof, maar ik trok er nog een halve meter af, ervan overtuigd dat de Poort daar was. Dat moest gewoon. Anders had ik de grootste fout van mijn hele leven gemaakt: iets geloven voor ik het met eigen ogen had gezien.

Nog een meter schuim landde op de hoop.

Niets.

Ik wist niet meer hoelang ik al bezig was, hoeveel meter muur ik had blootgelegd en hoe vaak ik de muur had afgespeurd. Mijn lichaam was in een machine veranderd die maar één taak had: de Poort vinden.

Uiteindelijk was de brandstof op en stopte de machine ermee. Ze was niet in staat haar taak te volbrengen. Er was niets te vinden.

Hoofdstuk 20

Ik kon me niet meer herinneren dat ik was weggegaan uit de Tussenruimte. Ook wist ik niets meer van mijn tocht naar Rileys opslagruimte. Mijn lichaam voelde alsof het geen massa meer had, alsof het was verpulverd, niet meer dan een wolk stof die zou worden opgezogen door een schoonmaaktrol.

Ik tastte onder de bank en haalde Zippy tevoorschijn uit zijn schuilplaats. Er zaten plukken stof aan zijn borstels. Ik tilde de trol op en nam hem in mijn armen. De jacht op de Poort was als een wervelstorm geweest, een stroomversnelling van risico’s en gevaar, en ik had me er in mijn opwinding door laten meeslepen. Ik had mezelf in iets laten geloven dat niet bestond. De Poort.

Arme Cog. Ik had al besloten tegen hem te liegen en te zeggen dat we de Poort hadden gevonden. Dat zou hem nog een moment van vreugde bezorgen voordat Vinco een laatste keer met hem ging spelen en de Opper Cops hem recycleden.

Ik weerstond de neiging om me te verstoppen in de buizen. In plaats daarvan ging ik op de bank zitten en bedacht met een wrang lachje dat het tijd werd om een nieuwe metalen laag om mijn hart te leggen. De eerste was niet sterk genoeg geweest en was al snel gebarsten.

‘Wat is er gebeurd?’ Riley stond over me heen gebogen.

Verward staarde ik hem aan.

‘Je zou je uren geleden al melden in de ziekenboeg en ons vertellen wat er in die bestanden stond.’

De bestanden. Ik schoot bijna in de lach. We waren voor de gek gehouden. Domotor was vast een spion van de Opper Cops.

‘Riley, vergeet die bestanden nou maar. De Poort bestaat niet. Het is allemaal één grote leugen. De Opper Cops hebben die bestanden in het netwerk gezet en Gebroken Man op ons af gestuurd, om te zien wie erin zouden trappen. We kunnen elk moment gearresteerd worden.’

Hij helde naar achteren op zijn hielen alsof hij een klap in zijn gezicht had gekregen. ‘Wacht even. Je had niet gezegd dat je naar de Poort zou gaan.’

‘Logan liet me een afbeelding zien van Buiten, en ik was zo… opgewonden.’ Of liever gezegd stom, naïef en achterlijk.

‘Echt? Hoe zag Buiten eruit?’ Zelfs nu hij wist dat de Poort niet bestond kon Riley zijn enthousiasme niet onderdrukken.

‘Buiten bestaat niet, weet je nog? Het was alleen maar een afbeelding.’

Hij kwam naast me zitten op de bank. Als hij zich afvroeg waarom ik Zippy op schoot had, liet hij dat niet merken. ‘Weet je het zeker, van de Poort? Was je op de juiste plek?’

‘Ik heb minstens zes meter isolatieschuim van de westelijke muur gehaald, bij Kwadraat G1. Van de vloer tot aan het volgende niveau.’

‘Die bestanden zijn oud. Misschien kloppen de coördinaten niet.’

‘Dat die bestanden oud lijken, hoort bij hun valstrik.’

‘En Logan? Hoort die er ook bij?’

Als Domotor mij zo makkelijk voor de gek kon houden, kon hij dat ook met anderen. ‘Ik weet het allemaal niet meer. Ik neem aan dat degenen die niet worden gearresteerd, samenwerken met de Opper Cops.’ Karla en de Opper Cops genoten vast van dit hele circus. Ik vroeg me af wanneer ze de val zouden sluiten.

Riley legde zijn arm om mijn schouder en trok me naar zich toe. Ik kroop tegen hem aan en ademde zijn warme geur in.

‘Laten we geen voorbarige conclusies trekken,’ zei hij. ‘Jij wantrouwt iedereen, dus dan zou Domotor wel een verdomd goede leugenaar moeten zijn om jou over te halen hem te helpen.’

‘Diep vanbinnen wílde ik erin geloven,’ zei ik. ‘Waarschijnlijk zag ik alleen wat ik wilde zien, en niet de waarheid.’

Riley wreef over mijn arm. ‘Ik weet het niet. Het zou wel een behoorlijk ingewikkelde valstrik zijn. En daar hebben de Trava’s niet genoeg fantasie voor. Tenzij er nog iemand anders bij betrokken is, en er nog iets anders speelt.’

Ik ging rechtop zitten. ‘De Controllers?’

Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Dat zou kunnen.’

‘Weet je wie dat zijn?’

‘Nee. Als ik er logisch over nadenk, denk ik dat ze niet bestaan. De Trava’s willen alle systemen beheersen, en ik geloof eigenlijk niet dat ze bevelen zouden aannemen van mysterieuze Controllers. Ze hebben ze vast verzonnen om iemand de schuld te kunnen geven als het allemaal misloopt. Maar als ik op het netwerk ga, heb ik altijd het gevoel dat ik in de gaten word gehouden. Dat ik steeds een stukje van mezelf kwijtraak als ik het systeem in ga. En als ik klaar ben, heb ik altijd vreselijke hoofdpijn. Het klinkt stom. Mijn vader zegt dat die pijn komt omdat ik mijn ogen zo moet inspannen.’

‘Het is niet stom. Wist ik maar waarom iemand al die moeite heeft gedaan. Misschien wil Karla het me allemaal uitleggen, als laatste wens voor ik de Hakmolen in ga.’ Ik betwijfelde het, maar ik kon het in elk geval proberen.

‘Zeg dat nou niet.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat we er wel iets op verzinnen.’

Helaas was ik niet zo optimistisch als Riley. Snel keek ik op de klok. Uur vierennegentig. Nog zes uur voordat Cog voor de laatste keer door de gangen zou lopen, tenzij ik…

Nee. Zo moest ik niet denken. Nog niet, in elk geval. Rileys arm bleef om me heen liggen. Ik zette Zippy op de vloer en draaide me naar hem toe. Mijn plotselinge verlangen om nog dichter bij hem te zijn verdreef mijn angstaanjagende toekomstvisioenen. Onze lippen vonden elkaar, en een golf van hitte joeg door mijn lichaam toen we elkaar kusten.

Hij drukte zich tegen me aan, zijn warme handen uitgespreid op mijn rug. Waar onze lichamen elkaar raakten voelde ik hete trillingen op mijn huid. Ik vlocht mijn vingers door zijn haren.

Veel te snel maakte Riley zich weer los. ‘Mijn pauze is voorbij.’ Spijt stond in zijn ogen te lezen. ‘Ik moet terug.’ Hij kwam overeind. ‘Doe geen overhaaste dingen. Ga nergens heen. Alsjeblieft. Hier ben je veilig.’ Hij aarzelde, alsof hij nog iets wilde zeggen, maar hij kneep alleen even in mijn arm en haastte zich weg.

Toen de deur dicht klikte, vloeide alle warmte weg uit mijn lichaam. De werkelijkheid keerde terug, en de tijd tikte door. Mijn dromerige gedachten vervlogen, en ik begon mijn volgende actie te plannen. Ik moest de perfecte plek vinden om Karla te benaderen.

Mijn hoofd klopte en bonkte van al het nadenken. Starend naar de wand tegenover me telde ik de klinknagels. Twintig op elke metaalplaat. Niet meer, niet minder. De bouwers van Binnen waren nooit afgeweken van de bouwplannen. Geen creativiteit, geen verrassingen.

Toch hadden de Opper Cops voor een grote verrassing gezorgd met hun creatieve valstrik. Indrukwekkend.

De tijd marcheerde onverbiddelijk verder, als patrouillerende Opper Cops. Ik vond mijn slovenuniform op een hoopje in de hoek van de kamer. Het muf ruikende kledingstuk stond stijf van het geronnen bloed en zweet, maar ik trok het toch aan. Voor de Opper Cops hoefde ik er niet netjes uit te zien. Het enorme gat en de grote bloedvlek bedekte ik met een stuk van het leerlingenuniform dat ik afscheurde en om mijn middel bond. Het was mijn bedoeling om zo dicht mogelijk bij Karla en Cog te komen voordat een of andere overijverige Opper Cop me arresteerde.

Ik aarzelde of ik de microfoon en ontvanger mee zou nemen. Moest ik Jacy het slechte nieuws vertellen? Misschien werkte hij wel voor de Opper Cops. Ik rukte de oorbel uit mijn oor en legde hem op Rileys bureau, samen met de knoop. Het zou niet handig zijn als de Opper Cops die technologie bij me zouden vinden.

Uur negenennegentig. Tijd om te gaan. Ik keek de kamer nog even rond, prentte me de details in en besloot nog snel een boodschap voor Riley te schrijven. Maar de woorden wilden niet komen. Dus krabbelde ik maar een nietszeggend bedankje en nog iets van dat het me speet dat ik zoveel problemen had veroorzaakt.

Weer in de ventilatieschacht ging ik naar de onderste niveaus. Het kon me niet schelen als de RATT’s me zouden zien. Maar ik bereikte mijn bestemming zonder er een tegen te komen.

Terwijl ik door de buis kroop, vibreerde er een vreemd, gonzend geluid door het metaal. Het werd luider toen ik dichter bij het rooster kwam. De gangen beneden waren propvol sloven. Op sommige plekken stonden ze drie rijen dik, met alleen een smal gangpad ertussen.

De Opper Cops probeerden ze te verjagen, maar de opeengeklemde kaken en harde blikken van de sloven verraadden hun onverzettelijke koppigheid. De bel voor de bijeenkomst van het honderdste uur ging, een vaag gerinkel vergeleken bij het luide geroezemoes. Weer riepen de Opper Cops dat iedereen zich moest melden bij zijn locatie. Ze begonnen te schreeuwen en probeerden de sloven weg te duwen, maar tevergeefs. Ik vroeg me af hoelang het zou duren voor ze hun stungun gingen gebruiken. Ze leken weinig zin te hebben om hun wapens te trekken. Misschien waren ze bang dat er massale paniek zou uitbreken als ze begonnen te schieten.

Ik kroop verder tot ik een plek vond zonder Opper Cops. Toen ik op de vloer sprong, maakten de dichtstbijzijnde sloven een geschrokken beweging, maar al snel stonden ze naar me te grijnzen. De rij mensen ging uit elkaar en maakte een opening waar ik net in paste. Ik nam mijn plekje in, slikte moeizaam en probeerde mijn hart weer op de juiste plek te duwen. Het bleef echter hardnekkig in mijn keel vastzitten, waar het me verstikte.

Terwijl we allemaal wachtten op Cog, voelde mijn lichaam alsof al het overtollige vocht eruit liep. Mijn neus droop, en ik kon nauwelijks iets zien door de tranen. Ik richtte mijn blik op de vloer en telde de rijen klinknagels. Als ik geblinddoekt was en op blote voeten zou lopen, zou ik waarschijnlijk mijn weg nog kunnen vinden in de gangen van Binnen door die kleine bobbeltjes af te tasten. De voorspelbaarheid van Binnen was tenminste wel handig voor de blinden.

De schok waarmee het inzicht kwam, voelde alsof er twee elektriciteitsdraden tegen elkaar werden geduwd in mijn brein. Ik had het antwoord op vraag drie: Jouw ogen kunnen zien, maar de mijne werken niet. Toch zie ik wat jij niet ziet. Wat ben ik? Daarom had ik de Poort niet kunnen vinden.

Links van me nam het rumoer toe, en ik zag Cogs hoofd boven de menigte uitsteken. Ik hapte naar adem toen hij zo dichtbij was dat ik hem goed kon zien. Zijn opgezwollen gezicht zat vol nieuwe blauwe plekken, zijn overall was met bloed besmeurd en zijn handen waren op zijn rug gebonden.

Maar het meest verbijsterend was zijn lach. Hij grijnsde naar iedereen.

Vier Opper Cops gingen Cog voor om de menigte terug te duwen, en er liepen er ook vier achter hem. Hoofdcommandant Karla was er niet bij. Maar luitenant Arno volgde wel de processie.

Ik wendde me tot een vrouw die rechts van me stond en ging op mijn tenen staan zodat ik iets in haar oor kon zeggen. ‘Kun je een boodschap overbrengen aan Jacy?’

Ze knikte. Haar gezicht was bleek en ernstig. Toen ik haar de boodschap over de Poort vertelde, staarde ze me met open mond aan.

‘Het is erg belangrijk,’ zei ik. ‘Beloof je dat je het aan Jacy vertelt?’

Toen ze het had beloofd, stapte ik naar het midden van de gang. Cogs grijns maakte plaats voor een boze frons toen hij me zag.

‘Ik heb hem gevonden!’ riep ik boven het geroezemoes van al die stemmen uit.

Ik wist dat hij niet kwaad zou kunnen blijven. En inderdaad, zijn vreugdekreet weerkaatste door de gang. Iedereen stopte met praten. De stilte die viel was spookachtig, bijna als een levend wezen.

Eindelijk merkten de Opper Cops die voor Cog uit liepen me op. Schreeuwend trokken ze hun stunguns.

Maximale schade, dacht ik, en ik stormde op hen af. Alleen omdat ik ze verraste lukte het me om een van de Opper Cops omver te lopen. Ik rukte zijn wapen uit zijn hand en verlamde hem ermee.

‘Handen af van Cogon!’ riep ik uit.

Toen kwam de menigte in beweging, alsof mijn schreeuw een signaal was geweest. De sloven verrasten de andere Opper Cops, pakten hun wapens af en sloegen ze neer. Een korte, brute aanval. Met open mond bekeek ik deze onverwachte wending.

De kreet golfde door de onderste niveaus. Handen af van Cogon.

Al gauw hadden de sloven de Opper Cops overmeesterd. Een paar sloven kregen schokken van stunguns, er vloeide aan beide zijden wat bloed. Maar nu waren de Opper Cops op een kluitje bijeengedreven in het midden van de eetzaal, met hun eigen handboeien om. Alle tafels waren aan de kant geschoven, en Cog werd omringd door sloven die hem op zijn schouders sloegen.

Cog stelde teams samen om de ingangen te bewaken. Alle bewoners van de onderste twee niveaus waren voor Cog naar niveau één gekomen.

Plotseling begreep ik wat er aan de hand was toen ik de anderen verwachtingsvol naar Cog zag kijken omdat ze van hem wilden horen wat ze nu moesten doen, omdat ze geprezen wilden worden.

Gebroken Man was niet hun profeet. Cogon was de ware profeet van Binnen.

Karla had een grote vergissing gemaakt toen ze besloot Cog door de gangen te laten paraderen als voorbeeld voor de andere sloven. De Opper Cops waren te zelfverzekerd geworden, en nu zat Karla’s luitenant daar neergeknield met de anderen.

Na een paar minuten nam ik Cog terzijde.

‘Dit is toch niet te geloven?’ Cog gebaarde naar de sloven om ons heen.

Ik was ook verrast, maar ik had het eigenlijk wel kunnen weten. Er waren genoeg signalen geweest, maar ik was zo druk bezig geweest met mijn eigen problemen dat ik ze niet had opgemerkt.

‘Ze denken dat ik weet hoe het verder moet.’ Verbijsterd schudde Cog zijn hoofd, en toen werd hij serieus. ‘We kunnen dit niet lang volhouden. De oppers hebben alles in handen, behalve het eten. Ze hoeven alleen maar gas door de ventilatiebuizen te spuiten of onze luchttoevoer af te sluiten. Tenzij…’ Hij schreeuwde naar een van de onderhoudsmensen dat hij filters moest installeren in de buizen. ‘En vertel me nu alles over de Poort,’ beval hij.

‘Ja, sir.’ Ik ontweek zijn speelse klap en vertelde hem hoe we de locatie hadden ontdekt in de bestanden. ‘Ik heb wat spullen nodig om met zekerheid vast te stellen dat de Poort daar is.’

‘Ik ga met je mee,’ zei Cog.

‘Je past niet door de buis.’

Hij lachte. ‘Trell, je denkt nog steeds dat we stiekem rond moeten kruipen. Hank,’ riep hij.

Een grote onderhoudssloof kwam snel naar ons toe. ‘Wat heb je nodig, baas?’

‘Een gat.’

In een voorraadkast vonden we de benodigde spullen, waarna we de ventilatieschacht in klommen. Een enorm stuk was eruit gezaagd, waardoor de Tussenruimte erboven zichtbaar was. Hank en zijn team mompelden verbaasd en wilden allemaal vragen stellen, maar het gevoel dat we op moesten schieten dreef me voort. De sloven hadden dan wel filters geplaatst, maar zonder frisse lucht zouden ze toch niet lang kunnen.

Ik rende door de Tussenruimte. Cogon hield me bij, ondanks zijn lengte. We stopten bij de westelijke muur, waar ik het schuim had weggehaald. Ik scheen met mijn zaklamp op het metaal en telde tot twintig.

Rijen van twintig klinknagels, horizontaal en verticaal. Vanuit de hoek, en dan naar rechts.

Twintig. Twintig. Twintig. Twintig. Twintig. Geen afwijkingen.

Twintig. Twintig. Twintig. Geen creativiteit.

Twintig. Tweeëntwintig. Ik had de blinde plek gevonden: een plaat metaal die de Poort verborg. Ik wees, en Cog trok een beitel uit zijn gereedschapsriem en haalde aan beide kanten tweeëntwintig klinknagels weg. De staalplaat zat al zo lang aan de wand vast dat hij bleef zitten toen de klinknagels waren verwijderd. Cog zette er een koevoet tussen en trok uit alle macht. Toen verschoof hij de koevoet en probeerde het opnieuw.

Het metaal kreunde en piepte en viel toen eindelijk van de wand. Een luide klap weerkaatste door de Tussenruimte. Het kon ons niet schelen wie het hoorde.

Achter die plaat was de Poort.

Cogs ogen glommen van pure vreugde. Grenzeloze blijdschap kolkte door mijn aderen. De Poort zag er zelfs anders uit dan een normale deur, met afgeronde hoeken en een zwarte substantie in de kier tussen de deur en de wand. Die substantie zat om de hele deur heen en was glad en hard. Toen ik er met mijn nagel tegenaan tikte, had het geen metalige, maar een doffe klank.

De deur, die uit één stuk metaal was gemaakt, had geen knop of hendel. Maar er zat wel een klein computerscherm naast. Ik drukte mijn oor tegen de Poort. Ik hoorde niets, alleen de Zoem. Het ijzige oppervlak zoog de warmte uit mijn wang.

Ik trok me terug. Nu wist ik waarom Binnen altijd verwarmd was. Buiten was koud.

‘Weet je hoe hij open moet?’ vroeg Cog op eerbiedige toon.

‘Ik heb een code. Maar als ik die gebruik, merken de oppers het.’

‘Trell, er is een opstand gaande in de onderste niveaus. Ik vermoed dat de Opper Cops daar hun handen aan vol hebben. Misschien is dit onze enige kans.’

Goed punt. Ik verzamelde al mijn moed en raakte het schermpje aan. Het gromde en bromde alsof het werd gewekt uit een diepe slaap en lichtte toen op. Op de display verschenen rechthoeken met getallen.

Met wild bonkend hart typte ik de cijfercode in en drukte op enter. Even gebeurde er niets.

Toen klonk er een afschuwelijk zuigend geluid, en de Poort bolde eerst naar buiten voor hij openzwiepte, onder luid gekraak. Zwak licht scheen naar binnen, en we kregen een golf muffe lucht in ons gezicht die ons deed hoesten.

Maar er sprong niets uit. Er stroomde geen water naar Binnen. Er kwam geen onbekende substantie binnen sijpelen. Er vlogen geen vreemde wezens naar binnen. Er waren geen stemmen die ons riepen of begonnen te juichen.

Achter de Poort was alleen een kleine kamer. Ik stapte naar binnen en deinsde achteruit. Doodse stilte. Ik keek om me heen. Een lichtbak aan het plafond wierp een zwak schijnsel over de lege, metalen rechthoekige ruimte, waarin nog een Poort zat. Naast deze tweede deur zat geen schermpje, alleen een paneel met groot uitgevallen toetsen dat van onderen werd verlicht in verschillende kleuren. Eén rode knop was niet verlicht.

Cogon kwam bij me staan. Hij keek teleurgesteld, tot hij de andere deur zag. ‘Heb je nog een code?’

‘Nee. Deze kleine verrassing heeft Logan niet genoemd, maar we konden ook niet alle bestanden openen.’ Ik zag dat een van de toetsen groen oplichtte. ‘Er stond wel dat groen was om te openen en rood om te sluiten. Misschien ging dat hierover.’ Ik drukte de groene toets in. Er gebeurde niets.

Cog staarde naar de lichtjes. ‘Tien toetsen met tien kleuren. Misschien…’ Hij wees naar de toets die linksbuiten zat. ‘Dit is nummer één. Als je aanneemt dat ze op volgorde zitten, kun je de code van de andere deur proberen.’

Ik drukte de kleur voor het eerste cijfer in, en het licht eronder ging uit. Toen toetste ik de andere cijfers in, waarbij het me opviel dat geen van de getallen herhaald werd. Weer niets, alleen de lichtje gingen uit.

‘Of misschien toch niet,’ zei Cogon.

Na een paar seconden gingen de lichtjes weer aan.

‘Misschien is de volgorde van de cijfers andersom.’ Ik probeerde het nog eens. Nog steeds niets. ‘Of de eerste knop staat voor de nul, en dan lopen ze door tot de negen.’

Deze keer gingen alle lichtjes uit, behalve het groene.

‘Groen om te openen,’ zei Cog, en hij drukte de knop in.

De deur achter ons ging sissend dicht. Het groene licht begon te knipperen. Er klonk een zuigend, hydraulisch geluid, maar de andere deur bleef dicht. Cogon duwde ertegenaan, maar zonder resultaat.

Ik kreeg bijna geen adem meer. Niemand anders kende de code om binnen te komen. Misschien zaten we hier wel vast. Ik voelde me duizelig, en mijn ingewanden leken op te zwellen alsof ik te veel had gegeten.

Cog draaide zich om, zette zijn rug tegen de deur en duwde uit alle macht. De paniek op zijn gezicht weerspiegelde de mijne. Hij drukte zijn handen tegen de zijkanten van zijn hoofd alsof hij probeerde zijn schedel bij elkaar te houden.

Zonder geluid ging de andere Poort plotseling open. Aan de andere kant wachtte ons pure duisternis en ijzige kou. In het duister blonken witte lichtjes op, maar het was moeilijk te zien of die echt waren of niet. Zwarte en witte vlekken wervelden voor mijn ogen. Mijn oogbollen voelden alsof ze uit elkaar gingen spatten.

Mijn maag maakte een duikeling, en toen ik omlaagkeek zag ik dat mijn voeten niet langer de grond raakten. Ik zweefde. Cog draaide zich om, terwijl hij langzaam door de deuropening naar Buiten zweefde. Hij wees.

De rode toets lichtte op. Rood om te sluiten. Bijna buiten bewustzijn reikte ik naar de knop. Maar Cog was Buiten. Ik moest hem helpen.

Hij gebaarde weer, maar ik drukte niet.

Cog gooide zijn hamer. Die kwam op me afzeilen, terwijl hij een trage salto achterover maakte. Toen eiste het duister me op.

Hoofdstuk 21

Ik had graag beweerd dat ik naar een betere plek was gegaan. Maar ik werd gewekt door de ijzige kou. Ik lag ineengedoken op de vloer van de kleine kamer. Moeizaam kwam ik overeind. Mijn huid voelde uitgerekt, helemaal uitgelubberd. Ik wilde het liefst onder een dikke laag dekens kruipen om mijn lichaam weer strak samen te persen. Een rood waas hing voor mijn ogen.

De buitenste Poort was dicht, maar de deur naar Binnen was open. Het paneel met gekleurde toetsen lichtte fel op, en ik had het het liefst aan stukken geslagen. Cog was niet bij me, en ik betwijfelde of hij op tijd weer naar binnen was gekomen.

Dat luchtledige, gewichtloze… daarbuiten kon niets overleven. Toch moest ik het proberen. Anders zou ik niet met mezelf kunnen leven. Ik toetste de eerste cijfers in.

‘Wacht!’ beval een zeer onwelkome stem.

Ik negeerde hoofdcommandant Karla en toetste nog twee cijfers in voor ze haar stungun gebruikte. Een vloedgolf van energie sloeg door mijn lichaam. Mijn laatste gedachte was voor Cog.

De volgende keer dat ik wakker werd, was ik er nog beroerder aan toe. Rijen zwarte tralies, de stank van ongewassen lichamen, ontlasting en angst en de harde metalen brits onder me vertelden me genoeg. Ik was gearresteerd en bevond me in het cellencomplex.

Toen Vinco binnenkwam met de hoofdcommandant op zijn hielen wenste ik dat ik was weggezweefd, net als Cog.

‘Denk maar niet dat je gered wordt door je slovenvriendjes. We hebben de onderste niveaus weer onder controle gekregen,’ zei hoofdcommandant Karla. Ze perste haar lippen samen in een tevreden lachje waaraan haar ogen niet meededen. ‘Wil je weten hoe?’

‘Nee.’ Dat was de waarheid. Het was helemaal verkeerd afgelopen. Cog was verdwenen. Buiten bestond niet. Er was niets meer waar Trella nog om gaf. Maar Ella was van plan haar mond te houden.

‘Je bent wel druk bezig geweest, de afgelopen vier weken.’ Vinco klonk alsof hij onder de indruk was. ‘Dat zo’n sloofje als jij zoveel problemen kan veroorzaken.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘En dat je die poort hebt gevonden en geopend. Uiteraard heb je er wel een prijs voor betaald. Ik zal mijn grote, koppige vriend nog missen.’ Hij trok een mes uit zijn riem. Het lemmet glansde in het akelige gele licht.

Mijn hart reageerde automatisch op zijn dreiging, maar ik bleef ogenschijnlijk rustig liggen.

‘Ze heeft hulp gehad,’ zei Karla. ‘Die ruimte tussen de niveaus vinden, Domotor verbergen, stelen uit mijn kantoor en die wond op haar heup dichtnaaien, dat kan ze niet allemaal zelf gedaan hebben. Zo slim is ze niet.’

‘Je onderschat me. Zit er maar niet mee – die fout maakt iedereen.’ Ik maakte een nonchalant gebaar.

Vinco ging op zijn hurken zitten, zodat hij me recht in de ogen kon kijken. ‘Je gaat ons echt wel vertellen waar Domotor is en wie je hebben geholpen.’

Ongelooflijk dat ze Domotor nog niet hadden gevonden. Voor mij was het spel misschien uit, maar er waren nog anderen die heel wat schade konden aanrichten. Nogmaals nam ik me voor om mijn mond stijf dicht te houden.

Vinco kwam weer overeind. ‘Sleutel?’

Hier waren geen toegangscodes. Anders zouden verveelde gevangenen misschien de code kunnen vinden door het eindeloos te proberen.

Hij griste de ring met sleutels uit Karla’s hand. Het lichte gerinkel bezorgde me koude rillingen, en het klikken van het slot op de celdeur wakkerde mijn angst aan. Tegen de tijd dat hij naast me stond, trilde ik over mijn hele lichaam.

Uit Karla’s riem klonk een piep. Met een vloek zette ze haar communicator aan. ‘Ja, wat?’

Vinco wachtte, en ik hoopte dat ze een tijd zou blijven praten. Maar ze klapte het apparaat weer dicht en keek me aan met een geërgerde frons. ‘Ik moet weg. Heb je me nog nodig?’ vroeg ze Vinco.

Ja alsjeblieft, dacht ik. Heb haar nodig.

‘Nee. Ik zal haar eerst eens laten zien waar ik toe in staat ben. Dan komen we later terug om vragen te stellen.’

‘Goed.’ Ze draaide zich met een ruk om en vertrok.

De klap van de deur galmde door de ruimte. Er waren geen dekens of kussens of andere zachte spullen om het geluid te absorberen. Ik duwde mezelf overeind tot ik zat, met het idee terug te vechten of misschien zelfs langs hem heen te glippen. Maximale schade.

Maar Vinco’s reactievermogen was zo scherp als zijn mes. Hij greep me bij mijn armen en duwde me terug op de brits. Hij pinde me vast met zijn gewicht en trok mijn handen achter mijn hoofd en door de tralies heen.

Een stel handboeien werd om mijn polsen dichtgeklikt, zodat mijn handen vastzaten. Ik stribbelde tegen, in het besef dat ik nu volkomen weerloos was. Angst golfde door mijn aderen, maar ik onderdrukte een smeekbede. Die voldoening gunde ik hem niet; hij zou me niet om genade horen smeken. Ik zou niet jammeren, geen woord zeggen.

Hij glimlachte verlekkerd en demonstreerde met het puntje van zijn mes hoeveel pijn hij me kon doen – en dat was behoorlijk veel.

Zoals hij had beloofd, stelde hij me geen vragen. In stilte genoot hij van mijn gegil. Gillen en schreeuwen was niet hetzelfde als huilen of smeken – een verschil waar ik me met mijn laatste restje trots aan vastklampte.

Ik verloor elk besef van tijd. Momenten van brandende pijn vermengden zich met verzengende pijn en periodes van doffe, kloppende pijn. Karla kwam en ging. Vinco’s mes danste over mijn huid.

Ze stelden vragen en ik weigerde te antwoorden, en zo belandden we in een routine. Ik maakte me los van de angst en de afschuw. Ik plaatste een metalen barrière in mijn geest en schermde mijn emoties af. Ze kwamen steeds minder vaak en er zat steeds langer tussen mijn schreeuwsessies. Kennelijk was er iets gaande wat de Opper Cops bezighield. Karla zette me steeds minder onder druk om erachter te komen met wie ik had samengewerkt.

De klap van een deur haalde me uit mijn verdoving. Ik keek om, maar zag geen Vinco. Verward hief ik mijn hoofd en keek de andere cellen in.

De Opper Cops hadden nog iemand opgesloten.

Riley staarde me aan, met een blik vol afschuw. Ik kreunde.

‘Gaat het?’ vroeg hij.

‘Wat denk je zelf?’ Ik kon mijn sarcastische opmerking niet inhouden.

‘Je ziet eruit als iets wat zo uit de Hakmolen komt.’

‘Wat aardig dat je liegt om mijn gevoelens niet te kwetsen.’

‘Gelukkig heb je nog gevoel voor humor.’

Ik liet mijn hoofd weer op de brits vallen. ‘Hoeveel zijn er gepakt?’

De stilte drukte zwaar op me, maar ik had de energie niet om op te kijken en Rileys uitdrukking te ontcijferen.

‘Je bedoelt vanwege de slovenopstand? Ze zitten opgesloten in de barakken en mogen er alleen in kleine groepjes uit, begeleid door zwaarbewapende Opper Cops. Er is nog niemand gearresteerd. Ik geloof dat Logan en Anne-Jade zich bij Domotor hebben verstopt. Cog wordt vermist.’

Ik had geen zin in de onvermijdelijke vraag over Cog. De rest was goed om te horen, maar niet wat ik wilde. ‘Ik bedoel van de oppers. Jij bent dus duidelijk gepakt, maar hoe zit het met dokter Lamont en de anderen?’

‘O! Ik zit hier omdat ik brutaal was tegen een officier. Tien uur extra dienst en tien uur in de bajes.’

Opluchting spoelde als een verkoelende golf over mijn huid en hielp de pijn te verzachten.

Riley vervolgde: ‘Ze verdenken geen oppers. Karla’s mensen waren zo druk bezig in de onderste niveaus dat er drie brutale opmerkingen tegen drie verschillende officieren nodig waren voor ik eindelijk eens gestraft werd.’

Jammer dat ze Vinco niet nodig hadden gehad, beneden. Maar toen drong zijn opmerking tot me door. ‘Wílde je gearresteerd worden?’

‘Aangezien ik niet in die buis pas, is het de enige manier om jou te spreken te krijgen. Logan en Anne-Jade zijn druk bezig geweest.’ Hij snoof even geamuseerd. ‘Anne-Jade heeft in haar Opper Cop-uniform overal apparaatjes afgeleverd – kleine anti-stunners die eruitzien als gespen. Op de een of andere manier buigen die de energie uit de stunguns af.’

Ik glimlachte om de eerbiedige klank in zijn stem, maar zijn enthousiasme kon ik niet delen. Tijd om zijn droom om zeep te helpen. ‘Riley, we hebben de Poort geopend. Buiten is niets. Een groot, zwart niets. Cog is weg. Hij is daar Buiten in het niets verdwenen. Er is geen reden om in opstand te komen tegen de Opper Cops. We kunnen niet ontsnappen uit Binnen.’

Een stilte die voortduurde. Misschien had ik niet zo bot moeten zijn.

‘Het spijt me van Cog,’ zei Riley. ‘Ik had hem graag leren kennen. Hij klonk als een geweldige man.’

‘Dat was hij ook. Vanwege hem kwamen de sloven in opstand. Nu hebben ze hem niet meer, en de Poort ook niet.’

‘Maar ze hebben jou.’

Ik probeerde te lachen, maar het verzandde in een hoestbui. ‘Net als Karla en Vinco. Ik kan niets doen voor de sloven, behalve mijn mond dichthouden en hopen dat Vinco uitschiet met zijn mes.’ Bij voorkeur in mijn hals, zodat mijn tijd hier erop zou zitten. Tijdens mijn laatste sessie was ik bijna mijn grip op mijn metalen barrière kwijtgeraakt. Bijna had ik Vinco alles verteld.

‘Ik ben hier voor jou,’ zei Riley. ‘Ik heb je al eerder gezegd dat ik niet heb meegedaan omdat ik de Poort wilde zoeken, maar om een manier te vinden om het leven in de onderste niveaus te verbeteren. Ik heb erover gepraat met dokter Lamont, en er is een manier om de zaken wat meer gelijk te trekken tussen de oppers en de sloven. De Ploeg van Schapen is bang om gepakt te worden, maar ze zijn wel heel gemotiveerd.’

‘Waarom?’ Ik had gedacht dat ze zouden doen wat ze eerder ook hadden gedaan, namelijk zich gedeisd houden.

‘Vanwege jou.’

‘Vanwege mij? Dat is zeker een grapje.’

‘Klopt. Het is eigenlijk vanwege Schaapje. Omdat hij zijn leven voor hen op het spel heeft gezet en hun heeft laten zien dat sloven echte mensen zijn die om elkaar geven en dezelfde dingen willen in het leven. Omdat hij hun heeft laten inzien dat de Trava’s onze gezamenlijke vijand zijn.’

‘Schaapje is een geweldige vent… eh… een geweldig schaap.’

‘Ja. Maar als hij niet terugvecht, is hij binnenkort lamsgehakt.’

Met hernieuwde energie hief ik mijn hoofd en keek Riley boos aan. ‘Nogal lastig om terug te vechten als je zit vastgeketend aan de tralies.’

‘Doen je benen het niet meer of zo?’

‘Vinco is een kleerkast. Heb jij wel eens geprobeerd je tegen hem te verzetten?’ vroeg ik verontwaardigd.

‘Ja. Weet je nog? Als je een extra dienst krijgt, mag je met Vinco sparren. Alleen heeft hij dan een wapen en jij niet.’ Hij wreef over zijn linkeronderarm.

Ik herinnerde me zijn bebloede mouw. ‘Dan weet je hoe moeilijk het is.’

‘Ik heb nooit gezegd dat het makkelijk zou zijn. Opgeven, dat is makkelijk.’

Ik gromde.

‘Vinco is niet zo slim. Mocht je besluiten om je te verzetten, dan ligt er een pakketje voor je in de verwarmingsbuis, vlak bij het rooster.’

‘Wie –’

‘Logan heeft Zippy geprogrammeerd om het hier bij jou af te leveren.’

‘Toch lastig om dat pakketje te pakken als het rooster bestaat uit dikke tralies.’

‘Denk nou even na,’ zei Riley.

Met tegenzin moest ik toegeven dat Logan natuurlijk wist van die tralies en dat hij het pakketje waarschijnlijk zo plat had gemaakt dat ik het erdoorheen kon trekken. Ik bewoog mijn vingers. Mijn handen waren gezwollen en mijn polsen voelden alsof de metalen boeien ze hadden ontveld.

‘Het enige wat je moet doen, is jezelf losmaken uit die boeien,’ zei hij, alsof hij het had over een kom eten opscheppen.

‘De Ploeg van Schapen heeft me niet echt nodig,’ zei ik. ‘Je hebt Logan voor het computerwerk en Anne-Jade om anti-stunners te maken. Sterker nog, als ik hier blijf, kan ik mooi Karla en Vinco afleiden.’

‘Dat is heel aardig van je. Maar vind je niet dat je wel genoeg hebt geleden? Of voel je je nog schuldig om het verlies van Cog?’

Nu werd ik echt woest. ‘Je doet net alsof ik hier zomaar weg kan wandelen. Ik heb niet om die martelingen gevraagd. Als het aan mij had gelegen, was ik uren geleden al aan de Hakmolen gevoerd.’

Riley zuchtte. ‘Het zal moeilijk worden om Schaapje te vertellen dat Trella het heeft opgegeven. Om te vertellen dat die vurige, moedige sloof die ik meende te kennen, er niet meer is.’

Koppig bleef ik zwijgen.

‘Wat zal Schaapje verdrietig zijn. Hij zal zijn beste vriendin erg missen.’

‘Hij is een stuk speelgoed, Riley. Hij komt er wel overheen.’

Even zweeg hij. ‘Ja, hij wel. Maar met een hoop andere dingen zit je ernaast.’

Nu was het mijn beurt om te zuchten. Daar gingen we weer. ‘Ik heb geen energie meer voor een discussie. Mijn keel doet pijn.’ Elk woord schrijnde, en mijn droge tong bleef steeds plakken aan mijn verhemelte. Ik legde mijn hoofd op de brits en sloot mijn ogen.

‘Luister dan alleen maar. Dan vertel ik je wat je allemaal mis hebt. Ten eerste zul je niet veel langer in staat zijn om Vinco te weerstaan. Ook Cog is uiteindelijk gezwicht. Hij is degene die jouw naam heeft genoemd en Karla heeft verteld dat Domotor nog leefde.’ Hij zweeg even, waarschijnlijk om dit nieuws tot me door te laten dringen.

Geen wonder dat Cog zo overstuur was geweest toen ik hem de tweede keer opzocht. Maar ik kon Cog niets verwijten. Hij had genoeg geleden voor me.

‘En het is ook niet zo dat niemand je nodig heeft. De Ploeg van Schapen heeft hard gewerkt om de beveiliging van het computersysteem te infiltreren, maar ze moeten gemotiveerd worden, en alleen jij kunt dat doen. Dokter Lamont wil haar stagiaire terug en ik…’

Ik wachtte, maar toen hij niet verder praatte, keek ik op. Hij zat op de brits in zijn cel met zijn hoofd in zijn handen. We schrokken allebei van het harde metalige geluid toen iemand de deur naar het cellenblok opende. Voor mij betekende het dat Vinco terugkeerde voor nog zo’n gevreesde sessie.

Riley sprong overeind en staarde me aan tussen de tralies door. ‘Alles wat ik tegen de commandant zeg over de sloven en jou is een leugen, begrepen?’

De streep fel licht bij de deur werd breder.

‘Ja.’ Voor hij zich kon afwenden vroeg ik: ‘Wat heb jij nodig?’

‘Jou. Ik wil je behoorlijk kunnen zoenen. Ik heb je nodig als mijn partner.’ Zijn woorden waren niet meer dan een schor gefluister, maar de tederheid straalde uit zijn ogen.

In mijn ogen was waarschijnlijk alleen maar totale shock te zien.

De deur zwaaide nu wijd open en knalde tegen de wand. Vinco keek vol afkeer naar Riley. ‘Waarom zit je hier, jongen?’

‘Omdat ik luitenant Arno heb gezegd dat hij mijn rug op kon, sir.’

Vinco lachte. ‘Wat een lef, jongen.’

‘Tja, ik wist niet dat er een sloof in de cel zat, sir. Anders had ik me wel ingehouden. Vindt u het niet wreed dat ik zo dicht bij zo’n smerig type moet zitten?’

Ik beet op mijn lip en bedacht me wat Riley had gezegd over liegen.

‘Is dat erger dan extra dienst bij mij?’

‘Ja, sir.’

De man grinnikte weer. ‘Oké, jongen. Dan scheld ik je de rest van je bajestijd kwijt. Ga maar weer aan het werk. Hollis!’ riep hij, ‘laat Ashon gaan.’

Een andere man kwam binnen en maakte Rileys cel open.

Ik was blij dat hij vrij was, maar alle plezierige gedachten vervlogen toen de deur dichtging en ik alleen achterbleef met Vinco.

Hij kwam mijn cel binnen en begon aan zijn klus. Hij stak me met de punt van zijn mes, en ik kromp ineen. Tot mijn verbazing vormde zich een vluchtplan in mijn door pijn verdoofde brein. Geen geweldig plan, maar beter dan nog langer het speeltje van Vinco zijn.

Tijdens een extra wrede aanval schreeuwde ik: ‘Genoeg! Ik zal praten.’ Ik probeerde Vinco’s zelfvoldane grijns te negeren toen hij zijn mes terugtrok.

‘Ik luister,’ zei hij.

‘Ik zal je laten zien waar Domotor zich schuilhoudt op niveau twee. Dat is alles wat ik weet, eerlijk waar.’

Een twijfelachtige, maar belangstellende uitdrukking rimpelde zijn lelijke smoel. ‘Vertel op.’

‘Kan niet. De ingang is verborgen. Het is makkelijker als ik het je laat zien. En neem een draadtang mee.’

Hij dacht erover na, en ik probeerde zwak en pathetisch over te komen. Dat was niet zo moeilijk, aangezien ik zwak en pathetisch was.

‘Oké.’ Vinco maakte mijn boeien los.

Een brandende pijn schoot door mijn armen toen ik ze bewoog, en rechtop zitten vergde al mijn wilskracht. Ik wreef in mijn handen om er weer wat gevoel in te krijgen.

‘Kom op.’ Hij rukte me overeind.

Ik wankelde en struikelde tegen hem aan. Vol afkeer duwde hij me weg. Terwijl ik viel, griste ik zijn stungun uit zijn holster. Mikte op zijn borstkas. Haalde de trekker over. Een verbaasde kreet, en toen zakte hij met een doffe klap ineen op de vloer. Wat een heerlijk geluid.

Door de inspanning was ik helemaal buiten adem. Nadat ik even had staan uithijgen, stapte ik over Vinco’s bewusteloze lichaam heen en knielde neer bij de verwarmingsbuis. Door de tralies was niets te zien, dus stak ik mijn hand erdoorheen. Mijn vingers voelden stof, en ik trok een smalle zak uit de buis. De zak, die met een touwtje was dichtgebonden, bevatte een aantal nuttige voorwerpen – een glimmende ijzerzaag, Logans decoder, verbanden, een kruik met water en een handvol proteïnebrokjes.

Ik at de brokjes op en dronk het water. Even kwam mijn maag in opstand, maar met veel moeite wist ik het eten binnen te houden. Ik had de energie hard nodig.

Snel trok ik mijn aan flarden gesneden uniform uit en verbond mijn armen, benen en bovenlijf. Toen stal ik Vinco’s shirt. Het hing tot op mijn knieën. Ook jatte ik zijn mes en stungun. Alleen de zapper liet ik zitten.

Met de ijzerzaag, die bedekt was met diamantslijpsel, begon ik door de tralies te zagen. Ik deed het zo snel mogelijk, maar het voelde toch alsof er uren voorbijgingen. Bij elke geluidje sprong ik uit mijn vel van schrik. Eindelijk had ik de laatste tralie door en kon ik de buis in glippen. Ik lette goed op dat ik geen bloedspoor achterliet en haastte me… ja, waarheen?

Ik wist maar één plek – het vertrek van dokter Lamont.

De warme lucht in de buis zoog mijn laatste restje energie weg. Daarom gebruikte ik onze opslagruimte op niveau vier om over te stappen op de ventilatieschacht. Vandaar ging ik naar de Tussenruimte. De ruimte tussen de niveaus voelde aan zoals altijd, hol en leeg. Ik had verwacht dat de Trava’s er allemaal Opper Cops zouden hebben neergezet.

Even later liet ik me in dokter Lamonts kantoor met een doffe dreun op de vloer vallen. Ze leek niet erg verbaasd te zijn toen ze kwam kijken wat dat lawaai was.

Ze boog zich over me heen. ‘Kun je naar de behandeltafel lopen?’

Nu pas voelde ik al mijn snijwonden schrijnen en branden. Ik knikte, en ze hielp me overeind en ondersteunde mijn elleboog terwijl ik naar de tafel wankelde en erop neerplofte.

De dokter begon mijn verbanden weg te halen, eerst bij mijn benen.

Hoofdschuddend en met afkeurende geluiden maakte ze de wonden schoon. Ik lag op mijn beurt te krimpen en te sissen van de pijn.

‘Vier wonden moeten gehecht worden, en dat zijn dan alleen nog je benen.’ Ze liep naar haar voorraadkast en vulde een metalen blad met allerlei instrumenten en andere benodigdheden, waaronder naald en draad. ‘Eerst dit.’ Ze gaf me een glas water en een wit pilletje en gebaarde dat ik het moest doorslikken.

‘Waar is dat voor?’

‘Om te slapen. Tenzij je liever wakker bent als ik je wonden hecht?’

Zonder tijd te verliezen stopte ik de pil in mijn mond. Na alle uren met Vinco’s mes weigerde ik om ooit nog metaal door mijn huid te voelen glijden.

Al snel begonnen de contouren van de kamer te vervagen en hoopten donkere schaduwen zich op in de hoeken van mijn blikveld. Even later gleed ik onder een zware zwarte deken in een diepe droomloze slaap.

Ik werd gewekt door de stem van hoofdcommandant Karla. Ik kreunde bijna hardop. Mijn ontsnapping was maar een droom geweest! Maar door de spleetjes tussen mijn oogleden zag ik dat ik nog op de behandeltafel lag. Ik was alleen wel de operatiekamer in gereden. Een laken bedekte mijn lichaam tot aan mijn hals. Rond mijn middel zaten er bloedvlekken in het laken en over mijn neus en mond zat een masker. Een of andere zacht kapje hield mijn haar in bedwang.

Dokter Lamont stond met de hoofdcommandant te discussiëren bij de dubbele deur. ‘Je kunt daar níét naar binnen,’ zei ze. ‘Je bent niet steriel en kunt een vreselijke infectie veroorzaken.’

‘Er is een gevaarlijke sloof ontsnapt, en jij maakt je druk om een infectie?’ vroeg Karla verbijsterd.

‘Ik heb die sloof niet gezien. Ik heb je al gezegd dat hier niemand is behalve ik en mijn patiënten. En Ella, natuurlijk.’

‘En waarom is ze in de operatiekamer?’ vroeg Karla.

‘Blindedarmontsteking. Als ik die operatie niet snel afrond, sterft ze misschien.’

‘Dan kun je maar beter meewerken.’ De deuren knalden open, en plotseling hoorde ik Karla’s stem vlak naast me. ‘Ik zal snel zijn, dokter, zodat je terug kunt naar je patiënt.’

Hoofdstuk 22

Ik bleef roerloos liggen, met mijn ogen dicht. Karla’s zware voetstappen bonkten overal om me heen, gevolgd door het geluid van metaal op metaal.

Dokter Lamont drukte haar vingers in mijn hals alsof ze mijn hartslag opnam. ‘Wil je de incisie misschien ook even zien, Karla?’

Ik voelde het laken bewegen bij mijn heup, alsof de dokter het vastpakte. Geschrokken hield ik mijn adem in, bang dat Karla op Lamonts uitdaging in zou gaan, maar tegelijk onder de indruk van de moed van de dokter.

‘Niet grappig, Lamont. Bied liever aan om te helpen met onze zoektocht naar die sloof. Vergeet je verleden niet, dókter. Als je meewerkt, red je levens.’

‘Waarom zou ik meewerken? Ik heb geen kind meer waarmee je me kunt chanteren. Daar heb jij wel voor gezorgd.’

Interessant. Dat verklaarde waarom Lamont de hoofdcommandant zo haatte.

‘Ik kan vast wel een ander vinden om wie je geeft. Je stagiair, misschien? Hoelang overleeft ze het, met een gesprongen blindedarm?’

‘Wegwezen.’ Lamonts ijzige stem was zo scherp als haar scalpel.

‘Raak ik een gevoelige snaar? Je geeft veel te veel om anderen, Kiana. Niemand zal zo’n sloof missen. We hebben er nog veel meer beneden.’

Ik weet niet wat Lamont antwoordde, want mijn hoofd tolde van het feit dat Karla de dokter Kiana had genoemd. Maar er waren vast nog meer Kiana’s op de bovenste niveaus. Op de onderste niveaus waren er ook verscheidene sloven met dezelfde naam. Het zou ook een te groot toeval zijn.

Maar het klopte natuurlijk wel, allemaal. De ongemakkelijke blik van de dokter toen ik tijdens de eerste bijeenkomst van de Ploeg van Schapen had gezegd wie de spion was geweest. Die veelbetekenende blik die ze had gewisseld met Rileys vader. Het feit dat ze al met Jacob bevriend was sinds hun training. Maar het zou dan wel erg toevallig zijn dat ik uitgerekend degene was die door de buizen klom en betrokken was geraakt bij de zoektocht naar de Poort en die Riley had ontmoet. Tenzij…

Tenzij het geen toeval was. Domotor had speciaal naar mij gevraagd. Hij had beweerd dat ik zijn aandacht had getrokken met mijn reputatie als Koningin van de Buizen, maar misschien was het al die tijd een vooropgezet plan geweest.

Ondertussen wist ik niet meer waar Karla en de dokter waren. Het was nu stil in de kamer, en ik keek voorzichtig tussen mijn oogharen door. Niemand. Ik wachtte af, en al snel kwam Lamont weer binnen. Haar verhitte gezicht en kwade grimas verzachtten toen ze me zag.

‘Karla en haar agenten zijn verdwenen. Hoelang ben je al bij?’

Ik trok het masker van mijn gezicht en ging rechtop zitten. ‘Lang genoeg, Kiána. Was je van plan ons allemaal meteen te verlinken? Of wilde je wachten tot mijn wonden genezen waren, zodat het tenminste weer een uitdaging is voor Vinco?’ Ik wikkelde het laken om me heen en probeerde van de tafel te glijden.

Ze versperde me de weg en duwde me terug. ‘Geen sprake van.’

‘Je kunt me niet tegenhouden.’ Ik probeerde weer te gaan zitten.

Kiana gaf me onverwacht een injectie. ‘Ja, ik kan je wél tegenhouden.’

Vloeibaar vuur stroomde door mijn aderen en verdreef mijn verlangen om terug te vechten. Ik verslapte en verloor het bewustzijn.

Het was niet voor niets dat ik de pest had aan behandeltafels. Toen ik bijkwam uit mijn verdoving was ik vastgebonden aan de tafel. Ik kon me niet bewegen. Een paar van de snijwonden klopten van de pijn, maar verder voelde ik me wel goed. Voorlopig.

In de ziekenboeg hoorde ik mensen zachtjes praten, en ik vroeg me af of ik om hulp moest roepen. Maar waarschijnlijk zou ik dan net weer de mazzel hebben dat het Vinco en Karla waren, dus hield ik mijn mond.

Toen ik voetstappen hoorde, draaide ik mijn hoofd om. Ik schrok toen ik Riley zag. Hij leek slecht op zijn gemak te zijn, friemelde aan zijn shirt en keek alle kanten op behalve de mijne. Ik sloot mijn ogen om de tranen tegen te houden. Ik had me al zo vaak vergist. Waarom was ik dan toch nog verbaasd?

‘Ella, gaat het wel?’ vroeg hij.

‘Mijn naam is Trella. Mijn vrienden…’ Ik slikte. Ja, ik had verdomme vrienden. ‘Mijn vrienden noemen me Trell. Hoelang waren jullie dit al van plan?’

‘Eh… ze heeft ons er net bij geroepen. Dokter Lamont zegt dat ze ons nodig heeft om het je uit te leggen. Wat moet ze uitleggen?’ vroeg hij.

Mijn ogen vlogen open, en ik keek hem verbijsterd aan.

Riley hapte naar adem. ‘Heeft het met je ogen te maken?’

‘Wat is er met mijn ogen?’

‘Ze zijn blauw.’

Geschrokken vroeg ik: ‘Wat is er aan de hand, verdomme?’

‘Dat weet ik niet!’

‘Hij verdient ook een verklaring,’ zei Jacob, die de kamer binnen kwam met achter zich dokter… Kiana.

‘Waarom zit hij dan niet vastgebonden aan een tafel?’ vroeg ik sarcastisch.

‘Omdat hij niet vol nieuwe hechtingen zit,’ zei de dokter.

‘Wat heb je met mijn ogen gedaan?’

‘Ze hun oorspronkelijke kleur teruggegeven, om je te vermommen. Riley zei dat je misschien een kind van een opper bent. En aangezien die druppels om de kleur terug te veranderen bij jou werken, moet dat wel zo zijn.’

‘Waarom doe je nog moeite? Voel je je dan beter als je ons uiteindelijk verraadt?’ vroeg ik.

‘Pap, wat is dit allemaal?’ zei Riley ongeduldig.

Zijn vader zuchtte. ‘Jullie weten allebei van de Ploeg van Tien en Domotor. Maar jullie weten niet hoe de groep precies is verraden, bijna achttienhonderd weken geleden.’

‘Nolan… mijn partner –’ De stem van de dokter brak even, voor ze verder praatte. ‘Nolan werd overmoedig. Hij had informatie ontdekt over de Poort en Buiten en was bezig die in de geheime bestanden te verstoppen toen de Trava’s erachter kwamen. Hij werd… gearresteerd en gemarteld, maar hij weigerde de namen van de anderen te noemen, zelfs toen de Trava’s mij en onze dochter bedreigden.’

Ik wendde mijn hoofd af, staarde naar de wand en zette me schrap voor de rest van het verhaal.

‘Ik was niet zo sterk als hij. Hoofdcommandant Karla, die toen nog een ambitieuze luitenant was, hoefde maar te dreigen dat ze mijn dochter zou recyclen, en ik was al verloren. Ik vertelde haar over Domotor en beloofde voor hen te spioneren om mijn partner en dochter in leven te houden. Toen ze de anderen oppakten…’

Stilte. Jacob vertelde verder. ‘Karla hield zich niet aan de afspraak. Vader en kind werden gerecycled, samen met drie anderen. Riley, je moet weten dat Domotor mij ook heeft genoemd als lid, maar je moeder wist de Trava’s ervan te overtuigen dat zij mijn bitje had gebruikt en dat ze alleen had geopereerd.’

‘Waarom heb je me dat nooit verteld?’ vroeg Riley.

‘Ik moest haar beloven dat ik je zou redden en je niet op rare ideeën zou brengen. Ramla wilde niet dat je het wist.’ Hij lachte treurig. ‘Ze besefte dat alle pogingen van de oppers gedoemd waren te mislukken. Maar kijk eens wat er allemaal is voortgekomen uit een toevallige ontmoeting.’

Ik keek even naar Jacob. Er lag een hoopvolle blik in zijn ogen.

‘Waarom noem je jezelf niet dokter Garrard?’ vroeg Riley aan Lamont.

‘Die naam is te pijnlijk voor me. Nadat Karla Nolan had gerecycled ben ik teruggekeerd naar mijn moeders familie en heb ik haar naam aangenomen.’ Ze keek me aan. ‘Ik probeer goed te maken wat ik heb gedaan door jou te helpen. Ik wist dat je niet meer naar me zou luisteren als je eenmaal mijn echte naam had gehoord. Daarom heb ik Riley en Jacob hier uitgenodigd.’

Ik bekeek het verhaal van alle kanten, op zoek naar tekenen van bedrog. ‘Dat van die toevallige ontmoeting weet ik niet zo zeker,’ zei ik ten slotte. ‘Domotor heeft me speciaal laten komen.’

‘Omdat je wist hoe je door de buizen kon gaan,’ zei Riley.

De anderen knikten alsof dit alles verklaarde.

Ze wisten niet dat ik Kiana’s dochter was. Ze wisten niet dat ik nog leefde. Maar toch, het hele verhaal klopte te goed. ‘Hoe zit het dan met dat losse rooster in de opslagruimte? Dat moet iemand gesaboteerd hebben.’

Riley bloosde. ‘Dat is mijn schuld.’

We staarden hem allemaal aan, en hij werd nu echt vuurrood.

‘Ik eh… ik wilde wel eens een sloof ontmoeten, dus heb ik… Maar ik heb wel de bank eronder geschoven, en je viel er dan wel naast, maar je had niets… althans, niets ernstigs, en …’ Hij wist niet meer wat hij moest zeggen en zweeg.

Een voor een keek ik hen aan. Ik wist niet of ik hen kon vertrouwen. Niet dat ik veel keuze had. Maar ik was wel van plan de informatie over mijn biologische ouders voor me te houden. Zelfs met mijn blauwe ogen had Kiana me niet herkend. Eindelijk wist ik iets wat de anderen niet wisten.

Toen ik naar de mening van de dokter genoeg hersteld was, kroop ik de ventilatieschacht in en ging naar Domotors kamer. Ik nam zoveel eten mee als Lamont mee had kunnen smokkelen zonder argwaan te wekken. Er waren geen RATT’s in de buizen, omdat de sloven de Opper Cops voortdurend bezighielden met kleine opstandjes.

Jacy hield me op de hoogte over het verzet via de oorbelontvanger. Interessant dat de Opper Cops alleen maar meer problemen veroorzaakten als ze de sloven zo hard aanpakten. De sloven gingen ook in staking. In Sector B1 puilen de wascontainers uit met vuile was, en de bergen kunstmest en spullen die gerecycled moesten worden, groeiden dagelijks.

Zonder problemen bereikte ik Domotors kamer. De profeet zat op de bank, omringd door stukjes metaal. Anne-Jade en Logan zaten aan tafel te werken. Ze staarden me aan alsof ze een spook zagen.

Toen uitte Logan een vreugdekreet en rende naar me toe. ‘Je bent ontsnapt!’ Hij omhelsde me.

‘Fluitje van een cent,’ zei ik, terwijl zijn armen langs verschillende snijwonden schampten.

‘We dachten dat het niet gelukt was. Waar bleef je toch?’ vroeg Anne-Jade.

‘Ik had een iets te zorgzame dokter.’ Ik probeerde ze te vertellen over de oppers en de Ploeg van Schapen, maar ze wisten al meer dan ik. ‘Wat is er allemaal gebeurd?’ vroeg ik.

‘Ik word er steeds beter in om me via de buizen te verplaatsen,’ zei Logan, ‘en Anne-Jade heeft het Opper Cop-uniform zo vaak aan dat de anderen haar agent Mineko noemen.’ Hij fronste zijn voorhoofd. ‘De Opper Cops houden de sloven goed in de gaten, en je zou zeggen dat ze hun eigen mensen nog beter in de gaten houden. Vreemd dat ze niet doorhebben dat er een nep-Cop rondloopt.’

‘Ik denk dat ze gewoon blij zijn met een paar extra handen,’ zei Anne-Jade. ‘En trouwens, dat de Trava’s de macht hebben, betekent niet dat ze slim genoeg zijn om al hun zwakke plekken te kennen.’ Ze glimlachte met een roofdierachtige glinstering in haar ogen. ‘Zwakke plekken die we ten volle kunnen benutten.’

‘Maar niet overmoedig worden,’ zei ik, denkend aan mijn vader. ‘De Opper Cops zijn te overmoedig geworden, en kijk eens wat er nu gebeurt.’

‘Maar het is allemaal niet meer dan een hoop kabaal,’ zei Domotor. ‘De Trava’s beheersen de computersystemen. En ondanks de antistunners…’ Hij zwaaide met het metalen gevalletje in zijn hand. ‘…zal een volgende opstand weer mislukken. En dan zullen ze eerder gifgas gebruiken dan slaapgas, om ons eronder te krijgen.’

‘Gaat niet gebeuren,’ zei ik. ‘Ze hebben ons nodig.’

‘Maar wat weerhoudt hen om ons allemaal in slaap te brengen en dan met de zapper rond te gaan om de onruststokers te doden?’ vroeg Domotor.

Niets. ‘Dus kunnen we maar beter snel de controle over de computersystemen overnemen,’ zei ik. ‘Logan?’

‘We zullen moeten samenwerken met de oppers, maar het is te doen.’ Hij keek me aan. ‘En we moeten de Controlekamer in.’

‘Onmogelijk,’ zei Domotor.

‘Waarom? We hebben een opper die daar werkt,’ zei ik.

‘Daar worden alle systemen bediend. Eén persoon is niet genoeg,’ zei Logan.

Ik dacht even na. In de Controlekamer werkten alle hoge officieren en die waren allemaal gewapend. En ze hadden vast ook nog extra bewakers. Daar kon je niet zomaar binnenlopen. Schacht tweeënzeventig was de beste optie, maar ze konden ons zo neerschieten als we ons naar binnen lieten zakken.

‘Logan, heb je ook antizappers?’

‘Nee, maar ik heb Zippy.’ Hij keek onder de tafel en haalde Zippy onder een hoop metaal vandaan. ‘Ik heb hem nog wat aangepast. Als je deze schakelaar omzet…’ Hij wees. ‘…zendt Zippy een trilling uit die hun wapens zou moeten uitschakelen.’

‘Zou moeten?’ Ik trok mijn wenkbrauwen op.

‘Ik heb het nog niet helemaal getest. En hij heeft maar een klein bereik.’

‘Hoe zit het met de computersystemen?’ vroeg Domotor.

‘Dat lukt wel.’

Een volledige opstand zou een hoop geluk en een perfecte coördinatie verseisen. De TechNo’s en Domotor keken me vol verwachting aan. Niemand anders zou in staat zijn om beide partijen te coördineren. Ik haalde diep adem. We hadden de technologie, de informatie en de mensen – als je maar genoeg schapen bij elkaar zette had je een kudde, en een kudde kon heel wat teweegbrengen. We hadden alleen wel een leider nodig.

‘Anne-Jade, hoeveel van die ontvangertjes hebben we nu?’ vroeg ik.

‘Vier.’

‘We hebben er nog zeven nodig, allemaal op dezelfde frequentie, en verder zoveel antistunners als je kunt maken.’

‘Dan hebben we meer onderdelen nodig,’ zei Logan.

‘Maak maar een lijst, dan neem ik contact op met Jacy.’ Die wist vast wel een paar tengere sloofjes die de spullen wilden afleveren via de ventilatieschachten.

Ondertussen maakte ik in mijn hoofd een lijst van alle stappen die we moesten zetten. Een enorme uitdaging. Een steek van verdriet doorboorde mijn hart. Was Cog er maar om me te helpen. Hij zou wel in staat zijn om de sloven te motiveren.

Maximale schade. Dit was het begin van het einde. We zouden falen, of niet. Maar we zouden in elk geval kunnen zeggen dat we het geprobeerd hadden.

De Ploeg van Schapen was van plan om de Trava’s de oorlog te verklaren in week 147.006 op uur zesenzestig. Na tachtig uur plannen, geheime besprekingen, afleidingsmanoeuvres, valse sporen uitzetten en illegale technische apparatuur in elkaar zetten, waren we klaar.

Op uur vijfenzestig hurkte ik neer in schacht tweeënzeventig, samen met Zippy, en wachtte ik op het teken. Takia was aan het werk achter haar terminal. Zelfs door het rooster heen kon ik haar gespannen energie voelen, en ik wenste dat ze zou ophouden met over haar schouder kijken. In heel Binnen was de sfeer gespannen. Zij die niet wisten wat er ging gebeuren, voelden toch die alomtegenwoordige opwinding en verwachting. De Trava’s hadden het aantal patrouillerende Opper Cops verdriedubbeld.

Er waren ook twee keer zoveel Trava’s als gewoonlijk in de Controlekamer. De admiraal en de onderadmiraal bestudeerden plattegronden op de vergadertafel in de verste hoek van de kamer. Ik wist dat er een admiraal zou zijn, maar alle twee had ik niet verwacht. Voor de honderdste keer checkte ik Zippy. Er hing zoveel af van die kleine schoonmaaktrol.

Diverse Ploegleden meldden dat ze klaar waren. Riley en de andere oppers hadden hun dienst geruild en waren erin geslaagd op hun post te zitten. Domotor en Logan spookten door het netwerk. Dokter Lamont stond klaar voor de gewonden. Anne-Jade en Jacy en zijn bende zouden de Opper Cops op de onderste niveaus overmeesteren, en ik stond op het punt iedereen in de Controlekamer te verrassen.

Jacy’s stem klonk in mijn oor. ‘We gaan los.’

Alarmlampjes flitsten aan op de panelen in de Controlekamer. Aan drie zijden waren de wanden bedekt met computers waaraan de oppers zaten te werken, zodat er in het midden ruimte was voor de kapitein.

‘Vinco vraagt om hulp, sir,’ riep een opper. ‘De sloven komen in opstand.’

De admiraal beende naar de kapitein. ‘Tijd om die onruststokers uit te roeien, kapitein,’ zei hij.

‘Stuur versterking en zeg de luchtbeheersers dat ze het gifgas gereed houden,’ beval de kapitein. Hij tikte iets op zijn toetsenbord. ‘Ik heb het gehad met die lastige sloven.’

Paniek welde in me op.

‘Sir? De luchtbeheerser van dienst zei net dat ik dat gas uit mijn reet kan blazen.’ De opper die dit meldde was bleek van schrik.

Ik onderdrukte een lach. Toen klonk Logans stem. ‘We zijn binnen.’

Meer hoefde ik niet te weten. Snel draaide ik het laatste stukje van de schroeven van het rooster los en trok het weg. Ik hoefde niet stil te doen, nu de oppers een voor een aan de kapitein rapporteerden dat het systeem niet reageerde.

‘Hoe bedoel je, het reageert niet?’ vroeg de kapitein kwaad.

Ik liet Zippy een paar centimeter zakken en zette de schakelaar om. Geen gezoem of gevonk – volgens Logan was de trilling geluidloos. Toch zou ik me beter hebben gevoeld als ik tenminste een lichtflits had gezien. Ik vertrouwde maar op de technologie en rukte Zippy weer de schacht in.

De kapitein gaf een klap op zijn toetsenbord. ‘Rotding.’

‘Schakel het noodsysteem in,’ beval de admiraal.

Nu was het mijn beurt. Ik liet me boven op de admiraal vallen. Een paar verschrikte kreten van de anderen hadden hem gewaarschuwd, maar hij had alleen nog tijd om omhoog te kijken. We eindigden samen op de vloer in een kluwen van armen en benen. Alle Trava’s richtten hun stunguns op ons, maar die werkten niet. Voor de zekerheid droeg ik ook nog een van Anne-Jades antistunners. Ik rukte mijn speciaal afgeschermde stungun tevoorschijn en schakelde daarmee de admiraal, de kapitein en de oppers die vlakbij aan de panelen zaten uit.

Al snel werd een zwakke plek in mijn plan duidelijk. Ik had meer tijd nodig om te mikken en te schieten dan ik had verwacht. De andere oppers kwamen van hun plek en probeerden me te grijpen. Takia bleef zitten.

Ze waren met te veel, en al snel was ik ontwapend. Overal lagen verlamde lichamen, en een paar oppers bewogen zich moeizaam, met halfverdoofde ledematen. Twee mannen hielden me stevig vast bij mijn armen. Dit hoorde niet bij het plan. Ik had iedereen moeten verdoven en dan de Controlekamer vanbinnen moeten openen.

De onderadmiraal was op zijn post gebleven. Hij keek even naar de stungun in zijn hand en wierp het wapen weg. ‘Rapporteer,’ beval hij zijn team.

Op de twee na die mij vasthielden keerden de oppers terug naar hun terminals.

‘Noodsysteem ingeschakeld, sir,’ zei een opper.

‘Commandant Karla staat voor de deur,’ meldde Takia.

Ik onderdrukte een triomfantelijke grijns. Het noodsysteem zou worden uitgeschakeld zodra de deur openging en Anne-Jade, Jacy en zijn groep binnenstormden.

‘Laat ze binnen,’ zei de onderadmiraal.

Ik zette me alvast schrap voor de strijd. De dubbele metalen deuren gleden sissend open.

Mijn hart versplinterde, en de mannen naast me gromden omdat ze me overeind moesten houden toen mijn benen plotseling leken weg te smelten.

Commandant Karla Trava stond voor de deur met Vinco aan haar rechterzijde en dokter Lamont, of beter gezegd Kiana Garrard, aan haar linkerzijde.

Hoofdstuk 23

Sprakeloos staarde ik naar mijn moeder. In de ogen van dokter Lamont lag een mengeling van hoop en vrees terwijl ze paniekerig de gezichten van de aanwezigen afspeurde. Ze hield iets met beide handen vast. Toen ze me aankeek, zag ik een pijnlijk schuldgevoel opvlammen in haar ogen.

Hoe kon ik zo stom zijn geweest? We wisten dat ze de vorige groep rebellen had verraden, en nu had ze ons weer misleid.

Met een zelfingenomen lachje kwam Karla de Controlekamer binnen. Vinco volgde haar, met tien Opper Cops in zijn kielzog. Een van hen duwde dokter Lamont de kamer binnen. De deur ging sissend dicht en sloot met een klap, die de resten van mijn hart verpulverde.

‘Zegt u het maar, hoofdcommandant,’ zei de onderadmiraal.

‘Beneden is alles weer onder controle, sir.’

‘Uitstekend. Hoe heb je dat zo snel voor elkaar gekregen?’

Karla wierp een blik op dokter Lamont. ‘We waren een paar uur van tevoren gewaarschuwd.’

‘Goed gedaan. Braydon, geef onze mannen beneden instructies, laat ze de leiders uit de menigte halen.’

‘Ja, sir,’ riep een opper, en hij begon op zijn toetsenbord te tikken.

Takia bleef op haar post. Haar vingers lagen op haar toetsenbord, en ik hoopte maar dat zij het bevel van de onderadmiraal ongedaan zou maken.

De onderadmiraal haalde zijn zapper van zijn riem en kwam op mij af. ‘Het zal me een genoegen zijn om de eerste onruststoker hoogstpersoonlijk uit te roeien.’

Ik deinsde achteruit, maar mijn bewakers hielden me stevig vast. Mijn hart vloog mijn keel in toen hij de loop tegen mijn borstkas zette. Wat een manier om erachter te komen of Zippy had gewerkt en de zapper had uitgeschakeld.

‘Stop!’ schreeuwde dokter Lamont.

De admiraal verstijfde. Hij fronste zijn wenkbrauwen en draaide zich om naar de dokter. ‘Waarom?’

‘Zij is de leider, ze kent alle betrokkenen. Als u haar recyclet voor u haar ondervraagt, loopt u misschien een paar opstandelingen mis.’

‘Trella blijkt immuun te zijn voor martelingen,’ zei Karla. ‘Als u haar in leven houdt, hebben de sloven iemand om zich aan vast te klampen.’ Ze wierp een boze blik op Vinco. ‘Of ze ontsnapt weer via de buizen.’

Hij trok zijn schouders op en boog deemoedig zijn hoofd.

‘Ze wordt een martelaar, en dan komen er nog meer sloven in opstand,’ zei de dokter.

‘Dat kan me niet schelen,’ antwoordde de onderadmiraal. Hij richtte zijn aandacht weer op mij. ‘Achteruit.’ Mijn bewakers lieten me los. Hij haalde de trekker over, en ik gilde het uit. Verder gebeurde er niets. Ik wankelde op mijn benen van pure opluchting.

Helaas duurde dat niet lang. De onderadmiraal wierp met een kwade frons zijn wapen weg en gebaarde Karla dat ze haar zapper moest geven. Ze was er niet bij geweest toen Zippy de wapens had uitgeschakeld, dus haar zapper zou werken.

Voor de onderadmiraal het tegen me aan kon drukken, glimlachte ik. ‘Ga je gang. Die werkt ook niet.’

‘Ze bluft,’ zei Vinco. ‘Als ze er zoveel vertrouwen in heeft, waarom gilde ze dan daarnet?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Gewoon een geintje.’ Mijn stem bleef kalm, hoewel mijn spieren inmiddels puree waren.

Vinco zwaaide met zijn mes. ‘Dit werkt in elk geval,’ zei hij met een opgetogen grijns.

Ik kreeg bijna geen adem meer. Met grote moeite zoog ik wat lucht door mijn toegeknepen keel

De onderadmiraal dacht even na en gaf Karla toen haar zapper terug. ‘Dat maakt te veel rotzooi,’ zei hij tegen Vinco. ‘Breng haar naar de cellen. Zoek uit wat ze weet, en als je niets nieuws hoort, voer je haar aan de Hakmolen.’

‘Ja, sir.’ Vinco kwam meteen in actie en liep op me af.

‘Wacht,’ zei dokter Lamont.

‘Wat nu weer?’ zei de onderadmiraal met een geërgerd gezicht.

Ze wendde zich tot Karla. ‘En onze deal dan? Je had gezegd dat zíj hier zou zijn.’

‘En ze is er ook.’ Karla’s ogen glommen kwaadaardig. Ze wees naar mij. ‘Dit is je dochter, Kiana. Trella. Of zal ik haar Sadie noemen, haar geboortenaam?’ Ze wreef over haar kin alsof ze diep nadacht. ‘Ik vond Trella wel een mooie naam.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Hoe dan ook, Trella, dit is je moeder.’

Het gezicht van dokter Lamont vertrok van afschuw, maar ze schudde haar hoofd. ‘Je liegt, Karla. Dit is veel te toevallig.’ Ze vouwde haar vingers open. In haar handpalm lag mijn kam met de parels. ‘Ik ben erin getuind.’ De woorden waren nauwelijks verstaanbaar.

‘Dat opstandige is kennelijk erfelijk,’ zei Karla spottend. ‘Hoewel ik moet toegeven dat ik eerst wel een beetje verbaasd was toen ik ging spitten in Trella’s gegevens. Ik wist wel dat het nog eens van pas kon komen als ik jouw kind in leven liet – ze is je zwakke plek. Ik vermoed dat Domotor ook wat heeft zitten graven in de computerbestanden en haar daarom heeft gerekruteerd.’

‘Nee, ik geloof je niet. Ze lijkt totaal niet op mij of op Nolan,’ zei de dokter.

‘O, nee?’ Karla zette haar hand in haar zij en nam me van top tot teen op. ‘Met haar nieuwe blauwe ogen wijd open van angst lijkt ze anders precies op Nolan, vlak voor ik hem aan de Hakmolen voerde.’

Er ging een geroezemoes door de ruimte toen de anderen instemmend mompelden.

‘Dit is allemaal heel ontroerend, maar er is een hoop werk aan de winkel.’ De onderadmiraal gaf de Opper Cops het bevel om de verlamde officiers naar de ziekenboeg te brengen. ‘Dokter, zorg goed voor hen. Vinco, haal die sloof hier weg.’

Terwijl Vinco’s hand zich om mijn bovenarm sloot, zei ik: ‘Dit is nog maar het begin.’ Ik wilde er tijd mee winnen, maar de waarheid van mijn woorden hielp om de brokstukken van mijn hart weer aan elkaar te lijmen. Onze opstand was mislukt, en we waren verraden, maar we stonden wel in de Controlekamer. Bij een volgende poging zouden de sloven misschien nog verder komen.

Ik lachte. ‘U kunt wel proberen alle onruststokers uit te roeien, sir, maar u zult er een paar over het hoofd zien. En die zullen zich vermenigvuldigen. Denk maar even na. Hoe denk je dat we nu zo ver zijn gekomen? Als ik Karla’s onbekwaamheid kan uitbuiten, is het slechts een kwestie van tijd voordat anderen dat ook doen.’

De hoofdcommandant rukte haar zapper uit de holster en ramde hem tussen mijn ribben. ‘Eens kijken of mijn wapen wél werkt.’

Vinco liet me los.

‘Wacht even, Karla,’ zei de onderadmiraal. ‘Wat bedoel je met onbekwaamheid, sloof?’

‘Kijk wat we bereikt hebben. Domotor is verdwenen. We hebben de Poort geopend. Ik ben ontsnapt uit de cel en heb een week op de bovenste niveaus gewoond. We zijn in het computersysteem geïnfiltreerd. En ik sta nu in uw Controlekamer en uw kapitein ligt verlamd op de vloer. Het was belachelijk eenvoudig om in Karla’s kantoor in te breken. En zo kan ik nog wel even doorgaan.’ Ik schudde afkeurend mijn hoofd.

Karla liet haar zapper zakken – dat was het gunstige effect van mijn spot. Toen vouwde ze haar handen om mijn nek – dat was duidelijk minder.

‘Ik ga je eigenhandig aan de Hakmolen voeren,’ zei ze, en ze begon te knijpen.

Ik kreeg geen adem meer en was bang dat ze mijn luchtpijp zou verbrijzelen. Wild tastte ik naar haar riem, vond haar stungun en haalde de trekker over. Een schok ging door haar handen die om mijn hals lagen, maar ze bleef druk zetten. Ik liet de stungun vallen, trok haar verkrampte handen van mijn verdoofde huid en duwde haar tegen de onderadmiraal aan. Ze vielen samen op de vloer.

Nu kon ik met opgeheven hoofd naar de Hakmolen.

Ik sprong bijna een meter de lucht in toen ik Logan hoorde grinniken in mijn oor. ‘Dat voelde vast geweldig,’ zei hij. ‘Ik wou dat ik erbij had kunnen zijn.’

Jacy voegde eraan toe: ‘We hebben de boel weer overgenomen op de onderste niveaus.’

‘Niet opgeven, Trell,’ zei Riley. ‘Als Takia de Controlekamer kan openen, sturen we hulptroepen.’

Afgeleid door hun stemmen miste ik even wat er ondertussen in de Controlekamer gebeurde. Ik nam snel de situatie in me op en bedacht een plan om het onvermijdelijke nog even uit te stellen. Het rode gezicht van de onderadmiraal was bepaald geen aanmoediging.

Hij werd overeind geholpen door Vinco. ‘Maakt niet uit of het troep geeft, leg die sloof nu meteen het zwijgen op,’ beval hij Vinco ziedend.

Vinco kwam op me af met zijn mes in zijn hand.

‘Te veel zelfvertrouwen wordt nog je ondergang, Vinco,’ zei ik. Niet heel sterk, maar iets anders kon ik zo gauw niet verzinnen.

‘En een scherp lemmet door je hart wordt jouw ondergang,’ zei hij.

Waarom had ik Karla’s stungun niet vastgehouden? Ik dacht snel na. ‘Het is een kwestie van tijd.’

‘Tijd?’

De onderadmiraal gaf antwoord. ‘Ze heeft helemaal geen tijd meer. Maak haar af.’

Vinco hief zijn mes om mijn keel door te snijden. Een beweging aan de andere kant van de kamer trok mijn aandacht.

‘De onderadmiraal vergist zich,’ zei ik. ‘Ik bedoelde dat het een kwestie van tijd was voor er versterking kwam.’

Gewapende sloven stormden de kamer binnen. De totale chaos brak uit, en een aantal oppers werd met stunguns bewerkt.

Vinco wist de eerste schokken te ontwijken. Met zijn mes nog steeds op mijn keel gericht stormde hij op me af. Ik trapte hem tegen zijn borstkas. Zijn mes gleed niet diep mijn hals in, maar schampte alleen mijn huid.

Vastberaden kwam hij dichterbij. Ik deinsde achteruit, maar raakte een wand. Ik zat in de val. Met een tevreden grijns drukte hij zijn mes onder mijn kin. Het staal beet in mijn kaak. Toen rukte een paar sterke armen hem van me af en draaide hem om.

Riley deed alsof hij naar hem salueerde.

Vinco vond het vermakelijk. ‘Oké, jongen. Jij eerst, dan de sloof.’ Hij sloeg toe.

Riley draaide met zijn heupen om de aanval te ontwijken en sloeg Vinco’s arm weg met zijn hand. Vinco probeerde het weer, en deze keer greep Riley zijn pols, trok hem uit balans, zette een hand tegen zijn elleboog en duwde hem op de grond.

‘Nog bedankt voor al die lessen, sir,’ zei Riley. ‘Daar heb ik veel van opgestoken.’

Nadat de Controlekamer was overgenomen werd alles één groot waas. Slaapgebrek en de spanningen van de voorgaande tachtig uur werden me te veel. Mijn hele lichaam deed pijn door Vinco’s aanval, en blindelings volgde ik Riley naar de ziekenboeg om de snijwonden in mijn hals te laten hechten. Als ik zo doorging, was straks al het hechtdraad op.

De mannelijke dokter die had geholpen met Doreen werd opgedragen aan het werk te gaan, terwijl de anderen besloten wat ze zouden doen met dokter Lamont.

Uren later werd ik wakker in de logeerkamer bij de ziekenboeg. Ik ging op onderzoek uit en zag dat de dokter druk bezig was in de ziekenboeg met de anderen die gewond waren geraakt in de strijd.

‘Ga weer naar bed, Ella,’ beval hij.

Ik nam niet de moeite hem te corrigeren. Ella, Trella of Sadie – op dat moment kon het me niet schelen. In plaats daarvan zei ik: ‘Alle bedden zijn vol. Je hebt mijn hulp nodig.’

Hij keek om zich heen. ‘Gelukkig geen ernstige gevallen. En er zijn maar een paar Opper Cops gerecycled. Je hebt rust nodig. Als de gemoederen eenmaal een beetje bedaard zijn, wordt het hier nog… interessant.’

Ik schuifelde terug naar mijn kamer. Ik bedacht me dat mijn taak erop zat en dat de anderen nu even de rest mochten uitzoeken.

Toen ik voor de tweede keer wakker werd, zat Riley op de rand van mijn bed. Hij straalde alsof hij iets wist wat ik niet wist.

‘Wat is er?’ vroeg ik.

‘Je ziet er veel beter uit.’ Hij streek een haarlok uit mijn gezicht.

‘Je bent vast niet gekomen om me dat te vertellen.’

‘Nee, maar ik vind het wel fijn om te zien. Vooral na… je weet wel… Vinco.’

Ik huiverde bij de herinnering aan zijn kwaadaardige mes. Snel raakte ik de pijnlijke plek in mijn hals aan, in het besef hoeveel erger het had kunnen zijn. ‘Bedankt dat je me gered hebt.’

‘Graag gedaan.’ Weer zo’n brede lach.

Ik werkte mezelf omhoog tot ik zat. ‘Oké, Riley. Zeg nou maar wat er aan de hand is.’

‘Ik heb mijn broer gevonden.’

‘Geweldig. Hoe – nee, laat me raden. Je bent naar de onderste niveaus gegaan met Mama Schaap en je hebt de man gevonden die Papa Schaap nog steeds had?’

‘Ja. De familie Schaap is weer compleet. Hij heet Blake, en hij werkt in de keuken.’ Hij straalde.

Ik keek hem aandachtig aan. ‘Je hebt nog meer nieuws.’

Deze keer was zijn lachje nerveus. ‘Ik hoop…’ Hij haalde een ketting uit zijn zak. ‘…dat we een verbintenis kunnen aangaan.’

Een golf van angst sloeg door me heen. ‘Bedoel je partners worden?’

‘Nee. Althans, nog niet. Het is bij ons traditie dat je een geschenk geeft, als eerste stap. Een soort symbool dat zegt dat we gaan kijken hoe goed we het met elkaar kunnen vinden.’ Hij legde de ketting in mijn hand.

Het was een dunne ketting met een zilveren hangertje. ‘Een schaap?’ vroeg ik.

‘Ik vond het wel gepast, gezien de gebeurtenissen.’

Er was zoveel gebeurd, en Binnen zou nooit meer hetzelfde zijn. Maar de gedachte dat ik voortaan Riley aan mijn zijde zou hebben gaf me een veilig, geborgen gevoel.

‘En hoe moet ik dat aanbod accepteren?’ vroeg ik.

‘Door die ketting te dragen.’

Vol bewondering bekeek ik de details van het schaap. ‘Weet je het zeker? Je weet lang niet alles van me –’

‘Ik weet wel dat het voelde alsof mijn hart was versnipperd toen ik jou vond in onze opslagruimte, bloedend en bewusteloos. En je achterlaten in die cel met Vinco was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan.’ Hij sloeg zijn arm om me heen en trok me naar zich toe. ‘We kunnen het langzaamaan doen. We hebben alle tijd.’

Hij kuste me. Er ging een siddering door me heen, die niet ophield toen hij zich terugtrok. Mijn mond tintelde.

‘En wat is je antwoord?’ vroeg hij.

Ik kuste hem, en voor het eerst genoot ik van het geluksgevoel dat in me opbloeide. Veel te snel naar mijn zin lieten we elkaar weer los.

‘Ik neem aan dat dat “ja” betekent.’ Riley maakte de sluiting van de ketting los. ‘Het is bij ons ook traditie dat je zo’n hanger zelf maakt, maar ik heb wel hulp gehad van Logan en Anne-Jade.’ Hij legde de ketting om mijn nek, maakte hem vast en streek mijn haren opzij.

Ik voelde aan het schaap. ‘Logan en Anne-Jade? Is het een van hun apparaatjes?’

‘Ja. Maar,’ voegde hij er haastig aan toe, ‘het staat niet aan. Als je ooit in de problemen zit en hulp nodig hebt, knijp dan in het schaap. Dan zendt het een signaal uit. Door dat signaal weten we waar je bent, zodat we hulptroepen kunnen sturen.’

Ik lachte. ‘Denk je echt dat dat nu nog nodig is?’

‘Ik weet misschien niet alles van je, maar ik weet wel dat als er ergens problemen ontstaan, jij er middenin zit.’

Hij smoorde mijn protesten met nog een kus. Al snel vergat ik mijn verontwaardiging.

De overgang van de alleenheerschappij van de Trava’s naar een meer democratisch bestuur verliep niet vlekkeloos. Hoewel elke familie een vertegenwoordiger uitkoos en er van elke sloven-‘familie’ iemand aanwezig was bij de vergaderingen, bekeken veel oppers de sloven toch nog met argwaan. En de sloven maakten het proces op hun beurt moeilijk met hun wantrouwen en verbittering.

Ik had gehoopt die hele politieke strijd te kunnen ontlopen, maar aangezien ik beide partijen begreep, was ik bij de vergaderingen aanwezig om de boel te sussen.

Ja, we hadden een lange weg te gaan. De overbevolking bleef een probleem, en enkele mensen verzetten zich tegen de veranderingen in hun levensstijl. Af en toe brak er geweld uit, en Anne-Jade organiseerde een bewakingseenheid met leden van alle families om de vrede te bewaren.

Het was wel bevrijdend om zonder angst door de gangen van de bovenste niveaus te lopen. Ook Domotor was dolblij dat hij niet meer vastzat in zijn schuilplaats. Hij was voortdurend aan het preken dat iedereen geduldig en begripvol moest zijn. Voorlopig waren alle Trava’s opgesloten. De Commissie zou hun uiteindelijke lot bepalen. Ook dokter Lamont was vastgezet.

Het was week 147.007, en ik had een boodschap van Logan gekregen, of ik op het tiende uur naar de Controlekamer kon komen. Al sinds de machtsovername woonde hij daar zo’n beetje om het computersysteem af te speuren naar verloren informatie.

Toen ik binnenkwam, zat hij over een toetsenbord gebogen in zichzelf te mompelen. Ik raakte zijn arm aan, en hij sprong zowat uit zijn vel van schrik.

‘Sorry. Had ik eerst moeten buigen en mijn aanwezigheid moeten aankondigen? Ben je al gekroond tot admiraal?’

‘Ja, doe maar sarcastisch.’ Hij draaide zich weer om naar het scherm. ‘Dan ga ik je ook niet vertellen – au! Laat mijn oor los, ik vertel het al.’

Ik liet zijn oor los, en hij wreef er even over.

‘Logan?’

‘Goed dan. Ik heb de antwoorden gevonden op de wachtwoordvragen van die laatste drie bestanden en de informatie bestudeerd. Buiten is iets wat ze de Ruimte noemen. Het is een ruimte zonder lucht en zonder druk, waarin leven niet mogelijk is.’

Verdriet en schuldgevoel welden op. Als ik had gewacht, zou Cog daar nu niet ergens rondzweven. ‘Fijn dat je me dat nog even inwrijft.’

‘Sorry. Nou goed, het is dus zo dat we er doorhéén reizen. De Ruimte is blijkbaar zo enorm groot dat het eindeloos duurt om van de ene planeet naar de andere te komen.’

‘Planeet?’

‘Voor zover ik kan nagaan is een planeet het échte Buiten.’ Hij toetste iets in. De afbeelding van het blauwe plafond en al dat groen vulde het computerscherm. ‘Dit is onze bestemming. We zijn er al 147.000 weken naar onderweg.’

‘En wanneer zouden we moeten arriveren?’ Het antwoord diende zich al aan. Het is het einde en het begin. Wat is het? Ik keek naar Logan.

‘Week één miljoen,’ zeiden we tegelijk.

Ik moest even gaan zitten. Nog 853.000 weken te gaan! Mijn hoofd tolde. Er zouden nog achtduizend generaties mensen worden geboren en weer sterven in deze metalen kubus voor we het echte Buiten bereikten.

‘Er is zoveel te ontdekken over ons verleden, over waarom we hier zijn,’ zei Logan. ‘Dit is nog maar het begin. De Trava’s hebben geprobeerd alle bestanden te wissen, maar ze zijn beschermd door de toenmalige beveiligers van het systeem en goed verstopt.’

‘En hoe zit het met de Controllers? Bestaan die of niet?’

‘Daar is geen enkel bewijs van,’ zei Logan. ‘Er is althans geen aanwijzing dat de Controllers daadwerkelijk mensen zijn. Ze vormen de operationele parameters van het systeem. En er zijn bepaalde richtlijnen in het systeem geprogrammeerd, door de originele ontwerpers.’

‘Wat voor richtlijnen?’

‘Bijvoorbeeld een richtlijn voor onze bevolking. De ontwerpers wilden ervoor zorgen dat we met genoeg mensen zouden zijn als we Buiten eenmaal bereikten. Die richtlijnen konden niet worden veranderd of aangepast, dus de Trava’s moeten hebben gedacht dat ze een goddelijke boodschap vormden.’ Hij grinnikte. ‘Hoe dan ook, het is verbijsterend dat Domotor die verborgen bestanden heeft ontdekt en in staat was om delen ervan te kopiëren.’

‘Het was Domotor niet. Hij was wel de leider van de groep, maar Nolan Garrard was degene die de bestanden vond.’

‘Dan was Garrard een genie.’ Logan tikte met zijn vinger tegen zijn armleuning. ‘Over Garrard gesproken, wil je jouw bestand nog lezen?’

Mijn bestand? Het duurde even voor ik me het bestand met mijn geboorteweek en uur herinnerde. ‘Nee.’

‘Maar het is belangrijk. Daarin legt je moeder uit waarom ze heeft gedaan wat ze heeft gedaan. Je móét haar vergeven.’

Ik keek hem kwaad aan. ‘Ze heeft jullie ook verraden. Het was bijna mislukt.’

‘Bijna. Ze heeft hun niet álles verteld over onze plannen. Waarom denk je dat we toch nog konden winnen?’

‘Dat kan me niet schelen. Ze heeft hun genoeg verteld. En trouwens, misschien heeft Karla die informatie over mijn biologische ouders in de computer gestopt. Misschien is het één grote oplichterij en ben ik helemaal geen familie van haar.’

‘Er is een manier om dat te bewijzen,’ zei Logan.

‘Hoe dan?’

‘Met je bloed. Die vampierboxen testen niet alleen of je zwanger bent.’

Logan had me overspoeld met informatie. Ik liep in een waas rond, tot ik weer naar een vergadering van de Commissie moest. De oppers en de sloven zaten als kinderen te kibbelen, en ik wenste dat ik terug kon naar de ziekenboeg om de dokter te helpen. Of beter nog, ik wou dat ik met Riley op onze kamer was.

Terwijl ik het geruzie over me heen liet komen, besloot ik dat ik maar weer een tijdje Koningin van de Buizen moest worden, zodat ik me niet druk hoefde te maken om bloedtesten en overbevolking.

Eenmaal terug in de ventilatieschachten voelde ik me licht en vrij. Ik verkende nu grotere stukken van de bovenste niveaus. Met de voortdurende dreiging van de Opper Cops had ik mijn tochten boven niveau vier beperkt gehouden. Nu klom ik in de Tussenruimte en onderzocht ik de ruimte tussen de leidingen en het plafond van Binnen.

Het voelde alsof er iets ontbrak. Luchtbuizen en waterleidingen liepen kriskras door elkaar. Er waren geen stortkokers voor was of afval – dat was logisch, want er was hierboven geen woonniveau meer.

Ik klom over een buis, stootte mijn hoofd tegen het plafond en besefte dat het ontbrekende element het schuim was. Er zat hier geen isolatieschuim. Ik ging zitten tot de pijn in mijn hoofd wegtrok.

Waarom zat hier geen schuim? Ik scheen met mijn zaklamp op de staalplaten en telde de klinknagels. Ik verloor elk besef van tijd, maar dat kon me niet schelen, want ik was van plan het hele plafond af te speuren.

In de noordoostelijke hoek vond ik een luik. Het leek op de bijna onzichtbare luiken die toegang gaven tot de Tussenruimte, maar er zat een zwart rubberen rand omheen.

Geen toetsenbord. Geen hendel.

Mijn lichaam zong van de nerveuze energie. Deze deur was anders dan de Poort. Ik zou hem met rust moeten laten en de Commissie moeten vertellen dat ik nog een luik had gevonden. Maar dat betekende niet dat ik dat ook ging doen. Achter de Poort zat nog een deur, en ik moest gewoon weten of dat hier ook het geval was.

Ik duwde met mijn handen. Niets. Ik zette meer kracht en probeerde het nog eens. Een krakend geluid. Ik boog me voorover en duwde met mijn schouder tegen het luik, me met mijn benen afzettend voor extra kracht.

Een traag, zuigend geluid werd steeds luider terwijl ik druk bleef zetten. Toen schoot het luik plotseling open en knalde aan de andere kant tegen de wand. Duisternis golfde door de opening.

Ik zette me schrap voor het ijskoude niets dat me de adem zou benemen, maar ik rook alleen een muffe, stoffige lucht. Ik rechtte mijn rug en stak mijn hoofd in de ruimte achter het luik.

Het schemerduister strekte zich uit tot een onmetelijke hoogte en verdween daar in zwarte oneindigheid. Het voelde als de Ruimte, maar dan met muffe lucht en wanden. Een vaag blauw schijnsel klom langs de wanden omhoog. Ik hees mezelf op de vloer die was gemaakt van aan elkaar genagelde staalplaten, net als de rest van Binnen.

Voor me uit schijnend met mijn zaklamp, liep ik verder. Het was een enorme lege ruimte. Tenminste, dat dacht ik, tot de lichtbundel van mijn zaklamp over een hoop metalen platen, pijpen, apparatuur, vaten en steunbalken gleed. Een gigantische voorraad.

In de uiterste zuidwesthoek bevonden zich reusachtige planken. Ze leken het meest op niet-afgemaakte woonniveaus. Ik telde ze. Zes. In deze ruimte was plaats voor nog zes niveaus!

Nee. Boven de zesde plank zag ik nog meer ruimte.

Ik zakte op mijn knieën op de vloer toen een inzicht me plotseling de adem benam. De bouwers van Binnen hadden geweten dat onze reis lang zou zijn en dat onze bevolking zou groeien. Boven me was meer dan genoeg plaats om uit te breiden. Geen overbevolking meer. Geen beperking meer van het aantal kinderen. We konden grote gezinnen hebben, en privacy. Ik kon een gezin hebben.

Ik drukte mijn voorhoofd tegen de koude metalen vloer en probeerde niet flauw te vallen. Mijn bevende hand vond de hanger. Ik kneep in het schaap en stuurde het signaal.

Riley, dacht ik. Breng versterking mee. Die gaan we hard nodig hebben.

Volg Harlequin op Facebook

www.facebook.com/harlequin.youngadult

Dankbetuiging

Ik begin altijd bij mijn man, Rodney. Zijn steun is absoluut onmisbaar, vooral wanneer ik het hele land weer eens doorkruis voor boekpromoties. Ook mijn kinderen, Luke en Jenna, verdienen dank – omdat ze me altijd inspireren en omdat ze me geen schuldgevoel bezorgen als ik voor de zoveelste keer weg ben voor die andere ‘baan’ van me.

Het verhaal in dit boek kwam tot me in een droom – met personages, plotwendingen en slot en al. Dat was me nooit eerder overkomen en is ook nadien niet meer gebeurd. Maar ja, ook droomverhalen moeten nog wél opgeschreven worden, en daarom wil ik de recensenten van Seton Hill University ervoor bedanken dat ze het eerste hoofdstuk wilden bekijken en toen zeiden: ‘Hier kon je wel eens iets goeds in handen hebben.’

Dank dus aan dr. Michael Arnzen, Venessa Giunta, Johanna Gribble, Sara Lyon, Kathryn Martin, Heidi Ruby Miller, Darren Moore, Sabrina Naples, Rachael Pruitt en Shara Saunsaucie.

Een bijzonder bedankje verdient ook de enige echte Tricky (de goede), Mike Mehalek, die de coole titel heeft verzonnen!

Veel dank verder aan degenen die de eerste versie hebben gelezen en met de revisies hebben geholpen: mijn redacteur Mary-Theresa Hussey, mijn agent Robert Mecoy, mijn kritiekmaatje Kimberly Howe en Elizabeth Mazer. En aan alle mensen bij Harlequin (te veel om op te noemen) die het boek vandaar af verder hebben geholpen. Het omslag is perfect – mijn oprechte dank aan de ontwerpafdeling en alle ontwerpers die ermee bezig zijn geweest.

Ten slotte: een dankbetuiging zou niet compleet zijn als ik mijn alsmaar groeiende leger Boekstoottroepen niet zou bedanken. Zij verspreiden het woord over mijn boeken in boekhandels, leesclubs, bibliotheken, supermarkten, in hun familie en online. Jullie zijn geweldig! Speciale vermelding verdienen hierbij Amberkatze, Lorri Amsden, Deborah Beamer, Linda Childs, Allison Leigh Davis, Michelle Deschene-Warren, David Hankerson, Michelle Haring, Kristy Kalin, Lexie, Holly Nelson, Lora Negrito, Rosemary Potter, Lee Ann Ray, Christina Russo, Rachel Smith, Michelle Staffa, Jenny Sweedler en Diana Teeter. Trella zou jullie wel allemaal willen rekruteren voor de Ploeg van Schapen.

Meer lezen? Wat dacht je van…

Harlequin Young Adult

De IJzerkoning van Julie Kagawa

(The Iron Fey)

Mijn naam is Meghan Chase.

Over minder dan vierentwintig uur word ik zestien. Sweet sixteen, zeggen ze dan, maar ik geloof niet dat dat voor mij opgaat. Alles in mijn leven begint op een griezelige manier uit de hand te lopen, en dan is het feit dat mijn moeder en stiefvader mijn verjaardag weer zijn vergeten nog mijn minste probleem.

Wat gebeurt er allemaal?

Net als mijn broertje zie ik ineens overal vreemde monsters, in het bos bij de bushalte lijkt zich iets engs schuil te houden en op school staat er plotseling op een computerscherm: Meghan Chase, we komen je halen…

Maar wat ik ook had verwacht, in ieder geval nóóit dat ik te horen krijg dat ik de dochter van een elfenkoning ben, en ook niet dat ik opeens naar een beangstigend bizarre wereld moet afreizen om mijn broertje te redden. Een wereld waarin machtige wezens schijnen te denken dat ik een belangrijke rol zal spelen in hun strijd tegen een duister kwaad. Huh?

En wat ik al helemaal niet had kunnen dromen is dat ik verliefd zou worden op een mysterieuze prins – die helaas niks van mij wil weten… Hoe overleef ik in een wereld waarin echte vrienden op één hand te tellen zijn?

De overtocht – Winter van Julie Kagawa

(Een The Iron Fey-verhaal, gratis te downloaden op www.harlequin.nl)

Ooit wist Meghan Chase niet beter dan dat ze een heel gewoon meisje was. Tot ze ontdekte dat ze in werkelijkheid de dochter was van een machtige elfenkoning en een andere wereld binnen stapte, een wereld vol gevaar. Nu, ontsnapt aan de greep van de dodelijke IJzerfae, moet ze de belofte nakomen die ze Prins Ash in ruil voor zijn hulp heeft gedaan. Met hem terugkeren naar het al even gevaarlijke Winterhof, waar de ijzige koningin Mab over haar lot zal beslissen. Niet bepaald iets om naar uit te kijken, al is tijd met de Winterprins doorbrengen dat zeker wel!

Maar voor ze vertrekken, wil Meghan nog één ding doen: Puck opzoeken, die zwaargewond is geraakt toen hij haar verdedigde in een gevecht met de IJzerfae. Hij is immers niet alleen een dienaar van het Zomerhof, maar ook haar beste vriend.

Helaas blijft deze kleine omweg van Meghan en Ash niet onopgemerkt. Een oeroude, oppermachtige Jager is hen op het spoor, een vijand die zelfs Ash niet zomaar zal kunnen verslaan…

Colofon

Harlequin Young Adult

© 2010 Maria V. Snyder

Oorspronkelijke titel: Inside Out

Vertaling: Sofia Engelsman

ISBN 978 94 6199 251 2

Zetwerk e-book: Mat-Zet B.V., Soest

Omslag: Véronique Cornelissen/Catch/Peter Verwey

Originele uitgave verschenen bij Harlequin Enterprises Ltd., Don Mills, Canada

Deze uitgave is uitgegeven in samenwerking met Harlequin Enterprises II B.V./S.à.r.l.

© Nederlandse uitgave: Harlequin Holland

Niets uit deze uitgave mag op welke wijze dan ook worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Alle in dit verhaal voorkomende personen zijn ontleend aan de fantasie van de schrijver. Elke gelijkenis met bestaande personen berust op toeval.

www.harlequin.nl

Table of Contents

- Korte inhoud
- Inside
- Hoofdstuk 1
- Hoofdstuk 2
- Hoofdstuk 3
- Hoofdstuk 4
- Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 6
- Hoofdstuk 7
- Hoofdstuk 8
- Hoofdstuk 9
- Hoofdstuk 10
- Hoofdstuk 11
- Hoofdstuk 12
- Hoofdstuk 13
- Hoofdstuk 14
- Hoofdstuk 15
- Hoofdstuk 16
- Hoofdstuk 17
- Hoofdstuk 18
- Hoofdstuk 19
- Hoofdstuk 20
- Hoofdstuk 21
- Hoofdstuk 22
- Hoofdstuk 23
- Dankbetuiging
- Meer lezen? Wat dacht u van…
- Colofon